အခန်း (၂၇၉-၂၈၀)

အခန်း (၂၇၉) - အက်ကြောင်းနောက်ကွယ်မှ အန္တရာယ် (၂)

"ဒါဟာ အမှန်ဖြစ်ဖို့ များနေပြီ။"

ရွှီရှင်းသည် ကျိချောင်းယန်၏ ခန့်မှန်းချက်ကို ယခုအခါ အပြည့်အဝ ထောက်ခံလိုက်မိသည်။

"ဒါက သာမန်ဦးခေါင်းတစ်ခုတင် မဟုတ်ဘဲ၊ 'နတ်ဘုရား' လို့ ခေါ်တဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခုရဲ့ ဦးခေါင်းဖြစ်ဖို့ တကယ်ကို အခွင့်အလမ်းများနေပြီ။"

"နတ်ဘုရား ဟုတ်လား"

လီဝမ်ရှီးနှင့် ချီရွှယ်ဖေးတို့ နှစ်ယောက်စလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်ကြ၏။

"နတ်ဘုရားဆိုတာ... ငါတို့ကို ဒီကမ္ဘာထဲ ခေါ်လာတဲ့ ဟိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အသံကို ပြောတာလားဟင်။"

လီဝမ်ရှီးက ထိုအသံကို အရင်ဆုံး ပြေးမြင်မိသွားသည်။

"ငါလည်း သေချာမသိသေးဘူး။"

ရွှီရှင်းက ခေါင်းခါပြရင်း - "အရင်ဆုံး အထဲဝင်ကြည့်ရအောင်၊ ပြီးမှ 'နတ်ဘုရား' ဆိုတဲ့ ကိစ္စကို ငါ အသေးစိတ် ပြန်ရှင်းပြမယ်။"

"အင်းပါ... ဒါပေမဲ့ သတိတော့ ထားကြဦးနော်။"

ခဲခဲလေးကတော့ ရွှီရှင်း၏ ပုခုံးပေါ်သို့ တက်ကာ ဂူအတွင်းဘက်သို့ စူးစမ်းစွာ ကြည့်နေချေပြီ။

ရွှီရှင်းက ခဲခဲလေး၏ မေးစေ့အောက်ကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ကုတ်ပေးလိုက်ရာ ကောင်မလေးမှာ မျက်လုံးလေးမှေးလျက် "အီးးး" ဟု သာယာသော အသံလေး ပြုရှာသည်။

ဂူအတွင်း၌ အန္တရာယ်ရှိကြောင်း ခဲခဲလေးက အချက်မပြသဖြင့် ရွှီရှင်း အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားရ၏။

ခဲခဲလေးဆိုသည့် ဤ "အန္တရာယ်တိုင်းတာစက်" လေးမှာ အခုထိတော့ တစ်ခါမှ မမှားယွင်းခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။

သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အကောင်းဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိစေရန် အစွမ်းထက်သော သစ်သီးအချို့ကို စားသုံးလိုက်၏။

ကျိချောင်းယန်သည်လည်း ထိုနည်းတူပင် ပြင်ဆင်ပြီးနောက်၊ သူတို့နှစ်ဦးသည် သားရဲနှစ်ကောင်နှင့်အတူ ဤဆားတွင်းဂူအတွင်းသို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် လှမ်းဝင်လိုက်ကြတော့သည်။

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကမူ ဂူအတွင်းနှင့် အပြင်တွင် ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်လာမည်ကို စောင့်ကြည့်ရန် ဂူဝ၌ ကင်းစောင့်အဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြ၏။

ဂူအတွင်း၌ သွေးရောင်မြူခိုးဖျော့ဖျော့လေးများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ အစောပိုင်းကကဲ့သို့ အပုပ်နံ့ မထွက်တော့ဘဲ မွှေးပျံ့သော ရနံ့အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားချေပြီ။

