အခန်း (၄၆၀-၄၆၁)

အခန်း။ ၄၆၀

ရှန်းယွီသည် သက်ပြင်းရှည်တစ်ချက်ကို ချလိုက်ရင်း သူ၏မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ ယခင်အခေါက်များကဲ့သို့ပင် ယခုတစ်ကြိမ် တရားထိုင်ခြင်း၌လည်း သူ၏ အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ် နိယာမအတွက် ကျော်လွန်ခြင်း လမ်းစကို သူ ရှာမတွေ့ခဲ့သေးပေ။ သို့သော်ငြားလည်း သူသည် ပန်းတိုင်နှင့် အလွန်နီးကပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားနေရသည်။

ယခုတစ်ကြိမ် တရားထိုင်ခြင်းမှ ရရှိသော အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ်ဆိုင်ရာ သိမြင်မှုများမှာ အချိန်အရှိန်မြှင့်မှုကို ထည့်တွက်လျှင်ပင် ယခင်က သူရရှိခဲ့သမျှထက် များစွာ သာလွန်နေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ မည်သို့ဖြစ်နိုင်သနည်းဟု သူ တွေးတောနေမိစဉ် သူ၏ ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုအချက်အလက်များကို ကြည့်လိုက်ရာ အဖြေကို ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။

သူ၏ အမှန်တရားရှာဖွေသူအသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလုပ်ငန်းမှာ သူ၏ ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုကို အမြဲတမ်း တစ်ဆင့်မြှင့်တင်ပေးလေ့ရှိသည်။ ယခင်က သူသည် ပညာရှိအဆင့် ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှု၌ ရှိနေစဉ် ထိုလုပ်ငန်းက ၎င်းကို တာအိုအဆင့်သို့ မြှင့်တင်ပေးခဲ့သည်။ ယခုမူ သူသည် တာအိုအဆင့် ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုကို ကိုယ်တိုင်ရရှိထားပြီဖြစ်ရာ ထိုလုပ်ငန်းက သူ၏ ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုကို နောက်ထပ် နယ်ပယ်သစ်တစ်ခုသို့ ထပ်မံမြှင့်တင်ပေးလိုက်ခြင်းပင်။

ဤသည်မှာ အရင်းအမြစ်နယ်ပယ်လားဟု သူ တွေးတောမိသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ တာအိုအဆင့်ရှိ အမှန်တရားရှာဖွေသူ လုပ်ငန်းအနေဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကို အရင်းအမြစ်နယ်ပယ်အထိ တိုက်ရိုက်မြှင့်တင်ပေးနိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူ၏ ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုကို ပိုမိုအနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်ရာ အကယ်၍ ၎င်းမှာ အရင်းအမြစ်အဆင့် အစစ်အမှန်သာဆိုလျှင် သူသည် အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ်ထံမှ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော နားလည်မှုများကို ရရှိခဲ့ပေလိမ့်မည်။ ယခုမူ သူသည် ပုံရိပ်အပြည့်အစုံကို မြင်တွေ့နေရသည်ဟု မခံစားရသေးပေ။

သို့ဆိုလျှင် ဤသည်မှာ တစ်ခုတည်းကိုသာ ဆိုလိုနိုင်သည်။ အရင်းအမြစ်နယ်ပယ်၏ အောက်တွင် နောက်ထပ် နယ်ပယ်တစ်ခု ရှိနေသေးခြင်းပင်။

“လောလောဆယ်တော့ ဒါကို ဖန်တီးရှင်နယ်ပယ်လို့ပဲ ခေါ်လိုက်တော့မယ်”

သူ အသံထွက်၍ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ဘုံတာအိုနှင့် ကမ္ဘာသစ်ပင်တို့မှာ မည်သည့်အဆင့်မှာ ရှိနေမလဲဟု သူ အမြဲတမ်း သိချင်ခဲ့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့သည် သာမန် တာအိုနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများထက် သာလွန်သင့်သည်။ ယခု ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုကြောင့် သူတို့သည် ဤ ဖန်တီးရှင်နယ်ပယ်တွင် ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှန်းယွီ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ပါရမီအတွက် ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းဟု ယူဆနိုင်ပါသည်။ သူ၏ အမှန်တရားရှာဖွေသူ လုပ်ငန်းနှင့် ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုတို့ ထပ်မံတိုးတက်လာလျှင်ပင် ဖန်တီးရှင်နယ်ပယ်ထက် ပိုမိုမြင့်မားနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ် နိယာမကို ကျော်လွန်နိုင်ရန် ဤအဆင့်ကိုသာ သူ အသုံးပြုရတော့မည်ပင်။

