အခန်း (၂၃၇-၂၃၈)

အခန်း ၂၃၇ ဝမ်ရှင်း... ငါတို့ လောင်းကြေးထပ်ကြမလား

ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းခိုင်မာသော အမျိုးသားအနည်းငယ်သည် မီးလှုံနေကြရင်း ရှောင်မိုနှင့် အခြားသူများကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

သို့သော် ရှောင်မိုကမူ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အနားယူနေဆဲဖြစ်သည်။ နလင်ဓားက သူ၏ပေါင်ပေါ်တွင် တည်ရှိနေပြီး သူတို့၏ အကြည့်များကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ အိပ်ပျော်နေသည့်အလား ပုံပေါက်နေသည်။

ဝမ်ရှင်းကတော့ ရှောင်မို၏ အင်္ကျီလက်စကို ဆက်တိုက် ဆွဲနေခဲ့သည်။ သူမက တောင်ပေါ်ဓားပြများနှင့်တူသော ဤတောင့်တင်းသည့် အမျိုးသားများကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရှောင်မို ဒေါသထွက်လာပြီး သူတို့ကို ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းပစ်မည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

အမာရွတ်နှင့်လူသည် ဟန်ဇီ၏ ဇနီးနှင့် သမီးဖြစ်သူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရမ္မက်ဆန္ဒများ တောက်လောင်နေကာ နှုတ်ခမ်းကို မတတ်သာဘဲ သပ်လိုက်မိသည်။

သို့သော် သူက ရှောင်မိုကိုလည်း ရံဖန်ရံခါ လှမ်းကြည့်တတ်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ရှောင်မို၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ဓားတစ်လက် တင်ထားပြီး အမာရွတ်နှင့်လူသည် ရှောင်မို၏ စွမ်းအားကို မသိရှိပေ။ အကယ်၍ သူက တရားမျှတမှုကို စောင့်ထိန်းလိုသည့် သိုင်းဂိုဏ်းတစ်ခုခုမှ ဖြစ်နေပါက ပြဿနာတက်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် ဤသားအမိနှစ်ယောက်ကို လက်လွှတ်လိုက်ရမည်ဆိုပါက အမာရွတ်နှင့်လူ၏ ရင်ထဲတွင် အလွန်နှမြောတသ ဖြစ်နေမိသည်။

ဤသားအမိနှစ်ယောက်မှာ တကယ်ကို ထူးကဲလှသည်။ အသက်ကြီးသူက ဆွဲဆောင်မှုရှိဆဲဖြစ်ပြီး မှည့်ရင့်နေသော မက်မွန်သီးတစ်လုံးအလား ရင့်ကျက်ကာ အသက်ငယ်သူက မပွင့်သေးသော ကြာဖူးလေးတစ်ဖူးအလား ကြည်လင်လှပသည်။

ပျင်းစရာကောင်းလှသော ဤညတွင် သူသာ လုပ်နိုင်မည်ဆိုလျှင်...

"ဟီးဟီးဟီး" တွေးလိုက်ရုံဖြင့်ပင် အမာရွတ်နှင့်လူ၏ ရင်ထဲတွင် ရှင်းပြ၍မရနိုင်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသမီး ဘုန်းတော်ကြီးအတွက်တော့...

အမျိုးသမီး ဘုန်းတော်ကြီး၏ အလှတရားက လောကီနှင့် ကင်းကွာနေသော်ငြားလည်း အမာရွတ်နှင့်လူသည် ဤမျှ လှပသော အမျိုးသမီးကို ယခင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

သို့သော် ဘုန်းတော်ကြီးများကို ယေဘုယျအားဖြင့် ရန်မစသင့်ဘဲ သူလည်း ပြဿနာမရှာချင်ပေ။

ထို့အပြင် တစ်ဖက်လူက အမျိုးသမီး ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါး ဖြစ်နေသည်မှာ တကယ်ကို ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ သိုင်းလောကတွင် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံများက အမာရွတ်နှင့်လူအား သူမကို တစ်ခုခု လုပ်ခဲ့ပါက ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မိစ္ဆာနှိမ်နင်းခြင်း ခံရရန် အလွန်သေချာကြောင်း သတိပေးနေသည်။

