အခန်း (၄၆၂-၄၆၃)

အခန်း။ ၄၆၂

ရှန်းယွီသည် ပုံရိပ်ယောင်လေ့ကျင့်မှုအတွင်း ဒုတိယတာအိုပညာရှိကို အားစိုက်ထုတ်မှုအနည်းငယ်ဖြင့် အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်မှုများ ပိုမိုရရှိလာခဲ့သည်။ သို့သော် သူက တတိယတာအို ပညာရှိကို ဆက်လက်ရွေးချယ်လိုက်ရာ ပထမတစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပင် အကြိမ်ပေါင်း သန်းနှင့်ချီ၍ ချက်ချင်း အရေးနိမ့်သွားခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ပုံရိပ်ယောင်လေ့ကျင့်မှုကို အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်လိုက်ရတော့သည်။

ပညာရှိနယ်ပယ်အတွင်းရှိ အဆင့်တစ်ခုနှင့်တစ်ခုကြား စွမ်းအားကွာဟချက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားလှသည်။ သူသည် ဒုတိယတာအိုပညာရှိကို အလွယ်တကူ ချေမှုန်းနိုင်သော်လည်း တတိယတာအိုပညာရှိနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်မူ အနည်းငယ်မျှပင် ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိဘဲ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် ကွာခြားသွားခဲ့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယခုအခါ သူ၏ လက်ရှိစွမ်းအားကို ကောင်းမွန်စွာ တိုင်းတာနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုမူ သူ၏ နေ့စဉ်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ် ကျင့်ကြံခြင်းသို့ ပြန်သွားရန် အချိန်ကျပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် နယ်ပယ်ကို ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့ပြီး စွမ်းအင်များ ပြန်လည်ပြည့်ဝလာသည့်အပြင် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် စွမ်းအားမြှင့်တင်မှုများ ရရှိထားပြီဖြစ်ရာ အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ် တတ်မြောက်မှုကို တိုးမြှင့်ရန်အတွက် သဘောတရားအချို့ကို ပြန်လည်ဖန်တီးရန် လိုအပ်သည်။

သူသည် သူ၏ အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ် နိယာမကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ သူ၌ ရှိနေသော စွမ်းအင်ပမာဏဖြင့်ဆိုလျှင် ပိုမိုကြီးမားသော ရည်မှန်းချက်များကို အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏အာရုံကို အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ်ဆီသို့ ပို့ဆောင်လိုက်ပြီး အသုံးပြုနေသော စွမ်းအင်ကို တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှင့်တင်လိုက်သည်။ ယခင်က သူဖန်တီးခဲ့သော နိယာမပေါင်း တစ်သောင်းအတွက် လိုအပ်ချက်ကို ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားသော်လည်း သူ ထိုနေရာတွင် မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

နိယာမပေါင်း တစ်သောင်းကို ပြန်လည်ဖန်တီးခဲ့စဉ်က နိယာမကို ကျော်လွန်နိုင်ရန်အတွက် ထိုကဲ့သို့ အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ထပ်မံလုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သည်ဟု သူ ခံစားခဲ့ရသည်။ ယခုမူ သူ အနည်းငယ် ပို၍ ရှေ့တိုးလိုက်သည်။ နိယာမ ငါးသောင်းအထိ ရောက်သော်လည်း သူ၏ စွမ်းအင်ပမာဏမှာ လျော့ပါးသွားခြင်းပင် မရှိသေးပေ။ နိယာမ တစ်သိန်းအထိ ရောက်ရှိလာချိန်မှပင် အရာရာမှာ အမှန်တကယ် စတင်လာခဲ့သည်။

ဤပမာဏဖြင့်ဆိုလျှင် သူသည် အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ်ကို ကျော်လွန်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူ ပိုမိုရှေ့တိုးရန် လိုအပ်သည်ဟု ဆုံးဖြတ်ကာ စွမ်းအင်များကို ပိုမိုတွန်းအားပေးလိုက်ပြီး နိယာမပေါင်း တစ်သန်းအထိ ပြုလုပ်ကာ လုပ်ငန်းစဉ်ကို စတင်လိုက်သည်။

