အခန်း (၂၃၅-၂၃၆)

အခန်း ၂၃၅ ကျွန်မ လမ်းလွှဲမသွားနိုင်ဘူး... လမ်းလွှဲသွားချင်စိတ်လည်း မရှိဘူး

"ဝုန်း"

သားရဲတစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံက တောရိုင်းမြေပြင်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်း၏အပျက်အစီးများအထက်တွင် အနက်ရောင် သားရဲခေါင်း ပန်းထိုးထားသော တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးက စစ်မှန်သောမီးတောက် ဟိန်းဟောက်နေသည့် နဂါးခြင်္သေ့တစ်ကောင်ကို စီးနင်းကာ မီးတိမ်တိုက်များပေါ်မှ ရောက်ရှိလာသည်။

ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာစဉ် အမျိုးသားက မြေကြီးပေါ်ရှိ ပြတ်တောက်နေသော အလောင်းများ၊ ခဲနေသော သွေးများနှင့် ပြိုကျပျက်စီးနေသော နန်းဆောင်များကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

သူက ယနေ့တွင် ဂိုဏ်း၏ စည်းမျဉ်းများနှင့်အမျှ ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းထံမှ အရင်းအမြစ်ဆက်သခြင်းများကို ပုံမှန်လာရောက် ကောက်ခံခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်ဆက်တည်းတွင် ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်း၌ ဧကရာဇ်သားရဲဂိုဏ်းသို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားရန် အလားအလာရှိသော ပါရမီရှင်များ ရှိမရှိကိုပါ လာရောက် ကြည့်ရှုခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းက ဤကဲ့သို့ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။

"ညီအစ်ကိုဝမ်... ဒီဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတာလဲ"

မကြာမီတွင် အခြားအမျိုးသားတစ်ဦးက ဝမ်ယုံ၏ ဘေးသို့ ပျံသန်းလာပြီး သူ၏ လေသံတွင် အံ့သြမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

"စုံစမ်းကြည့်လိုက်ရင် သိရမှာပေါ့"

ဝမ်ယုံက အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

အဆောင်လက်ဖွဲ့ လောင်ကျွမ်းသွားပြီးနောက် လွင်ပြင်ပေါ်ရှိ ကြွင်းကျန်ရစ်သော ဝိညာဉ်အချို့က တဖြည်းဖြည်း စုစည်းလာကာ လူပုံစံ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးပေါ်ပေါက်လာသည်။

ဤလူသည် ဝိညာဉ်အားလုံး၏ စုပေါင်းတစ်ခုကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး လက်များ၊ ခြေထောက်များနှင့် ခေါင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ထို့အပြင် သူတို့ကို ဝန်းရံနေသော မိစ္ဆာချီများက သူတို့၏ ဝိညာဉ်များကို တဖြည်းဖြည်း တိုက်စားနေသည်။

"မင်းတို့ရဲ့ ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်း ဘာဖြစ်သွားတာလဲ" ဝမ်ယုံက ဤရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော လူပုံစံ ဝိညာဉ်ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်မို... အားလုံးက ရှောင်မိုပဲ"

"ငါတို့ကို သတ်သွားတာ ရှောင်မိုပဲ"

"ဝူးဝူးဝူး... မသေမျိုးရှောင်... ကျွန်တော်တို့ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ... ချမ်းသာပေးပါ"

"အနန္တတာအိုဂိုဏ်းက ရှောင်မို... မင်း အဆိုးရွားဆုံးပုံစံနဲ့ သေပါစေလို့ ငါ ဆုတောင်းတယ်"

"ငါ အရမ်းကို နာကျင်နေပြီ... သေချင်လိုက်တာ"

စုစည်းနေသော ဝိညာဉ်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် ဤလူ့အသားတောင်ကြီးက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် စကားပြောနေကြသည်။

အချို့က ငိုကြွေးနေကြသည်။

အချို့က နာကြည်းနေကြသည်။

အချို့က အသက်ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်နေကြသည်။

ဆူညံနေသော အသံများက အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေပြီး ရှင်းလင်းသော ရှင်းပြချက်တစ်ခုကိုမျှ ခွဲခြား၍မရနိုင်ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ယုံက သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဝိညာဉ်အသားတောင်ကြီးက လုံးဝ ပြိုကွဲသွားပြီး သူတို့အားလုံး၏ ဝိညာဉ်များက လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားကာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားတော့သည်။

"ညီအစ်ကိုဝမ်က တကယ်ကို သဘောကောင်းတာပဲ"

ဝူချင်းဖုန်းက ရှေ့သို့တက်လာပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

ဤဝိညာဉ်များသည် သွေးချီများ၏ ဖြည်းညင်းစွာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို ခံစားနေရကာ သူတို့၏ ဝိညာဉ်များဖြင့် မီးအိမ်များကို ထွန်းညှိထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် နာကျင်စွာဖြင့် ဝိညာဉ်များ လွင့်စင်ပျက်စီးသွားကြမည်ဖြစ်သည်။