သူ နောက်တစ်ကြိမ် သက်ပြင်းချပြန်သည်။ မဖြစ်နိုင်သောအရာဟု မဆိုလိုသော်လည်း သူသည် အလွန်အမင်း ရည်မှန်းချက်ကြီးမားနေပြီး ဤမျှနက်ရှိုင်းသော သဘောတရားကို အချိန်တိုအတွင်း ကျော်လွန်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အချိန်တန်ရင်တော့ အမှန်တရားကို သိရမှာပဲ။

လောလောဆယ်တွင်မူ သူ အခြားအရာတစ်ခုကို အာရုံစိုက်ရန် လိုအပ်နေသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ တာအိုခန္ဓာများ နောက်ဆုံးတွင် တိုးတက်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဗရမ်းဗတာခန္ဓာနှင့် စစ်နတ်ဘုရားခန္ဓာတို့မှာ အဆင့်တစ်ဆယ်သို့ တက်လှမ်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအချက်ကြောင့် သူ၏ ဗရမ်းဗတာနိယာမနှင့် တိုက်ခိုက်ရေးနိယာမတို့ အမှန်တကယ် ကျော်လွန်သွားမလားဆိုသည်ကို သူ သိလိုလှသည်။

ခန္ဓာများ တိုးတက်မှု စတင်တော့မည်ဖြစ်ရာ သူ၏အတွင်း၌ ပြင်းထန်သော လှုပ်ရှားမှုများကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ် နိယာမကို အမြန်ဆုံး ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ သူသည် ပညာရှိနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းသွားပြီး စွမ်းအင်များ ပိုမိုရရှိလာပါက အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ် ပြန်လည်ဖန်တီးခြင်းကို ထပ်မံပြုလုပ်နိုင်ရန်အတွက် ဤအဆင့်မြှင့်တင်မှုများ မတိုင်မီ ၎င်းကို ကြိုတင်လုပ်ဆောင်ထားရန် လိုအပ်သည်။

သူသည် အချိန်အရှိန်မြှင့်မှုအတွက် စွမ်းအင်များကို ချန်မထားတော့ဘဲ နိယာမပေါင်း တစ်သောင်းကို ပြန်လည်ဖန်တီးကာ အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးလိုက်သည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် နိယာမတစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖန်တီးပြီးစီးကာ အလိုအလျောက် ပြီးပြည့်စုံသွားသည်နှင့်အမျှ သူ၏အတွင်း၌ နတ်ဘုရားစွမ်းအားစုများ စုစည်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤလုပ်ငန်းစဉ်မှာ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

ရှန်းယွီသည် သူ၏အတွင်းရှိ ရှေးဦးနိယာမ စွမ်းအင်များကို အသစ်ရရှိထားသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားစုများဆီသို့ ရွှေ့ပြောင်းပေးလိုက်ရာ ၎င်းမှာ ဆက်လက်ကြီးထွားလာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူ့အား အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ် နိယာမတွင် မြင့်မားသော တတ်မြောက်မှုကို ပေးစွမ်းခဲ့သည်ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။ ဤကဲ့သို့ နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ လုပ်ဆောင်ရုံဖြင့် သူ ကျော်လွန်နိုင်တော့မည်ဟု သူ ခံစားရသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏အတွင်း၌ တစ်စုံတစ်ခု ထူးခြားစွာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ အသိစိတ်မှာ မှောင်မိုက်သော ဟင်းလင်းပြင်ကျယ်ကြီးတစ်ခုအတွင်းသို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိသွားခဲ့တော့သည်။

…

ရှန်းယွီသည် အမှောင်ထုလည်းမဟုတ် အလင်းရောင်လည်းမဟုတ်ဘဲ တည်ရှိမှုဟူသမျှ လုံးဝကင်းမဲ့နေသည့် ဘာမျှမရှိခြင်းသဘောတရားအတွင်း၌ လွင့်မျောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုနေရာတွင် အဓိပ္ပာယ်များ၊ အယူအဆများ လုံးဝမရှိဘဲ လူသားတို့၏ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်သော အဆုံးမဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးတစ်ခုသာ ဖြစ်နေသည်။

