အခန်း (၁၃၃-၁၃၅)

အခန်း(၁၃၃)

ဤအခိုက်အတန့်မှာ သီရှီထျန်သည် လှိုဏ်ဂူထဲမှာ လဲလျောင်းနေရင်း ထျန်းအင်ပါယာရတနာသေတ္တာ၏ ပဟေဠိကို ဖြေရှင်းရန် အပြည့်အဝ စိတ်နှစ်ထားသည်။ သူဗိုက်ဆာလာသည့်အခါ သိုလှောင်အိတ်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသော ကင်းခြေများအစိတ်အပိုင်းများကို စားသုံးလိမ့်မည်။ ဤအတောအတွင်း သူ၏ စိတ်ထဲမှာ ပဟေဠိအပိုင်းအစများ၏ ရုပ်ပုံများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူက ပဟေဠိအပိုင်းအစတစ်ခုကို ရွှေ့ပြီးသွားတိုင်း နောက်ထပ် မရွှေ့မီ လေးနက်စွာ တွက်ချက်လိမ့်မည်။ ပဟေဠိအပိုင်းအစများကို တွဲဆက်ခြင်းက သူ၏ စွမ်းအားကို ကုန်ဆုံးစေပြီး ဦးနှောက်ကို ပင်ပန်းစေသည်။

အကယ်၍ သူသာ ဓာတ်ပုံမှတ်ဉာဏ်ဖြင့် မွေးဖွားလာပြီး ဉာဏ်ကောင်းသော ပါရမီရှင်တစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့လျှင် ထိုမျှခက်ခဲသော တွက်ချက်မှုများကို ပြုလုပ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

‘ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးရင် ရတနာသေတ္တာရဲ့ ပဟေဠိအပိုင်းအစအားလုံးကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ငါဆက်နိုင်လိမ့်မယ်… အဲ့ဒီအခါကျရင် ဒီထူးခြားဆန်းကြယ်တဲ့ ထျန်းအင်ပါယာရတနာသေတ္တာရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ငါရှာဖွေနိုင်လိမ့်မယ်… ဒါပေမဲ့ ပဟေဠိပေါ်က ရုပ်ပုံကလည်း ထူးဆန်းတယ်… အဲ့ဒါက ဘယ်လိုနတ်သားရဲပါလိမ့်… အဲ့ဒါကို ငါပိုပြီးကြည့်လေလေ ကျားတစ်ကောင်နဲ့ ပိုပြီးတူလာလေပါလား ”

သီရှီထျန်သည် သူ၏ ကျားလက်သည်းဖြင့် ပဟေဠိအပိုင်းအစများကို ဂရုတစိုက် ရွှေ့နေသည်။ သူက ရတနာသေတ္တာပေါ်မှ ရုပ်ပုံကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤအခိုက်အတန့်မှာ ရုပ်ပုံက ငါးပုံပုံ လေးပုံခန့် ပြီးမြောက်သွားပြီ ဖြစ်၏။ ယင်းက ဤလများတွင် သူ၏ မရပ်မနား ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ငါးပုံပုံ လေးပုံခန့် ပြီးမြောက်သွားသော ပဟေဠိရုပ်ပုံကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ယင်းက ထူးခြားဆန်းကြယ်သော ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲတစ်ကောင်၏ ရုပ်ပုံဖြစ်ကြောင်း မည်သူမဆို မြင်နိုင်ပေသည်။

ပြီးပြည့်စုံသွားသော အစိတ်အပိုင်းများက အရောင်တလက်လက် တောက်ပနေသည်။ ယင်းက သားရဲ၏ ရုပ်ပုံကို ပိုပြီးထင်ရှားစေပြီး အသက်ဝင်စေသည်။ ရုပ်ပုံကို ကြည့်ရသည်မှာ ၎င်းက နတ်သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်နိုင်လောက်၏။ ထို့ပြင် အံ့ဖွယ်ကောင်းစွာ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်က ကျားတစ်ကောင်နှင့် ဆင်တူနေသည်။

ဤသည်မှာ ပဟေဠိရုပ်ပုံက ကျားတစ်ကောင် ဖြစ်သည့်အလားပင်။

၎င်းက ကျားမဟုတ်လျှင်ပင် ကျားနှင့် တစ်နည်းတစ်ဖုံ ဆက်စပ်နေလိမ့်မည်ဟု သီရှီထျန် သေချာသည်။ ပဟေဠိရုပ်ပုံကို သူပိုပြီးစိုက်ကြည့်လေ ထိုခံစားချက်က ပိုပြီးသိသာလာလေ ဖြစ်သည်။

“ ဒီရုပ်ပုံကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ငါဆက်မယ် ”

သီရှီထျန်၏ နှလုံးသားထဲမှာ နားလည်ရခက်သော မျှော်လင့်မှု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပဟေဠိကစားနည်း၏ အခက်ခဲဆုံးအပိုင်းက အစတွင် ဖြစ်သည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ပဟေဠိအပိုင်းအစအားလုံးက အစတွင် ပြောက်သောက်ရှုပ်ထွေးနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တူညီသော ပဟေဠိအပိုင်းအစများကို ရှာဖွေပြီး အတူတကွ တွဲဆက်ရန်က ခက်ခဲပေသည်။ ယင်းတို့ကို ထပ်ခါထပ်ခါ ယှဉ်တွဲပြီး ကြိုးစားရမည်။ ယင်းက တစ်စုံတစ်ယောက်၏ စိတ်ကို အလွန်ပင်ပန်းစေသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအခြေအနေက ကွဲပြားခြားနားသွားသည်။ ပဟေဠိက နည်းနည်းချင်းစီ ပြည့်စုံလာသည်။ ထို့ပြင် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပဟေဠိအပိုင်းအစများ၏ အရေအတွက်က တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးလာသည်။ သို့ဖြစ်၍ မှန်ကန်သော အပိုင်းအစများကို ရှာဖွေပြီး တွဲဆက်ရန် မခက်ခဲတော့ပေ။

ပဟေဠိသည် ငါးပုံပုံ တစ်ပုံ ကျန်နေသေးသော်လည်း နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ယင်းကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ဆက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု စက်ကရာ ယုံကြည်မှုရှိသည်။

ပဟေဠိ ပြီးမြောက်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ခံစားမိလာသည့်အခါ သူက ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ သူက မရပ်မနား ကြိုးစားသည်။

သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပဟေဠိဆက်နေစဉ် အချိန်က တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ နောက်ထပ် သုံးရက် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

" ချက် "

ကြွပ်ဆပ်သော မြည်သံက ရတနာသေတ္ထာထံမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထျန်းအင်ပါယာရတနာသေတ္တာ၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်မှ ပဟေဠိသည် နောက်ဆုံးမှာ ရောင်စုံအလင်းဖြင့် အပြည့်အဝ ထွန်းလင်းတောက်ပသွားသည်။ ရောင်စုံအလင်းနှင့်အတူ ပြီးပြည့်စုံသော ရုပ်ပုံတစ်ခုက သူ၏ မျက်စိအရှေ့မှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းက တကယ်အသက်ရှိနေသည့်အလား အမှန်တကယ် ရုပ်လုံးကြွသည်။

“ ဟူး… နောက်ဆုံးတော့ ပြီးသွားပြီ ”

သီရှီထျန်က သက်ပြင်းရှည်ကြီးချလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ပခုံးပေါ်မှ ဝန်ထုပ်ကြီးက နောက်ဆုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အလားပင်။ သူ၏ ကျားမျက်လုံးထဲမှာ စူးရှတောက်ပသော အလင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုသည် သူ၏ မျက်လုံးထဲမှာ မဖုံးဖိနိုင်အောင် ထင်ရှားသည်။

တစ်လကျော်ကြာပြီးနောက် နောက်ဆုံးမှာ သူသည် အလွန်ခက်ခဲသော ဤပဟေဠိကို အောင်မြင်စွာ ဖြေရှင်းနိုင်သွားသည်။

ပဟေဠိကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီးပေါ့ပါးလန်းဆန်းလာကြောင်း စက်ကရာ ခံစားမိသွားသည်။

သို့သော်လည်း သူက အပြည့်အဝ စိတ်မအေးနိုင်သေးပေ။ သူက အာရုံစူးစိုက်လိုက်ပြီး ထျန်းအင်ပါယာရတနာသေတ္တာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးပြည့်စုံသော ပဟေဠိရုပ်ပုံက မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်း သူမြင်ချင်သည်။

