အခန်း (၁-၂)
Vol. 1 Ch. 1-2
အခန်း ၁ - ခမ်းခမ်းနားနား မင်္ဂလာပွဲ
မနက်စောစောအချိန် ဖြစ်သောကြောင့် ကောင်းကင်ကြီးတစ်ခုလုံး အနည်းငယ် တောက်ပနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဆောင်းအလယ် ရောက်နေပြီဖြစ်၍ လေကလည်း အေးစက်နေသည်။ တည်းခိုဆောင်၏ ပြတင်းပေါက်များကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ထားသော်လည်း လေအေးများက တံခါးအဟလေးများမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာနေဆဲ ဖြစ်သည်။
လဲ့ကျစ်က မိန်းကလေးအစေခံများနှင့် အခမ်းအနားမှူးမော့မော့ နိုးလာသည်အထိ အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ အိပ်ပျော်ဟန်ဆောင်နေခဲ့သည်။ ထိုလူများ ရောက်လာချိန်တွင် သူမကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖီးလိမ်းပြင်ဆင်ပေးပြီး သင့်တင့်စွာ ဝတ်ဆင်ပေးခဲ့ကြသည်။
ကြေးဝါမှန်ပြင်တွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့လှပပြီး ခေါင်ရမ်းပန်းနှင့် ဆင်တူသော မျက်နှာလေးတစ်ခု ပေါ်လာရန် အချိန်အကြာကြီး မယူလိုက်ရချေ။ ဖမ်းစားနိုင်ဆုံးအရာက သူမ၏ ညှို့ဓာတ်အပြည့်နှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မြေခွေးမလေး၏ မျက်ဝန်းကဲ့သို့ မျက်လုံးလေးတစ်စုံသာ ဖြစ်သည်။
အခမ်းအနားမှူးမော့မော့၏ မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်နေသည့် အပြုံးတစ်ခု အမြဲရှိနေသလို မိန်းကလေးအစေခံ လီယောင်ကလည်း သူမအတွက် သစ်တော်သီးဟင်းရည် တစ်ပန်းကန် ယူလာပေးခဲ့သည်။ မကြာသေးမီက အလွန်အေးပြီး ခြောက်သွေ့နေသောကြောင့် လဲ့ကျစ်၏ လည်ချောင်းမှာ မကြာခဏ ခြောက်သွေ့ကာ ချောင်းဆိုးပြီး အသံပင် အက်ရှရှ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
'ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ ငါ လုံးဝ ချောင်းဆိုးလို့ မဖြစ်ဘူး။'
သူမက ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ ငေးနေကြည့်ရင်း သစ်တော်သီးဟင်းရည်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တစ်ငုံစီ သောက်နေခဲ့သည်။
ပူနွေးသော နေရောင်က တဖြည်းဖြည်း ပိုတောက်ပလာပြီး ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးကို လင်းလက်သွားစေသည်။ တည်းခိုစခန်းရှိ အလုပ်ကြမ်းသမားများနှင့် ကျေးကျွန်များအားလုံးလည်း နိုးထလာကြပြီ ဖြစ်သည်။ ခဏအကြာတွင် ပေါ့ပါးသော ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အချို့က တိုးတိုးလေး စကားပြောနေကြသည်။
“ဟေး... အခန်းထဲက မင်းသမီးလေးက ထိုက်ဇီအတွက်လို့ နင် ထင်လား”
(ထိုက်ဇီ* – အိမ်ရှေ့စံမင်းသား)
“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီမင်္ဂလာပွဲကို ဘုရင်မင်းမြတ် ချီးမြှင့်ခဲ့တာနော်၊ မင်း ဘယ်လိုပဲပြောပြော သူက ထိုက်ဇီဖေးပဲ”
(ထိုက်ဇီဖေး* – အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ဇနီး)
“အဲလို ပြောလို့ ရပါ့မလား၊ ဘယ်သူကများ အရှင်အိမ်ရှေ့စံရဲ့ အပြုအမူတွေကို ခန့်မှန်းနိုင်လို့လဲ”
“အဲဒါတော့ မှန်တယ်၊ သူက ကျောက်စိမ်းလို နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ တတိယမင်းသားနဲ့ မတူဘူး”
သူတို့၏ ဆွေးနွေးမှုများ ပြီးသွားချိန်တွင် လဲ့ကျစ်၏ မျက်နှာမှ ခပ်ဖျော့ဖျော့ အပြုံးလေးက မပျက်မယွင်း ရှိနေသေးသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ရွံရှာနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
'ကျိုးနွံတဲ့ လူကြီးလူကောင်းတဲ့လား။ ကျောက်စိမ်းလို နူးညံ့တယ်တဲ့လား။ သြော်....'
ရုတ်တရက် လီယောင်က သူမဘက်သို့ လျှောက်လာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလာခဲ့သည်။
“သခင်မလေး၊ တတိယမင်းသား ရောက်လာပါတယ်”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ချိန်တွင် လဲ့ကျစ် အနည်းငယ် မှင်သက်သွားရသည်။ တစ်လကျော်သွားသည်အထိ သူမ ဤအခေါ်အဝေါ်ကို သိပ်မရင်းနှီးသေးပေ။
'လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ့်ခြောက်နှစ်လုံးလုံး သူမကို အားလုံးက “မင်းသမီးလေး” လို့ပဲ ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်မှာတော့ တာ့လီတိုင်းပြည်က မရှိတော့ဘူး’
'မဟုတ်ဘူး။ ငါ ဒီကိစ္စကို ထပ် မတွေးသင့်တော့ဘူး'
လဲ့ကျစ်က သူမကိုယ်သူမ အတွေးများထဲမှ အတင်းပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ လီယောင်နှင့် အခမ်းအနားမှူးမော့မော့တို့က အခန်းတွင်းမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားကြပြီးနောက် သူမနောက်မှ ရင်းနှီးသော ခြေသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ယနေ့တွင် သူက တာ့ချီ၏ ဧကရာဇ်၊ ဧကရီတို့နှင့်အတူ ကောင်းချီးမင်္ဂလာအတွက် ဆုတောင်းရန် ဟော်ကူဘုရားကျောင်းသို့ လိုက်ပါသွားသင့်သည်။ သို့သော် လဲ့ကျစ်ကတော့ သူ ယနေ့ ရောက်လာမည်ကို သေချာပေါက် သိနေခဲ့သည်။ အမှတ်ရစရာများကြောင့် မျက်လုံးများမှ စိုစွတ်မှုကို ထိန်းချုပ်ကာ လဲ့ကျစ်တစ်ယောက် နောက်သို့ လှည့်ပြီး ပုံမှန်အတိုင်း ပြုံးပြလိုက်သည်။
အစိမ်းရင့်ရောင် ချည်ထည်ဝတ်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးက အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး ဆောင်းလေအေးကို သယ်ဆောင်လာသည်။ အေးစက်သောလေက သူမ၏ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်သို့ တိုးဝင်လာသဖြင့် လဲ့ကျစ်၏ လည်ချောင်းပင် နာကျင်လာရသည်။ သူမ မထိန်းနိုင်ဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အကြိမ်အနည်းငယ် ချောင်းဆိုးရန် ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်သည်။
သူမ ချောင်းဆိုးနေသည်ကို မြင်လိုက်ချိန်တွင် ထိုအမျိုးသားက တံခါးကို အမြန်ပိတ်ပြီး သူမဆီသို့ ကမန်းကတမ်း လျှောက်လာသည်။
“ကျစ်ကျစ်၊ မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား”
လဲ့ကျစ် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ချောမောသော မျက်နှာက သူမအနားသို့ ကပ်လျက် ရောက်ရှိနေလေသည်။
ဤမျက်နှာပေါ်က အသွင်အပြင်များထဲတွင် ဘယ်အရာက အမှတ်ရစရာအကောင်းဆုံးလဲဟု ပြောရန်ခက်သော်လည်း ပေါင်းစည်းလိုက်လျှင်တော့ အမှန်တကယ် မမေ့နိုင်စရာ သွင်ပြင်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။
‘ဒါက သူမ ၁၂ နှစ်ကြာ မြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့ မျက်နှာပဲ’
“ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ် အစ်ကိုအားရှ”
လဲ့ကျစ်က နူးညံ့သောအပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ဟော်ရှ၏မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်သွားသော အကြည့်များ ပေါ်လာသည်။ သူမထံမှ ‘အစ်ကို’ ဟူသော ခေါ်သံကို မကြားရသည်မှာ အတော်ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင် ထိုအသံကို နားထောင်ရသည်က တစ်သက်တာလုံး ဝေးကွာနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူ့နှလုံးသားလည်း အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေမိသည်။ ထို့နောက် သူက အမှတ်မဲ့ ပြန်မေးလာခဲ့သည်။
“မင်း ငါ့ကို မုန်းနေတာလား”
လဲ့ကျစ်၏ တွန့်နေသော နှုတ်ခမ်းထောင့်များက ထိုနေရာတွင်ပင် ရပ်တန့်သွားသည်။ အချိန်ခဏကြာပြီးနောက် သူမက သူမ၏မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းကာ တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ကျွန်မ ရှင့်ကို မုန်းခဲ့ဖူးတယ်”
သွယ်လျသော အနက်ရောင် မျက်တောင်များက သူမ၏ မှိုင်းဝေနေသော မျက်လုံးများကို ဖုံးလွှမ်းပေးထားပြီး မျက်လုံးအောက်ခြေမှ အလင်းတန်းများကိုပါ ဖုံးအုပ်ပေးထားသည်။ ဤအဖြေက အလွန်ပါးနပ်လွန်းလှသည်။
‘မမုန်းဘူးဆိုတဲ့ မုသာဝါဒလည်း မဟုတ်ခဲ့သလို ဆက်ပြီး မုန်းတီးနေတယ်လို့လည်း မပြောနိုင်တော့ဘူး။ မုန်းခဲ့ဖူးတယ်၊ ဆိုလိုတာက တချိန်က သူ့ကို မုန်းခဲ့ပေမယ့် ခုတော့ အားလုံးပြီးသွားပြီ။’
“ကျစ်ကျစ်...”