ဝမ်ယုံ လုပ်လိုက်သည်က ဤလူများကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် အဆုံးသတ်ပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ဟွန့်... သူတို့က ဆူညံလွန်းလို့ပါ" ဝမ်ယုံက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ဘေးရှိ အမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ အနန္တတာအိုဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်ကတော့ တကယ်ကို မောက်မာလွန်းတယ်။ ငါ့ရဲ့ ဧကရာဇ်သားရဲဂိုဏ်းနဲ့ မဟာမိတ်ပြုထားတဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုကို စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ဖျက်ဆီးပစ်တာက ငါ့ရဲ့ ဧကရာဇ်သားရဲဂိုဏ်းကို သိပ်ပြီး အထင်သေးလွန်းရာ မကျဘူးလား"

"ပထမအချက်အနေနဲ့ ဒါတွေအားလုံးကို ရှောင်မို လုပ်ခဲ့တာပါ။ ရှောင်မိုက ငါ့ရဲ့ အနန္တတာအိုဂိုဏ်းက သူတော်စင်သားတော်လောင်း တစ်ဦး ဖြစ်ပေမယ့် သူက အနန္တတာအိုဂိုဏ်းကို ကိုယ်စားမပြုနိုင်ပါဘူး"

ဝူချင်းဖုန်းက အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒုတိယအချက်အနေနဲ့ ဧကရာဇ်သားရဲဂိုဏ်းမှာ မဟာမိတ်ပြုထားတဲ့ ဂိုဏ်းတွေ အများကြီးရှိတာပဲ။ ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်း တစ်ဂိုဏ်းလောက်တော့ အကန့်အသတ် မဖြစ်ပါဘူး"

"ငါသာ အနန္တတာအိုဂိုဏ်းရဲ့ သူတော်စင် ဖြစ်လာခဲ့ရင် အနန္တတာအိုဂိုဏ်းက ဧကရာဇ်သားရဲဂိုဏ်းနဲ့ အနာဂတ်မှာ သေချာပေါက် ဆက်ဆံရေးကောင်း တစ်ခု တည်ဆောက်မှာပါ"

"ဧကရာဇ်သားရဲဂိုဏ်းအတွက် ဒါက မဟာမိတ်ပြုထားတဲ့ ဂိုဏ်းရာပေါင်း၊ ထောင်ပေါင်းများစွာထက်ကို ပိုကောင်းမှာပါ"

ဝမ်ယုံ ။ ။ "..."

မကြာသေးမီက ဝူချင်းဖုန်းက ဧကရာဇ်သားရဲဂိုဏ်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ဧကရာဇ်သားရဲဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲတစ်ဦးမှာ ဝူချင်းဖုန်း၏ အဒေါ်ဖြစ်ရာ သူ၏ အဒေါ် ကြားဝင်စေ့စပ်ပေးမှုဖြင့် ဧကရာဇ်သားရဲဂိုဏ်းက ဝူချင်းဖုန်းအတွက် အခြားသော သူတော်စင်သားတော်လောင်းများကို ဖယ်ရှားရာတွင် ကူညီပေးရန် သဘောတူခဲ့သည်။

ယင်းအတွက် အပြန်အလှန်အနေဖြင့် ဝူချင်းဖုန်းက အနန္တတာအိုဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်လာချိန်တွင် သူက ဧကရာဇ်သားရဲဂိုဏ်းအား ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ရတနာအမျိုးမျိုးနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းနည်းစနစ်များဖြင့် ပြန်လည်ကျေးဇူးဆပ်ရမည်ဖြစ်သည်။

အနန္တတာအိုဂိုဏ်း၏ တောင်ထွတ်များနှင့် ခန်းမဆောင်အချို့ကိုပင် ဧကရာဇ်သားရဲဂိုဏ်း၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ လွှဲပြောင်းပေးရမည်ဖြစ်သည်။

ဝမ်ယုံက မိမိ၏ ဂိုဏ်းကို သစ္စာဖောက်သော ဤတပည့်ကို အထင်အမြင်သေးသော်ငြားလည်း။

ဝူချင်းဖုန်း ပြောသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် မှန်ကန်လှသည်။

သူသာ အနန္တတာအိုဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် တကယ်ဖြစ်လာခဲ့ပါက ဧကရာဇ်သားရဲဂိုဏ်းအနေဖြင့် အဆတစ်ရာသော အကျိုးအမြတ်များကို ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

"တခြား သူတော်စင်သားတော်လောင်းတွေက ရှင်းရတာ လွယ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို တစ်ယောက်တည်း ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တဲ့ ဒီရှောင်မိုကိုတော့ သတ်ဖို့ မလွယ်ဘူး"