နိယာမပေါင်း သန်းနှင့်ချီ၍ သူ၏ရှေ့မှောက်တွင် ပြန်လည်ဖန်တီးခြင်း လုပ်ငန်းစဉ် စတင်လာကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ အစပြုအဆင့်မှသည် ပြီးပြည့်စုံသော အဆင့်အထိ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြောင်းလဲနေကြသည်နှင့်အမျှ နတ်ဘုရား စွမ်းအားစက် လှိုင်းတံပိုးများစွာမှာ ရှန်းယွီ၏အတွင်း၌ ပြည့်နှက်လာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူတစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသော အတွေ့အကြုံပင်။ အကယ်၍ သူသည် ယခင်ကကဲ့သို့ နတ်ဘုရားအဆင့်မှာသာ ရှိနေသေးပါက ဤမျှများပြားလှသော နတ်ဘုရား စွမ်းအားစက်များအောက်တွင် နစ်မြုပ်သွားပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခု ပညာရှိတစ်ဦးအဖြစ်မူ သူ အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဤအရာများ ဖြစ်ပျက်နေစဉ်အတွင်း အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ်သဘောတရားအပေါ် သူ၏ နားလည်မှုမှာ ပို၍ပို၍ မြင့်မားလာခဲ့ပြီး မြင်ကွင်းမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားကာ သူသည် မရင်းနှီးသော နေရာတစ်ခုသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြန်သည်။

…

ရှန်းယွီသည် တည်ရှိခြင်းနှင့် မတည်ရှိခြင်းတို့၏ အထက်တွင်ရှိသော ပညတ်ချက်ဟူသမျှ ကင်းမဲ့သည့် ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုနေရာတွင် တည်ရှိမှုရော မတည်ရှိမှုပါ မရှိသဖြင့် မည်သို့သော နေရာဖြစ်သည်ကို ဖော်ပြရန်ပင် မစွမ်းသာပေ။ ၎င်းမှာ နားလည်ရန် အလွန်ခက်ခဲနက်နဲသော သဘောတရားတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် ထိုရှုပ်ထွေးသော အခြေအနေအတွင်း၌ ကြာရှည်မနေခဲ့ရပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုဟင်းလင်းပြင်ကျယ်ကြီးအတွင်း၌ အင်အားစုနှစ်ခု လှုပ်ရှားလာသောကြောင့်ပင်။ တစ်ခုမှာ စစ်မှန်သော ဖန်တီးခြင်းအရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်ကာ အရာရာကို ပုံဖော်ရန် တွန်းအားပေးနေပြီး အခြားတစ်ခုမှာမူ အကြွင်းမဲ့ ဖျက်ဆီးခြင်းအဖြစ် အရာအားလုံးကို ဘာမျှမရှိခြင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိစေရန် ကြိုးပမ်းနေသည်။ ၎င်းတို့မှာ တစ်ခုကိုတစ်ခု ပတ်ချာလည် လှည့်ပတ်နေကြပြီး မည်သည့်အင်အားကမျှ အခြားတစ်ခုကို အနိုင်မယူနိုင်ကြပေ။

၎င်းတို့၏ ပဋိပက္ခမှတစ်ဆင့် အခြေခံအင်အားစုများမှာ ပုံသဏ္ဌာန်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဖန်တီးခြင်းက အပြင်ဘက်သို့ တွန်းထုတ်ပြီး ဖျက်ဆီးခြင်းက အတွင်းဘက်သို့ ဆွဲယူရာမှ ဟင်းလင်းပြင်ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏ တည်ဆောက်ခြင်းနှင့် ဖျက်သိမ်းခြင်း စည်းချက်များမှတစ်ဆင့် အချိန်ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဒြပ်ဝတ္ထုများ စုစည်းလာပြီး စွမ်းအင်များ စီးဆင်းလာကာ သဘောတရားတစ်ခုစီတိုင်းမှာ ထိုအင်အားစုနှစ်ခုကြားရှိ ပဋိပက္ခမှ ပေါက်ဖွားလာခဲ့ခြင်းပင်။