သူ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အသံက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။ လဲ့ကျစ်က မျက်လွှာများကို ပြန်ပင့်လိုက်ပြီး အပြုံးဖြင့် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒီလထဲမှာ ကျွန်မ တော်တော်နားလည်သွားပြီ။ ကျွန်မ အစ်ကိုအားရှကို အပြစ်တင်ချင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အစ်ကို့ရဲ့ အခက်အခဲကိုလည်း ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်”
နွေးထွေးမှုတစ်ခုက သူ့နှလုံးသားထဲသို့ စီးဝင်သွားသောကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် ဟော်ရှ၏ မျက်လုံးထဲ၌ အပြုံးတစ်ခု စွန်းထင်းလာခဲ့သည်။
'သေချာတာပေါ့၊ သူရဲ့ကျစ်ကျစ်က အရင်လို နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ ကျစ်ကျစ် ဖြစ်နေဆဲပဲ၊ တာ့လီတိုင်းပြည် ပျက်သုန်းသွားတဲ့နေ့က နီရဲနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း သူ့ကို ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် အော်ဟစ်ကြိမ်းမောင်းနေတဲ့ ကျစ်ကျစ်ရဲ့ ပုံရိပ်က အခုတော့ အိပ်မက်တစ်ခု ဖြစ်သွားပြီ’ ‘
‘သူတို့က ငယ်စဉ်ကနေ အရွယ်ရောက်တဲ့အထိ ဆယ့်နှစ်နှစ်ကြာ အတူကြီးပြင်းလာခဲ့တဲ့ ငယ်ကျွမ်းဆွေတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး လဲ့ကျစ်ရဲ့ ဆံထိုးတင်အခမ်းအနားမှာ တာ့လီရဲ့ ဘုရင်မင်းမြတ်က သူ့ကို သမက်တော်အဖြစ် ရည်ရွယ်ဖိတ်ကြားခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီနေ့တော့.... သူမ လက်ထပ်တော့မှာ သူ ခံစားချက် မရှိသလို ကြည့်ရှုနေခဲ့ရတယ်။’
အနီရောင်တောက်တောက် မင်္ဂလာဝတ်စုံက ဟော်ရှ၏ မျက်လုံးများကို အနှောင့်အယှက် ပေးနေပြီး သူမ၏ အလွန်လှပသော မျက်နှာက သူ့နှလုံးသားကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေသည်။
‘သူ့အိမ်မက်ထဲမှာလို သူမကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ပွေ့ဖက်ထားပြီး ပွတ်သပ်နေချင်တယ်။ သူမကို အရမ်းချစ်ချင်နေတဲ့စိတ်ကူးရိုင်းတွေက သူ့အရိုးတွေထဲကနေ ထွက်နေတဲ့ တက်မက်မှုဆန္ဒတွေပါ… အဲ့ဒါက အကြိမ်ပေါင်းများစွာ... မရေမတွက်နိုင်လောက်အောင် ပေါ်လာဖူးတဲ့ စိတ်ကူးအိပ်မက်တွေပဲ...’
‘ဒါပေမယ့် လက်တွေ့မှာတော့ သူ ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘူး’
ဟော်ရှက မျက်လုံးထောင့်မှတစ်ဆင့် လဲ့ကျစ်၏ ဗလာကျင်းနေသော ညာဘက်နားရွက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မှန်တင်ခုံအနီးသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ မြောက်ပင်လယ်ဘက်မှ ရောက်လာသည့် အနီရောင်မဟူရာ နားဆွဲလေးကို ကောက်ယူကာ သူမအတွက် ရွေးချယ်ပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူက ချစ်ခင်သော မျက်လုံးများဖြင့် သူမရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး နူးနူးညံ့ညံ့ ပြောလာသည်။
“ကျစ်ကျစ်၊ ထိုက်ဇီကို ဆွဲချဖို့ ကိုယ့်ကို ကူညီပေးပါ၊ မင်းက အနာဂတ်မှာ ကိုယ့်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ဧကရီ ဖြစ်လာမှာပါ”
လဲ့ကျစ်က သူ့၏ချစ်ခင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်လုံးများအောက်တွင် ရှိနေသော သူ လျှို့ဝှက်ထားသည့် ရည်မှန်းချက်များနှင့် အနိုင်ယူရန် စိတ်အားထက်သန်မှုများကို မြင်နိုင်ခဲ့သည်။ အတိအကျပြောရလျှင် သူမက လူတိုင်းသဘောကျနှစ်သက်နိုင်သော မျက်နှာလေးရှိသည့်သူ့လက်ထဲမှ စစ်တုရင်အပိုင်းအစလေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
‘အဲဒါကို သူ့အတွက် လမ်းရှင်းဖို့ သုံးမှာလေ....’
သို့တိုင်အောင် လဲ့ကျစ်က အပြုံးဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့”
ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ဟော်ရှ၏မျက်နှာ ရွှင်လန်းတက်ကြွလာသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူက ပြန်ထရပ်လိုက်ပြီး သူမကို ပွေ့ဖက်ထားချင်ပုံဖြင့် သူ့လက်မောင်းများကို ဖွင့်ကာ သူမ အနားသို့ တိုးကပ်လာသည်။
လဲ့ကျစ်က သူမ၏ဗိုက်ထဲမှ ရုတ်တရက် နာကျင်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
‘ရွံစရာကောင်းလိုက်တာ.....အော်ဂလီတောင် ဆန်တယ်...’
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အပြင်မှ လူတစ်ယောက်က တံခါးကို တိုးတိုးလေး ခေါက်ကာ သတင်းပို့လာခဲ့သည်။
"တတိယမင်းသား၊ အရှင်မင်းသား အခု ပြန်မထွက်ရင် ဘုရင်မင်းမြတ်နဲ့ ဧကရီက သံသယဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"
ဟော်ရှ၏မျက်နှာက ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားပြီး သူ့လက်များကို မကျေမနပ် ပြန်ချလိုက်သည်။ ယနေ့တွင် သူက သူမကိုတွေ့ရန်အတွက် ဟူကော်ဘုရားကျောင်းမှ ခိုးထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ယခုအချိန်တွင် သူ နှောင့်နှေးနေ၍ မရတော့ပေ။
"ဒါဆို ကိုယ် အရင်သွားတော့မယ်"
သူ့မျက်နှာက စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေပုံရသည်။
“မင်းကိုမင်း ကာကွယ်ရမယ်နော်၊ ဟော်တူ... သူက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ ဝံပုလွေကောင်"
လဲ့ကျစ်က ခဏလောက် ထိတ်လန့်သွားပုံရပြီးမှ ခေါင်းညိတ် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
.......။.......။......
လဲ့ကျစ်က ယပ်တောင်အဝိုင်းလေးကို ကိုင်ထားရင်း အခမ်းအနားမှူးမော့မော့နှင့် လီယောင်၏အကူအညီဖြင့် အခန်းတွင်းမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာခဲ့သည်။
ပူနွေးသော နေရောင်ခြည်က တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းနေပြီး သူမရှေ့ရှိ ယပ်တောင်အဝိုင်းလေးကိုပင် ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။ လဲ့ကျစ်က ယပ်တောင်ပေါ်မှ ရွှေချည်ဖြင့် ထိုးထားသည့် ပျံသန်းနေသော အချစ်ငှက်ကလေးတစ်စုံကို ဘာအမူအရာမှ မရှိဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ပန်းထိုးသူ၏ပန်းထိုးလက်ရာ အလွန်ကောင်းမွန်သည်ကို တွေ့မြင်နိုင်ပြီး ယပ်တောင်ပေါ်တွင် အချစ်ငှက်နှစ်ကောင်ကြားရှိ ခံစားချက်များကို အပြည့်အ၀ ထုတ်ဖော်ပြသနိုင်ခဲ့သည်။
လဲ့ကျစ်က အခုမှ အသိဝင်လာပုံရသည်။
‘သူမ အိမ်ထောင်ပြုခဲ့တာ....’
‘ဒီနေ့က သူမ မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေလေ.... ဒါပေမယ့် ပျော်ရွှင်မှုက ဘယ်မှာလဲ....’
“သခင်မလေး...ခြေလှမ်းတွေကို ဂရုစိုက်ပါ”
လီယောင်၏သတိပေးချက်က သူမ၏အတွေးများကို ပြန်ထွက်သွားစေခဲ့သည်။ လဲ့ကျစ်က ရွှေနီရောင်ရစ်ငှက်ပုံပါသော ဝေါယာဉ်နှင့် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော တော်ဝင် အပြင်အဆင်များပါသည့် မင်္ဂလာဆောင်လှည့်လည်အခမ်းအနားကို ယပ်တောင်မှတဆင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။
ချီတိုင်းပြည်၏ဧကရီက ထိုက်ဇီ၏မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ကောင်းချီးများရရန် ဆုတောင်းဖို့ ဟူကော်ဘုရားကျောင်းသို့သွားရန် အထူးရွေးချယ်ခဲ့သည်။
သူမက မန်ချူးမင်းဆက်ရဲ့ အရပ်ဘက်နဲ့ စစ်ဘက်အရာရှိတွေ အပါအဝင် သာမန်ပြည်သူတွေကို ထိုက်ဇီက တန်ဖိုးထားမခံရကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား?