၎င်းကို သူကြည့်လိုက်သည့်အခါ ရုတ်တရက် နှလုံးခုန်မြန်သွားသည်။

“ ဒီဟာက… ကျားခန္ဓာကိုယ်နဲ့ လူဦးခေါင်းကိုးခုပဲ… မဟုတ်မှ ဒီဟာက ဒဏ္ဍာရီလာ ကိုင်မင်သားရဲလား ”

အံ့ဩသော အသံက သီရှီထျန်၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာ ရတနာသေတ္တာပေါ်မှ ပဟေဠိရုပ်ပုံက ဖော်မပြနိုင်အောင် ရှင်းလင်းထင်ရှားသွားသည်။ သူ၏ မျက်စိအရှေ့၌ ထွက်ပေါ်လာသည်မှာ ထူးဆန်းသော ဧရာမကျားတစ်ကောင် ဖြစ်၏။ ထူးဆန်းသည်ဟု ဆိုရခြင်းမှာ ၎င်းဆီမှာ လူဦးခေါင်းကိုးခု ရှိနေသောကြောင့်ပင်။ လူဦးခေါင်းကိုးခုနှင့် ကျားခန္ဓာကိုယ်က လိုက်လျောမညီထွေဟန် ထင်ရ၏။ သို့သော်လည်း ထိုနှစ်ခုကို အတူတကွ ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ ဖော်မပြနိုင်အောင် လိုက်ဖက်ညီသွား၏။

သူ၏ စိတ်ထဲမှာ အတိတ်ဘဝတွင် သူဖတ်ခဲ့ဖူးသော ကိုင်မင်သားရဲအကြောင်း ပြန်ပေါ်လာသည်။

“ ဂန္တဝင်တောင်တန်းများနှင့် ပင်လယ်များ ”ဟူသော စာအုပ်ထဲတွင် ဖော်ပြထားသည်မှာ ခွန်းလွန်၏ တောင်ပိုင်းချောက်နက်သည် မီတာသုံးရာနက်သည်။ ကိုင်မင်သားရဲသည် ကျားခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဦးခေါင်းကိုးခုရှိသည်။ ဦးခေါင်းကိုးခုစလုံးက လူသားမျက်နှာများ ဖြစ်ကြသည်။ ကိုင်မင်သားရဲသည် ခွန်းလွန်၏ အရှေ့အရပ်၌ မတ်တတ်ရပ်နေပြီး စောင့်ကြပ်ပေးနေသည်။ ခွန်းလွန်၏ အနောက်မြောက်ဘက်တွင် ပင်လယ်ရှိသည်။

“ ဂန္တဝင်တောင်တန်းများနှင့် ပင်လယ်များ ” စာအုပ်ထဲတွင် ဖော်ပြထားသော ကိုင်မင်သားရဲ၏ အသွင်သဏ္ဍာန်သည် သူ့အရှေ့မှ ထျန်းအင်ပါယာရတနာသေတ္တာပေါ်မှ ရုပ်ပုံနှင့် တစ်ထပ်တည်း တူညီသည်။

ကိုင်မင်သားရဲသည် သီရှီထျန်၏ ယခင်ဘဝမှ ဒဏ္ဍာရီလာသားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ဤနေရာမှာ မြင်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူမမျှော်လင့်ထားပေ။ ထို့ပြင် ၎င်း၏ ရုပ်ပုံကို ထျန်းအင်ပါယာရတနာသေတ္တာ၏ ပဟေဠိပေါ်မှာ ရေးဆွဲထားသည်။ ၎င်းကို သူမြင်လိုက်သည့်အခိုက် ထူးဆန်းသော ခံစားမှုက သူ၏ နှလုံးသားထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သို့သော် နောက်အခိုက်အတန့်မှာ စက်ကရာက ချက်ချင်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး ရတနာသေတ္တာကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ကျားလက်သည်းကို မြှောက်လိုက်ပြီး ရတနာသေတ္တာကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ကာ ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ထူးဆန်းသော တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

“ အမ်… ထူးဆန်းတယ်… ပဟေဠိကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ငါဆက်ပြီးပြီပဲ… ယေဘုယျဆိုရရင် ပဟေဠိကို ငါဖြေရှင်းနိုင်တာကြောင့် ရတနာသေတ္တာကို ငါဖွင့်နိုင်ရမယ်… ဒါပေမဲ့ အခု ဘာလို့ ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မရှိတာလဲ… ထူးဆန်းလိုက်တာ ”

စက်ကရာသည် စိတ်ထဲမှာ အံ့ဩသွားသည်။ ပဟေဠိကို သူဖြေရှင်းပြီးသော်လည်း မမျှော်လင့်ထားသော ထိုသို့အဖြစ်အပျက် ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမှ သူမတွေးခဲ့ပေ။ သူက စိတ်ထဲမှာ ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားသည်။ ရတနာသေတ္တာ၏ အပေါ်မှအောက်အထိ မည်သည့်အဟရာမှ မရှိပေ။

သေတ္တာက အံဝှက်မရှိဘဲ လုံးဝ ပြီးပြည့်စုံဟန် ရ၏။ ယင်းက ထူးဆန်းသည်။

“ မဖြစ်နိုင်တာ… ရတနာသေတ္တာပေါ်မှာ ပဟေဠိကို ထည့်သွင်းထားမှတော့ ပဟေဠိကို ဖြေရှင်းတာက ရတနာသေတ္တာကို ဖွင့်တဲ့ နည်းလမ်းဖြစ်ရမှာပေါ့… မဟုတ်ရင် ပဟေဠိကို ဘာဖြစ်လို့ ထည့်သွင်းထားမှာလဲ ”

သီရှီထျန်သည် တောက်ပသော မျက်လုံးတစ်စုံဖြင့် ရတနာသေတ္တာကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက စိတ်ထဲမှာ တွေးတောလိုက်သည်။

“ ပြစ်ချက်တစ်ခုခု ရှိနေတာလား… ဘယ်နေရာမှာ လွဲနေတာလဲ ”

“ အို ဟုတ်သားပဲ ”

ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခုက သီရှီထျန်၏ စိတ်ထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက လဲလျောင်းနေရာမှ ချက်ချင်း ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲမှာ စူးရှတောက်ပသော အလင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ ငါဘာဖြစ်လို့ အဲ့ဒါကို မေ့နေရတာလဲ ”

သူက စကားပြောနေရင်း သူ၏ ကျားလက်သည်းကို ရတနာသေတ္တာ၏ ဘေးသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။ သူ၏ ကျားလက်သည်းနောက်သို့ လိုက်ကြည့်လျှင် ရတနာသေတ္တာ၏ ဘေးမှာ သေးငယ်သော လေးထောင့်အပိုင်းအစတစ်ခုရှိနေကြောင်း မြင်ရလိမ့်မည်။ ယင်း၏ အရွယ်အစားနှင့် အရောင်အသွေးသည် တခြားပဟေဠိအပိုင်းအစများနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီသည်။ သို့သော် ထူးခြားချက်တစ်ခုမှာ ထိုအပိုင်းအစပေါ်တွင် မည်သည့်ရုပ်ပုံမှ မရှိပေ။ ယင်းက ဗလာဖြစ်သည်။

ပဟေဠိစဆက်ရန် ဤဗလာအပိုင်းအစကို အရင်ဦးဆုံး ဖယ်ရှားရလိမ့်မည်။ သို့မဟုတ်လျှင် ပဟေဠိအပိုင်းအစများကို ရွှေ့နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

သီရှီထျန်သည် ပဟေဠိစဆက်သည့်အခါတိုင်း ဤဗလာအပိုင်းအစကို ဖယ်ထုတ်ပြီး ဘေးမှာ ချထားလိမ့်မည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူက အချိန်အများကြီး အသုံးပြု၍ ပဟေဠိဆက်ခဲ့သည်။ ယင်းက သူ့ကို တစ်လကျော် ကြာမြင့်စေသည်။ ပဟေဠိကို အောင်မြင်စွာ သူဆက်ပြီးနောက် သူ၏ စိတ်အာရုံက ရတနာသေတ္တာပေါ်မှ ကိုင်မင်သားရဲ၏ ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရလေသည်။

ထို့ကြောင့် သူက ဗလာအပိုင်းအစကို ပဟေဠိပေါ်မှာ ပြန်တပ်ရန် သတိမေ့သွားခဲ့သည်။

ယခု သူက ဗလာအပိုင်းအစကို ပြန်ကောက်ယူလိုက်ပြီး ရတနာသေတ္တာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ရတနာသေတ္တာ၏ ထောင့်တစ်ခုမှာ အပိုင်းအစတစ်ခုက အမှန်တကယ် လွတ်နေကြောင်း သူမြင်တွေ့သွားသည်။