"ဟေ့... ကျန်းဆန်း... ငါတို့ဆီမှာ ဝိညာဉ်စမ်းသပ်ကျောက်တုံး ဆိုတာ ရှိတယ်မဟုတ်လား။ မင်းဆီမှာ ပါလား" အမာရွတ်နှင့်လူက သူ၏ဘေးရှိ တပည့်ဖြစ်သူကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ပါပါတယ်... ပါပါတယ်" ကျန်းဆန်းက သူ၏ ဆရာဘာလုပ်မည်ကို သိရှိသဖြင့် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ဝိညာဉ်စမ်းသပ်ကျောက်တုံးကို အလျင်အမြန် ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်ရှိ မည်သည့်ကျင့်ကြံသူမဆို တစ်မီတာ အကွာအဝေးအတွင်း ရှိနေပါက ဝိညာဉ်စမ်းသပ်ကျောက်တုံးကို ပူနွေးလာစေမည်ဖြစ်သည်။

ဒဏ္ဍာရီလာ ရွှေအမြူတေအဆင့် မသေမျိုးများ မဟုတ်ခဲ့လျှင် ဝိညာဉ်စမ်းသပ်ကျောက်တုံးက သူတို့ကို အာရုံခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ထိုဒဏ္ဍာရီလာ မသေမျိုးများက မိုးခိုရန် ဤကဲ့သို့ ဟောင်းနွမ်းနေသော ဘုရားကျောင်းသို့ မည်သို့များ လာရောက်မည်နည်း။ သူတို့က ခြေတစ်လှမ်းတည်းဖြင့် လီအတော်များများကို ဖြတ်သန်းသွားနိုင်ပြီ မဟုတ်ပါလား။

အမာရွတ်နှင့်လူက ဝိညာဉ်စမ်းသပ်ကျောက်တုံးကို ယူလိုက်ပြီး သေရည်အိုးတစ်အိုးကို ကိုင်ကာ ရှောင်မိုဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

အမာရွတ်နှင့်လူ၏ အမြင်တွင် တစ်ဖက်လူသာ အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်တွင် ရှိနေပါက သူ လက်လျှော့မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်ဖက်လူသာ အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်သို့ မရောက်သေးပါက သူ၏ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်ကိုး ကျင့်ကြံခြင်းက တကယ်ကို ကြောက်လန့်နေစရာ မလိုပေ။

"ညီအစ်ကို... မင်းရဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရတာ ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်နဲ့ တူတယ်။ မင်းက ဘယ်ဂိုဏ်း ဒါမှမဟုတ် ဘယ်ကျောင်းတော်ကများလဲလို့ မေးပါရစေ" အမာရွတ်နှင့်လူက သေရည်ဘူးကို ကိုင်ကာ ရှေ့သို့ လျှောက်လာရင်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်ဂိုဏ်း ဘယ်ကျောင်းတော်မှ မရှိဘူး" ရှောင်မိုက အလွန်အေးစက်သော လေသံဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား... ငါလည်း ဘယ်ဂိုဏ်း ဘယ်ကျောင်းတော်မှ မရှိပါဘူးကွာ။ အရင်တုန်းက ကံကောင်းလို့ ဓားသိုင်းပညာရပ်တစ်ခု ကောက်ရခဲ့ပြီး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်ကိုးအထိ ရောက်အောင် ကျင့်ကြံခဲ့တာ"

အမာရွတ်နှင့်လူက စကားပြောနေရင်း သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ဝိညာဉ်စမ်းသပ်ကျောက်တုံး၏ တုံ့ပြန်မှုကို အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။

အစမှအဆုံးတိုင် ဝိညာဉ်စမ်းသပ်ကျောက်တုံးက ပူနွေးလာခြင်း မရှိပေ။

တစ်ဖက်လူသည် အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်တွင် မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် အမာရွတ်နှင့်လူမှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။

"ဒါနဲ့ ညီအစ်ကို... ငါက မိတ်ဆွေဖွဲ့ရတာကို သဘောကျတယ်။ ပြီးတော့ မင်းမှာ ထူးခြားတဲ့ အငွေ့အသက် ရှိတာမို့ ငါက ပိုတောင် သဘောကျသေးတယ်။ ငါတို့ အတူတူ သောက်ကြမလား"

အမာရွတ်နှင့်လူက ပြုံးကာ ပြောလိုက်ရာ သူ၏ လေသံမှာ ပို၍ပင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေတော့သည်။

"မသောက်တော့ဘူး" ရှောင်မိုက အချိန်ပြည့် မျက်လုံးများကို ဖွင့်မလာဘဲ မျက်နှာသာပေးလိုဟန် မရှိပေ။

"ဒါဆိုလည်း ကောင်းပါပြီလေ... ညီအစ်ကို... ကောင်းကောင်း အနားယူပါ"

အမာရွတ်နှင့်လူက အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုတော့ပေ။ သေရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ညီအစ်ကိုများဘေးတွင် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