လဲ့ကျစ် တာ့ချီသို့ ရောက်လာသည်မှာ တစ်လကျော်လောက်သာ ရှိသေးပြီး ထိုက်ဇီ၏ အကြောင်းကို သိပ်မသိခဲ့ရပေ။ အစေခံများဆီမှ သူ့ညာဘက်ခြေထောက်တွင် ပြဿနာ ရှိနေကြောင်းနှင့် သူ့၏ထူးခြားသော စိတ်နေစိတ်ထားများအကြောင်း ကြားဖူးရုံမှလွဲ၍ သူ့အကြောင်းကို သူမ ဘာမှ မသိခဲ့ရပေ။ ထို့အပြင် ဟော်ရှ၏ ထပ်ခါတလဲလဲ အလေးအနက် သတိပေးချက်များကိုတော့ သူမ ကြားဖူးခဲ့သေးသည်။
‘တကယ်တော့ သူမ မေးတောင် မမေးရဲခဲ့တာပါ။ သူမလို စစ်ရှုံးသွားတဲ့ လက်အောက်ခံတိုင်းပြည်က မင်းသမီးလေးက စည်းကမ်းတွေကို ကျော်လွန်လို့ မရဘူး။ နာခံမှုရှိရှိ လိုက်နာဖို့ပဲ လိုအပ်တယ်။’
လဲ့ကျစ် ရစ်ငှက်ပုံစံဝေါယာဥ်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်နှင့် စီတန်းလှည့်လည်တန်းက ရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ရွေ့လျားသွားသည်။
တည်းခိုစခန်းက မြို့တော်၏အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေပြီး မြို့တံခါးသို့ ဝင်ရန် အချိန်အတော်ကြာခဲ့သည်။ ခမ်းနားသောပုတီးစေ့ကန့်လန့်ကာများက ရစ်ငှက်ပုံစံဝေါယာဥ်၏ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် တွဲလောင်းကျနေသည်။ လဲ့ကျစ်က ဘေးနှစ်ဖက်တွင် ရပ်နေသော လူများကို ဖျတ်ခနဲ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့က မင်္ဂလာစီတန်းလှည့်လယ်ပွဲကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
လှောင်ပြောင်ရယ်မောခြင်းနှင့် သနားခြင်းတို့ အပါအဝင် သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် မတူညီသော အမူအရာများ ရှိကြသည်။ သေချာနေသည်ကတော့ ပွဲလမ်းသဘင်၏တောက်ပသော အရောင်နှင့် ပျော်ရွှင်မှုများ လုံးဝ ရှိမနေခဲ့ပေ။
ထိုအရာက လွန်ခဲ့သော တစ်လ ဟော်ရှ အောင်ပွဲနှင့်အတူ ပြန်လာခဲ့ချိန်နှင့် အလွန်ကွာခြားနေလေသည်။
ထိုအချိန်တွင် သူမက သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော နောက်ဆုံး ရထားလုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။ အပြင်ဘက်မှ တတိယမင်းသား၏ အောင်ပွဲခံပြန်လာခြင်းအတွက် ဂုဏ်ပြုသော အသံများ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် သူမ၏မျက်လုံးများက နီရဲသထက် နီရဲလာခဲ့သည်။
ရထားလုံး၏ ကန့်လန့်ကာက ရထားလုံးနှင့်အတူ ယိမ်းထိုးသွားချိန်တွင် သူမ အပြင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ လူများစွာတို့က သူတို့၏မျက်နှာပေါ်မှ ရွှင်လန်းမှုနှင့် မာန်မာနတို့ကို လျှို့ဝှက်မထားကြချေ။
‘အဲဒါက အောင်ပွဲခံနိုင်တဲ့ တိုင်းပြည်ရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာအချိန်ပေါ့လေ....’
လဲ့ကျစ်က အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာက အရောင်ပိုဖျော့လာခဲ့သည်။
ရစ်ငှက်ပုံစံဝေါယာဥ်က လမ်းမကြီးကို ဖြတ်သွားကာ နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဝတ်ပြုအခမ်းအနားခန်းမရှေ့၌ ရပ်သွားခဲ့သည်။
လဲ့ကျစ်က လီယောင်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ရစ်ငှက်ပုံစံဝေါယာဥ်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ရုပ်ရည်ချောမောသော ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးက လျင်မြန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာကာ သူမနှင့် ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ရပ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်က အန်းရွှယ်ပါ၊ ထိုက်ဇီဖေးကို အရိုအသေပေးပါတယ်။ ထိုက်ဇီရဲ့ ခြေထောက်က အဆင်မပြေတဲ့အတွက် သူ အခမ်းအနားကို လာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထိုက်ဇီဖေးကို သတင်းပို့ခိုင်းလိုက်ပါတယ်”
မင်္ဂလာဆောင်သည့်နေ့တွင် သတို့သား ပေါ်မလာခြင်းက သာမန်အမျိုးသမီးများအတွက်ပင် အရှက်ရစရာ ဖြစ်သည်။ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ဘေးဘက်ရှိ လီယောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
သို့သော်လည်း လဲ့ကျစ်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ရပါတယ်၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး"
ထိုကဲ့သို့ တုံ့ပြန်မှုက အန်းရွှယ်ကို မှင်သက်သွားစေသော်လည်း ခဏအကြာတွင် သူက ထိုတွေဝေမှုမှ ပြန်သတိဝင်သွားပုံဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ အရိုအသေပေးပြီး ပြန်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
‘အရှက်တရားလား? တခြားအမျိုးသမီးတွေအတွက်တော့ အရှက်ရစရာ ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။ ဒါပေမယ့် သူမအတွက်တော့ အကြီးမားဆုံး အရှက်တရားကို ခံစားခဲ့ရပြီးပြီလေ။ ဒီလောက်နဲ့ မခံစားရတော့ဘူး။’
‘သူမအတွက်တော့ ထိုက်ဇီ မလာတာ ပိုတောင် ကောင်းသေးတယ်။ မဟုတ်ရင် တစ်ခုခု မှားသွားမလားဆိုပြီး သူမ စိတ်ပူနေရလိမ့်မယ်။’
လဲ့ကျစ်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ စင်မြင့်ပေါ်သို့ တစ်လှမ်းပြီး တစ်လှမ်း လျှောက်လာရင်း ထိပ်ဆုံး၌ ရပ်နေလိုက်သည်။ သူမက အောက်ဘက်မှ ရာနှင့်ချီသော အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက်အရာရှိများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့က ဘာအမူအရာမှ မရှိဘဲ ဝတ်ပြုအခမ်းအနားကို နားထောင်နေကြသည်။ ထိုနောက် အားလုံးက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဂုဏ်ပြုကြပြန်သည်။
ဧကရာဇ်၊ ဧကရီနှင့် ထိုက်ဇီတို့ မပါသော ဘွဲ့အပ်နှင်းသည့်အခမ်းအနားကို သူမတစ်ယောက်တည်း ပြီးမြောက်စေခဲ့သည်။
.......။.......။......
အရှေ့နန်းတော်၏ သတို့သမီးအခန်းတွင် အနီရောင်ဖယောင်းတိုင်များ တဖျပ်ဖျပ် ခတ်နေပြီး အခန်းတစ်ခုလုံး မွှေးရနံ့များဖြင့် ပြည့်နေသည်။
လဲ့ကျစ်က မင်္ဂလာကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း အပြင်ဘက်ရှိ မင်္ဂလာပွဲမှ ထွက်လာသော အသံကို မျက်လုံးဗလာဖြင့် နားထောင်နေခဲ့သည်။
သူမက လီယောင်ကို ထွက်သွားဖို့ ပြောလိုက်သည်။
လီယောင်က ယခုလအတွင်း သူမအား ဂရုတစိုက် ပြုစုပေးခဲ့ပြီး သူမအတွက် စဉ်းစားပေးနေသော်လည်း သူမက ဟော်ရှ သူမကို ပြုစုရန် စေလွှတ်ခံရသူ ဖြစ်သည်။
‘သူမက လီယောင်ကို ဘယ်လို ယုံနိုင်မှာလဲ?’
နောက်ဆုံးတွင် တိတ်ဆိတ်ပြီး အထီးကျန်ဆန်သည့် အိပ်ခန်းကျယ်ကြီးထဲ၌ သူမတစ်ယောက်တည်းကျန်နေခဲ့သည်။
အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် အပြင်ဘက်မှ သိမ်မွေ့သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လဲ့ကျစ်က သူမ၏ဘေးတွင် ချထားသည့် ယပ်တောင်အဝိုင်းလေးကို အမြန်ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာကို အုပ်ထားလိုက်သည်။
တံခါးပိတ်သံကို မကြားမချင်း သူမ၏ငြိမ်သက်နေသော နှလုံးသားက တုန်လှုပ်နေပြန်သည်။ ဟော်တူ ဝင်လာမှန်း သူမ သိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ယပ်တောင်အဝိုင်းလေးကို ကိုင်ထားသည့် သူမ၏လက်ကလည်း မသိစိတ်ကြောင့် တုန်နေခဲ့သည်။
"အဲဒါကို ကိုင်ထားရတာ မပင်ပန်းဘူးလား?"
ကြည်လင်အေးမြသော အသံက ရယ်မောသံနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာသည်။
သူ ထိုသို့ပြောလိုက်သည့်အတွက် လဲ့ကျစ်က ယပ်တောင်အဝိုင်းလေးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ချလိုက်သည်။ သူမက မျက်လွှာချထားပြီး သူ့ကို တိုက်ရိုက်မကြည့်ဝံ့ဘဲ သူမ၏မျက်လုံးကို အနည်းငယ်သာ ပင့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူ တကယ် မတ်တပ်ရပ်နေတာလား?
လဲ့ကျစ်တစ်ယောက် ကြက်သေသေသွားရသည်။
သူမ ထင်ထားခဲ့တာက သူ့ခြေထောက်ဒဏ်ရာက အရမ်းပြင်းထန်ပြီး သူက ဘီးတပ်ထိုင်ခုံပေါ်မှာပဲ နေရမယ်လို့ပေါ့...
