အခန်း (၄၇၆-၄၇၈)

အခန်း။ ၄၇၆

လီယောင်းသည် ရှန်းယွီ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်နေသည်။

"နေလို့ ကောင်းရဲ့လား"

ရှန်းယွီက မေးလိုက်သည်။

"အများကြီး ပိုကောင်းသွားပြီ"

သူမက ပြောလိုက်သည်။

ယခုအခါ သူမ၏ အပြုံးမှာ တောက်ပနေပြီး အသားအရေမှာလည်း ပိုမိုကျန်းမာစိုပြည်လာပုံပင်။ စောစောက မြင်ခဲ့ရသော မိစ္ဆာဆန်သည့် ပုံစံနှင့်မတူဘဲ ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော နတ်မိမယ်လေးတစ်ပါးနှင့် တူနေတော့သည်။ သူမသည် သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုနှင့် နှစ်ပေါင်း ထရီလီယံချီအောင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသဖြင့် အလွန်ပျော်ရွှင်နေမိသည်။ ဤမျှဆိုလျှင် အနည်းဆုံး နောက်ထပ် တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်လောက်တော့ သူမ ကျေနပ်အားရနေမည်ပင်။

"ဒါဆိုရင် ငါတို့တွေ ဆရာနဲ့ ဒေါ်လေးဆရာတို့ဆီကို နောက်ဆုံးတော့ သွားတွေ့လို့ရပြီပေါ့။ မင်းလည်း အချိန်ယူပြီး မင်းရဲ့ တူလေးနဲ့ တွေ့လို့ရတာပေါ့"

ရှန်းယွီက ပြောလိုက်သည်။

"တူလေး ဟုတ်လား"

သူမက အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။ ဒေါ်လေးဆရာ့ရဲ့ သားလေးကို မွေးဖွားပြီးပြီလေ"

သူက ရှင်းပြသည်။

"သူက တော်တော်လေး ပါရမီပါတာ။ သူ့ကို တွေ့ချင်လား"

သူက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"တွေ့ချင်တာပေါ့ တွေ့ချင်တာပေါ့"

သူမ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူမ ယခု ဒေါ်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်တော့မည်လားဟု တွေးတောနေမိသည်။

"ကောင်းပြီလေ"

ရှန်းယွီက ပြောကာ သူ၏ လက်ချောင်းများကို တောက်ခေါက်လိုက်ပြီး စောစောက အချိန်အရှိန်မြှင့် နယ်မြေကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦး အိမ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

"နင်တို့ ပြန်လာပြီပဲ"

ဧကရီက လှမ်းပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ရှန်းယွီကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ယခင်ကတည်းက နက်နဲသော အရှိန်အဝါများ ရှိနေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ထိုကွာဟချက်မှာ အလွန်ကြီးမားလွန်းသဖြင့် လုံးဝ ကျော်ဖြတ်၍မရနိုင်တော့ကြောင်း တွေးတောနေမိသည်။

"ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်တော့်မိန်းမကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ရှန်းယွီက ပြောလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"

ဧကရီက ပြန်ပြောသည်။

ရှန်းယွီက လီယောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ လီယောင်းက နားလည်စွာဖြင့် ရှေ့သို့တိုးကာ ကိုးဆယ်ဒီဂရီ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး "ကျွန်မ အရင်က လုပ်ခဲ့တာတွေအတွက် တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဧကရီက ပြုံးလိုက်ပြီး လီယောင်း၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးကာ "ရပါတယ် ငါလည်း နင့်နေရာမှာဆိုရင် ဒီလိုပဲ လုပ်မိမှာပါ" ဟု ပြောပြီး လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

"ဒီလိုပဲ လုပ်မိမှာ ဟုတ်လား"

လီယောင်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သော်လည်း ဧကရီမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

"ကဲ... နတ်ဘုရားမကို သွားမနှောင့်ယှက်ပါနဲ့တော့။ သွားကြစို့"

ရှန်းယွီက ပြောကာ လီယောင်းကို သူ၏အနားသို့ ဆွဲခေါ်လိုက်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း၌ ပေါ်လာခဲ့သည်။ အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ် နိယာမ၏ ပြည့်စုံသော ရုပ်လုံးပေါ်ခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သူသည် သူကိုယ်တွင်းရှိ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ပင် ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နေရာလပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤနေရာရှိ ဗရမ်းဗတာ ကြီးမှာ ပြင်ပကမ္ဘာမှ ဗရမ်းဗတာ ကြီးကဲ့သို့ပင် ပြည့်စုံနေပြီး ရှုပ်ထွေးသော စနစ်များ ပါဝင်သည့် တည်ရှိမှု အလွှာပြင်ပေါင်း များစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ လီယောင်းက ပြင်ပကမ္ဘာကို ဖျက်ဆီးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သဖြင့် ဤအတွင်းကမ္ဘာက ပြင်ပကမ္ဘာထက်ပင် ပိုကောင်းနေသေးသည်ဟု ဆိုရမည်။

သူ ဤသို့ တွေးနေစဉ်မှာပင် ခြောက်ပါးတာအို ပညာရှိတစ်ဦး သူတို့၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ရပ်လိုက် ဒါက မိုးပြာတိမ်တိုက်ဂိုဏ်းရဲ့ နယ်မြေပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်ပါ"

ကြွက်သားသန်သန်နှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

ရှန်းယွီက ပြုံးလိုက်ပြီး "လျူချင်းကို သွားပြောလိုက်ပါ။ ပါမောက္ခက သူမရဲ့ အိမ်စာတွေကို လာသိမ်းတာလို့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုအစောင့်မှာ ခဏမျှ တုန့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အံ့ဩသွားပုံပင်။ သူသည် သူ၏ရှေ့မှ လူနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှ သူတို့ဆီမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါကို သူ ခံစားမိသွားတော့သည်။ သူသည် အမြန်ပင် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး "ကျွန်တော် ဂိုဏ်းချုပ်ကို သွားအကြောင်းကြားပါ့မယ်။ ဒီမှာ ခဏစောင့်ပေးပါ" ဟု ပြောကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