အမှန်စင်စစ် ၎င်းမှာ ဟင်းလင်းပြင်သက်သက်မဟုတ်ဘဲ အကြွင်းမဲ့ အဆုံးသတ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုရင်း ဘာတွေဖြစ်နေသလဲဟု တွေးတောနေမိသည်။ ဤခံစားချက်မျိုးမှာ ယခင်က သူ နိယာမများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရစဉ်ကနှင့် ဆင်တူနေသည်။

ငါ တကယ်ကြီး ကျော်လွန်သွားပြီလား

သူ တွေးလိုက်မိသည်။ အကယ်၍ ထိုသို့သာဆိုလျှင် သူ၏ ယူဆချက်မှာ မှန်ကန်ပေလိမ့်မည်။

ထိုသို့ တွေးနေစဉ်မှာပင် သူ့ကို ဝန်းရံထားသော မတည်ရှိခြင်းဟူသည့် ဟင်းလင်းပြင်ကြီး၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် တစ်စုံတစ်ခု လှုပ်ရှားလာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ နောက်ထပ် သဘောတရားတစ်ခုဖြစ်ပြီး မတည်ရှိခြင်းနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ပိုမိုနက်ရှိုင်းလှသည်။ ဤသည်မှာ ဟင်းလင်းပြင် သဘောတရားပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ယခုမှ အဘယ်ကြောင့် မြင်တွေ့ရတာလဲဟု သူ သိချင်နေမိသည်။ တိုက်ခိုက်ရေးနှင့် ဗရမ်းဗတာ နိယာမတို့သာ အရင်ပေါ်လာသင့်သည်။

သူ သိချင်နေစဉ်မှာပင် အခြားအရာတစ်ခု စတင်လှုပ်ရှားလာသည်ကို သူ ထပ်မံမြင်လိုက်ရပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဟင်းလင်းပြင်သက်သက် ဖြစ်သည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဟင်းလင်းပြင်မှာ စတင်ပွင့်လင်းလာပြီး သေးငယ်သော အမှတ်ကလေးများမှတစ်ဆင့် ကျယ်ပြောလှသော နယ်ပယ်ကြီးများအဖြစ် တဖြည်းဖြည်း ပြန့်ကားလာခဲ့သည်။ ဤနေရာနှင့် ထိုနေရာဟူသော သဘောတရားများ ပေါ်ပေါက်လာပြီး အခြားအရာအားလုံး တည်ရှိနိုင်ရန် အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ဖန်တီးပေးနေသည်ကို သူ ငေးမောကာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲဆိုသည်ကို ရှန်းယွီ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဗရမ်းဗတာ၏ အစဦးပင် ဖြစ်သည်။ ဗရမ်းဗတာ စတင်ဖြစ်ပေါ်လာပုံကို သူ ကိုယ်တိုင် မျက်ဝါးထင်ထင် ကြည့်ရှုနေခြင်းပင်။ သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း၌ ဤလုပ်ငန်းစဉ်ကို အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ဖူးသဖြင့် သူ ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

နောက်တွင်မူ အချိန်သဘောတရားက လိုက်ပါလာပြီး အသစ်ဖန်တီးထားသော ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ ရွှေရည်များကဲ့သို့ စီးဝင်လာခဲ့သည်။ အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်နှင့် အနာဂတ်တို့မှာ တည်ရှိမှုအတွင်းသို့ ယှက်နွယ်ဝင်ရောက်လာကြသည်။ အချိန်အခိုက်အတန့် တစ်ခုစီမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မတူညီသော်လည်း အချိန်ကြိုးမျှင်တစ်ခုဖြင့် ဆက်နွယ်နေသည်ကို ရှန်းယွီ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ အချိန်များ ပိုမိုကုန်ဆုံးလာပြီး အရာဝတ္ထုများစွာနှင့် ဆက်နွယ်လာသည်နှင့်အမျှ ထိုကြိုးမျှင်မှာ ပိုမိုကြီးထွားလာကာ နောက်ဆုံးတွင် အဆုံးမဲ့ မြစ်ကြီးတစ်စင်းကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် အခြားသော အခြေခံသဘောတရားများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပူးပေါင်းလာကြသည်။ စွမ်းအင်များ ပေါ်ပေါက်လာပြီး ဘာမျှမရှိခြင်းမှ ဒြပ်ဝတ္ထုများအဖြစ် စုစည်းလာကာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နိယာမများမှာ ကျယ်ပြန့်လာသော နယ်ပယ်ကြီးပေါ်တွင် ရေးထိုးလာခဲ့ကြသည်။ ယင် နှင့် ယန် သဘောတရားများ ပေါင်းစပ်လာကြပြီး ၎င်းတို့မှတစ်ဆင့် ဓာတ်ကြီးများ ပွင့်ထွက်လာခဲ့သည်။ မီးနှင့် ရေတို့ ကခုန်ကြခြင်း၊ မြေကြီးက လေကြမ်းများကို ထိန်းချုပ်ခြင်းဖြင့် တစ်ခုစီမှာ ကြီးထွားလာသော ပိတ်ကားပေါ်တွင် နေရာယူလာခဲ့ကြသည်။