သို့သော် လတ်ဆတ်သော လိမ္မော်နံ့ မရှိဘဲ ဤရနံ့ကို အကြာကြီး ရှူရှိုက်မိပါက ခေါင်းမူးဝေလာနိုင်ပေသည်။

"ဒါက ဆားတွင်းပေါ့၊ ဟုတ်လား။"

ကျိချောင်းယန်က မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဖြူဖွေးသော သတ္တုရိုင်းများကို လက်ညှိုးထိုးကာ မေးလိုက်သည်။

"အခု တူးကြည့်လို့ ရမလား။"

"ငါလည်း မသေချာဘူး။ ခုနလေးတင် ငါ မြေပြင်ကို နှစ်ချက် ခြစ်လိုက်တာနဲ့ ဒီ 'ဦးခေါင်း' က နိုးလာတာဆိုတော့၊ တကယ်လို့ တူးလိုက်ရင် ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ..."

ရွှီရှင်းက စကားကို ခေတ္တရပ်ကာ - "ဒါနဲ့ နေဦး... တကယ်လို့ ဒါက ဦးခေါင်းကြီး တစ်ခုဆိုရင်၊ ဒီဆားတွင်းဆိုတာ... သွားကျောက် တွေများ ဖြစ်နေမလား။"

ရွှီရှင်း၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ မဲ့သွားရ၏။

ဤသို့ တွေးကြည့်လိုက်သောအခါ တစ်မျိုးကြီး ရွံစရာကောင်းနေသည် မဟုတ်ပါလား။

"အဲဒီလိုကြီးတော့ မတွေးပါနဲ့ဟ။"

ကျိချောင်းယန်က ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ဆားတွင်းကို အနီးကပ် စစ်ဆေးပြီးနောက် မတ်တပ်ရပ်လျက် ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါက တကယ်ပဲ 'နတ်ဘုရား' တစ်ပါးရဲ့ ဦးခေါင်းဆိုရင်တောင်၊ နတ်ဘုရားရဲ့ သွားကျောက်ကို စားခွင့်ရဖို့ဆိုတာ ဘယ်သူမဆို လုပ်နိုင်တဲ့ အရာမှ မဟုတ်တာ။"

"...မင်း ဆက်ပြောနေရင်တော့ ငါ တကယ် အန်မိတော့မယ်။"

ရွှီရှင်း၏ နဖူးပေါ်တွင် ဒေါသအစင်းကြောင်းများ ပေါ်လာချေပြီ။

ဘယ်သူ့ရဲ့ သွားကျောက်ကိုမှ သူ မစားချင်ပါပေ။

သူသည် ဂူအတွင်းပိုင်း အနက်ဆုံးနေရာက နံရံကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

အနီးကပ် ကြည့်ရသည်မှာ ပို၍ပင် သေချာလှသည်။

နံရံမှာ လုံးဝ ပိတ်ဆို့သွားခဲ့ပြီး တစ်ချိန်က အက်ကွဲခဲ့ဖူးသည့် အမှတ်အသား လုံးဝ မကျန်တော့ချေ။

"ဟားဟား... နောက်တာပါဟ ဒါက ဧရာမ ဘီလူးဦးခေါင်းကြီး ဖြစ်နေရင်တောင် ကျောက်သားတွေနဲ့ လုပ်ထားတာပဲဟာ၊ စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့။"

ကျိချောင်းယန်က ပေါက်ပြားကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဂူဝနှင့် အကွာအဝေးကို တွက်ဆကာ ပြောလိုက်သည်။

"စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့။ မင်းဆီမှာ ဆားလက်ကျန် နည်းနေပြီ မဟုတ်လား။"

အနီးဆုံးရှိ ဆားတွင်းမှာ ဂူဝနှင့် ဆယ်မီတာကျော်သာ ဝေးသဖြင့် အရေးကြုံလျှင် တစ်စက္ကန့်အတွင်း အပြင်သို့ ပြေးထွက်နိုင်ပေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး သဘောတူကာ ဆားတူးရန် ပြင်လိုက်ကြ၏။