“ အခု ငါနားလည်ပြီ… ဒီဗဟာအပိုင်းအစကို ပြန်ထည့်မှ ပဟေဠိက လုံးဝ ပြီးပြည့်စုံသွားမှာ… အဲ့ဒီအခါမှပဲ ရတနာသေတ္တာကို ဖွင့်နိုင်လိမ့်မယ် ”

စက်ကရာသည် နောက်ထပ် စဉ်းစားမနေတော့ပေ။ သူက မျှော်လင့်သော အမူအရာဖြင့် ဗလာအပိုင်းအစကို ဂရုတစိုက် ကောက်ယူလိုက်ပြီး ယင်းကို လွတ်နေသော နေရာပေါ်မှာ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ထိုအပိုင်းအစကို အားဖြင့် ဖိချလိုက်သည်။

“ ချက် ”

ကြွပ်ဆပ်သော မြည်သံနှင့်အတူ နောက်ဆုံးအပိုင်းအစက ရတနာသေတ္တာနှင့် အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်သွားသည်။

“ ရွှတ် ”

ထိုအခိုက်အတန့်မှာ သူမမျှော်လင့်ထားသော အဖြစ်အပျက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ထျန်းအင်ပါယာရတနာသေတ္တာပေါ်မှ ပဟေဠိ ပြီးပြည့်စုံသွားသည့်အခိုက် ထူးဆန်းသော အပြောင်းအလဲကို သူမြင်တွေ့သွားသည်။ ရတနာသေတ္တာက သက်တံ့အလင်းရောင်ကို ရုတ်တရက် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ အလင်းရောင်သည် အလွန်စူးရှပြီး ထွန်းလင်းတောက်ပသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ သက်တံ့အလင်းက ရတနာသေတ္တာတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ထို့ပြင် သက်တံ့အလင်းက အရပ်မျက်နှာအသီးသီးဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သက်တံ့အလင်းသည် ထျန်းအင်ပါယာရတနာသေတ္တာကို ဗဟိုပြု၍ အလင်းတိုင်လုံးတစ်ခုပမာ အပေါ်သို့ မြှောက်တတ်သွားသည်။

သက်တံ့အလင်းနှင့်အတူ ကျယ်လောင်သော မြည်ဟိန်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ ဝုန်း ”

အလင်းတိုင်လုံးသည် လှိုဏ်ဂူ၏ မျက်နှာကြက်ပေါ်မှ ကျောက်တုံးနံရံ၏ တားဆီးခံလိုက်ရသည်။ သီရှီထျန်၏ လှိုဏ်ဂူသည် ဧရာမတောင်တစ်လုံး၏ အလယ်ထဲမှာ တည်ရှိသည်။ သို့သော်လည်း ထိုသက်တံ့အလင်းထဲမှာ အံ့ဖွယ်ကောင်းသောစွမ်းအား ကိန်းအောင်းနေဟန် ရ၏။

ခုနစ်ရောင်ခြယ်အလင်းက ကျောက်တုံးနံရံကို ထိမှန်သွားသည့်အခါ တောင်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားသည်။ မြေကြီးသည်လည်း အပြင်းအထန် လှုပ်ခါသွားသည်။ ထိုအလင်းတိုင်လုံး၏ အရှေ့မှ အတားအဆီးအားလုံးက ဖုန်မှုန့်ဖြစ်သွားသည်။

နောက်အခိုက်အတန့်မှာ ခုနစ်ရောင်ခြယ်အလင်းတိုင်လုံးသည် တောင်တစ်ခုလုံးကို ဖောက်ထွင်းသွား၍ မိုးကောင်းကင်ပေါ်ထိ မြှောက်တတ်သွားသည်။

အခန်း(၁၃၄)

“ ဂါး ”

လွှမ်းမိုးဗိုလ်ကျသော ဟိန်းသံသည် မည်သည့်သတိပေးမှုမှ မရှိဘဲ အလင်းတိုင်လုံးထဲမှ ပျံ့လွင့်လာသည်။ ထိုဟိန်းသံထဲမှာ အထွတ်အမြတ်အရှိန်အဝါ ကိန်းအောင်းနေဟန် ရ၏။ ယင်းနှင့် အနီးဆုံးမှာရှိသော သီရှီထျန်သည် ကြီးမားသော ဖိနှိပ်မှုကို ခံစားရလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ဧရာမတောင်ကြီးတစ်တောင်က ရုတ်တရက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ဖိကျလာသည့်အလားပင်။ သူက ဆက်ပြီး အသက်မရှူနိုင်တော့အောင် မွန်းကျပ်သွားသည်။ သူ၏ နှလုံးက ပရမ်းပတာ ခုန်ပေါက်နေသည်။

“ အဲ့ဒီဟိန်းသံက ရတနာသေတ္တာပေါ်က ကိုင်မင်သားရဲရဲ့ ဟိန်းသံလား… ဘာဖြစ်သွားတာလဲ… ရတနာသေတ္တာထဲမှာ ဘာပစ္စည်းမှမရှိတာလား… အဲ့ဒီအစား ကိုင်မင်သားရဲရဲ့ ဟိန်းသံကို ထည့်သိမ်းထားတာလား ”

သို့သော်လည်း သီရှီထျန်သည် သူ၏ ခန့်မှန်းမှုကို သေချာအတည်မပြုနိုင်ပေ။

ခုနစ်ရောင်ခြယ်အလင်းတိုင်လုံးက မြန်ဆန်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး မြန်ဆန်စွာ ပြန်ရုပ်သိမ်းသွားသည်။ ယင်းက မိုးကောင်းကင်ပေါ်သို့ မြှောက်တတ်သွားနေစဉ် ထူးဆန်းသော အကာအကွယ်အလွှာတစ်ခုက တောင်ပိုင်းမြေရိုင်းဒေသ၏ ကောင်းကင်ယံမှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ခုနစ်ရောင်ခြယ်အလင်းတိုင်လုံးကို တားဆီးလိုက်သည်။

နောက်အခိုက်အတန့်မှာ အလင်းတိုင်လုံးသည် သူထွက်ပေါ်ခဲ့စဉ်ကအတိုင်း ချက်ချင်း အနောက်ပြန်ဆုတ်သွားသည်။ လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်းမှာ ယင်းက မည်သည့်သဲလွန်မှမကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ယင်းက ရတနာသေတ္တာအတွင်းသို့ သူ့ဘာသာ ပြန်ဝင်ရောက်သွားသည်။

ထိုအပြောင်းအလဲများကို ဖော်ပြရန် အချိန်အတော်ကြာသော်လည်း အမှန်မှာ ယင်းက မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဖြစ်အပျက်အားလုံးက စတင်ပြီးသည်နှင့် သိပ်မကြာမီ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ခုနစ်ရောင်ခြယ်အလင်းတိုင်လုံးသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ယင်းက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစေနိုင်သည်။

သီရှီထျန်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။

အစောနက အဖြစ်အပျက်က အလွန်အံ့ဖွယ်ကောင်းသည်။

အရင်ဦးဆုံး သူက စိတ်တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ရတနာသေတ္တာ၏ ဦးတည်ရာဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏ မျက်လုံးထဲမှာ အံ့ဩသော အရိပ်အယောင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရတနာသေတ္တာသည် ယခင်အတိုင်း မည်သည့်ထိခိုက်မှုမှ မရှိဘဲ ဆက်ရှိနေဆဲပင်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ရတနာသေတ္တာပေါ်တွင် အဟရာတစ်ခုမှ မထွက်ပေါ်လာပေ။ သူမျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ ရတနာသေတ္တာက မပွင့်သွားပေ။

သို့သော်လည်း အံ့ဖွယ်ကောင်းသည်မှာ ရတနာသေတ္တာပေါ်တွင် ရိုးရှင်းသော ရှေးဟောင်းစာလိပ်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ရှေးဟောင်းစာလိပ်သည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။ ရှေးဟောင်းစာလိပ်မှလွဲ၍ ရတနာသေတ္တာနားမှာ မည်သည့်အရာမှ မရှိပေ။

“ ဘယ်လောက် ထူးဆန်းလိုက်တဲ့ ရတနာသေတ္တာလဲ… မဟုတ်မှ အဲ့ဒီရှေးဟောင်းစာလိပ်က ရတနာသေတ္တာထဲကနေ ထွက်လာတဲ့ ပစ္စည်းဖြစ်နေမလား ”