ရှန်းယွီသည် ဤအရာအားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေစဉ် ထိုအင်အားစုနှစ်ခုမှာ တိုက်ခိုက်နေကြခြင်းမဟုတ်ဘဲ တစ်ခုကိုတစ်ခု ပြည့်စုံအောင် ဖြည့်ဆည်းပေးနေသည့် မိတ်ဖက်များသာ ဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားသည်။ ဖန်တီးခြင်းအနေဖြင့် လက်ရာသစ်များအတွက် နေရာလွတ်ရရန် ဖျက်ဆီးခြင်းကို လိုအပ်ပြီး၊ ဖျက်ဆီးခြင်းအနေဖြင့်လည်း အရင်းအမြစ်သို့ ပြန်လည်ယူဆောင်သွားရန် အဓိပ္ပာယ်ရှိသော အရာတစ်ခု ရှိစေရန် ဖန်တီးခြင်းကို လိုအပ်နေခြင်းပင်။

၎င်းတို့၏ သဟဇာတဖြစ်မှုမှတစ်ဆင့် သဘောတရားအားလုံး ပွင့်လန်းလာကာ ဓာတ်ကြီးများ၊ နိယာမများနှင့် နယ်ပယ်များ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သက်ရှိနှင့် သေခြင်း၊ စနစ်တကျရှိမှုနှင့် ဗရမ်းဗတာဖြစ်မှု၊ အလင်းနှင့် အမှောင်၊ ဟင်းလင်းပြင်နှင့် လစ်ဟာမှု အားလုံးမှာ အစနှင့် အဆုံးကြားရှိ ပဋိပက္ခမှ ဖြစ်တည်လာခြင်းပင်။

သို့သော် ရုတ်တရက် အရာအားလုံးမှာ နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။ ဖန်တီးခြင်း၏ အလင်းရောင်မှာ ၎င်း၏ ရည်ရွယ်ချက် ပြီးဆုံးသွားသဖြင့် မှိန်ဖျော့သွားကာ ဖျက်ဆီးခြင်း၏ ဆာလောင်မှုမှာလည်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ ပေါက်ဖွားပေးခဲ့သော သဘောတရားများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်လာခဲ့သည်။ အချိန်များ ပြန်လည်ပြေလျော့သွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်မှာ ပြိုလဲကာ နိယာမများနှင့် နယ်ပယ်များ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ တည်ရှိမှုကိုယ်တိုင်မှာ ၎င်း၏ အရင်းအမြစ်ဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် မူလအင်အားစုနှစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့ပြီး ၎င်းတို့မှာ အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ်အတွင်းသို့ ပြန်လည်ပေါင်းစည်းသွားခဲ့ကြသည်။ သံသရာတစ်ခုလုံးမှာ ရှန်းယွီ၏ရှေ့တွင် စစ်မှန်သော သဘောတရား စွမ်းအင်အမှတ်လေးတစ်ခုအတွင်းသို့ ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့သည်။ ရှန်းယွီသည် ၎င်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ တည်ရှိခြင်းနှင့် မတည်ရှိခြင်းတို့၏ ပြီးပြည့်စုံသော သံသရာမှာ သူ၏ လက်ဝါးအတွင်းသို့ ကွက်တိဝင်သွားခဲ့သည်။

သူသည် အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ် နိယာမကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှန်းယွီသည် ပြင်ပကမ္ဘာတွင် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ထိုခံစားချက်မှာ အခြားသော နိယာမများကို ကျော်လွန်ခဲ့စဉ်ကနှင့် လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်လောက်အောင် အံ့ဩစရာကောင်းလှသည်။ သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်ကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ရှေးဦးနိယာမ အဆင့်တွင် သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ တစ်စက္ကန့်လျှင် အလင်းနှစ်ပေါင်း ထရီလီယံနှင့်ချီ၍ အလွယ်တကူ ချဲ့ထွင်နိုင်သည်။

