အခန်း (၂၀၅၁-၂၀၅၃)

အခန်း ၂၀၅၁ လီဟန်နန်းတက်ပွဲ

နယ်ပယ်အရပ်ရပ်မှ တုံ့ပြန်မှုများကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားလျှင် ဝမ်ချောင်သည် သူတော်စင် ဧကရာဇ်၏ ဝိညာဉ်ကို စုဆောင်းရန် ဝိညာဉ်မီးတောက်ကို အသုံးပြုနေစဉ်၊ ကောင်းကင်ယံ၌ တောက်ပနေသော်လည်း အားနည်းနေသည့် ထိုကြယ်တာရာသည် အမှောင်ထုထဲတွင် အမြဲပုန်းကွယ်နေသည့် ထျန်းနှင့် ဝတ်စုံနက်လူသားများအုပ်စုအတွက်တော့ အမှန်တကယ်ပင် မမြင်ရသော ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အမှန်တရားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိရသေးမီတွင် ထိုက်ရှီပင်လျှင် စိတ်ထင်တိုင်း မလှုပ်ရှားရဲခဲ့ပေ။ ဝမ်ချောင်၏ မရည်ရွယ်ဘဲ ပြုလုပ်လိုက်သော အပြုအမူသည် သူတော်စင် ဧကရာဇ် ကွယ်လွန်ပြီးနောက် တစ်မြို့လုံးရှိ မြို့တော်ကို ပိုမို၍ ကျူးကျော်၍မရသော တားမြစ်နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်လာစေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ကောင်းကင်အနိမိတ်များ မည်သို့ပင် ပြောင်းလဲနေပါစေ၊ သူတော်စင် ဧကရာဇ်၏သေတမ်းစာအရ လီဟန်သည် နဝမ-ပဉ္စမ ပလ္လင်တော်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းကာ မဟာထန်၏ ဧကရာဇ်သစ် ဖြစ်လာရန်မှာ ပြောင်းလဲ၍မရသော အချက်အလက် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

နိုင်ငံတော်တွင် အရှင်သခင် မရှိဘဲ တစ်ရက်မျှ မနေနိုင်သဖြင့် သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကို ဧကရာဇ်သင်္ချိုင်းတွင် ဂူသွင်းသဂြိုဟ်ပြီးနောက် ပြည်သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ကို တည်ငြိမ်စေရန်နှင့် စစ်တပ်၏ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် မူးမတ်အမတ်အားလုံး၏ တူညီသော ဆုံးဖြတ်ချက်အရ ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ထိုက်ကျိနန်းဆောင်၌ လီဟန်အတွက် ဘိသိက်မင်္ဂလာ အခမ်းအနားကို ကျင်းပရန် သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်။

မကြာမီမှာပင် ဤအမိန့်တော်နှင့်အတူ နိုင်ငံတော်သဝဏ်လွှာများကို အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ ပေးပို့ခဲ့သည်။ ဤဘိသိက်မင်္ဂလာ အခမ်းအနားသို့ လက်အောက်ခံနိုင်ငံ အားလုံးကိုလည်း ဖိတ်ကြားခဲ့ပြီး မြို့တော်သို့ လာရောက်ဆင်နွှဲရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

သူတော်စင် ဧကရာဇ် နတ်ရွာစံသွားသကဲ့သို့ ကျိုကုန်းနှင့် ယောင်ချုံ ဟူသော မဟာထန်၏ ထင်ရှားကျော်ကြားလှသော အမတ်ကြီး နှစ်ဦးသည်လည်း နောက်ဆက်တွဲ ကွယ်လွန်ခဲ့ကြသည်။ ခေတ်တစ်ခေတ်ကို တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး နိုင်ငံပေါင်းစုံကို နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကျော်တိုင်အောင် မပုန်ကန်ဝံ့အောင် ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့သည့် မဟာထန်၏ အဓိက ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး သုံးဦးစလုံး ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

မဟာထန်၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နိုင်ငံများအတွက်မူ၊ ဤသည်မှာ သူတို့၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် ဖိနှိပ်ထားသည့် တောင်ကြီးသုံးလုံးကို လုံးဝဖယ်ရှားလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး နိုင်ငံအားလုံးသည် မဟာထန်အပေါ် ထားရှိသော ရိုသေခန့်ညားစိတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း အတွင်းထဲတွင် လှိုင်းတံပိုးများ ထန်နေသော်လည်း၊ နိုင်ငံများနှင့် မဟာထန်တို့၏ နယ်စပ်ဒေသများတွင်မူ တစ်စုံတစ်ရာ ထူးခြားမှု မရှိဘဲ အေးချမ်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

သူတော်စင် ဧကရာဇ်သည် နတ်ရွာစံသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ နိုင်ငံအားလုံး ကြောက်ရွံ့ရသည့် ဝမ်ချောင်ဟူသော စစ်နတ်ဘုရားက ရှိနေသေးသလို၊ မဟာထန်၏ အင်အားသည်လည်း တောင့်တင်းခိုင်မာနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

လုံလောက်သော ပြင်ဆင်မှု မရှိဘဲ မည်သူမျှ ဤအချိန်တွင် အဆင်ခြင်မဲ့စွာ မလှုပ်ရှားရဲကြပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် မဟာထန်၏ သဝဏ်လွှာကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် နိုင်ငံပေါင်း ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်သည် လီဟန်၏ ဘိသိက်မင်္ဂလာ အခမ်းအနားကို တက်ရောက်ရန်အတွက် မြို့တော်သို့ သံတမန်များ စေလွှတ်ခဲ့ကြသည်။

“ဒေါင်”

လီဟန်နန်းတက်သည့်နေ့တွင် တစ်မြို့လုံးရှိ ပြည်သူများသည် အပြင်သို့ ထွက်လာကြသဖြင့် လမ်းမများပေါ်တွင် လူသူကင်းမဲ့နေပြီး မြို့တော်အနှံ့တွင် အောင်လံတံခွန်များ ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းနေကာ အနီရောင် မီးအိမ်ကြီးများကို မြင့်မားစွာ ချိတ်ဆွဲထားကြသည်။ လမ်းတကာတွင် စည်ကားသိုက်မြိုက်နေပြီး ယခင်က သူတော်စင် ဧကရာဇ် နတ်ရွာစံစဉ်က အခြေအနေနှင့် သိသိသာသာ ကွာခြားနေသည်။

“ဧကရာဇ်သစ်”

“ဧကရာဇ်သစ်”

“ဧကရာဇ်သစ်”

မြို့တော် အရပ်ရပ်တွင် ဝမ်းမြောက်ကြောင်း ကြွေးကြော်သံများ ဟိန်းထွက်နေပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ပြည်သူများသည် မိုးရေစက်များကဲ့သို့ ထူထပ်လှသည်။ လူပင်လယ်ကြီးသည် နန်းတော် အပြင်ဘက်တွင် စုရုံးနေကြပြီး လူတိုင်းက နန်းတော်အတွင်းပိုင်းရှိ ထိုက်ကျိနန်းဆောင်ဘက်သို့ မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်ရှုနေကြသည်။

အကွာအဝေးမှာ အလွန်ဝေးကွာပြီး နန်းတော်တံတိုင်းများစွာ ခြားနေသော်လည်း၊ နန်းတော်တံတိုင်း အပြင်ဘက်မှ ခေါင်းမော့ကြည့်လျှင် ခန့်ညားထည်ဝါပြီး မြင့်မားသော ထိုက်ကျိနန်းဆောင်ကို မြင်တွေ့နေရဆဲဖြစ်သည်။

လူတိုင်းသည် ဘိသိက်မင်္ဂလာ အခမ်းအနားသို့ ကိုယ်တိုင် မတက်ရောက်နိုင်သော်လည်း၊ ထိုနေရာမှနေ၍ ဧကရာဇ်သစ် နန်းတက်ပွဲ၏ အစိတ်အပိုင်းအချို့ကို အဝေးမှ လှမ်းကြည့်နိုင်ကြသည်။

ဤအချိန်တွင် နန်းတော်အတွင်း၌မူ တည်ကြည်လေးနက်နေပြီး တစ်သိန်းခန့်ရှိသော နန်းတွင်းတပ်ဖွဲ့များသည် နန်းတော်တစ်ခုလုံးတွင် တင်းကျပ်စွာ စောင့်ကြပ်နေကြကာ အသစ်ပြုလုပ်ထားသော နဂါးအလံများသည် နန်းတော်တံတိုင်း အနှံ့အပြားတွင် လေထဲ၌ တဖျတ်ဖျတ် လွင့်ပျံနေသည်။

နန်းတွင်းအပျိုတော် အမြောက်အမြားသည် ဝါးခြင်းတောင်းများကို လက်တွင်ကိုင်ဆောင်ကာ မြင့်မားသော နေရာများမှနေ၍ ပန်းမန်များကို ကြဲဖြန့်နေကြသည်။ နန်းတက်ပွဲ အခမ်းအနားတစ်ခုလုံးတွင် ကိုးထောင်ကိုးရာကျော် ရှည်လျားသော ဆမ်ဆာနစ် ကော်ဇောများကို အသုံးပြုထားပြီး၊ လီဟန်နေထိုင်သည့် အရှေ့နန်းဆောင်မှသည် အဖြူရောင် ကျောက်စရစ်လှေကားထစ်များအတိုင်း ထိုက်ကျိနန်းဆောင်အရှေ့အထိ ခင်းကျင်းထားသည်။

“တိတ်ဆိတ်စေ”

အခမ်းအနားမှူး ကုန်းကုန်း၏ အသံနှင့်အတူ အဖြူရောင် ကျောက်စရစ်လှေကားထစ်နှစ်ဖက်တွင် မူးမတ်အမတ်များက အောင်လံတံခွန်များ အောက်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေကြပြီး အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားလေးနက်နေသည်။

မူးမတ်စစ်သူကြီးများ၊ နယ်စားများ၊ မင်းညီမင်းသားများနှင့် တော်ဝင်မိသားစုဝင်များ၊ မဟာထန်အရပ်ရပ်မှ စစ်ဗိုလ်ချုပ်များအပြင်၊ မင်းဆရာကြီး၊ မဟာနန်းတွင်းဆရာကြီးနှင့် ဝန်ကြီးဌာန ခြောက်ခုမှ ဝန်ကြီးများအားလုံးသည် ထိုနေရာတွင် တည်ကြည်စွာ စုရုံးရပ်တည်နေကြသည်။

ထိုသူအားလုံးထဲတွင် ဝမ်ချောင်သည် ဝတ်ရုံတော်ကို ဆင်မြန်းကာ ခရမ်းရွှေရောင် သရဖူကို ဆောင်းထားသဖြင့် လူအုပ်ထဲတွင် အလွန်ပင် ထင်ရှားနေသည်။

အချိန်ကာလများ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဝမ်ချောင်သည် ယခင်က အသက် ၁၆ နှစ်အရွယ် လူငယ်လေး မဟုတ်တော့ပေ။ အခက်အခဲများစွာနှင့် တိုက်ပွဲကြီးများစွာကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ဝမ်ချောင်သည် တစ်ကမ္ဘာလုံးကို အာဏာလွှမ်းမိုးကာ နိုင်ငံပေါင်းစုံကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်သည့် အင်ပါယာ၏ အာဏာရှိအမတ်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် ထိုနေရာတွင် သာမန်အတိုင်း ရပ်နေရုံမျှဖြင့်ပင် အတိုင်းအဆမရှိသော အရှိန်အဝါနှင့် အရှိန်အဟုန်တို့သည် ပြန့်လွင့်ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတို့အား မသိစိတ်မှ ရိုသေခန့်ညားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

သို့သော် အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ လီဟန်နှင့်ဝမ်ချောင်တို့သည် အလွန်ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးရှိသည်ကို လူတိုင်း သိကြသည်။ လီဟန်သည် ဝမ်ချောင်ကိုယ်တိုင် တွန်းတင်ပေးခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဧကရာဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

သူတော်စင်ဧကရာဇ် ချန်ရစ်ခဲ့သည့် မင်းသားများစွာထဲတွင် လီဟန်သည် စိတ်သဘောထား နုနယ်သဖြင့် အမှန်တကယ်တော့ လူအထင်မကြီးဆုံးသော မင်းသား ဖြစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်မူ၊ စိတ်ရှည်သည်းခံတတ်ပြီး အကွက်မြင်လှသည့် အိမ်ရှေ့စံပထမမင်းသား၊ အိမ်ရှေ့စံနှင့် ပူးပေါင်းဟန်ဆောင်ကာ အခြားအကြံရှိသည့် ဒုတိယ မင်းသား၊ ခေါင်းမာပြီး ရန်လိုတတ်သည့် တတိယ မင်းသားတို့နှင့်