ကျန်းဆန်းက သူ၏ အစ်ကိုကြီးအနားသို့ တိုးကပ်လာကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး... အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ။ ငါတို့ လှုပ်ရှားလို့ ရပြီလား"

သူက ထိုသားအမိနှစ်ယောက်ကို တပ်မက်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ထိုအမျိုးသမီး ဘုန်းတော်ကြီးကိုပေါ့။

ဤမျှ လှပသော အမျိုးသမီးကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

"ဘာမှ ကြီးကြီးမားမား မရှိပါဘူးကွာ။ သူက အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်မှာမှ မရှိတာ။ စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး"

အမာရွတ်နှင့်လူက ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်သည်။

"မိုးသည်းသည်းထန်ထန် ရွာတာနဲ့ ကြုံလိုက်ရပေမယ့် ဒီဘုရားကျောင်းထဲမှာ သာယာတဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းတိုလေးတစ်ခု ရလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး"

"ဆရာ... အဲဒီ အမျိုးသမီး ဘုန်းတော်ကြီးအတွက် ကျွန်တော် ဒုတိယ ဝင်လို့ရမလား" ကျန်းဆန်းက တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။

"မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ ကောင်စုတ်"

အမာရွတ်နှင့်လူက အသံနှိမ့်ကာ ဆူပူလိုက်ပြီး ကျန်းဆန်း၏ ခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။

"သိုင်းလောက စည်းမျဉ်းတွေအရ ဘုန်းတော်ကြီးတွေကို ဘယ်တော့မှ မထိရဘူး။ အဲဒီ ကတုံးအိုကြီးတွေက အရမ်း ကာကွယ်တတ်ကြတာ။ မင်းဆရာက မသေချင်သေးဘူး။ ပြီးတော့ အမျိုးသမီး ဘုန်းတော်ကြီးကို ငါ မြင်ဖူးတာ ဒါပထမဆုံးပဲ။ သာမန် ဘုရားကျောင်းတွေမှာ အမျိုးသမီး ဘုန်းတော်ကြီးတွေ ရှိတယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား"

"နားလည်ပါပြီ အစ်ကိုကြီး"

ကျန်းဆန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် နှမြောတသဖြစ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် သူမကို မထိနိုင်လျှင်လည်း ရှိပါစေတော့။ ထိုသားအမိနှစ်ယောက်ကလည်း အတော်လေး ကောင်းမွန်နေသေးသည်။

အခြားသူများက သူတို့ အစ်ကိုကြီး၏ ခွင့်ပြုချက်ကို ရရှိပြီးနောက် ဟန်ဇီ၏ ဇနီးနှင့် သမီးဆီသို့ ကြည့်သော သူတို့၏ အကြည့်များက ပို၍ပင် ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်လာကြတော့သည်။

ဟန်ဇီ၏ မိသားစုသည် သဘာဝကျကျပင် သူတို့၏ ဆိုးယုတ်သော အကြည့်များကို ခံစားမိကြသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အစောင့် လေးငါးယောက်ခန့် ရှိနေသဖြင့် ဤလူများက ရမ်းကားရဲမည် မဟုတ်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။

အချိန်များ တစ်မိနစ်ပြီးတစ်မိနစ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ဘုရားကျောင်းအတွင်း မီးပုံမှ ထွက်ပေါ်နေသော တ닥닥 မြည်သံကိုသာ ကြားနေရသည်။

"ဝမ်ရှင်း... ငါတို့ လောင်းကြေးထပ်ကြမလား" ရှောင်မိုက ဝမ်ရှင်း၏ စိတ်ထဲသို့ အသံလှိုင်း ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

ဝမ်ရှင်းက ခေါင်းလှည့်ကာ ရှောင်မိုကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့၏ စိတ်အာရုံချိတ်ဆက်မှုမှတစ်ဆင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "လောင်းကြေး... ဘာကို လောင်းမှာလဲ"

"အကယ်၍ ဒီတောင်ပေါ်ဓားပြတွေက ဟန်မိသားစုကို လှုပ်ရှားလာခဲ့ရင် သူတို့ကို ဘယ်သူက နောင်တရပြီး လမ်းမှန်ပေါ်ရောက်အောင် လုပ်နိုင်မလဲဆိုတာ လောင်းကြေးထပ်ကြမယ်။ မင်းနည်းလမ်းကို မင်းသုံး... ငါ့နည်းလမ်းကို ငါသုံးမယ်"