…

လျူချင်း၏အော်ဟစ်သံမှာ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး ဟိန်းထွက်သွားသည်။

"လျူဖုန်း... နင် အခုချက်ချင်း ထွက်လာခဲ့စမ်း"

သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ကောင်လေးတစ်ယောက်က လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဒေါ်လေး လျူချင်းနဲ့ ဦးလေး လျူဖုန်းတို့ တစ်ကျော့ပြန် စစ်ခင်းကြပြန်ပြီ

သူ တွေးလိုက်ရင်း ပြုံးမိသွားသည်။

"သွားကြည့်ဦးမှပဲ"

ထို့နောက် သစ်ပင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းပြီး ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

သူ ရောက်သွားချိန်တွင် လျူဖုန်းက စိတ်မပါလက်မပါဖြင့် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌကြီးရယ်... မနက်စောစောစီးစီး ဘာလို့ သူများအိမ်ရှေ့မှာ လာအော်နေတာလဲ"

သူက နားကလော်ရင်း မေးလိုက်၏။ လျူချင်းက ပြန်မဖြေဘဲ လက်ကိုသာ ဖြန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဘာလဲ"

လျူဖုန်းက မေးသည်။

"ထုတ်ပေးလိုက်စမ်းပါ။ နင် ကျင့်ကြံခြင်းစာကြည့်တိုက်ထဲက နောက်ဆုံး ကျင့်ကြံခြင်းအခြေခံ ၁၀၁စာအုပ်ကို ခိုးသွားတာ ငါသိတယ်"

လျူချင်းက ပြောလိုက်သည်။

လျူဖုန်းက အံ့ဩသွားဟန် လုပ်ပြလိုက်သော်လည်း သူမ ဘယ်လိုသိသွားတာလဲဟု တွေးနေမိသည်။ သူသည် ထိုစာအုပ်၏ နောက်ဆုံးမူရင်းမိတ္တူကို ရရှိရန် အတော်လေး အားထုတ်ခဲ့ရခြင်းပင်။ သူက သူ၏ဓားကို လှမ်းကိုင်လိုက်၏။

"ထွက်ပြေးဖို့ မစဉ်းစားနဲ့။ ငါ နင့်ကို ဝိုင်းထားပြီးသား"

လျူချင်းက ပြောကာ လက်ဟန်အမျိုးမျိုး ပြုလုပ်လိုက်ရာ လျူဖုန်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မှော်

စာလုံးများ တောက်ပလာတော့သည်။

လျူဖုန်းသည် အစပိုင်းတွင် အံ့ဩသွားသော်လည်း နောက်မှ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဟင်း... ဒီလောက်လေးနဲ့ ငါ့ကို တားနိုင်မယ် ထင်နေတာလား ငါက..."

သူ စကားမဆုံးသေးမီမှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်သဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

"ဘယ်ငတုံးက လုပ်တာလဲ..."

သူ အော်ဟစ်ရင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှေ့တွင် ရှိနေသူကို မြင်ပြီး တုန့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

"ငတုံး ဟုတ်လား..."

လီမေက လက်ဆစ်များကို ချိုးရင်း ပြောလိုက်၏။

လျူဖုန်းက သူမ၏နောက်သို့ အမြန်ရောက်သွားပြီး ပုခုံးကို နှိပ်နယ်ပေးကာ ချော့မော့လိုက်

သည်။

"မိန်းမ... မင်း နားလည်မှု လွဲနေပြီ။ ငါက မင်းကို ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး"

"ငါ့ကို မဟုတ်ရင် ဘယ်သူ့ကို ပြောတာလဲ"

သူမက မယုံသင်္ကာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လျူဖုန်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဤနေရာတွင် လျူချင်းတစ်ယောက်သာ ရှိသဖြင့် သူမကို ပြောခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆို၍ မဖြစ်ပေ။

"အာ..."

သူ မပွင့်တပွင့် ညည်းတွားနေစဉ် လူသစ်တစ်ယောက် ရောက်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်

သည်။

"သူ... ဟုတ်တယ်၊ ငါ သူ့ကို ပြောတာ"

သူက လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"နင်က ငါ့ရဲ့ တူလေးကို ငတုံးလို့ ခေါ်တာလား"

လီမေက မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး မင်း နားလည်မှု လွဲနေပြန်ပြီ။ သူ့မှာ နာမည်မရှိသေးလို့ ငါတို့နှစ်ယောက်က သူ့ကို အဲဒီလို ခေါ်ဖို့ သဘောတူထားကြတာလေ။ ဒါက နောက်တာပါ ငါ့ကို ယုံစမ်းပါ"

လျူဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

လီမေက အခုလေးတင် ရောက်လာသော သူမ၏တူလေးဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ချိုသာသွားပြီး "တူလေး... မကြောက်နဲ့နော်။ ဒေါ်လေး ကာကွယ်ပေးမယ်။ အမှန်အတိုင်းသာ ပြောစမ်းပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကောင်လေး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လျူဖုန်းက သူ့ကို အသံလှိုင်းဖြင့် လှမ်းပြောလိုက်သည်။

တူလေး... ဦးလေးကို ကယ်ပါဦး

လျူဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

ဘယ်လောက်ပေးမှာလဲ

တူဖြစ်သူက ပြန်မေးသည်။

ဟမ်

လျူဖုန်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

ဦးလေးကို ကယ်ဖို့ ဘယ်လောက်ပေးမှာလဲလို့။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝန်ဆောင်မှုတွေက အလကား မရဘူးနော်

သူက ပြောလိုက်သည်။

ဒီကောင်လေးကတော့...

