အခန်း (၄၁၅-၄၁၆)

အခန်း။ ၄၁၅

ယခုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်အောက်ရှိ အခြားသောဆေးပင်အားလုံးကို တစ်နေ့လျှင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရိတ်သိမ်းနိုင်ပြီဖြစ်ရာ ဂိုဏ်းသားအားလုံး ဝိညာဉ်မြစ်အဆင့်နိမ့်မှသည် နတ်ဘုရားအဆင့်အထိ တက်လှမ်းနိုင်ရန်အတွက် သူစိုးရိမ်နေစရာ မလိုတော့ပေ။

သေချာပေါက်ပင် ဤဆေးပင်များကို အလကားပေးမည်မဟုတ်ဘဲ မျှော်စင်ထောင်ချောက်အတွင်း၌ တိုက်ခိုက်ယှဉ်ပြိုင်ပြီးမှသာ ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်နှင့် မသေမျိုးအဆင့် ဆေးပင်များကိုမူ ရှန်းယွီအနေဖြင့် မည်သူ့ကိုမဆို ပေးဝေရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။

အခြားဆေးပင်များမှာ ဖန်တီးရန် စရိတ်စကမရှိဘဲ အကန့်အသတ်မရှိ ထုတ်လုပ်နိုင်

သော်လည်း ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်နှင့် မသေမျိုးအဆင့် ဆေးပင်များမှာမူ များစွာပိုမိုရှုပ်ထွေးလှပြီး သူ၏ဖန်တီးမှုနယ်ပယ်မှတစ်ဆင့် ကိုယ်တိုင်လက်မှုဖြင့် ဖန်တီးရန်အတွက် အချိန်နှင့် လူအင်အား အမြောက်အမြား ပေးဆပ်ရမည်ဖြစ်သည်။

လောလောဆယ်တွင် သူသည် တစ်နေ့လျှင် ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ဆေးပင် အခု ၁၀၀ နှင့် မသေမျိုးအဆင့် ဆေးပင် ၁၀ ခုခန့် ဖန်တီးနိုင်မည်ဟု ယူဆထားသည်။ ထိုအရေအတွက်ဖြင့် သူသည် ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ဆေးပင် ၁၀၀ ကို နိုးထခြင်းဆေးလုံးများအဖြစ် ဖော်စပ်ကာ ဂိုဏ်းအတွင်း ထူးထူးချွန်ချွန် ဆောင်ရွက်နိုင်သူများအတွက် သိမ်းဆည်းထားနိုင်သည်။

ဂိုဏ်းရဲ့ သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ အဲဒီလောက်အထိ မြင့်မားတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်တဲ့သူက လက်ချိုးရေလို့တောင် ရတယ်။

ထိုဆေးလုံးများကို အမှန်တကယ် အသုံးမပြုနိုင်မီအထိ သူတို့အနေဖြင့် အတော်ပင် ကြာမြင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းရဦးမည် ဖြစ်သည်။

မသေမျိုးအဆင့် ဆေးပင်များကိုမူ သူကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်သောက်သုံးပြီး ဝိညာဉ်မြစ်အတွက် အတွေ့အကြုံမှတ်များ ရယူရန် အသုံးပြုမည်ဖြစ်သည်။

စနစ်တကျ အဆင့်မတက်ဘဲ ဝိညာဉ်မြစ်ကို ဤကဲ့သို့ ပြင်ပမှ အတင်းအကျပ် လှုံ့ဆော်ခြင်းမှာ အန္တရာယ်အချို့ ရှိနိုင်သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာများနှင့် သွေးမျိုးဆက်များကြောင့် ထိခိုက်ပျက်စီးမှုမရှိဘဲ နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးများကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည်ဟု သူယုံကြည်သည်။

သို့သော်လည်း အဆင့်ပြန်ကျသွားနိုင်သည့် စွန့်စားမှုရှိနေသေးသဖြင့် တစ်နေ့လျှင် တစ်လုံးသာ သောက်သုံးရန် သူဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ တစ်နေ့တစ်လုံးဆိုလျှင်ပင် ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် လိုအပ်သော အတွေ့အကြုံမှတ် တစ်သန်းကို ရရှိရန်အတွက် ကြာမြင့်မည့်အချိန်ကို သိသိသာသာ လျှော့ချပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ထိုအကြောင်းကို တွေးတောရင်း သူသည် ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးစားနေသည့် ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုအပေါ် အာရုံစိုက်လိုက်ပြန်သည်။

ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် သူ အဖြေရှာရန် လိုအပ်နေသည်။ ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှု လှုံ့ဆော်ပုံကို သူနားလည်ထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ဆေးပင်တစ်ပင်ပေါ်တွင် ထိုအာနိသင်ကို မည်သို့ထည့်သွင်းရမည်ဆိုသည်ကိုမူ သူ အတိအကျမသိသေးပေ။

ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုဆိုသည်မှာ ဝေဝါးလွန်းသော သဘောတရားဖြစ်ရာ ၎င်းကို ပစ်မှတ်ထားရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။

ပထမဆုံး သူတွေးမိသည်မှာ စိတ်ပင်။

သို့သော် ထိုနှစ်ခုမှာ ဆက်စပ်မှုရှိသော်လည်း များစွာကွဲပြားခြားနားလှရာ အထူးသဖြင့် မြင့်မားသော အဆင့်များတွင် ပို၍သိသာသည်။

ကိုယ်ပွား ၁၁ ယောက်ဖြင့် တစ်နေ့တာလုံးနီးပါး ခက်ခဲပင်ပန်းစွာ သုတေသနပြုပြီးနောက်တွင် ရှန်းယွီသည် အရိပ်အယောင်အချို့ကို နောက်ဆုံးတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုနှင့် တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်းရှိသော အရာများကို ရှာဖွေရာတွင် မအောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ လိပ်နက်နှင့် ဖီးနစ်သွေးမျိုးဆက်များကို သူ မတော်တဆ တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။ ထိုသွေးမျိုးဆက် နှစ်ခုမှာ ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုနှင့် ဆက်စပ်လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သို့သော် ထိုသို့တွေ့ရှိသည့်တိုင်အောင် အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု လိုအပ်နေဆဲပင်။

ထပ်မံရှာဖွေပြီးနောက်တွင်မူ သူဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားသော အဖြေတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ထိုအဖြေမှာ လူသားသွေးမျိုးဆက်ပင်။

လူသားသွေးမျိုးဆက်မှာ သာမန်သွေးမျိုးဆက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၌ ထူးခြားသော ဝိသေသတစ်ခု ရှိသည်။ သွေးမျိုးဆက်တိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်ထူးခြားချက်များ ရှိကြသကဲ့သို့ လူသားသွေးမျိုးဆက်တွင်လည်း ရှိနေခြင်းပင်။

လူသားသွေးမျိုးဆက်၏ ထူးခြားသော ဝိသေသမှာ ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုနှင့် ဆက်စပ်နေခြင်းပင်။

အခြေခံအားဖြင့် မွေးဖွားလာသော လူသားတိုင်းသည် သဘာဝအလျောက် အခြေခံဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။

အချို့မှာ မြင့်မားသောအဆင့်များ ရှိကြသော်လည်း စစ်မှန်သော လူသားတစ်ဦးသည် ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှု မပါဘဲ ဘယ်သောအခါမှ မွေးဖွားလာမည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့်ပင် လူသားများသည် အခြားမိစ္ဆာသတ္တဝါများလောက် အစွမ်းမထက်သော်လည်း မွေးရာပါ ဉာဏ်ပညာရှိကြပြီး ၎င်းကို နိုးထလာစေရန် ကျင့်ကြံနေစရာ မလိုခြင်းပင်။

စိုက်ပျိုးရေးကိုယ်ပွား ရှန်းယွီသည် သူ၏သီအိုရီကို ပြည့်စုံစေမည့် နောက်ဆုံးပဟေဠိအပိုင်းအစကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာချလိုက်မိသည်။

