အခန်း (၂၈၁-၂၈၂)

အခန်း (၂၈၁) - ခရမ်းနက်ရောင်ဝဲဂယက် တစ်ဖန်ပေါ်လာခြင်းနှင့် တောင်ကုန်းများ၏ လျှို့ဝှက်ချက် (၂)

"သူတို့ ဘာမှမဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းရတော့မှာပဲ..."

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူတို့ဆီမှာ ငါပေးထားတဲ့ ကုသရေးဆေးလုံးတွေ ရှိနေတာပဲ။ အဲဒါရှိရင် အလွယ်တကူတော့ အသက်မထွက်သွားပါဘူး"

ချီရွှယ်ဖေးက စိုးရိမ်စိတ်ကို ဖုံးကွယ်ရင်း လေသံအေးအေးဖြင့် နှစ်သိမ့်လိုက်သော်လည်း၊ ဂူအနက်ပိုင်းသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည့် သူမ၏မျက်ဝန်းအစုံတွင်မူ စိုးရိမ်ရိပ်များက လက်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဂူပေါက်ဝတွင် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်စောင့်နေမိကြ၏။

"...ဒီအတိုင်း ထိုင်စောင့်နေရတာ ငါတော့ ရူးတော့မှာပဲ။ မနေနိုင်တော့ဘူး"

လီဝမ်ရှီးမှာ ဆက်လက်သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

သူမသည် ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးကို ချီရွှယ်ဖေးထံ ကမ်းပေးလိုက်ရင်း -

"မမရွှယ်ဖေး၊ ဒီမှာပဲ ခဏစောင့်ပေးနော်။ ဒီအိတ်ထဲမှာ ခုနကတူးထားတဲ့ ဆားသတ္တုရိုင်းတွေ အပြည့်ရှိတယ်။ အတော်လေးများတော့ လေးနေလိမ့်မယ်၊ ညီမ မသယ်သွားတော့ဘူး၊ ဒီမှာပဲ ထားခဲ့မယ်။ ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာ သတ္တုတွင်းတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲ၊ ညီမ သွားပြီး တစ်ခုခု တူးလို့ရမလား ကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ အနည်းဆုံးတော့ လုပ်နိုင်တာတစ်ခုခု လုပ်နေမှ စိတ်သက်သာရာ ရမှာမို့လို့"

"ကောင်းပြီလေ၊ သွားချင်လည်း သွားပေါ့။ ငါ ဒီမှာပဲ စောင့်နေပါ့မယ်။ အန္တရာယ်တစ်ခုခုရှိရင် နာရီကနေ အချင်းချင်း ဆက်သွယ်ကြတာပေါ့"

ချီရွှယ်ဖေးက သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်ရှိ နာရီကို မြှောက်ပြရင်း - "ဆေးလုံးတွေရော အလုံအလောက် ပါရဲ့လား" ဟု မေးလိုက်၏။

"အကုန်ပါပါတယ် မမရွှယ်ဖေး၊ ညီမ သွားပြီနော်"

...

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ... ထူးဆန်းလှသော ဂူတစ်ခုအတွင်း၌။

"အီး အီး အီး"

ခဲခဲလေးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် မူးဝေစွာ ထိုင်နေသော ရွှီရှင်းကို ပတ်ချာလည်ကြည့်ကာ၊ နောက်ဆုံးတွင် သူ့အပေါ်သို့ ခုန်တက်ပြီး လက်သည်းလေးများဖြင့် တွန်းကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းနေတော့သည်။

"အီး အီး အီး"

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ် ခဲခဲလေးရဲ့"

ရွှီရှင်းသည် မူးနောက်နေသော ခေါင်းကို သက်သာစေရန် နားထင်ကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ဖိနှိပ်ရင်း၊ ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခဲခဲလေး၏ ခေါင်းလုံးလုံးလေးကို ပုတ်ပေးလိုက်၏။

"အီး"

ရွှီရှင်း အဆင်ပြေသည်ကို မြင်မှ ခဲခဲလေးသည် စိတ်အေးသွားဟန်ဖြင့် အမြီးကြီးကို ယမ်းလိုက်ပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် ခေါင်းကို တရမ်းရမ်းလုပ်နေသော ငွေရောင်ဘုရင်၏ ဘေးသို့ ပြေးသွားကာ အခြေအနေ စုံစမ်းနေပြန်သည်။