လျူဖုန်း အံကြိတ်လိုက်မိသည်။

မြန်မြန်လုပ်

တူဖြစ်သူက ပြောလိုက်သည်။

ကောင်းပြီ ငါ မင်းကို ဟင်းလင်းပြင်တာအို ပုံဆောင်ခဲသန်းပေါင်း တစ်ထောင် ပေးမယ်

လျူဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

နည်းလွန်းတယ်။ ဦးလေးရဲ့ အသက်က ဒီလောက်ပဲ တန်တာလား

တူဖြစ်သူက ပြောလိုက်သည်။

လျူဖုန်း အံကြိတ်လိုက်မိပြန်သည်။

ကောင်းပြီ၊ ပုံဆောင်ခဲ သန်းတစ်ထောင်ရယ်... ပြီးတော့ ဂိုဏ်းဘိုးဘေး ကိုယ်တိုင် လက်မှတ်ထိုးထားတဲ့ သိုင်းကျမ်းတစ်အုပ်ရယ် ပေးမယ်

လျူဖုန်းက ကတိပေးလိုက်ရသည်။

တကယ်ကို မတန်ပါလား နောက်မှ ခိုးပြီး ပြန်ယူရမယ်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

တူဖြစ်သူက ပြုံးလိုက်ပြီး သဘောတူတယ်ဟု ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဦးလေးနဲ့ ကျွန်တော် အဲဒီလိုပဲ အပြန်အလှန် ခေါ်ကြတာ အမှန်ပါပဲ"

တူဖြစ်သူက ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... အဲဒါဆိုရင်တော့ တူလေးကိုယ်တိုင်က သဘောတူတယ်ဆိုမှတော့ ထားလိုက်ပါတော့"

လီမေက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့... ခိုးသွားတာကို ပြန်ပေးလိုက်ဦး"

"ဘာကို ပြောတာလဲ"

လျူဖုန်းက မသိချင်ယောင် ဆောင်နေပြန်သည်။

"အခုချက်ချင်း ပြန်ပေးစမ်း"

လီမေက အတင်းတောင်းဆိုသဖြင့် လျူဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဟင်း... ကောင်းပြီလေ"

ထိုနောက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး စာအုပ်ကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။

လျူချင်းက ၎င်းကို အလွယ်တကူ ဖမ်းယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက စာအုပ်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပြီး "ဒီနေ့ကစပြီး နင့်ကို ကျင့်ကြံခြင်းစာကြည့်တိုက်ထဲ ဝင်ခွင့် ပိတ်လိုက်ပြီ" ဟု ပြောကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

အခန်း။ ၄၇၇

ကြီးမားသော အိမ်ကြီးတစ်လုံးရှေ့တွင် ကောင်လေးတစ်ယောက် ပေါ်လာသည်။

“မေမေ... ဖေဖေ...”

သူက လက်ဝှေ့ယမ်းရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“သား ပြန်လာပြီ”

ထိုကောင်လေးက ပြောလိုက်သည်။

ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း သတင်းစာဖတ်နေသော ဂူရှန်ထျန်းက မော့ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းက အသက်နှစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာလား။ ပြန်လာတိုင်း ဘာလို့ လာသတင်းပို့နေတာလဲ”

အကြီးအကဲဂူက မကျေနပ်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သားဖြစ်သူက ဖခင်၏ လေသံကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ၏လက်ထဲမှ အရာတစ်ခုကို ထုတ်ပြလိုက်

သည်။

“ဒါလေး ကြည့်ပါဦး၊ သား ဘာတွေ့လာလဲဆိုတာ”

သူက ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက...”

ရှန်ထျန်း ခဏမျှ အံ့ဩသွားပြီးမှ ပုံမှန်မျက်နှာပေးသို့ ပြန်ပြောင်းလိုက်သည်။

“လျူဖုန်းဆီကနေ ပစ္စည်းတစ်ခုခုရအောင် မင်း ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ”

သူက မေးလိုက်၏။ ကောင်လေးက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ရယ်မောနေသည်။

ရှန်ထျန်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဒီကောင်လေးက သိပ်ပြီး ထက်မြက်ပုံမရပေ။ လျူဖုန်းက သူ့ကို အလွယ်တကူ ပစ္စည်းပေးလိမ့်မည်ဟု သူ တကယ်ကြီး ယုံကြည်နေတာလား။ သူ ဤသို့တွေးနေစဉ် တစ်စုံတစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“အဖိုးကြီး...”

ဟွမ်ဖုန်းချီက စကားစလိုက်ပြီးမှ တုန့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

“အာ... သား... ပြန်လာပြီပဲ”

သူမက ပြောလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ရှန်ထျန်းလည်း ထိုင်ခုံမှထလိုက်ရင်း အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ဒါက...”