ကျိချောင်းယန်က ပေါက်ပြားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ဂျောက်"

ဆားသတ္တုရိုင်းမှာ အလွယ်တကူပင် ကွာကျလာသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ပတ်ဝန်းကျင်က အပြောင်းအလဲများကို သတိကြီးစွာ စောင့်ကြည့်နေသော်လည်း ဘာမှ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။

ဆားတူးခြင်းက ပြဿနာမရှိကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်မိကြသည်။

ဆားတူးရသည်မှာ ဘေးကင်းနေပြီဖြစ်ရာ၊ နောက်ပိုင်းတွင် အနှောင့်အယှက်များကြောင့် မတူးနိုင်ဘဲ ဖြစ်မှာစိုးသဖြင့် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ များများတူးထားရန် သူတို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြ၏။

"သတ္တုတူးမလို့လား။ ကျွန်မ လုပ်မယ်လေ"

သူတို့နှစ်ယောက် တူးနေသည်ကို မြင်သောအခါ လီဝမ်ရှီးမှာ လက်ယားလာပုံရပြီး၊ ချီရွှယ်ဖေးကို ပြောကာ အထဲသို့ တန်းပြေးဝင်လာတော့သည်။

"အမလေး"

ချီရွှယ်ဖေးမှာ သူမကို တားမရသဖြင့် အားကိုးရာမဲ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်ရရှာသည်။

ဂူဝက ခုနတင် ပိတ်သွားခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။

ဘာတွေ ထပ်ဖြစ်လာမည်ကို မသိဘဲနှင့် ဇွတ်ဝင်သွားသော လီဝမ်ရှီးကို ကြည့်ကာ သူမ စိတ်ပူနေမိသည်။

"နင်တို့နှစ်ယောက် စူးစမ်းတာပဲ ဆက်လုပ်ကြ၊ တူးတဲ့ အလုပ်ကို ငါ့ကိုပဲ လွှဲထားလိုက်"

လီဝမ်ရှီးက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ရွှီရှင်းတို့၏ ဘေးတွင် နေရာယူကာ သူမ၏ သတ္တုရှာဖွေသူ သံမဏိပေါက်ပြား ကို ထုတ်လိုက်တော့သည်။

"ဘာလို့ ဝင်လာရတာလဲ..."

ရွှီရှင်းက အပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ချီရွှယ်ဖေး တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့သည်ကို တွေ့ရ၏။

"သတ္တုတူးတဲ့ အလုပ်က ငါ့အတွက် သီးသန့်ပဲလေ။"

လီဝမ်ရှီးက တခစ်ခစ် ရယ်မောရင်း ပေါက်ပြားကို လွှဲလိုက်ရာ၊ အဆပေါင်းများစွာ ရနိုင်သည့် သူမ၏ စွမ်းရည်ကြောင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆားသတ္တုရိုင်းများ ချက်ချင်း ပုံလာတော့သည်။

"...ဒါဆိုလည်း နင်ပဲ တာဝန်ယူလိုက်တော့။"

သူမ၏ တစ်ချက်တည်းသော ရလဒ်က သူတို့နှစ်ယောက် အကြာကြီး တူးထားသည်ထက် သာလွန်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရွှီရှင်း နှာခေါင်းကို တို့ကာ သတ္တုတူးခြင်းကို လက်လျှော့လိုက်ရတော့သည်။

ကျွမ်းကျင်ရာ နယ်ပယ်ကို ကျွမ်းကျင်သူထံ အပ်နှံခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး မဟုတ်ပါလား။

"အီးးး"

ခဲခဲလေးသည် ရုတ်တရက် ရွှီရှင်း၏ ပုခုံးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ဂူ၏ အနက်ပိုင်းဆီသို့ ပြေးသွားချေပြီ။

"ဒီကောင်မလေးကတော့"