သီရှီထျန်က အနည်းငယ် သံသယရှိနေသေးသော်လည်း ထိုရှေးဟောင်းစာလိပ်က ရတနာသေတ္တာထဲမှ ပစ္စည်းဖြစ်ကြောင်း သူ့နှလုံးသားထဲမှာ သေချာသည်။ မည်သို့ဖြစ်ပါစေ ဤလှိုဏ်ဂူထဲမှာ သူမှလွဲ၍ တခြားတစ်ယောက် မရှိပေ။ ထို့ပြင် ရှေးဟောင်းစာလိပ်သည် ယခင်က တစ်ခါမှ သူမြင်ဖူးသောအရာ မဟုတ်ပေ။

အစောနက အဖြစ်အပျက်ပြီးနောက် ရှေးဟောင်းစာလိပ်က ရတနာသေတ္တာထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ရမည်။

အံ့ဩစရာပဲ… ။

ရတနာသေတ္တာသည် မပွင့်သွားဘဲ သေတ္တာထဲမှ ပစ္စည်းကို အပြင်သို့ အလိုအလျောက် ထုတ်ပေးနိုင်သည်။ သီရှီထျန်သည် ဤရတနာသေတ္တာအား ဖန်တီးခဲ့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကို မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်ပေ။

သူက ထိုအကြောင်းကို တစ်ခဏ တွေးတောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ရတနာသေတ္တာနားသို့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် လျှောက်သွားပြီး သူ၏ ကျားလက်သည်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ သေတ္တာပေါ်မှ ရှေးဟောင်းစာလိပ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ သူက ရှေးဟောင်းစာလိပ်ကို ချက်ချင်း မဖတ်ပေ။

ယင်းအစား သူက ရတနာသေတ္တာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးထဲမှာ အံ့ဩမှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ အဲ့ဒါ ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ… ပဟေဠိအပိုင်းအစတွေက ထပ်ပြီး ပြောက်သောက်ဖြစ်သွားတယ်လား… ပြီးတော့ ပဟေဠိအပိုင်းအစတွေက အခုရေတစ်သောင်းတောင်မှ… ဒါက… ”

သီရှီထျန်သည် သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ အံ့ဩမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။ သူအံ့ဩသွားခြင်းက အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်ပေ။ အစက ပြီးပြည့်စုံစွာ တွဲဆက်နေသော ပဟေဠိက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြောက်သောက်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ ထို့ပြင် ဤတစ်ကြိမ်ပဟေဠိက ယခင်ကနှင့် မတူညီတော့ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ အံ့ဖွယ်အကောင်းဆုံးမှာ ပဟေဠိအပိုင်းအစများ၏ အရေအတွက်က တစ်ထောင်မှ တစ်သောင်းသို့ တိုးပွားသွားသည်။

ထိုပဟေဠိမှာ အံ့ဖွယ်ထူးခြားသော စွမ်းရည်တစ်ခုရှိဟန် ရ၏။ ပဟေဠိအပိုင်းအစများက နောက်ထပ် အရေအတွက်ကိုးထောင် တိုးပွားလာသော်လည်း အပိုင်းအစများ၏ အရွယ်အစားက သေးငယ်သွားပုံမပေါ်ချေ။ ယင်းအစား ယင်းတို့က ယခင်အတိုင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် အလွန်ထင်ရှားနေကြဆဲပင်။ ယင်းတို့က မူလ ပဟေဠိအပိုင်းအစများနှင့် အများကြီး ကွားခြားပုံမပေါ်ချေ။ ယင်းက အလွန်ထူးခြားဆန်းကြယ်သည်။

ထိုသို့ထူးဆန်းသော အပြောင်းအလဲက လူများကို ဇဝေဇဝါဖြစ်စေနိုင်သည်။ သို့သော်လည်း သီရှီထျန်သည် သာမန်ပုဂ္ဂိုလ် မဟုတ်ချေ။ သူက အရင်ဆုံး သူ့ကိုယ်သူ စိတ်တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်သည်။ အတွေးတစ်ခုက သူ၏ ခေါင်းထဲမှာ အကြမ်းဖျဉ်း ထွက်ပေါ်လာသည့်အခါ သူက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

" ဒီထျန်းအင်ပါယာရတနာသေတ္တာက တကယ်ပဲ ထူးခြားဆန်းကြယ်တယ်… အခုကြည့်ရတာတော့ ရတနာသေတ္တာထဲမှာ ရတနာတွေက တစ်ခုထက် ပိုရှိတဲ့ပုံပဲ… ပဟေဠိတစ်ခုကို ဖြေရှင်းပြီးသွားတိုင်း ရတနာတစ်ခု ရရှိလာလိမ့်မယ် ထင်တယ် ”

ထျန်းအင်ပါယာရတနာသေတ္တာက မည်သို့ကြောင့် ထိုသို့ပြောင်းလဲသွားရကြောင်း သီရှီထျန် သူ့စိတ်ထဲမှာ တိတ်တဆိတ် တွေးတောလိုက်သည်။ ယင်းက အတားအဆီးများကို ဖြတ်ကျော်ခြင်းနှင့် ဆင်တူသည်။ အတားအဆီးတစ်ခုကို သူဖြတ်ကျော်ပြီးလျှင် ရတနာတစ်ခုကို ရရှိလိမ့်မည်။ ယခင်ပဟေဠိက ပထမဆုံး အတားအဆီးဖြစ်ရမည်။ ထိုအတားအဆီးကို သူဖြတ်ကျော်နိုင်သွားသောကြောင့် ရှေးဟောင်းစာလိပ်ကို သူရရှိသွားသည်။

ယခု ရတနာသေတ္တာပေါ်မှာ အသစ်ထွက်ပေါ်လာသော ပဟေဠိက ဒုတိယမြောက်အတားအဆီး ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် နောက်လာမည့် ပဟေဠိများက တဖြည်းဖြည်း ပိုခက်ခဲလာမည့်ပုံပေါ်သည်။ ပထမဆုံး အတားအဆီးဖြစ်သော ပဟေဠိသည်ပင် သူ့ကို အတော်လေး ဦးနှောက်ခြောက်စေခဲ့သည်။ ယင်းကို အောင်မြင်စွာ ဖြေရှင်းနိုင်ရန် လပေါင်းများစွာကြာအောင် သူအချိန်ယူခဲ့ရသည်။

ယခု ပဟေဠိအပိုင်းအစများက အရေအတွက်တစ်သောင်း ဖြစ်သွားသည်။ ယခင်ပဟေဠိနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ခက်ခဲမှုအတိုင်းအတာက ဆယ်ဆ ပိုမြင့်သွားသည်။ ယင်းကို လအနည်းငယ်မဆိုထားနှင့် တစ်နှစ် နှစ်နှစ် အချိန်ပေးလျှင်ပင် သူဖြေရှင်းနိုင်ရန် မသေချာသေးပေ။ ယင်းက ဖော်မပြနိုင်အောင် အလွန်ခက်ခဲသည်။

မှန်ပေ၏။ ယင်းက အလွန်ခက်ခဲသော စိန်ခေါ်မှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယင်းက အလွန်တန်ဖိုးကြီးမားသော ရတနာဖြစ်ကြောင်း သံသယရှိရန် မလိုပေ။

သီရှီထျန်၏ မျက်လုံးထဲမှာ စူးရှသောအလင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက ထျန်းအင်ပါယာရတနာသေတ္တာ၏ တန်ဖိုးကြီးမားပုံကို ပိုပြီးကောင်းမွန်စွာ နားလည်သွားသည်။ သို့သော်လည်း လက်ရှိ သူက ဒုတိယမြောက်အတားအဆီးဖြစ်သော ပဟေဠိကို ဖြေရှင်းရန် အားအင်မကျန်ရှိတော့ပေ။ ယင်းက တစ်လနှစ်လတည်းဖြင့် ဆောင်ရွက်နိုင်သောအရာ မဟုတ်ပေ။

“ နောက်ထပ် ပဟေဠိကို ဖြေရှင်းဖို့ ငါအလျင်မလိုဘူး… ဒီရှေးဟောင်းစာလိပ်က ဘယ်ဖြစ်မလဲ ငါသိချင်မိတယ်… အဲ့ဒါက ငါ့အတွက် အသုံးဝင်နိုင်မယ့် ရတနာတစ်ခုဖြစ်ဖို့ ငါမျှော်လင့်တယ် ”