သဘောတရားများ ပိုမိုပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းတို့မှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထိတွေ့ခြင်း၊ ပဋိပက္ခဖြစ်ခြင်းနှင့် ပေါင်းစည်းခြင်းများ ပြုလုပ်လာကြသည်။ စနစ်တကျရှိမှုက ဗရမ်းဗတာဖြစ်မှုကို တိုက်ခိုက်ပြီး ဖန်တီးခြင်းက ဖျက်ဆီးခြင်းနှင့် စစ်ခင်းကာ သက်ရှိက သေခြင်းတရားကို ရုန်းကန်နေရသည်။ သဟဇာတဖြစ်မှုမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာပြီး ပိုမိုလှပလာကာ အတိုင်းအဆမရှိ ပိုမိုဗရမ်းဗတာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဤဗရမ်းဗတာဖြစ်နေသော စကြာဝဠာကြီးမှာ တစ်ဖြည်းဖြည်း စုစည်းလာပြီး ၎င်း၏ ဗရမ်းဗတာဖြစ်သော သဘာဝကို ဖော်ပြနေသော်လည်း အတွင်း၌မူ ပြီးပြည့်စုံသော စနစ်တကျရှိမှုကို ထိန်းသိမ်းထားသည်ကို ရှန်းယွီ စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သဘောတရားအားလုံး၊ အင်အားအားလုံးနှင့် ဖြစ်နိုင်ခြေအားလုံးမှာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော စစ်မှန်သည့် ဗရမ်းဗတာအဖြစ် လှည့်ပတ်နေကြသည်။ ၎င်းမှာ ဖျက်ဆီးတတ်သော အမျိုးအစားမဟုတ်ဘဲ အရာအားလုံး ပေါက်ဖွားရာ ဖန်တီးရှင် ဗရမ်းဗတာပင် ဖြစ်သည်။

သဘောတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော စကြာဝဠာတစ်ခုလုံးမှာ သူ၏ရှေ့တွင် စတင်စုစည်းလာပြီး အနန္တရှုပ်ထွေးမှုများကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲဖြစ်သော်လည်း သေးငယ်သည်ထက် သေးငယ်လာခဲ့သည်။ ဂလက်ဆီများမှာ ကြယ်များဖြစ်လာပြီး ကြယ်များမှာ အက်တမ်များဖြစ်လာကာ အက်တမ်များမှာ အလင်းစက်ကလေးများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ... ဗရမ်းဗတာဖြစ်မှု တစ်ခုလုံးမှာ သူ၏ လက်ဝါးအတွင်း၌ ကွက်တိဝင်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ဗရမ်းဗတာနိယာမကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အခန်း။ ၄၆၁

ရှန်းယွီသည် မျက်လုံးများကို ပြန်လည်ဖွင့်လိုက်သောအခါ အဏုကြည့်မှန်ပြောင်းဖြင့်သာ မြင်တွေ့နိုင်သည့် ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် သူသည် အခြေခံအကျဆုံးသော တိုက်ခိုက်ခြင်းသဘောတရားကို စတင်စောင့်ကြည့်နေမိသည်။ သေးငယ်လှသော ဆဲလ်လေးများသည် ကျူးကျော်လာသည့် ဘက်တီးရီးယားများကို အစွမ်းကုန်ခုခံတိုက်ခိုက်နေကြပြီး အလွန်သေးငယ်လွန်းလှသော်လည်း ၎င်းတို့၏ အနိုင်အရှုံးမှာ ရှင်သန်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းကို အဆုံးအဖြတ်ပေးနေသည်။ အသေးငယ်ဆုံးသော အတိုင်းအတာများတွင်ပင် တိုက်ခိုက်ခြင်းသဘောတရားမှာ ကိန်းအောင်းနေပြီး ထွန်းကားနေဆဲပင်။