သူသည် ဤကျယ်ပြောလှသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးကို အကျိုးရှိရှိ အသုံးချရန် အကြံတစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။ သူသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ စစ်မှန်သော အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ်စုစည်းမှု စွမ်းအင်လုံးလေး ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ်နှင့် အဆုံးသတ် သဘောတရားများမှတစ်ဆင့် မူလတည်ရှိမှု စတင်ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အဆင့်မျိုးကို လှုံ့ဆော်ရန် ကြိုးပမ်းခြင်းပင်။ ဤနည်းဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း၌ ကိုယ်ပိုင် ဗရမ်းဗတာတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်လိမ့်မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် ရှန်းယွီ၏ ဝိညာဉ်သည် မူလစစ်မှန်သော ကမ္ဘာ၏ ရှေ့မှောက်၌ ပေါ်လာခဲ့ပြီး ထိုနေရာရှိ ကိုယ်ပွားအားလုံးမှာ ဖြစ်လာတော့မည့် အရာများကို ရှောင်ရှားရန် ဘေးကင်းရာသို့ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

အခန်း။ ၄၆၃

ရှန်းယွီသည် သူဖန်တီးထားသော ကမ္ဘာလောကကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ဤကမ္ဘာငယ်လေးအတွင်း၌ ပြည့်စုံသော သက်ရှိပုံစံများ ဖြစ်တည်ထွန်းကားနေပြီ ဖြစ်ရာ အကယ်၍ သူသာ ဗရမ်းဗတာအခြေအနေကို ဖန်တီးလိုက်ပါက ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများကြောင့် ဤကမ္ဘာလေး ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။ ၎င်းကို မပျက်မစီးရအောင် ထိန်းသိမ်းနိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းမှာ ဤကမ္ဘာကို ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုလုံး၏ ဗဟိုချက်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြင့် ကမ္ဘာကြီးကို မူလအတိုင်း ထိန်းသိမ်းနိုင်မည်မဟုတ်သော်လည်း ၎င်း၏ ဂုဏ်သတ္တိများကိုမူ ဆက်လက်တည်ရှိစေမည်ပင်။ ဤဂုဏ်သတ္တိများက ဗရမ်းဗတာအတွင်းရှိ အခြားသော ကမ္ဘာသစ်များကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ တိုးတက်လာစေရန် အထောက်အကူပြုပေလိမ့်မည်။

သူသည် လက်ထဲတွင် စုစည်းထားသော အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ်စွမ်းအင်လုံးလေးကို ကောင်းကင်ဘုံခြောက်ခုမြောက်နယ်မြေအတွင်းသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ ထိုစွမ်းအင်မှာ ကမ္ဘာ၏ ဗဟိုချက်အတွင်းသို့ စုပ်ယူခံလိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပင် အပြင်ဘက်သို့ ဟုန်ခနဲ ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ရှန်းယွီ၏ ကိုယ်ပွားများနှင့် ဝိညာဉ်တို့မှာ ဖြစ်ပေါ်လာတော့မည့် ဘေးအန္တရာယ်ကို ရှောင်ရှားရန် ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းမှ ကြိုတင်ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ရှန်းယွီသည် သူ၏ အသိစိတ်မှတစ်ဆင့် အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ် သဘောတရားမှာ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း စတင်စုစည်းလာပြီး အရေးပါသော အမှတ်အစက်တစ်ခုသို့ ရောက်သည်အမျှ ပိုမိုသိပ်သည်းလာသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့တော့သည်။