သို့သော် သူက လှပသော အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းတုတ်ကောက်ကိုသာ ညာဘက်လက်ဖြင့် ထောက်ထားသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် စောင်းနေပြီး တုတ်ကောက်ထိပ်ပေါ်မှ သူ့လက်ခုံက အနီရောင်တောက်တောက် မင်္ဂလာဝတ်စုံနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေကာ အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းထက် မနိမ့်ကျပေ။
"လာထိုင်"
လဲ့ကျစ်၏ နှလုံးသားက အနည်းငယ် တုန်လှုပ်နေပြီး သူမ ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်ကာ မင်္ဂလာပွဲစားပွဲ၌ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သို့သော် အစမှ အဆုံးအထိ သူ့ကို မော့မကြည့်ဝံ့ပေ။ ထိုအခြေအနေက အရိုးများ သိသိသာသာ ပေါ်နေသည့် လက်တစ်ဖက်က ပဲနီစွပ်ပြုတ်တစ်ခွက်ကို သူမရှေ့ကို မပို့လိုက်ခင် အချိန်အထိသာ ဖြစ်သည်။
သူမ ခဏတာ တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် ၎င်းကို ယူရန် လက်ဆန့်လိုက်သည်။ သူမ ကျေးဇူးတင်စကားဆိုရင်း သူမ၏မျက်လုံးများကို ပင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့အသွင်အပြင်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။
လဲ့ကျစ်က အစောပိုင်းကတည်းက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ထားခဲ့သည်။ တာ့ချီ၏ဧကရာဇ်နှင့် ဟော်ရှ၏အသွင်အပြင်ကို အကဲဖြတ်ကြည့်လျှင် ဟော်တူက ရုပ်ဆိုးမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူက ပန်းချီဆရာတစ်ဦး သရုပ်ဖော်ထားသကဲ့သို့ စွန့်ပစ်ခံထားရသော မသေမျိုးပုံစံကို အမှန်တကယ် ပိုင်ဆိုင်နိုင်လိမ့်မည်ဟုတော့ သူမ လုံးဝ မတွေးထားခဲ့မိပေ။
‘သူက သေမျိုးတွေနဲ့ မတူဘူးလေ....’
‘သူ့နှာတံက ဖြောင့်စင်းနေပြီး နှုတ်ခမ်းလေးတွေက ပါးလွှာပေမယ့် နည်းနည်းလေး မို့ဖောင်းနေသေးတယ်။ မမေ့နိုင်စရာအကောင်းဆုံးကတော့ သူ့ရဲ့မက်မွန်ပွင့်ပုံမျက်လုံးတွေပဲ၊ ရီဝေဝေ ဖြစ်နေပုံပေါ်ပေမယ့် မူးနေတာမျိုးလည်း’ မဟုတ်ပြန်ဘူး...’
မင်္ဂလာဆောင်ညတွင်ပင် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး၌ အရက်နံ့ဟူ၍ တစိုးတစိမှ မရှိပေ၊ ထိုအစား လန်းဆန်းသော ရနံ့ဖျော့ဖျော့တစ်ခုသာ ရနေခဲ့သည်။ လဲ့ကျစ် ယခင်က ထိုအနံ့မျိုးကို မရခဲ့ဖူးပေ။
သူမ သူ့ကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေခဲ့မိသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပြီး ဟော်တူက သူ့နှုတ်ခမ်းပေါ်မှ ခပ်ဖျော့ဖျော့အပြုံးကို မပျက်မယွင်းစေဘဲ သူမအား ပြန်ပြုံးပြနေသည်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။ လဲ့ကျစ်က ခေါင်းငုံ့ကာ ငွေဇွန်းတစ်ချောင်းကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ပဲနီဟင်းရည်ကို သောက်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူ့ကို တိတ်တိတ်လေး ခိုးကြည့်ရန် သူမ၏မျက်လုံးများကို ခနခန မော့နေမိသေးသည်။
ဟော်တူ၏ စားသောက်သည့် အမူအရာက ကောင်းမွန်ပြီး သူ၏လှုပ်ရှားမှုကလည်း သေသပ်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူက ငွေဇွန်းကို ပြန်ချလိုက်သည်။
လဲ့ကျစ်၏နှလုံးသားကလည်း တင်းမာနေသောကြောင့် သူမ အစာစားချင်စိတ်မရှိဖြစ်နေကာ ဇွန်းကို ပြန်ချလိုက်သည်။
‘ပြီးတော့... ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ...’
‘မင်္ဂလာ သေရည် သောက်ရမှာလား...???? ရင်းနှီးမှုယူရမှာလား....???’
သို့သော်လည်း ဟော်တူထံတွင် ထိုကဲ့သို့ ရည်ရွယ်ချက်မျိုး မတွေ့ရပေ။ သူက တုတ်ကောက်ဖြင့် ရေချိုးခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားနေပြန်သည်။
ခဏအကြာတွင် သူက အနီရောင်တောက်တောက် အိပ်ရာဝင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာပြီး သူမကို မကြည့်ဘဲ မင်္ဂလာကုတင်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားခဲ့သည်။
လဲ့ကျစ်က အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမလည်း ရေချိုးခန်းသို့သွားကာ လေးလံသော မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ပြောင်းလဲပြီးနောက် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောင်းလဲဝတ်ဆင်လိုက်သည်။
ဤမျှလောက်ကြီးမားသော အရှေ့နန်းတော်၏ မြင့်မြတ်သော ထိုက်ဇီတွင် အနီးကပ်ပြုစုနေသော အစေခံ သို့မဟုတ် မိန်းမစိုးပင် မရှိသည်ကို သူမ ထူးဆန်းစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။
‘သူက ပြုစုခံရတာကို မကြိုက်လို့ ဖြစ်နိုင်လား?’
သူမ ပြန်ထွက်လာသောအချိန်တွင် ဟော်တူက မင်္ဂလာကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး သူ့လက်ထဲတွင် စာအုပ်တစ်အုပ်ကိုင်လျက် အာရုံစူးစိုက်စွာ ကြည့်နေသည်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။
‘မင်္ဂလာဦးညရဲ့ သတို့သမီးအခန်းမှာ.... သူ... တကယ် စာအုပ်ဖတ်နေတာလား?’
လဲ့ကျစ်တစ်ယောက် အံ့ဩသွားရပြန်သည်။
လွန်ခဲ့သည့်သုံးရက်က သူမ သင်ယူခဲ့သည့်အရာများကိုလည်း သူမ၏စိတ်ထဲမှ ပြန်တွေးနေခဲ့သည်။ နန်းတော်မှ ထိုက်ဇီ၏မင်္ဂလာပွဲအတွက် သူမကို ကျင့်ဝတ်များ သင်ကြားပေးရန် မော့မော့များကို အထူးစေလွှတ်ခဲ့သည်။ မော့မော့များက တာ့ချီ၏ တော်ဝင်ကျင့်ဝတ်များအပြင် သတို့သမီးအခန်း၏မင်္ဂလာဦးညတွင် သူမ အာရုံစိုက်သင့်သည့်အရာအားလုံးကို အသေးစိတ် ပြောပြခဲ့သည်။
‘ဥပမာ- ခင်ပွန်းကို စိတ်ကျေနပ်အောင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ? ခင်ပွန်းလိုချင်တာကို ပေးနိုင်အောင် ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ.. စတာတွေပေါ့..’
ထိုအကြောင်းကို တွေးမိပြီးနောက် သူမ၏မျက်လုံးများက နည်းနည်းနာလာပြီး ပါးပြင်များလည်း ပူလောင်လာသည်။
သို့သော် သူမ နောက်ပြန်မဆုတ်နိုင်ပေ။ ယခုအချိန်တွင် ဂုဏ်သိက္ခာက သူမအတွက် အလွန်ကြီးမားလှသည်။ သူမ သူ့အနားသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်ကာ လှပသော အပြုံးကို ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဟော်တူက သူမ၏အတွေးကို ရိပ်မိသွားပုံရသည်။ သူက သူမကို မျက်လုံးပြူးကြည့်လိုက်ပြီး အဝေးဆီသို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြလာခဲ့သည်။
လဲ့ကျစ်က သူ့အကြည့်၏ဦးတည်ရာကို လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ နွေးထွေးမှုရရန် ချန်ထားသည့် အခန်းက သူမမြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။
‘သူ သူမကို အနွေးခန်းမှာ အိပ်ခိုင်းမှာလား?’
လဲ့ကျစ်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်လှည့်ကာ အနွေးခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
သူမ လှည့်ထွက်လိုက်ချိန်တွင် သူမနောက်မှ လူက သူ့နှုတ်ခမ်းများကို ဖိထားပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် လှောင်ပြောင်မှုတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူက သူ့လက်ချောင်းကြားထဲမှ အလွန်ပါးလွှာသည့် ငွေရောင်အပ်တစ်ချောင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက လဲ့ကျစ်၏ခြေလှမ်းများကို စိုက်ကြည့်နေကာ ရေတွက်နေသည်။
"တစ်လှမ်း၊ နှစ်လှမ်း..."
သူ တတိယခြေလှမ်းကို ရေတွက်တော့မည့်အချိန်တွင် သူ့လက်ချောင်းများကလည်း အပ်ကို လုံးဝ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် လဲ့ကျစ်က ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူမက ရှေ့သို့ နှစ်လှမ်းမျှသာ လျှောက်ပြီးနောက် နောက်ပြန်လှည့်ကာ လျှောက်လာပြန်သည်။
သူမက ဟော်တူရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏အမူအရာကင်းမဲ့နေသော မျက်နှာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးနေပြီး သူမ၏မြေခွေးမျက်ဝန်းတစ်စုံက စကားပြောနိုင်ပုံပေါ်သည်။
ဟော်တူက ညင်ညင်သာသာ ပြုံးကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
"မင်းက ငါနဲ့အတူ အိပ်ချင်တာလား?"