"ခုနကဟာက ခရမ်းနက်ရောင် ဝဲဂယက် မဟုတ်လား။ မင်း သေသေချာချာ မြင်လိုက်ရရဲ့လား"

ကျိချောင်းယန်က သူ၏နဖူးကို လက်ဖြင့်ဖိထားရင်း ဘေးနားတွင် ထိုင်လျက် မေးလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်၊ သေချာပါတယ်။ အဲဒါ ခရမ်းနက်ရောင် ဝဲဂယက်ပဲ"

ရွှီရှင်းသည် မြေပြင်မှ တဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ သူတို့သည် ဘာမှရှာမတွေ့တော့သဖြင့် ထိုဂူထဲမှ ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုခဏ၌ပင် ခဲခဲလေးသည် ရွှီရှင်း၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ရွှီရှင်း လှမ်းဖမ်းသော်လည်း မမီလိုက်ဘဲ၊ ကောင်မလေးသည် သူတို့ အကြာကြီး စစ်ဆေးနေခဲ့သော နံရံဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် မမျှော်လင့်ထားသော ကိစ္စက ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်းပင်။

ခဲခဲလေး၏ ကိုယ်လုံးလေးသည် နံရံနှင့် ဆောင့်မိသွားခြင်းမရှိဘဲ၊ နံရံအတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ခဲခဲလေး ဝင်သွားသော နေရာမှ ခရမ်းနက်ရောင် ဝဲဂယက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အလျင်အမြန်ပင် ကျယ်ပြန့်လာခဲ့တော့သည်။

သူ ဘာမှမတုံ့ပြန်နိုင်သေးမီမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ခရမ်းနက်ရောင်များ လွှမ်းခြုံသွားပြီး၊ အဆုံးမရှိသော ခရမ်းနက်ရောင် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှလွဲ၍ ဘာကိုမျှ မမြင်ရတော့ပေ။

ထို့နောက်တွင်တော့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထဲ၌ လွင့်မျောနေသကဲ့သို့ ခံစားချက်က ဝါးမြိုသွားတော့သည်။

အမြင့်တစ်နေရာမှ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြုတ်ကျနေသကဲ့သို့ ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်ရသည့် ခံစားချက်မျိုးပင်။

ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလှသော်လည်း၊ ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်ပျက်သွားသဖြင့် သူပင်လျှင် အော်ဟစ်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။

သို့သော် ထိုဖြစ်စဉ်မှာ စက္ကန့်အနည်းငယ်သာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် မာကျောသော မြေပြင်၏ အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ရင်းနှီးလှသော မြေပြင်ကြောင့် သူ၏ရင်ခုန်သံများမှာ ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားသော်လည်း၊ နောက်ဆက်တွဲအနေဖြင့် အဆမတန် ပြင်းထန်လှသော မူးဝေအော့အန်ချင်သည့် ဝေဒနာက ဆိုက်ရောက်လာပြန်သည်။

သူသည် ခြေပင်မခိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ယိုင်လဲကျသွားခဲ့ရ၏။

"ဒါ တကယ်တော့ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ..."

ရွှီရှင်းသည် သူ့ရှေ့မှ စိမ်းသက်လှသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အဖြေရှာမရဘဲ ဖြစ်နေမိသည်။

သူ့ရှေ့တွင် မြင်တွေ့နေရသည်မှာ ဆားတွင်းဂူနှင့် ဆင်တူလှသော ဂူတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

အမြင့် ၃ မီတာ၊ ၄ မီတာခန့်ရှိသော ထိုဂူကြီးမှာ စိုစွတ်နေပြီး ရေစက်ကျသံများမှာလည်း ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်နေ၏။

ဂူအတွင်းပိုင်းတွင် ချွန်ထက်လှသော ကျောက်စက်ပန်းဆွဲများနှင့် ကျောက်စက်မိုးမျှော်တိုင်များက နေရာအနှံ့၌ ထိုးထွက်နေကြသည်။