ထို့နောက် သူက ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒီမိဘကျေးဇူးမသိတဲ့ တပည့်တွေက နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ရဲ့ ဆရာကြီးကို သတိရကြပြီပေါ့”

သူက ပြောလိုက်သည်။

“မိဘကျေးဇူးမသိတဲ့ တပည့်တွေ”

သားဖြစ်သူက နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။ သူ၏ဖခင်က တပည့်ဟု အသိအမှတ်ပြုထားသူ နှစ်ဦးသာ ရှိသည်။ သူသည် လက်ထဲရှိ စာအုပ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းဘိုးဘေးနဲ့ သူ့ရဲ့ မိန်းမလား”

ရှန်ထျန်းက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဟားဟား... မင်းလည်း နောက်ဆုံးတော့ နာမည်တစ်ခု ရတော့မှာပေါ့”

ထိုသို့ပြောကာ ကောင်လေး၏ ဆံပင်များကို ဖွပွလိုက်သည်။

“နာမည်တစ်ခု”

ကောင်လေးက တွေးနေမိသည်။ သူသည် နှစ်ပေါင်းသန်းချီအောင် ရှင်သန်နေခဲ့သော်လည်း နာမည်တစ်ခု မရရှိခဲ့ဖူးပေ။ သူ၏ မိဘများက သူ့ကို တာအိုအမည်ပေးရန်ပင် ခွင့်မပြုခဲ့ကြပေ။ ယခုမှသာ အခြားအကြီးအကဲများက သူ့ကို ဘာကြောင့် မနာလိုသော မျက်လုံးများဖြင့် အမြဲကြည့်နေကြသည်ကို သူ နားလည်သွားတော့သည်။ ဂိုဏ်းဘိုးဘေးသည် သူ့ဖခင်၏ တပည့်ဖြစ်သည်။ သူ၏ဖခင်က သူ့ကို ဂိုဏ်းဘိုးဘေးထံမှ နာမည်တစ်ခု ရစေချင်ပုံပင်။

ထိုစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်ယံမှ ပုံရိပ်သုံးခု ဆင်းသက်လာသည်ကို သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ ဂိုဏ်းချုပ် လျူချင်း၊ ရှန်းယွီ နှင့် လီယောင်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။

“နင်တို့ကောင်တွေ... ဒီလောက်နှစ်တွေအကြာကြီးမှပဲ ဆရာ့ကို သတိရကြတော့တယ်ပေါ့လေ” သူတို့ သုံးဦး ဆင်းသက်လိုက်သည်နှင့် ရှန်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။

ရှန်းယွီက သူ၏ဆရာကို ဂါရဝပြုရန် ဒူးထောက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရှန်ထျန်းနှင့် ဖုန်းချီတို့ နှစ်ဦးစလုံးက သူ၏ဘေးတွင် ချက်ချင်းပေါ်လာပြီး တားဆီးလိုက်ကြသည်။

“ယုလေး... ဆရာ့ကို အခက်တွေ့အောင် မလုပ်ပါနဲ့”

သူမက ပြောလိုက်သည်။ ဤဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းစနစ်ကြီးမှာ တကယ်ကို ပျက်စီးနေပြီဟု သူမ တွေးလိုက်မိ၏။ ရှန်းယွီက ယခုအခါ ဂိုဏ်းဘိုးဘေး ဖြစ်နေသဖြင့် သူ ဒူးထောက်ခြင်းမှာ မသင့်တော်ပေ။

“ဒါပေမဲ့ ဆရာက ကျွန်တော့်ကို မိဘကျေးဇူးမသိဘူးလို့ ပြောနေတာလေ။ ကျွန်တော်က သိတတ်ကြောင်း ပြမလို့ပါ”

ရှန်းယွီက ပြောလိုက်သည်။

ရှန်ထျန်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ချောင်းဟန့်လိုက်မိသည်။

ဒီကောင်က ဒီလောက်ဝေးတဲ့နေရာကနေတောင် ကြားနေတာလား။ သူ အခု ဘယ်လောကတောင် သန်မာနေပြီလဲ။

“ဟင်း... ငါက ဒီအတိုင်း ပြောလိုက်တာပါ။ မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မိဘကျေးဇူးမသိဘဲ နေမလဲ”

သူက ပြောကာ ဘေးသို့ လွှဲကြည့်လိုက်သည်။

ရှန်းယွီ ပြုံးလိုက်သည်။ ဆရာနှင့် ဒေါ်လေးဆရာတို့မှာ အရင်အတိုင်း မပြောင်းလဲကြသေးပေ။

“နင့်နာမည်က ဘာလဲ”

လီယောင်းက ရှန်ထျန်း၏ သားဖြစ်သူရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး မေးလိုက်သည်။ ကောင်လေးမှာ ခဏမျှ ကြောင်သွားသည်။

ဒါ ဘာကြီးလဲ။

တစ်ခဏအတွင်းမှာတင် သူမက ဟိုဘက်မှာ ရှိနေရာမှ ယခု သူ့ရှေ့ကို ရောက်လာခြင်းပင်။ ဦးလေး လျူဖုန်းတောင် ဤမျှ မြန်အောင် မလှုပ်ရှားနိုင်ပေ။

သူ ဘာပြောရမလဲ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ရှန်းယွီက လီယောင်း၏ ဘေးတွင် ပေါ်လာသည်။

“မင်းရဲ့ တူလေးကို အဲဒီလို မခြောက်ပါနဲ့”

ရှန်းယွီက ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ကောင်လေးကို ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်လေးကလည်း သူ့ကို ပြန်ကြည့်သည်။ သူက ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ကို ဆန့်ကာ ကောင်လေး၏ ခေါင်းပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

“ဒီနေ့ကစပြီး မင်းရဲ့နာမည်က ယွီရွှမ်ပဲ။ ဂူယွီရွှမ်ပေါ့”

ရှန်းယွီက ဆိုလိုက်ရာ ကောင်လေးမှာ သူ၏အတွင်း၌ စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု စီးဆင်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဘာလုပ်နေတာလဲ ဂိုဏ်းဘိုးဘေးကို အမြန် ကျေးဇူးတင်လိုက်လေ”

ဖုန်းချီက လောဆော်လိုက်သည်။

ကောင်လေးက အလေးအနက် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဂိုဏ်းဘိုးဘေး”

