အခန်း (၆၂၃)

ကပ်ဘေးကုန်းမြေနှင့် ပတ်သက်၍ ထန်ထျန်းက မေးခွန်းများစွာကို တိုက်ရိုက်မေးမြန်းခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ အနည်းငယ် သိသာလွန်းလှသဖြင့် တစ်ဖက်လူအနေဖြင့် သူက ဤကိစ္စပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ခု ကြံစည်နေသည်ဟု ထင်သွားနိုင်သည်။

သို့သော် ထန်ထျန်းကတော့ ဂရုမစိုက်ပေ။ ရိပ်မိလည်း ရိပ်မိပါစေပေါ့၊ ဘာဖြစ်လဲ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူက ဝူရှန့်ကျိကျွင်းနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ရမည်သာ ဖြစ်သည်။

အရက်သမားကြီးနှင့် စကားပြောဆိုရင်းမှပင် ထန်ထျန်းက ဝူရှန့်ကျိကျွင်း၏ အမည်ရင်းကို နောက်ဆုံးတွင် သိလိုက်ရသည်။

လုံကျိုကျိုး တဲ့။

စဉ်းစားစရာ ကောင်းလှသော အမည်တစ်ခုပင်။

သူတို့နှစ်ဦးက လမ်းလျှောက်ရင်း စကားပြောလာကြရာ ထိုက်ယိမြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ နေ့စဉ်လူနေမှုဘဝ နယ်မြေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

အရက်သမားကြီးမှာ ဈေးကြီးပေးရခြင်းနှင့် ထိုက်တန်သော လမ်းပြတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

မြင့်မြတ်နယ်မြေအတွင်းရှိ နေရာအတော်များများကို သူက ထန်ထျန်းအား စိတ်ကြိုက် ခေါ်သွားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ဤလူသည် တစ်ချိန်က မြင့်မြတ်နယ်မြေအတွင်း အဆင့်အတန်း မနိမ့်ခဲ့ကြောင်း ထန်ထျန်း မြင်နိုင်သည်။

ဟွမ်ယွမ် တာအို အထွတ်အထိပ် အဆင့်ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးမှာ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် ယခုကဲ့သို့ လမ်းပြလုပ်ကာ ရသမျှ ပိုက်ဆံဖြင့် အရက်သောက်ရင်း ဘဝကို ကုန်ဆုံးနေရသနည်း ဆိုသည်မှာ စဉ်းစားစရာပင်။

ပိုက်ဆံရလျှင် မူးအောင်သောက်ကာ အချိန်ဖြုန်းပြီး ပိုက်ဆံကုန်လျှင် ပြန်ရှာရင်း သံသရာလည်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထန်ထျန်းက ဤအကြောင်းကို မေးသည့်အခါ အရက်သမားကြီးက သက်ပြင်းကို ပြင်းပြင်းချလိုက်သည်။

"တစ်သက်လုံး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်ယူလာခဲ့တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်က... ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြိုးစား မမီနိုင်တဲ့အပြင် ပိုပိုပြီး ဝေးကွာသွားတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ ဆုံတွေ့ရတဲ့အခါ..."

"အဲဒီမှာ စိတ်ဓာတ်ကျစရာ အချိန်တစ်ခု ရှိလာတာပဲ"

အရက်သမားကြီးသည်လည်း တစ်ချိန်က သက်ရှိအားလုံးကို ငုံ့ကြည့်နိုင်သည့် ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ကံဆိုးသည်မှာ သူ၏ ခေတ်တွင် ချန်ဝူဟွေ့ ဆိုသည့် လူတစ်ယောက် ရှိနေခြင်းပင်။

အစပိုင်းတွင် သူက ကောင်းကင်ထိပ်ဆုံး၌ မွေးဖွားလာသည့် အသာစီးရမှုဖြင့် ချန်ဝူဟွေ့ကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့သေးသည်။