သူသည် လူသားသွေးမျိုးဆက်အတွင်း၌ ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှု သဘာဝအတိုင်း မည်သို့ဖြစ်ပေါ်လာသနည်းဆိုသည်ကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်းဖြင့် ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှု လှုံ့ဆော်ပေးမည့်အရာကို ဖန်တီးမည်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှု ဖြစ်ပေါ်ခြင်း၏ အသုံးဝင်ဆုံးသော အချက်များကို ရယူမည်ဖြစ်ပြီး ထိုအချက်များက အခြားသူများ၏ ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုကို ဝင်ရောက်ထိတွေ့နိုင်စေမည် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ဖီးနစ်နှင့် လိပ်နက်ကဲ့သို့သော သွေးမျိုးဆက်များတွင် ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှု မြင့်တင်ပေးပုံကို ထပ်မံခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး ထိုအချက်အလက်များကိုလည်း ထုတ်ယူမည်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ရရှိလာသော အချက်အလက်အားလုံးကို အသုံးပြုကာ ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုကို လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်သည့် ဆေးပင်တစ်ပင်ကို သူ ဖန်တီးမည်ဖြစ်သည်။

သူ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်မိသည်။ ဤသည်မှာ သီအိုရီသက်သက်သာ ရှိသေးပြီး လက်တွေ့တွင် မလုပ်ဆောင်ရသေးပေ။ အကယ်၍ သူအောင်မြင်ခဲ့လျှင်ပင် ၎င်းသည် ခေတ္တခဏမျှသာ ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး လူတစ်ဦး၏ ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုအဆင့်ကို အမြဲတမ်း အဆင့်တက်သွားအောင် မည်သို့လုပ်ဆောင်ရမည်ကိုမူ သူ မသိသေးပေ။

…

နှင်းခဲများဖြင့်သာ တည်ဆောက်ထားသော ရုန်းတော်တစ်ခုအတွင်း၌ ဖြူဖျော့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် နံရံရှိ နှင်းခဲကျောက်ဆောင်များပေါ်တွင် ထင်ဟပ်နေသော သူမ၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်နေသည်။ သူမသည် သူမ၏ပုံရိပ်ကို မြင်သောအခါ လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်ရာ ကျောက်ဆောင်များ ကွဲအက်သွားပြီး သူမ၏ပုံရိပ်ကို မမြင်ရတော့ပေ။

သူမသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး သူမ၏မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အုပ်ထားလိုက်သည်။

“ငါ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”

သူမ တွေးတောနေမိသည်။

ဤသို့ဖြစ်နေသည်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲဟု သူမ သိချင်နေမိသည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက သူမ၌ ထူးဆန်းသောအရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်နေခြင်းပင်။ သူမ မသိရှိသော အတွေးမျိုးစုံနှင့် ခံစားချက်မျိုးစုံတို့မှာ သူမ၏ ဦးခေါင်းအတွင်းသို့ အလုံးအရင်းနှင့် ဝင်ရောက်နေကြသည်။

၎င်းမှာ ကျိန်စာတစ်မျိုးမျိုးလားဟု သူမ တွေးမိသည်။

ဒါပေမဲ့... ငါ့လို လူကိုတောင် ကျိန်စာတိုက်နိုင်လောက်အောင် ဘယ်သူက အဲဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်နေတာလဲ။ ကောင်းကင်ဘုံတာအိုကလား... ဒါမှမဟုတ် လောကဓာတ်အားလုံးရဲ့အသက်သွေးကြောဖြစ်တဲ့ ကမ္ဘာ့သစ်ပင်ကလား။ မဟုတ်နိုင်ဘူး... ဒါတွေက မဟုတ်နိုင်ပါဘူး။

သူတို့သည် သူမကဲ့သို့ အားနည်းသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ဂရုစိုက်နေမည်မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် သူတို့၌လည်း ကိုယ်ပိုင်ကန့်သတ်ချက်များ ရှိကြသည်။

သူမသည် တရားမှတ်သည့် အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်ကာ အကျိုးအကြောင်း နိယာမကို အသုံးပြုရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်လိုက်မိပြီး သူမ၏ ဦးခေါင်းကို ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ရပြန်သည်။ ယခင်ကကဲ့သို့ပင် သူမသည် အကျိုးအကြောင်းနှင့် ပတ်သက်သော မည်သည့်စွမ်းအားကိုမဆို အသုံးပြုရန် ကြိုးစားတိုင်း ကျိန်စာမှာ ပိုမိုဆိုးရွားလာခြင်းပင်။

“တောက်...”