…

ရှန်းယွီ၊ လီယောင်းနှင့် ကျန်ရှိသူများသည် ဂူရှန်ထျန်း၏ အိမ်တွင် ညစာ အတူစားရင်း အရင်က အကြောင်းများကို ပြောဖြစ်ကြသည်။ ရှန်းယွီက အရာအားလုံးကို သိရှိနေပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း သူ မငြီးငွေ့ပေ။

ညစာစားပြီးသောအခါ လီယောင်းက ထရပ်လိုက်သည်။

“နင်... ငါ့ရဲ့ တပည့် လုပ်မလား”

သူမက ယွီရွှမ်ကို ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

အခြားသူများမှာ ဤအခြေအနေကြောင့် အံ့ဩသွားကြသည်။ လီယောင်းသည် တာဝန်ယူရမည့် အလုပ်မျိုးကို လုပ်ချင်သူ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ရှန်းယွီကတော့ ပြုံးနေရုံသာ။ ဤမိန်းကလေး၏ တွေးခေါ်ပုံမှာ တကယ်ကို ထူးဆန်းလှသည်။

လီယောင်းက ကျေနပ်အားရစွာ ပြုံးနေသည်။

ဟင်း... ငါ မသိဘူးလို့ မမှတ်နဲ့

သူမ တွေးလိုက်မိ၏။ ဆရာနှင့် ဒေါ်လေးဆရာတို့က ယွီရွှမ်ကို ရှန်းယွီ၏ တပည့်အဖြစ် ထားချင်နေကြမှန်း သူမ သိသာလှသည်။ သူတို့က သူ့ကို နာမည်မပေးဘဲ ဤမျှကြာအောင် စောင့်နေခဲ့ကြသည်။

သူမ ၎င်းကို ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။ သူမသည် စီနီယာအစ်ကို၏ အချိန်အားလုံးကို သူမတစ်ယောက်တည်းအတွက်သာ လိုချင်သည်။ တပည့်အတွက်မူ သူက တာအိုနယ်ပယ်ကို ရောက်နေပြီဖြစ်သဖြင့် သင်ပေးစရာ ဘာမှမရှိတော့ပေ။ ဤသည်မှာ အမြင်ကောင်းအောင် လုပ်ဆောင်ခြင်းမျှသာ။

ယွီရွှမ်က သူ၏မိခင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမက ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

“တပည့်က ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”

သူက ပြောလိုက်သည်။

လီယောင်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

“ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်”

သူမက ပြောလိုက်သည်။

“ဒါကို တွေ့ဆုံခြင်း လက်ဆောင်အဖြစ် ယူထားလိုက်”

ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ရွှေခေါင်းလောင်းလေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး သူ့အား ပေးလိုက်သည်။

“ဒါ... ဒါ... ကောင်းကင်ဘုံတာအို ရတနာလား”

ဖုန်းချီက အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည်သွားသည်။

“ရှောင်ယောင်း... ဒေါ်လေးက မင်းကို အမြဲတမ်း...”

သို့သော် သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပင် “ဒေါ်လေးလည်း တစ်ခု ရနိုင်ပါတယ်။ ဒီလို နည်းလမ်းတွေ သုံးစရာ မလိုပါဘူး”

လီယောင်းက ပြောကာ နားကပ်တစ်စုံကို သူမထံသို့ ပေးလိုက်သည်။ ဤဒေါ်လေးဆရာမှာ နှစ်တွေကြာလာလေ ပိုပြီး အရှက်မရှိလာလေပင်။

ရုတ်တရက် ရှန်ထျန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း တည်ကြည်သွားပြန်သည်။

“တပည့် လီယောင်း...”

သူက စကားစလိုက်သည်။

“မရဘူး။ အဖိုးကြီးကို ဘာမှမပေးနိုင်ဘူး။ ရှင်က ဘယ်လောက်တောင် အရှက်မရှိရတာလဲ”

သူမက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

ရှန်ထျန်းက သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းက ငါတို့ရဲ့ ရှန်းယွီအတွက် တင်တောင်းခြင်း တစ်ခါမှ မပေးခဲ့ဖူးဘူးနော်”

သူက ပြောလိုက်ရာ လီယောင်းမှာ တုန့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူက လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ရေတွက်ပြသည်။

“အရင်တုန်းက မင်း ဆင်းရဲနေလို့ ငါ လွှတ်ပေးထားတာ။ ဒါပေမဲ့ အခု ဒီလောက် ချမ်းသာနေတာတောင် ဘာမှမပေးချင်ဘူးလား”

ထို့နောက် သူက ဘေးသို့ လွှဲကြည့်လိုက်ရင်း “ရပါတယ်။ ငါ့အမှားပါ ငါကပဲ တစ်ခုခု မျှော်လင့်မိတာကိုး” ဟု စိတ်ပျက်လက်ပျက် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဒီအဖိုးကြီးရဲ့ အရည်အချင်းတွေက တော်တော်လေး တိုးတက်လာတာပဲ

ရှန်းယွီ တွေးလိုက်မိသည်။

“ဆရာ... ဆရာ နားလည်မှု လွဲနေပါပြီ”

လီယောင်းက ရွှင်ပျစွာ ပြောလိုက်ရင်း စားပွဲပေါ်သို့ ရတနာများစွာကို ပုံချလိုက်တော့သည်။

ရှန်ထျန်းက သူ၏မိန်းမကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမက သူ့ကို ထူးဆန်းသော မျက်နှာပေးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဟင်း... မင်းရဲ့ အရည်အချင်းတွေက ကောင်းပေမဲ့ ငါ့ကို ယှဉ်ဖို့ဆိုရင်တော့ နှစ်ပေါင်းသန်းချီ လိုသေးတယ်

