ဒုတိယအသုတ် မူလ သက်ရှိ များ

ဆေးပညာ ပါရမီရှင် ပွဲတော်ကြီး၏ ဗိုလ်လုပွဲမှာ နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။

ကွင်းပြင်ပေါ်ရှိ ပြိုင်ပွဲဝင်များမှာလည်း အစက ၃၀၀ ကျော် ရှိခဲ့ရာမှ ယခုအခါ ၂၀ ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ထိုအထဲမှ ထိပ်ဆုံး သုံးဦးသာ မြင့်မြတ်နယ်မြေသို့ သွားရောက်နိုင်မည့် လက်မှတ်ကို ရရှိကြမည် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤအဆင့်အထိ ရောက်လာသူများက တစ်နည်းအားဖြင့် အောင်မြင်နေပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။

သူတို့၏ စွမ်းဆောင်ရည်နှင့် နာမည်များမှာ အဖွဲ့အစည်းကြီးအချို့၏ အထူးအာရုံစိုက်မှုကို ရရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ပြိုင်ပွဲပြီးဆုံးသည်နှင့် သူတို့၏လက်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်စာများစွာ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိလာပေတော့မည်။

နောင်တွင် ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲများ မရှိခဲ့လျှင် သူတို့၏ အနာဂတ်မှာ အလွန်တောက်ပနေမည်မှာ အသေအချာပင်။

ထို့ကြောင့် ဤနောက်ဆုံး ပွဲစဉ်တွင် လူတိုင်း၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် ပို၍ ပေါ့ပါးနေကြသည်။

အမှန်စင်စစ် ပထမနှင့် ဒုတိယနေရာတွင် ရှိနေသော ထန်ထျန်းနှင့် ကျင်းထန်တို့မှာ အလွန်အမင်း ထူးချွန်လွန်းနေပြီး တခြားသူများကို အပြတ်အသတ် နှိပ်ကွပ်ထားနိုင်သဖြင့် ကျန်ရှိသော ပြိုင်ပွဲဝင် အများစုမှာ လက်မှတ်ရရန် မျှော်လင့်ချက်ကိုပင် စွန့်လွှတ်လိုက်ကြသောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

စင်မြင့်ပြင်ပရှိ အစီအရင်များ ပြန်လည် မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ နောက်ဆုံးပွဲစဉ်၏ အကြောင်းအရာကို တရားဝင် ကြေညာလိုက်သည်။

"တတိယ ပွဲစဉ် - သက်တမ်းတိုးဆေးလုံး ဖော်စပ်ခြင်း"

"လူတစ်ဦးစီကို တူညီတဲ့ သက်တမ်းတိုးဆေးလုံး အမယ် သုံးစုံစီ ပေးမယ်။ မိမိတို့ရဲ့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး အဆင့် မြင့်တဲ့ သက်တမ်းတိုးဆေးလုံးကို ဖော်စပ်ရမယ်"

"အဆင့် အမြင့်ဆုံး ထိပ်ဆုံး ၁၀ ဦးက များပြားလှတဲ့ ဆုလာဘ်တွေကို ရရှိမယ်"

"ထိပ်ဆုံး သုံးဦးကတော့ ဆုလာဘ်တွေအပြင် ဆေးပညာ လေ့လာဖလှယ်ဖို့အတွက် မြင့်မြတ်နယ်မြေသို့ သွားရောက်နိုင်မယ့် လက်မှတ်ကိုပါ ရရှိမှာဖြစ်တယ်"

"အချိန်က နှစ်နာရီ သတ်မှတ်ထားတယ်၊ အခု... စတင်ပါပြီ"

ပြိုင်ပွဲအကြောင်းအရာ ကြေညာပြီးနောက် လူတိုင်း၏ ရှေ့တွင် ဆေးအမယ် သုံးစုံစီ ပေါ်ထွက်လာပြန်သည်။

ထန်ထျန်းက နားထောင်ပြီးနောက် ဤပြိုင်ပွဲ ပွဲစဉ်ကို ရေးဆွဲသူမှာ တကယ်ကို ပညာရှိလှသည်ဟု မှတ်ချက်ချမိသည်။