ရွှီရှင်းသည် အစက အနက်ပိုင်းသို့ စူးစမ်းရန် စိတ်ကူးမရှိခဲ့ပေ။

အထူးသဖြင့် အစောပိုင်းက ထူးဆန်းသော အခြေအနေများ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီးနောက်မှာပေါ့။

သို့သော်လည်း ခဲခဲလေးက အထဲဝင်သွားပြီဖြစ်ရာ၊ ကောင်မလေးကို စိတ်မချသဖြင့် သူလည်း နောက်ကနေ လိုက်သွားခဲ့ရသည်။

ခဲခဲလေးသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အန္တရာယ်ကြားထဲ ဇွတ်မတိုးတတ်ပေ။

သူမ အထဲဝင်ရဲသည်ဆိုကတည်းက ဂူအနက်ပိုင်းမှာ လောလောဆယ် ဘေးကင်းနေသည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကျိချောင်းယန်သည်လည်း သူတို့နောက်မှ ကပ်လိုက်လာခဲ့၏။

ခဲခဲလေးသည် စောစောက အက်ကွဲခဲ့သော နံရံရှေ့တွင် ရပ်ကာ၊ ခေါင်းလေးကို စောင်းလျက် နံရံကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးနေရှာသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ခဲခဲလေး၊ ဒီနံရံမှာ တစ်ခုခု မှားနေလို့လား။"

ရွှီရှင်းက အနားသို့ သွားကာ ခဲခဲလေးကို ချီမလိုက်၏။

သူမသည် နံရံကို လက်သည်းဖြင့် ကုတ်ခြစ်မိကာ ဤ "ဦးခေါင်းကြီး" ကို ထပ်မံ နိုးကြားစေမှာကို သူ စိုးရိမ်မိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဝူးးး"

ငွေရောင်ဘုရင်သည်လည်း တစ်ခုခုကို အာရုံရပုံရကာ နံရံကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဟောင်လိုက်သည်။

"အီးးး..."

ခဲခဲလေးသည် နံရံကို အတန်ကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ၊ သူမ၏ လက်သည်းလေးဖြင့် နံရံကို ညွှန်ပြကာ "အီးးး! အီးးး အီးးး" ဟု အော်လိုက်တော့သည်။

ရွှီရှင်း မျက်လုံး မှေးလိုက်မိ၏။

"သူ ဘာပြောတာလဲ။"

ကျိချောင်းယန်က မေးလိုက်သည်။

"...ဒီနံရံနောက်ကွယ်မှာ ထူးခြားတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိနေတယ်လို့ ပြောတာပဲ။ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အရာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။"

ရွှီရှင်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ပြောလိုက်၏။

"အန္တရာယ် ဟုတ်လား။"

ကျိချောင်းယန်သည် နံရံကို လှမ်းထိရန် ပြင်လိုက်ရာမှ ရွှီရှင်း၏ စကားကြောင့် လက်ကို အမြန် ပြန်ရုပ်လိုက်ရသည်။

ထိလိုက်လျှင် ဘာတွေ ဖြစ်လာမည်ကို မည်သူမှ မသိနိုင်ပေ။

ရွှီရှင်း အတွေးထဲ နစ်ဝင်သွားမိသည်။

ခုနလေးတင် ဤနံရံ အက်ကွဲသွားစဉ်က အတွင်း၌ ဖြူဖွေးသောအလင်းများကို သူ မြင်ခဲ့ရသော်လည်း အနီရောင်မြူခိုးများတော့ ထွက်မလာခဲ့ပေ။

သို့သော် သူ အပြင်သို့ ပြေးထွက်ချိန်တွင် အနောက်မှ လေတိုးသံကို ကြားခဲ့ရသည်။

ဂူဝ ပြန်ပွင့်လာချိန်တွင်မူ အတွင်း၌ ထူထပ်လှသော အနီရောင်မြူခိုးများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ချေပြီ။

ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... အနီရောင်မြူခိုးတွေက ဒီနံရံနောက်ကွယ်ကနေ ထွက်လာတာလား။

ဒါဆို ဖြူဖွေးတဲ့အလင်းကကော ဘာလဲ။

မီမီ ပြောပြဖူးသည်မှာ မြေအောက်လှိုင်ဂူထဲတွင် ဖြူဖွေးသောအလင်းများကို သူမ မြင်ခဲ့ရသည်ဆို၏။

မကြာသေးမီက သူ ထိတွေ့ခဲ့ဖူးသော ဖြူဖွေးသောအလင်းဆိုလို့...