ဟင်းလင်းပြင်၊ အချိန်၊ လစ်ဟာမှု၊ ဖန်တီးခြင်းနှင့် ဖျက်ဆီးခြင်းဟူသော သဘောတရားများမှာ တောက်ပသော လှိုင်းတံပိုးများအဖြစ် ပွင့်ထွက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့မှာ အချင်းချင်း လှည့်ပတ်တိုက်ခိုက်ကြရင်း အဆုံးမဲ့ ပေါင်းစပ်ခွဲထွက်မှုများမှတစ်ဆင့် သူအလိုရှိသော ရှေးဦးဗရမ်းဗတာကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ထိုဗရမ်းဗတာအတွင်းမှ ကြယ်တာရာများ၊ နေအဖွဲ့အစည်းများနှင့် ဂလက်ဆီများမှာ ဝိညာဉ်ပင်လယ် တစ်ပြင်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ စကြာဝဠာများစွာ ပွင့်လန်းလာပြီး ၎င်းတို့၏အလွန်တွင် စကြဝဠာအပေါင်းများပါ ပုံဖော်လာခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ စစ်မှန်သော ဗရမ်းဗတာပင် ဖြစ်သည်။

ဤအခြင်းအရာကို စောင့်ကြည့်ရင်း ရှန်းယွီသည် သူ၏အတွင်း၌ တစ်စုံတစ်ခု ထူးခြားစွာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဒါက...”

ထိုအခါမှသာ ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေသလဲဆိုသည်ကို သူ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏အတွင်း၌ ဗရမ်းဗတာတစ်ခုလုံးကို ဖန်တီးနေခြင်းဖြစ်သောကြောင့် သဘောတရားတိုင်းမှာ အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ်၏ အစွမ်းဖြင့် ပြန်လည်ဖန်တီးခြင်း ခံနေရခြင်းပင်။ ယခင်က သူ စစ်မှန်သော ကမ္ဘာကို ဖန်တီးစဉ်က နိယာမ သုံးထောင်လုံးကို တတ်မြောက်ခဲ့သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ယခုမူ သူ၏ အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ်မှာ ကျော်လွန်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိထားပြီးဖြစ်ရာ နိယာမအားလုံးမှာလည်း ကျော်လွန်သော နိယာမများအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့သည်။

ခဏချင်းမှာပင် သူသည် ဟင်းလင်းပြင်နိယာမကို ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။ နောက်ထပ် အခိုက်အတန့်တွင် လစ်ဟာမှုထို့နောက် အချိန်၊ ဖန်တီးခြင်း၊ ဖျက်ဆီးခြင်း၊ စနစ်တကျရှိမှု၊ ကံတရား၊ ကံကြမ္မာ၊ လားရာနှင့် အကျိုးအကြောင်း စသည့် မူလနိယာမ သုံးထောင်လုံးမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကျော်လွန်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုနေရာတွင်တင် ရပ်တန့်မသွားခဲ့ပေ။

ထိုလှိုင်းတံပိုးမှာ သူယခင်က ပြန်လည်ဖန်တီးခဲ့ဖူးသော နိယာမပေါင်း တစ်သန်းကျော်အတွင်းသို့ပါ စီးဝင်သွားခဲ့သည်။ သူ၏အတွင်းရှိ ဗရမ်းဗတာမှာ အဆုံးမဲ့ ကြီးထွားလာသည်နှင့်အမျှ နိယာမတစ်ခုစီတိုင်းမှာ ကျော်လွန်ခြင်းအဆင့်သို့ မြှင့်တင်ခံလိုက်ရသည်။

စစ်မှန်သော ဗရမ်းဗတာကဲ့သို့ပင် သူ၏အတွင်းကမ္ဘာမှာလည်း အဆုံးမရှိဘဲ အချိန်တိုင်း ပိုမိုကြီးထွားလာနေသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်မှာလည်း ထိုအရာအားလုံးကို ဆံ့ဝင်နိုင်ရန် လိုက်လျောညီထွေ ချဲ့ထွင်လာခဲ့သည်။ ဗရမ်းဗတာ ကြီးထွားလာသည်နှင့်အမျှ သဘောတရားအသစ်များ အမြဲတမ်း ပေါ်ထွက်လာနေသည်။ ၎င်းတို့ ပေါ်ပေါက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူသည် ထိုအရာများကို အပြည့်အဝ နားလည်သွားကာ ချက်ချင်းပင် ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။