သူမ ကျိန်ဆဲရင်း နေရာမှ ထရပ်လိုက်သည်။

သူမ၏ စွမ်းအားအားလုံးမှာ အကျိုးအကြောင်းအပေါ်တွင်သာ မူတည်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သူမ၏ ခြေလက်များကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သလိုပင်။

သူမသည် နှင်းခဲနံရံများကို ဖြတ်သန်းသွားကာ လျှို့ဝှက်သော မြေအောက်ခန်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ထိုနေရာမှာ မှောင်မည်းနေပြီး အပေါက်ငယ်လေးတစ်ခုမှတစ်ဆင့် အလင်းရောင် အနည်းငယ်သာ ဝင်ရောက်နေသည်။ သူမ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သောအခါ အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ အခန်း၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် နှင်းခဲကျောက်ဆောင် ပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီး တစ်ခုချင်းစီ၏ အတွင်း၌ သူမနှင့် ရုပ်ချင်းတူသော သူတစ်ဦးစီ အေးခဲနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

သူမသည် ကျောက်ဆောင်တစ်ခုဆီသို့ သွားကာ ၎င်းအပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။

သူမသည် ကျောက်ဆောင်အတွင်းရှိ ကိုယ်ပွားဆီသို့ တစ်စုံတစ်ခုကို လွှဲပြောင်းပေးနေပုံပင်။ ထို့နောက် သူမ စတင်အော်ဟစ်သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာကို ပြတ်သားစွာ ထားရှိကာ အခြားတစ်ဖက်သောလက်ကို သူမ၏ ဦးခေါင်းပေါ်တင်၍ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေသည်။

အတန်ကြာပြီးနောက် သူမ ပြီးဆုံးသွားပုံရသဖြင့် လက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကျောက်ဆောင်အတွင်းရှိ ကိုယ်ပွားမှာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး ၎င်းကို ပိတ်လှောင်ထားသော နှင်းခဲကျောက်ဆောင် တစ်ခုလုံးမှာလည်း အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲကြေသွားတော့သည်။

ဘာတစ်ခုမျှ ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိပေ။

သူမသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေမိသည်။

“မဖြစ်နိုင်တာ။ ဒီခန္ဓာကိုယ်တွေအားလုံးက နတ်ဘုရားအဆင့်မှာ ရှိနေတာ။ ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ အမှတ်တရတွေနဲ့ ခံစားချက်တွေကြောင့်နဲ့တော့ ဒီလို ပေါက်ကွဲသွားစရာ အကြောင်းမရှိဘူး”

သူမ တွေးလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နာကျင်မှုကြောင့် သူမ၏ ဦးခေါင်းကို ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရပြန်သည်။ သူမသည် ဝင်ရောက်လာသော အမှတ်တရများနှင့် ခံစားချက်များကို သူမ၏ ကိုယ်ပွားတစ်ခုဆီသို့ လွှဲပြောင်းရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ကျရှုံးခဲ့ရသည်။ ယခုမူ ကျိန်စာမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာပုံပင်။

သူမသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ လဲကျသွားသည်။ အခန်းအတွင်းရှိ အလင်းရောင်မှာလည်း မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်လာတော့သည်။

သူမ၏ ခြေချင်းဝတ်တွင် အနီရောင်ကြိုးတစ်မျှင်မှာ ခေတ္တမျှ ပေါ်လာပြီးနောက် ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ခန့်မှန်းရခက်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှ သွေးမျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။ သူမ ပြုံးလိုက်သည်။

“စီနီယာအစ်ကို... တကယ်ကို နာကျင်ရပါတယ်... ရှင် ဘယ်မှာလဲ။ ရှင့်ကို ကျမကို မချစ်တော့ဘူးလား”

ထို့နောက် သူမ၏ အမူအရာမှာ ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ဒါဆိုရင်တော့ ရှင့်ကို ဖမ်းဆီးပြီး ဒီမှာပဲ ချည်နှောင်ထားရတော့မှာပေါ့။ အဲ့ဒါဆိုရင် ရှင် ကျမကို ထားသွားတော့မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါက တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ... ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းတဲ့ ဇာတ်သိမ်းလေးပေါ့...”