လဲ့ကျစ်တစ်ယောက် အံ့သြသွားရပြန်သည်။
‘သူ့လေသံက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြစ်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ "ဒီမင်းသား" လို့တောင် မသုံးဘူး။’
လဲ့ကျစ် ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး တိုးတိုးလေး ပြန်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ဟော်တူက လက်နှစ်ဘက်လုံးကို သူမဆီသို့ ဖြန့်ပေးကာ သူ့၏အဖြူရောင်လက်ဖဝါးများကို ပေါ်လွင်စေလိုက်သည်။
လဲ့ကျစ်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ မျက်လွှာချလိုက်ပြီး အနည်းငယ်တုန်နေသော သူမလက်များကို သူ့လက်ဖဝါးပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ ချွေးအနည်းငယ်ထွက်နေသော သူမ၏ လက်ဖဝါးများက အေးစက်သောအရာတစ်ခုကို ထိမိသွားသည်။
"ဒါပေမယ့် အဲဒါက နာမှာနော်"
ကြည်လင်အေးမြသော အသံက သူမနားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ မော့မော့အိုကြီးများ၏ သွန်သင်ချက်များနှင့် ထိုရုပ်ပုံစာအုပ်များရှိ ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်းပုံများက သူမအတွေးထဲသို့ စိမ့်ဝင်လာသည်။ ထို့နောက် သူမ၏လက်သီးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ထားလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏နှလုံးသားက ချက်ချင်း တုန်ခါသွားပြီး သူမ၏မျက်နှာငယ်လေးက လရောင်ကဲ့သို့ ဖျော့တော့တော့ဖြစ်နေလေသည်။
အခန်း ၂ တစ်အိပ်ရာတည်း
ညဥ့်နက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း အိပ်ခန်းဆောင်ထဲမှ အနည်းငယ် သည်းခံထိန်းချုပ်ထားဟန်တူသည့် တိုးညှင်းသော ငိုညည်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခန်းမအပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေသော ကျေးကျွန်များကတော့ မျက်တောင်ပင် မခတ်ရဲကြဘဲ မသိကျိုးနွံပြုနေကြသည်။
‘မြင့်မြတ်တဲ့ထိုက်ဇီရဲ့ ကိစ္စတွေကို ပြောဖို့ ဘယ်သူက သတ္တိရှိမှာလဲ?’
လဲ့ကျစ်က သတို့သမီး ခုတင်၏ အပြင်ဘက်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး သူမ၏ နီရဲနေသော မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာနေသည်။ သို့သော်လည်း သူမက ထိုမျက်ရည်များကို သုတ်ရန် သူမလက်ကို မမြှောက်ခဲ့ပေ။ အတိအကျပြောရလျှင် သူမ လက် မမြှောက်နိုင်တော့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ဟော်တူ၏ "နာမှာနော်" ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ကို သူမ နောက်ဆုံးမှ သဘောပေါက်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ထိုအရာက သူမ မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေသည်။
သူက သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏လက်ကို လိမ်ရန် ရုတ်တရက် အားထုတ်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူမလက်မှ အဆစ်များကလည်း မူလနေရာမှ လျောထွက်ကာ နေရာရွေ့သွားတော့သည်။
‘အရမ်းနာတယ်၊ တကယ်ကို အရမ်းနာတယ်...’
သူမ မငိုချင်စေသော်လည်း နာကျင်လွန်းသောကြောင့် မျက်ရည်များ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ကျဆင်းလာတော့သည်။
သူမကို နာကျင်စေသည့် တရားခံကတော့ ယခုအချိန်တွင် ကုတင်၏အတွင်းဘက်၌ လဲလျောင်းနေပြီး သူမကို နောက်ကျောပေးကာ သူမဘေးတွင် အိပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် နှစ်ယောက်လုံး စကားမပြောဖြစ်ကြချေ။
လဲ့ကျစ်က ဟော်တူ အိပ်ပျော်နေသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူမကတော့ အိပ်မပျော်နိုင်သေးပေ။ သူမ၏အဆစ်လွဲနေသော လက်မောင်းက အလွန်နာကျင်နေပြီး သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်တွင်လည်း စောင်တစ်ထည်ပင် မရှိချေ။
မင်္ဂလာအိပ်ရာက အလွန်ကြီးမားပြီး ခေါက်ထားသော မင်္ဂလာစောင်များကို မင်္ဂလာခုတင်၏ အတွင်းဘက်စွန်းတွင် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ချထားသည်။ သူမ၏လက်နှစ်ဖက်ကို ဆွဲလိမ်ပြီးနောက် ဟော်တူက စောင်တစ်ထည်ကို ဆွဲယူကာ သူ့ကိုယ်သူ လွှမ်းခြုံထားသော်လည်း သူမကို ဖုံးအုပ်ပေးလောက်မည့် ကြင်နာမှုအရိပ်အယောင်ကိုတော့ မပြခဲ့ပေ။
‘ကြင်နာမှုလား? သူ့မှာ အဲ့ဒီအရာ ရှိမှာမို့လား?????’
လဲ့ကျစ်က ခါးသီးသောစိတ် မုန်းတီးသော မျက်လုံးများဖြင့် သူမ၏ခေါင်းကို အနောက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"အိပ်လို့ မရဘူးလား?"
လဲ့ကျစ်တစ်ယောက် အံ့သြတုန်လှုပ်သွားပြီး ထိုလူက ခေါင်းအနောက်ဘက်တွင် မျက်လုံးများ ရှိနေသလားဟုပင် တွေးလိုက်မိသည်။
သူမ၏အဖြေကို မကြားရသောကြောင့် ဟော်တူက ပျင်းပျင်းရိရိလေသံဖြင့် ဆက်ပြောလာခဲ့သည်။
"မင်း ဒီအိပ်ယာကို ကျင့်သားမရရင် အနွေးခန်းမှာ သွားအိပ်"
လဲ့ကျစ်က ခုတင်ပေါ်သို့ လှဲချလိုက်ပြီး ခုတင်ကန့်လန့်ကာက အနည်းငယ် ယိမ်းထိုးသွားသည်။ ဟော်တူက သူ့လက်ကို ညင်ညင်သာသာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ခုတင်၏ကန့်လန့်ကာနှစ်စက အောက်သို့ ပြုတ်ကျပြီး ပိတ်သွားတော့သည်။ သို့သော်လည်း အလယ်တွင် ကွက်လပ်တစ်ခု ရှိနေသေးသည်။
အပြင်ဘက်မှ အနီရောင်ဖယောင်းတိုင်များက မငြိမ်းသွားဘဲ တောက်ပနေခဲ့သည်။ အိမ်ရှေ့စံ၏ မင်္ဂလာဦးညတွင် မင်္ဂလာဖယောင်းတိုင်များ အရုဏ်တက်သည်အထိ မငြိမ်းစေရဘူးဟူသော ထုံးတမ်းစဉ်လာကိုတော့ လိုက်နာနေဆဲပင်။
ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်က ခုတင်အတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်နေပြီး အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားတတ်သော ခုတင်ကန့်လန့်ကာများနှင့်အတူ ခုတင်အတွင်းရှိ တောက်ပမှုက အမှောင်ထုနှင့် အားပြိုင်ကာ တလှည့်စီ နေရာယူနေကြသည်။
လဲ့ကျစ်က ဟော်တူ၏စကားများထဲမှ အဓိပ္ပာယ်ကို သေသေချာချာ တွေးတောနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူ့စကားများထဲမှ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူမ မမှန်းဆနိုင်သေးပေ။
သူမ လက်နှစ်ဖက်ကို လိမ်ချိုးခံရပြီး အနွေးခန်းမှာ သွားအိပ်လိုက်ရင် သူမ အရမ်းကို မိုက်မဲလွန်းသလို ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား?
နောက်ဆုံးတွင် လဲ့ကျစ်က စဉ်းစားခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ့ကို လုံးဝ မတုံ့ပြန်တော့ဘဲ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ခုတင်၏အတွင်းဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ရွှေ့လိုက်သည်။ တစ်လက်မစီလောက် လှုပ်ရှားမှုတိုင်းအတွက် အလိမ်ခံထားသောအရိုးမှ ထုံကျင်မှုက တစ်လက်မစာ ထပ်တိုးလာသလို သူမ ခံစားနေရသည်။
သို့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏မျက်နှာကို ဟော်တူ၏ကျောပြင်ဆီသို့ ညင်ညင်သာသာ ဖိကပ်နိုင်ခဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကြားတွင် ညဝတ်အင်္ကျီပါးပါးတခုသာ ခြားနေတော့သည်။
ထိုအပြုအမူက သူမ အနွေးခန်းသို့ မသွားဘူးဟု တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ပြောနေပုံရပြီး သူမက သူနှင့်အတူ အိပ်ချင်နေသည်ဟု ဆိုလိုသည်။
"လဲ့ကျစ်"
ဤသည်မှာ သူ သူမ၏နာမည်ကို ငြီးငွေ့ဖွယ်လေသံဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ခေါ်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း အခေါ်ခံရပြီးနောက် လဲ့ကျစ်၏ နှလုံးခုန်သံက စည်တော်ကြီးတီးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြန်သည်။
"ပြဿနာမရှာနဲ့၊ ငြိမ်ငြိမ်နေ"
လဲ့ကျစ် ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းသွားရသည်။ သူက ထိုကဲ့သို့ ပြတ်သားသောလေသံဖြင့် သူမ သူ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသော တစ်စုံတစ်ရာကို ပြုလုပ်နေသည်ဟု စွပ်စွဲနေပုံရသည်။
ထို့ကြောင့် လဲ့ကျစ်က သူမ၏နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်ပြီး သူမ၏ နီရဲနေသော မျက်နှာလေးကို နောက်သို့ အနည်းငယ် ပြန်ရွှေ့လိုက်သည်။ ထို့အပြင် ဟော်တူက သူမအား နောက်တစ်ကြိမ် မောင်းထုတ်မည်ကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် သူမ တိုးတိုးလေး ထပ်ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မ ဒီမှာပဲ အိပ်မယ်…”
ထိုအရာက သူမ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေခြင်း ဟုတ် မဟုတ် မသေချာသော်လည်း သူမ အလွန်းတိုးညင်းသည့် ရယ်မောသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။
ထို့နောက် ဟော်တူက အပြင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လဲ့ကျစ်တစ်ယောက် ကြောက်ရွံ့လွန်းသောကြောင့် သူမ၏မျက်လုံးများကို အမြန်မှိတ်ချလိုက်သည်။
အစပိုင်းတွင် သူမ ထိုကဲ့သို့သတ္တိရှိရှိ ပြုမူရဲခြင်းက ဟော်တူ သူမကို ကျောပေးထားသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
‘ဒါပေမယ့် အဲ့ဒါက သူမ သူ့ကို မကြောက်ဘူးလို့ မဆိုလိုဘူးလေ။’
‘သူမရဲ့လက်ကို ဆွဲလိမ်ခံလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ဖြစ်လာတဲ့ ကြောက်စိတ်က အခုထိရှိနေတုန်းပဲ၊ စိတ်ထဲမှာ အရမ်းကြောက်နေမှတော့ သူ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်ဖို့ ဘယ်မှာ သတ္တိရှိနေမှာတုန်း?’