ထူးဆန်းသော ထျန်းအင်ပါယာရတနာသေတ္တာနှင့်ပတ်သက်၍ ဒုတိယမြောက် ပဟေဠိကို လောလောဆယ် သူမဖြေရှင်းနိုင်သေးပေ။ သို့ဖြစ်၍ သူက ပဟေဠိအကြောင်း ယာယီမေ့ထားလိုက်သည်။ ယင်းကို အနာဂတ်မှာ သူဖြေရှင်းလိမ့်မည်။

ရတနာသေတ္တာအကြောင်း မေ့ထားလိုက်သည့်အခါ သူ၏ စိတ်အာရုံက သူ့လက်ထဲမှ ရှေးဟောင်းစာလိပ်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း ရွှေ့ပြောင်းသွားသည်။

သူက စာလိပ်ကို ဂရုတစိုက် သေချာစစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ဤရှေးဟောင်းစာလိပ်ကို ထူးဆန်းသော အဝါရောင်စာရွက်ဖြင့် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအဝါရောင်စာရွက်က မည်သည့်ပစ္စည်းဖြစ်ကြောင်း သူမသိပေ။ ယင်းကို ယခင်က တစ်ခါမှ သူမမြင်ဖူးပေ။ သို့သော်လည်း စာရွက်အပေါ် သူ၏ အထိအတွေ့မှတဆင့် ယင်းက အလွန်နူးညံ့ကြောင်း သူခံစားမိသည်။ အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့်ပင် ယင်းက သာမန်စာရွက်မဟုတ်ကြောင်း သူသိလိုက်သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ယင်းက ရှားပါးရတနာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်၏။

“ ဟူး လား ”

ရှေးဟောင်းစာလိပ်ကို သူ၏ အရှေ့မှ မြေကြီးပေါ်မှာ ချလိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။ စာလိပ်ကို သူဖွင့်လှစ်လိုက်သည်နှင့်ချက်ချင်း ရောင်စုံအလင်းတန်းများက စာလိပ်ထဲမှ ပေါ်လျှိုးလာကြသည်။ ယင်းက မှော်ဆန်ပြီး အံ့ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ရောင်စုံအလင်းတန်းများက အလွန်တောက်ပလေရာ စာလိပ်ထဲမှာ မည်သည့်အရာရှိကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သူမမြင်နိုင်ပေ။

ထိုမြင်ကွင်းက သီရှီထျန်ကို စိတ်မပျက်သွားစေပေ။ ယင်းအစား သူ၏ နှလုံးသားထဲမှာ ပြင်းပြသော မျှော်လင့်မှု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရောင်စုံအလင်းတန်းများဖြင့်ပင် ဤရှေးဟောင်းစာလိပ်က သာမန်မဟုတ်နိုင်ကြောင်း သူသိလိုက်သည်။ ယင်းက သေချာပေါက် ရတနာဖြစ်သည်။

စာလိပ်သည် မတိုပေ။ ယင်းက ရှေးခေတ်မှ တောင်တန်းပန်းချီပုံများကဲ့သို့ အလွန်ရှည်လျားသည်။ စာလိပ်ကို ဖြန့်လိုက်သည့်အခါ ယင်းက အလွန်ရှည်လျားသွားသည်။ စာလိပ်က အပြည့်အစုံ ဖြန့်သွားသည့်အခါ အနည်းဆုံး တစ်မီတာခန့် ရှည်လျားသည်။

ရောင်စုံအလင်းတန်းများက စာလိပ်၏ နေရာတိုင်းမှ ပေါ်လျှိုးလာနေစဉ် ရှေးဟောင်းအရှိန်အဝါက စာလိပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ ဒီရှေးဟောင်းစာလိပ်ထဲမှာ ဘာရှိနေလဲ ငါကြည့်မယ် ”

သီရှီထျန်သည် သူ၏ စိတ်အာရုံကို ရှေးဟောင်းစာလိပ်ပေါ်မှာ အပြည့်အဝ နှစ်ထားလိုက်သည်။ ယင်းကို သူကြည့်လိုက်သည်နှင့် မျက်လုံးဝင်းလက်သွားပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ရသည်။

သူ၏ မျက်လုံးထဲမှာ အံ့ဩသော အကြည့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

စာလိပ်ထဲတွင် မည်သည့်ပစ္စည်းမှ မပါပေ။ ယင်းအစား ယင်းက စာလိပ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ဟန်တူ၏။ စာလိပ်ပေါ်တွင် ရုပ်ပုံကားချပ်တစ်ခု ရှိသည်။ ထိုရုပ်ပုံကားချပ်ပေါ်မှာ စာကြောင်းများကို ရေးသားထားသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ စာလိပ်ပေါ်တွင် အကြောင်းအရာတစ်စုံတစ်ခုကို မှတ်တမ်းတင်ထားဟန် ရ၏။

ဤရှေးဟောင်းစာလိပ်ပေါ်မှာ မှတ်တမ်းတင်ထားသော အကြောင်းအရာက တခြားအရာများနှင့် ကွဲပြားခြားနားသည်။

အရင်ဆုံး သူ၏ မျက်စိကို ဖမ်းစားသွားသည်မှာ စာလိပ်ပေါ်မှ ရုပ်ပုံဖြစ်သည်။ ယင်းက လူတစ်ယောက်ပုံမဟုတ်ပေ။ ယင်းက တိရိစ္ဆာန်တစ်ကောင်၏ ရုပ်ပုံမဟုတ်သကဲ့သို့ ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲတစ်ကောင်၏ ရုပ်ပုံလည်း မဟုတ်ချေ။ ယင်းအစား ကုချင်းပုံ ဖြစ်သည်။

ကုချင်း၏ ကိုယ်ထည်တစ်ခုလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်ပေသည်။ သီရှီထျန်၏ စိတ်အာရုံကို အဓိကဖမ်းစားသွားသည်မှာ ကုချင်းပေါ်မှ ကြိုးများဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ကုချင်းတွင် ကြိုးခုနစ်ချောင်းသာ ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ယင်းကို ကြိုးခုနစ်ချောင်းကုချင်းဟု ခေါ်ကြသည်။ ကြိုးတစ်ချောင်းစီမှာလည်း ကိုယ်ပိုင်နာမည် ရှိသည်။ ယင်းတို့က ကုံ၊ ရှန့်၊ ကျောက်၊ ကျန်း၊ ယု၊ ရှောက်ကုံနှင့် ရှောက်ရှန့် ဖြစ်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် ရှေးခေတ်ကတည်းက ကုချင်းများတွင် ကြိုးခုနစ်ချောင်းသာ ပါရှိကြသည်။ မှန်ပေသည်။ ကုချင်းမှာ ကြိုးခုနစ်ချောင်းသာလျှင် ရှိရမည်ဟူသော စည်းမျဉ်းသတ်မှတ်ချက် မရှိပေ။

ကြိုးငါးချောင်းပါသော ကုချင်းကို ရှန်းနုန် ကုချင်းဟု ခေါ်သည်။ တချို့ကုချင်းများတွင် ကြိုးရှစ်ချောင်း၊ ကြိုးကိုးချောင်း ပါရှိကြသည်။ ကြိုးဆယ်ချောင်းပါသော ကုချင်းများပင် ရှိကြသည်။ သို့သော်လည်း ကြိုးအရေအတွက်ပိုများလေ ကုချင်းကို တီးခတ်ရသည်မှာ ပိုပြီးခက်ခဲလေ ဖြစ်၏။

ဤရှေးဟောင်းစာလိပ်ပေါ်မှာ ရေးဆွဲထားသော ရုပ်ပုံကားချပ်သည် မြင်တွေ့ရခဲသော ကြိုးကိုးချောင်းကုချင်း ဖြစ်သည်။ ကုချင်း၏ ကိုယ်ထည်ကို ဝူတုန်သစ်သားဖြင့် ဖန်တီးပြုလုပ်ထားသည်။

ကြိုးတစ်ချောင်းစီ၏ အရှေ့တွင် သေးငယ်သော အချိုင့်တစ်ခု ရှိသည်။ အချိုင့်သည် မကြီးမားပေ။ ယင်းကို ရိုးရှင်းစွာ ထည့်သွင်းထားဟန် ရသည်။ အလုံးစုံခြုံကြည့်ရသော် ဤကုချင်းသည် အလွန်သက်တောင့်သက်သာရှိပုံပေါ်ပြီး ရိုးရှင်းသည်။ ထိုသို့ရိုးရှင်းခြင်းက တမူထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုကို ပေးသည်။

