အခန်း (၅၃-၅၄)

အခန်း (၅၃)

“အသင်းဖော် - အာတိုဘီဆမား၊ သေဆုံးသွားပါပြီ”

“အသင်းဖော် - နာမည်ပေးရတာ ခက်လိုက်တာ၊ သေဆုံးသွားပါပြီ”

စနစ်၏ ကြေညာချက်က သူ့နားထဲတွင် မြည်ဟည်းသွား၏။ ဝမ်တန်ကျိသည် ဂိမ်းမီနူးကို အမြန်ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အမှန်တကယ်ပင် ကစားသမားနှစ်ဦး၏ အမည်ဘေးတွင် ‘သေဆုံး’ ဟူသော စာလုံးပေါ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ရှောင်တန်က မေးလိုက်သည်။

“အစ်ကိုတို့၊ သူတို့က ဒီအဆောက်အအုံရဲ့ မြေအောက်ဓာတ်ခွဲခန်းထဲမှာ သေသွားတာ မဟုတ်လောက်ဘူးမလား”

“အိုး... မင်းက ဘာလို့ အဲ့လိုပြောတာလဲ”

ပန်ဖုန်းက ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်နေရင်း ခေါင်းပင်လှည့်မကြည့်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ သူ့လေသံအရ ထိုလူနှစ်ယောက်၏ ရှင်သန်မှု သေဆုံးမှုကို သူသိပ်ဂရုစိုက်ပုံမရပေ။ ကြည့်ရသည်မှာ... ထိုနှစ်ယောက် သေသည်ဖြစ်စေ၊ ရှင်သည်ဖြစ်စေ သူ ဇာတ်လမ်းအောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်မည့်အပေါ် မည်သည့် သက်ရောက်မှုမှ ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ခံစားရသည်။ မှန်ပါသည်၊ ဟွာရှုံနှင့် သူ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုရှိနေသရွေ့ သူသည် ယုံကြည်မှုအပြည့် ရှိသည်။

“စဉ်းစားကြည့်လေ၊ တစ်ယောက်က အဆင့် ၁၄၊ နောက်တစ်ယောက်က အဆင့် ၁၂၊ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့က ကျွန်တော့်ထက် အစွမ်းထက်ကြတယ်၊ ကျွန်တော်တောင် လမ်းမပေါ်က BW Zombie တွေကို မကြောက်တာ၊ သူတို့ကတော့ အဲ့ဒီမကောင်းဆိုးဝါးတွေလက်ထဲမှာ သေမှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့လည်း ဒီအာလာမူအဆောက်အအုံကို ရောက်လာပြီး မြေညီထပ်ကမြေပုံကို ကြည့်ပြီး မြေအောက်သုတေသနဌာနကို သွားခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့...”

သူက ခဏရပ်လိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။

“ကျွန်တော်တို့ အဲ့ဒီနေရာကို မရှင်းရသေးတော့ အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်၊ အဲ့နေရာမှာ ဘော့စ်တောင် ရှိနေနိုင်တယ်၊ တကယ်လို့ သူတို့သာ ဇွန်ဘီးဝံပုလွေလူသားနဲ့ တိုးခဲ့ရင်...”

“အင်း... မင်းပြောတာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသားပဲ”

ဟွာရှုံက ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် သူ့လေသံအရ သူသည် ထိုအချက်ကို ကြိုတင်စဉ်းစားထားပြီးသား ဖြစ်ပုံရပြီး ရှောင်တန်ကို အလိုက်သင့် ပြန်ဖြေပေးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

“ဒါပေမဲ့ သူတို့ သေသွားပြီဆိုတော့ အခုပြန်လှည့်သွားလည်း ငါတို့ဘာမှလုပ်ပေးလို့ မရတော့ဘူး၊ ဒါ့အပြင် ငါတို့က အပေါ်ဆုံးထပ်နဲ့လည်း အများကြီး နီးနေပြီဆိုတော့ အပေါ်အထိ တောက်လျှောက် ရှင်းသွားတာက ပိုကောင်းမယ်၊ ပြီးတော့မှ...”

“ဒီလိုလုပ်ရင်ကော”

ရှောင်တန်က သူ့စကားကို ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကိုတို့က အပေါ်ဆုံးထပ်ကိုပဲ ဆက်သွားကြပါ၊ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း မြေညီထပ်ကို ပြန်ဆင်းသွားလိုက်မယ်”

ထို့နောက် သူသည် ပစ္စည်းအိတ်ထဲမှ ဘေ့စ်ဘောတုတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူသည် တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်ရန် အခွင့်အရေး မရခဲ့သဖြင့် သူ့လက်နက်ကို သိမ်းဆည်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ကျန်နေတဲ့ ကစားသမားက ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းပါ၊ သူ ဒီအဆောက်အအုံကို ရောက်ဦးမှာ မဟုတ်သေးပေမဲ့ ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်ယုံကြည်တယ်၊ ကျွန်တော် မြေညီထပ်ကို သွားပြီး သူ့ကို စောင့်နေလိုက်မယ်၊ ပြီးရင် သူ့ကို အောက်မဆင်းဖို့နဲ့ အစ်ကိုတို့ဆီ အရင်သွားဖို့ ပြောပြလို့ရတာပေါ့”

ပန်ဖုန်းနှင့် ဟွာရှုံတို့ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်ကာ သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ပြီးနောက် ဟွာရှုံက ပခုံးတွန့်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ၊ ဂရုစိုက်နော် ညီလေး၊ ငါတို့ အရင်သွားနှင့်မယ်”

ရှောင်တန်က ပြန်ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူလာခဲ့သည့် လမ်းအတိုင်း နောက်သို့ ပြန်လှည့်သွားတော့သည်။ ကော်ရစ်ဒါတစ်ခုသို့ ကွေ့ဝင်ပြီးနောက် သူသည် မီးဘေးထွက်ပေါက် လှေကားဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် ဖုန်းပုကြွယ်တစ်ယောက် မြေအောက်ဓာတ်ခွဲခန်းထဲသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူမသိသလို၊ အာတိုဘီဆမားနှင့် မင်ကျိတို့ သေဆုံးခဲ့သည့်နေရာကို သူ မှားယွင်းတွက်ချက်မိကြောင်းကိုလည်း မသိပေ။ သူသည် မိမိ၏ ထင်မြင်ချက်အပေါ် အခြေခံ၍သာ လှုပ်ရှားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူထွက်သွားပြီးနောက် ပန်ဖုန်းက အလွန်တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