ဤအရှိန်နှုန်းဖြင့်ဆိုပါက တစ်နေ့လျှင် နိယာမပေါင်း ထောင်နှင့်ချီ၍ သူ သင်ယူကျော်လွန်နိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း ရှန်းယွီ သတိပြုမိလိုက်တော့သည်။

ရှန်းယွီသည် စိတ်ကိုတည်ငြိမ်အောင် ထိန်းသိမ်းရင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ ဗရမ်းဗတာကို ဖန်တီးသည့် အစီအစဉ်မှာ သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက်ပင် ပိုမိုအောင်မြင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုရမည်။ သူ၏ အဆင့်မှာ အပြောင်းအလဲ မရှိသေးသော်လည်း နိယာမပေါင်း တစ်သန်းကျော်ကို ကျော်လွန်ပြီးနောက် စီးဆင်းလာသော စွမ်းအားများမှာ ယခင်ကနှင့် လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်တော့ပေ။ သူသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ရင်း ယခုဆိုလျှင် တတိယတာအို ပညာရှိကိုပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိနေမလားဟု တွေးတောမိသည်။ နိယာမအားလုံးကို ကျော်လွန်ခြင်းသည်လည်း ပညာရှိနယ်ပယ်၌ အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်သည့် ထူးခြားသော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပုံပင်။

သူ ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်မိသည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ နိယာမပေါင်း သန်းနှင့်ချီ၍ ကျော်လွန်ရန် လိုအပ်သည်။ သူသည် လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကိုယ်ပွားများအားလုံးနှင့် ဝိညာဉ်တို့မှာ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ ယခင်က ခြောက်သွေ့နေခဲ့သော ဝိညာဉ်ပင်လယ်မှာ ယခုမူ ဗရမ်းဗတာ၏ အလှတရားများဖြင့် စူးရှတောက်ပနေတော့သည်။

“တစ်နေ့ကျရင် မိန်းမကိုလည်း ဒါတွေကို လာကြည့်ခိုင်းရမယ်”

သူ ပြုံးလျက် တွေးလိုက်မိသည်။

ထို့နောက် သူ၏ ခန္ဓာကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ ကြယ်တာရာခန္ဓာကြောင့် အရေပြားပေါ်တွင် ဗရမ်းဗတာ၏ အငွေ့အသက်များ ထင်ဟပ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြယ်တာရာခန္ဓာနှင့် ထူးကဲသာလွန်သော တာအိုခန္ဓာတို့မှာလည်း အဆင့်တက်ရန် လှုပ်ရှားလာကြရာ ရှန်းယွီသည် တရားထိုင်ကာ စွမ်းအင်များကို လည်ပတ်စေလျက် အဆင့်တစ်ဆယ်သို့ တက်လှမ်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းရှိ သူ၏ ဝိညာဉ်သည်လည်း အခြားအလုပ်များကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။ သူသည် ဗရမ်းဗတာအတွင်းရှိ ကြယ်များကို ကြည့်ရှုရင်း စိတ်ပျက်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဗရမ်းဗတာမှာ ကောင်းကင်ဘုံခြောက်ခုမြောက်နယ်မြေနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အတိုင်းအဆမရှိ ကြီးမားလွန်းလှသဖြင့် ၎င်း၏ ဂုဏ်သတ္တိများမှာ ပြန့်နှံ့သွားသည့်အခါ အလွန်အမင်း ကျဲပါးသွားခဲ့သည်။

“တော်သေးတာပေါ့ ဒါကို ငါ သိမ်းထားမိလို့”