အရှေ့နှင့် အနောက်တာ့ခ်တို့၏ အထင်ကြီးမှုကို ခံရကာ စစ်တပ်အတွင်းရှိ ဟူလူမျိုး ဗိုလ်ချုပ်များ၏ ထောက်ခံမှုကို ရရှိထားသည့် စတုတ္ထမင်းသားတို့သည်လည်း သိသိသာသာ သာလွန်ထူးကဲသော ဤတော်ဝင်မျိုးနွယ်များအားလုံးသည် ဧကရာဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ မတက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ကြဘဲ လီဟန်သာလျှင် နန်းတက်ခဲ့ရခြင်းမှာ အစပိုင်းတွင် မမည်သူမျှ ထင်မှတ်မထားသော အရာဖြစ်သည်။

“ဧကရာဇ် ကြွလာတော်မူပြီ”

“ဂုဏ်ပြုအမြောက်များ ပစ်ဖောက်စေ”

“ရှောက်ယွဲ့တေးဂီတကို တီးမှုတ်စေ”

ခဏအကြာတွင် မိန်းမစိုးအခမ်းအနားမှူး၏အသံသည် တစ်ဖန်ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ အသံအဆုံးတွင် ကျယ်လောင်သော ခေါင်းလောင်းသံများသည် နန်းတော်အတွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ထို့နောက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော မီးရှူးမီးပန်းများသည် ကောင်းကင်ယံသို့ တဖြည်းဖြည်း တက်လှမ်းသွားပြီး ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲသွားကြကာ နန်းတော်အနှံ့တွင် ဝမ်းမြောက်ကြောင်း ကြွေးကြော်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝမ်ချောင်သည် အဖြူရောင် ကျောက်စရစ်လှေကားထစ်ပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း အောက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ အဝေးမှနေ၍ ခရမ်းရွှေရောင် ထီးဖြူတော်များသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူ့အမြင်အာရုံထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထို့နောက်တွင် နဂါးအလံများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဂုဏ်ပြုတပ်ဖွဲ့နှင့် ရွှေဝတ်စုံဝတ် တပ်ဖွဲ့များ၊ ယုလင်းတပ်ဖွဲ့များနှင့် နန်းတွင်းတပ်ဖွဲ့များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော အစောင့်အကြပ် တပ်ဖွဲ့ကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုခရမ်းရွှေရောင် ထီးဖြူတော်နှင့် နဂါးအလံများ၊ များပြားလှသော အစောင့်အကြပ်များ၏ အလယ်တွင် ကိုးနဂါး ရထားလုံးတစ်စီး ပေါ်ထွက်လာသည်။

အဖြူရောင် ကျောက်စရစ်လှေကားထစ်မှ ကိုးရာကိုးဆယ့်ကိုးပေ အကွာတွင် ကိုးနဂါး ရထားလုံးတံခါး ပွင့်သွားပြီး ထည်ဝါခန့်ညားသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် အတွင်းမှထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ အကြည့်များတွင် စူးရှသော အလင်းတန်းများ ပါရှိနေပြီး ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ အရှိန်အဝါများ ယိုဖိတ်နေသည်။

ဝမ်ချောင်သည် အမြင့်မှနေ၍ မုတ်ဆိတ်မွေးများ ထူထဲစွာ ပေါက်နေပြီး ပိုမိုတည်ငြိမ်လေးနက်လာကာ ကလေးဆန်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် လီဟန်ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်နေမိသည်။

ယခုတစ်ကြိမ် နန်းတက်ပွဲ အခမ်းအနားကို နန်းတွင်း အခမ်းအနားရေးရာဌာနနှင့် ဝတ်ပြုရေးရာဌာနတို့က ပူးပေါင်းစီစဉ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဧကရာဇ်သစ် နန်းတက်ပွဲ၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာများကို တိကျစွာ လိုက်နာထားသဖြင့် ဝမ်ချောင်က မည်သို့မျှ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

ဒါသည် ဝမ်ချောင်အတွက် လီဟန်နှင့် ပတ်သက်သော ကိစ္စရပ်များတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ဘေးလူတစ်ဦးအနေဖြင့် လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးကို စောင့်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် လီဟန်သည် သူနှင့် တောအုပ်ထဲတွင် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံစဉ်ကကဲ့သို့ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသည့် ပဉ္စမ မင်းသား မဟုတ်တော့ပေ။ နန်းတွင်း အားပြိုင်မှုများနှင့် လေ့ကျင့်မှုများစွာကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက်၊ အထူးသဖြင့် သူတော်စင် ဧကရာဇ် ကွယ်လွန်သွားသည့်နောက်တွင် လီဟန်သည် နောက်ဆုံး၌ ရင့်ကျက်လာခဲ့ပြီး မိမိပခုံးပေါ်တွင် ထမ်းထားရသည့် တာဝန်ကို နားလည်ကာ၊ ဝမ်ချောင်၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ ထိုပြန်လည်ထူထောင်ရေး အရှင်သခင် ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်အတွက် အကျေနပ်ဆုံးအချက်မှာ အဖြစ်အပျက်များစွာသည် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သော်လည်း သူသည် နောက်ဆုံး၌ လီဟန်၏ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခင်ဘဝတုန်းက လီဟန်သည် လှိုင်းတံပိုးများ ထန်နေသည့် ကြပ်တည်းသော အချိန်တွင်မှ အမိန့်ကို လက်ခံကာ နန်းတက်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က ဧကရာဇ်ပလ္လင်သည် ဂုဏ်ယူစရာ မဟုတ်ဘဲ လေးလံသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး တစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုမဟာထန်၏ ပြန်လည်ထူထောင်ရေး အရှင်သခင်သည် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားအားထုတ်ရင်းနှင့် နိုင်ငံတော်၏ ဘေးဒုက္ခကြားတွင် နောင်တများစွာဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ နောင်တဖြစ်သကဲ့သို့၊ ဝမ်ချောင်တို့ကဲ့သို့ ကမ္ဘာပျက်ကိန်းခေတ်တွင် နေထိုင်ခဲ့ရသူများ၏ နောင်တလည်း ဖြစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုမူ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လီဟန်သည် နန်းတက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ လောကတစ်ခုလုံးတွင် မဟာထန်သည် အားကောင်းမောင်းသန် ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ ယခင်ကကဲ့သို့ ရန်သူများ ဝိုင်းရံနေသည့် ခေတ်မဟုတ်တော့ပေ။

ထို့ပြင် ကောင်းရှန်းကျစ်၊ အန်းစီရွှမ်း၊ ကျန်းချိုးကျန့်ချုံး ကဲ့သို့သော အင်ပါယာ စစ်ဗိုလ်ချုပ်များသည်လည်း အသက်ရှင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ မဟာထန်၏ အင်အားသည် ကျဆင်းမသွားသည့်အပြင် ပိုမို၍တိုးတက်လာခဲ့သည်။

“အဟောင်းနဲ့အသစ် အစားထိုးလဲလှယ်ပြီး၊ မဟာထန်ဟာ နောက်ဆုံးတော့ ချောချောမွေ့မွေ့ ကူးပြောင်းနိုင်ခဲ့ပြီ”

ပေးဆပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် အရာထင်လာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ အရာအားလုံးသည် အမှန်တကယ်ပင် တန်ဖိုးရှိလှသည်။ ဤအတွေးများ ဝင်လာပြီးနောက် ဝမ်ချောင်သည် မကြာမီပင် တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

အဝေးတွင်မူ လီဟန်သည် ဧကရာဇ် သရဖူကို ဆောင်းကာ၊ ဘိသိက်တော် ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းလျက်၊ လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ဝတ်ပြုရေးရာဌာနအမတ်များ၏ ခြံရံမှုအောက်တွင် မူးမတ်အမတ်များ၏ အကြည့်များကြား၌ လှေကားထစ်များကို တစ်ဆင့်ချင်း တက်လှမ်းသွားကာ မဟာထန်အင်ပါယာ၏ အမြင့်ဆုံး အာဏာကို ကိုယ်စားပြုသည့် ထိုက်ကျိနန်းဆောင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

“ကောင်းကင်ဘုံ၏ အလိုတော်အရ ဧကရာဇ်၏အမိန့်တော်ကို ထုတ်ပြန်သည်။ ယခင် ဧကရာဇ်သည် ရုတ်တရက် နတ်ရွာစံကာ ဓာတ်ကြီးငါးပါးသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား လီဟန်သည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ကံကြမ္မာကို ဆက်ခံကာ၊ သူတော်စင် ဧကရာဇ်၏ သေတမ်းစာအရ နန်းစဉ်အလိုက် ဘိုးဘွားစင်္ကြံကို ဆက်ခံရမည်ဖြစ်သည်။ အတွင်းအပြင်ရှိ မူးမတ်အမတ်များနှင့် တော်ဝင်ဆွေမျိုးများက အကြိမ်ကြိမ် တောင်းဆိုတိုက်တွန်းကြသဖြင့် ငြင်းပယ်၍ မရတော့သောကြောင့် ယခုအချိန်တွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တိုင်တည်၍ ဧကရာဇ်အဖြစ် နန်းတက်တော်မူသည်။ အပ်နှင်းထားသောတာဝန်၏ ကြီးမားမှုကို လေးလေးနက်နက် စဉ်းစားကာ ကြိုးစားအားထုတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒဖြင့် နိုင်ငံတော်ကို အုပ်ချုပ်လိုပါက ဟောင်းနွမ်းသည်တို့ကို ဖယ်ရှား၍ သစ်လွင်သည်တို့ကို တည်ဆောက်ရမည်ဖြစ်သည်။ အရာအားလုံးကို ရှေးထုံးတမ်းစဉ်လာများအတိုင်း လိုက်နာဆောင်ရွက်ကာ၊ ယခင်ဧကရာဇ်၏ ရည်မှန်းချက်များကိုလည်း ရိုသေစွာ ဆက်ခံမည်ဖြစ်သည်။ ငါကိုယ်တော်၏ ကုသိုလ်တော်မှာ အားနည်းသေးသော်လည်း၊ ပညာရှိ အမတ်များကို အမှီပြု၍ အုပ်ချုပ်ရေးသစ်ကို အတူတူ တည်ဆောက်သွားမည်။ လာမည့်နှစ်ကို ကျုံးရှင်းပထမနှစ် အဖြစ် သတ်မှတ်စေ”

မူးမတ်အမတ်များ၏ အကြည့်များကြားတွင် နန်းတွင်း အခမ်းအနားရေးရာဌာန အမတ်ကြီး တစ်ဦးသည် ဝန်ကြီးအဖွဲ့၊ ဝန်ကြီးဌာန ခြောက်ခုနှင့် အခမ်းအနားရေးရာဌာနတို့ ပူးပေါင်း ရေးသားထားသည့် အမိန့်တော်ကို ဟိန်းဟောက်သော အသံဖြင့် ဖတ်ကြားလိုက်သည်။

ဖတ်ကြားမှု ပြီးဆုံးသွားသောအခါ အခမ်းအနားမှူးသည် အမိန့်တော်ကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး၊ ဘေးဝဲယာမှ မိန်းမစိုး နှစ်ဦးသည် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ၊ လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသော တော်ဝင်တံဆိပ်တော်ကို လီဟန်ရှေ့သို့ ရိုသေစွာ ဆက်သလိုက်ကြသည်။

လီဟန်သည် တံဆိပ်တော်ကို လက်ခံလိုက်သည့် ခဏမှာပင်၊ နန်းတော် အတွင်းအပြင်၌ အသံများက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်ဟိန်းသွားစေခဲ့သည်။

“အရှင်မင်းကြီး သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ၊ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ၊ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ”

“အရှင်မင်းကြီး သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ၊ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ၊ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ”

“အရှင်မင်းကြီး သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ၊ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ၊ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ”