သစ်ပင်အိမ် အမြုတေ ပဲ ရှိသည်။

သစ်ပင်အိမ် အမြုတေသည် ဖြူဖွေးသောအလင်းကို ထုတ်လွှတ်သည် မဟုတ်ပါလား။

ပြီးတော့ ဒီအက်ကြောင်းထဲက ထွက်လာတဲ့ အလင်းကလည်း အဲဒီအလင်းနဲ့ တစ်ပုံစံတည်း တူနေခဲ့တာပဲ။

ဒါဆို ဤ "ဦးခေါင်းကြီး" သည် တစ်နည်းနည်းဖြင့် သစ်ပင်အိမ်နှင့် ဆက်စပ်နေတာလား။

ဤအက်ကြောင်းနောက်ကွယ်၌ သစ်ပင်အိမ်အမြုတေလို အလင်းမျိုးကို ထုတ်လွှတ်ပြီး၊ တစ်ဖက်မှာလည်း ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါတွေကို အားဖြည့်ပေးတဲ့ မြူခိုးတွေကို ထုတ်လွှတ်ပေးနေတဲ့ အရာမျိုးက ဘာဖြစ်နိုင်လဲ။

သူ့အမြင်အရဆိုလျှင် ဤစွမ်းအားနှစ်ခုမှာ လုံးဝ ဆက်စပ်မှုမရှိသည့်အပြင် ဆန့်ကျင်ဘက် စွမ်းအားများပင် ဖြစ်သင့်သည် မဟုတ်ပါလား။

ဤမျှအထိ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသော စွမ်းအားနှစ်ခုသည် နေရာတစ်ခုတည်းတွင် မည်သို့များ ပေါင်းစပ် တည်ရှိနေနိုင်ပါသနည်း။

အခန်း ၂၇၉ ပြီး။

အပိုင်း (၂၈၀) - ခရမ်းနက်ရောင်ဝဲဂယက် တစ်ဖန်ပေါ်လာခြင်းနှင့် တောင်ကုန်းများ၏ လျှို့ဝှက်ချက်

လီဝမ်ရှီးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ဆားသတ္တုရိုင်းများကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ နဖူးပေါ်မှ ချွေးစများကို သုတ်လိုက်ရင်း အလုပ်သိမ်းရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ဒီလောက်ဆို လောက်ပါပြီနော်"

သူမသည် ကိုယ့်ဘာသာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ လုံလောက်ပြီလားဟု ရွှီရှင်းကို လှမ်းမေးရန် အကြည့်ကို မြှင့်လိုက်သည်။

သို့သော် မြင်လိုက်ရသည်မှာ ရွှီရှင်းနှင့် ကျိချောင်းယန်တို့သည် ဂူ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ တိုးဝင်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒီလူတွေကတော့... အနက်ကြီးထိ မသွားပါဘူးဆိုပြီး ကတိပေးထားကြတာကို"

လီဝမ်ရှီးမှာ စိတ်မရှည်သလို ခြေတစ်ချက် ဆောင့်လိုက်မိ၏။

စိတ်တိုသည်ထက် စိုးရိမ်စိတ်က ပိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဤတွင်းကြီးမှာ ထူးဆန်းလွန်းလှသဖြင့် သူတို့ကို ပြန်ခေါ်ရန် အသံကျယ်ကျယ် မအော်ရဲပေ။