“အဲ့ဒီကစားသမားနှစ်ယောက် မသေခင်မှာ တူညီတဲ့ကိုဩဒိနိတ်မှာ အကြာကြီး ရှိနေခဲ့ကြတာ၊ အဲ့ဒီနေရာက ဒီအဆောက်အအုံနဲ့ အတော်လေး ဝေးတယ်”

ဟွာရှုံက ပြန်ဖြေသည်။

“အေး၊ ငါလည်း အဲ့ဒီဧရိယာကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာ၊ အဲ့နားမှာ မီနီဘော့စ်တွေ မရှိနိုင်ဘူး၊ မိုးမချုပ်ခင်အထိ မြို့ထဲမှာ BW Zombie အနည်းငယ်ပဲ လှည့်လည်နေမှာလေ၊ ဒါ့အပြင်... သူတို့ သေဆုံးသွားတဲ့ အချိန်အပိုင်းအခြားက စက္ကန့်အနည်းငယ်ပဲ ကွာတယ်၊ ဟားဟား... သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး အဆောက်အအုံပေါ်က တစ်ပြိုင်တည်း ခုန်ချတာမဟုတ်ရင်တော့... ဒါက...”

“ဒါဆိုရင် ဒါက မူမမှန်မှုရဲ့ လက်ချက်ပဲ”

ပန်ဖုန်းက မည်းမှောင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“သူတို့က ကစားသမားတွေကို ဒီလောက်စောစောစီးစီး စတိုက်ခိုက်နေပြီပေါ့၊ ကျန်တဲ့နှစ်ယောက် မူမမှန်မှုနဲ့ မတွေ့အောင် ငါတို့ ပိုမြန်မြန် လှုပ်ရှားရမယ်”

“ညီလေး ထွက်သွားတာ ကောင်းပါတယ်၊ ငါတို့ အခု ပိုပြီးလွတ်လွတ်လပ်လပ် လှုပ်ရှားလို့ ရသွားပြီပေါ့၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပြန်တဲ့လမ်းက အတော်လေး ဘေးကင်းပါတယ်၊ မကောင်းဆိုးဝါးတွေကိုလည်း ရှင်းခဲ့ပြီးပြီဆိုတော့ သူအဆင်ပြေမှာပါ”

ဟွာရှုံက ပြောသည်။

“ဖုန်းပုကြွယ်ဆိုတဲ့ ကစားသမားကတော့ အခြေအနေ မကောင်းဘူး၊ သူ့မှာ အသက်အမှတ် ၇၃ ရာခိုင်နှုန်းကျန်သေးပေမဲ့ ပြဿနာက သူရောဂါပိုး ကူးစက်ခံထားရပြီ၊ သူ မျိုးရိုးဗီဇပြောင်းလဲတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်သွားတဲ့အခါ ကစားသမားကို သေဆုံးပြီလို့ သတ်မှတ်ခံရလိမ့်မယ်၊ ဒါကြောင့် အဲ့ဒါ မဖြစ်ခင်မှာ ငါတို့ အမြန်ဆုံးအဆုံးသတ်နိုင်မှ ဖြစ်မယ်”

သူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်လိုက်သည်။

“စုစုပေါင်း ကစားသမားလေးယောက်ပဲ ရှိတာ၊ သေသွားတဲ့ နှစ်ယောက်ကိုတော့ မေ့ထားလို့ ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဇာတ်လမ်းမပြီးခင် ကျန်တဲ့နှစ်ယောက်လုံး သေသွားမယ်ဆိုရင်တော့ ငါတို့အလုပ်က ကျရှုံးတာပဲ”

ပန်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်သည်။

“အင်း... မင်းပြောတာ မှန်တယ်၊ အက်ရှ်ဖို့ဒ်ကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ‘သတ်’ ဖို့ လိုတယ်၊ ငါတို့ ‘အဲ့ဒီ’ ဇာတ်ကြောင်းထဲ ရောက်သွားပြီဆိုရင် ဇာတ်လမ်းက မကြာခင် ပြီးသွားလိမ့်မယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ငါတို့ မူမမှန်မှုကို အာရုံစိုက်ကိုင်တွယ်နိုင်ဖို့အတွက် ကစားသမားတွေကို ဇာတ်လမ်းထဲကနေ အရင်ဆုံး ပြန်ပို့ပေးရမယ်”

...

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ဓာတ်ခွဲခန်းကော်ရစ်ဒါအတိုင်း ဝင်ချက်စတာကို ကိုင်ဆောင်ကာ လျှောက်လှမ်းနေခဲ့သည်။ မီးရောင်များသည် ပုံမှန်အတိုင်း အလုပ်လုပ်နေပြီး ဇွန်ဘီး အရေအတွက်မှာလည်း သိပ်မများလှပေ။ ဓာတ်လှေကားအပြင်ဘက်တွင် သူတွေ့ခဲ့သော ဇွန်ဘီးများမှလွဲ၍ ကျန်တွေ့ဆုံမှုများသည် မြေပြင်ပေါ်က အခြေအနေနှင့် ဆင်တူ၏။ ကော်ရစ်ဒါသုံးခုမှ ငါးခုအတွင်းတွင် အလွန်ဆုံး ဇွန်ဘီးတစ်ကောင် သို့မဟုတ် နှစ်ကောင်နှင့်သာ သူ ရင်ဆိုင်ရလေ့ ရှိသည်။

ဖုန်းပုကြွယ်၏ ရှော့ဂန်းသည် ဤကော်ရစ်ဒါလမ်းကျဉ်းလေးထဲတွင် အလွန်အသုံးဝင်လှသည်။ သူသည် မကောင်းဆိုးဝါးများ အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ ပစ်ခတ်ရန်သာ လိုအပ်သည်။ သူသည် သေနတ်ပစ်ရာတွင် သိပ်မတော်သေးသော်လည်း တိုက်ပွဲကို အလွယ်တကူ အဆုံးသတ်နိုင်နေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် ခြေလက်များကို ထိမှန်အောင် ပစ်နိုင်သရွေ့ သူတို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိမှန်ပါက သူတို့သည် လွင့်ထွက်သွားခြင်း သို့မဟုတ် အပိုင်းပိုင်းဖြစ်သွားခြင်းများ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူသည် အတော်လေးကျယ်ဝန်းသော ဧရိယာတစ်ခုကို ရှာဖွေခဲ့ပြီး လျှပ်စစ်တံခါးအများစုကို ဖွင့်နိုင်ခဲ့သည်။ အခန်းအတော်များများတွင် သံမဏိစင်အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး ထိုစင်များပေါ်တွင် စက္ကူကတ်ထူသေတ္တာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ ၎င်းတို့ထဲတွင် စာရွက်စာတမ်းများနှင့် ဖိုင်တွဲများ ရှိနေခဲ့သည်။ ဖုန်းပုကြွယ်သည် သဘာဝအတိုင်း စာရွက်စာတမ်းအချို့ကို ဖတ်ရှုခဲ့သော်လည်း အကြောင်းအရာများက သိပ်အဓိပ္ပာယ်မရှိလှပေ။ ၎င်းတို့အနက် အများစုသည် တူညီသော စမ်းသပ်ချက် အစီရင်ခံစာများသာဖြစ်ပြီး စာရွက်စာတမ်းများ၏ အဓိကအကြောင်းအရာများကို အနက်ရောင်လိုင်းများဖြင့် ဖုံးကွယ်ထား၏။