ဤအခိုက်အတန့်တွင် မြို့တော်တစ်ခုလုံးရှိ မဟာထန်ပြည်သူ တစ်သန်းနီးပါးသည် ကမ္ဘာပျက်မတတ် ဝမ်းမြောက်ကြောင်း ကြွေးကြော်လိုက်ကြရာ ထိုအသံမှာ ကောင်းကင်သို့ တိုင်ခဲ့သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော မီးရှူးမီးပန်းများသည်လည်း တိမ်တိုက်များထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး မြို့တော်တစ်ခုလုံးသည် ပျော်ရွှင်စရာ ပင်လယ်ပြင်ကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ထိုက်ကျိနန်းဆောင်ရှေ့တွင်မူ ဝဲယာရှိ မူးမတ်အမတ်များအားလုံးသည် တစ်ပြိုင်နက် ကိုယ်ကို ညွှတ်ကာ အရိုအသေ ပြုလိုက်ကြသည်။

တော်ဝင်တံဆိပ်တော်သည် ဧကရာဇ် အာဏာ၏ သင်္ကေတ ဖြစ်သည်။ “ကောင်းကင်ဘုံမှ အမိန့်တော်ကို လက်ခံရရှိကာ၊ သက်တမ်းရှည်ကြာ၍ သာယာဝပြောစေ” ဟူသော စာသားသည် တော်ဝင်မျိုးနွယ်၏ တရားဝင်မှုကို ကိုယ်စားပြုသည်။

လီဟန်သည် ဧကရာဇ် သရဖူကို ဆောင်းကာ၊ ဘိသိက်တော် ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းလျက် တံဆိပ်တော်ကို လက်ခံလိုက်သည့် အခါတွင်၊ နတ်ဘုရားများ အပ်နှင်းထားသော အာဏာလွှဲပြောင်းမှု အခမ်းအနားမှာ ပြီးမြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအခိုက်အတန့်မှစ၍ လီဟန်သည် မဟာထန်အင်ပါယာ၏ ဧကရာဇ်သစ်အဖြစ် တရားဝင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

“ဝုန်း”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုက်ကျိနန်းဆောင်ရှေ့၌ သာမန်လူများ မမြင်နိုင်သော နဂါးဓာတ်တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားပြီး ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေခဲ့ကာ၊ မဟာထန်တစ်ခုလုံး၏ ကြယ်တာရာ နိမိတ်များသည်လည်း ကြီးမားစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

အဆုံးမရှိသော ကြယ်စင်ကောင်းကင်ယံ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် လီဟန်ကို ကိုယ်စားပြုသည့် ဇီဝေ ကြယ်သစ်တစ်လုံးသည် ကောင်းကင်ယံ၌ တောက်ပလာပြီး အဆုံးမရှိသော အလင်းတန်းများကို ဖြာထွက်စေခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင်သည် လှေကားထစ်များ အောက်တွင် ရပ်နေရင်း ဤအရာအားလုံးကို မျက်မြင်တွေ့ရှိကာ ရင်ထဲတွင် သံဝေဂများစွာ ဖြစ်ပေါ်နေမိသည်။

ဤအခိုက်အတန့်မှစ၍ လီဟန်သည် မဟာထန်၏ တကယ့် အရှင်သခင် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်ကို သူ နားလည်လိုက်သည်။ ယခုအချိန်မှစ၍ သူသည် အိမ်ရှေ့စံလီဟန်မဟုတ်တော့ဘဲ၊ မဟာထန်အင်ပါယာ တစ်ခုလုံး၏ မြင့်မြတ်လှသော ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်နှင့် သူ၏ ဆက်ဆံရေးသည်လည်း သူငယ်ချင်း ဆက်ဆံရေး မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ဧကရာဇ်နှင့် အမတ်ဟူသော စည်းကမ်းဘောင်များ ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ နှစ်ဦးသားကြားရှိ ဆက်ဆံရေးမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

သို့သော် သေချာပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင်၊ ဤသည်မှာ သူ လီဟန်ကို မြေတောင်မြှောက်ပေးစဉ်ကတည်းက အလိုချင်ဆုံးသော မြင်ကွင်း မဟုတ်ပါလား။

“အခမ်းအနား ပြီးဆုံးပြီ”

“ဧကရာဇ်သစ်အား ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်သို့ ကြွရောက်ရန်နှင့်၊ ပထမဆုံးသော နန်းတွင်း အစည်းအဝေးကို ကျင်းပရန် ဖိတ်ကြားအပ်ပါသည်။ တစ်ဆက်တည်းမှာပင် ကျုံးရှင်းပထမနှစ်၏ ပထမဆုံးသော အမိန့်တော်ကို ထုတ်ပြန်တော်မူပါ”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝမ်ချောင်၏ နားထဲသို့ အခမ်းအနားမှူး၏ ကျယ်လောင်သော အသံ ဝင်လာခဲ့သည်။ ဝမ်ချောင်သည် မျက်တောင်ကို အနည်းငယ် ခတ်လိုက်ပြီး မကြာမီပင် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

******

အခန်း (၂၀၅၂) "ရှေးဦး" နယ်ပယ်ကြီး သုံးခု

နန်းတက်ပွဲ အခမ်းအနားကို ထိုက်ကျိနန်းဆောင်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ကျင်းပခဲ့ခြင်း ဖြစ်စေကာမူ၊ ပထမဦးဆုံးအကြိမ် ညီလာခံကို ဦးဆောင် ကျင်းပရန်နှင့် ပထမဦးဆုံးသော အမိန့်တော်ကို ထုတ်ပြန်ရန်အတွက် ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်အတွင်းသို့ သွားရောက်ရန် လိုအပ်ပေသည်၊ ထိုသို့လုပ်ဆောင်မှသာ နန်းတက်ပွဲ အခမ်းအနား တစ်ခုလုံးမှာ ပြည့်စုံသွားမည် ဖြစ်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးကို ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်ဆီကို ကြွလှမ်းဖို့ လေးစားစွာ ဖိတ်ကြားအပ်ပါတယ်"

ထိုအချိန်တွင် စစ်ဘက်နှင့် အရပ်ဘက် အမတ်ကြီးများအားလုံးမှာ တညီတညွတ်တည်း ကျယ်လောင်စွာ လျှောက်တင်လိုက်ကြသည်။

လီဟန်က ခေါင်းကို တစ်ချက် ညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ၊ မိန်းမစိုးအုပ်စုတစ်စု၏ ခြံရံမှုဖြင့် လှေကားထစ်များအောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

တစ်ခုလုံးသော ဖြစ်စဉ်အတွင်း၌၊ လီဟန်၏ အမူအရာမှာ ခန့်ညားထည်ဝါလှသလို၊ အကြည့်များကိုလည်း ရှေ့တည့်တည့်သို့သာ ထားရှိခဲ့သည်။

ယခုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် လူပေါင်း သောင်းခြောက်ထောင်၏ စူးစိုက်ကြည့်ရှုခြင်းကို ခံနေရသူ ဖြစ်သလို၊ တစ်ခုလုံးသော အလယ်ပိုင်းဒေသ၏ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိသော ဇာတ်လိုက်ကြီးလည်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း နောက်တစ်ခဏတွင်မူ ဝမ်ချောင်၏ဘေးနားမှ ဖြတ်ကျော်သွားမည့် အချိန်၌၊ မည်သည့် နိမိတ်မှ မရှိဘဲ လီဟန်သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

"ဝမ်ချောင်"

လီဟန်သည် သူ၏ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ ဝမ်ချောင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်၊ သူသည် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ဆိုသည့် စကားလုံး သုံးလုံးကို မသုံးနှုန်းဘဲ ဝမ်ချောင်၏အမည်ရင်းကိုသာ ခေါ်ဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါ ဒီနေ့လို နေရာမျိုးကို ရောက်လာနိုင်တာဟာ မင်း ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေက အကြီးမားဆုံးပါပဲ၊ ဒီနေ့ကစပြီး ငါတို့တွေဟာ အရင်တုန်းကလိုမျိုး ရင်းရင်းနှီးနှီး နေဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးဆိုတာ ငါ သိပါတယ်၊ ငါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် 'ငါ (ဧကရာဇ်သုံး)' လို့ သုံးနှုန်းရသလို၊ မင်းကလည်း အမတ် အနေနဲ့ နေရတော့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခေါ်အဝေါ်တွေ ပြောင်းလဲသွားပေမဲ့လည်း ငါ့ရဲ့စိတ်နှလုံး အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှာတော့ ငါဟာ အရင်က လီဟန်ပါပဲ"

"ဘယ်လိုအချိန်မျိုးမှာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းဟာ ငါ့ရဲ့အယုံကြည်ရဆုံးသော သူ အမြဲတမ်း ဖြစ်နေမှာပါ"

"ငါ ( ဧကရာဇ်သုံး) ကတော့ မင်းကို ဘယ်တော့မှ ပစ်ပယ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"သူတော်စင်ဧကရာဇ်နဲ့ ကိုးကျိုကုန်းတို့ဟာ ငါ အလေးစားရဆုံးသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေ အမြဲတမ်း ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဧကရာဇ်နဲ့အမတ်အကြားက သံယောဇဉ်ဟာ မဟာထန်ရဲ့ အလှပဆုံး ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ဖြစ်ခဲ့တာပေါ့၊ သူတို့တွေ မရှိတော့ဘူး ဆိုပေမဲ့လည်း ငါကတော့ မင်းနဲ့ငါကြားမှာ သူတော်စင်ဧကရာဇ်နဲ့ ကိုးကျိုကုန်းတို့ရဲ့ ရင်းနှီးမှုကို ဆက်ပြီးထိန်းသိမ်းသွားနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်သလို၊ မဟာထန်ရဲ့ နောက်ထပ် အလှပဆုံး ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကိုလည်း အတူတူ ဖန်တီးသွားနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်"

ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်း လှေကားထစ်၏ ဝဲယာနှစ်ဖက်ရှိ စစ်ဘက်နှင့် အရပ်ဘက် အမတ်ကြီးများမှာလည်း တစ်ဦးချင်းစီ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြရသည်။

နန်းတက်ပွဲ အခမ်းအနားဆိုသည်မှာ အလွန်ပင် အရေးပါလှပေသည်။ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ ရင်းနှီးမှုများမှာ ယခု အခိုက်အတန့်တွင် အရေးမပါစေကာမူ၊ ဧကရာဇ်သစ်က ဝမ်ချောင်အတွက် သီးသန့်ရပ်တန့်ပေးခဲ့ခြင်းမှာပင် အလွန်ကြီးမားလှသော ဂုဏ်ဒြပ်တစ်ခု ဖြစ်နေပေပြီ။

ထို့ထက် ပိုမို၍ ဧကရာဇ်သစ်က အမတ်ကြီးများ၏ ရှေ့မှောက်၌ ပြောဆိုလိုက်သော ထို စကားများကို ကြည့်ပါဦး။

လီဟန်၏ ပထမစာကြောင်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် "ငါ" ဟု သာမန်အတိုင်း သုံးနှုန်းခဲ့စေကာမူ၊ နောက်စာကြောင်းတွင်မူ ဧကရာဇ်များ သုံးနှုန်းသော "ငါ (ဧကရာဇ်သုံး)" ဟူ၍ ပြောင်းလဲ သုံးနှုန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ဧကရာဇ်သစ်အနေဖြင့် မိမိ၏ မူလအခြေခံကို မေ့လျော့သွားခြင်း သို့မဟုတ် ဝမ်ချောင်နှင့် အဆင့်အတန်း ခွဲခြားလိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ အပြန်အလှန်အားဖြင့် နောက်ဆုံး စကားအချို့ရှိ "ငါ" ဆိုသည့် စကားလုံးကို ဧကရာဇ်သစ်က စစ်ဘက်နှင့် အရပ်ဘက် အမတ်ကြီးများ နားထောင်ရန်အတွက် ပြောဆိုလိုက်ခြင်းဖြစ်ကာ၊ ၎င်းမှာ သူ၏စိတ်ဆန္ဒနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်များကို ဖော်ပြသည့် နည်းလမ်းတစ်ခုပင် ဖြစ်တော့သည်။

ဧကရာဇ်သစ်၏ ဝမ်ချောင်အပေါ် အလေးပေး ယုံကြည်မှုမှာ သာမန်လူများ စိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်လောက်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် မည်သည့်စကားမျှ မဆိုဘဲ၊ စိတ်ထဲ၌မူ များစွာ ခံစားနေရပေသည်။