ဝမ်ယုံက အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

မကြာသေးမီက ဝမ်ယုံသည် ဝူချင်းဖုန်းအား သူတော်စင်သားတော်လောင်း နှစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ရန် ကူညီပေးခဲ့သော်လည်း ဤရှောင်မိုကတော့ တကယ်ကို ရိုးရှင်းမနေပေ။

ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းတွင် ကြွင်းကျန်ရစ်သော သွေးချီများကို အကဲခတ်ကြည့်ရလျှင် တစ်ဖက်လူက သေချာပေါက် သာမန်မဟုတ်ပေ။

"ရှောင်မိုရဲ့ ပါရမီက တကယ်ကို မြင့်မားပါတယ်။ သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတာတောင် ကျောက်စိမ်းသန့်စင်ခြင်းအဆင့်က ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ညီအစ်ကိုဝမ်က သိပ်ပြီး စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး"

ဝူချင်းဖုန်းက ဝမ်ယုံကို ပြောလိုက်သည်။

"သွေးမိစ္ဆာဓားသိုင်းကို ကျင့်ကြံတဲ့သူ ဘယ်နှယောက်လောက်များ ဇာတ်သိမ်းကောင်းဖူးလို့လဲ။ သွေးမိစ္ဆာဓားသိုင်းကို ပိုကျင့်ကြံလေလေ မိစ္ဆာဝင်ဖို့ ပိုလွယ်လေလေပဲ"

"မင်းရဲ့ဂိုဏ်းကသာ ရှောင်မိုကို အဆက်မပြတ် ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ပြီး သူ့ကို အနားယူဖို့ အခွင့်အရေး မပေးဘဲ မကြာခဏ တိုက်ပွဲဝင်ခိုင်းနေမယ်ဆိုရင် ရှောင်မိုရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက သွေးချီတွေက ကန့်သတ်ချက်ကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်"

"အဆုံးကျရင် ရှောင်မိုက သွေးချီတွေကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ပေါက်ကွဲပြီး သေသွားမှာ အသေအချာပဲ"

ဝူချင်းဖုန်း၏ စကားများကို နားထောင်ပြီးနောက် ဝမ်ယုံက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒါကတော့ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်မိုကို ရင်ဆိုင်ဖို့အတွက် ငါတို့က သူ့ကို တစ်လှည့်စီ တိုက်ခိုက်ပြီး အားကုန်အောင် လုပ်မယ်ဆိုရင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ ကျောက်စိမ်းသန့်စင်ခြင်းအဆင့်က အကြီးအကဲတစ်ယောက် လိုအပ်တယ်။ အခုလောလောဆယ်မှာ ငါတို့ ဧကရာဇ်သားရဲဂိုဏ်းက ဘယ်သူ့ကိုမှ စေလွှတ်ပေးလို့ မရသေးဘူး"

"စေလွှတ်ပေးလို့ မရဘူး" ဝူချင်းဖုန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ မိစ္ဆာဂိုဏ်းကြီးဆယ်ဂိုဏ်းထဲတွင် တစ်ခုအပါအဝင်ဖြစ်သော ဧကရာဇ်သားရဲဂိုဏ်းက ကျောက်စိမ်းသန့်စင်ခြင်းအဆင့် အကြီးအကဲတစ်ဦးကိုတောင် မစေလွှတ်ပေးနိုင်ဘူးလား။

ဝမ်ယုံ၏ နှုတ်ခမ်းများက ကွေးတက်သွားသည်။ "ဒဏ္ဍာရီလာ ကြမ်းကြုတ်တဲ့ သားရဲကြီးလေးကောင် အကြောင်းကို မင်း သိလား"

"ဟာ သိတာပေါ့" ဝူချင်းဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒါနဲ့ မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းက..."

စကားတစ်ဝက်တွင် ဝူချင်းဖုန်းက တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သွားသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

"မင်း ခန့်မှန်းတာ မှန်တယ်" ဝမ်ယုံ၏ မျက်လုံးများက စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် တောက်ပနေသည်။ "ငါတို့ ဧကရာဇ်သားရဲဂိုဏ်းက ဟွန်တွန်းရဲ့ ခြေရာတွေကို ရှာတွေ့ထားတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒါက နဂါးနက်ဂိုဏ်းမှာ ရှိနေတယ်"

ရှောင်မိုက ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးပြီးနောက် ဖုန်းယဲ့မြို့တော်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ဖုန်းယဲ့မြို့တော်ပြင်ပ လီတစ်ရာအကွာတွင် အနန္တတာအိုဂိုဏ်း၏ ခွဲထွက်ဂိုဏ်းတစ်ခု ရှိနေသောကြောင့် ရှောင်မိုက ယမန်နေ့ညက ဖုန်းယဲ့မြို့တော်မှ မထွက်ခွာမီ ဂိုဏ်းခွဲခန်းမသခင်ထံသို့ စာတစ်စောင် ရေးသားခဲ့သည်။