အခန်းအချို့တွင် ဧရာမကွန်ပျူတာကြီးများကို တပ်ဆင်ထား၏။ နံရံများနှင့် စားပွဲများပေါ်တွင် မော်နီတာများနှင့် ထူးဆန်းသောထိန်းချုပ်တံများ၊ ခလုတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။ ချွင်းချက်မရှိစွာဖြင့် ထိုပစ္စည်းများအားလုံး ပျက်စီးနေကြသည်။ ၎င်းတို့ကို ဖွင့်၍ပင် မရပေ။ ဤကဲ့သို့သော အခန်းမျိုးမှာ သိပ်ပြီး အလုပ်မရှုပ်လှပေ။ သူသည် တံခါးကိုဖွင့်ကာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။

အကွေ့အကောက်များစွာကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဖုန်းပုကြွယ်သည် ပိုမိုမြင့်မားသော လုံခြုံရေးအဆင့်ရှိသည့် လျှပ်စစ်တံခါးတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ ဤတံခါးသည် မျက်ကြည်လွှာနှင့် လက်ဗွေတို့ကို နှစ်မျိုးစလုံး စစ်ဆေးပြီးမှသာ ပွင့်လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဂိမ်းသည် တံခါးနှင့် မီတာအနည်းငယ်အကွာတွင် အဖြူရောင်ကုတ်အင်္ကျီဝတ်ထားသော ဇွန်ဘီးတစ်ကောင်ကို အသင့်စောင့်နေရန် စီစဉ်ပေးထားသည်မှာလည်း အတော်လေးကို သက်ညှာရာ ရောက်လှသည်။

ဖုန်းပုကြွယ် ထိုဇွန်ဘီး၏ ခါးကို ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ မကောင်းဆိုးဝါးမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လွင့်ကျသွားပြီး ၎င်း၏အူများ အပြင်သို့ ပုံကျလာတော့သည်။ ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူ့ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ဘေ့စ်ဘောတုတ်ကို ထုတ်ယူ၍ ဇွန်ဘီး၏ လက်မောင်းနှင့် ဒူးခေါင်းရှိ အရိုးများကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်သည်။ ထိုသို့လုပ်ပြီးနောက် သားလှီးဓားသို့ ပြောင်းလဲလိုက်၏။ သူသည် ဇွန်ဘီး၏ မျက်နှာကိုဖိကာ ဦးခေါင်းနှင့် လက်တစ်ဖက်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမပြီးဆုံးမီ ဇွန်ဘီး၏ အိတ်ကပ်ထဲတွင် တစ်ခုခု ရှိမရှိကိုလည်း ရှာဖွေခဲ့သေး၏။

စစ်ဆေးမှုများ ပြီးဆုံးသောအခါ လျှပ်စစ်တံခါးမှာ ပွင့်သွားတော့သည်။ ဖုန်းပုကြွယ်သည် ဇွန်ဘီး၏ ဦးခေါင်းနှင့် လက်ကို အဝေးသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး တံခါးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

နေရာသည် ဇာတ်လမ်းနှင့် ဆက်စပ်နေသော အခန်းဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ တံခါးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်နံရံပေါ်တွင် ဧရာမသံတံခါးကြီးတစ်ခု ရှိနေပေသည်။ ၎င်းမှာ ဘဏ်တိုက်တံခါးနှင့် အတိအကျ တူညီနေ၏။ နံရံ၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် ဖန်ပြွန်တန်းများ ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့မှာ တစ်မီတာခန့် မြင့်ပြီး အချင်း ၃၀ စင်တီမီတာခန့် ရှိသည်။ ၎င်းတို့တွင် ဆေးရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသင့်သော်လည်း ယခုမူ ဖန်ပြွန်များမှာ ကြေမွနေပြီး အတွင်းမှအရာများက ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ စီးကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် အစိမ်းနုရောင်ရှိသော တစ်ပိုင်းတစ်စကြည်လင်နေသည့် အရည်များ ဖြစ်ကြသည်။ ယခုတွင် ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ အစိမ်းရောင်အရည်အိုင်ကြီး တစ်ခုအဖြစ်သာ ဖြစ်ပေါ်နေတော့သည်။

အခန်းထဲရှိ ကွန်ပျူတာအနည်းငယ်မှာလည်း လုပ်ဆောင်ချက်များ ချို့ယွင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ စခရင်များ မှောင်မည်းနေပြီး ၎င်းတို့ကို ဖွင့်မရပေ။ ထိန်းချုပ်ခုံတစ်ခု၏ ဘေးတွင် အဖြူရောင်ကုတ်အင်္ကျီဝတ်ထားသော အလောင်းနှစ်လောင်း ရှိနေခဲ့သည်။ ဖုန်းပုကြွယ် သတိကြီးစွာဖြင့် ချဉ်းကပ်သွားလိုက်သည်။ ဤနှစ်လောင်းမှာ အချိန်အတော်ကြာ အိပ်မောကျနေသော ဇွန်ဘီးများမဟုတ်ဘဲ သာမန်အလောင်းများသာ ဖြစ်ကြောင်း သူသေချာအောင် ကြည့်ရှုခဲ့သေးသည်။