လီဟန်၏ စေတနာအစစ်အမှန်ကို သူ အဘယ်ကြောင့် နားမလည်ဘဲ ရှိပါ့မည်နည်း။

နန်းတက်ပွဲ အခမ်းအနား ကဲ့သို့သော အလွန်အရေးကြီးလှသည့် အခမ်းအနားကြီး တစ်ခုတွင် စစ်ဘက်နှင့် အရပ်ဘက် အမတ်ကြီးများနှင့် တိုင်းနိုင်ငံပေါင်းစုံမှ သံတမန်များ၏ ရှေ့မှောက်၌ လီဟန်သည် ယခုကဲ့သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် ဝမ်ချောင်အတွက် "သေမိန့်ကင်းလွှတ်ခွင့် ရွှေတံဆိပ်ပြား" တစ်ခုကို သတ်မှတ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သလို၊ ဝမ်ချောင်အား မဟာထန်အင်ပါယာ၏ အမတ်ကြီးများအကြား၌ အမြင့်ဆုံးသော အဆင့်အတန်းသို့ ရောက်ရှိအောင်လည်း အခြေခံ ချပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် သေချာပေါက်ပင် ယခုကဲ့သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် မိမိကို ကျေးဇူးဆပ်လိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"အရှင်မင်းကြီးကို ကျေးဇူးတင်ရှိပါတယ်"

ဝမ်ချောင်က လေးနက်စွာ လျှောက်တင်လိုက်ပြီးနောက် ခါးကို ညွှတ်၍ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"ဘယ်လို အချိန်မျိုးမှာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်တော်မျိုး အမတ်မင်းအနေနဲ့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီးတော့ အရှင်မင်းကြီးကို ကူညီကာ တစ်လောကလုံးက ပြည်သူတွေကို အကျိုးပြုသွားပါ့မယ်"

"ဒါဟာ ကျွန်တော်မျိုး အမတ်မင်းရဲ့ တာဝန်ဝတ္တရားလည်း ဖြစ်ပါတယ်"

လီဟန်သည် မည်သည့်စကားမျှ ထပ်မံမဆိုတော့ဘဲ ခေါင်းကိုသာ တစ်ချက် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဝမ်ချောင်နှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကာ၊ အခမ်းအနားမှူးဌာနနှင့် အမတ်ကြီးများ၏ ခြံရံမှုဖြင့် ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

သို့သော်လည်း ဝမ်ချောင်မှာမူ လိုက်ပါသွားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

မဟာထန်တွင် မိမိကိုယ်ပိုင် စနစ်များ ရှိနေပြီးသား ဖြစ်ရာ ကိစ္စရပ်မှန်သမျှအတွက် သက်ဆိုင်ရာ အရာရှိကြီးများက ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းကြလိမ့်မည် ဖြစ်သည်၊ ထို့အပြင် လီဟန်၏ အစောပိုင်းက စကားများမှာ စေတနာကောင်းဖြင့် ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်စေကာမူ၊ သူ၏နောင်အနာဂတ် အုပ်ချုပ်ရေးအပေါ်၌မူ တစ်စုံတစ်ရာသော အနှုတ်လက္ခဏာ ဆောင်သည့် သက်ရောက်မှုများ ရှိနိုင်ပေသည်။ ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် ညီလာခံသို့ မတက်ရောက်ရခြင်းမှာလည်း မိမိ၏အရှိန်အဝါဖြင့် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို ဖုံးကွယ်သွားမည်ကို မလိုလားသောကြောင့် ဖြစ်သလို ထိုသက်ရောက်မှုများကို အနည်းဆုံးအထိ လျှော့ချရန်အတွက်လည်း ဖြစ်သည်။

ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ဝမ်ချောင်သည် လျင်မြန်စွာပင် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

နန်းတွင်းရှိ နေ့စဉ် အုပ်ချုပ်ရေး ကိစ္စရပ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက၊ သူ လုပ်ဆောင်ရမည့် ပိုမို အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်များ ကျန်ရှိနေသေးသောကြောင့်ပင်။

အချိန်များမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်၊ ဌာန ခြောက်ခုမှ အရာရှိကြီးများနှင့် စစ်ဘက်၊ အရပ်ဘက် အမတ်ကြီးများ၏ အကူအညီဖြင့် လီဟန် နန်းတက်ပြီးနောက်တွင်မူ၊ တစ်ခုလုံးသော နန်းတွင်းမှာ ကြီးမားလှသော စက်ယန္တရားကြီး တစ်ခုအလား ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး အလွန်ပင်ထိရောက်သော နည်းလမ်းများဖြင့် စတင်လည်ပတ်လာတော့သည်။

တစ်ခုလုံးသော အင်ပါယာကြီးမှာလည်း သူတော်စင်ဧကရာဇ်အပါအဝင် ကိုးကျိုကုန်းနှင့် ယောင်ချုံးတို့ ကွယ်လွန်သွားသည့် ဘေးဒုက္ခများမှ လျင်မြန်စွာ နာလန်ထူလာခဲ့ပြီး စနစ်တကျ ရှိခဲ့သော အစဉ်အလာများလည်း လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီဟန်သည်လည်း ဤမျှလောက်သော အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင်၊ မိမိကိုယ်မိမိ မင်းကောင်းမင်းမြတ်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်းကို သက်သေပြနိုင်ခဲ့ပေသည်။

နန်းတွင်းရေးရာ မှန်သမျှကို လီဟန်သည် အလွန်ပင် ထိရောက်စွာ ကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သလို၊ အရာရာကိုလည်း အလွန်ပင် သင့်လျော်အောင် စီစဉ်နိုင်ခဲ့သဖြင့်၊ အနည်းငယ်မျှပင် တွန့်ဆုတ်နှေးကွေးခြင်း မရှိဘဲ၊ အမတ်အိုကြီးများ ဖြစ်ကြသည့် အလွန်ပင် စည်းကမ်းကြီးလှသော ထိုက်ရှီ ဆရာကြီး (ထုံးတမ်းစဉ်လာ၊ ဥပဒေနဲ့ နိုင်ငံရေးကို လမ်းညွှန်ပေးရသူ) နှင့် ထိုက်ဖူ ဆရာကြီး (ကိုယ်ကျင့်တရား၊ စာပေကျမ်းဂန်နဲ့ ပညာရေးသင်ကြားပေးရသူ) တို့ပင်လျှင် အပြစ်ပြောစရာ မရှိအောင် ဖြစ်နေကြရသည်။

ထိုမျှသာမကဘဲ၊ ဤ အခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ လီဟန်သည် ဧကရာဇ်သစ်အနေဖြင့်၊ သုံးနှစ်တိုင်အောင် အခွန်လွတ်ငြိမ်းခွင့်နှင့် တစ်လောကလုံးကို အထွေထွေ လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ပေးခြင်းများကို ကြေညာလိုက်သည်။

ထို့အပြင် လီဟန်သည် အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင် စီမံကိန်းပေါင်းများစွာကိုလည်း ကြေညာခဲ့သည်။ အကြောင်းအရာများမှာ စစ်ရေး၊ စီးပွားရေး၊ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေးနှင့် ရေကြောင်း ကိစ္စရပ်များ အပါအဝင် ကဏ္ဍပေါင်းစုံကို လွှမ်းခြုံထားပြီး အသစ်သော ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကာ၊ ဝမ်ချောင် အာရပ် အင်ပါယာမှ ယူဆောင်လာခဲ့သော ရွှေဒင်္ဂါး ကုဋေပေါင်း များစွာသော ကြီးမားလှသည့် ဓနဥစ္စာများ၏ ပံ့ပိုးမှုဖြင့် တစ်ခုလုံးသော မဟာထန်အင်ပါယာကြီးမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်လာမည့် အနေအထားများ ပြသလာတော့သည်။

နန်းတွင်းအတွင်းရှိ ကိစ္စရပ်များကို ထားပါဦးတော့၊ သူတော်စင်ဧကရာဇ် နတ်ရွာစံပြီးနောက်တွင်မူ ဝမ်ချောင်သည် နန်းတွင်းရေးရာများမှ လုံးဝနီးပါး ဆုတ်ခွာထားခဲ့ပြီး မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် အိမ်တော်အတွင်း၌သာ လုံးဝအေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်နေခဲ့ကာ အပြင်သို့ ခြေတစ်လှမ်းပင် မလှမ်းခဲ့ပေ။

ဝမ်ချောင်အတွက်မူ ယခု အခိုက်အတန့်တွင် သူ လုပ်ဆောင်နေသော ကိစ္စရပ်များမှာ အခြားသော မည်သည့် ကိစ္စရပ်ထက်မဆို များစွာပိုမိုအရေးကြီးနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဝုန်း"

ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ ဝမ်ချောင်သည် မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေပြီး လက်ထဲ၌ စာအုပ် တစ်အုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ အသေအချာ ဖတ်ရှုနေပေသည်။

စိတ်ကူးထားသည်နှင့် မတူဘဲ ဝမ်ချောင်၏ လက်ထဲရှိ ဖတ်ရှုနေသော အရာမှာ အိုဟောင်းနေသည့် ရှေးဟောင်း ကျမ်းစာမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ အပြန်အလှန်အားဖြင့်၊ ၎င်းပေါ်ရှိ စာလုံးများမှာ အလွန်ပင် ထင်ရှား နက်ရှိုင်းလှသဖြင့်၊ အချိန်ကာလအားဖြင့် ကြည့်မည် ဆိုပါကလည်း နှစ်အနည်းငယ်ထက် ကျော်လွန်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

အမှန်စင်စစ်တွင်မူ ၎င်းမှာ သူတော်စင်ဧကရာဇ်လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ကိုယ်တိုင် လက်ရေးဖြင့် ရေးသားထားခဲ့သော မှတ်တမ်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

" သူတော်စင်အဆင့်၊ အင်ပါယာ စစ်သူကြီးအဆင့်၊ စစ်သူကြီး အထွတ်အထိပ်အဆင့်...၊ သိုင်းလမ်းစဉ်ဟာ ဒီအဆင့်ကို ရောက်လာတဲ့ အခါမှာတော့ ဒီကမ္ဘာလောကအတွင်းက စုပ်ယူလို့ ရနိုင်တဲ့ ကမ္ဘာဦး စွမ်းအင်တွေဟာ အဆုံးသတ်ကို ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လို့၊ ဘယ်လောက်ပဲ ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံနေပါစေ၊ ရှေ့ကို တစ်လှမ်းတိုးဖို့ဆိုတာ အလွန်ပဲခက်ခဲလှပါတယ်။ ဒါကြောင့်မို့လို့ တစ်လောကလုံးမှာ သိုင်းသမားတွေ အမြောက်အမြား ရှိနေစေကာမူ၊ အများစုကတော့ စစ်သူကြီး အထွတ်အထိပ် အဆင့်မှာပဲ ရပ်တန့်နေကြရပြီး ရှေ့ကို ဆက်ပြီး မတက်လှမ်းနိုင်ကြတော့တာပဲ ဖြစ်တယ်။"

"ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်းမှာ သိုင်းသမားတွေဟာ သူတို့ရဲ့ အသိအမြင်တွေကြောင့်ပဲ၊ စစ်သူကြီး အထွတ်အထိပ် အဆင့်ဟာ အမြင့်ဆုံးသော အကန့်အသတ်ပဲလို့ ထင်မှတ်ခဲ့ကြပေမဲ့၊ သိုင်းလမ်းစဉ် ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ အဆုံးသတ် မရှိဘူးဆိုတာကိုတော့ သူတို့ မသိခဲ့ကြပါဘူး။ ငါ ဧကရာဇ်အနေနဲ့ တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားနေရင်း၊ ကမ္ဘာနဲ့ မြေကြီးကို သိမြင်နားလည်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကာ လပေါင်းများစွာ ကြာတဲ့ အခါမှာတော့၊ ၎င်းရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို မထင်မရှား သိမြင်ခဲ့ရတယ်"

"လောကမှာ ကမ္ဘာဦး စွမ်းအင်(ယွမ်ချီ)ပေါင်း ရာထောင်မက ရှိနေပေမဲ့၊ အကယ်၍ ကမ္ဘာနဲ့ မြေကြီးပေါ်မှာ ရှိနေပြီးသား စွမ်းအင်တွေကိုပဲ စုပ်ယူနေမယ် ဆိုရင်တော့၊ ၎င်းကို 'နောက်ဖြစ်တည်မှု(ဟောက်ထျန်း)' လို့ပဲ ခေါ်ဆိုနိုင်ပါလိမ့်မယ်။ အကယ်၍ ရှေ့ကို ထပ်ပြီး တက်လှမ်းချင်တယ်၊ ပိုပြီးမြင့်မားတဲ့ နယ်ပယ်တွေကို ရောက်ရှိချင်တယ် ဆိုရင်တော့၊ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖျက်ဆီးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျော်လွန်ကာ၊ ပိုပြီးမြင့်မားတဲ့ အဆင့်ရှိတဲ့ စကြာဝဠာ စွမ်းအင်တွေကို ထိတွေ့နိုင်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်"