အခန်း။ ၄၁၆

ပညာရှိ လီယောင်းသည် မှောင်မည်းသော အခန်းထောင့်တစ်ခုတွင် ကပ်ထိုင်ရင်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရေရွတ်နေမိသည်။

"ငါက ဘယ်သူလဲ"

သူ့ကိုယ်သူ အကြိမ်ကြိမ် မေးခွန်းထုတ်နေသည်။

"ငါက အကျိုးအကြောင်း နိယာမရဲ့ ပညာရှိ လီယောင်းပဲ"

သူမ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် နာကျင်မှုကြောင့် သူမ၏ ဦးခေါင်းကို ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရပြန်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... ငါက... ငါက ဂိုဏ်းချုပ် လီယောင်းပဲ"

သူမသည် ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါယမ်းလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါလည်း မဟုတ်သေးဘူး။ ငါက... ယောကျာ်းရဲ့ မိန်းမ... ဟုတ်တယ် အဲ့ဒါပဲ။ ငါ့ရဲ့ ယောကျာ်း..."

သူမ စတင်အော်ဟစ်တော့သည်။

"ယောကျာ်းရဲ့ နာမည်က ဘယ်သူပါလိမ့်"

သူမ ရုတ်တရက် တန့်သွားသည်။ "အာ... အခုတော့ မြင်ပြီ။ ငါ ဘယ်လိုများ မေ့သွားရတာလဲ။ စီနီယာအစ်ကို ရှန်းယွီလေ"

ထိုသို့ပြောကာ သူမ၏ လက်ချောင်းများကို သွေးထွက်သည်အထိ ကိုက်ခဲနေမိသည်။

"ငါ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ"

သူမ အသံထွက်၍ တွေးတောနေမိသည်။

အတန်ကြာမှ သူမ ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားသည်။

"ငါ အခုတော့ သဘောပေါက်ပြီ။ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ရဲ့ အမှတ်တရတွေကို လာကစားနေတာပဲ"

သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဘာပညာရှိလဲ။ ငါက စီနီယာအစ်ကိုရဲ့ မိန်းမဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ။ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို စီနီယာအစ်ကိုအကြောင်း မေ့သွားအောင် အမှတ်တရတွေကို လာရှုပ်နေတာ"

သူမ၏ အမူအရာမှာ မှောင်မည်းကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဘယ်သူလဲ။ ဘယ်သူက ငါ့ကို ဒီလိုလုပ်ရဲတာလဲ"

သူမ၏ စွမ်းအင်များ ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ ကမ္ဘာကြီးမှာ စတင်တုန်ခါလာတော့သည်။ သူမ၏ စွမ်းအင်များမှာ ထိန်းချုပ်မရဘဲ ပေါက်ကွဲထွက်နေသဖြင့် အလင်းနှစ်ပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးရှိ ကြယ်စုတန်းများမှာ စတင်ပေါက်ကွဲကုန်ကြသည်။

သူမ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"အိုး... မဟုတ်သေးဘူး ငါ့ကိုယ်ငါ ထိန်းချုပ်ရမယ်။ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးမိလို့ စီနီယာအစ်ကိုသာ အဲ့ဒီမှာ ရှိနေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

သူမ ဖျက်ဆီးမိသမျှကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ချိုသာစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

"စီနီယာအစ်ကို... ကျွန်မ အခု အများကြီး သန်မာနေပြီနော်။ ကျွန်မတို့တွေ ကတိပေးထားခဲ့သလိုပဲ စီနီယာအစ်ကိုအတွက် ဒီကမ္ဘာကြီးကို သိမ်းပိုက်ပေးနိုင်ပြီ"

သူမ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဘာမှမရှိသော ဟင်းလင်းပြင်မှ ခမ်းနားထည်ဝါသော ရုန်းတော်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ဒါက ကျွန်မတို့တွေရဲ့ မင်္ဂလာအိမ်လေးနဲ့ တူတယ်။ စီနီယာအစ်ကို ကြိုက်မှာပဲ"

ထိုသို့ပြောကာ အိမ်သူသက်ထား မိန်းကလေးငယ်လေးတစ်ဦးကဲ့သို့ တစ်ယောက်တည်း ရယ်မောနေမိသည်။