ရှောင်မိုက မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလျက် အသံလှိုင်း ပို့လွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း နိုင်ခဲ့ရင် အခုကစပြီး ငါက ကောင်းတဲ့အရာတွေကိုပဲ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလုပ်ဆောင်မယ်၊ မင်းနဲ့အတူ ကျမ်းစာတွေ လေ့လာမယ်၊ ပြီးတော့ မင်းက လူမသတ်ဖို့ ပြောရင်တောင် ငါ မသတ်ဘူးလို့ ကတိပေးမယ်။ မင်း ရှုံးရင်တော့ မင်း ငါ့ကို ကတိတစ်ခု ပေးရမယ်"

"ဘာကတိလဲ" ဝမ်ရှင်းက မေးလိုက်သည်။

ရှောင်မို ။ ။ "ငါ မစဉ်းစားရသေးဘူး။ စဉ်းစားလို့ရတဲ့အခါ မင်းကို ပြောပြမယ်"

ဝမ်ရှင်းက ခေါင်းငုံ့သွားကာ တစ်ခဏမျှ တွေဝေသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ... နင့်ကို ငါ ကတိပေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ နင် ငါ့ကို မောင်းမထုတ်ရဘူးနော်"

"ရတယ်"

ရှောင်မို၏ နောက်ဆုံး စိတ်အာရုံ အသံလှိုင်း လွင့်ပျယ်သွားပြီး သူက ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

အချိန်များ တစ်မိနစ်ပြီးတစ်မိနစ် ကုန်ဆုံးသွားပြီး သူတို့ မသိလိုက်ခင်မှာပင် ညသန်းခေါင်ယံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်" အမာရွတ်နှင့်လူက နှစ်ချက်သုံးချက်မျှ ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး ဟန်မိသားစုကို လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"ဒီမှာ ... ညဉ့်နက်နေပြီ၊ တော်တော်ပျင်းစရာ ကောင်းတာပဲ။ ပြီးတော့ ဒီဆောင်းဦးမိုးရာသီ ညက အရိုးထဲထိ စိမ့်နေအောင် ချမ်းတယ်။ အနွေးဓာတ်ရသွားအောင် သခင်ကြီးရဲ့ ဇနီးနဲ့ သမီးကို သေရည်လာသောက်ဖို့ လွှတ်လိုက်ပါလား"

"ညီအစ်ကို... မင်းက အရမ်းသဘောကောင်းတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မလိုပါဘူး" ဟန်ဇီက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ ဒီမှာ မီးလှုံနေတာဆိုတော့ အဲဒီလောက် မချမ်းပါဘူး"

"ငါ့အစ်ကိုကြီးက မင်းတို့ကို လာခဲ့လို့ ပြောနေတာ မင်းတို့ကို မျက်နှာသာပေးနေတာပဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက် စကားရှည်နေရတာလဲ" ကျန်းဆန်းက ဟန်မိသားစုကို မျက်နှာသာမပေးဘဲ ဒေါသတကြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်လိုတွေ ပြောနေတာလဲ" အမာရွတ်နှင့်လူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ၏ တပည့်ကို ဆူပူလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ သခင်ကြီး... ငါ့ညီလေးရဲ့ စကားတွေက ကြမ်းတမ်းပေမယ့် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျား ကြည့်လေ... ငါတို့က အပြင်ရောက်နေတဲ့အချိန်မှာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စောင့်ရှောက်ပေးလို့ရအောင် ပိုပြီး ရင်းနှီးသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား။ ကောင်းပြီလေ... သခင်ကြီးက မလာဘူးဆိုတော့လည်း ငါတို့ လာခဲ့မယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အမာရွတ်နှင့်လူနှင့် သူ၏လူများက ပြုံးလျက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ညီအစ်ကို အချို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဟန်မိသားစုဆီသို့ လျှောက်သွားကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ရှင်းက သူမ၏ အဝတ်အနားစကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

အခန်း ၂၃၈ မိစ္ဆာအားလုံးက သူတော်စင်တွေပဲ

တောင်ပေါ်ဓားပြများနှင့် တူသော ထိုလူများ သူ့ဆီသို့ လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သခင်ကြီးဟန်၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

သခင်ကြီးဟန်က သူနှင့်အတူ ခေါ်ဆောင်လာသော အစောင့်များကို လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူငှားရမ်းထားသော ထိုအစောင့်များမှာ အဝေးသို့ ရွှေ့သွားကြပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေကြပြီး ဤကိစ္စများက သူတို့နှင့် လုံးဝမသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ ပုံပေါက်နေသည်။

"မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။ ငါ မင်းတို့ကို ပိုက်ဆံပေးထားတယ်လေ" ဟု သခင်ကြီးဟန်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"သခင်ကြီးဟန်... အဲဒီလို မပြောပါနဲ့။ ခင်ဗျား ကျွန်တော်တို့ကို ဘယ်လောက်များ ပေးထားလို့လဲ။ ခင်ဗျားအတွက် ကျွန်တော်တို့က ဘာလို့ အသက်စွန့်ရမှာလဲ" ဟု အမာရွတ်နှင့်လူက ရယ်မောလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့က လူဆိုးတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ အမျိုးသမီးတွေနဲ့ နည်းနည်းလောက် ပျော်ပါးချင်ရုံလေးပါ"

"မင်းတို့... မင်းတို့ မရိုင်းစိုင်းကြနဲ့နော်။ ငါ မင်းတို့ကို ပြောလိုက်မယ်... ငါက လျန်ရှားခရိုင်မှာ ရာထူးသွားယူမယ့် နန်းတွင်းပညာရှိ အမတ်တစ်ယောက်ပဲ။ ငါ့ကိုများ ထိရဲရင် နန်းတော်က လိုက်လံနှိမ်နင်းမှာကို မင်းတို့ မကြောက်ဘူးလား"

"နန်းတော် ဟုတ်လား" အမာရွတ်နှင့်လူက ခဏရပ်သွားပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

"ဘာနန်းတော်လဲ။ ချီနိုင်ငံကြီး ဘယ်လိုအခြေအနေ ရောက်နေပြီလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်စမ်းပါ။ မင်းတို့လို ခွေးအမတ်တွေကြောင့် သာမန်ပြည်သူတွေ ဆင်းရဲမွဲတေနေကြရတာ။ မဟုတ်ရင် ငါတို့က ဘာလို့ တောင်ပေါ်တက်ပြီး ဓားပြလုပ်နေရမှာလဲ။ ပြီးတော့ အခု ချီနိုင်ငံအနှံ့မှာ ပုန်ကန်ထကြွမှုတွေ ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ သူတို့လည်း ငါတို့ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘူး"

"မင်းတို့လို အမတ်တွေက ကိုယ့်ရဲ့ တန်ဖိုးမရှိတဲ့ အသက်လေးကို ကာကွယ်ဖို့တောင် အစောင့်တွေ ငှားနေရတယ်ဆိုတာ တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းလွန်းတယ်"

ဟန်ဇီက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ "နန်းတော်က ယိမ်းယိုင်နေတာ မှန်ပေမယ့် ငါတို့လို ပညာတတ်တွေက တိုင်းပြည်ကို သေချာပေါက် ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်မှာပါ။ ငါ ဟန်ဇီက လူတိုင်း ထမင်းဝဝစားနိုင်အောင် သေချာပေါက် လုပ်ပေးမယ်"

"သေလိုက်ပါတော့။ မင်းတို့လို ခွေးအမတ်တွေရဲ့ စကားတွေကိုသာ ငါတို့ ယုံခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါတို့ ငတ်သေနေတာ ကြာလှပေါ့။ ခွေးအမတ်... မင်းကိုယ်မင်းသာ အရင်ပူလိုက်စမ်းပါ"

အမာရွတ်နှင့်လူက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် သူ၏ ဓားရှည်ကြီးကို မြှောက်ကာ ဟန်ဇီ၏ ခေါင်းကို ခုတ်ချရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ကျောင်းသင်္ကန်းကို ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးက သူတို့၏ရှေ့တွင် ဝင်ရပ်လိုက်သည်။

အမာရွတ်နှင့်လူက သူ၏ ဓားကို အချိန်မီ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အမျိုးသမီး ဘုန်းတော်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အမျိုးသမီး ဘုန်းတော်ကြီး... ဒါက ဘာသဘောလဲ။ မင်းက ငါတို့ကိစ္စကို ဝင်ပါချင်လို့လား"

"ဒကာတို့အားလုံး မကောင်းမှုတွေကို ရှောင်ကြဉ်ကြဖို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်။ သတ်ဖြတ်ခြင်းတွေကို စွန့်လွှတ်လိုက်ဖို့ အခုထိ အချိန်မနှောင်းသေးပါဘူး" ဟု ဝမ်ရှင်းက လက်အုပ်ချီကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"သတ်ဖြတ်ခြင်းတွေကို စွန့်လွှတ်ရမယ် ဟုတ်လား။ မင်းတို့ ဘုန်းကြီးတွေကတော့ စကားပြောကောင်းတုန်းပဲ" အမာရွတ်နှင့်လူက ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ ဘုန်းကြီးတွေနဲ့ ငါ အငြင်းအခုံ မလုပ်ချင်ဘူး။ ဘုန်းကြီးမ... ဒီကနေ ထွက်သွားစမ်း"