ထိုမြင်ကွင်းမှာ ပြင်ပသို့ တဖြည်းဖြည်း ကျယ်ပြန့်လာသည်။ ပုရွက်ဆိတ်များသည် သူတို့၏ အသိုက်အမြုံကို ရန်သူ့ဘေးမှ ကာကွယ်ရန် စုပြုံတိုက်ခိုက်နေကြပြီး သေးငယ်သော စစ်သည်တော်လေးတစ်ဦးစီမှာ တိုက်ပွဲဝင်ရန်နှင့် ရှင်သန်ရန်ဟူသော ဗီဇစိတ်သက်သက်ဖြင့် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များသည် တောတောင်လျှိုမြောင်များအတွင်း အချင်းချင်း ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ကြပြီး အစွယ်နှင့် လက်သည်းများကသာ အနိုင်အရှုံးကို ဆုံးဖြတ်ပေးသည့် စစ်မြေပြင်မှာ ပိုမိုကြီးမားလာခဲ့သည်။

နယ်ပယ်မှာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာပြန်သည်။ သားရဲမျိုးနွယ်စုများသည် နယ်မြေလုပွဲများ ဆင်နွှဲနေကြပြီး ၎င်းတို့၏ ဟိန်းဟောက်သံများက တောင်တန်းများကို တုန်ဟိန်းစေကာ အသာစီးရယူရန် တိုက်ပွဲဝင်နေကြသည်။ ကျင့်ကြံခြင်းဂိုဏ်းအသီးသီးမှာ ကောင်းကင်ဘုံကိုပင် နှစ်ခြမ်းခွဲနိုင်

သည့် နည်းဗျူဟာများဖြင့် ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ တိုက်ခိုက်ရင်း ထွန်းကားလာလိုက် ပျက်သုဉ်းသွားလိုက်နှင့် သံသရာလည်နေသည်။ သွေးမြစ်များမှာ အဆုံးမရှိ စီးဆင်းနေကာ နေရာတိုင်းမှာ တိုက်ခိုက်ခြင်းများပင် ဖြစ်သည်။

စစ်တပ်များ ဖြတ်သန်းသွားလာရာ အရပ်တိုင်းတွင် ကမ္ဘာငယ်များမှာ ပြာကျပျက်စီးကုန်သည်။ ဂြိုဟ်သိမ်ဂြိုဟ်မွှားများမှာ ပြင်းထန်သောဖိအားအောက်တွင် ကြေမွသွားပြီး စကြာဝဠာ၏ ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ရှန်းယွီသည် နေအဖွဲ့အစည်းများမှာ စစ်မြေပြင်များ ဖြစ်လာသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ကြယ်တာရာများကိုပင် အလင်းနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်သော စစ်ပွဲများတွင် လက်နက်များအဖြစ် အသုံးပြုနေကြသည်။

ဂလက်ဆီများမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု တိုက်မိကြပြီး နှစ်သန်းပေါင်း ထောင်ချီကြာမြင့်သော တိုက်ခိုက်မှုများမှာ ခဏတာအတွင်းသို့ ကျုံ့ဝင်သွားသည်ကို သူ တွေ့မြင်နေရသည်။ ဗရမ်းဗတာဖြစ်မှုကို ထိန်းညှိထားသော သဘောတရားကြိုးမျှင်များမှာ စကြာဝဠာအချင်းချင်း စစ်ခင်းကြသည်နှင့်အမျှ တင်းမာလာပြီး တစ်ခုစီမှာ လွှမ်းမိုးမှုနှင့် ရှင်သန်မှုအတွက် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ စကြဝဠာအပေါင်းများမှာ ပူဖောင်းများကဲ့သို့ ပေါက်ထွက်သွားကြပြီး နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်သော အတိုင်းအဆများဖြင့် ဖြစ်နိုင်ခြေအားလုံးမှာ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ နိယာမအချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ကြပြီး သဘောတရားအချင်းချင်း စစ်ခင်းကြကာ ပဋိပက္ခဟူသော စိတ်ကူးမှာ တည်ရှိမှု၏ အဆင့်တိုင်းသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