ထိုသို့ အတွေးများထဲတွင် နစ်မျောနေစဉ် သူမ၏ရှေ့၌ အလင်းရောင်မျက်နှာပြင်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

"ဒါက ဘာလဲ"

ထိုသို့တွေးတောရင်း လက်ဖြင့် ပယ်ဖျက်လိုက်သည်။

ထိုသို့လုပ်ဆောင်လိုက်သည်နှင့် အချက်အလက်များမှာ သူမ၏ ဦးခေါင်းအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက်စီးဝင်လာသည်။

"ပညာရှိများရဲ့ အစည်းအဝေးလား"

သူမ အသံထွက်၍ ရေရွတ်လိုက်မိပြီး အရေးကြီးသောအရာတစ်ခုကို သတိရသွားသည်။

"ဟုတ်သားပဲ ဒါက ငါ့ရဲ့ မှားယွင်းတဲ့ အမှတ်တရတွေထဲကပဲ။ ပညာရှိတွေက တာအိုနယ်ပယ်ဆီ သွားမယ့်လမ်းကို ရှာဖို့အတွက် အနှစ်တစ်ထောင်မှာ တစ်ကြိမ် ဆုံကြတယ်ဆိုတာလေ"

သူမသည် ထိုအချက်ကို လက်တစ်ချက်ဖြင့် ပယ်ဖျက်လိုက်ပြန်သည်။

"ငါက ပညာရှိမှ မဟုတ်တာ ဘာလို့ သွားရမှာလဲ"

သူ့ကိုယ်သူ ပြန်မေးပြီးမှ စဉ်းစားစရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ပညာရှိတွေ သူတို့များ ငါ့ရဲ့ အမှတ်တရတွေကို လာရှုပ်နေတာလား"

သူမ၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ဒီအစည်းအဝေးကို တက်ရောက်ပြီး သူတို့အားလုံးကို သင်ခန်းစာ ကောင်းကောင်းပေးရတော့မှာပေါ့"

သူမသည် ထိုနေရာမှ ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားပြီး အလင်းနှစ်ပေါင်း ဘီလီယံချီဝေးသော အခြားနေရာတစ်ခုတွင် ပေါ်လာသည်။ ဤသည်မှာ တစ်နေရာမှတစ်နေရာသို့ ကူးပြောင်းခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူမ၏ အရှိန်မှာ ထိုမျှအထိ မြန်ဆန်နေခြင်းပင်။

သူမ ရှေ့ရှိ တည်နေရာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် လွင့်မျောနေသော ကြီးမားသည့် ကျွန်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး မိုင်ပေါင်း ဆယ်သန်းခန့် ကျယ်ဝန်းကာ တောက်ပသော ရွှေရောင်လက်စွပ်များဖြင့် ဝန်းရံထားသည်။

သူမ၏ လက်ဝါးထဲတွင် စွမ်းအင်လုံးတစ်ခု စုစည်းလိုက်သည်။

ထိုစွမ်းအင်လုံးကို လွင့်မျောနေသော ကျွန်းဆီသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲမှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အရာအားလုံး ကြည်လင်သွားသောအခါ ဘာမှမရှိသော ဗလာနယ်တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ ဟင်းလင်းပြင်မှာ သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် ရုန်းကန်နေရသည်။

"အကျိုးအကြောင်း နိယာမရဲ့ ပညာရှိ... ဒါက ဘာသဘောလဲ"

သူမ၏ နောက်ကျောဘက်မှ တစ်စုံတစ်ဦးက စကားပြောလိုက်သည်။

သူမ ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လူကိုးယောက်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့လိုက်ရသည်။

ယောကျာ်း ခြောက်ယောက်နှင့် အမျိုးသမီး သုံးယောက်ပင်။

"အမျိုးသမီးတွေလား"

သူမ၏ အမူအရာမှာ ရုတ်တရက် ဒေါသကြောင့် ပျက်ယွင်းသွားသည်။

"ဒါဆို တစ်ချိန်လုံး ဒါက နင်တို့ လက်ချက်ပေါ့လေ"

သူမက ပြောလိုက်ရာ သူမ၏ အသံမှာ ဒေါသများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

"ရှင် ဘာတွေပြောနေတာလဲ..."