မဟုတ်ဘူး... သူတို့ကို အပြင်ရောက်အောင် ပြန်ခေါ်မှ ဖြစ်မယ်။

လီဝမ်ရှီး ခေတ္တစဉ်းစားလိုက်ပြီး မြေပေါ်က ဆားများကို သိမ်းဆည်းနေရင်းနှင့်ပင် ရွှီရှင်းထံသို့ အသံမက်ဆေ့ချ် တိုက်ရိုက် ပို့လိုက်သည်။

အထဲမှာ အကြာကြီး မနေဘဲ အမြန်ပြန်ထွက်ခဲ့ရန်နှင့် အနက်ပိုင်းမှာ အရမ်းအန္တရာယ်များကြောင်း ပြောချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အသံမက်ဆေ့ချ်မှာ ပို့၍မရဘဲ ဖြစ်နေ၏။

"ဟင်"

လီဝမ်ရှီး ကြောင်အမ်းသွားရသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဒီတွင်းထဲမှာ လိုင်းမမိတာလား"

သူမသည် နံရံနားတွင် ရပ်နေသော ထိုနှစ်ယောက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ခေါ်ဆိုကြည့်ပြန်သည်။

အဆက်အသွယ် ရမလာသေးပေ။

မယုံနိုင်သဖြင့် သူမသည် ဂူပေါက်ဝ၌ အခြေအနေကို အကဲခတ်နေသော ချီရွှယ်ဖေးထံသို့ အသံမက်ဆေ့ချ် တစ်စောင် ထပ်မံ ပို့ကြည့်လိုက်သည်။

ချီရွှယ်ဖေး၏ လက်ပတ်နာရီမှာ တုန်ခါလာ၏။

သူမသည် လက်ကို မြှောက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားကာ လီဝမ်ရှီးကို ပြန်မထူးဘဲ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမ၏ နာရီကို မြှောက်ပြရင်း... "ဘာလုပ်တာလဲ။ ဒီလောက် နီးနီးလေးကို ဘာလို့ ဖုန်းခေါ်နေရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

သူတို့နှစ်ဦးကြား အကွာအဝေးမှာ ဆယ်မီတာခန့်သာ ရှိသဖြင့် စကားပြောသံကို အထင်အသား ကြားနေရပေသည်။

"ဟင်... မမရွှယ်ဖေးဆီကျတော့ လိုင်းမိတယ်လား။ ဒါဆို ဘာလို့..."

လီဝမ်ရှီးသည် ဂူအတွင်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

ထိုခဏ၌ သူမ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်ခဲသွားရ၏။

ဂူ၏ အနက်ပိုင်းမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး လူနှစ်ယောက်နှင့် သားရဲနှစ်ကောင်၏ အရိပ်အယောင်ပင် ရှာမတွေ့တော့ပေ။

အတွင်းဘက်တွင် ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေတော့သည်။

"ဟေး"

လီဝမ်ရှီး မျက်စိမှားသည်ဟု ထင်ကာ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ပြီး ဂူအတွင်းသို့ တစ်ဖန် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

ဂူအနက်ပိုင်းမှာ အရင်အတိုင်းပင် ဘာမှ မရှိတော့ချေ။

လီဝမ်ရှီး၏ မျက်လုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြူးကျယ်လာပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ကြောင်အမ်းနေမိသည်။

"...မမရွှယ်ဖေး။ သူတို့... သူတို့ ပျောက်သွားပြီ။ အကုန်လုံး ပျောက်သွားပြီ"

လီဝမ်ရှီးသည် ထိတ်လန့်မှုထဲမှ ရုန်းထွက်ကာ အနောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူမ၏ အနောက်နားသို့ ရောက်နေသော ချီရွှယ်ဖေးမှာလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဂူအတွင်းသို့ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ငါ မြင်လိုက်တယ်... သူတို့တွေ ရုတ်တရက်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားတာပဲ"