သူ တွေးလိုက်ရင်း ရတနာများကို ကောက်ယူလိုက်တော့သည်။

အခန်း။ ၄၇၈

ရှန်းယွီသည် ပြင်ပရှိ ဗရမ်းဗတာဟင်းလင်းပြင်တွင် ပေါ်လာပြီးနောက် ၎င်း၏ အစွန်းဆုံး နယ်နိမိတ်သို့ နေရာရွှေ့ပြောက်းကာ သွားလိုက်သည်။

ဤနေရာတွင် သူသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဗရမ်းဗတာကမ္ဘာကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ၎င်းကို ကိုယ်တွင်း၌ ဆက်လက်ထားရှိရန် မလိုတော့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူကိုယ်တိုင်က အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းကမ္ဘာမှာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိနေသည်ဖြစ်စေ၊ ပြင်ပတွင်ရှိနေသည်ဖြစ်စေ သူနှင့် အမြဲတမ်း တစ်သားတည်းပင် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ဤဗရမ်းဗတာကမ္ဘာကို ထုတ်လွှတ်ပြီးနောက် သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ အခြားသော ဓာတ်ပြုမှုများကို စတင်လိုက်ရာ နောက်ထပ် ဗရမ်းဗတာကမ္ဘာများစွာ ထပ်မံဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ယခုအခါ စက်ဝိုင်းပုံစံ စီရီထားသော ဗရမ်းဗတာကမ္ဘာ ၁၀ ခု ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုစက်ဝိုင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင်မူ သူနှင့် မိန်းမဖြစ်သူတို့ နေထိုင်ရန်အတွက် အခြားသော ဗရမ်းဗတာကမ္ဘာတစ်ခုကို ထပ်မံဖန်တီးလိုက်သည်။

သူတို့သည် ဂိုဏ်းသားများနှင့်အတူ နှစ်ပေါင်းသန်းချီ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီး ယခင်က ကိစ္စအဝဝကိုလည်း ဖြေရှင်းပြီးစီးခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် ယခုအခါ ခွဲခွာရမည့်အချိန် ရောက်ပြီဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်းသည်လည်း အဆင်ပြေချောမွေ့နေပြီ ဖြစ်ရာ သူတို့ကဲ့သို့ အဆမတန် အစွမ်းထက်လွန်းသူများ ထိုနေရာတွင် ဆက်ရှိနေခြင်းမှာ မည်သူ့အတွက်မျှ မကောင်းနိုင်ပေ။

ထို့နောက် သူသည် သူနဖူးကို လက်ဖြင့် ရိုက်လိုက်မိသည်။ ၎င်းအပြင် သူတို့ ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် ဂိုဏ်း၏ အဆင့်အတန်း စနစ်မှာလည်း လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။ သူသည် ဂိုဏ်းအကြီးအကဲဖြစ်သလို ဂိုဏ်းဘိုးဘေးလည်း ဖြစ်နေသည်။ သူ၏မိန်းမမှာ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သော်လည်း သူနှင့် ပတ်သက်မှုကြောင့် ဂိုဏ်းဘိုးဘေးလည်း ဖြစ်နေပြန်သည်။ သူ၏ တူလေးမှာလည်း သူ၏ ညီလေး ဖြစ်နေပြန်သည်။

သူသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး အသစ်ဖန်တီးထားသော ဗရမ်းဗတာကမ္ဘာသို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အခြားကမ္ဘာမှ သူ၏မိန်းမကို ဤနေရာသစ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

“ယောကျာ်း...”

သူမက ခေါ်လိုက်သည်။

“ဒါက ငါတို့တွေရဲ့ အိမ်အသစ်ပဲ။ ဘယ်လိုထင်လဲ”

သူက မေးလိုက်သည်။

“သိပ်သဘောကျတာပဲ”

သူမက ပြောကာ သူ့ကို ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူမသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူတို့အတွက် ကြီးမားသော အိမ်ရာကြီးတစ်ခုကို ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ပင် ဖန်တီးလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးမှာ ၎င်းအတွင်းသို့ ပျံဝဲကာ ဝင်ရောက်သွားကြတော့သည်။

နှစ်ပေါင်း တစ်သန်းအကြာတွင် ရှန်းယွီသည် တရားထိုင်နေစဉ် မိန်းမဖြစ်သူက နောက်ဘက်မှ ချဉ်းကပ်ဖက်လိုက်သဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။

“ယောကျာ်း...”

သူမက တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ”

သူက မေးသည်။

“ယောကျာ်းက ဘာလို့ အမြဲတမ်း ကျင့်ကြံနေတာလဲ”

သူမက မေးလိုက်၏။ သူမ၏ခင်ပွန်းသည် သူမ တောင်းဆိုသည့်အခါတိုင်း ထလာပြီး သူမနှင့် အချိန်ပေးလေ့ရှိသော်လည်း ပြီးသည်နှင့် ကျင့်ကြံခြင်းဆီသို့ အမြဲတမ်း ပြန်သွားလေ့ရှိသောကြောင့်ပင်။

“ယောကျာ်းပိုပြီး သန်မာဖို့ လိုအပ်လို့ပါ”

ရှန်းယွီက ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ယောကျာ်းက အခုလည်း အနှိုင်းမဲ့ ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်လား”

လီယောင်းက မေးလိုက်သည်။

ရှန်းယွီက သူမပြောသည်မှာ မှန်သည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ လက်ရှိတွင် သူသည် သူ၏ အနှိုင်းမဲ့ပန်းတိုင်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ခု လိုအပ်နေသေးသည်ဟု သူ ခံစားနေရဆဲပင်။ ၎င်းမှာ ပါရမီ သို့မဟုတ် အလားအလာကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းပြချက်ကြောင့် ဤသည်မှာ သူ၏ အကန့်အသတ် မဟုတ်သေးဘဲ ဒီထက်မက ပို၍ သွားနိုင်သေးသည်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။