သူက ဂိုဏ်းခွဲခန်းမသခင်အား ဖုန်းယဲ့မြို့တော်ကို တာဝန်ယူရန်နှင့် မြို့တွင်း စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရန်၊ မြို့ရှိ သာမန်ပြည်သူများကို မည်သည့်အန္တရာယ်မှ မကျရောက်စေရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

လမ်းမများပေါ်တွင် သွားလာနေကြသော သာမန်ပြည်သူများနှင့် ပုံမှန်လည်ပတ်နေသော ဆိုင်ခန်းများအားလုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့်။

ဤဂိုဏ်းခွဲခန်းမသခင်က အတော်လေး ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ဆောင်နေကြောင်း ရှောင်မို သိလိုက်သည်။

မကြာမီတွင် ရှောင်မိုက သခင်မဝမ်၏ ခြံဝင်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သခင်မဝမ်အား အနန္တတာအိုဂိုဏ်းသို့ သွားလိုခြင်း ရှိမရှိ မေးမြန်းခဲ့သည်။

သခင်မဝမ်က သဘောတူခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် သခင်မဝမ်က ရှောင်မိုကို လုံးဝ ယုံကြည်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ရှောင်မိုသာ မရှိခဲ့ပါက သူမနှင့် သူမ၏သမီးတို့၏ ကံကြမ္မာက မည်သို့ဖြစ်သွားမည်ကို မသိနိုင်ပေ။

ရှောင်မိုက ဂိုဏ်းခွဲခန်းမသခင်အား သူတို့ကို လိုက်ပါစောင့်ရှောက်ပေးရန် အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်ကို ရွေးချယ်ခိုင်းခဲ့သည်။

ရှောင်မို၏ ညွှန်ကြားချက်များကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ဂိုဏ်းခွဲခန်းမသခင်က သဘာဝကျကျပင် ပေါ့ဆရဲခြင်း မရှိပေ။

သခင်မဝမ်တို့ သားအမိကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ရှောင်မိုက နဂါးနက်ဂိုဏ်းသို့ သူ၏ ခရီးစဉ်ကို ဆက်လက်ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ဆောင်းဦးရာသီသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး တောင်တန်းများနှင့် သစ်တောများတွင် ညှိုးရော်နေသော သစ်ရွက်ဝါများ စုပုံနေသည်။

ရှောင်မို၏ ခြေလှမ်းက သစ်ရွက်များပေါ်သို့ နင်းမိသွားတိုင်း "ရှဲရှဲ" ဟူသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။

လမ်းလျှောက်နေရင်း ရှောင်မိုက ရပ်တန့်သွားကာ နောက်သို့လှည့်၍ ဓားကို လွှဲခုတ်လိုက်သည်။

သွေးရောင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ထွက်ပေါ်သွားသည်။

မလှမ်းမကမ်းရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်က ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ ပြိုကျသွားသည်။

သစ်ပင်နောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော မိန်းမပျိုလေးမှာ ပုန်းစရာနေရာ မရှိတော့ပေ။

"မင်းသာ ငါ့နောက်ကို ဆက်လိုက်နေမယ်ဆိုရင် မင်းကို သတ်မယ်လို့ ငါ ပြောထားတယ်လေ"

ရှောင်မိုက နောက်သို့လှည့်ကာ ဝမ်ရှင်းကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ဝမ်ရှင်းက ခေါင်းငုံ့သွားကာ သူမရှေ့တွင် ပြိုကျသွားသော သစ်ပင်ကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရှောင်မိုအား မော့ကြည့်ကာ သူမ၏ ကျောင်းသင်္ကန်းကို လက်သေးသေးလေးများဖြင့် ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ငါ... ငါ နင့်အတွက် စိတ်ပူနေတာကို ရပ်တန့်လို့ မရဘူး..."

ရှောင်မိုက သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်ရာ သူ၏ လေသံတွင် မတတ်သာမှုများ ပြည့်နှက်နေပုံရသည်။ "ဆရာတော်ဝမ်ရှင်း... မင်းက အခု ခုန်းနျန်ကျောင်းတော်ရဲ့ ဆရာတော်ကြီး တစ်ပါးဖြစ်နေပြီ။ ငါကတော့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်လေ။ သတင်းတွေသာ ထွက်သွားရင် ဆရာတော်ဝမ်ရှင်းရဲ့ နာမည်ပျက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

"နင်က မိစ္ဆာတစ်ကောင် မဟုတ်ပါဘူး" ဝမ်ရှင်းက ခေါင်းကို အားသွန်ခွန်စိုက် ခါယမ်းကာ ရှောင်မို၏ မျက်လုံးများကို တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "နာမည်ပျက်မှာကို ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ နင် အဆင်ပြေနေဖို့ကိုပဲ ငါ လိုချင်တာ။ ပြီးတော့ ရှောင်မို... နင့်ရဲ့ မိစ္ဆာချီတွေကို လျော့ကျသွားအောင် ငါ ကူညီပေးနိုင်တယ်"

ရှောင်မိုက ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါဆို ငါ့ရဲ့ မိစ္ဆာချီတွေ လျော့ကျသွားအောင် မင်းက ဘယ်လို ကူညီပေးမှာလဲ"

"ကျမ်းစာရွတ်မယ်လေ။ ကျမ်းစာရွတ်ရုံပဲ"

ဝမ်ရှင်းက အလွန်လေးနက်စွာဖြင့် ဗုဒ္ဓကျမ်းစာအုပ် တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ရှောင်မို... နင့်ကို ကျမ်းစာရွတ်ဖို့ သင်ပေးရမလား"

"..."