‘သူနဲ့ အတူအိပ်ဖို့ အတင်းအကြပ် လုပ်နေတာကလည်း သူမစိတ်ထဲမှာ အစီအစဉ်တခု ရှိနေလို့ပါပဲ။ ပြီးတော့ အဲ့အစီအစဥ်က ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိ၊ မရှိ ဆိုတာကိုလည်း သူမ အခုချိန်အထိ အဖြေမရှာနိုင်သေးဘူး။’
လဲ့ကျစ်က သူမ၏မျက်လုံးများကို တင်းတင်းမှိတ်ထားသော်လည်း သူမ ဟော်တူ၏အကြည့်ကို ခံစားနိုင်သေးသည်။ သူ၏ စူးစူးရှရှ အကြည့်ကြောင့် သူမ၏ အနက်ရောင်မျက်တောင်လေးများ တုန်လှုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် သူမ၏ရှည်လျားသော မျက်တောင်များပင် မလှုပ်နိုင်ကြတော့ချေ။
ဟော်တူက သူမ အိပ်နေသောဘေးသို့ လက်ဖြင့် ခပ်ဆဆ ပုတ်ရုံသာ ပုတ်လိုက်သော်လည်း သူမ သတိလစ်သွားရသည်။
ဟော်တူက သူ့လက်ဖဝါးကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်ပြီး ခုတင်မှ ကန့်လန့်ကာနှစ်စကို သူ့အတွင်းအားဖြင့် ဖယ်လိုက်သောကြောင့် ကန့်လန့်ကာစများ လွင့်ထွက်သွားသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်က အတွင်းသို့ ထင်ထင်ရှားရှား ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြီး လဲ့ကျစ်၏နှင်းရောင်ကဲ့သို့ ပါးပြင်လေးများအား ထူးထူးခြားခြား တောက်ပလာစေသည်။
ဟော်တူ၏မျက်လုံးများက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။
‘တကယ်တော့ သူမက ကမ္ဘာပေါ်မှာရှိတဲ့ ရှားရှားပါးပါး အလှတရားလေးပဲ။ ကံမကောင်းတာက သူမက ဟော်ရှရဲ့လူ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။’
ဟော်တူက သူ့နှုတ်ခမ်းများကို တွန့်ကွေးလိုက်ပြီး သူ့လက်ဖဝါးကို လဲ့ကျစ်၏နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဆွတ်နေသော လည်ပင်းပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ သူ အနည်းငယ် အားစိုက်ထုတ်လိုက်ရုံဖြင့် သူမ ပြန်နိုးလာတော့မည် မဟုတ်ပေ။ အေးစက်နေသော လက်ချောင်းများက ဖြည်းဖြည်းချင်း တင်းကျပ်သွားသော်လည်း ဟော်တူက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
‘သူ သူမ လည်ပင်းကို လိမ်ချိုးလိုက်ရင် သူမရဲ့ခေါင်းက ရွဲ့စောင်းသွားလိမ့်မယ်... အဲဒါဆို အလှလေးရဲ့ သေခြင်းတရားက အရုပ်ဆိုးလွန်းနေတော့မှာပဲ.....’
ဟော်တူက အကောင်းဆုံးသေရမည့်နည်းလမ်းများထဲမှ နည်းလမ်းနှစ်သွယ်လောက်ကို လေးလေးနက်နက် တွေးနေပုံဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်နေပြန်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
နှင်းဖြူရောင်အမွေးလုံးလေးက မင်္ဂလာခုတင်ပေါ်သို့ ကျွမ်းကျင်စွာ ခုန်တက်လိုက်သော်လည်း သူ့၏ညာဘက်ခြေထောက်က အားနည်းနေပုံရပြီး ခုတင်ပေါ်တွင် ခိုင်မြဲစွာ မရပ်တည်နိုင်ဘဲ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။
ဟော်တူ၏ လျစ်လျူရှုတတ်ပုံရသော မျက်လုံးနက်နက်များထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူက နှင်းဖြူရောင်အမွေးလုံးလေးကို လှမ်းပွေ့ရန် သူ့လက်ကို အလျင်အမြန် ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ နှင်းဖြူရောင်အမွေးပွပွလုံးလုံးလေးက ထိတ်လန့်သွားပုံဖြင့် အမွေးများ ထောင်ထလာကာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အော်ဟစ်နေသည်။
“မြောင်... မြောင်...”
"မင်းဘာသာ သတိမထားမိတာကို ဘာလို့ ငါ့ကို လာပြီး စိတ်ဆိုးနေရတာလဲ?"
ဟော်တူက သူ့ခေါင်းလေးကို ညင်ညင်သာသာ ပုတ်ရင်း တိုးတိုးဖွဖွ ပြစ်တင်ရှုံ့ချလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် နှင်းဖြူရောင်အမွေးလုံးလေးက သူ့၏ဦးခေါင်းကို မြှောက်ကာ ဝိုင်းစက်ပြီး အပြစ်ကင်းစင်သော ကြောင်မျက်လုံးလေးများကို ပေါ်လွင်စေလိုက်သည်။ ထိုအရာက နှင်းဖြူရောင်ပါရှန်းကြောင်လေးသာ ဖြစ်သည်။
ဟော်တူက ကြောင်လေးကို ခဏလောက် ကြည့်နေပြီးမှ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပုံရသည်။ သူက မျက်လွှာချကာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ရင်း တိုးတိုးလေးထပ်ပြောလိုက်သည်။
“ငါ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါကို မင်းရဲ့အရုပ်လေးလို့ ငါ ပြောခဲ့တယ်၊ အဲ့တော့ သူ့ရဲ့အသက်နဲ့ သေခြင်းက မင်းရဲ့သဘောအတိုင်းပဲပေါ့”
ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် ဟော်တူက နှင်းဘောလုံးလေးကို လဲ့ကျစ်ဘက်သို့ ချပေးလိုက်ပြီး ကြောင်လေး၏တုံ့ပြန်မှုကို ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်နေပြန်သည်။
နှင်းဘောလုံးလေးက လဲ့ကျစ်၏မျက်နှာကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏လက်မောင်းကို မှီကာ သူမမျက်နှာကိုပင် ပွတ်သပ်နေသေးသည်။ အိပ်ပျော်နေသောလူက တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရမှ ကြောင်လေးက ပျင်းရိလာပုံဖြင့် သူမ၏ပခုံးပေါ်သို့ လှဲချကာ အိပ်သွားတော့သည်။
ကြောင်လေး၏ ထိုအပြုအမူကြောင့် ဟော်တူတစ်ယောက် သူ့မျက်နှာပေါ်မှ အံ့အားသင့်မှုအရိပ်အယောင်များကို လုံးဝ မထိန်းနိုင်တော့ပေ။
‘ဒီအရာလေးက သူစိမ်းတွေနဲ့ တစ်ခါမှ နီးနီးကပ်ကပ် မနေခဲ့ဖူးပေမယ့် အခုအချိန်မှာတော့ သူက လဲ့ကျစ်ရဲ့ဘေးမှာ လိမ်လိမ်မာမာ အိပ်နေတယ်ပေါ့။’
ဟော်တူက အမွေးလုံးလေး၏နူးညံသောဦးခေါင်းကို ပုတ်ပေးရန် သူ့လက်ချောင်းထိပ်များကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်သည်။
“အလကား ထော့ကျိုးလေး”
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူက တိုးတိုးလေး ထပ်ပြောလိုက်ပြန်သည်။
“ကောင်းပြီ”
ဆောင်းည၏အလယ်တွင် အိပ်ခန်းထဲ၌ အနွေးဓာတ်ဟူ၍ တစိုးတစိမျှ ရှိမနေခဲ့ပေ။ အအေးဓာတ်က အရိုးထဲထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေသော်လည်း အိပ်ခန်းထဲတွင် အပူပေးနိုင်မည့်အရာလည်း မရှိပြန်ပေ။
အိပ်မောကျနေသော နှင်းဖြူရောင်အမွှေးလုံးလေးက အအေးဒဏ်ကြောင့် ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွားသည်။ ဟော်တူက ခုတင်နံဘေးမှ မင်္ဂလာဆောင်စောင်ကို အလွယ်တကူ ဆွဲယူကာ ကြောင်လေးပေါ်သို့ အုပ်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော် မင်္ဂလာဆောင်စောင်က အလွန်ကြီးမားနေပြီး သူ့ကို ဖုံးမိရန် စောင်၏ထောင့်စွန်းအနည်းငယ်မျှဖြင့် လုံလောက်နေပြီး စောင်၏ကျန်အပိုင်းက လဲ့ကျစ်ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။
.......။.........။.......
တာ့ချီသို့ ရောက်လာခဲ့သည့် ဤနေ့ရက်များအတွင်း လဲ့ကျစ် ညတိုင်း အေးချမ်းစွာ အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်နှင့် ထိုသွေးထွက်သံယို ဖြစ်နေသည့် ကြောက်စရာပုံရိပ်များက သူမ၏ မျက်လုံးများရှေ့တွင် တခဲနက် ပေါ်လာပေလိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့် လဲ့ကျစ်က အိပ်မပျော်နိုင်သည်ထက် အိပ်ပျော်သွားမည်ကို ပိုကြောက်နေခဲ့လာသည်။ သို့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လဲ့ကျစ် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်နှင့် အကြာကြီး အိပ်မောကျနေခဲ့ပြီး တစ်ညလုံး အိပ်မက်တစ်ခုပင် မမက်ခဲ့ပေ။
ကောင်းကင်က တောက်ပလာပြီး ပူနွေးသည့် နေရောင်ခြည် မြင့်တက်လာသောကြောင့် အပြင်ဘက် ပြတင်းပေါက်မှ လင်းလက်နေသော နေရောင်ခြည်များ ဝင်ရောက်လာပြီး လဲ့ကျစ်၏ပိတ်ထားသောမျက်ခွံများအပေါ် ညင်ညင်သာသာ ထိတွေ့ကျီစယ်နေသည်။ လဲ့ကျစ်၏မျက်ခွံများက အနည်းငယ် တုန်ခါလာပြီး မျက်လုံးများ တဖြည်းဖြည်း ပွင့်လာသော်လည်း မှုန်ဝါးဝါး အမူအရာများရှိနေဆဲပင်။
ရုတ်တရက် သူမ လည်ပင်းမှ ယားယံသည့်ဝေသနာကို ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် လဲ့ကျစ်က သူမ၏ခေါင်းကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ရာ နှင်းဖြူရောင်အမွှေးလုံးလေးက သူမလည်ပင်းအား ပွတ်သပ်နေသည်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမ နိုးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသော နှင်းဖြူရောင်အမွှေးလုံးလေးကလည်း ပွတ်သပ်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးပြူးကျယ်လေးဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
လဲ့ကျစ်က မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်ကာ သူ့ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးရန် သူမ၏လက်ကို မြှောက်ရင်း ချစ်စနိုး လှမ်းမေးလိုက်သည်။
"နင် ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ?"