သူသည် အဖြေကို သိရှိပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူ၏ စွဲလမ်းမှုမှာ အနှိုင်းမဲ့ဖြစ်ရန်သာမကဘဲ အစွမ်းထက်မှုကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေပုံပင်။ သူသည် အမြဲတမ်း ပို၍ ကြီးမားသော စွမ်းအားကိုသာ လိုချင်နေလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်ပင်။

လက်ရှိတွင် သူသည် ပိုမိုကြီးမားသော အစွမ်းကို ရရှိရန်အတွက် ဗရမ်းဗတာကမ္ဘာများစွာကို ဖန်တီးသည့် နည်းလမ်းကို အသုံးပြုနေသည်။ ယခုဆိုလျှင် သူဖန်တီးထားသော ဗရမ်းဗတာကမ္ဘာ ပမာဏမှာ ရေတွက်၍ပင် မရနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ဤအရာအားလုံးကို အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ်အပေါ် ကျွမ်းကျင်မှု တိုးတက်စေရန် လုပ်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်သော်လည်း ၎င်းက အကူအညီ သိပ်မရသလို သူ ခံစားနေရသည်။

သူသည် တည်ရှိမှု အလွှာပြင်များအကြောင်းကို စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူဖန်တီးထားသော များပြားလှသည့် ဗရမ်းဗတာကမ္ဘာများအပေါ်တွင် တည်ရှိမှု အလွှာပြင်များကို အလွှာလိုက် ထပ်လိုက်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤအရာအားလုံးကို ဖြစ်တည်မှု တစ်ခုတည်းအဖြစ် သူ သတ်မှတ်လိုက်ပြီး ၎င်းကို တည်ရှိမှု အလွှာပြင်တစ်ခုအဖြစ် အခြေခံထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

နှစ်ပေါင်း တစ်သန်းအကြာတွင် သူသည် ပထမဆုံးသော ရှုပ်ထွေးသည့် တည်ရှိမှု အလွှာပြင်ကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းကို အနန္တသော ဗရမ်းဗတာကမ္ဘာများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး ထိုဗရမ်းဗတာကမ္ဘာတစ်ခုစီအတွင်း၌လည်း ရေတွက်၍မရနိုင်သော တည်ရှိမှု အလွှာပြင်များ ရှိနေသည်။ သူသည် ထိုကနဦးရှိသော ဗရမ်းဗတာကမ္ဘာများကို အဆင့် ၀ဟု အမည်ပေးလိုက်သည်။ ဤအရာကို ဖန်တီးပြီးနောက် သူသည် သူအတွင်းရှိ အချို့သော နယ်နိမိတ်များကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး ဤအတိုင်းပင် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

…

ရှန်းယွီသည် ရှုပ်ထွေးသော အဆင့် ၀များကို ဗရမ်းဗတာကမ္ဘာများကဲ့သို့ပင် အနန္တသော ပမာဏအထိ ဖန်တီးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် မူလအခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားပြန်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အနန္တသော ရှုပ်ထွေးသော အဆင့် ၀များ စုစည်းမှုကို အဆင့် ၁ဟု အမည်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဖြစ်စဉ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်စပြီး ၎င်းအပေါ် အခြေခံကာ တည်ရှိမှု အလွှာပြင်တစ်ခု ဖန်တီးလိုက်ရာ ရှုပ်ထွေးသော အဆင့် ၁ဖြစ်လာသည်။ သူသည် ဤသို့ဖြင့် နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း တစ်သန်းကြာအောင် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး ရှုပ်ထွေးသော အဆင့် ၁များကို အသုံးပြု၍ အဆင့် ၂ကို ဖန်တီးသည်။ ထို့နောက် ၎င်းအပေါ် အခြေခံကာ တည်ရှိမှု အလွှာပြင်တစ်ခု ထပ်မံဖန်တီးပြီး ရှုပ်ထွေးသော အဆင့် ၂ဖြစ်လာစေသည်။

သူသည် ဤသို့ဖြင့် မည်မျှကြာအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ကို မသိနိုင်တော့ဘဲ အနန္တသော ရှုပ်ထွေးမှု အဆင့် အနန္တသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤမျှအထိ ရောက်ရှိခဲ့သော်လည်း သူ ပိုမိုသန်မာလာနိုင်သေးသည်ဟု ခံစားနေရဆဲပင်။ သို့သော် ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ…

“ယောကျာ်း... ညစာ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီနော်”

လီယောင်းက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ရှန်းယွီ ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏မိန်းမနှင့်အတူ ညစာစားရန် လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် အလောတကြီး မဖြစ်တော့ပေ။ အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ်ကို ကျော်လွန်သွားချိန်၌ပင် သူ၏မိန်းမက ခေါ်သည့်အခါတိုင်း သူ အမြဲတမ်း ပြန်ထူးလေ့ရှိသည်။ သူ့နောက်ကို လိုက်နေသော ရန်သူလည်း မရှိသလို သူ့တွင် အချိန်များစွာ ရှိနေသည်။

“ဒါက တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ”

သူ တွေးလိုက်ရင်း မျက်ရည်တစ်စ ကျလာသည်။ ၎င်းမှာ တကယ်ကို အရသာရှိလှသည်။

အရင်တုန်းက သူမ ချက်ခဲ့သည့်အရာနှင့် လုံးဝ မတူတော့ပေ။ သူမသည် ဤအဆင့်သို့ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ကြိုးစားမှုဖြင့်သာ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းပင်။

“ယောကျာ်း... ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ”

သူမက မေးသည်။

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ အရသာရှိလွန်းလို့ပါ”