ဝမ်ရှင်း၏ စကားများကို နားထောင်ပြီးနောက် ရှောင်မိုက အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဝမ်ရှင်း... ဒီခရီးစဉ်မှာ ငါ လူတွေ အများကြီး အများကြီးကို သတ်ရဦးမှာ။ ကျမ်းစာရွတ်နေလို့ ဘာမှထူးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ မင်းမှာ အပေါက်ခုနစ်ပေါက်ပါ နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ နှလုံးသား ရှိတယ်။ မင်းရဲ့ရှေ့မှာ ရှင်းလင်းနေတဲ့ ဗုဒ္ဓ လမ်းစဉ်ကြီး ရှိနေတာပဲ... ဘာလို့ ငါ့အပေါ်မှာပဲ စွဲလမ်းနေရတာလဲ"

"ဒါပေမဲ့ ရှောင်မို"

ဝမ်ရှင်း၏ မျက်လုံးလေးများက ညင်သာစွာ ပုတ်ခတ်သွားသည်။

"နင်က ငါ့ရဲ့ လမ်းစဉ်ပေါ်မှာ ရှိနေတာ။ ငါ လမ်းလွှဲမသွားနိုင်ဘူး။ လမ်းလွှဲသွားချင်စိတ်လည်း မရှိဘူး"

အခန်း ၂၃၆ ရှောင်မိုက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ... သူ တကယ်တော့ မဆိုးပါဘူး

သူ့ရှေ့ရှိ မိန်းမပျိုကို ကြည့်ရင်း ရှောင်မို၏ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

"တကယ့် အရူးမလေးပဲ"

နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်မိုက သက်ပြင်းသာချလိုက်ပြီး ခေါင်းခါယမ်းကာ နောက်သို့လှည့်၍ ရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

တဖြည်းဖြည်း လျှောက်သွားသော ရှောင်မိုကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ရှင်းက သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူမရှေ့ရှိ လဲကျနေသော သစ်ပင်ကြီးကို အလျင်အမြန် ကျော်ခွကာ မှီအောင် ပြေးလိုက်သွားခဲ့သည်။

သူက ရှေ့မှ လျှောက်သွားသည်။

သူမက နောက်မှ လိုက်သွားသည်။

မိန်းမပျိုလေး၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများက သူ့ကို ဆုံးရှုံးရမည်ကို စိုးရိမ်နေသည့်အလား ရှောင်မို၏ ကျောပြင်ကိုသာ အဆက်မပြတ် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရှောင်မိုက ဝမ်ရှင်းကို သူမ ရှိမနေသည့်အလား လျစ်လျူရှုထားပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

သို့သော် ဝမ်ရှင်းက ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

မိန်းမပျိုလေးအတွက်တော့ သူက သူမကို မောင်းမထုတ်ဘဲ သူ့ဘေးနားမှာ နေခွင့်ရနေသရွေ့ ဒါက လုံလောက်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သေချာသည်ပေါ့။

သူက သူမကို မောင်းထုတ်ခဲ့လျှင်တောင်မှ သူမက ထွက်သွားမည် မဟုတ်ပေ။

ညနေခင်းတိုင်း ရှောင်မိုက တည်းခိုရန် ဂူတစ်ဂူကို ရှာတွေ့သောအခါ ဝမ်ရှင်းက ဂူအပြင်ဘက်တွင် သစ်ကိုင်းခြောက်များနှင့် သစ်ရွက်ကြွေများကို ကောက်ယူတတ်သည်။

မိန်းမပျိုလေးက ၎င်းတို့ကို ကောက်ယူနေစဉ် သူမ သတိမထားမိချိန်တွင် ရှောင်မို ထွက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဂူဘက်သို့ မကြာခဏ လှည့်ကြည့်တတ်သည်။

လုံလောက်အောင် စုဆောင်းပြီးသည်နှင့် သူမက သစ်ကိုင်းခြောက်များကို ပွေ့ဖက်ကာ ဂူထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားပြီး ရှောင်မို၏ ဘေးတွင်ထိုင်ကာ မီးကို ဂရုတစိုက် မွေးတတ်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရှောင်မိုက ယုန်တစ်ကောင်ကို တမင်သက်သက် အမဲလိုက်ကာ ဝမ်ရှင်းရှေ့တွင် အရေခွံဆုတ်၊ သန့်စင်ပြီး မီးကင်တတ်သည်။