ဥပမာ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ယင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ကုချင်း၏ ဆွဲဆောင်ခြင်းခံရလိမ့်မည်။ သူတို့သည် မသိစိတ်မှ ကုချင်းကို နှစ်သက်သဘောကျလာလိမ့်မည်။

“ အရင်ဘဝမှာ ကြိုးခုနစ်ချောင်းကုချင်းကို ငါမြင်ဖူးတယ်… ဒါပေမဲ့ ကြိုးကိုးချောင်းကုချင်းကိုတော့ တစ်ခါမှ ငါမမြင်ဖူးဘူး… ဘာလို့ ဒီရှေးဟောင်းစာလိပ်ထဲမှာ ကြိုးကိုးချောင်းကုချင်းပုံ ရှိနေရတာလဲ… အဲ့ဒါရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဘာလဲ ”

သီရှီထျန်သည်လည်း ကြိုးကိုးချောင်းကုချင်းရုပ်ပုံ၏ ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရပြီး မိနစ်အနည်းငယ်ကြာ မိန်းမောသွားသည်။ နောက်ဆုံးမှာ သူက သတိပြန်ဝင်လာပြီး ကုချင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် သေချာကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးထဲမှာ သံသယအရိပ်အယောင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော်လည်း ထိုမေးခွန်းက သူ့ခေါင်းထဲမှာ အချိန်ကြာကြာ ရှိမနေပေ။ မကြာမီ သူက ရှေးဟောင်းကုချင်းထံမှ အကြည့်ဖယ်ခွာလိုက်သည်။

အခန်း(၁၃၅)

ကုချင်းရုပ်ပုံ၏ အောက်တွင် ရောင်စုံစာလုံးများ ရှိသည်။ အရိုးသားဆုံးဆိုရလျှင် ရှေးဟောင်းစာလိပ်ပေါ်မှ စာလုံးများကို သီရှီထျန် မသိပေ။ ယင်းတို့က သူနားလည်သော စာလုံးများမဟုတ်ကြောင်း လုံးဝ သေချာသည်။ သူက အတိတ်မှာ ထိုစာလုံးများနှင့် တစ်ခါမှ မထိတွေ့ခဲ့ဖူးပေ။ ယခင်ဘဝမှာ သူက ဘာသာစကားအနည်းငယ်နှင့် ရှေးခေတ်ကျောက်စာများကိုပင် လေ့လာခဲ့ဖူးသည်။ သို့တိုင် ထိုရောင်စုံစာလုံးများက မည်သည့်ဘာသာစကားဖြစ်ကြောင်း သူမသိပေ။

သို့သော်လည်း အထူးဆန်းဆုံးသည် ထိုစာလုံးများကို သူမသိသော်လည်း ယင်းတို့ကို သူမြင်သွားသည့်အခိုက် သတင်းစကားတစ်ခုက သူ၏ စိတ်ထဲမှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာ ထိုစာလုံးများ၏ အဓိပ္ပာယ်က ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုသို့ခံစားမှုသည် လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ဖွယ်ကောင်းသည်။ ထိုသို့အရာကို ယခင်က တစ်ခါမှ သူမကြုံဖူးပေ။

သီရှီထျန်၏ မျက်လုံးထဲ၌ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်အလင်း ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှင်းလင်းစွာပင် သူက စိတ်အေးအေး မထားနိုင်ပေ။ သူ၏ စိတ်ထဲမှာ ရှေးဟောင်းစာလိပ်အကြောင်း အကြမ်းဖျဉ်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရောင်စုံစာလုံးများ၏ အဓိပ္ပာယ်သည်လည်း ရှင်းလင်းသွားသည်။

ထိုစာလုံးများကို ဘာသာပြန်ရသော်…

“ ဒီလောကရဲ့ သက်ရှိအားလုံးဆီမှာ ဝိညာဉ်ဆိုတာ ရှိတယ်… ဝိညာဉ်ရှိရင် စိတ်ခံစားချက်နဲ့ လိုအင်ဆန္ဒတွေ ရှိလိမ့်မယ်… စိတ်ခံစားချက်ခုနစ်မျိုးဟာ ပျော်ရွှင်မှု၊ ဒေါသ၊ စိုးရိမ်မှု၊ လွမ်းဆွေးမှု၊ ဝမ်းနည်းမှု၊ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ ထိတ်လန့်မှုတို့ ဖြစ်ကြတယ်… လိုအင်ဆန္ဒခြောက်မျိုးဟာ မြင်ရခြင်း၊ ကြားရခြင်း၊ အနံ့ရခြင်း၊ အရသာခံခြင်း၊ ထိတွေ့ခြင်းနဲ့ ခံစားရခြင်းတို့ ဖြစ်ကြတယ် ”

“ စိတ်ခံစားချက်ခုနစ်မျိုးနဲ့ လိုအင်ဆန္ဒခြောက်မျိုးက သက်ရှိတွေကို အရှေ့ဆက်သွားစေမယ့် လောင်စာစွမ်းအင်တွေ ဖြစ်ကြတယ်… သူတို့က မူလဒုစရိုက်ခုနစ်ပါးလည်း ဟုတ်တယ်… ကိုယ်ရဲ့ လိုအင်ဆန္ဒတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့လူက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ရှိနိုင်လိမ့်မယ်… ကိုယ်ရဲ့ လိုအင်ဆန္ဒတွေအောက်မှာ အကျဉ်းချခံလိုက်ရတဲ့ လူတွေက ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ်ဆုံးရှုံးသွားပြီး မကောင်းဆိုးဝါးတွေ ဖြစ်လာကြလိမ့်မယ် ”

“ တေးဂီတဟာ သက်ရှိအားလုံးရဲ့ အတွင်းစိတ်စကားသံ ဖြစ်တယ်… တေးဂီတက နှလုံးသားထဲက ပျော်ရွှင်ခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်း အစရှိတဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို ဖော်ပြပေးနိုင်တယ်… ”

“ ဒါကြောင့် စိတ်ခံစားချက်ခုနစ်မျိုးနဲ့ လိုအင်ဆန္ဒခြောက်မျိုးကို ဒုစရိုက်ခုနစ်ပါးလို့ ခေါ်ကြတယ်… ဒီလောကမှာ ဒုစရိုက်ခုနစ်ပါးနတ်ဘုရားတေးသွား ရှိတယ်… အဲ့ဒါကို တီးခတ်လိုက်တဲ့အခါ ကောင်းကင်နဲ့ မြေပြင်က ပျော်ရွှင်သွားလိမ့်မယ်… တစ္ဆေတွေနဲ့ နတ်ဘုရားတွေက ငိုကြွေးကြလိမ့်မယ်… အရာအားလုံးဟာ ဂီတသံစဉ်အတိုင်း လိုက်နာကြရလိမ့်မယ် ”

ရှေးဟောင်းစာလိပ်ပေါ်မှာ စာလုံးအများကြီး ရှိသည်။ သို့သော် ထိုစာလုံးအားလုံး၏ အဓိကဆိုလိုရင်းက ဒုစရိုက်ခုနစ်ပါးနတ်ဘုရားတေးသွား၏ မိတ်ဆက်အကြောင်းအရာ ဖြစ်သည်။

“ မဟုတ်မှ ဒီအောက်မှာ ရေးထားတဲ့ အဲ့ဒီဖားလောင်းစာတွေက ဒုစရိုက်ခုနစ်ပါးနတ်ဘုရားတေးသွားရဲ့ ဂီတသံစဉ်တွေလား ”

သီရှီထျန်၏ စကားသံထဲမှာ ခါးသီးသော အရိပ်အမြွက် ပါရှိသည်။ ရှေးဟောင်းစာလိပ်၏ အောက်ဘက်နားတွင် ဖားလောင်းများနှင့် ဆင်တူသော စာလုံးများ ရှိသည်။ သူ့အထင် ယင်းတို့က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဂီတသံစဉ်များ ဖြစ်ရမည်။ သို့သော်လည်း ထိုဂီတသံစဉ်များကို သူနားမလည်ပေ။