၎င်းတို့ နှစ်ဦးလုံးမှာ အမျိုးသားများ ဖြစ်ကြသည်။ တစ်ဦးမှာ အသက် ၅၀ ဝန်းကျင်ခန့် ရှိပုံရသည်။ သူသည် ထိပ်ပြောင်ပြီး မျက်မှန်တပ်ထားသည်။ အခြားတစ်ဦးမှာမူ ဆံပင်ဖြူများရှိပြီး နှုတ်ခမ်းမွေးလည်း ရှိသည်။ သူသည် ပထမတစ်ဦးထက် နှစ်အနည်းငယ် ပိုကြီးပုံရသည်။ ထိပ်ပြောင်သော လူမှာ ဦးခေါင်းကို သေနတ်ဖြင့် အပစ်ခံထားရသည်။ နှုတ်ခမ်းမွေးနှင့် လူမှာမူ ရင်ဘတ်နှင့် ဝမ်းဗိုက်တွင် သေနတ်ဒဏ်ရာ ရှိနေခဲ့သည်။ သူတို့ သေဆုံးပြီးနောက် ဆွဲခေါ်ခံထားရခြင်း မရှိပုံရပေ။ အလောင်းများ၏ တည်နေရာနှင့် ပုံစံများက ဤအချက်ကို ဖော်ပြနေခဲ့သည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် သေနတ်ပစ်ခံရသည့် အခြေအနေကို သူ့စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည် ပုံဖော်ကြည့်လိုက်သည်။ လူသတ်သမားမှာ သူတို့သိကျွမ်းသော လူတစ်ဦး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူသည် လျှပ်စစ်တံခါးမှတစ်ဆင့် ဓာတ်ခွဲခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ရုတ်တရက် သေနတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အလွန်နီးကပ်သော အကွာအဝေးမှ ထိပ်ပြောင်လူကို ချိန်ရွယ်ကာ မောင်းတင်လိုက်သည်။ ကျည်ဆန်မှာ သူ့ဦးခေါင်းအတွင်းသို့ ဝင်သွားပြီး သူ့ကို သေဆုံးစေခဲ့သည်။ ထိပ်ပြောင်လူမှာ ထိန်းချုပ်ခုံ၏ နောက်ဘက်တွင် ထိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ သေဆုံးသွားပြီးနောက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ကုလားထိုင်ပေါ်မှ လျောကျသွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိန်းချုပ်ခုံနှင့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ ဝေးသော နှုတ်ခမ်းမွေးနှင့် လူမှာ တံခါးကို ကျောပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် သေနတ်သံကို ကြားသောအခါ ထိတ်လန့်တကြား လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် လူသတ်သမားက သူ့ကို တုံ့ပြန်ရန် မည်သည့် အခွင့်အရေးမှမပေးဘဲ ချက်ချင်းပင် နှစ်ချက်ပစ်ချလိုက်သည်။ နှုတ်ခမ်းမွေးနှင့်လူ လဲကျသွားချိန်တွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်သွားခဲ့သည်။ သူမသေဆုံးမီ သူလဲကျမည့် ဒဏ်ကို လျှော့ချရန် ထိန်းချုပ်ခုံ၏ အနားစွန်းကို သူ့လက်များဖြင့် ဆွဲကိုင်ခဲ့သေးသည်။ ထို့နောက်မှ သူသည် ဘေးတိုက် လဲကျသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အလောင်းများ၏ ပုံစံ၊ သွေးကွက်များနှင့် မျက်နှာအမူအရာများကို ကြည့်ရင်း ဖုန်းပုကြွယ်သည် ဤကောက်ချက်ကို ချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ စုံထောက်ဝတ္ထု ရေးဆရာတစ်ဦးအနေဖြင့် မှုခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာမှတစ်ဆင့် မှုခင်းဖြစ်စဉ်ကို ခန့်မှန်းရခြင်းသည် သူ့အတွက်အသေးအဖွဲသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤဇာတ်ကွက်မျိုးကို သူ့စိတ်ထဲတွင် အကြိမ်ပေါင်းမည်မျှ ပုံဖော်ခဲ့ဖူးမှန်း မသိတော့ပေ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် “အသေးစိတ် စီစဉ်ထားသော” လူသတ်မှုများကို ရေးသားနိုင်ရန် သူသည် ဆက်စပ် စမ်းသပ်ချက်များကိုပင် လုပ်ဆောင်လေ့ ရှိသည်။ ၎င်းမှာ အလုပ်ရှုပ်စရာဟု ထင်ရသော်လည်း ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက သူဦးနှောက်စားပြီး စဉ်းစားထားခဲ့ရတဲ့ ယန္တရားတစ်ခု မဟုတ်လား။ အကယ်၍ ၎င်းမှာ လက်တွေ့တွင် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်ခဲ့လျှင် အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ပေ။

“ဟား...”

ဖုန်းပုကြွယ် အလောင်းနှစ်လောင်းကို ကြည့်ကာ ရယ်မောမိသွား၏။

“သူတို့က ရောဂါကူးစက်ခံထားရတာ မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး ဆေးရည် ထိုးထားကြပုံရတယ်...”

သူသည် သေဆုံးနေသော အလောင်းများကို ကြည့်ရင်း သူ့ကိုယ်သူ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီအခြေစိုက်စခန်းမှာ လူတွေ အများကြီး ရှိနေတာ၊ တစ်နေ့ကုန် ဗိုင်းရပ်စ်နဲ့ တိုက်ရိုက်ထိတွေ့နေရတဲ့ အဓိကသုတေသီတွေပဲ ဒီလိုမျိုးကုသမှုကို ခံယူနိုင်ကြမှာ”

သူသည် ဖြစ်ရပ်၏ ဖြစ်စဉ်ကို သူ့စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည်ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး တွေးတောလိုက်သည်။

“ရည်ရွယ်ချက်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူသတ်သမားကလည်း ဆေးရည်ထိုးထားတဲ့ သုတေသီ တစ်ယောက်ပဲလို့ ယူဆရအောင်၊ သူက ဒီလူနှစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့တယ်၊ ဗိုင်းရပ်စ်တွေ ပါဝင်တဲ့ ဖန်ပြွန်တွေကို ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒီအရည်ပမာဏ အနည်းငယ်ကို အခန်းအပြင်ဘက် ယူသွားခဲ့တယ်၊ သူက ကော်ရစ်ဒါကို ပြန်သွားပြီး နောက်ထပ်လူနည်းနည်း ထပ်သတ်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ သူက ဗိုင်းရပ်စ်ကိုသုံးပြီး အဲ့ဒီအလောင်းတွေကို မျိုးရိုးဗီဇ ပြောင်းလဲသွားအောင် လုပ်ခဲ့တယ်... ပြီးတော့ သူက သုတေသနဌာနကနေ ထွက်ပြေးသွားပြီး ကူးစက်မှုကို မြေပြင်ပေါ်အထိ ပျံ့နှံ့သွားအောင် လုပ်ခဲ့တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အကြောင်းရင်း တစ်ခုခုကြောင့် မြေပြင်ပေါ်က လူတွေအားလုံး တခြားဇွန်ဘီးအမျိုးအစားတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲကုန်ကြတာပဲ။