သို့သော် ချန်ဝူဟွေ့က ဤကမ္ဘာ၏ နိယာမများကို အသားကျသွားသည်နှင့် တဟုန်ထိုး တိုးတက်သွားကာ သူ့ကို အဝေးကြီးမှာ ထားရစ်ခဲ့တော့သည်။

အရက်သမားကြီးက အတင်းလိုက်သော်လည်း ထိုသူ၏ ကျောပြင်ကိုသာ ဝေးသထက် ဝေးလံစွာ ကြည့်နေခဲ့ရသည်။

လူတိုင်းက ရှင်းဟယ် အင်မော်တယ် ဧကရာဇ်ကဲ့သို့ ထိုသို့သော ရိုက်ခတ်မှုများအောက်တွင် ချက်ချင်း ပြန်လည် နိုးထနိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။

နှစ်ပေါင်း သောင်းချီ ကြာမြင့်သွားသော်လည်း အရက်သမားကြီးမှာ ချန်ဝူဟွေ့၏ အရိပ်အောက်မှ မထွက်နိုင်ဘဲ ပိုမို ဆုတ်ယုတ်လာခဲ့သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော် က အမှိုက်ပဲ"

"ကျွန်တော့် ဘဝရဲ့ တစ်ခုတည်းသော တန်ဖိုးကတော့ နောက်မျိုးဆက်တွေကို ဆုံးမဖို့ အဆိုးမြင် သင်ခန်းစာအဖြစ် အသုံးတော်ခံရတာပဲ"

"ကျွန်တော် စိတ်ပြန်တင်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကြိုးစားတိုင်းမှာ အဲဒီလူရဲ့ ပုံရိပ်က ကျွန်တော့် ခေါင်းထဲ ပြန်ပေါ်လာပြီး အကုန်လုံးကို ပျက်စီးစေတာပဲ"

"ဒါကြောင့် ပြောရရင် ကျွန်တော့် ရဲ့ စိတ် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က မမီသေးလို့ပါ၊ ကျွန်တော် က အမှိုက်ပဲ"

အရက်သမားကြီးက ခေါင်းခါရင်း 'အမှိုက်' ဟု နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ပြောလိုက်သည်။

ထန်ထျန်းကတော့ ဘာမှတ်ချက်မှ မပေးခဲ့ပေ။

ဤကမ္ဘာတွင် လူတိုင်းမှာ အခက်အခဲများကြားမှ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဖောက်ထွက်နိုင်ကြသည် မဟုတ်ပေ ။

ပို၍ အတိအကျ ပြောရလျှင် လူအများစုမှာ အခက်အခဲများကြားတွင် လဲကျသွားကြခြင်း ဖြစ်ပြီး မည်သူမှ သူတို့ကို အာရုံမစိုက်ကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် အခက်အခဲများကြားမှ ရုန်းထွက်နိုင်သူများမှာ ချီးကျူးခံကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်နေ့တာ အချိန်ကာလမှာ အရက်သမားကြီးနှင့်အတူ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ထန်ထျန်း၏ ခွန်အားကြောင့် ကြောက်ရွံ့နေသည်လား မသိသော်လည်း ဤလူမှာ တာဝန်ကျေလှသည်။ မြင့်မြတ်နယ်မြေအတွင်း သွားလာခွင့်ရှိသမျှ နေရာစုံသို့ လိုက်ပို့ပေးကာ အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးခဲ့သည်။