ချစ်စရာကောင်းသော ယုန်လေးကို ရှောင်မို စားသောက်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ရှင်းက အမြဲတမ်း မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ လက်အုပ်ချီပြီး ယုန်လေး ကျွတ်လွတ်စေရန်အတွက် ဗုဒ္ဓကျမ်းစာများကို ရွတ်ဖတ်ဆုတောင်းပေးတတ်သည်။

ရှောင်မို စားသောက်ပြီးသွားသောအခါ ဝမ်ရှင်းက ယုန်လေး၏ အရိုးစုကို သပ်ရပ်အောင် စုစည်းကာ သေချာစွာ မြှုပ်နှံပေးတတ်သေးသည်။

မိန်းမပျိုလေးက ယုန်လေးကို မြှုပ်နှံနေစဉ် "ယုန်လေး... နောင်ဘဝကျရင် လက်စားချေချင်တယ်ဆိုရင် ငါ့ကိုပဲ လာရှာပါ။ ရှောင်မိုကို သွားမရှာနဲ့။ ရှောင်မိုက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ... သူ တကယ်တော့ မဆိုးပါဘူး" ဟု တီးတိုးရေရွတ်နေခဲ့သည်။

ရှောင်မိုက အနီးမှ ဖြတ်သွားရင်း ဝမ်ရှင်း၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မတတ်သာဘဲ သူမ၏ ခေါင်းကို ခေါက်လိုက်မိသည်။

ဝမ်ရှင်းက ဒေါသမထွက်ဘဲ သူမ၏ ကတုံးလေးကိုသာ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက နာကျင်မှုကြောင့် မျက်ရည်များ ရစ်သိုင်းနေသော်ငြားလည်း သူမက ဒေါသမထွက်ဘဲ ရှောင်မိုကို မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့်သာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

ရှောင်မိုက ဂူထဲတွင် လှဲလျောင်းအိပ်စက်တော့မည့်အချိန်တွင် ဝမ်ရှင်းက သစ်ကိုင်းအချို့နှင့် မြက်ပင်များကို အသုံးပြုကာ သူ့အတွက် ရိုးရှင်းသော အိပ်ရာတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးတတ်သည်။

မနက်တိုင်းမနက်တိုင်း ဝမ်ရှင်းက ရှောင်မို တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရှောင်မိုထက် စောစော နိုးထတတ်သည်။

ရှောင်မို ဘယ်သွားနေသည်ကို ဝမ်ရှင်း မသိပေ။ သူမက နောက်မှသာ လိုက်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်မို သွားသည့်နေရာတိုင်းကို သူမ လိုက်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ရှောင်မိုက သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားကို အသုံးပြုကာ အနောက်ဘက်ဒေသကို သင်ခန်းစာပေးမည်ဟု ပြောခဲ့သည်ကို ဝမ်ရှင်း တစ်ခါက ကြားဖူးခဲ့သည်။

ရှောင်မို ပေးမည့် ဤသင်ခန်းစာကြောင့် လူများစွာ၊ အလွန်များပြားသော လူများ သေဆုံးရလိမ့်မည်ကို ဝမ်ရှင်း သိနေခဲ့သည်။

နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ညနေဆည်းဆာအချိန်တွင် ရှောင်မိုနှင့် ဝမ်ရှင်းတို့သည် ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်းတစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဝမ်ရှင်းက အထဲဝင်၍ ဆုတောင်းချင်ကြောင်း ပြသသည့်အနေဖြင့် ရှောင်မို၏ အင်္ကျီလက်စကို ဆွဲလိုက်သည်။

ရှောင်မိုက အလွန် စိတ်မရှည်တော့သည့်ပုံ ပေါက်နေသော်ငြားလည်း သူက အထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

ဘုရားကျောင်းအတွင်းတွင် ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော် အတော်များများကို ကိုးကွယ်ထားသည်။ အလယ်ဗဟိုရှိ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြီးက ကြင်နာသနားတတ်သည့် ပုံစံရှိပြီး ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာတော် ရှိသည်။

သို့သော် ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ နတ်မင်းကြီးနှစ်ပါး၏ ရုပ်တုများကမူ ကြမ်းကြုတ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။

ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်များကို မသန့်ရှင်းရသည်မှာ အလွန်ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သဖြင့် ဖုန်မှုန့်များနှင့် ပင့်ကူအိမ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

"ရှောင်မို... ဒီဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်တွေကို ငါ သုတ်ပေးလို့ ရမလား။ အချိန်သိပ်မကြာပါဘူး" ဝမ်ရှင်းက တောင်းဆိုလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆို မင်းပဲ နေခဲ့ပြီး သုတ်လိုက်တော့။ ငါ သွားတော့မယ်" ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှောင်မိုက နောက်သို့လှည့်ကာ ဘုရားကျောင်းထဲမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