"အော်မီတောဖော်" ဝမ်ရှင်းက ဗုဒ္ဓဂါထာတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

"ဒီလောကကြီးမှာ ကံတရားက အရိပ်လို လိုက်နေတာပါ။ မကောင်းတဲ့ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာတာနဲ့ မကောင်းတဲ့ အကျိုးဆက်တွေ စတင်လာပြီပဲ။ ကိုယ့်ရဲ့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့ ဆန္ဒတွေအတွက် တခြားသူတွေကို ဒုက္ခပေးတာက အဆုံးမှာတော့ ဆင်းရဲဒုက္ခ ပင်လယ်ကြီးနဲ့ ဝင်စားခြင်းသံသရာထဲကို ကျဆင်းသွားစေမှာပါပဲ"

"မြတ်စွာဘုရားက ကရုဏာတော်ကြီးမားပြီး မကောင်းမှုဟူသမျှကို မပြုလုပ်ကြရန်နဲ့ ကောင်းမှုဟူသမျှကိုသာ ပြုလုပ်ကြရန် အမြဲဟောကြားတော်မူခဲ့ပါတယ်"

"ကောင်းတဲ့ အတွေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့အခါ ကောင်းချီးမင်္ဂလာ တစ်သောင်း မွေးဖွားလာပြီး မကောင်းတဲ့ အတွေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့အခါ အဆုံးမဲ့ ဒုက္ခတွေ လိုက်ပါလာတတ်ပါတယ်။ ဒကာတစ်ယောက်က မကောင်းမှုကို ကျူးလွန်မယ်ဆိုရင် လက်ရှိ သန့်စင်နေတဲ့ နှလုံးသားကို ထိခိုက်စေရုံသာမက နောင်ဘဝအတွက်ပါ ခါးသီးတဲ့ အကျိုးဆက် မျိုးစေ့တွေကို စိုက်ပျိုးလိုက်သလို ဖြစ်သွားမှာပါ"

"ဒါက မှောင်မိုက်နေတဲ့ အခန်းထဲမှာ ကိုယ့်ရဲ့ အပြစ်တွေကို မြင်နိုင်ဖို့ မီးအိမ်တစ်ခုကို ထွန်းညှိလိုက်သလိုပါပဲ... ဘာလို့ စောစောစီးစီး လမ်းမှန်ပေါ် ပြန်မရောက်လာရမှာလဲ"

"မင်း ဘာအဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လာပြောနေတာလဲ" ကျန်းဆန်းက ဝမ်ရှင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း ဖယ်မှာလား မဖယ်ဘူးလား။ ငါ့အစ်ကိုကြီးက သဘောကောင်းလို့ မင်းကို အသက်ချမ်းသာပေးထားတာကို ကျေးဇူးကန်းတဲ့ အလုပ် မလုပ်နဲ့။ မဟုတ်ရင် မင်းကို ငါတို့နဲ့အတူ သေရည်သောက်ခိုင်းလိုက်မယ်။ ငါတို့က မင်းရဲ့ ဘုရားကျောင်းကို တကယ်ကြောက်နေတယ်လို့ မထင်နဲ့နော်"

"ဘုန်းကြီးက သေရည်သောက်မယ် ဟုတ်လား။ ဟားဟားဟား... အဲဒါက တကယ် အဆင်ပြေနိုင်လောက်တယ်"

"ပြီးတော့ အမျိုးသမီး ဘုန်းကြီးတစ်ပါးတောင် ဖြစ်နေသေးတာကို"

"သူက တော်တော်လေး လှတာပဲ"

"သူမမှာ တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့ ဆွဲဆောင်မှုလေး ရှိနေတယ်" အခြား ဓားပြများကလည်း ဝင်ရောက်လှောင်ပြောင်လိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း ဝမ်ရှင်းက တိတ်ဆိတ်စွာ နေပြီး ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် သူတို့၏ရှေ့တွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေဆဲပင်။

"ဘုန်းကြီးမ... ငါက မင်းကို မျက်နှာသာပေးတဲ့အနေနဲ့ မထိဘဲ ထားပေးထားတာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အကောင်းအဆိုး နားမလည်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့နော်" အမာရွတ်နှင့်လူက ဝမ်ရှင်းကို ကြည့်ကာ ရင်ထဲတွင် တပ်မက်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူက တပ်မက်နေမိသည်။ အထူးသဖြင့် ဤအမျိုးသမီး ဘုန်းတော်ကြီးက သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမက လောကီလူသားများနှင့် လုံးဝ မတူညီကြောင်းကို သူ ပို၍ပို၍ ခံစားလာရသည်။