"မြောင်~"
နှင်းဖြူရောင်အမွှေးလုံးလေးက လဲ့ကျစ်၏လက်ဖဝါးကို သူ့ခေါင်းနှင့် ပွတ်လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ထွက်ပြေးသွားသည်။
"ဘာလဲ?"
လဲ့ကျစ်တစ်ယောက် လုံးဝ အိပ်ယာနိုးသွားပြီး ထထိုင်လိုက်ကာ သူမ၏မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများလည်း ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ထိုနောက် သူမက တိုးတိုးလေး ထပ်ပြောလိုက်ပြန်သည်။
“နင် ခြေထောက်နာနေတာလား…”
ခဏလောက် ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေပြီးမှ လဲ့ကျစ်က တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရပြီး သူမ၏ လက်မောင်းကို ရုတ်တရက် ဆတ်ခနဲ မြှောက်လိုက်သည်။
‘သူမလက်တွေ ဘယ်တုန်းက ပိုကောင်းလာတာလဲ?’
ထိုနောက်တွင်မူ တဖြည်းဖြည်း အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာသော လဲ့ကျစ်က မရင်းနှီးသော အိပ်ခန်းကျယ်ကြီးကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ မင်္ဂလာစားပွဲပေါ်ရှိ အထင်ရှားဆုံး အနီရောင်ဖယောင်းတိုင်တစ်စုံက မီးငြိမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှ နေရောင်က ပိုတောက်ပနေသော်လည်း ခန်းမအပြင်ဘက်တွင် ဘာအသံမှ ရှိမနေခဲ့ပေ။
ထို့နောက် လဲ့ကျစ်က ကုတင်၏အတွင်းဘက်ခြမ်းသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ဟော်တူလည်း ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ သူက ပျော့ပျောင်းသော ခေါင်းအုံးပေါ် မှီထားပြီး မနေ့ညက စာအုပ်ကလည်း သူ့လက်ထဲတွင် ရှိနေဆဲပင်။
လဲ့ကျစ်က သူ့ညာဘက်ခြေထောက်ကို အမှတ်တမဲ့ လှမ်းကြည့်ကာ သူမ၏နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်ထားလိုက်သည်။
‘သူမ အိပ်ရာထတာ အရမ်းနောက်ကျနေပြီ။ သူ့ခြေသလုံးနဲ့ ခြေဖဝါးတွေက အဆင်မပြေ ဖြစ်နေပေမယ့် သူက အတွင်းဘက်မှာ အိပ်နေတာလေ။ သူ သူမကြောင့် ခုတင်ပေါ်ကနေ လုံးဝ မထနိုင်သေးတာ မဟုတ်ဘူးလား?’
‘မမျှော်လင့်ပဲ သူ့လိုဒေါသကြီးတဲ့သူက သူမကို ခုတင်ပေါ်ကနေ တိုက်ရိုက် မတွန်းချလိုက်ဘူးပေါ့။’
လဲ့ကျစ်က ခုတင်ပေါ်မှ အမြန်ထလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက သူမလက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ရိုးရိုးသားသား တောင်းပန်လိုက်သည်။
"ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်၊ အရှင့်သားကို အကြာကြီးစောင့်စေမိပါတယ်"
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ချိန်မှသာ ဟော်တူက သူ့မျက်ခွံများကို ပင့်လာပြီး ငြီးငွေ့နေသည့် အမူအရာဖြင့် စာအုပ်ကို ပြန်ချလိုက်ကာ သူ့လက်ဖဝါးကို တစ်ချက်ပြန်ကြည့်ရင်း ရယ်မောနေပြန်သည်။
"ဘာလဲ... ဒီခြေမသန်တဲ့လူက အိပ်ရာပေါ်ကနေ သူ့ဘာသာသူ မထနိုင်ဘူးလို့ ထိုက်ဇီဖေး ထင်နေတာလား?”
လဲ့ကျစ်က သူမ၏နဖူးပေါ်မှ အေးစက်သော ချွေးများကို သုတ်လိုက်ရင်း စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း သူ့၏တားမြစ်ချက်ကို ထိမိသွားပြီလားဟု တွေးနေကာ သူမ၏လက်ကို ပြန်ချဖို့တောင် ခဏလောက် မေ့သွားခဲ့သည်။
သို့သော် နောက်အခိုက်အတန့်တွင် ဟော်တူက သူ့၏လက်ကို သူမ၏လက်ဖျံပေါ်သို့ အသာအယာတင်ကာ ပြောလာခဲ့သည်။
“တကယ်တော့ ငါ့ဘာသာ မဆင်းနိုင်ဘူး”
ထို့အချိန်မှသာ လဲ့ကျစ်၏ကိုယ်တွင်းမှ ဝိညာဉ်များက နေရာမှန်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ လဲ့ကျစ်က သူ အိပ်ယာပေါ်မှ ဆင်းနိုင်ရန် ကူညီပေးလိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းဖြူတုတ်ကောက်ပါ ယူပေးလိုက်သည်။
ဟော်တူက တုတ်ကောက်၏အကူအညီနှင့် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး လဲ့ကျစ်အား အလွန်နူးညံ့သော အပြုံးဖြင့် ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရေချိုးခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။
သူ ပြန်ထွက်လာချိန်တွင် လခြမ်းဖြူရောင် ဖဲဝတ်စုံကို ပြောင်းလဲ ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ့လက်မောင်းပေါ်ရှိ အင်္ကျီလက်ပတ်နေရာများတွင် ခေါင်ရမ်းပန်းပုံများ ပန်းထိုး ချုပ်လုပ်ထားသောကြောင့် ထိုဝတ်စုံက သူ၏ရှည်လျားသော အရပ်ကို ပို၍ ရှည်သွားသယောင်ထင်ရစေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူက အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်သွားပြီး လဲ့ကျစ်လည်း သက်သာရာရသွားရသည်။ လဲ့ကျစ်က သူမ၏ချွေးအနည်းငယ်ထွက်နေသော လက်ဖဝါးများကို ဖြန့်ကာ ကြောင်တောင်တောင် စိုက်ကြည့်နေပြန်သည်။
ခဏအကြာတွင် လီယောင်က သူမကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးရန်နှင့် အဝတ်အစား ကူလဲပေးရန် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ လီယောင် သူမ၏ဆံပင်များကို ထုံးဖွဲ့ပေးနေစဥ်အတွင်း လဲ့ကျစ်၏ဗိုက်ထဲမှ အသံများထွက်လာတော့သည်။
မနေ့ကတည်းက လဲ့ကျစ် သစ်တော်သီးစွပ်ပြုတ်နှင့် ပဲနီဟင်းချိုအနည်းငယ်သာ သောက်ခဲ့ရသည်။
"သခင်မ ဗိုက်ဆာနေတာဖြစ်ရမယ်"
လီယောင်က ခေါင်းဆောင်းကို မှန်ကန်စွာ ဝတ်ရန် ကူညီပေးပြီးနောက် သူမ ထရပ်နိုင်ရန် ကူတွဲပေးဖို့ ရှေ့တိုးလာသည်။
"ဒီအစေခံက သခင်မကို ထမင်းစားခန်းဆီ ချက်ချင်းခေါ်သွားပေးပါ့မယ်"
........။.......။......
အရှေ့နန်းတော်၏ အနောက်ဘက် ဝင်းငယ်တစ်ခုတွင် နန်းတော်အမှုထမ်းများစွာ စုရုံးနေသည်။
တယောက်နှင့် တယောက် စကားပြောကာ ရယ်မောရင်း ဆူညံနေသည့်အသံများ အလယ်တွင် အသက်ကြီးပုံရသော မော့မော့တစ်ယောက် ရှိနေခဲ့သည်။ သူမ၏မျက်နှာတွင် အချိန်၏သဲလွန်စများ ထင်ဟပ်နေပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ သည်းခံခဲ့ရသော အခက်အခဲများနှင့် နစ်နာမှုများကို ဖုံးကွယ်ထားဟန်ရှိသည်။ သူမက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားပြီး သူမ၏အမူအရာက အေးစက်နေသလို စကားလည်း မပြောပေ။ ထိုအရာက နန်းတော်ဘက်မှ ကလေးဆန်သော အစေခံမလေးတစ်ယောက် အဝေးမှ အလျင်အမြန် လျှောက်လာသည့် အချိန်အထိသာ ဖြစ်သည်။
"ကျင့်ရှင်း ဘယ်လိုလဲ?"
နန်းတွင်းအထိန်းတော်က ခံ့ညားသော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်ပြီး သူမ၏လေသံမှာပင် အားကောင်းသည့် စွမ်းအင်များ ရှိနေသလို ခံစားရစေသည်။
ကျင့်ရှင်းဟု အခေါ်ခံရသည့် နန်းတွင်းအစေခံလေး၏ပါးပြင်များက နီရဲနေပြီး မောဟိုက်နေလေသည်။ သို့သော် သူမက ခေါင်းငုံ့ကာ တရိုတသေ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ကျွန်မ သေသေချာချာ ကြည့်ခဲ့ပါတယ်”
သူမ၏အသက်ရှုသံက မတည်ငြိမ်သေးသလို သူမ၏အသံက ခြင်ဝီနေသလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။
"ဒါဆို မြန်မြန်ပြောလေ!"