အမျိုးသမီးတစ်ဦးက စတင်၍ ပြောဆိုရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင် အကျိုးအကြောင်း ပညာရှိ၏ လက်မှ အေးစက်သော စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး အမျိုးသမီး သုံးဦးစလုံးကို ခိုင်မာသော နှင်းခဲတုံးများအတွင်း ချက်ချင်း အေးခဲပစ်လိုက်သည်။

သူမသည် ထိုနှင်းခဲတုံးဘေးတွင် ချက်ချင်းပေါ်လာသည်။

"ဒါကို ငါ အမြဲ စမ်းကြည့်ချင်နေတာ"

သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဗလာနယ် ပျက်သုဉ်းခြင်း..."

...

ထိုနှင်းခဲတုံးမှာ မှောင်မည်းသော စွမ်းအင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ဘာတစ်ခုမျှ အကြွင်းအကျန်မရှိဘဲ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"နင်... နင် ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ"

ကျန်ရှိနေသော ပညာရှိတစ်ဦးက တုန်ရီသောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"နင် ရူးသွားပြီလား"

နောက်တစ်ယောက်ကလည်း မေးခွန်းထုတ်သည်။

ယောကျာ်း ခြောက်ဦးမှာ အကျိုးအကြောင်း ပညာရှိကို အလျင်အမြန် ဝန်းရံလိုက်ပြီး ကာကွယ်ရေး အဝန်းအဝိုင်းတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ကြသည်။

ထိုအုပ်စုတွင် အသန်မာဆုံးဟု ထင်ရသော ယောကျာ်းတစ်ဦးသည် အကျိုးအကြောင်း ပညာရှိကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေမိသည်။

သူမ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲဟု သူ သိချင်နေမိသည်။

သူမမှာ သူတို့အားလုံးထဲတွင် အသက်အကြီးဆုံး ပညာရှိဖြစ်ကြောင်း သူ တွေးလိုက်မိသည်။

သူတို့ ပညာရှိများ ဖြစ်လာကြချိန်တွင် သူမမှာ ကာလပေါင်းများစွာကတည်းက ပညာရှိတစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ သူမသည် ပညာရှိနယ်ပယ်၏ ပဉ္စမမြောက်တာအိုသို့ ရောက်ရှိထားသူဖြစ်ရာ သူတို့အားလုံးထဲတွင် အသန်မာဆုံးဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုခြင်းပင်။ ခုနက အမျိုးသမီး သုံးယောက်မှာ ဒုတိယတာအိုပညာရှိများသာ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့ အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပုံကို ကြည့်လျှင် ကျန်ရှိသော သူတို့ ခြောက်ယောက်မှာလည်း သိပ်ပြီး ထူးခြားလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

သူတို့ထဲမှ နှစ်ယောက်မှာ အမျိုးသမီးများကဲ့သို့ ဒုတိယတာအိုတွင် ရှိနေကြပြီး သုံးယောက်မှာ တတိယတာအိုတွင် ရှိနေကာ သူကိုယ်တိုင်မှာမူ စတုတ္ထတာအိုတွင် ရှိနေသည်။ သူသည် စတုတ္ထတာအိုသို့ ရောက်နေသည့်တိုင်အောင် ဤမျှ မြင့်မားသောအဆင့်များတွင် အဆင့်ငယ်တစ်ခုချင်းစီ၏ ကွာခြားချက်မှာ အလွန်ကြီးမားလှသဖြင့် သူမနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူမှာ သာမန်လူသားတစ်ဦးကဲ့သို့သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"အခု ငါ ဘာလုပ်သင့်သလဲ"

သူ အသည်းအသန် စဉ်းစားနေမိသည်။

ထိုအခါမှ အကြံတစ်ခု ရလာသည်။ ခုနက ပညာရှိသည် အကျိုးအကြောင်း နိယာမကို အသုံးမပြုဘဲ ယင်ယန်နိယာမနှင့် ဗလာနယ်နိယာမတို့ကိုသာ အသုံးပြုခဲ့သည်။ ဤပညာရှိမှာ အကျိုးအကြောင်း နိယာမကို ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးချနိုင်သူအဖြစ် လူသိများသည်။ ဤကဲ့သို့ ကွဲပြားသော နိယာမများကို အသုံးပြုနေပုံနှင့် သူမ၏ အပြုအမူများကို ကြည့်လျှင် သူမမှာ အနည်းငယ်စိတ်လွတ်နပုံပင်။