၎င်းကို ကြည့်လျှင် ခရစ်စတယ် ၂ သောင်းမှာ မနှမြောလောက်ပေ။

မြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို သိရှိပြီးနောက် ထန်ထျန်းက အခြားနည်းလမ်းဖြင့် စုံစမ်းရန် အစီအစဉ်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ကာ ဝူရှန့်ကျိကျွင်း (သို့မဟုတ်) လုံကျိုကျိုးနှင့် တိုက်ရိုက်တွေ့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျိကျွင်းအောက်ရှိ သူများမှာ ထိုအဆင့်ရှိ ကိစ္စများကို လုံးဝ မသိနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူတို့မှာ ငါးကန်ထဲတွင် မွေးမြူထားသော ငါးအုပ်ကဲ့သို့ပင် ဤလှောင်အိမ်ထဲမှ မည်သည့်အခါမျှ ထွက်နိုင်ကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် လုံကျိုကျိုးကို မရှာမီ ထန်ထျန်းက တိမ်တိုက်ထျန်းဖူ နန်းတော် မျိုးဆက် ဆီသို့ အရင်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူက တိမ်တိုက်ထျန်းဖူကမ္ဘာမှ လာသူဖြစ်ရာ အနည်းငယ် ကူညီပေးလိုက်ခြင်းမှာ နောက်ဆုံးသော လောကီရေးရာ ကိစ္စများကို အဆုံးသတ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် တစ်ချိန်က ထာဝရစင်မြင့် တွင် ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော ထောင်စုနှစ် ပါရမီရှင် လျိုထျန်းဟုန် နှင့် သောင်းစုနှစ် အာဏာရှင် ချန်ဝူဟွေ့ တို့ကိုလည်း တွေ့ဆုံလိုသေးသည်။

"ကျေးဇူးပဲ၊ ဒါက မင်းအတွက် အခကြေးငွေ"

မြင့်မြတ်နယ်မြေကို ပတ်ကြည့်ပြီးနောက် ထန်ထျန်းက ခရစ်စတယ် ၂ သောင်းကို အရက်သမားကြီးထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

အရက်သမားကြီးမှာ ကြောင်သွားကာ မေးသည်။ "နောက်ထပ် ၂ ရက် ကျန်သေးတယ်လေ၊ အစ်ကိုကြီး လမ်းပြ မလိုတော့ဘူးလား"

"မြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ အတွင်းရေး ဆက်ဆံရေးတွေ၊ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေ ကျွန်တော် မပြောရသေးဘူးလေ"

ထန်ထျန်းက ခေါင်းခါပြသည်။ "မလိုတော့ဘူး"

"ဒါဆို လုံလောက်ပြီ"

လုံကျိုကျိုးနှင့် တိုက်ရိုက် တွေ့ဆုံရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးကတည်းက မြင့်မြတ်နယ်မြေ အတွင်းရှိ ရှုပ်ထွေးပွေလီသော အင်အားစု များအကြောင်း သိနေရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

အကြမ်းဖျင်း သိထားလျှင် ရပြီဖြစ်သည်။

အရက်သမားကြီးက ခရစ်စတယ်များကို သိမ်းလိုက်ရင်း ပြောသည်။ "ဒါဆိုရင်တော့ နောက်ပိုင်းမှာ အစ်ကိုကြီး ဘာလိုအပ်တာပဲရှိရှိ ကျွန်တော့်ကို အချိန်မရွေး လာရှာလို့ ရပါတယ်"

" ကျွန်တော်က အမှိုက်ဆိုပေမဲ့ သူများဆီက အလကားယူရတာကိုတော့ သိပ်မလုပ်ချင်ဘူး"

ထန်ထျန်းက အင်းဟုသာ ပြန်ထူးလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူတို့နှစ်ဦး လမ်းခွဲလိုက်ကြသည်။

ထန်ထျန်းက ကုရှောင်းရွှယ်နှင့် ဝမ်ကျိယွီတို့ကို ဆန်းကြယ် ဥကမ္ဘာထဲမှ ထုတ်မလာသေးဘဲ ပတ်ဝန်းကျင် လှပသော တောင်တစ်လုံး၏ အောက်ခြေသို့ တစ်ကိုယ်တည်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤနေရာမှာ တိမ်တိုက်ထျန်းဖူ နန်းတော် မျိုးဆက် များ အခြေချရာ နေရာပင် ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းအတွင်း တိမ်တိုက်ထျန်းဖူမှ တက်လာသော ပါရမီရှင်မှာ အတော်အတန် များပြားသည်။ အထူးသဖြင့် အစောပိုင်း ကာလများတွင် တက်လှမ်းပုံ စည်းမျဉ်းများ မတူညီခဲ့သဖြင့် နှစ်စဉ် ပါရမီရှင်များစွာ ကောင်းကင်ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ဤနှစ်များအတွင်း သူတို့က ဒေသခံ ပါရမီရှင်များကိုပါ စုဆောင်းကာ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ဖွံ့ဖြိုးလာခဲ့ကြသည်။