"ဒကာတို့အားလုံး မကောင်းမှုတွေကို ရပ်တန့်ကြဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" ဝမ်ရှင်းက အလွန် သန့်စင်လှသော မျက်လုံးများဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"စကားတွေ အရမ်းများလွန်းတယ်" အမာရွတ်နှင့်လူက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဝမ်ရှင်းကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

သူက သူမကို မထိရဲသော်ငြားလည်း သူမကို ကြိုးတုပ်ကာ ဘေးသို့ တွန်းဖယ်ထားပြီး ထွက်သွားခိုင်းလိုက်ခြင်းက သူမ၏နောက်ရှိ ဘုရားကျောင်းက သူ့ထံ ပြဿနာလာရှာစေမည် မဟုတ်ဟု တွေးလိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏လက် ဆန့်ထွက်သွားချိန် ဝမ်ရှင်း၏ သင်္ကန်းစွန်းကိုပင် မထိရသေးမီမှာပင် သွေးရောင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ အမာရွတ်နှင့်လူ၏ လက်က မြေကြီးပေါ်သို့ ကျကျသွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာသော်လည်း သွေးတစ်စက်ကလေးမျှပင် ဝမ်ရှင်းအပေါ်သို့ မကျရောက်ခဲ့ပေ။

"အား... ငါ့လက်... ငါ့လက်" အမာရွတ်နှင့်လူက အသည်းခိုက်မတတ် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်မောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။

လူတိုင်းက လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အနားယူနေခဲ့သော အမျိုးသားသည် ဓားရှည်ကြီးကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။

ယခင်က သူ၏ တည်ငြိမ်မှုများနှင့် မတူညီစွာပင် ယခု ဤအမျိုးသားထံမှ ထုတ်လွှင့်နေသော အငွေ့အသက်များက လူတိုင်းကို ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့သွားစေခဲ့သည်။

သူတို့က ထွက်ပြေးချင်သော်ငြားလည်း သူတို့သည် လက်တစ်ချောင်းမျှပင် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ကြရသည်။

ရှောင်မိုက သူတို့ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ လူတိုင်း၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစေးများ ပျံကျလာပြီး သူတို့၏ ကျောပြင်များမှာ ရွှဲနစ်သွားခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် အမာရွတ်နှင့်လူမှာ လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး စမ်းသပ်ချက်က သူ အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်မှာ မရှိဘူးလို့ ပြထားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။

သို့သော် ဤအမျိုးသား၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က သူ ယခင်က မြင်ဖူးခဲ့သမျှသော မည်သည့် အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူထက်မဆို အဆပေါင်း တစ်သောင်းခန့် ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေခဲ့သည်။

"ဒါများ..." အမာရွတ်နှင့်လူက တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သွားသကဲ့သို့ ရှောင်မိုကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီလူက ရွှေအမြူတေအဆင့် မသေမျိုးများ ဖြစ်နေမလား။

ဒဏ္ဍာရီလာ ရွှေအမြူတေအဆင့် မသေမျိုးတစ်ပါးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ဘုရားကျောင်းထဲမှာ လာပေါ်နေရတာလဲ။

"မသေမျိုး... အသက်ချမ်းသာပေးပါ... မသေမျိုး... အသက်ချမ်းသာပေးပါ"

ရှောင်မို နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လူတိုင်း၏ ခြေထောက်များက အားပျော့သွားကာ မတ်တတ်ရပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘဲ မြေကြီးပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ဒူးထောက်ကျသွားကြသည်။

"မကောင်းမှုတွေကို မလုပ်ကြနဲ့... ကောင်းမှုတွေကို ပိုလုပ်ကြပါ။ နားလည်လား" ရှောင်မိုက သူတို့ကို ကြည့်ကာ သူတို့အပေါ် ဖိနှိပ်ထားသော သွေးချီများကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ရှောင်မို၏ လေသံတွင် ဖျောင်းဖျလိုသည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှပင် မရှိပေ။

"နားလည်ပါပြီ မသေမျိုး... ကျွန်တော်တို့ နားလည်ပါပြီ"

လူတိုင်းက မြေကြီးကို ခေါင်းဖြင့် အဆက်မပြတ် ဆောင့်ကာ တောင်းပန်ကြသဖြင့် သူတို့၏ နဖူးများ ပေါက်ပြဲသွားပြီး ကျောက်စရစ်ခဲများပေါ်တွင် သွေးများ စွန်းထင်းသွားခဲ့သည်။