ထိုဖားလောင်းစာများက အလွန်ထူးဆန်းသည်။ ယင်းတို့က ဂီတသံစဉ်များနှင့် မတူညီပေ။ အထူးဆန်းဆုံးမှာ သီရှီထျန်က ထိုဖားလောင်းစာများကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည့်အခိုက် သူမမျှော်လင့်ထားသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလှသော ဖားလောင်းစာများက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ အသက်ဝင်လာကြသည်။ ယင်းတို့က စတင်ရွေ့လျားသွားကြပြီး ရောင်စုံအလင်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။ နောက်အခိုက်အတန့်မှာ ထိုဖားလောင်းစာများက ရှေးဟောင်းစာလိပ်ထဲမှ ထွက်လာကြပြီး မည်သည့်သတိပေးမှုမှမရှိဘဲ သူ၏ နဖူးထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

“ အား… ”

ထိုအပြောင်းအလဲက လွန်စွာ ရုတ်တရက်ဆန်သည်။ သီရှီထျန်သည် ထိုသို့ဖြစ်လာမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသောကြောင့် အော်ဟစ်လိုက်ရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာ သူမတောင့်ခံနိုင်သော နာကျင်မှုက သူ၏ အသိစိတ်ထဲမှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ နှလုံးကွဲကြေသော နာကျင်မှုက သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ထဲမှ တစ်ပြိုင်နက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယင်းက သူတောင့်ခံနိုင်သည်ထက် အများကြီး ကျော်လွန်သွားသည်။ နောက်အခိုက်အတန့်မှာ သီရှီထျန်က ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် နေရာမှာတင် သတိမေ့မြောသွားသည်။

သူ၏ ခြေထောက်လေးချောင်းက ရုတ်တရက် ဂျယ်လီသဖွယ် ပျော့ခွေသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က မြေကြီးပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားသည်။

သီရှီထျန်က သတိမေ့မြောနေသော်လည်း ရှေးဟောင်းစာလိပ်ထဲမှ ဖာလောင်းစာများက မရပ်တန့်သွားပေ။ ယင်းတို့က ရှေးဟောင်းစာလိပ်ထဲမှ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာကြပြီး သူ၏ စိတ်ထဲသို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာ ရှေးဟောင်းစာလိပ်ပေါ်မှ စာလုံးများက မြန်ဆန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ ဤသည်မှာ ယင်းတို့အားလုံးက သီရှီထျန်၏ စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည့်အလားပင်။

ထူးဆန်းသော ထိုအဖြစ်အပျက်သည် မိနစ်အနည်းငယ်ကြာသည်အထိ ဖြစ်ပျက်နေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးဖားလောင်းစာလုံးက သီရှီထျန်၏ စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် ရှေးဟောင်းစာလိပ်ပေါ်မှ ရောင်စုံအလင်းက ရုတ်တရက် မှေးမှိန်သွားသည်။ အကယ်၍ ယခုအချိန်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှေးဟောင်းစာလိပ်ကို ကောက်ယူပြီး ကြည့်မည်ဆိုလျှင် သူက သေချာပေါက် အံ့ဩသွားလိမ့်မည်။ ရှေးဟောင်းစာလိပ်က ဗလာဖြစ်သွားသည်။ ယင်းပေါ်မှာ ကုချင်းရုပ်ပုံကားချပ်မရှိတော့သကဲ့သို့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ရောင်စုံစာလုံးများလည်း မရှိတော့ပေ။ ယင်းက အဝါရောင်ဗလာစာရွက် ဖြစ်သွားသည်။

ယင်းက အမှန်တကယ် ထူးခြားဆန်းကြယ်သည်။

လှိုဏ်ဂူသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ ထျန်းအင်ပါယာရတနာသေတ္တာမှ ထုတ်လွှတ်နေသော အလင်းရောင်ကြောင့် လှိုဏ်ဂူက လင်းထိန်နေသည်။ မူလက မည်းမှောင်နေသော လှိုဏ်ဂူထဲမှာ ထျန်းအင်ပါယာရတနာသေတ္တာတစ်ခုတည်းက အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်ပေးနေလေရာ ယင်းက ထူးခြားအံ့ဖွယ်ကောင်းသည်။ ရတနာသေတ္တာ၏ အရှေ့တွင် ကျားနက်တစ်ကောင်က တိတ်တဆိတ် လဲလျောင်းနေသည်။ ကျားနက်က နှစ်ချိုက်စွာ အိပ်မောကျနေဟန် ရသည်။ အသက်ရှူသွင်းရှူထုတ်သံကို လှိုဏ်ဂူထဲမှာ ရှင်းလင်းစွာ ကြားနိုင်ပေသည်။

အချိန်က တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ နှစ်နာရီခန့် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

နောက်ဆုံးမှာ အနက်ရောင်ကျား၏ မှိတ်ထားသော မျက်လုံးများက ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ဖွင့်သွားသည်။

“ ရှေးဟောင်းစာလိပ်က ဒီလောက်တန်ဖိုးကြီးမားတဲ့ ရတနာဖြစ်မယ်လို့ ငါမမျှော်လင့်ထားဘူး… စိတ်မကောင်းစရာက အဲ့ဒီနတ်ဘုရားတေးသွားက မပြည့်စုံဘူး ”

အိပ်မောကျနေရာမှ ပြန်နိုးလာသော သီရှီထျန်၏ မျက်လုံးထဲမှာ ထူးဆန်းသောအကြည့် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ အသူရာချောက်နက်တစ်ခု ရှိနေဟန် ရ၏။ ယင်းက သူ့မျက်လုံးအား တိုက်ရိုက် ကြည့်လိုက်သူများကို မိန်းမောသွားစေလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ပျော်ရွှင်မှု၊ ဝမ်းနည်းမှု၊ လွမ်းဆွေးမှု အစရှိသော စိတ်ခံစားချက်အမျိုးမျိုး ထွက်ပေါ်နေသည်။ စိတ်ခံစားချက်အမျိုးမျိုးက တစ်ချိန်တည်းမှာ အတူတကွ ရောထွေးနေလေရာ ယင်းကို နားလည်ရန် ခက်ခဲပေသည်။

အမှန်မှာ ယင်းက ထူးဆန်းသောကိစ္စ မဟုတ်ပေ။ အစောနက သူကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အရာကို သူတို့က တူညီစွာ ကြုံတွေ့မည်ဆိုလျှင် သူတို့သည်လည်း သူ့နည်းတူ ခံစားရလိမ့်မည်။

“ လက်စသတ်တော့ ရှေးဟောင်းစာလိပ်ထဲမှာ နတ်ဘုရားတေးသွားတစ်ပုဒ်ကို မှတ်တမ်းတင်ထားတာကို… အဲ့ဒီတေးသွားကို ဒုစရိုက်ခုနစ်ပါးနတ်ဘုရားတေးသွားလို့ ခေါ်တယ် ”

ဒုစရိုက်ခုနစ်ပါးနတ်ဘုရားတေးသွားထဲမှာ လှုပ်ရှားမှုခုနစ်မျိုး ပါဝင်သည်။ လှုပ်ရှားမှုတစ်မျိုးစီက အလွန်အံ့ဖွယ်ကောင်းပြီး မှော်ဆန်သော စွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ယင်းက ဂီတသံစဉ်၏ အထွတ်အထိပ် တိုက်ခိုက်မှု ဖြစ်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒုစရိုက်ခုနစ်ပါးနတ်ဘုရားတေးသွားကို တီးခတ်လိုက်မည်ဆိုလျှင် မိုးမြေက ပျက်စီးပြိုကွဲသွားပြီး တစ္ဆေများနှင့် နတ်ဘုရားများက ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြလိမ့်မည်။ ယင်း၏ စွမ်းအားက ဖော်မပြနိုင်အောင် အလွန်အံ့ဖွယ်ကောင်းသည်။

သို့သော်လည်း စိတ်မကောင်းစရာမှာ ဤရှေးဟောင်းစာလိပ်ထဲတွင် ဒုစရိုက်ခုနစ်ပါးနတ်ဘုရားတေးသွား၏ လှုပ်ရှားမှုနှစ်မျိုးကိုသာ မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ကျန်ငါးမျိုးသည်တော့ ပျောက်ဆုံးနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူရရှိထားသော ဒုစရိုက်ခုနစ်ပါးနတ်ဘုရားတေးသွားက မပြည့်စုံပေ။ ထို့ပြင် ဒုစရိုက်ခုနစ်ပါးနတ်ဘုရားတေးသွားကို လက်ဗလာဖြင့် မတီးခတ်နိုင်ပေ။ ယင်းကို တီးခတ်ရန် ဂီတတူရိယာတစ်ခု လိုအပ်သည်။ မှန်ပေသည်။ ယင်းက ကုချင်း ဖြစ်သည်။