"ကမ္ဘာနဲ့ မြေကြီးပေါ်က စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူရာကနေပြီးတော့၊ စကြာဝဠာအတွင်းက စွမ်းအင်တွေကို ပြောင်းလဲ စုပ်ယူလိုက်တာဟာ ‘နောက်ဖြစ်တည်မှု(ဟောက်ထျန်း)' ကနေ 'ရှေးဦး(ရှန်းထျန်း )' ဆီကို ကူးပြောင်းသွားခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်"

"ငါ ဧကရာဇ်ရဲ့သိမြင်မှုအရဆိုရင်တော့ သာမန် ကမ္ဘာဦး စွမ်းအင်တွေရှိတဲ့နေရာရဲ့ အပြင်ဘက်၊ အဆုံးမဲ့လှတဲ့ အချိန်နဲ့ ဟင်းလင်းပြင် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွေမှာတော့၊ အနိမ့်ကနေ အမြင့်ကို အစဉ်လိုက်အတိုင်း ပိုပြီးအဆင့်မြင့်လှတဲ့ ဟင်းလင်းပြင် ကမ္ဘာ သုံးခု ရှိနေပါသေးတယ်။ အထက်ကို ပိုပြီး မြင့်လေလေ၊ အဲဒီထဲမှာ ရှိနေတဲ့ စကြာဝဠာ စွမ်းအင် အဆင့်အတန်းကလည်း ပိုပြီး မြင့်မားလေပါပဲ။ စွမ်းအင်ရဲ့ သဘောသဘာဝအရ ကြည့်မယ် ဆိုရင်တော့၊ ၎င်းကို အနုစိတ် အဆင့်၊ လေဟာနယ်အဆင့်အပြင် နတ်ဘုရားစစ်သည်တော်အဆင့်ဆိုပြီးတော့ ခွဲခြားနိုင်ပါတယ်"

"နယ်ပယ် တစ်ခုချင်းစီမှာလည်း ကျင့်စဉ် အနိမ့်အမြင့်တွေအလိုက် အစဦး အဆင့်၊ အလယ် အဆင့်၊ အထက် အဆင့်နဲ့ အထွတ်အထိပ် အဆင့် ဆိုပြီးတော့ အလွှာ လေးခုစီ ထပ်ပြီးရှိနေသေးတယ်။"

"အလွှာ တစ်ခုကနေ နောက်ထပ် အလွှာ တစ်ခုကို သိမြင်နားလည်ချင်တယ် ဆိုရင်တော့၊ စွမ်းအင်၊ ကမ္ဘာနဲ့ မြေကြီး၊ စကြာဝဠာ၊ ထိုမှတစ်ဆင့် အချိန်နဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ရဲ့ အနှစ်သာရတွေကို သေချာပေါက် သိမြင်နားလည်ဖို့ လိုအပ်တယ်။"

"'ရှေးဦး' နယ်ပယ်ကြီး သုံးခု ဆိုတာဟာ ခြေလှမ်းတိုင်းက ခက်ခဲလှစေကာမူ တစ်ခါ ထိုးဖောက်နိုင်ခဲ့ပြီ ဆိုရင်တော့ ၎င်းဟာ လုံးဝကို အသွင်ပြောင်းလဲသွားမှာ ဖြစ်သလို၊ မယုံကြည်နိုင်လောက်တဲ့ အဆင့်ကိုလည်း ရောက်ရှိသွားမှာပဲ ဖြစ်တယ်"

ဝမ်ချောင်သည် ကုလားထိုင်ပေါ်၌ မလှုပ်မယှက် ရှိနေစေကာမူ သူ၏ဦးနှောက်အတွင်း၌မူ အတွေးပေါင်းများစွာမှာ လှိုင်းများအလား တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးနေတော့သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူတော်စင်ဧကရာဇ် ချန်ထားခဲ့သော သူကိုယ်တိုင် လက်ရေးဖြင့် ရေးသားထားသည့် သိုင်းလမ်းစဉ် မှတ်တမ်းကို ဖတ်ရှုပြီးသည့် အခါတွင်မှ၊ ဝမ်ချောင်၏စိတ်နှလုံးမှာ ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။

စစ်သူကြီး အထွတ်အထိပ်အဆင့်မှသည် နတ်ဘုရားစစ်သည်တော်အဆင့်အထိ၊ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ခက်ခဲလှပေသည်။ လူအများစုအတွက်မူ၊ ဤအရာများမှာ ဝေဝါးနေလျက် ဘာမှမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။ ဝမ်ချောင်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်စေ၊ ဝူရှန်းရွာသူကြီးနှင့် ဆရာဖြစ်သူ ယင်နက်အဘိုးအိုတို့ ဖြစ်စေကာမူ၊ ဤအပိုင်းနှင့် ပတ်သက်၍ သိရှိမှုမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှပေသည်၊ မည်မျှပင် ထူးချွန်ထက်မြက်လှသော ကျူသိပါး နှင့် ကုထိုက်ပိုင်တို့ ကဲ့သို့သော သူများပင် ဖြစ်စေကာမူ၊ များစွာသိရှိကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

တစ်လောကလုံးကို ခြုံငုံကြည့်လိုက်မည်ဆိုပါက၊ ဤနယ်ပယ်များ အားလုံးကို နက်ရှိုင်းစွာ လေ့လာနိုင်ခဲ့သလို၊ လက်ဖဝါးပေါ်မှ အစင်းကြောင်းများကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ အရာရာကို အသေအချာ သိမြင်ထားသူမှာမူ၊ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သော သူတော်စင်ဧကရာဇ်တစ်ဦးတည်းသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း အချို့သော အရာများကိုမူ ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် သူတော်စင်ဧကရာဇ် သိရှိနေမည်မှာ သေချာလှကြောင်း သိနေစေကာမူ သွားရောက် မေးမြန်းရန်မှာမူ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

သို့သော်လည်း သူတော်စင်ဧကရာဇ်ဘက်၌မူ ဝမ်ချောင်ပထမဦးဆုံးအကြိမ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည့် အချိန်ကတည်းကပင် ဤအချက်ကို သိရှိနားလည်ထားပုံရပေသည်၊ ကိစ္စရပ် မှန်သမျှကို စနစ်တကျ စီစဉ်ပေးထားခဲ့သလို ဤ စာအုပ်မှာလည်း သူသည် လွန်ခဲ့သော အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ဝမ်ချောင်အတွက် သီးသန့်ပြင်ဆင်ပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အမှန်တကယ်တော့ အနုစိတ် အဆင့်ရဲ့ စွမ်းအားတွေ၊ အဝါရောင်နဂါးမင်း၊ တာ့လော့ဝ်နတ်ဘုရားနဲ့ထိုက်ရှီတို့ရဲ့ ကိုယ်ထဲက စွမ်းအားတွေ အားလုံးဟာ... ပိုပြီး အဆင့်မြင့်လှတဲ့ စကြာဝဠာ စွမ်းအင်တွေ ဖြစ်နေတာပဲ၊ ဒါကြောင့်လည်း သူတို့ရဲ့ အင်အားတွေက ဒီလောက်အထိ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေရတာပေါ့"

ဝမ်ချောင်သည် စိတ်ထဲမှ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သိုင်းနယ်ပယ်ဆိုသည်မှာ ဆန်းကြယ်လှပေသည်။ ဝမ်ချောင်သည် အနုစိတ် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိထားသလို၊ အနုစိတ် အထွတ်အထိပ် အဆင့်သို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ၊ ထျန်းဖူနတ်ဘုရားကိုပင် အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့စေကာမူ၊ ယခုကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့်လှသည့် စွမ်းအားများနှင့် သတ္တုများကိုပင် အရည်ပျော်စေနိုင်သည့် ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းပြားလှသော ဟင်းလင်းပြင် ကမ္ဘာနှင့် ပတ်သက်၍မူ၊ ဝမ်ချောင်သည် ယခု အချိန်အထိ "အပေါ်ယံကို သိသော်လည်း အနှစ်သာရကို မသိသေး" ဆိုသည့် အခြေအနေတွင်သာ ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ မှတ်တမ်းများကို ဖတ်ရှုလိုက်သည့် အခါတွင်မူ၊ "စကြာဝဠာ စွမ်းအင်" ဆိုသည့် စကားလုံး အနည်းငယ်ကပင်၊ အရာရာကို အသေအချာ ရှင်းပြပေးလိုက်သကဲ့သို့ ရှိနေပေသည်။

အကယ်၍ ကမ္ဘာနှင့် မြေကြီးပေါ်ရှိ ကမ္ဘာဦး စွမ်းအင်များကို၊ ဤ ကမ္ဘာအတွင်း၌ ရှိနေသော "နောက်ဖြစ်တည်မှု" စွမ်းအားများကို တောက်လောင်နေသော မီးပုံကြီး တစ်ခုနှင့် နှိုင်းယှဉ်မည် ဆိုပါက၊ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိအောင်ပင်၊ အဆင့်မြင့်လှသော စကြာဝဠာ စွမ်းအင် များမှာမူ ကောင်းကင်ယံမှ ပစ်ချလိုက်သော မိုးကြိုးလျှပ်စီးများနှင့် ပိုမို တူညီနေပေသည်။

မီးပုံနှင့် မိုးကြိုး၊ တစ်ခုမှာ လူသားများ ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သလို၊ အခြားတစ်ခုမှာ သဘာဝတရား၏ ပေါက်ကွဲမှု ဖြစ်ပေရာ၊ မည်သည့်အရာက ပိုမို အစွမ်းထက်သည် ဆိုသည်မှာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့်ပင် သိရှိနိုင်ပေသည်။

ဤ ကမ္ဘာလောက၏ ကမ္ဘာဦး စွမ်းအင်နှင့် စကြာဝဠာ စွမ်းအင်တို့အကြားရှိ ကွာခြားချက်မှာလည်း ထိုနည်းတူစွာပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါကြောင့်မို့လို့ အနုစိတ် အဆင့်ရဲ့ နောက်ထပ် ခြေလှမ်းကတော့၊ ဟင်းလင်းပြင် စွမ်းအင်တွေကို သိမြင်နားလည်ဖို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ အဲဒါကတော့ အဝါရောင်နဂါးမင်းနဲ့ ထိုက်ရှီ တို့ရဲ့ စွမ်းအား အရင်းအမြစ်ပေါ့"

ဝမ်ချောင်သည် စိတ်ထဲမှ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ဦးခေါင်းထက်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကြယ်တာရာများအလား တောက်ပနေသော သူ၏မျက်ဝန်းအစုံမှာ အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်များကို ထိုးဖောက်လျက် အနုစိတ် အဆင့် စွမ်းအင် ကမ္ဘာ၏ ပိုမိုမြင့်မားသော နေရာများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

ယခင်က ဝမ်ချောင်သည် အနုစိတ် အဆင့်၏ ဟင်းလင်းပြင်မှာ ကျယ်ပြောလှသလို လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားကာ အဆုံးမဲ့နေသည်ဟုသာ သိရှိထားခဲ့သော်လည်း၊ အနုစိတ် အဆင့်၏ အထက်ဘက်တွင်မူ နောက်ထပ် ဟင်းလင်းပြင် ကမ္ဘာတစ်ခု ရှိနေသေးကြောင်းနှင့်၊ မြင့်မားလှသော နေရာ၏ အထက်တွင်မူ ပိုမို နက်ရှိုင်းလှသော ဟင်းလင်းပြင်များ ရှိနေသေးကြောင်းကိုမူ သူ တစ်ခါမှ မသိရှိခဲ့ပေ။

သူတော်စင်ဧကရာဇ်ချန်ထားခဲ့သော မှတ်တမ်းမှာ၊ ဝမ်ချောင်၏ အင်အားကို တိုက်ရိုက် မြှင့်တင်ပေးခဲ့ခြင်း မဟုတ်စေကာမူ၊ ဝမ်ချောင်အား သူ၏ရှေ့မှောက်ရှိ လမ်းကြောင်းကို အပြည့်အဝ နားလည်သွားစေခဲ့သလို၊ သိုင်းလမ်းစဉ် ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ် ဘာလဲ၊ ဘယ်လို အဓိပ္ပာယ်လဲ ဆိုသည်ကိုလည်း သိမြင်သွားစေခဲ့ရာ ဝမ်ချောင်၏ သိုင်းလမ်းစဉ်ပေါ်ရှိ အဟန့်အတားများကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်၊ တစ်စုံတစ်ရာသော အဆင့်အထိမူ ၎င်းမှာ ဝမ်ချောင်၏ သိုင်းပညာကို တိုက်ရိုက် မြှင့်တင်ပေးခြင်းထက်ပင် ပိုမို၍ အရေးပါလှပေသည်။