သူမဘေးမှ အဝါဖျော့ဖျော့ နန်းတွင်းဝတ်စုံဝတ်ထားသော အစေခံတစ်ယောက်က ကျင့်ရှင်း၏လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ တင်းမာသောအသံဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။
သူမ ပြင်းပြင်းထန်ထန် အဆွဲခံလိုက်ရသောကြောင့် ကျင့်ရှင်း၏မျက်လုံးများ နီရဲလာပြန်သည်။ သူမက တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“နှင်းဖြူလက်ကိုင်ပုဝါ… နှင်းဖြူလက်ကိုင်ပုဝါက အသစ်အတိုင်းဖြူနေပါသေးတယ်”
"ဟား ဟား!"
နန်းတွင်းအစေခံက ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျင့်ရှင်း၏လက်အား ဆုပ်ကိုင်ထားသည့်လက်ကို ချက်ချင်း လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ကျင့်ရှင်းက သူမထံမှ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းအကွာအထိ နောက်သို့ အမြန်ဆုတ်သွားသည်။
"မော့မော့၊ အဲဒီမင်းသမီးက ဘာမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မ ပြောခဲ့သားပဲ... ထိုက်ဇီက သူ(မ)ကို ထိဖို့တောင် တွန့်ဆုတ်နေတာလေ၊ တွေ့လား!?”
"မှန်တယ်! မော့မော့၊ သူ့(မ)က နာမည်ခံပါပဲ၊ မော့မော့ရဲ့အဆင့်အတန်းကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်နိုင်ပါဘူး”
နန်းတော်မှ အစေခံများအားလုံးက တသံတည်းထွက်လာကာ မြှောက်ပင့်စကားများ ပြောနေကြသည်။
ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မော့မော့က မထီမဲ့မြင်အပြုံးဖြင့် လက်ဖက်ရည်သောက်နေရင်း မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။
“ငါ အရမ်းအစိုးရိမ်လွန်သွားပုံရတယ်”
သူမက သူမ၏စကားကို ခေတ္တရပ်တန့်ထားပြီးမှ တမင်သက်ပြင်းချကာ ညည်းညူလိုက်ပြန်သည်။
“ဟူး... ငါက အသက်ကြီးပြီလေ...အဲဒါကြောင့် အသုံးမဝင်ဘူး.... အဲ့ဒါက ငါကို အလွယ်တကူ စိတ်ပူတက်လာစေတယ်”
သူမ၏အမူအရာကို မြင်နေရသည့် နန်းတွင်းအစေခံတော်တော်များများက သူမ၏ဆိုလိုရင်းကို တိတ်တဆိတ် သဘောပေါက်သွားကြပြီး သူမ စိတ်ကျေနပ်စေရန် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆက်ချော့မော့နေကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် နန်းတွင်းအထိန်းတော်က ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏နှလုံးသားထဲမှ ကျောက်တုံးကြီးကို တဖြည်းဖြည်း လွှတ်ချလိုက်ပုံရသည်။
‘သူမက အရှေ့နန်းတော်မှာ ဆယ်နှစ်ကျော် အိမ်မှုကိစ္စတွေကို တာဝန်ယူခဲ့တဲ့ မော့မော့တစ်ယောက်လေ။ ဒီအလုပ်က တကယ်ကို ပျော်စရာကောင်းတဲ့ အလုပ်ပဲ။ ထိုက်ဇီက နန်းတော်အပြင်ဘက်က ထိုက်ဇီစံအိမ်မှာ အကြာကြီး နေထိုင်လေ့ရှိပြီး အရှေ့နန်းတော်ကို ပြန်လာတဲ့အချိန်က ရှားပါးတယ်။’
‘အဲ့တော့ အရှေ့နန်းတော်မှာ သူမက အရာရာကို လက်တွေ့ကျကျ ဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်တဲ့သူပဲ။’
‘ဒါကြောင့် ဘုရင်မင်းမြတ်က ထိုက်ဇီကို လက်ထပ်ထိမ်းမြားပေးတဲ့အကြောင်း သိရပြီးတဲ့နောက်မှာ သူမ ထိတ်လန့်နေခဲ့တာလေ။ ထိုက်ဇီဖေး အရှေ့နန်းတော်ကို ဝင်ရောက်လာပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို ကျင်းပခဲ့တာကြောင့် ထိုက်ဇီနဲ့ ထိုက်ဇီဖေးက ဒီနေရာမှာ အချိန်အတော်ကြာ နေထိုင်ရလိမ့်မယ်။ အဲ့လိုဆိုမှတော့ အရှေ့နန်းတော်ရဲ့ အိမ်မှုကိစ္စတွေအတွက် စီမံခန့်ခွဲမှုအာဏာကို ထိုက်ဇီဖေးဆီ လွှဲပြောင်းပေးရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား?’
‘သူမ အာဏာရဲ့အကျိုးကျေးဇူးတွေကို ခံစားခဲ့ဖူးပြီးပြီလေ၊ အခုမှ ဒီအာဏာကို ပြန်လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ရမယ်ဆိုတော့ သူမ ဘယ်လို ဆန္ဒရှိမှာလဲ?!’
‘ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ထိုက်ဇီဖေးက မြင့်မြတ်တဲ့ အဆင့်အတန်း မရှိပဲ လက်အောက်ခံတိုင်းပြည်တစ်ခုရဲ့ မင်းသမီးတစ်ပါး ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ မွေးရင်းမိသားစုကို ပြန်အားကိုးစရာ အာဏာမရှိဘူးဆိုတော့ ထိုက်ဇီဖေးက သူမတို့ထက် ဘာမှ သာလွန်နေတာမျိုး မရှိဘူးပေါ့။ ဒီနန်းတော်ထဲမှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် လေးစားခံရခြင်း ရှိ၊ မရှိက သူမရဲ့မွေးရင်းမိသားစုနဲ့ အဲ့မိသားစုရဲ့စွမ်းအားအပေါ် အများကြီး မူတည်တယ်လေ။’
‘ဒါပေမယ့် သူမ အကြောင်းစုံ စုံစမ်းဖို့ တစ်စုံတစ်ဦးကို စေလွှတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ တာ့လီရဲ့မင်းသမီးလေးက နတ်သမီးလေးတစ်ပါးလို လှပတာကို သူမ သိလိုက်ရတယ်... အဲ့ဒါက သူမကို တစ်ဖန်စိတ်ပျက်သွားစေပြန်တယ်။’
‘တကယ်လို့ ထိုက်ဇီက သူမကို မျက်စိကျသွားရင် အရာအားလုံးက ကွဲပြားသွားလိမ့်မယ်။ သူမရဲ့မိသားစုဘက်က အားကိုးစရာ ဘာမှ မရှိရင်တောင် ထိုက်ဇီက သူမရဲ့ကျောထောက်နောက်ခံ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ အဲ့လို ဖြစ်လာရင် သူမလို အစေခံတစ်ယောက်က ထိုက်ဇီဖေးကို ဘယ်လို ယှဉ်နိုင်ပါ့မလဲ?’
‘ဒါပေမယ့် အခုတော့ နှင်းဖြူလက်ကိုင်ပုဝါက အသစ်အတိုင်းဖြူစင်နေသေးတယ်။ မင်္ဂလာဦးညမှာတောင် ထိုက်ဇီက သူမကို မထိချင်ဘူး။ ဘယ်လောက်တောင် ရွံရှာနေလို့လဲ?’
‘နောက်ဆုံးတော့ သူမရဲ့နှလုံးသားလည်း တည်ငြိမ်သွားရပြီ။’
"မော့မော့၊ မော့မော့"
နန်းတွင်းအစေခံတစ်ယောက်က အပြုံးပြီး လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
"အခု ကျွန်မတို့ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ"
“ထိုက်ဇီဖေး ဘယ်မှာလဲ?"
မော့မော့က ကျင့်ရှင်းကို ထပ်ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
တစ်ချိန်လုံး ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေသော ကျင့်ရှင်းက သူမ၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မော့ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"အခုန ကျွန်မ ရှိနေတုန်းက ထိုက်ဇီဖေးက အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ၊ သူ(မ) အခု ထမင်းစားခန်းကို သွားနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်”
“ဒါဆိုရင်တော့ ငါတို့က ထိုက်ဇီဖေးအတွက် အရသာရှိလှတဲ့ မနက်စာလေး ပြင်ဆင်ပေးရမှာပေါ့!"
နန်းတော်အစေခံများက တုံ့ပြန်ခြင်း မပြုနိုင်ဘဲ တစ်ခဏတာမျှ အံ့အားသင့်နေကြသည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်း ပါးစပ်များကို အုပ်ကာ ရယ်မောလိုက်ကြပြန်သည်။
‘မော့မော့က အသစ်ရောက်လာတဲ့ ထိုက်ဇီဖေးရှေ့မှာ သူမရဲ့စွမ်းအားကို ထုတ်ပြဖို့ စီစဉ်နေပုံရတယ်။’
#######
ဒီစာရေးသူမှာ ပြောစရာရှိပါတယ်....
ဟော်တူ : အလကား ထော့ကျိုးလေး....
နှင်းလုံးလေး : မြောင်, မြောင်? အနာဂတ်မှာ ဘယ်သူက ပိုတန်ဖိုးမဲ့မှာလဲ? (မောက်မာဟန်ဖြင့်)
PS: နှင်းလုံးလေးမှာ နာမည်ရှိတယ် သိပ်မသင့်တော်ပေမယ့်ပေါ့... အမ်းးးးး
PPS: ခြေမသန်တဲ့လူက သူ့မိန်းမရဲ့လက်ကို လိမ်ပြီး နောင်တရသွားတယ်!!! (နောက်တစ်ခါ မရှိတော့ပါဘူး၊ နောက်ဆို သူက သူ့မိန်းမရဲ့ ခွေးဖြစ်သွားလိမ့်မယ်!)