သက်တမ်းတိုးဆေးလုံး ဆိုသည်မှာ အလွန် ထူးခြားသော ဆေးလုံးတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ အဆင့်ကို ဆေးလုံးပေါ်ရှိ အစင်းကြောင်း အရေအတွက်နှင့်သာ တိုင်းတာခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဆေးလုံး၏ အာနိသင်ဖြင့်သာ တိုင်းတာခြင်း ဖြစ်သည်။

တူညီသော ဆေးအမယ်ကို သုံးသော်လည်း ဆေးပညာ အဆင့်မြင့်မားသူ ဖော်စပ်သည့် ဆေးလုံးမှာ အာနိသင် ပို၍ အစွမ်းထက်သည်။

အနိမ့်မှ အမြင့်သို့ အဆင့်ဆင့်အားဖြင့် သက်တမ်းတိုးဆေးလုံး၊ သက်တမ်းတိုးအသီးဆေးလုံး၊ အင်မော်တယ် သက်တမ်းဆေးလုံး၊ ထောင်စုနှစ် သက်တမ်းဆေးလုံး၊ သောင်းစုနှစ် သက်တမ်းဆေးလုံးနှင့် အမြင့်ဆုံးအဆင့် ဖြစ်သော 'ကောင်းကင်နှင့်အမျှ သက်တမ်းရှည်ဆေးလုံး' ဟူ၍ ရှိသည်။

ထို့ပြင် အဆင့်တစ်ခုချင်းစီတွင်လည်း အစင်းကြောင်း အရေအတွက်အရ ကွာခြားချက် ရှိနေသေးသည်။

ဤဆေးလုံးက ဆေးဆရာတစ်ဦး၏ ဘက်စုံအရည်အချင်းကို အတိအကျ စမ်းသပ်နိုင်သဖြင့် ပြိုင်ပွဲအတွက် အသင့်တော်ဆုံး ဆေးလုံးများထဲမှ တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ ဆေးအမယ်များမှာ အလွန် ဈေးကြီးလွန်းခြင်းပင်။

သို့သော် ထိုက်ယိမြင့်မြတ်နယ်မြေ အတွက်မူ ဤဆေးအမယ်များမှာ ပြောပလောက်သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။

မကြာမီမှာပင် ကျန်ရှိနေသော ပြိုင်ပွဲဝင်များမှာ နောက်ဆုံး အားထုတ်မှုအဖြစ် သူတို့၏ အခြေအနေကို အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် ပြင်ဆင်ပြီး စတင် ဖော်စပ်ကြတော့သည်။

ထန်ထျန်းကမူ... ဝိုင်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။

နှစ်နာရီဆိုသည်မှာ တကယ်ကို ကြာလွန်းလှသည်။

အိပ်နေရသည်မှာလည်း ပျင်းစရာ ကောင်းသဖြင့် ဤအချိန်အတွင်း အခြားကိစ္စများ သွားလုပ်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ပြင်ပမှ အမြင်အရဆိုလျှင် ထန်ထျန်းမှာ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် တကယ်တမ်းတွင်မူ သူက ပြိုင်ပွဲကွင်းပြင်မှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး 'ဆန်းကြယ် ဥ ကမ္ဘာ' အတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဂန်ဂန် မွေးဖွားလာခဲ့သည်မှာ ၁၀ ရက်ခန့် ရှိပြီဖြစ်ရာ ဆန်းကြယ် ဥကမ္ဘာ၏ ဒုတိယအသုတ် မူလ သက်ရှိများ မှာလည်း မွေးဖွားလာတော့မည့် ပုံရသည်။

ထန်ထျန်း၏ ပုံရိပ်မှာ ဂျင်ဂိုပင် အထက်တွင် ပေါ်လာသည့်အခါ ပျော်ရွှင်စရာ ရယ်မောသံများက သူ့နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။

သစ်ပင်အောက်တွင် ကုရှောင်းရွှယ်၊ ကြောင်လေးနှင့် ဂန်ဂန် တို့ သုံးဦးမှာ သစ်ပင်ကြီးကို ပတ်ကာ ပြေးလွှား ဆော့ကစားနေကြသည်မှာ အလွန် ပျော်စရာ ကောင်းလှသည်။