သိုင်းလမ်းစဉ် ဆိုသည်မှာ၊ အထွတ်အထိပ်သို့ ပိုနီးကပ်လာလေလေ၊ ရာထူး အဆင့်အတန်း တိုးမြှင့်ရန် ပိုမို ခက်ခဲလာလေ ဖြစ်ပေသည်

အဝါရောင်နဂါးမင်းနှင့် ထိုက်ရှီတို့မှာ၊ တစ်ဦးချင်းစီတိုင်းမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များသာ ဖြစ်ကြပေသည်။

သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရှိနေစဉ် အချိန်တုန်းကမူ ဤလူများမှာ တစ်စုံတစ်ရာသော အဆင့်အထိ ခြိမ်းခြောက်ခြင်း ခံထားရသော်လည်း ယခု အခါတွင်မူ သူတော်စင်ဧကရာဇ် မရှိတော့သဖြင့် သူတို့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်မည့်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိတော့ပေ။

လက်ရှိတွင် ရှောင်ကျိုကျိုး နယ်မြေပိတ်လှောင်မှု ရှိနေသဖြင့် ဤလူများမှာ မြို့တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် မဝံ့ရဲကြစေကာမူ ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်မှာ၊ မြို့တော်မှ တစ်ခါ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့်၊ ဤလူများနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့လျှင် မိမိသည် သေချာပေါက် သေရမည် ဖြစ်ကြောင်းပင်။

ထို့အပြင်၊ တစ်လောကလုံးကို အမိန့်ပေးနိုင်သော သာမန် ဧကရာဇ်အာဏာ ဆိုသည်မှာ၊ အပြင်ပန်းတွင်မူ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှပုံ ပေါ်စေကာမူ၊ ထိုက်ရှီကဲ့သို့သော လူများအတွက်မူ၊ ၎င်းမှာ မြက်ခြောက်များနှင့် ရွှံ့နွံများအလားသာ ဖြစ်သဖြင့် အနည်းငယ်မျှ ကြောက်ရွံ့နေရန် မလိုအပ်ပေ။

သူတို့သာ အလိုရှိမည် ဆိုပါက မဟာထန်မြို့တော်မှ ထွက်ခွာလာသော မည်သည့် အရာရှိကြီးကိုမဆို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်သလို မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ၎င်းအတွင်း၌ ပါဝင်နေပေသည်။

ယခု အချိန်အထိ ထိုသို့ မလုပ်ဆောင်သေးခြင်းမှာ၊ သူတို့၏ မောက်မာမှုနှင့် မိမိကိုယ်မိမိ အထင်ကြီးမှုများကြောင့်သာဖြစ်ပြီး နိမ့်ကျလှသော အဆင့်အတန်းမျိုးဖြင့် ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ရန်အတွက် မိမိတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို လျှော့ချလိုခြင်း မရှိသောကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။

******

အခန်း (၂၀၅၃) ကံကြမ္မာ ခန္ဓာကိုယ် နံပါတ် ၁၀

၎င်းသည် လူသားတစ်ဦးက ပုရွက်ဆိတ်များကို နင်းခြေ သတ်ဖြတ်နိုင်သော်လည်း၊ ပုရွက်ဆိတ်များကို သတ်ဖြတ်ရန်အတွက် တမင်တကာ လုပ်ဆောင်ခြင်း မရှိသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ပထမဦးဆုံး အချက်မှာ ၎င်းမှာ မလိုအပ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သလို၊ ဒုတိယ အချက်မှာမူ မိမိသာ အလိုရှိပါက၊ ပုရွက်ဆိတ် အသိုက်တစ်ခုလုံးကို အချိန်မရွေး ဖယ်ရှားနိုင်ကြောင်း သူ အသေအချာ သိရှိထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခု အခါတွင်မူ၊ ထိုက်ရှီမှာလည်း ယခုကဲ့သို့သော စိတ်နေစိတ်ထားမျိုး ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လက်ရှိတွင် မဟာထန်အင်ပါယာမှာ ဘေးကင်းလုံခြုံနေခြင်းမှာ၊ နောင်အနာဂတ်တွင်လည်း ယခုကဲ့သို့ ဆက်လက် ရှိနေမည်ဟု မဆိုလိုသလို၊ ထိုလူများက လုံးဝတိုက်ခိုက်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ဟုလည်း မဆိုလိုပေ။

အကယ်၍ ဤလူများကို အမြစ်ပြတ် မရှင်းလင်းနိုင်ဘဲ သူတို့ကို တုန့်ပြန်နိုင်စွမ်း ရှိသော အင်အားများကို မပိုင်ဆိုင်နိုင်ဘူး ဆိုပါကမူ မဟာထန်အနေဖြင့် မည်မျှပင် ခမ်းနားသော အောင်မြင်မှုများကို ရရှိပါစေ၊ မည်မျှပင် တောင့်တင်းသော စစ်အင်အားများ ရှိပါစေ၊ နောက်ဆုံးတွင်မူ မှန်ထဲက ပန်း၊ ရေထဲက လအလား အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

၎င်းမှာ ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် လီဟန် နန်းတက်ပြီးနောက်တွင်မူ၊ ညီလာခံသို့ တက်ရောက်ခြင်း မပြုခဲ့သည့် အကြောင်းရင်း ဖြစ်သလို ယိုကျိုးဘက်မှ အခြေအနေများကိုပင် ချက်ချင်း မစုံစမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အန်းယာလုရှန်းကို ကိုင်တွယ်နိုင်ရန်အတွက် ရှေးဦးစွာ ထိုက်ရှီနှင့်အဖွဲ့ကို ဖြေရှင်းရန် လိုအပ်သောကြောင့်ပင်။

အရေးအကြီးဆုံး အချက်မှာမူ၊ တစ်ဖန် ပြန်လည် ထိုးဖောက်နိုင်ရန်နှင့်၊ ထိုက်ရှီ တို့နှင့် တန်းတူနိုင်သော "လေဟာနယ်အဆင့်" စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ရန် ဖြစ်သည်။

"သိုင်းလမ်းစဉ်မှာ၊ အနုစိတ် အဆင့်ကနေ လေဟာနယ်အဆင့်ကို ထိုးဖောက်ချင်တယ် ဆိုရင်တော့၊ ကဏ္ဍပေါင်းစုံကနေ စတင်လုပ်ဆောင်ဖို့ လိုအပ်သလို တစ်စုံတစ်ရာသော အဆင့်အထိ စုဆောင်းပြီးမှသာ၊ အရာရာဟာ အဆင်သင့် ဖြစ်တဲ့အခါမှာ အောင်မြင်နိုင်မှာ ဖြစ်တယ်။ ကျင့်စဉ် အဆင့်က မရောက်သေးဘဲနဲ့ ထိုးဖောက်ဖို့အတွက် စိတ်ကူးယဉ်နေတာကတော့၊ လုံးဝကို မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ။"

"မဆင်မခြင် စွမ်းအားတွေ လွှဲပြောင်းပေးပြီးတော့ အတင်းအဓမ္မ အဆင့်မြှင့်တင်ဖို့ ကြိုးစားတာကတော့၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ပြီးတော့ ထိခိုက်စေရုံပဲ ရှိလိမ့်မယ်၊ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကလည်း သူရဲ့မှတ်တမ်းထဲမှာ အသေအချာ ရေးထားခဲ့တယ်၊ ဒါဟာ သူ က ငါ့ဆီကို စွမ်းအားတွေ လွှဲပြောင်း မပေးခဲ့တဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းပဲ၊ ပြီးတော့ သူက ကျွန်တော်မျိုး အနေနဲ့ အနုစိတ် အဆင့် ကို ရောက်ပြီး ငါးနှစ်လောက် ကြာတဲ့ အခါမှာမှ၊ လေဟာနယ်အဆင့် ကို အနိုင်နိုင် ထိုးဖောက်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ခန့်မှန်းထားခဲ့တာ..."

ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပေသည်၊ ဝမ်ချောင်သည် ခေါင်းကို မော့ကြည့်ထားလျက်၊ သူ၏ဝတ်ရုံစများမှာ အသာအယာ လှုပ်ခတ်နေသလို၊ သူ၏စိတ်နှလုံးအတွင်း၌မူ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် အတွေးပေါင်း များစွာဖြတ်ပြေးနေတော့သည်။

အနုစိတ် အဆင့်မှသည် လေဟာနယ်အဆင့် သို့ ကူးပြောင်းရန်မှာ၊ ထူးခြားလှသော ပါရမီနှင့် အရည်အချင်းများ မရှိပါက၊ အောင်မြင်နိုင်ခြေမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှပေသည်၊ ဤအချက်ကိုမူ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ပင်လျှင် ဝမ်ချောင်အတွက် များစွာမျှော်လင့်ချက် မထားခဲ့ဘဲ အောင်မြင်နိုင်ခြေ များစွာ မရှိဟု ယူဆခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သက်ဆိုင်ရာ ကမ္ဘာနှင့် မြေကြီး၏ နိယာမများကို သိမြင်နားလည်ခြင်း မရှိပါက စွမ်းအားများ လွှဲပြောင်းပေးရုံမျှနှင့် မည်သို့မျှ အသုံးဝင်လိမ့်မည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်၊ ရှေးဦး နယ်ပယ် ဆိုသည်မှာ ထိုမျှလောက် မလွယ်ကူလှပေ၊ သို့သော်လည်း မှတ်တမ်းကို ဖတ်ရှုပြီးနောက်တွင်မူ၊ ဝမ်ချောင်သည် ထိုသို့ မယူဆတော့ပေ။

"သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကလည်း ကမ္ဘာကူးပြောင်းသူ ဖြစ်သလို၊ ကံကြမ္မာကျောက်တုံးလည်း ရှိနေပေမဲ့လည်း သူကတော့ အဲဒီ အရာကို သိပုံမရဘူး၊ မဟုတ်ရင်တော့ သူက အခုလိုမျိုး ပြောလိမ့်မယ် မဟုတ်ဘူး။ အကယ်၍သာ တိုက်ဆိုင်မှု တစ်ခုကြောင့် အဲဒီအရာကို ရှာတွေ့နိုင်ခဲ့မယ် ဆိုရင်တော့၊ အချိန်တွေကို များစွာ လျှောချပေးနိုင်မှာ ဖြစ်သလို၊ လေဟာနယ်အဆင့် ကိုလည်း ပိုပြီးတော့ မြန်မြန် ထိုးဖောက်နိုင်မှာ သေချာတယ်"

ဝမ်ချောင်သည် စိတ်ထဲမှ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ယခု အခိုက်အတန့်တွင်၊ သူသည် ကမ္ဘာပျက်သုဉ်းတဲ့က လူတိုင်း ရင်းနှီးနေခဲ့ကြသော အရာတစ်ခုကို သတိရလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်ထိုက် ။

ကမ္ဘာပျက်သုဉ်းမှု ဘေးဒုက္ခကြီး ကျရောက်လာသည့်အခါ၊ ကမ္ဘာလောက၏ အစဦး အနှစ်သာရများ ပြိုကွဲပျက်စီးသွားမှုနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်၌ ထူးဆန်းသော အပြောင်းအလဲများစွာ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ပုံမှန် အခြေအနေများအောက်၌ ဘယ်သောအခါမှ ပေါ်ထွက်မလာနိုင်သော ထူးခြားမှုများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို မယုံကြည်နိုင်လောက်သော အပြောင်းအလဲများ အားလုံးအကြား၌၊ အစဦး အပိုင်းတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သော "ရှန်ထိုက်" မှာမူ၊ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိအောင်ပင် အရေးအကြီးဆုံးသော အရာဖြစ်သလို၊ ကမ္ဘာပျက်သုဉ်းတဲ့ ခေတ်က လူသားများအကြား၌လည်း နာမည်အကြီးဆုံးသော အပြောင်းအလဲ တစ်ခုပင် ဖြစ်တော့သည်