"ကျွန်တော်တို့ အခုကစပြီး လမ်းမှန်ပေါ်ကို သေချာပေါက် ပြန်လျှောက်ပါ့မယ်။ ကောင်းမှုတွေကို ပိုလုပ်ပြီး မကောင်းတာတွေကို မလုပ်တော့ပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး မသေမျိုး... ကျွန်တော်တို့ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ"

သူတို့၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း ဝမ်ရှင်းက မျက်လွှာချသွားကာ သူမ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းကို ညင်သာစွာ စေ့ပိတ်ထားလိုက်သည်။

"ဝမ်ရှင်း... ငါ နိုင်သွားပြီထင်တယ်" ရှောင်မိုက သူ၏ဘေးရှိ မိန်းမပျိုလေးကို ပြောလိုက်သည်။ "ဒီတစ်ခေါက်တော့ သူတို့ကို ကောင်းတာတွေလုပ်ဖို့ ငါ ဖျောင်းဖျနိုင်ခဲ့ပြီပဲ"

"..." ဝမ်ရှင်းက ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။

"မင်းပြောခဲ့တဲ့ နက်ရှိုင်းလှတဲ့ တရားစကားတွေကို သူတို့က တစ်ခွန်းမှ နားမထောင်ခဲ့ဘဲ ငါပြောလိုက်တဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ စကားလေးတွေကိုတော့ သူတို့က ရင်ထဲမှာ အလေးအနက်ထားပြီး နည်းနည်းလေးတောင် မလွန်ဆန်ရဲကြတာ ဘာလို့လဲဆိုတာ မင်း သိလား"

ရှောင်မိုက နောက်သို့လှည့်ကာ ဟောင်းနွမ်းနေသော ဘုရားကျောင်းထဲတွင် ထိုင်တော်မူနေသည့် ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကို ကြည့်ရင်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ဗုဒ္ဓတရားကို တစ်စိုက်မတ်မတ် ကျင့်ကြံအားထုတ်နေတာ။ ဗုဒ္ဓလမ်းစဉ်ရဲ့ အခြေခံသဘောတရားတွေက ဒီလောကကြီးမှာရှိတဲ့ သန်းပေါင်းများစွာသော အရာတွေထက် သာလွန်ပြီး ငါ့ထက်လည်း အများကြီး မြင့်မားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်မှာ ကရုဏာတော် မျက်နှာသွင်ပြင် ရှိနေပြီး ဘေးနှစ်ဖက်က ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ ဝေဒနတ်မင်းကြီးတွေမှာကျတော့ ဘာလို့ ကြမ်းကြုတ်တဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ရှိနေရတာလဲဆိုတာ မင်း သိလား"

ဝမ်ရှင်းက မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများက ရှောင်မို၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံတွေ့သွားခဲ့သည်။

"အရမ်း ရိုးရှင်းပါတယ်"

ရှောင်မို၏ စကားသံ အဆုံးတွင် သူ၏ ဓားရှည်ကြီးက ဓားအိမ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် သွေးရောင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုက ဘုရားကျောင်းတစ်ခုလုံးကို တိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။

ဓားပြများအားလုံး သွေးမြူခိုးများအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ဘာတစ်ခုမျှ မကျန်ရစ်တော့ပေ။

လျှပ်စီးတစ်ချက်က ညကောင်းကင်ယံကို ဆုတ်ဖြဲသွားပြီး ကရုဏာရှင် ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကို လင်းလက်သွားစေကာ ကြမ်းကြုတ်သော ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ ဝေဒနတ်မင်းကြီးနှင့် ခြားနားစွာ ပေါ်လွင်နေစေသည်။

မိုးခြိမ်းသံများအကြားတွင် ရှောင်မို၏ အေးစက်သော စကားလုံးများက ဟောင်းနွမ်းနေသော ဘုရားကျောင်းအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး မိုးခြိမ်းသံထက်ပင် ပိုမိုလေးလံနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

"ကသောင်းကနင်း ကာလတွေမှာ သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်က ရွှေတုံးတစ်တုံးကို ကိုင်ထားရင် လောကကြီးမှာရှိတဲ့ လူတိုင်းက မိစ္ဆာတွေ ဖြစ်ကုန်ကြတာပဲ"

"ပြုံးရွှင်နေတဲ့ မိတ္တေယျဘုရားက ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ ဝေဒနတ်မင်းကြီးရဲ့ ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့အခါ... မိစ္ဆာအားလုံးက သူတော်စင်တွေ ဖြစ်ကုန်ကြရောပဲ"