ဒါဟာ ထုံးကျောက်ဂူ တစ်ခုပါလား။

သူ အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ သူရှိနေသော နေရာမှာ ဂူ၏ အဆုံးသတ်ဖြစ်ပြီး အနောက်ဘက်တွင်မူ မညီမညာဖြစ်နေသော သာမန် ကျောက်နံရံကြီးတစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။

ရွှီရှင်းမှာ ခေါင်းထဲ၌ ထပ်မံ မူးနောက်လာသဖြင့် မတ်တပ်ရပ်ရန်ပင် ခက်ခဲနေကာ၊ ဗီဇအရ နံရံကို လက်ဖြင့် လှမ်းကိုင်၍ အားပြုရန် ကြိုးစားလိုက်မိသည်။

သို့သော် အစောပိုင်းက ခဲခဲလေး နံရံကို ထိလိုက်မိသဖြင့် ဤသို့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ရသည်ကို သတိရသွားကာ သူ၏လက်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်လိုက်ရ၏။

သို့သော်လည်း ဟန်ချက် ပျက်နေသဖြင့် သူ၏လက်မှာ နံရံပေါ်သို့ မတင်မကျ ရောက်သွားခဲ့ချေပြီ။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဘာမှဖြစ်မလာခဲ့ဘဲ သာမန် နံရံတစ်ခုသာ ဖြစ်နေသည်။

ထိုအခါမှသာ သူ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်နိုင်သော်လည်း၊ စိတ်ထဲတွင်တော့ အနည်းငယ် နှမြောသလို ဖြစ်သွားမိ၏။

ကြည့်ရသည်မှာ ထိုနည်းလမ်းအတိုင်း မူလနေရာသို့ ပြန်လှည့်သွားရန်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

"မင်းလည်း ခုနက ဝဲဂယက်ကို မြင်လိုက်တယ် မဟုတ်လား"

ကျိချောင်းယန်သည် ကိုယ်ကို ယိုင်တိယိုင်တိုင်ဖြင့် ထရပ်လိုက်ပြီး၊ စိတ်ကြည်လင်သွားအောင် ခေါင်းကို ခါယမ်းရင်း ရွှီရှင်းကို မေးလိုက်သည်။

"...အင်း၊ အရင်ကလည်း တစ်ခါ မြင်ဖူးတယ်။ လေဆင်နှာမောင်း ရာသီတုန်းက လေဆင်နှာမောင်းရဲ့ ဗဟိုချက်အောက်မှာ အခုလို ခရမ်းနက်ရောင် ဝဲဂယက်မျိုး ရှိခဲ့ဖူးတယ်"

ထိုစဉ်က သူကောက်ချက်ချခဲ့သည်မှာ ဤဝဲဂယက်၏ အခြားတစ်ဖက်သည် နေရာကူးပြောင်းရေးဂိတ်တစ်ခုကဲ့သို့ အခြားနေရာတစ်ခုနှင့် ဆက်သွယ်ထားသည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ သူ၏ တည်နေရာပြစွမ်းရည်နှင့် ဆင်တူလှပေသည်။

လေဆင်နှာမောင်းထဲက ဝဲဂယက်နောက်ကွယ်မှာတော့ အလွန်အန္တရာယ်များလှသည်။

သူ ထည့်ကြည့်လိုက်သော သစ်သားချောင်းမှာ ပြင်းထန်သော ဆွဲအားဖြင့် ဆွဲငင်ခြင်း ခံခဲ့ရသလို၊ ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ချိန်တွင်လည်း အက်ဆစ်ဖြင့် စားထားသည့်အလား အစအနပင် မကျန်တော့သည် မဟုတ်ပါလား။

ဒါပေမဲ့ အခု... ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ။ သူဟာ နံရံရဲ့ အခြားတစ်ဖက်ကို ရောက်လာတာလား။

ပတ်ဝန်းကျင်က ကျောက်နံရံများနှင့် ရှေ့ရှိ လိုဏ်ဂူလမ်းကြောင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ ဆားတွင်းဂူနှင့် ဆင်တူလှပြီး အဆုံးမရှိလောက်အောင် ရှည်လျားကာ အနည်းငယ် ကွေ့ကောက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ရွှီရှင်း၏ စိတ်ထဲတွင် မြေပုံတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

လက်ရှိတည်နေရာကို သိလိုက်ရချိန်တွင် သူ အံ့အားသင့်သွားရတော့သည်။

"...ငါတို့ အခု ရှိနေတဲ့ နေရာက ဒီတောင်ကုန်းတွေ ဝန်းရံထားတဲ့ အဝိုင်းထဲမှာပဲ ရှိနေသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့..."

"ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ကျိချောင်းယန်သည် ဂူအနက်ပိုင်းကို အကဲခတ်နေရင်းမှ ရွှီရှင်းတွင် တည်နေရာကို သိနိုင်သည့် မြေပုံစွမ်းရည် ရှိသည်ကို သတိရကာ လှည့်မေးလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ ဆားတွင်းဂူနဲ့ကတော့ အဝေးကြီး ဝေးသွားပြီ။ ပြောရရင် ဒီတောင်ကုန်း အရင်းအမြစ်ဇုန်ရဲ့ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် အစွန်းကို ရောက်နေတာပဲ"

ရွှီရှင်းသည် သူ၏လက်ရှိတည်နေရာကို ကြည့်ရင်း အံ့သြမဆုံး ဖြစ်နေမိသည်။

သူ ထင်ထားခဲ့သည်မှာ နံရံ၏ အခြားတစ်ဖက်သို့သာ ရောက်သွားမည်ဟူ၍ ဖြစ်သော်လည်း၊ မမျှော်လင့်ဘဲ သူသည် တောင်ကုန်း အရင်းအမြစ်ဇုန် တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်ကျော် ရောက်ရှိလာခြင်းပင်။

အကယ်၍ သူ၏ လက်ရှိတည်နေရာနှင့် ဆားတွင်းဂူကြားကို မြေပုံပေါ်တွင် မျဉ်းတစ်ကြောင်း ဆွဲလိုက်မည်ဆိုပါက ၎င်းမှာ အဝိုင်းပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော အရင်းအမြစ်ဇုန် တစ်ခုလုံး၏ အချင်းဝက်နှင့် တူညီနေမည် ဖြစ်ပြီး၊ ဇုန်တစ်ခုလုံးကို အမှန်တကယ်ပင် ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေတော့သည်။

အခန်း ၂၈၁ ပြီး။

အခန်း (၂၈၂) - ခရမ်းနက်ရောင်ဝဲဂယက် တစ်ဖန်ပေါ်လာခြင်းနှင့် တောင်ကုန်းများ၏ လျှို့ဝှက်ချက် (၃)

ရွှီရှင်းသည် အချိန်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံစစ်ဆေးကြည့်သော်လည်း လွဲချော်မှုမရှိပေ။

ခုနက နေရာကူးပြောင်းမှုမှာ စက္ကန့်အနည်းငယ်သာ ကြာမြင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အီး"

ခဲခဲလေးသည် ရွှီရှင်း၏ ခြေရင်းသို့ ပြေးလာပြီး သူ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ တွယ်တက်ကာ ပုခုံးပေါ် ပြန်ရောက်အောင် ကြိုးစားနေပြန်သည်။

သို့သော် ရွှီရှင်းက သူမ၏ ဂုတ်ပိုးမှနေ၍ လှမ်းဆွဲကာ မျက်နှာချင်းဆိုင် မြှောက်ကိုင်လိုက်၏။

လူသားနှင့် ပန်ဒါနီလေးတို့မှာ မျက်လုံးချင်း တည့်တည့်ဆုံကာ စိုက်ကြည့်နေမိကြသည်။

"ဒီကောင်မလေး... ဘာလို့ ဟိုစပ်စပ် ဒီစပ်စပ် လျှောက်ကိုင်ရတာလဲ"

ခဲခဲလေးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ရွှီရှင်းမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်တိုသွားရ၏။

ဤကောင်မလေး လျှောက်ဆော့လိုက်သဖြင့်သာ သူတို့အားလုံး ဤနေရာသို့ ဝါးမြိုခြင်း ခံလိုက်ရသည် မဟုတ်ပါလား။

"အီး..."