ဤအရာအားလုံး၏ အလယ်တွင် ရှန်းယွီသည် အသိသက်သေတစ်ဦးအဖြစ် ရပ်တည်နေပြီး ဖြစ်နိုင်သမျှသော အတိုင်းအတာတိုင်း၌ ထာဝရဖြစ်ပျက်နေသည့် တိုက်ခိုက်ခြင်းသံသရာကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဆဲလ်လေးများ၏ ရုန်းကန်မှုမှသည် စကြာဝဠာကြီးများ၏ စစ်ပွဲအထိ ၎င်းတို့အားလုံးကို ဆက်သွယ်ပေးထားသော ကြိုးမျှင်တစ်မျှင်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ကျော်လွှားရန်၊ ရှင်သန်ရန်၊ အောင်နိုင်သူအဖြစ် ပေါ်ထွက်လာရန်နှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းသက်သက်အတွက် တိုက်ခိုက်ရန်ဟူသော အခြေခံတွန်းအားပင် ဖြစ်သည်။

သူ ထိုအရာအားလုံးကို ရင်ထဲမှ ခံစားလိုက်ရသည်။ နားလည်သဘောပေါက်မှု ရရှိလာသည်နှင့်အမျှ ဤအဆုံးမဲ့ပဋိပက္ခအားလုံးမှာ သူ၏ရှေ့တွင် စတင်စုစည်းလာခဲ့သည်။ အတိုင်းအဆအားလုံးရှိ တိုက်ပွဲတိုင်း၊ စစ်ပွဲတိုင်း၊ ရုန်းကန်မှုတိုင်းမှာ စစ်မှန်သော တိုက်ခိုက်ခြင်းအဆီအနှစ်အမှတ်အစက်လေးတစ်ခုအတွင်းသို့ ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ညင်သာသောလှုပ်ရှားမှုဖြင့် ၎င်းကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ တိုက်ခိုက်ခြင်း၏ အနန္တဖော်ပြချက်အားလုံးမှာ သူ၏လက်ဝါးအတွင်းသို့ ကွက်တိဝင်သွားခဲ့သည်။ သူသည် တိုက်ခိုက်ခြင်းနိယာမကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှန်းယွီသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

“ဒါက...”

သူ၏ စွမ်းအင်များ မြင့်တက်လာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် အခွင့်ကောင်းကို အသုံးချကာ ဝိညာဉ်ကြောများ ရှိရာသို့ ချက်ချင်း နေရာရွှေ့ပြောင်းလိုက်သည်။

သူသည် ယခင်နေ့ကပင် ၎င်းတို့ကို ပညာရှိနယ်ပယ်သို့ အဆင့်မြှင့်တင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်အမြစ်မှာ နတ်ဘုရားအဆင့်မှာပင် ရှိနေသေးသဖြင့် ၎င်းဖြင့် ချီစွမ်းအင်ကို မစုပ်ယူဘဲ သားရဲများကဲ့သို့ အရေပြားမှတစ်ဆင့် တိုက်ရိုက်စုပ်ယူလိုက်သည်။ သူ၏ ရှေးဦးနိယာမအဆင့် သွေးမျိုးဆက်ဖြင့်ဆိုလျှင် ဤသည်မှာ အလွန်လွယ်ကူလှသည်။ သူသည် ဝိညာဉ်ကြောကြီးငါးခု၏ အကိုင်းအခက်များကို ဆုပ်ကိုင်ကာ စွမ်းအင်များကို အဆက်မပြတ် စုပ်ယူနေခဲ့သည်။