၁၀ ရက်အတွင်း ဂန်ဂန် ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြောင်လေးထက် များစွာ ပိုကြီးလာခဲ့ပြီး အဖြူအမည်း အမွှေးလုံးကြီး တစ်လုံးကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ တစ်ခါတစ်ရံ မြေကြီးပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေတတ်သည်။ သူ၏ လှပသော အမွှေးများပေါ်တွင် မြေကြီးများ ပေကျံနေသည်ကိုလည်း သူ ဂရုမစိုက်ချေ။

ထန်ထျန်းမှာ ကလေးဆန်သည့် စိတ်မျိုး မရှိသဖြင့် သူတို့ သုံးယောက် ဘာကစားနေကြသည်ကိုတော့ သူ နားမလည်ပေ။

သူက သစ်ပင်ထိပ်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝမ်ကျိယွီက သစ်ပင်ထိပ်တွင် ထိုင်နေပြီး အရောင်အမျိုးမျိုးရှိသည့် တာအိုအသီး သုံးလုံးကို သေချာ လေ့လာနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ထိုတာအိုအသီး သုံးလုံးမှာ အခြေခံအားဖြင့် မှည့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အတွင်းမှ သက်ရှိများ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားနေရပြီး နှလုံးခုန်သံကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ပေါ်နေသည်။

၎င်းတို့မှာ ဆန်းကြယ် ဥကမ္ဘာ၏ ဒုတိယအသုတ် မွေးဖွားလာမည့် မူလ သက်ရှိများပင် ဖြစ်သည်။

ရွှေရောင်တာအိုအသီးမှာ ဘိုးဘေးနဂါး ဖြစ်သည်။

ခုနစ်ရောင်ခြည် တာအိုအသီးမှာ ဘိုးဘေးဖီးနစ် ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် အစိမ်းရောင် တာအိုအသီးတစ်လုံးမှာမူ... အစိမ်းရောင် ကြာပွင့် တစ်ပွင့် ဖြစ်နေသည်။

ဂန်ဂန် မွေးဖွားပြီးနောက်တွင် ဤ အစိမ်းရောင် ကြာပွင့် တာအိုအသီးမှာလည်း လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာပြီး ဘိုးဘေးနဂါးနှင့် ဘိုးဘေးဖီးနစ်တို့ကို အမီ လိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

၎င်းအတွင်း၌ အဆုံးမဲ့သော မူလ အသက်စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသည်။

ထန်ထျန်း၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချက်အရ ဤတာအိုအသီး သုံးလုံးမှာ ဆန်းကြယ် ဥကမ္ဘာ၏ သက်ရှိ မူလအစ ကို တရားဝင် စတင်ပေးမည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အောက်၌ ဆော့ကစားနေသော သူများမှာ ထန်ထျန်း ရောက်လာသည်ကို သတိထားမိသွားကြသည်။

ဂန်ဂန်က အသံပေးကာ ထန်ထျန်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ချက်ချင်း ရောက်လာပြီး သူ၏ အမွှေးနုနု ဦးခေါင်းကြီးဖြင့် ထန်ထျန်း၏ ရင်ဘတ်ကို ချစ်ခင်စွာ ပွတ်သပ်နေသည်။

ကျိကျွင်းတစ်ပိုင်း ခွန်အားရှိသော မူလ သက်ရှိတစ်ဦးအနေဖြင့် ဂန်ဂန်မှာ လူစကား ပြောနိုင်သော်လည်း သူက မကြိုက်ပုံရဘဲ သူ၏ နဂိုမူလ နည်းလမ်းဖြင့်သာ ဖော်ပြလိုပုံရသည်။

ထန်ထျန်းကလည်း အတင်းအကျပ် မလုပ်ခိုင်းပေ။ ဤနေရာမှာ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာ ဖြစ်သဖြင့် စိတ်ကြိုက် နေထိုင်ရုံသာ ရှိသည်။

"ဟေး... လူအိုကြီး ထန်"

"မင်း ဆေးပညာ ပြိုင်ပွဲသွားပြိုင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ"