ဝမ်ရှင်းမှာ အနည်းငယ် လန့်ဖြတ်သွားပြီး ရှောင်မို၏ အနောက်မှ အလျင်အမြန် လိုက်သွားခဲ့သည်။

"ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်တွေကို မသုတ်တော့ဘူးလား" ရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ရှင်းက ရှောင်မို၏ အင်္ကျီလက်စကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ "ရှောင်မို... ငါ... ငါ မသုတ်တော့ပါဘူး။ ဆက်သွားကြတာပေါ့"

သူမ၏ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော အမူအရာကို ကြည့်ကာ ရှောင်မိုက သူမ၏ ခေါင်းကို နောက်တစ်ခေါက် ခေါက်လိုက်ပြီး ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်အောက်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ဆက်မသွားတော့ဘူး။ ငါတို့ ဒီမှာပဲ ညအိပ်ကြတာပေါ့"

ဒီမှာပဲ ညအိပ်မည်ဟူသော ရှောင်မို၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ရှင်းမှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။ သူမက ဘုရားကျောင်းရှေ့ရှိ ရေတွင်းမှ ရေတစ်ပုံး ခပ်ယူလာပြီး ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကို ဂရုတစိုက် သုတ်သင်လိုက်သည်။

သို့သော် မကြာမီတွင် လျှပ်စီးတစ်ချက် လက်သွားပြီး ဟောင်းနွမ်းနေသော ဘုရားကျောင်းကို လင်းလက်သွားစေခဲ့သည်။

"ဝုန်း"

မိုးခြိမ်းသံတစ်ခုက တောင်တန်းများကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး တောင်ကြီးတစ်တောင်လုံးကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေသည့်အလား။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သည်းထန်သော မိုးများ စတင်ရွာသွန်းလာခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဘုရားကျောင်းက ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသော်လည်း ၎င်း၏ အမိုးက ကောင်းမွန်နေသေးသဖြင့် မိုးရေများ အထဲသို့ မစင်နိုင်ခဲ့ပေ။

"သခင်ကြီး... သခင်မ... သခင်မလေး... မိုးတွေ အရမ်းသည်းနေပြီ။ အထဲဝင်ပြီး မိုးခိုကြရအောင်"

"ဟုတ်တယ်... မြန်မြန်လုပ်... ငါတို့ အဝတ်အစားတွေ အကုန်စိုကုန်ပြီ"

ရှောင်မိုက အနားယူရန် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ချိန်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ အသံများစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဗိုက်ရွှဲရွှဲနှင့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ၏ မိသားစုနှင့်အတူ အစောင့်အချို့၏ ခြံရံမှုဖြင့် အထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူတို့ဝတ်ဆင်ထားသော ပိုးသားအဝတ်အစားများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့က ချမ်းသာသော မိသားစုတစ်စုမှန်း ရှင်းလင်းစွာ သိသာနေသည်။

ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်အောက်တွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသားနှင့် ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကို သုတ်သင်နေသော ဘုန်းတော်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း မှင်တက်သွားကြသည်။

ပြီးတော့ သေချာကြည့်လိုက်တဲ့အခါ... ဒီဘုန်းတော်ကြီးက တကယ့်ကို မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာလား။

ဒီလောကမှာ အမျိုးသမီး ဘုန်းတော်ကြီးတွေ ရှိလို့လား။

"သခင်ကြီးတို့... ကျွန်တော်တို့က ကျန်းကျစ်ခရိုင်ကပါ။ ဒီနေ့ တောင်ပေါ်ကို အပန်းဖြေဖို့ လာခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ဘဲ မိုးတွေ အရမ်းသည်းလာလို့ပါ။ ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ မိုးခိုလို့ ရမလား"

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ယဉ်ကျေးစွာ ပြောဆိုလာသည်။ သူက သိုင်းလောက၏ စည်းမျဉ်းအချို့ကို နားလည်ပုံရပြီး ပိုင်ရှင်မဲ့ ဟောင်းနွမ်းနေသော ဘုရားကျောင်းဖြစ်လျှင်တောင်မှ အရင်ရောက်သူက အရင်နေရာယူခွင့်ရှိသည်ဆိုသည့် ခွဲခြားမှုကို သိရှိနေပုံရသည်။

"သဘောပါပဲ" ရှောင်မိုက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မိသားစုကို ဘုရားကျောင်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ထိုင်ရန် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ဘုရားကျောင်းထဲတွင် တည်းခိုသွားခဲ့သော ခရီးသွားများ အကုန်အသုံးမပြုဘဲ ထားရစ်ခဲ့သည့် ထင်းခြောက်များ အမြောက်အမြား ရှိနေသည်။