ရှန်ထိုက်ဆိုသည်မှာ နတ်ဘုရားများနှင့်မူ မည်သို့မျှ ပတ်သက်မှု မရှိပေ။

အပြန်အလှန်အားဖြင့်၊ ၎င်းမှာ ကျောက်တုံးဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော သန္ဓေသား မျှသာ ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းမှာ မြေအောက် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာရှိ၊ ချော်ရည်များ၏ အောက်ခြေရှိ အလွန် နက်ရှိုင်းလှသော ကျောက်သားများအကြား၌ မွေးဖွားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မြေပြင်ကြီး ပြိုကွဲသွားသည့် အခါတွင်မူ မြေအောက်၌ နက်ရှိုင်းစွာ မြှုပ်နှံထားခဲ့ပြီး နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီ၊ သောင်းချီအောင် တည်ရှိနေခဲ့ကာ၊ များပြားလှသော စွမ်းအင်များကို စုဆောင်းထားခဲ့သည့်၊ တစ်သန်းပုံ တစ်ပုံမျှသော အခွင့်အရေးဖြင့်သာ မတော်တဆ ပေါ်ထွက်လာနိုင်သည့် ဤရှန်ထိုက်မှာလည်း၊ အပြင်ဘက်သို့ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရှန်ထိုက် ပေါ်ထွက်လာသည့် အခါတွင်မူ ကမ္ဘာနှင့် မြေကြီးအကြား၌ ထူးဆန်းသော လက္ခဏာများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး ထိုကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါ ကြီးမားလှသည့် ဝိညာဉ် စွမ်းအင် (လင်ချီ) များကိုမူ မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ ဝေးကွာသော နေရာမှပင် ခံစားမိနိုင်ပေသည်

ထိုစဉ်က ထိုရှန်ထိုက်ပေါ်ထွက်လာမှုကြောင့် လူအမြောက်အမြားကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သလို၊ အခြားကမ္ဘာမှ ကျူးကျော်သူများကိုလည်း သတိပြုမိသွားစေခဲ့သည်။ ထိပ်သီး ပညာရှင် အမြောက်အမြားမှာ သတင်းကြားရသဖြင့် လှုပ်ရှားခဲ့ကြသလို၊ စီနီယာ အမတ်အိုကြီး အမြောက်အမြားပင်လျှင် ၎င်းအတွင်း၌ ပါဝင် ပတ်သက်ခဲ့ကြရာ၊ နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ထိုရှန်ထိုက်ကို အမှီပြု၍ အလွန် ပြင်းထန်လှသော ပဋိပက္ခများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း နောက်ဆုံး အရေးကြီးသော အချိန်တွင်မူ၊ အခြားကမ္ဘာမှ ကျူးကျော်သူ စစ်တပ်ကြီး ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ညစ်ညမ်းလှသော မိစ္ဆာ အငွေ့အသက် အမြောက်အမြားကို အသုံးပြုကာ၊ ရှန်ထိုက် အားနည်းဆုံး ဖြစ်နေသည့် အချိန်ကို အသုံးချ၍၊ ထိုရှန်ထိုက်ကို ရုတ်တရက် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် ထိုစဉ်က တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်ခဲ့ခြင်း မရှိစေကာမူ၊ တစ်ခုလုံးသော လူသားကမ္ဘာ၏ နောက်ပိုင်း သုံးသပ်ချက်များကိုမူ သူ အသေအချာ မှတ်မိနေပေသည်။

အကယ်၍သာ ထိုစဉ်က ရှန်ထိုက်ကို အောင်မြင်စွာ ပြန်လည် သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့မည် ဆိုပါက လူသားကမ္ဘာတွင် မကြုံစဖူးသော အစွမ်းထက်သည့် တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအား (ကျန့်လီ) တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်ကြောင်းပင်။

ထို့ပြင် ရှန်ထိုက်၏ ကလီစာ ငါးခု ခြောက်ခု၊ သွေးကြောများနှင့် အကြောများမှာ သာမန် လူသားများနှင့် မခြားနားစေကာမူ၊ ထူးခြားသည်မှာမူ အပေါက်တစ်ခု ပိုမိုပါရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအပေါက်မှာ ကမ္ဘာနှင့် မြေကြီးဆီသို့ တိုက်ရိုက်ဆက်သွယ်ထားသဖြင့် ၎င်းမှာ ရှန်ထိုက်၏ မွေးရာပါ ထူးခြားသော စွမ်းရည်ဖြစ်ကာ ကမ္ဘာနှင့်မြေကြီး၏ နိယာမများစွာ၏ ကန့်သတ်ချက်များကို လျစ်လျူရှုနိုင်စွမ်း ရှိသဖြင့် ကျင့်ကြံရာတွင်လည်း အဆပေါင်း များစွာ ပိုမိုမြန်ဆန်လှပေသည်။

ရှန်ထိုက်၏ ကိုယ်အတွင်းရှိ များပြားလှသော မူလ အရင်းအမြစ် ဝိညာဉ်ချီများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်မည် ဆိုပါကမူ၊ အကယ်၍ ကောင်းမွန်စွာ အသုံးချနိုင်ခဲ့လျှင်မူ၊ အဆုံးမဲ့လှသော အလားအလာများ ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

ကိစ္စရပ်များစွာကို ဝမ်ချောင် မေ့လျော့နေခဲ့ပြီ ဖြစ်စေကာမူ၊ ရှန်ထိုက် မြှုပ်နှံထားသော ခန့်မှန်းခြေ တည်နေရာကိုမူ ဝမ်ချောင် အသေအချာ မှတ်မိနေပေသည်။

ထို့အပြင် ယခု အခါတွင်မူ ကမ္ဘာပျက်သုဉ်းမှု ဘေးဒုက္ခကြီး ကျရောက်ရန် အချိန်တစ်စုံတစ်ရာ ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့်၊ မိမိမှလွဲ၍ အခြား မည်သူမျှ ထိုနေရာကို သိရှိရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

အချိန်မှာ အကန့်အသတ် ရှိနေသည်ကို ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲ၌ ကြည်လင်နေပေသည်။ ထိုက်ရှီနှင့် အန်းယာလုရှန်းတို့မှာ မိမိအတွက် အချိန်များစွာ ချန်ထားပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ပုံမှန် အခြေအနေများအောက်၌မူ၊ မြို့တော်မှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ တစ်ခါ ထိုက်ရှီ တို့၏ ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းကို ခံရမည် ဆိုပါက၊ အသက်ရှင်နိုင်မည့် အင်အားမှာ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်ရန်နှင့် အချိန်တိုအတွင်း ထိုက်ရှီတို့ကို တုန့်ပြန်နိုင်စွမ်း ရှိသော အရည်အချင်းများ ရရှိနိုင်ရန်အတွက်မူ၊ ထိုရှန်ထိုက်မှာ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

အခန်းအတွင်း၌ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီး ဝမ်ချောင်သည် မျက်ဝန်းများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်လိုက်ကာ၊ တိတ်တဆိတ် ပြန်လည်စဉ်းစားနေတော့သည်။

"ဘာမှ မထူးခြားဘူး ဆိုရင်တော့၊ ရှန်ထိုက်ရဲ့တည်နေရာဟာ ဒီမှာပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ဝမ်ချောင်သည် မျက်ဝန်းများကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ခန်းမဆောင် နံရံပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော မဟာထန်မြေပုံတစ်ချပ်ဆီသို့ သူ၏အကြည့်များ ကျရောက်သွားတော့သည်။ လျင်မြန်စွာ တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ မြို့တော်၏ မြောက်ဘက်အရပ်ရှိ ကျယ်ပြောလှသော တောင်တန်းကြီးများအတွင်း၌ သူ၏အကြည့်များမှာ တန့်သွားခဲ့သည်။

ထိုနေရာမှာ အလွန် မကျယ်ပြန့်လှသလို အပြင်ပန်းတွင်လည်း အရေးမပါလှပုံ ပေါ်ပေသည်။ မြေပုံပေါ်တွင်ပင် အမှတ်အသား ပြုလုပ်ထားခြင်း မရှိစေကာမူ၊ ၎င်းမှာ ရှန်ထိုက်မြှုပ်နှံထားသော တည်နေရာ အစစ်အမှန်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

ထို့အပြင် ထိုနေရာမှာ ဖုန်တောတော ဖြစ်နေသလို၊ ပေထင်နှင့် မြို့တော် တို့နှင့်လည်း အလွန် ဝေးကွာလှသဖြင့်၊ သာမန်အားဖြင့် မည်သူမျှ ထိုနေရာကို သတိထားမိကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ထိုသို့ ရှိနေစေကာမူ၊ ရတနာ ဆိုသည်မှာ လွယ်လွယ်နှင့် ရရှိနိုင်သော အရာ မဟုတ်ပေ။

"ရှန်ထိုက်ကို ရရှိချင်တယ် ဆိုရင်တော့၊ ပထမဦးဆုံး လုပ်ဆောင်ရမယ့် အချက်က၊ ထိုက်ရှီရဲ့ အာရုံခံစားမှုကို သေချာပေါက် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ဖို့ပဲ..."

ဝမ်ချောင်သည် စိတ်ထဲမှ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ထိုက်ရှီနှင့် အဖွဲ့မှာ မိမိကို အမြဲတမ်း ဖျက်ဆီးခြင်းရဲ့ သားတော်ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်၊ သူတော်စင်ဧကရာဇ်နတ်ရွာစံသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ မိမိမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိအောင်ပင် သူတို့၏ နောက်ထပ် ပစ်မှတ် ဖြစ်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် ထိုက်ရှီကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်း မဟုတ်စေကာမူ၊ ဤကိစ္စကို မလုပ်ဆောင်မီ အချိန်၌မူ ထိုက်ရှီ၏ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းကို မခံရစေရန် သေချာပေါက် အာမခံချက် ရှိနေဖို့ လိုအပ်ပေသည်။

"ဝုန်း"

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်၊ ဝမ်ချောင်သည် သူ၏စိတ်နှလုံးအတွင်းမှနေ၍၊ ဦးနှောက်အတွင်းရှိ ကံကြမ္မာကျောက်တုံးနှင့် ချက်ချင်း ချိတ်ဆက်လိုက်ရာ၊ ရွှေရောင်ရှိသော ကျောက်မျက်ရတနာ တစ်ခုမှာ ဝမ်ချောင်၏ ဦးနှောက်အတွင်း၌ ပျံဝဲနေလျက်၊ အဆုံးမဲ့လှသော ဆန်းကြယ်သည့် အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေတော့သည်။

ယခင်နှင့် မတူညီဘဲ၊ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ဆီမှ ကံကြမ္မာ အပိုင်းအစကို ရရှိခဲ့ပြီးနောက်တွင်မူ ဝမ်ချောင်၏ကံကြမ္မာကျောက်တုံးမှာ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ များစွာပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး အရွယ်အစား ကြီးမားလာသလို၊ သေးငယ်လှသော အပိုင်းအစလေး တစ်ခုလည်း သိသိသာသာ တိုးပွားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒါဟာ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရဲ့ ကံကြမ္မာ အပိုင်းအစ ပဲ ဖြစ်ရမယ်။"

ဝမ်ချောင်သည် စိတ်ထဲမှ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူတော်စင်ဧကရာဇ်နတ်ရွာစံခါနီးအချိန်၌ မိမိကို ပေးသနားခဲ့သော ထို ကြည်လင်တောက်ပလှသည့် ကံကြမ္မာ အပိုင်းအစမှာ ဝမ်ချောင်၏ ယခင် အသိအမြင်များကို လုံးဝပြောင်းလဲပစ်လိုက်သလို ကံကြမ္မာကျောက်တုံးအပေါ် သူ၏သိရှိနားလည်မှုကိုလည်း အဆင့်တစ်ခု တိုက်ရိုက် မြှင့်တင်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် မိမိကိုယ်မိမိ အထူးခြားဆုံးသော သူ ဖြစ်သလို၊ တစ်ခုလုံးသော ကမ္ဘာလောကတွင် တစ်ဦးတည်းသော ကမ္ဘာကူးပြောင်းသူ ဖြစ်သည်ဟု အမြဲတမ်း ယူဆထားခဲ့သော်လည်း၊ သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ လျှို့ဝှက်ချက်မှာ သူ၏အသိအမြင်များကို လုံးဝ ချေမှုန်းပစ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် အခြားသော ကမ္ဘာကူးပြောင်းသူများ ရှိနေသေးသလို၊ အခြားသော "ကံကြမ္မာကျောက်တုံး" များလည်း ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ဝမ်ချောင်တစ်ခါမှ မစဉ်းစားခဲ့မိပေ။