သူသည် လက်ဝေ့ယမ်းကာ စုစည်းထားသော ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအင်လုံးလေးကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ထိုစွမ်းအင်လုံးအတွင်း၌ ကောင်းကင်ဘုံခြောက်ခုမြောက်နယ်မြေမှ အဆင့်မြင့်သက်ရှိများ၊ အပင်များနှင့် အရာအားလုံး ပါဝင်နေသည်။ သူသည် နေထိုင်ရန် အသင့်တော်ဆုံး ကြယ်အချို့ကို ရွေးချယ်ကာ ထိုသက်ရှိပုံစံများကို ပြန့်နှံ့စေလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ကြီးထွားမှုကို ပိုမိုမြန်ဆန်စေရန် အထောက်အကူပြုပေလိမ့်မည်။

ရှန်းယွီသည် အချိန်နိယာမကို အာရုံစိုက်ကာ သူအပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သော ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း၌ အချိန်အရှိန်မြှင့်မှုကို စတင်လိုက်သည်။ ကျော်လွန်သော အချိန်နိယာမဖြင့် သူသည် အချိန်ကို အဆပေါင်း သန်းတစ်ထောင်အထိ အရှိန်မြှင့်လိုက်ရာ ပြင်ပကမ္ဘာ၏ တစ်ရက်သည် အတွင်း၌ နှစ်ပေါင်း သုံးသန်းနှင့် ညီမျှသွားတော့သည်။

ဤမျှကြာမြင့်သော အချိန်အတွင်း၌ သူ၏ ဝင်စားသူများအနေဖြင့် နိယာမတစ်ခုကို ကျော်လွန်အောင် မလုပ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဟု သူ ယုံကြည်သည်။ သို့သော် သူသည် ဝင်စားခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်ကို ချက်ချင်း မစတင်သေးဘဲ ဗရမ်းဗတာအတွင်း၌ အင်အားစုများ ပေါ်ထွက်လာရန် ပြင်ပကမ္ဘာ၏ တစ်ရက်ခန့်ကို စောင့်ဆိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ ဗဟုသုတများ၊ ရင်းမြစ်များနှင့် ဗရမ်းဗတာမှ သဘာဝအတိုင်း ပေါက်ဖွားလာသော ရင်းမြစ်များကို ပြန့်နှံ့ထားပြီး ဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်း သုံးသန်းအတွင်း အင်အားစုမျိုးစုံနှင့် နတ်ဘုရားအဆင့် ဖြစ်တည်မှုများပင် ပေါ်ပေါက်လာနိုင်သည်။ ရှန်းယွီသည် သူ၏ ဝင်စားသူများအတွက် ကစားကွင်းတစ်ခု ဖန်တီးပေးလိုခြင်းပင်။ ရန်သူများနှင့် မိတ်ဆွေများအဖြစ် ရှိနေမည့် ကြီးမားသော အင်အားစုများက သူတို့၏ ကြီးထွားမှုကို လှုံ့ဆော်ပေးလိမ့်မည်ဟု သူ ယူဆသည်။

အခြားအကြောင်းပြချက်တစ်ခုမှာ သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းစာကြည့်တိုက်ကို တာအိုအဆင့်သို့ အဆင့်မြှင့်တင်လိုခြင်းပင်။ တာအိုခန္ဓာများ ဖန်တီးနည်းကို သိရှိသွားပါက ဝင်စားသူများအတွက် တာအိုခန္ဓာများကို ဖန်တီးပေးမည်ဖြစ်ပြီး ထိုသို့ဆိုလျှင် နိယာမကို ကျော်လွန်ရန် ပိုမိုလွယ်ကူသွားပေလိမ့်မည်။ သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသလောက်ဆိုလျှင် နိယာမကို ကျော်လွန်လိုပါက ၎င်းကို သူဘာသာ နားလည်ရန် ကြိုးစားနေမည့်အစား တာအိုခန္ဓာတစ်ခုကို အဆင့်တစ်ဆယ်သို့ မြှင့်တင်လိုက်ခြင်းက ပိုမိုထိရောက်သော နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။