သူတို့က မီးပုံတစ်ပုံကို ဖိုလိုက်ပြီး သူတို့၏ အဝတ်အစားများကို ခြောက်သွေ့စေရန် လှန်းလိုက်ကြသည်။

ဤအချိန်တွင် ဝမ်ရှင်းကလည်း ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်များကို သုတ်သင်၍ ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်ရာ ရှောင်မို၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားနှင့် သူ၏လူများက ရှောင်မိုနှင့် ဝမ်ရှင်းတို့ကို ရံဖန်ရံခါ ခိုးကြည့်တတ်ကြသည်။

တကယ်ကို... ဒီလိုတွဲဖက်မှုမျိုးက ထူးဆန်းလွန်းတယ်။ ပြီးတော့ ပိုဆိုးတာက သူမက အမျိုးသမီး ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါး ဖြစ်နေတာပဲ။

ဒီအမျိုးသမီး ဘုန်းတော်ကြီးကလည်း အလွန်တရာ လှပနေသေးသည်။

သူမတွင် ဆံပင်မရှိသော်ငြားလည်း သူမ၏ အပြစ်အနာအဆာကင်းသော အလှတရားနှင့် မြင့်မြတ်သော အငွေ့အသက်များက သူမကို လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာသော နတ်သမီးတစ်ပါးအလား ဖြစ်နေစေသည်။

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ရှောင်မိုနှင့် နီးစပ်အောင် ကြိုးစားခဲ့ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ချိုးယွဲ့နိုင်ငံမှ ကျင်းရှီတစ်ဦးဖြစ်သူ ဟန်ဇီဟု မိတ်ဆက်ကာ လျန်ရှားခရိုင်တွင် ရာထူးသွားရောက် ထမ်းဆောင်ရန် ခရီးဆက်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

သို့သော် ရှောင်မိုက သူ့ကို လုံးဝ အဖက်မလုပ်သဖြင့် ဟန်ဇီအမည်ရသော ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားလည်း ပါးစပ်ပိတ်သွားတော့သည်။

ဟန်ဇီ၏ သမီးဖြစ်သူ ဟန်တုန်းလင်က ရှောင်မိုကို ကြည့်ရင်း မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်နေခဲ့သည်။

မိန်းမပျိုလေး၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်နေခဲ့သည်။ သူမ ဤမျှ ချောမောသော အမျိုးသားမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

မသိမသာဖြင့် ကောင်းကင်ကြီးက တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာပြီး အပြင်ဘက်မှ မိုးများက ယခုထက်တိုင် မတိတ်သေးပေ။

ယနေ့ညတော့ သူ ထွက်ခွာနိုင်မည် မဟုတ်တော့ကြောင်း ဟန်ဇီ သိရှိလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... မိုးတွေ အရမ်းသည်းနေတယ်။ မြန်မြန် အထဲဝင်ကြရအောင်"

"သေလိုက်ပါတော့ကွာ... နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့ အကွက်ကြီးကြီး တစ်ကွက် နင်းနိုင်ခဲ့ပြီပဲ"

"ထားလိုက်တော့... မနက်ဖြန်မနက်ကျမှပဲ ဌာနချုပ်ကို ပြန်ကြတာပေါ့"

လူတိုင်း မီးလှုံရင်း မနက်ဖြန် နေထွက်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြစဉ်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသော အသံများ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

ခဏအကြာတွင် ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းခိုင်မာသော အမျိုးသား အတော်များများက ဘုရားကျောင်းတံခါးကို အားနှင့် ကန်ဖွင့်လိုက်ကြသည်။

ထိုတောင့်တင်းသော အမျိုးသားများအားလုံး ဓားရှည်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး ကြမ်းကြုတ်သည့် ရုပ်သွင်များ ရှိကြကာ သူတို့၏ လက်ထဲတွင် သေတ္တာအတော်များများကို ပိုက်ထားကြသည်။

ဟန်ဇီ၏ မိသားစုမှာ လန့်ဖြတ်သွားကြသည်။

ဟန်တုန်းလင်က သူမ၏ ဖခင်အနောက်တွင် အလျင်အမြန် ဝင်ပုန်းလိုက်ပြီး အစောင့်များမှာလည်း တုန်ယင်ကာ ထိုတောင့်တင်းသော အမျိုးသားများကို သတိထား၍ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသော အမာရွတ်နှင့်လူက ဘုရားကျောင်းထဲရှိ လူအနည်းငယ်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဖြီးဖြီးတိုက်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "မိုးတွေက သည်းလွန်းတယ်။ ငါတို့ ဒီည ဒီမှာပဲ နေမယ်။ ငါတို့ကို ဂရုမစိုက်ကြနဲ့"

သူတို့၏ သဘောတူညီချက်ကိုမျှ မစောင့်တော့ဘဲ ဓားကိုင်ထားသော ထိုအမျိုးသားများက ထိုင်ရန် နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေလိုက်ကြပြီး ရှောင်မိုနှင့် အခြားသူများကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။