ဒုစရိုက်ခုနစ်ပါးနတ်ဘုရားတေးသွားကို ကြိုးကိုးချောင်းကုချင်းဖြင့် တီးခတ်ရလိမ့်မည်။ ထိုအတွက် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ဂီတပညာတွင် မြင့်မားသော အရည်အချင်းရှိရမည်။ သို့ဖြစ်၍ ဒုစရိုက်ခုနစ်ပါးနတ်ဘုရားတေးသွားကို တီးခတ်ရန် လိုအပ်ချက်များက အလွန်ခက်ခဲပေသည်။

“ တကယ်လို့ ဒုစရိုက်ခုနစ်ပါးနတ်ဘုရားတေးသွားက ရှေးဟောင်းစာလိပ်ထဲမှာ ဖော်ပြထားတဲ့အတိုင်း တကယ်အစွမ်းထက်တယ်ဆိုရင် အဲ့ဒါက အထွတ်အထိပ် တိုက်ခိုက်ရေးပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မယ်… ဒါပေမဲ့ ဂီတအကြောင်း ငါဘာမှမသိဘူး ”

စက်ကရာ၏ မျက်လုံးထဲမှာ အကူအညီမဲ့မှု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ သူသည် အတိတ်ဘဝတွင် ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ ပါရမီကို စီးပွားရေးတွင်သာ အသုံးပြုခဲ့သည်။ သူ့မှာ အချိန်နှင့် စွမ်းရည် အလုံအလောက်မရှိသောကြောင့် တခြားနယ်ပယ်များကို သူမလေ့လာခဲ့ပေ။

သူက စစ်တုရင်ပညာနှင့် လက်ရေးအလှပညာကို သင်ယူခဲ့ပြီး ထိုနယ်ပယ်များတွင် အောင်မြင်မှုတချို့ ရရှိခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ဂီတနယ်ပယ်တွင် သူ့မှာ မည်သည့်အခြေခံမှ မရှိပေ။ ဂီတနှင့် သံစဉ်များအကြောင်း သူဘာမှမသိပေ။ သံစဉ်များကို မည်သို့ဖတ်ရမည်ဖြစ်ကြောင်းပင် သူမသိပေ။ ဂီတနယ်ပယ်တွင် သူ၏ သိနားလည်မှုက သုညဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူက ခါးသီးစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အကယ်၍ အတိတ်ဘဝမှာသာ သူက ကုချင်းတီးခတ်နည်းကို သင်ယူခဲ့မည်ဆိုလျှင် ယခုအခြေအနေမှာ ကူကယ်ရာမဲ့နေလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

မှန်ပေသည်။ ဤလောကတွင် နောင်တအတွက် ဖြေဆေးမရှိပေ။

ယင်းကို သီရှီထျန် ကောင်းကောင်း နားလည်သည်။ ထို့ကြောင့် သူက အများကြီး စဉ်းစားမနေပေ။ တစ်ခဏ တွေးတောပြီးနောက် သူက ယင်းကို သူ့ခေါင်းထဲမှ ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။

“ ကြည့်ရတာ အနာဂတ်ကျရင် ငါ ကုချင်းတီးခတ်နည်းကို သင်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှာဖွေရလိမ့်မယ် ”

တစ်ခဏကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် သီရှီထျန်က သူ့စိတ်ထဲမှာ လျှို့ဝှက်စွာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။ ဒုစရိုက်ခုနစ်ပါးနတ်ဘုရားတေးသွား၏ စွမ်းအားက မေးခွန်းထုတ်ရန် မလိုပေ။ ယင်းက အလွန်အစွမ်းထက်သော ဂီတတိုက်ခိုက်ရေးပညာရပ် ဖြစ်သည်။ ယင်းကို သေချာပေါက် သူသင်ယူမည်။ လက်လျော့ခြင်းဟူသော စကားလုံးက သူ၏ အဘိဓာန်မှာ မရှိပေ။ ကုချင်းကို မည်သို့တီးခတ်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း သူမသိထားခြင်းက အရေးမကြီးပေ။ အနာဂတ်မှာ ကုချင်းတီးခတ်နည်းကို သူသင်ယူနိုင်ပေသည်။

ထို့ပြင် သူက ဂီတအကြောင်း အများကြီး စိတ်ဝင်စားသည်။ တစ်ခုသိထားရမည်မှာ သူ၏ ကျားဟိန်းသံအတတ်က အသံလှိုင်းတိုက်ခိုက်ရေးပညာရပ် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ယခု သူက မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ရှိနေလေရာ ကုချင်းတီးခတ်နည်းကို မည်သို့သင်ယူနိုင်မည်နည်း။ လက်ရှိ သူသည် ဂီတအကြောင်း သင်ယူရန် အလွန်ခက်ခဲသည်။

မည်သို့ဖြစ်ပါစေ တောင်ပိုင်းမြေရိုင်းဒေသထဲမှာ ဂီတအကြောင်းနှင့် ကုချင်းတီးခတ်နည်းအကြောင်း သိထားသော မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူမမျှော်လင့်ပေ။

ထို့ကြောင့် ဂီတအကြောင်းနှင့် ကုချင်းတီးခတ်နည်းအကြောင်း သူသင်ယူချင်လျှင် လူသားလောကဆီသို့ သေချာပေါက် သွားရလိမ့်မည်။

အလင်းရောင်က သူ၏ မျက်လုံးထဲမှာ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူက စိတ်ထဲမှာ တိတ်တဆိတ် တွေးတောလိုက်သည်။

သူက ဒုစရိုက်ခုနစ်ပါးနတ်ဘုရားတေးသွားကို သင်ယူရန် စိတ်ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်၏။ သို့ဖြစ်၍ ကုချင်းကောင်းကောင်းတစ်ခုကို မဖြစ်မနေ သူလိုအပ်လိမ့်မည်။ ဂီတအကြောင်းနှင့် သံစဉ်အကြောင်း သင်ယူချင်လျှင် သူ့လက်ထဲမှာ အရင်ဆုံး ဂီတတူရိယာတစ်ခု ရှိရမည်။ ဂီတတူရိယာမရှိဘဲ ဂီတအကြောင်း မည်သို့ သူသင်ယူလေ့လာနိုင်မည်နည်း။

ဤသို့ တွေးကြည့်နိုင်သည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ရန်သူကို တိုက်ခိုက်ရန် ဂီတသံစဉ်များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သော်လည်း သူ့လက်ထဲမှ ပုလွေက ကြီးမားသော စွမ်းအားကို မတောင့်ခံနိုင်သောကြောင့် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားသည်။ ထိုအခါ ဂီတတူရိယာကို ဆုံးရှုံးသွားရုံသာမက သူကိုယ်၌သည်လည်း ကြီးမားသော တန်ပြန်သက်ရောက်မှုဒဏ်ကို ခံစားရလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ဒုစရိုက်ခုနစ်ပါးနတ်ဘုရားတေးသွားကို သူသင်ယူချင်လျှင် ကုချင်းကောင်းကောင်းတစ်ခုကို သေချာပေါက် သူလိုအပ်လိမ့်မည်။

ကုချင်း… ။

လောလောဆယ်တွင် သီရှီထျန်ဆီမှာ ကုချင်းမရှိပေ။

“ မဟုတ်ဘူး… ကုချင်းတစ်ခုကို ငါဖန်တီးသန့်စင်ရမယ်… ရှေးဟောင်းစာလိပ်ထဲမှာ ဖော်ပြထားတာက ဒုစရိုက်ခုနစ်ပါးနတ်ဘုရားတေးသွားကို ကြိုးကိုးချောင်းကုချင်းနဲ့ပဲ တီးခတ်နိုင်တယ်… သာမန်ကုချင်းတွေမှာ ကြိုးကိုးချောင်းမရှိနိုင်ဘူး ”

ထိုအကြောင်းကို သီရှီထျန် စဉ်းစားနေစဉ် ရှေးဟောင်းစာလိပ်ထဲမှာ သူမြင်တွေ့ခဲ့သော ကြိုးကိုးချောင်းကုချင်းပုံရိပ်က သူ့စိတ်ထဲမှာ ထူးခြားဆန်းကြယ်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှင်းလင်းစွာပင် ထိုရုပ်ပုံထဲမှ ကုချင်းဆီမှာ ကြိုးကိုးချောင်းရှိသည်။ ထို့ပြင် ထူးဆန်းသော သတင်းအချက်အလက်တစ်ခုကိုလည်း ရှေးဟောင်းစာလိပ်ထံမှ သူရရှိခဲ့သည်။