ကြောင်လေးက ပြေးလာပြီး မေးလိုက်သည်။

ထန်ထျန်းက ဂန်ဂန်၏ ခေါင်းကို ပွတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ပြိုင်ပွဲက အရမ်းပျင်းဖို့ ကောင်းလို့ မင်းတို့ကို လာကြည့်တာ"

ကြောင်လေးက တဟားဟားရယ်လိုက်ပြီး "ငါ ထင်သားပဲ"

"မင်းလို ဆေးပညာ အထွတ်အထိပ် အရှင်နဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့လူက ကလေးတွေနဲ့ ပြိုင်နေတာဆိုတော့ သူတို့ကို ကြောက်မသေရုံ တော်ပါသေးတယ်။ မင်းကတော့ ညှာနေတာပဲ"

"ငါ့အမြင်တော့ မင်း တိုက်ရိုက်သာ အတင်းဝင်သွားလိုက်ပါလား၊ ဟို ဝူရှန့်ကျိကျွင်း ဆိုတဲ့ လူလည်း မင်းကို ဘာမှ မလုပ်နိုင်ပါဘူး"

ထန်ထျန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး "မင်း ဘာသိလို့လဲ"

ထို့နောက် သူက ထိုအကြောင်းအရာကို ကျော်လိုက်ပြီး မှည့်ခါနီး တာအိုအသီး သုံးလုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"တော်တော်လေး အချိန်တန်ပြီပဲ"

"ငါ အားနည်းနည်း စိုက်ပေးလိုက်ရမလား၊ အခုပဲ မွေးဖွားလာအောင် လုပ်လိုက်ရအောင်"

ထန်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။

ကြောင်လေးက အော်ပြောသည်။ "ငါလည်း အဲဒါကို လုပ်ချင်နေတာ ကြာပြီ"

"မင်းက အပြင်မှာပဲ အလုပ်ရှုပ်နေတာကိုး"

" သူတို့တွေက မင်းရဲ့ ကလေးတွေပဲဟာ၊ မင်း နည်းနည်းလောက် အားစိုက်လိုက်ရင် သူတို့ မွေးလာမှာပါ"

ထန်ထျန်းမှာ ဆွံ့အသွားသည်။

ဤကြောင်လေး၏ စကားလုံး များမှာ အမြဲတမ်း 'စိတ်ပျက်စရာ' ကောင်းလှသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ မွေးဖွားဖို့ ပြင်လိုက်ကြစို့"

"ဝမ်ကျိယွီ... ဆင်းလာခဲ့"

ဝမ်ကျိယွီကို သစ်ပင်ပေါ်မှ ဆင်းခိုင်းပြီးနောက် ထန်ထျန်းနှင့် ကြောင်လေးတို့က ဤတာအိုအသီး သုံးလုံးကို တရားဝင် မွေးဖွားပေးရန် စတင်လိုက်ကြသည်။

၎င်းတို့မှာ အခွံခွဲထွက်ရန် နီးစပ်နေပြီဖြစ်သဖြင့် ကမ္ဘာ၏ အရှင်သခင် ဖြစ်သော ထန်ထျန်းနှင့် ကမ္ဘာကို တည်ဆောက်သူ ကြောင်လေးတို့ ပူးပေါင်းလိုက်သည့်အခါ ဤဖြစ်စဉ်မှာ ပို၍ မြန်ဆန်သွားတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် တာအိုအသီး သုံးလုံးအတွင်းရှိ သက်ရှိများ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ ပို၍ မြန်ဆန်လာသည်။

အပြင်ဘက်သို့ ပန်းထွက်နေသော အသက်စွမ်းအားများမှာလည်း ပို၍ ပြင်းထန်လာပြီး ဆန်းကြယ် ဥကမ္ဘာ တစ်ခုလုံးမှာပင် တုန်ခါနေသည်။

အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ တောက်ပသော အလင်းတန်းများမှာ သစ်ပင်ထိပ်မှ ထွက်ပေါ် လာသည်။

၎င်းမှာ မတူညီသော သက်ရှိအလင်းတန်း သုံးမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

ဆန်းကြယ် ဥကမ္ဘာ၏ ဒုတိယအသုတ် မူလ သက်ရှိများ တရားဝင် မွေးဖွားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။