ဒါမှမဟုတ်... လူသတ်သမားက သုတေသနဌာနထဲကနေ လုံးဝ ထွက်မပြေးနိုင်ခဲ့ဘူး၊ အဲ့ဒီအစား သူက အစောင့်တွေရဲ့ ဖမ်းဆီးခံရတာ ဒါမှမဟုတ် အသတ်ခံလိုက်ရတာမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်၊ သုတေသနဌာန အပြင်ဘက်က BW Zombie တွေကို ဖြစ်ပေါ်စေတဲ့ ဗိုင်းရပ်စ်က ဒီထဲက ဗိုင်းရပ်စ်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး၊ သူတို့က လုံးဝမတူညီတဲ့ အရာနှစ်ခုပဲ”

ဖုန်းပုကြွယ် ထိုအချက်ကို တွေးမိသောအခါ နောက်ထပ်မေးခွန်းတစ်ခုကို စဉ်းစားမိပြန်သည်။ သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“တံခါးဝမှာရှိနေတဲ့ လူကလည်း ဒီအခန်းထဲကို ဝင်ခွင့်ရှိတာပဲ၊ သူလည်း သုတေသီတွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်၊ သူလည်း ဆေးရည် ထိုးထားသင့်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက ဘာလို့ ဇွန်ဘီးအဖြစ် ပြောင်းသွားရတာလဲ...”

ဖုန်းပုကြွယ်အနေဖြင့် ဤနေရာရှိ အခြေအနေကို နားလည်နိုင်ရန် နောက်ထပ်အချက်အလက်များနှင့် သဲလွန်စများ လိုအပ်နေသဖြင့် သူသည် အလောင်းနှစ်လောင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် နှုတ်ခမ်းမွေးနှင့်လူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ သော့တစ်ချောင်းကို ရှာတွေ့သွား၏။

မီတာအနည်းငယ် အကွာတွင် စားပွဲတစ်ခု ရှိနေသည်။ ဖုန်းပုကြွယ် သော့ကို ရရှိပြီးနောက် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ထိုနေရာသို့ လျှောက်သွားကာ အံဆွဲများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖွင့်တော့သည်။ သူသည် ဆေးထိုးအပ်နှစ်ခု၊ စက္ကူဖြူတစ်ပုံ၊ စာရေးကိရိယာအချို့၊ စတာပလာ၊ ပင်အပ်များ၊ မှတ်စုတိုများနှင့် အခြား အထွေထွေပစ္စည်းများကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်...။ အောက်ဆုံး အံဆွဲတစ်ခုသာလျှင် သော့ခတ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ သူ ခုနက ရှာတွေ့ခဲ့သော သော့ဖြင့် စမ်းကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ ပွင့်သွားတော့သည်။

အခန်း (၅၄)

အံဆွဲထဲတွင် စာရွက်ပိုင်းနှစ်ခုရှိနေပြီး ၎င်းတို့မှာ စနစ်ကပေးထားသည့် သဲလွန်စများဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ ဖုန်းပုကြွယ် ပထမစာရွက်ပိုင်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ညွှန်းဆိုချက် သုံးကြောင်း ရေးသားထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ ပထမစာကြောင်းသည် JMMJAOD ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယစာကြောင်းမှာ 14F နှင့် တတိယစာကြောင်းမှာ 34F တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ၎င်းကိုတစ်ချက်ကြည့်ကာ အထင်အမြင်သေးဟန်ဖြင့် “ကျစ်...” ဟု ဆိုကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

ဒုတိယစာရွက်ပိုင်းပေါ်ရှိ အကြောင်းအရာမှာ ပိုမိုပြည့်စုံပေသည်။ ၎င်းမှာ စာစီစာရိုက်ထားသော စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဗိုင်းရပ်စ်အကြောင်း အသေးစိတ်ဖော်ပြချက်များ ပါဝင်၏။

ပထမအချက် ဗိုင်းရပ်စ်၏ ကုဒ်အမည်မှာ ‘Z’ ဖြစ်သည်။ ဇာတ်လမ်းအစတွင် BW Zombie များအကြောင်း ဖော်ပြချက်၌ ဤအမည်ကို ဖော်ပြခဲ့ဖူးသဖြင့် လမ်းမပေါ်က မကောင်းဆိုးဝါးများနှင့် ဓာတ်ခွဲခန်းထဲက လူများသည် ဗိုင်းရပ်စ်အမျိုးအစားတစ်ခုတည်း ကူးစက်ခံရခြင်းဖြစ်ပုံရသည်။ သို့သော် အဘယ်ကြောင့် ဇွန်ဘီးအမျိုးအစား မတူညီရသနည်းဆိုသည်မှာကား မရှင်းလင်းသေးပေ။

ဒုတိယအချက်မှာ ကစားသမားသည် ဗိုင်းရပ်စ်ကူးစက်ခံရပြီးနောက် ကုသရန် သုံးနာရီအောက်သာ အချိန်ရခြင်းဖြစ်သည်။ စာရွက်စာတမ်းတွင် ‘ကူးစက်ခံရပြီး သုံးနာရီအတွင်း အပြင်းဖျားသကဲ့သို့ လက္ခဏာများ ပြလာမည်ဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ပြင်းထန်သော စိတ်ဖောက်ပြန်မှု ဖြစ်ပေါ်မည်’ ဟု ဆိုထားသည်။ ဤအချက်က ဖုန်းပုကြွယ် အဘယ်ကြောင့် ချွေးစေးများထွက်ကာ ခြေလက်များ အားအင်ကုန်ခမ်းနေရသည်ကို ရှင်းပြနေသည်။ သိသာသည်မှာ စနစ်သည် ကစားသမားကို ‘ပြင်းထန်သော စိတ်ဖောက်ပြန်မှု’ လက္ခဏာများ မပြသနိုင်သဖြင့် ဗိုင်းရပ်စ်က ဦးနှောက်ကို စတင်ထိခိုက်ချိန်တွင် ကစားသမားကို သေဆုံးသည်ဟု သတ်မှတ်ကာ ဇာတ်အိမ်ထဲမှ ထုတ်ပစ်မည်ဖြစ်သည်။