သူက ပြောလိုက်သည်။ လီယောင်းပင်လျှင် သူမ၏ ဟင်းချက်စွမ်းရည်ကို တိုးတက်အောင် လုပ်

နိုင်ခဲ့လျှင် မည်သူမဆို ထိုသို့ လုပ်နိုင်ကာ ၎င်းသည် ရေတွက်၍မရနိုင်သော နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ အောင်မြင်မှုတစ်ခုပင်။

“မိန်းမ... ယောကျာ်းမင်းအတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်”

“ယောကျာ်းက ဘာလို့ ဒီနေ့ ထူးထူးခြားခြားတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”

သူမက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ သူ ကျော်လွန်ခဲ့သော အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ်နိယာမကို သူ စောင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ယခင်က သူ၏ စွမ်းအားမှာ ထိုနိယာမအပေါ် အခြေခံထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ သူသည် ၎င်းကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူ၏စွမ်းအားအတွက် အခြေခံမရှိတော့သလို ဖမ်းဆုပ်ရန် ပိုမိုမြင့်မားသော နိယာမလည်း မရှိတော့ပေ။

ဤသည်မှာ ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူသည် ဒီထက်မက ပို၍ မသန်မာနိုင်တော့ဘူးဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သော်လည်း ရှန်းယွီက ထိုအရာကို သူ့အား တားဆီးရန် ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ အကယ်၍ စွမ်းအားအတွက် အခြေခံမရှိသောကြောင့် သူ ပိုမိုမသန်မာနိုင်တော့ပါက သူကိုယ်တိုင် အခြေခံဖြစ်လာရန် လုပ်ဆောင်မည်။ သူ၏ ယခင်နယ်ပယ်မှာ အရင်းအမြစ် အကြွင်းမဲ့ဖြစ်ပြီး လက်ရှိနယ်ပယ်မှာ အရင်းအမြစ်ကို ကျော်လွန်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ပိုမိုမြင့်မားသော နယ်ပယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးရန် လိုအပ်သည်။

သူသည် သူ၏ နိယာမအားလုံးကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်ကာ အနန္တသော ရှုပ်ထွေးမှုများ ပေါင်းစပ်ထားသော အရာတစ်ခုပင်။

သူသည် ဤအနန္တသော ရှုပ်ထွေးမှုများကို အဆုံးစွန်သော ရိုးရှင်းသည့် အမှတ်တစ်ခုအဖြစ် ဖိသိပ်လိုက်သော်လည်း ၎င်း၏ ဂုဏ်သတ္တိများနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုအားလုံးကိုတော့ ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ထို့နောက်တွင် သူသည် ထိုဖိသိပ်ထားသော အနှစ်သာရအပေါ်သို့ အနန္တသော ရှုပ်ထွေးမှုများကို ထပ်ဆင့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ အဆုံးမရှိ ပြန့်ကားသွားတော့သည်။ ထို့နောက်တွင် သူသည် ၎င်းကို နောက်တစ်ကြိမ် အမှတ်တစ်ခုအဖြစ် ပြန်လည်ဖိသိပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဤအရာကို သူ၏ တည်ရှိမှုအဖြစ် ပြန်လည်ရေးသားလိုက်သည်။

သူသည် ၎င်းကို အနန္တ အရင်းအမြစ်ကို ကျော်လွန်ခြင်းဟု အမည်ပေးလိုက်သည်။ ၎င်း၏ အမည်အတိုင်းပင် ၎င်းမှာ သူ့ကိုယ်သူ အဆုံးမရှိ ကျော်လွန်နေသော နယ်ပယ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူ၏ တည်ရှိနေမှုသက်သက်ဖြင့်ပင် သူသည် အနန္တသော ရှုပ်ထွေးမှုများကို ရရှိနေပြီး ၎င်းကို ကျော်လွန်ကာ ပိုမိုများပြားသော ရှုပ်ထွေးမှုများကို ထပ်မံရရှိနေကာ ထိုသံသရာမှာ အဆုံးမရှိ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေတော့သည်။ သူသည် သူ့ကိုယ်သူ အဆုံးမရှိ ကျော်လွန်နေခြင်းပင်။

ပထမဆုံး သံသရာတစ်ခုတည်းမှာတင် သူသည် လက်လှမ်းမမီနိုင်သော စွမ်းအားကို ရရှိခဲ့သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒုတိယမြောက် သံသရာတွင်မူ သူသည် ယခင်က လက်လှမ်းမမီနိုင်သော စွမ်းအားအဆင့်ကိုပင် ပြန်လည်၍ လက်လှမ်းမမီနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ တတိယမြောက် သံသရာတွင်မူ သူသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဇာတ်လမ်းကိုပင် ကိုယ်တိုင် ထိန်းချုပ်နိုင်စပြုလာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် မိန်းမဖြစ်သူ၏ “ယောကျာ်း...” ဟု ခေါ်သံကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။ သူ ပြုံးလျက် ထလိုက်ကာ သူ၏အတွင်း၌ သံသရာများမှာ ဆက်လက်လည်ပတ်နေဆဲပင်။

“မိန်းမ... ယောကျာ်းကျင့်ကြံတာတွေ ပြီးသွားပြီ”

သူ ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်လား”

သူမက မေးသည်။

“ဟုတ်တယ်။ အခု ယောကျာ်းက ဖခင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့အတွက်ပဲ အာရုံစိုက်တော့မယ်”

သူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ယောကျာ်းဘယ်လိုသိတာလဲ”

သူမက အံ့ဩတကြီး မေးရာ သူကတော့ ပြုံးနေရုံသာ ပြုံးနေ၏။

“ကျွန်မက မောင့်ကို အံ့ဩအောင် လုပ်မလို့ကို”

သူမက ပြောလိုက်သည်။

သူကတော့ ရယ်မောနေမိသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏မိန်းမမှာ တကယ်ကို ချစ်စရာကောင်းနေတော့သည်။

[ပြီးပါပြီ]