ရွှီရှင်း၏ မကိုင်တာခံလိုက်ရသဖြင့် အစကတော့ မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော်လည်း ရွှီရှင်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင်မူ ခဲခဲလေးမှာ သူမ၏ အမှားကို သိသွားသည့်အလား ခေါင်းလေးငိုက်စိုက်ကျသွားပြီး အမြီးကြီးမှာလည်း တွဲလောင်းကျသွားရှာတော့သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့လေ... ရောက်မှတော့လည်း ရောက်ပြီပဲပေါ့။ အရင်ဆုံး ဝမ်ရှီးတို့ဆီကို အဆက်အသွယ် လုပ်ကြည့်ရမယ်"

ရွှီရှင်းက ခေါင်းခါယမ်းရင်း ခဲခဲလေးကို ရင်ခွင်ထဲ ပိုက်ထားလိုက်ကာ လီဝမ်ရှီးထံသို့ အသံမက်ဆေ့ချ် တစ်စောင် ပို့လိုက်၏။

"မရဘူး၊ စမ်းကြည့်ပြီးပြီ။ ဒီနေရာမှာ နာရီကနေတစ်ဆင့် ဆက်သွယ်လို့ မရဘူး"

ကျိချောင်းယန်က ရွှီရှင်းအနားသို့ လျှောက်လာပြီး လေးနက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"နာရီနဲ့ ဆက်သွယ်လို့ မရတဲ့ နေရာမျိုးဆိုတာ တစ်ခုခုတော့ ထူးခြားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေမှာပဲ။ အဲဒီလျှို့ဝှက်ချက်တွေကို တခြားသူတွေ မသိစေချင်လို့ အခုလို ဆက်သွယ်မှုတွေကို ခေတ္တ ပိတ်ပင်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်"

ဒီကမ္ဘာရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေပေါ့လေ...။

သူ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် မြေအောက်မြို့တော် အတွင်း၌သာ အခုလို ဆက်သွယ်မှု ပိတ်ပင်ခြင်းကို ကြုံခဲ့ဖူးသည်။

အဲဒီ မြေအောက်မြို့တော်မှာလည်း ကမ္ဘာပျက်ကပ် မတိုင်မီကတည်းက တည်ရှိခဲ့တဲ့ ချန်ယင်းတို့ မိသားစုနဲ့ တွေ့ခဲ့ရပြီး ဒီကမ္ဘာရဲ့ အမှန်တရားအချို့ကို သိခွင့်ရခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

အရင်က မြေအောက်ကမ္ဘာကို ရောက်တုန်းကတော့ သူ့မှာ နာရီမရှိသေးပေမဲ့၊ အဲဒီနေရာမှာလည်း ဆက်သွယ်လို့ ရမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူ ခန့်မှန်းနိုင်ပါသည်။

"ဒါဆိုရင် ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ တကယ့် နေရာအစစ်ကို ရောက်လာတာပေါ့"

ရွှီရှင်း အနည်းငယ် အံ့သြသွားမိ၏။

"မှန်တယ်၊ ဒီနေရာက ငါတို့ တစ်ချိန်လုံး ရှာနေခဲ့တဲ့ နေရာလည်း ဖြစ်နေနိုင်တယ်"

သူတို့ ဒီကို လာခဲ့ကြတာဟာ ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘာကြောင့် ထူးခြားစွမ်းရည်တွေ ဒီလောက်များနေရသလဲဆိုတဲ့ အမှန်တရားကို ရှာဖွေဖို့ မဟုတ်ပါလား။

အခုတော့ အဲဒီအဖြေကို ရှာတွေ့နိုင်တော့မှာ ဖြစ်ပေသည်။

ရွှီရှင်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် အမှားလုပ်ထားသဖြင့် ရွှီရှင်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ကွေးကွေးလေး နေနေရှာသော ခဲခဲလေးမှာ နားရွက်ကလေးများ ထောင်သွားပြီး ခေါင်းလေးမော့ကာ ရွှီရှင်းကို ကြည့်လာတော့သည်။