ဤအတိုင်း စွမ်းအင်စုပ်ယူနေသည်မှာ နှစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်သွားခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်ကြောများ ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဤအခြင်းအရာကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ၎င်းတို့၏ စွမ်းအင်သိုလှောင်မှုမှာ လက်တွေ့တွင် အဆုံးမရှိသလောက် ဖြစ်သော်လည်း ရှန်းယွီ၏ စုပ်ယူမှုအရှိန်မှာ ပို၍ပို၍ မြန်ဆန်လာသဖြင့် ပြင်းထန်သောဖိအားကို ခံစားနေကြရသည်။ မကြာမီတွင် ၎င်းတို့ ထုတ်လုပ်နိုင်သည့် အရှိန်ထက် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ရှန်းယွီက စုပ်ယူတော့မည်ဖြစ်ရာ ဝိညာဉ်ကြောများမှာ ခန်းခြောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် မိနစ်သုံးဆယ်အကြာတွင် ရှန်းယွီသည် နောက်ဆုံး၌ စိတ်အေးသွားကာ ဝိညာဉ်ကြောများကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် စွမ်းအင်များကို အလွန်အမင်း စုပ်ယူခဲ့သဖြင့် ဝိညာဉ်ကြောများမှာ သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းသိမ်းရန် လိုအပ်သော စွမ်းအင်များပင် မရှိတော့ဘဲ ညှိုးနွမ်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ရှန်းယွီသည် ဝိညာဉ်ကြောစောင့် နတ်သမီးလေးများကို တောင်းပန်လိုက်ပြီး သူတော်စင်အဆင့်ရတနာ ရာနှင့်ချီ၍ ပေးကမ်းခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ၏ အချက်အလက်များကို စစ်ဆေးရန် ယခင်နေရာသို့ ပြန်လည် နေရာရွှေ့ပြောင်းသွားခဲ့တော့သည်။

…

[နယ်ပယ် : ခန္ဓာကိုယ် - စစ်နတ်ဘုရား၊ ဝိညာဉ် - ပထမတာအို ပညာရှိ၊ စိတ် - ရှေးဦးနိယာမ၊ ဝိညာဉ် - ရှေးဦးနိယာမ]

ရှန်းယွီသည် သူ၏ အခြေအနေပြမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူသည် ပညာရှိနယ်ပယ်သို့ အမှန်တကယ်ပင် ချိုးဖျက်ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ယူဆချက်မှာလည်း မှန်ကန်ခဲ့သည်။ ကျင့်ကြံခြင်း၏ ဒသမအဆင့်ဆိုသည်မှာ ကျော်လွန်ခြင်းသဘောတရားနှင့် တိုက်ရိုက်ညီမျှနေခြင်းပင်။

တစ်ဖက်တွင်မူ လီယောင်းမှာ နဝမအဆင့် ကောင်းကင်ဘုံတာအိုခန္ဓာ၏ ဘေးဒုက္ခကို ခံယူနေဆဲပင်။ ရှန်းယွီသည် သူကိုယ်တိုင် ဒသမအဆင့်ရှိ ထူးကဲသာလွန်သော တာအိုခန္ဓာသို့ ရောက်ရှိရန် ကြိုးစားရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုပါ ဒသမအဆင့်သို့ ဆွဲတင်ပေးနိုင်ရန် ရည်မှန်းထားသည်။ အကယ်၍ ထိုသို့သာ အောင်မြင်ခဲ့လျှင် သူမသည် နတ်ဘုရားနယ်ပယ်သို့ပင် ဖြတ်သန်းရန်မလိုဘဲ ချက်ချင်းပင် ကျော်လွန်ခြင်းနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွားနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ရှန်းယွီသည် သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည်စစ်ဆေးကြည့်ရာ စစ်မှန်သော စွမ်းအင်တိုးပွားမှုမှာ ယခင်ကနှင့် လုံးဝနှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။ စွမ်းအားများမှာလည်း အဆမတန် တိုးပွားလာခဲ့ရာ ပညာရှိနယ်ပယ်၏ နက်နဲမှုမှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလှသည်။ နောက်ထပ် ထူးခြားသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုမှာ သူသည် ယခုအခါ အခြားသော လမ်းကြောင်းများကိုပါ ထိုးဖောက်မြင်နိုင်သည့် စွမ်းရည်ကို ရရှိသွားခြင်းပင်။ ၎င်းမှာ ပညာရှိနယ်ပယ်ဝင်များသာ ပိုင်ဆိုင်သည့် သီးသန့်စွမ်းရည်ဖြစ်ပြီး ဤအစွမ်းဖြင့် အခြားသူများ၏ မူကွဲလမ်းကြောင်းများကိုပါ တိုက်ခိုက်ကာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရစေနိုင်သည်။