ချီရွှယ်ဖေးမှာလည်း ထပ်တူ ထိတ်လန့်နေပုံရသည်။

သူမသည် ထိုနှစ်ယောက်ကို ကြည့်နေစဉ်မှာပင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင် လူနှစ်ယောက်နှင့် သားရဲနှစ်ကောင်လုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဂူအနက်ပိုင်းမှာ မှောင်နေသလို သူမသည်လည်း အနီရောင်ဘယ်ရီသီးများကို စားမထားသဖြင့် ဘာဖြစ်သွားသည်ကို သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်လိုက်ရပေ။

သူမ မြင်လိုက်ရသလောက် အမည်းရောင် အရာဝတ္ထုတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားသလိုပင်။

ဂူထဲမှာ မှောင်နေသည့်တိုင် ထိုအရာမှာ ပို၍ပင် နက်မှောင်နေခဲ့သည်။

လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ဖြစ်ပျက်သွားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သူမ သေသေချာချာ မြင်လိုက်ရသည်ဟုတော့ အာမမခံဝံ့ပေ။

သူမ မြင်လိုက်ရသည်များကို လီဝမ်ရှီးအား ပြန်လည် ပြောပြလိုက်သည်။

"အမည်းရောင်... အရာတစ်ခုလား"

လီဝမ်ရှီးသည် ဂူအနက်ပိုင်းသို့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

အနီရောင်ဘယ်ရီသီး အာနိသင်ကြောင့် သူမသည် အတွင်းဘက်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရ၏။

ရွှီရှင်းနှင့် အခြားသူများသည် ဘေးဘက်က နံရံနားမှာ တစ်ခုခုကို စစ်ဆေးနေခဲ့သည်ကို သူမ မှတ်မိနေသည်။

သူမ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ စိတ်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ရ၏။

ရွှီရှင်း ရှိနေစဉ်က သူမသည် စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ချင်ရာ လုပ်နိုင်သော်လည်း၊ ယခု ရွှီရှင်းနှင့် ကျိချောင်းယန်တို့ ပျောက်ဆုံးသွားချိန်တွင် သူမ ကိုယ်တိုင် တည်ငြိမ်မှ ဖြစ်တော့မည်။

သူမသည် ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ မြှားသေနတ်ကို ထုတ်ယူကာ ဂူအနက်ပိုင်းသို့ လှမ်းကြည့်ရင်း... "မမရွှယ်ဖေး၊ ညီမ အထဲဝင်ကြည့်မယ်။ သူတို့ ကြည့်နေတဲ့ အဲဒီနံရံမှာ တစ်ခုခု ထူးခြားနေတာ သေချာတယ်။ ရွှီရှင်း ပြောဖူးတဲ့ အက်ကွဲလာရင် ဖြူဖွေးတဲ့ အလင်းတွေ ထွက်တတ်တဲ့ နံရံပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချီရွှယ်ဖေးက သူမကို ဆွဲတားလိုက်ပြီး လေသံတိုးတိုးဖြင့် - "မလောပါနဲ့ဦး။ သူတို့ မသေသေးဘူး။ နာရီပေါ်မှာ သူတို့ နာမည်တွေက မီးခိုးရောင် ပြောင်းမသွားသေးဘူးဆိုတော့ အသက်ရှင်နေကြတုန်းပဲ"

"ဒါပေမဲ့..."

"ကြည့်လိုက်ဦး၊ မြင်းဖြူကြီးက ဂူပေါက်ဝမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေတုန်းပဲ။ သူ့ရဲ့ စိတ်အခြေအနေက တည်ငြိမ်နေတာကို ကြည့်ရင် သူ့သခင် အဆင်ပြေနေတာ သေချာသလောက် ရှိတယ်"