ဆက်လက်ဖော်ပြထားသည်ကား ကူးစက်ခံရသူ၏ မျိုးရိုးဗီဇပြောင်းလဲမှု အသေးစိတ်များဖြစ်သည့် ဆဲလ်များတစ်စစီသေဆုံးခြင်း၊ သွေးနီဥများ၏ အောက်ဆီဂျင်သိုလှောင်မှု မြင့်တက်လာခြင်း၊ သွေးလည်ပတ်မှု နှေးကွေးခြင်း၊ ကြွက်သားခံနိုင်ရည်နှင့် ခွန်အားတိုးလာခြင်း၊ သိမြင်နားလည်နိုင်စွမ်း လျော့နည်းလာခြင်းနှင့် လူသားကို စားသုံးရန် ကြိုးပမ်းခြင်းတို့ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတစ်ချက်မှာမူ ကူးစက်ခံရသူကို လုံးဝနှိမ်နင်းရန် ဦးနှောက်ကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ဆောင်ရမည်ဟူသောအချက် ဖြစ်သည်။

ယင်းကိုဖတ်ပြီးနောက် ဖုန်းပုကြွယ်က မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

“ဒါ SCP008 မဟုတ်ဘူးလား၊ ဒါပေမဲ့... ဒီဇာတ်လမ်းထဲမှာ ဗိုင်းရပ်စ်ကာကွယ်ဆေးရည် ရှိနေတာပဲ”

(TL note – SPC008 ဆိုတာ Zombie Plague ပါ)

ထိုသို့ပြောရင်း သူ့မျက်လုံးများက ဆေးရည်အကြောင်း ရေးသားထားသည့် နောက်ဆုံးအပိုင်းသို့ ကျရောက်သွားသည်။

စာရွက်တွင် ပြောထားသည်မှာ “စမ်းသပ်ချက်များအရ ဗိုင်းရပ်စ်ကာကွယ်ဆေးရည်သည် လူတိုင်းအပေါ် ထိရောက်မှုမရှိကြောင်း တွေ့ရသည်။ ကျား၊ မ၊ အသက်အရွယ်၊ သွေးအမျိုးအစားနှင့် လူမျိုးကွဲပြားမှုအလိုက် စမ်းသပ်မှုပေါင်း ၃၉၀ လုပ်ဆောင်ခဲ့ရာတွင် လူပေါင်း ၁၅၄ ဦးသာ ဆေးရည်ထိုးပြီးနောက် ဗိုင်းရပ်စ်ကို ခုခံနိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် ပျောက်ကင်းခြင်း ရှိခဲ့သည်။ ဆေးရည်၏ ထိရောက်မှုနှုန်းမှာ ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းအောက်သာရှိပြီး လက်ရှိတွင် ဆေးရည်ထိရောက်မှုနှင့်ပတ်သက်၍ ထင်ရှားသော ပုံစံတကျဖြစ်မှု မရှိသေးပါ”

ဖုန်းပုကြွယ် စာကိုဖတ်ပြီးနောက် စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသောခံစားချက်တစ်ခု ဝင်လာတော့သည်။ သူ၏ကံဇာတာအရ ဆေးရည်၏ ကျရှုံးနှုန်းမှာ ပြောနေရန်ပင် မလိုတော့ပေ။ ဆေးရည်ကို ရှာတွေ့လျှင်ပင် ပျောက်ကင်းရန် ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းသာ အခွင့်အရေးရှိသည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူ့သက်တမ်းမှာ နှစ်နာရီသာ ကျန်တော့မည်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်အတောအတွင်း ဇာတ်လမ်းကို အောင်မြင်အောင်လုပ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူ လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်မည့် အကြီးမားဆုံး အကျိုးပြုမှုမှာ ဆေးရည်ကိုရှာပြီး အသင်းဖော်များထံ ပေးအပ်ရန်သာ ဖြစ်တော့သည်။

အသင်းဖော်များအကြောင်း ပြောရလျှင်... လွန်ခဲ့သော ၁၀ မိနစ်ခန့်က ကော်ရစ်ဒါတွင် အာတိုဘီဆမားနှင့် မင်ကျိတို့ သေဆုံးသည့်သတင်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဤဇာတ်လမ်းသည် ထင်သလောက် မရိုးရှင်းကြောင်း သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။ ထိုနှစ်ယောက်၏ သေဆုံးမှုက သူ့ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစေ၏။ သူတို့သည် သေနတ်ဆိုင်မှ မိမိသဘောဖြင့် ထွက်သွားမည့်သူမျိုး မဟုတ်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် ထိုမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း သေဆုံးသွားရခြင်းမှာ သေနတ်ဆိုင်အဝင်ဝတွင် အလွန်အစွမ်းထက်သော မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်နှင့် တိုးခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ရပေမည်။

ဒါပေမယ့် ဒီလိုမကောင်းဆိုးဝါးမျိုးက မြို့ထဲမှာ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေနိုင်မှာလဲ။ ညဘက်ရောက်၍ BW Zombie များ အစွမ်းထက်လာသည့်တိုင်အောင် စက်သေနတ်ကိုင်ထားသော ကစားသမားနှစ်ဦးကို စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း သတ်နိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

၎င်းအပြင် ဝမ်တန်ကျိနှင့်အတူရှိနေသော ပန်ဖုန်းနှင့် ဟွာရှုံတို့ကလည်း ဖုန်းပုကြွယ်ကို ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေးစွမ်းနေလေသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ထိုနှစ်ယောက်သည် ရှောင်တန်ကို အဆောက်အအုံထဲ ခေါ်သွားပြီးနောက် မြေအောက်ဓာတ်ခွဲခန်းသို့ မသွားဘဲ တခြားတစ်နေရာသို့ သွားခဲ့ကြပုံရသည်။ ဘာကြောင့်ပါလိမ့်။ ပထမထပ်ခန်းမရှိ ဆိုင်းဘုတ်ကြီးတွင်လည်း ‘ဒေါက်တာ’ ကို ကယ်တင်ရန် ပင်မတာဝန်ကို ရှင်းလင်းစွာ ရေးသားထားသေးသည်။ အခြားအထပ်များရှိ အညွှန်းများမှာလည်း ရှုပ်ထွေးနေသောဌာနများ သို့မဟုတ် ‘ရုံးခန်းဧရိယာ’ ဟူသော စကားလုံးများသာ ဖြစ်သည်။ ဘယ်သူကများ အပေါ်ထပ်ကိုသွားရှာမှာလဲ။

ထူးဆန်းသော အခြေအနေများစွာ ရှိနေသော်လည်း ယာယီအားဖြင့် သက်သေပြစရာ မရှိသေးပေ။ ဖုန်းပုကြွယ် ထိုအကြောင်းကို အကြာကြီးမစဉ်းစားတော့ဘဲ သံမဏိတံခါးဆီသို့ လှည့်လျှောက်သွားကာ တံခါးပေါ်ရှိ စကားဝှက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

“ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဂဏန်းခြောက်လုံးပါတဲ့ နံပါတ်ပဲ...”