ထို့ပြင် ဟွန်းဟော်အဖြစ် တိုးတက် ပြောင်းလဲနေစဉ်အတွင်းမှာပင်၊ ကံကြမ္မာကျောက်တုံး က သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကို "ကံကြမ္မာ ခန္ဓာကိုယ် နံပါတ် ၉" ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ရာ၊ ၎င်းမှာ သူ၏ရှေ့တွင် နံပါတ် ၈၊ နံပါတ် ၇ ... မှသည် နံပါတ် ၁၊ နံပါတ် ၀ အထိ ရှိနေမည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသလို၊ မိမိကိုယ်တိုင်မှာလည်း "ကံကြမ္မာ ခန္ဓာကိုယ် နံပါတ် ၁၀ ဖြစ်နေနိုင်ခြေ အလွန် မြင့်မားနေပေသည်။

ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် ၎င်းတို့အတွင်း၌ မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သနည်း ဆိုသည်ကို အသေအချာ မသိရှိစေကာမူ၊ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက်သော လူသားအမြောက်အမြားမှာ ကံကြမ္မာကျောက်တုံး နှင့် ပတ်သက်နေရပါသနည်း ဆိုသည်မှာမူ သူ၏နောက်ကွယ်၌ သေချာပေါက်သော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိနေပေလိမ့်မည်။

ထို့ပြင် ဝမ်ချောင်သည် မိမိနှင့် သူတော်စင်ဧကရာဇ်တို့အကြားရှိ ကွာခြားချက်ကိုလည်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

နှစ်ဦးစလုံးမှာ အခြားကမ္ဘာမှ ကူးပြောင်းလာသူများ ဖြစ်ကြစေကာမူ၊ သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အရာမှာ သေးငယ်လှသော ကံကြမ္မာ အပိုင်းအစလေး တစ်ခုမျှသာ ရှိသော်လည်း၊ မိမိကို ဤကမ္ဘာသို့ ယူဆောင်လာခဲ့သော ထိုကံကြမ္မာကျောက်တုံးမှာမူ၊ သိသိသာသာကို များစွာ ပိုမိုကြီးမားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

နှစ်ဦးစလုံးမှာ လုံးဝကို အဆင့်အတန်းချင်း မတူညီကြပေ။

"ကံကြမ္မာ ခန္ဓာကိုယ် နံပါတ် ၁၀...၊ ဒါဆိုရင် ငါဟာ နောက်ဆုံးသော ကမ္ဘာကူးပြောင်းသူလို့ အဓိပ္ပာယ်ရတာလား?"

ဝမ်ချောင်သည် စိတ်ထဲမှ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်မိရင်း မိမိ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ အခြေအနေများမှာ ဝေဝါးရှုပ်ထွေးနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤအရာများ အားလုံးမှာ လက်ရှိ သူ ရရှိထားသော အချက်အလက်များအပေါ် အခြေခံ၍ ခန့်မှန်းတွက်ချက်ထားခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး အစစ်အမှန် အမှန်တရားမှာ ဘာလဲ ဆိုသည်ကိုမူ ယခု အချိန်အထိ အတည်မပြုနိုင်သေးပေ။

သို့သော်လည်း ခဏတာမျှသာ ဖြစ်ပေသည်၊ ဝမ်ချောင်သည် အတွေးများထဲမှ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

"ကံကြမ္မာကျောက်တုံး ငါ့မှာ အငွေ့အသက်တွေကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မယ့် နည်းလမ်း တစ်ခုခု ရှိပါသလား၊ ကောင်းကင် လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို လှည့်စားနိုင်ဖို့နဲ့၊ ထိုက်ရှီလိုမျိုး လေဟာနယ်အဆင့်ရဲ့ အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်တွေကိုပါ လှည့်စားနိုင်ဖို့အတွက်ပေါ့?"

ဝမ်ချောင်က စမ်းသပ်၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ဦးနှောက်အတွင်း၌မူ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပေသည်၊ ကံကြမ္မာကျောက်တုံး မှာမူ မည်သည့် တုန့်ပြန်မှုမျိုးမျှ မရှိခဲ့ပေ။

ဝမ်ချောင်သည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ကံကြမ္မာကျောက်တုံး၏ တုန့်ပြန်မှုအပေါ် သူ အနည်းငယ်မျှ အံ့သြခြင်း မရှိပေ၊ အမှန်စင်စစ်တွင်မူ၊ ကံကြမ္မာကျောက်တုံးက တုန့်ပြန်လိုက်မည် ဆိုပါကမှ အမှန်တကယ် ထူးဆန်းနေပေလိမ့်မည်

သို့သော်လည်း ဝမ်ချောင်မှာမူ လက်မလျှော့ခဲ့ပေ။ သူ ယခုကဲ့သို့သော အချိန်တွင် ကံကြမ္မာကျောက်တုံးကို အကူအညီ တောင်းရခြင်းမှာ၊ သေချာပေါက်သော အကြောင်းရင်းနှင့် အာမခံချက် အချို့ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်မူ ဝမ်ချောင်သည် သူ၏နည်းလမ်းကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

သူ၏မျက်ဝန်းအစုံကို တင်းတင်း မှိတ်ထားလိုက်ပြီး ကံကြမ္မာကျောက်တုံးကို ထပ်မံ၍ မမေးမြန်းတော့ဘဲ၊ အပြန်အလှန်အားဖြင့် တိုင်းနိုင်ငံပေါင်းစုံ ပွဲတော်တုန်းက အရှေ့မြောက်ဘက် မြို့ရိုးထောင့်၌ အန်းယာလုရှန်းကို လိုက်လံ သတ်ဖြတ်စဉ်၊ ထိုက်ရှီနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရသော မြင်ကွင်းကို ပြန်လည် မြင်ယောင်အောင် ကြိုးစားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကြီးမားလှသော စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားများကို အသုံးချ၍၊ ဝမ်ချောင်သည် ထို မြင်ကွင်းကို သူ၏ဦးနှောက်အတွင်း၌ တစ်ဖန် ပြန်လည် ထင်ဟပ်စေခဲ့သည်။ ထိုက်ရှီသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား ခန့်ညားထည်ဝါစွာဖြင့်၊ အတိုင်းအဆမရှိသော အားသာချက်များဖြင့် ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာခဲ့ကာ၊ လူတိုင်းကို လွယ်လွယ်ကူကူနှင့် အနိုင်ယူခဲ့သော မြင်ကွင်းများနှင့်၊ ထိုက်ရှီကို ရင်ဆိုင်ရစဉ်အတွင်း လူတိုင်း၏စိတ်ထဲ၌ ပေါ်ပေါက်ခဲ့သော ပြင်းထန်လှသည့် အန္တရာယ် ခံစားချက်၊ တင်းမာမှုများနှင့်၊ ထူထပ်လှသော သေခြင်းတရား အငွေ့အသက်များကိုပါ ပြန်လည် မြင်ယောင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ထို "ကြောက်ရွံ့မှု"၊ "တင်းမာမှု" နှင့် "သေခြင်းတရား" အငွေ့အသက်များကို တမင်တကာ ပိုမိုကြီးမားလာအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ဦးနှောက်အတွင်းရှိ ကံကြမ္မာကျောက်တုံးဆီသို့ ပေးပို့လိုက်တော့သည်။

အမှန်စင်စစ်တွင်မူ ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် တမင်တကာ လုပ်ဆောင်နေရန်ပင် မလိုအပ်တော့ပေ။ ထိုစဉ်က တိုက်ပွဲအတွင်း၌ အကယ်၍သာ သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ အငွေ့အသက်များ ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်မလာခဲ့ပါက လူတိုင်းမှာ ထိုက်ရှီ၏ လက်ထဲ၌ လွန်ခဲ့သော အချိန်ကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

အချိန်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ ခေတ္တမျှ ကြာမြင့်ပြီးနောက်တွင်မူ မမျှော်လင့်ဘဲနှင့် ဝမ်ချောင်ပေးပို့လိုက်သော ထို "မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှု" အငွေ့အသက်များကို ခံစားမိပုံရသဖြင့်၊ အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ကံကြမ္မာကျောက်တုံးသည် နောက်ဆုံးတွင်မူ ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

"ပြင်းထန်လှသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို အာရုံခံမိပါသည်။ ပိုင်ရှင်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပြင်းထန်လှသော စိတ်စွဲလမ်းမှုများနှင့် ဆန္ဒများကို ခံစားမိပါသည်"

"ထူးခြားသော ဖြစ်ရပ် ကံကြမ္မာ စွမ်းအားတုန့်ပြန်နေပါသည်"

"အဆုံးအဖြတ် စတင်ပါသည်"

"အဆုံးအဖြတ် ပြီးဆုံးပါပြီ၊ ပိုင်ရှင်၏ လက်ရှိ အင်အားအရဆိုလျှင်၊ ပစ်မှတ်နှင့် တစ်ဦးတည်း ဆုံတွေ့ခဲ့ပါက သေဆုံးနိုင်ခြေမှာ ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း ရှိသလို၊ လွတ်မြောက်နိုင်ခြေမှာ ၀ ရာခိုင်နှုန်း ရှိပါသည်၊ ပိုင်ရှင်၏ ပြင်းထန်လှသော ရှင်သန်လိုစိတ်များကို အာရုံခံမိပါသည်"

"ပိုင်ရှင်၏ အင်အားများကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေပါသည်၊ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှု ပြီးဆုံးပါပြီ၊ ပိုင်ရှင်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပစ်မှတ်၏ ရှေ့မှောက်မှ လွတ်မြောက်နိုင်သော အရည်အချင်းမျိုး ရှိမနေပါ..."

...

အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင်၊ ကံကြမ္မာကျောက်တုံး၏ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ထွက်ပေါ်လာသော သတင်းစကားများမှာ ဝမ်ချောင်၏ ဦးနှောက်အတွင်း၌ စီးဆင်းသွားခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ဆုံး ရလဒ်မှာမူ လူကို များစွာ စိတ်ပျက်သွားစေခဲ့သည်။

ကံကြမ္မာကျောက်တုံး၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချက်အရ ရလဒ်မှာ၊ ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် လုံးဝရှင်သန်နိုင်စွမ်း မရှိသလို၊ မည်သည့် တုန့်ပြန်နိုင်စွမ်း နည်းလမ်းမှလည်း ရှိမနေခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

ဝမ်ချောင်သည် ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားခဲ့သော်လည်း များမကြာမီမှာပင် ချက်ချင်း သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

ယခုကဲ့သို့သော ရလဒ်အပေါ်တွင်မူ၊ ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် များစွာ အံ့သြခြင်း မရှိပေ၊ အနုစိတ် အဆင့်အဆင့်ဖြင့် လေဟာနယ်အဆင့် ကို တုန့်ပြန်ရန်မှာ၊ မူလကတည်းကပင် မဖြစ်နိုင်သောအရာဖြစ်ရာ၊ ဤရလဒ်မှာလည်း သူ တွက်ချက်ထားပြီးသား ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်၊ သို့သော်လည်း ဝမ်ချောင်မှာမူ လက်မလျှော့ခဲ့ပေ။

အရာရာကို ကြိုတင် စဉ်းစားပြီးမှသာ လှုပ်ရှားတတ်သူဖြစ်ရာ သူ အဘယ်ကြောင့် ကံကြမ္မာကျောက်တုံး၌ ထိုက်ရှီကို တုန့်ပြန်နိုင်မည့် နည်းလမ်း တစ်ခုခု ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေရသနည်း ဆိုပါက ၎င်းမှာ သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ ထိုကံကြမ္မာကျောက်တုံး အပိုင်းအစကို ဝါးမျိုပြီးနောက်တွင်မူ လက်ရှိ ကံကြမ္မာကျောက်တုံး မှာ ကြီးမားလှသော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သလို၊ လုပ်ဆောင်ချက် အသစ်များစွာလည်း တိုးပွားလာခဲ့သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့အနက် အထင်ရှားဆုံးသော အချက်မှာမူ ရှင်းဟော်အရည်အချင်းမှာ ဟွန်းဟော်အဖြစ် တိုးတက် ပြောင်းလဲသွားခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

ထို့အပြင် ယခင်ကဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်မျိုးမှာ လုံးဝ မရှိခဲ့ဖူးပေ။