သူမ၏ လက်သည်းလေးများဖြင့် မြွေကြေးခွံချပ်ဝတ်ကို တို့ကာ "အီးးးအီးးး အီးးး" ဟု အသည်းအသန် အော်ဟစ်နေရှာသည်။

"အေးပါ... အေးပါ၊ မင်းက ဒီဘက်မှာ ကောင်းတဲ့အရာ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်လို့ ထင်လို့ လုပ်လိုက်တာဆိုတာ ငါ သိပါတယ်"

ရွှီရှင်းက ခဲခဲလေး၏ ခေါင်းလုံးလုံးလေးကို ပွတ်ပေးရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။

စဉ်းစားကြည့်လျှင် ခဲခဲလေး၏ အာရုံကြောင့်သာ သူတို့ ဒီကို ရောက်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ခဲခဲလေးသာ ရုတ်တရက် ခုန်မဝင်ခဲ့ရင် သူတို့တွေ ဆားတွင်းဂူထဲကနေ ထွက်သွားကြလောက်ပေမည်။

"အီးးး"

ခဲခဲလေးကလည်း ခေါင်းလေးကို မော့ကာ ရွှီရှင်း၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ဖျတ်ခနဲ တွယ်တက်သွားတော့သည်။

"အာဝူးးး"

ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားပြီဖြစ်သော ငွေရောင်ဘုရင်သည်လည်း ရွှီရှင်း၏ ဘေးသို့ လျှောက်လာခဲ့၏။

ဂူအနက်ပိုင်းသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေသော ကျိချောင်းယန်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း ရွှီရှင်း၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဒီအဖွဲ့က သူတစ်ယောက်တည်း မြေအောက်မြို့တော်ကို စူးစမ်းခဲ့တုန်းကထက် အများကြီး ပိုပြီး အင်အားတောင့်တင်းလှပေသည်။

ထို့ကြောင့် အရမ်းကြီး စိုးရိမ်နေစရာ မလိုတော့ပေ။

အခု သိချင်နေတာက အပြင်က အမျိုးသမီးနှစ်ယောက် ဘာဖြစ်နေမလဲ ဆိုတာပါပဲ။

သူတို့တွေပါ ဝါးမြိုခြင်း မခံရပါစေနဲ့လို့ပဲ သူ ဆုတောင်းနေမိသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်ကတော့ အပြင်မှာပဲ စောင့်နေကြတာ အကောင်းဆုံးပင်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အန္တရာယ်တစ်ခုခု ကြုံလာရင် သူကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်နိုင်စွမ်း ရှိသလို၊ ကျိချောင်းယန်အတွက်လည်း သူ စိတ်ပူစရာ မလိုပေ။

သို့သော် ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ယောက်သာ ပါလာခဲ့လျှင် မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ပြဿနာတွေ ရှိလာနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အဖွဲ့အတွက် အလွန် အရေးပါတဲ့သူတွေ ဖြစ်တာကြောင့် တစ်ခုခု ဖြစ်ခွင့် မပေးနိုင်ပါပေ။

သူတို့သည် ထိုနေရာတွင် အတန်ကြာ စောင့်ဆိုင်းကြည့်သော်လည်း ထိုနှစ်ယောက် ရောက်မလာသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ရွှီရှင်းနှင့် ကျိချောင်းယန်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြ၏။

ကြည့်ရတာ ခရမ်းနက်ရောင် ဝဲဂယက်က ထပ်မပေါ်လာတော့တာ ဖြစ်နိုင်သလို၊ သူတို့နှစ်ယောက်ကလည်း အထဲကို ဇွတ်မဝင်ဘဲ အပြင်ကနေ စောင့်ဖို့ ပညာရှိစွာ ရွေးချယ်လိုက်ကြတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါဟာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။

"သွားကြစို့"

ရွှီရှင်းက ဂူအနက်ပိုင်းဆီသို့ ခြေတစ်လှမ်း စတင်လှမ်းလိုက်သည်။

"ဒီနေရာက လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ငါတို့ ဖော်ထုတ်ကြရအောင်"

---

အခန်း ၂၈၂ ပြီး။