သူသည် သူ့ကိုယ်သူ အာရုံစိုက်ကာ သူ၏ အခြားမူကွဲလမ်းကြောင်းများကို ရှာဖွေကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ဘာမျှမရှိပေ။ ဤစကြာဝဠာအတွင်း၌ နောက်ထပ် ရှန်းယွီဟူ၍ မရှိတော့ပေ။ သူသည် စိတ်အေးလက်အေး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဤသို့ဖြစ်လာမည်ကို သူ ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ တည်ရှိမှုမှ ပေါက်ဖွားလာသော သဘောတရားတစ်ခုက စနစ်ကို ထိုသို့ ပွားများနိုင်ရန်မှာ မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဤသည်မှာ သူ့အတွက် အကောင်းဆုံး ရလဒ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူကဲ့သို့သော ဖြစ်တည်မှုပေါင်း ထောင်နှင့်ချီ ရှိနေမည်ကို သူ စိတ်ကူးပင် မယဉ်လိုတော့ပေ။ အကယ်၍ ထိုသို့သာဆိုလျှင် ကမ္ဘာကြီးမှာ ပျက်သုဉ်းသွားပေလိမ့်မည်။

အန္တရာယ်ရှိသော ဖြစ်တည်မှုများအကြောင်း ပြောရလျှင် သူသည် လီယောင်း၏ လမ်းကြောင်းကိုပါ လိုက်လံစစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ သူမမှာလည်း သူနှင့်အတူတူပင်။ လီယောင်းဟူ၍ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။ ဤသည်မှာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ နောက်ပြောင်မှုတစ်ခုလားဟုပင် သူ သိချင်နေမိသည်။ သူသည် သူ၏ ဆရာနှင့် ဒေါ်လေးတို့၏ လမ်းကြောင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့မှာမူ ရာနှင့်ချီသော မူကွဲလမ်းကြောင်းများ ရှိနေကြသည်။ သူတို့အတွက်တော့ ကျင့်ကြံခြင်းနိယာမမှာ ပုံမှန်အတိုင်း အလုပ်လုပ်နေပုံပင်။

သူအတွက်မူ အကြောင်းပြချက်ကို နားလည်သော်လည်း လီယောင်းအတွက်မူ သူ သိပ်နားမလည်ပေ။ လီယောင်းမှာ နည်းပညာအရ ပညာရှိ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်နေသဖြင့် ပညာရှိက ဖုံးကွယ်ထားခြင်းလားဟု သူ သိချင်နေမိသည်။ အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ၎င်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံတာအိုနှင့် ပတ်သက်နေနိုင်သည်ဟု သူ ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လီယောင်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံတာအို၏ ကိုယ်ပွါးဖြစ်နေကာ တည်ရှိမှု တစ်ခုလုံးတွင် ဤလီယောင်း တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်ဟု သိရသဖြင့် ရှန်းယွီ အလွန်အမင်း စိတ်အေးသွားခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏ လက်ရှိစွမ်းအားကို စမ်းသပ်ရန် စနစ်၏ ပုံရိပ်ယောင်လေ့ကျင့်မှုကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ သူသည် စစ်နတ်ဘုရားနယ်ပယ်တွင် ရှိနေသော ပထမတာအို အကျိုးအကြောင်း ပညာရှိကို ပြိုင်ဘက်အဖြစ် ရွေးချယ်လိုက်သည်။ တိုက်ပွဲအတွင်း ရှန်းယွီအနေဖြင့် အလွန်လွယ်ကူနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူသည် ပညာရှိထက် များစွာ စွမ်းအားကြီးမားနေသဖြင့် ပြိုင်ဆိုင်မှုပင် မဟုတ်တော့ပေ။ သူ သတိပြုမိသော ထူးခြားချက်တစ်ခုမှာ ပညာရှိသည် အခြေအနေတိုင်းအတွက် အမြဲတမ်း ပြဋ္ဌာန်းစာအုပ်အတိုင်း ပြီးပြည့်စုံသော လှုပ်ရှားမှုများကို ပြုလုပ်နိုင်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ အကျိုးအကြောင်းနှင့် ပတ်သက်သော စွမ်းရည်လား သို့မဟုတ် သူမ၏ သီးသန့်စွမ်းရည်လားဟု သူ သိချင်နေမိသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ။ သူ့တွင် လွှမ်းမိုးသော စွမ်းအားရှိနေသရွေ့ သူမအနေဖြင့် သူ့ကို ဘာမှလုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အလွယ်တကူ အနိုင်ရရှိပြီးနောက် သူသည် အနည်းငယ် ယုံကြည်မှု ရှိလာကာ စစ်သူတော်စင်နယ်ပယ်၌ ရှိသော ဒုတိယတာအို ပညာရှိကို ထပ်မံရွေးချယ်လိုက်တော့သည်။