သို့သော် အမှန်တကယ် အင်အားကြီးသော ဒေသခံ အင်အားစုများနှင့် ယှဉ်လျှင်တော့ အလွန် သေးငယ်လှပေသည်။

ထျန်းဖူနန်းတော် မျိုးဆက်အားလုံး၏ အင်အားကို ပေါင်းစည်းထားမှသာ ဤနေရာလေးတွင် အေးချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

တောင်တက်လမ်း၏ အဝင်ဝတွင် လူစိမ်းများ မဝင်စေရန် ကင်းစခန်းတစ်ခု ထားရှိထားသည်။

ထန်ထျန်းက တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ဒီတာအိုရောင်းရင်း... ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

အစောင့်က ထန်ထျန်းကို တားကာ မေးမြန်းသည်။

ထန်ထျန်းက တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။ "ကျန်းဖုန်း ကို ရှာချင်လို့ပါ"

အရက်သမားကြီး ပြောပြချက်အရ သူ့ကို ကြိုဆိုရန် တာဝန်ကျသူမှာ ယခင်အပတ်က တိမ်တိုက်ထျန်းဖူမှ တက်လာခဲ့သော နတ်ဘုရားသားတော် ကျန်းဖုန်း ပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ထိုသူမှာ သူ့ကို သိပေလိမ့်မည်။

ထန်ထျန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ အစောင့်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောသည်။ "စီမံသူ ကျန်းဖုန်းက ဒီနေ့ ဧည့်သည်လာဖို့ ရှိတယ်လို့ ကြိုမပြောထားဘူး"

ထန်ထျန်းက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို သူ့ကို တစ်ချက် သတင်းပို့ပေးပါ"

"တိမ်တိုက်ထျန်းဖူက ထန်ထျန်း ရောက်လာတယ်လို့ ပြောလိုက်ပါ"

စကားဆုံးသည်နှင့် ကင်းစောင့်မှာ နေရာတွင် ကြောင်အသွားတော့သည်။

"ထန်ထျန်းလား"

"မင်းက ဒီနှစ်မှ တိမ်တိုက်ထျန်းဖူကမ္ဘာက တက်လာပြီး ဝူဟွေ့ တာအိုအရှင် ကိုယ်တိုင် နာမည်ထုတ်ပြောခဲ့တဲ့ ထန်ထျန်းလား"

"ဒါပေမဲ့... မင်းက ဟင်းလင်းပြင် မုန်တိုင်းထဲမှာ သေသွားပြီလို့ ကြားထားတာလေ"

ထင်ရှားသည်မှာ သူသည်လည်း ထန်ထျန်း၏ သတင်းကို ကြားထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထန်ထျန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ကံကောင်းလို့ အသက်ရှင်ခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ လမ်းကြောင်း လွဲသွားလို့ အခုမှ ရောက်လာတာ"

"သွားပြီး သတင်းပို့ပေးပါဦး"

အစောင့်မှာ သံသယများ ရှိနေသော်လည်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒီမှာ ခဏစောင့်၊ ငါ အခုသွားလိုက်မယ်"

ပြောပြီးနောက် သူက တောင်ပေါ်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးတက်သွားတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် တောင်ပေါ်မှ လူရိပ်တစ်ခု အလျင်အမြန် ပြေးဆင်းလာခဲ့သည်။

ထန်ထျန်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာသောအခါ ထိုသူက အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"သောက် "

"ထန်ထျန်း... မင်း တကယ်ကြီးလား"

ရောက် လာသူမှာ အခြားသူမဟုတ် ကျန်းဖုန်း ပင် ဖြစ်သည်။