သူသည် စကားဝှက်ရိုက်ထည့်ရမည့် ခလုတ်ခုံကို ‘ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ’ ဆိုသော မျက်နှာပေးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ၃၁၂၉၂၈ ကို တိုက်ရိုက်ရိုက်ထည့်လိုက်လေသည်။ မထင်မှတ်ဘဲ သူ ရိုက်ထည့်ပြီးနောက် “လက်ခံသည် ” ဟူသော စာလုံးက အမှန်တကယ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဖုန်းပုကြွယ် စာရွက်ပိုင်းကို မြင်လိုက်ကတည်းက ဤပဟေဠိ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ပထမစာကြောင်းက ‘JMMJAOD’ သည် ဇန်နဝါရီ (January)၊ မတ် (March)၊ မေ (May)၊ ဇူလိုင် (July)၊ ဩဂုတ် (August)၊ အောက်တိုဘာ (October) နှင့် ဒီဇင်ဘာ (December) တို့၏ ရှေ့ဆုံးစာလုံးများကို ကိုယ်စားပြုခြင်းဖြစ်သည်။ ဤလများအားလုံးတွင် ၃၁ ရက် ရှိကြသည်။ ဒုတိယနှင့် တတိယစာကြောင်းက ‘F’ သည် ဖေဖော်ဝါရီ (February) ကို ကိုယ်စားပြုပြီး ဖေဖော်ဝါရီလတစ်ခုတည်းသာ ရှေ့ဆုံးစာလုံး F ရှိသည်။ ‘14’ သည် ရက်ထပ်နှစ်ရှိ ၂၉ ရက်ရှိသော ဖေဖော်ဝါရီကို ကိုယ်စားပြုပြီး သဘာဝအတိုင်း ‘34’ သည် ၂၈ ရက်ရှိသော ဖေဖော်ဝါရီကို ကိုယ်စားပြုခြင်းဖြစ်သည်။ သူ့အတွက် ဤကဲ့သို့သော ပဟေဠိမျိုးမှာ မခက်ခဲလှပေ။ သူကိုယ်တိုင်က ပဟေဠိများ ဖန်တီးနေရသူ မဟုတ်လား။ အကယ်၍ သဲလွန်စကို စက္ကူပေါ်တွင် ချရေးထားပြီး ပဟေဠိကိုဖြေရှင်းရန် လိုအပ်သော ဗဟုသုတမှာ သူမတတ်နိုင်သောအရာ မဟုတ်ပါက သူသည် လျင်မြန်စွာ ဖြေရှင်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

တံခါးကို ဖွင့်ပြီးနောက် ဖုန်းပုကြွယ်သည် တံခါးလက်ကိုင်ကို ဆွဲကိုင်ကာ အကြိမ်အနည်းငယ် လှည့်ပြီးနောက် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အတော်လေး သေးငယ်သော အခန်းလေးဖြစ်သည်။ နံရံသုံးဖက်စလုံးတွင် မှန်ဘီရိုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ ဗီရိုများထဲတွင် အရည်များပါဝင်သော စမ်းသပ်ပြွန်များ ရှိနေပြီး အတန်းတိုင်းတွင် နံပါတ်တစ်ခုစီ တပ်ထား၏။

စမ်းသပ်ပြွန်တစ်ခုကို ကောက်ကိုင်လိုက်ရာ ပစ္စည်းဖော်ပြချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပစ္စည်းအမည် - ဗိုင်းရပ်စ်ကာကွယ်ဆေးရည်

ပစ္စည်းအမျိုးအစား - ဇာတ်လမ်းပစ္စည်း

အရည်အသွေး - သာမန်

လုပ်ဆောင်ချက် - ဗိုင်းရပ်စ် Z ၏ အာနိသင်ကို ချေဖျက်ရန်နှင့် ဓာတ်ပြယ်စေရန် ၃၉.၄၈ ရာခိုင်နှုန်း အခွင့်အရေးရှိသည်။

ဇာတ်လမ်းအပြင်ဘက်သို့ ယူဆောင်သွားနိုင်ခြင်း - မရှိပါ

မှတ်ချက် - ထိုးဆေးအဖြစ် သော်လည်းကောင်း၊ သောက်ဆေးအဖြစ် သော်လည်းကောင်း အသုံးပြုနိုင်သည်။ မကောင်းဆိုးဝါးများ သို့မဟုတ် လုံးဝဇွန်ဘီးဖြစ်သွားသော ကစားသမားများအပေါ် ထိရောက်မှုမရှိပါ။

အစဉ်လိုက် နံပါတ်များအရ ဤဆေးရည်များကို အသုတ်လိုက် ထုတ်လုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ပါဝင်မှုများ ကွဲပြားနိုင်ကြောင်း ဖုန်းပုကြွယ် သိလိုက်ရသည်။ ဖုန်းပုကြွယ် စဉ်းစားမိသည်မှာ ဖြစ်နိုင်သည်က ဤဗိုင်းရပ်စ် Z သည် အာလာမူက ဖန်တီးထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ ၎င်းတို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီးနောက် ဓာတ်ပြယ်စေမည့်နည်းလမ်းကို ရှာဖွေနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ကုမ္ပဏီ၏ အခြေအနေကို စဉ်းစားနေရန် အချိန်မရှိပေ။ မည်သည့်ဆေးရည်အသုတ်က ပိုမိုထိရောက်မည်ကို သူမသိသဖြင့် ဗီရိုထဲမှ စမ်းသပ်ပြွန်တစ်ခုကို ကျပန်းယူကာ ခုနကရှာတွေ့ထားသော ဆေးထိုးအပ်ဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ထိုးနှံလိုက်တော့သည်။