ချီရွှယ်ဖေးသည် လီဝမ်ရှီးကို စွန့်စားပြီး အထဲဝင်မသွားစေချင်ပေ။

ပျောက်ဆုံးသွားသော ထိုနှစ်ယောက်မှာ သူတို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ သန်မာသူများ ဖြစ်ကြသလို၊ သူတို့အနားတွင်လည်း အလယ်အလတ်အဆင့် ဗီဇပြောင်းသားရဲတွေထဲမှာ ထိပ်ဆုံးကရှိတဲ့ ငွေရောင်ဘုရင် ပါဝင်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

အကယ်၍ အခြေအနေက သူတို့တောင် မကိုင်တွယ်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေလျှင် သူတို့ကို သွားရှာခြင်းမှာ အလဟဿ အသေခံခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ သူတို့ ကိုင်တွယ်နိုင်ရုံ အဆင့်ဆိုလျှင်လည်း တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် မရှိသော သူတို့နှစ်ဦး ရောက်သွားခြင်းက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုသာ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

သူမ၏ အတွေးများကို ပြောပြလိုက်သောအခါ လီဝမ်ရှီးသည် စိတ်ပူနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဇွတ်ဝင်သွားမည့် အစီအစဉ်ကိုတော့ လက်လျှော့လိုက်ရရှာသည်။

အမှန်တကယ်ပင်၊ သူမတို့မှာ တိုက်ခိုက်ရေးသမားများ မဟုတ်ကြပေ။

သူတို့ကို သွားတွေ့လျှင်ပင် အကာအကွယ်ပေးခံရမည့်သူများသာ ဖြစ်နေဦးမည် မဟုတ်ပါလား။

"မမကွေ့ရှင်းရဲ့ စွမ်းရည်တွေသာ ရှိရင် တကယ် အထောက်အကူ ဖြစ်မှာပဲနော်..." လီဝမ်ရှီး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

သူမတွင် ဝမ်ကွေ့ရှင်းကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော စွမ်းရည်များ ရှိနေစေရန် ဆုတောင်းနေမိ၏။

အကယ်၍သာ ဝမ်ကွေ့ရှင်းဆိုလျှင်တော့ ဘာမှ စဉ်းစားမနေဘဲ အထဲကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြေးဝင် ကယ်တင်နိုင်မှာ သေချာသည်။

သူမကတော့ သူတစ်ပါးကို ကယ်ချင်စိတ် ရှိသော်လည်း ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်မှာကိုပါ တွေးပူနေရသူ ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်မသေးပါနဲ့။ ငါတို့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေက အချို့နေရာတွေမှာ ဝမ်ကွေ့ရှင်းထက်တောင် သာပါသေးတယ်"

ချီရွှယ်ဖေးက နှစ်သိမ့်လိုက်၏။

"အင်း..."

လီဝမ်ရှီးသည် သူမ၏ လက်ပတ်နာရီကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရွှီရှင်းနှင့် ကျိချောင်းယန်၏ နာမည်များမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ရှိနေသဖြင့် သူမ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားရ၏။

"ဂူပေါက်ဝမှာပဲ ခဏ စောင့်ကြည့်ရအောင်"

ချီရွှယ်ဖေးက သူမကို ဂူပြင်ပသို့ ဆွဲခေါ်လာရင်း - "မှောင်တဲ့အထိမှ ထွက်မလာကြရင်တော့ ငါတို့ သူတို့ကို သွားရှာကြတာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလူတွေကတော့... ကျွန်မတို့ကို ဒီအထိ ခေါ်လာပြီးမှ ပျောက်သွားကြတယ်။ အခု ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အိမ်ပြန်ကြမှာလဲ"

လီဝမ်ရှီးက ထိုသို့ ပြောနေသော်လည်း ထွက်သွားမည့် အစီအစဉ် လုံးဝမရှိဘဲ ဂူအနက်ပိုင်းဆီသို့သာ စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။

"မြင်းဖြူကြီးတော့ ရှိသေးတာပဲ..."

ချီရွှယ်ဖေးက မြင်းဖြူကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း - "ခက်တာက သူက ငါတို့စကား နားမထောင်တာပဲ"

အခန်း ၂၈၀ ပြီး။