"နောက်ဆုံးတော့ နင် အသိစိတ် လွတ်သွားပြီပေါ့လေ။ အဲ့ဒီနည်းလမ်းက တစ်နေ့ကျရင် နင်ကို ပြန်ဒုက္ခပေးလိမ့်မယ်လို့ ငါ ပြောသားပဲ"

သူ၏ သီအိုရီကို စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် သူက ပြောလိုက်သည်။

"နင် ဘာတွေပြောနေတာလဲ"

ပညာရှိက အမှန်တကယ်ပင် ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

"ဟားဟားဟား... နင် တကယ်ပဲ အသိစိတ် အလုခံလိုက်ရတာပဲ။ နင် ဘယ်လိုကျင့်စဉ်မျိုးကို ကျင့်နေတယ်ဆိုတာတောင် နင် မမှတ်မိတော့ဘူး"

ထိုယောကျာ်းက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

သူ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဤအရာမှာ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုလွယ်ကူမည့်ပုံပင်။ ယခင်က ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ယခုအခါ လောဘရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်လာခဲ့သည်။

သူ့အနေဖြင့် စောင့်ကြည့်ရသလောက် အကျိုးအကြောင်း ပညာရှိသည် သူမ ယခုလေးတင် အသုံးပြုလိုက်သော နိယာမများအပေါ် နားလည်မှု သိပ်ရှိပုံမရပေ။ သူမသည် သူမ၏ အဆမတန်များပြားသော စွမ်းအင်များကိုသာ အသုံးပြုပြီး နိယာမများကို အတင်းအကျပ် ဖြစ်ပေါ်စေခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ ထိုသို့သာ ဖြစ်မည်ဆိုပါက သူမ၌ ပဉ္စမတာအို၏ အပြည့်အဝ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

အကောင်းဆုံး အခြေအနေတွင် စတုတ္ထတာအိုခန့်သာ ရှိပေလိမ့်မည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူနှင့် အဆင့်တူပင်။

ဤစွမ်းအားအဆင့်ဖြင့်ဆိုလျှင် သူသည် သူမကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သင့်သည်။ အခြားသူများ၏ အကူအညီဖြင့်ဆိုလျှင် သူမကို အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ယူဆသည်။ ကာလပေါင်းများစွာအတွင်း အသက်အကြီးဆုံး ပညာရှိ စုဆောင်းထားသော ရတနာများနှင့် ကြွယ်ဝမှုများကို တွေးတောမိသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ လောဘဖြင့် တောက်ပလာခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

"ဟားဟားဟား... ဒီနေ့ ရောက်လာလိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပဲ"

သူက မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"နောင် နှစ်သန်းပေါင်းများစွာအကြာမှာ ငါ ပဉ္စမတာအိုကို ရောက်မှ နင်ကို စိန်ခေါ်ဖို့ မျှော်လင့်ထားတာ ဒါပေမဲ့ စောစောစီးစီး လုပ်ရတော့မယ့်ပုံပဲ"

ထိုယောကျာ်းက ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ကြေညာလိုက်သည်။

"ငါသာ နင်ကို အနိုင်ယူနိုင်ရင် ငါက အသန်မာဆုံး ပညာရှိ ဖြစ်လာတော့မှာ"

သူက ရည်မှန်းချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ အစီအစဉ်ကို အခြားသော ပညာရှိ ငါးဦးထံသို့ အသံလှိုင်းမှတစ်ဆင့် အလျင်အမြန် ဆက်သွယ်ပြောကြားလိုက်သည်။

သူတို့မှာ အကျိုးအကြောင်း ပညာရှိနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ရန် စိုးရိမ်နေကြသော်လည်း အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိသည်ကို သိကြသဖြင့် သူ၏ အစီအစဉ်ကို သဘောတူလိုက်ကြတော့သည်။