ဆေးထိုးလိုက်သည့်အခါ သူ၏ ကုသရေးကျွမ်းကျင်မှု ပွင့်သွားပြီး အဆင့် F သို့ တက်လှမ်းသွားတော့သည်။ စနစ်က ပြောလာသည်။

“ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ သင်သည် ဂိမ်းစမ်းသပ်ကာလအတွင်းမှ ကျွမ်းကျင်မှုအားလုံးကို ဖွင့်နိုင်ခဲ့ပါပြီ”

“ဂိမ်းစမ်းသပ်ကာလလား”

ဖုန်းပုကြွယ်က မေးလိုက်သည်။

“နောင်မှာ ကျွမ်းကျင်မှုအသစ်တွေ ထပ်ရှိဦးမယ်လို့ ဆိုလိုတာလား”

သူဂိမ်းမီနူးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျွမ်းကျင်မှုအားလုံး ပွင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ကောင်းသောအချက် ဖြစ်သော်လည်း... သူ၏ အသက်အမှတ်ဘေးရှိ ‘ဖျားနာခြင်း’ အခြေအနေမှာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

“တကယ်ကြီး ကျရှုံးသွားတာလားကွာ...”

သူ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။

“နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ထိုးကြည့်ရမလား၊ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေတော့ ရှိမလားမသိဘူး...”

သူ တုံ့ဆိုင်းနေစဉ်မှာပင် မီနူးပေါ်ရှိ ‘ဖျားနာခြင်း’ ဟူသောစာလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ အသက်အမှတ်ဘေးရှိ ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေမှာ ‘မရှိ’ ဟု ပြန်ပြောင်းသွားလေသည်။

ကျေးဇူးတင်ရမည်က သူသည် မီနူးကို ချက်ချင်းမပိတ်လိုက်မိသဖြင့် ဤအပြောင်းအလဲကို မြင်လိုက်ရခြင်းဖြစ်ပြီး သို့မဟုတ်ပါက နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ထပ်ထိုးမိပေလိမ့်မည်။ ဖုန်းပုကြွယ်သည် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ရယ်မောလိုက်ပြီး သေတွင်းမှ ပြန်တက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် အေးခဲသေတ္တာထဲမှ စမ်းသပ်ပြွန်စင်တစ်စင်ကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ဆေးရည်ရှစ်လုံးပါသော အတန်းနှစ်တန်း ရှိနေသည်။ သူသည် ၎င်းတို့ကို ပြည့်နေသော သူ့ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်သည်။ အိတ်ထဲရှိ အကွက် ၁၀ ကွက်တွင် မာရီယို၏ ဂွ၊ ရန်လိုမှုမျက်လုံး၊ အနောက်တိုင်းမီးဖိုချောင်သုံးလှီးဓား၊ ဘေ့စ်ဘောတုတ်၊ လက်နှိပ်ဓာတ်မီး၊ M1911A1 ပစ္စတို၊ အက်ခိုးချပ်ဝတ်၊ ဝင်ချက်စတာ ရှော့ဂန်း၊ ဗိုင်းရပ်စ်ကာကွယ်ဆေးရည် ၈ လုံး နှင့် ကြက်သွန်ဖြူတစ်ထုပ် တို့ရှိကြသည်။

ဂျက်ဇ်ဖိနပ်မှာ သူ့ခြေထောက်တွင် ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် အခြားတစ်ခုနှင့် မလဲမချင်း အိတ်ထဲသို့ ပြန်ရောက်လာမည်မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ လိုအပ်လာပါက ဖုန်းပုကြွယ်သည် ရန်လိုမှုမျက်လုံးကို တပ်ဆင်ကာ လက်နက်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်လိုက်ရုံဖြင့် အိတ်ထဲတွင် နေရာလွတ်ရနိုင်ပေသည်။

ဆေးရည် အာနိသင်ပြလာပြီးနောက် ဖုန်းပုကြွယ်သည် ဓာတ်ခွဲခန်းကို ဆက်လက်ရှာဖွေရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ သူသည် အသင်းဖော်များကို လာရှာခြင်းဖြစ်သော်လည်း ဓာတ်လှေကားတံခါးပွင့်သည်နှင့် ရောဂါကူးစက်ခံရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ပထမဆုံး ကူးစက်ခံရချိန်တွင် မျိုးရိုးဗီဇပြောင်းလဲမှု မည်သည့်အချိန်တွင် ဖြစ်လာမည်ကို သူ မသိသဖြင့် ရှိမရှိပင်မသေချာသော ဆေးရည်ကို အစွမ်းကုန် ရှာဖွေခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

ယခုမူ အချိန်ကြောင့် သေဆုံးရတော့မည်မဟုတ်သဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်ကာ အသင်းဖော်များကို ရှာဖွေခြင်းက ပိုကောင်းမည်ဟု သူခံစားရသည်။ သူ ဆေးရည်ကို ရရှိခဲ့သည့်အချက်ကို ထည့်တွက်ပါက သူသည် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုခုကို အစပျိုးပေးနိုင်ပေသည်။ ဆက်လက်ရှာဖွေနေပါက မီနီဘော့စ်တစ်ကောင်နှင့် တိုးနိုင်ပေသည်။ သူသည် ဗိုင်းရပ်စ်ကို ခုခံနိုင်စွမ်း ရရှိသွားပြီဖြစ်သဖြင့် စွန့်စားရကျိုးမနပ်တော့ပေ။

ထိုအတွေး ဝင်လာသည်နှင့် စနစ်က ပြောလိုက်သည်။

“လက်ရှိတာဝန် ပြီးဆုံးပါပြီ၊ ပင်မတာဝန်ကို အပ်ဒိတ်လုပ်လိုက်ပါပြီ”

“ဘာလား”

ဖုန်းပုကြွယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

“ပရော်ဖက်ဆာ အက်ရှ်ဖို့ဒ်က တကယ်ကြီး မြေအောက်မှာ မရှိတာလား၊ အဲ့ဒီသုံးယောက်က အပေါ်ထပ်ကိုသွားပြီး ပရော်ဖက်ဆာကို အောင်အောင်မြင်မြင် ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တာလား”

သူသည် တာဝန်အသစ်က မည်သည့်အရာဖြစ်သည်ကို သိရန် မီနူးကို အမြန်ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ တာဝန်အသစ်မှာ “ပရော်ဖက်ဆာ အက်ရှ်ဖို့ဒ်၏ မျိုးရိုးဗီဇပြောင်းလဲထားသော ခန္ဓာကိုယ်ကို အနိုင်ယူပါ” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။