အခန်း (၂၈၃-၂၈၅)

အခန်း (၂၈၃) - ရေစီးအတိုင်း ခရီးနှင်ခြင်းနှင့် ရေအောက်မှ အန္တရာယ်

ဂူအတွင်းပိုင်းသည် လုံးဝပိတ်ဆို့နေပြီး ပြင်ပမြင်ကွင်းကို မမြင်ရသဖြင့် တစ်ဂူလုံး မှောင်အတိကျနေသည်။

သို့သော် ရွှီရှင်းနှင့် ကျိချောင်းယန်တို့သည် အနီရောင်ဘယ်ရီသီးများကို စားထားကြပြီးဖြစ်သလို၊ ငွေရောင်ဘုရင်နှင့် ခဲခဲလေးတို့မှာလည်း သဘာဝအလျောက် ညကြည့်အမြင်အာရုံ ရှိကြသဖြင့် သူတို့အတွက်တော့ ဘာမှ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ချေ။

ဂူအတွင်း၌ အလွန်တိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် ချောကျိနေသော မြေပြင်ပေါ်၌ သူတို့၏ ခြေလှမ်းသံများမှာ အထင်အရှား ထွက်ပေါ်နေသည်။

ရံဖန်ရံခါ ကျဆင်းနေသော ရေစက်သံများမှာပင် ပဲ့တင်ထပ်၍ ကြားနေရ၏။

ဤဂူကြီးမှာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ သို့မဟုတ် နှစ်သန်းပေါင်းများစွာ တိုက်စားခြင်းခံရသောကြောင့် မြေမျက်နှာသွင်ပြင်မှာ မညီမညာဖြစ်ကာ အလွန်ချောကျိလှသည်။

ခြေတစ်လှမ်း မှားလိုက်သည်နှင့် ချော်လဲသွားနိုင်သလို၊ မတော်တဆ ထက်မြက်လှသော ကျောက်စက်ပန်းဆွဲတစ်ခုခုနှင့် တိုက်မိပါကလည်း ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရရှိနိုင်ပေသည်။

ဒါဟာ ကမ္ဘာမြေပေါ်က ခရီးသွားလုပ်ငန်းအတွက် ပြုပြင်ထားတဲ့ ဂူတွေလို မဟုတ်တာကြောင့် ရွှီရှင်းမှာ အလွန်သတိထား၍ လျှောက်လှမ်းနေရသည်။

"အီး"

ခဲခဲလေးက ရွှီရှင်း၏ ပုခုံးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ရှေ့ကနေ တစ်ယောက်တည်း ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

"သတိထားဦးလေ၊ လျှောက်မပြေးနဲ့"

ရွှီရှင်းက ဘာမှမတတ်နိုင်သလို သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ဒီကောင်မလေးကတော့ တစ်ခုခု ထူးခြားတာရှာတွေ့တိုင်း လျှောက်ပြေးတတ်တာ အကျင့်ဖြစ်နေပြီ။

တွေ့တာက ကောင်းပေမဲ့ သူကတော့ အမြဲတမ်း ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ စိုးရိမ်နေရသည် မဟုတ်ပါလား။

ငွေရောင်ဘုရင်ကတော့ အတော်လေး လိမ္မာပြီး ရွှီရှင်း၏ နောက်ကနေ တောက်လျှောက် လိုက်ပါလာသည်။

၎င်း၏ ကြီးမားသော ကိုယ်ထည်မှာ မညီမညာဖြစ်နေသည့် ကျောက်တိုင်များကြားတွင် အနည်းငယ် ခက်ခဲနေသော်လည်း လူသားတွေ ခြေနှစ်ချောင်းနဲ့ လျှောက်တာထက်စာလျှင်တော့ ပို၍ တည်ငြိမ်လှပေသည်။

"အီး"

ခဲခဲလေးက ရှေ့ကနေ ပြန်ထူးလိုက်သည်။

၎င်း၏ သေးငယ်သော ကိုယ်လုံးလေးကြောင့် ဂူအတွင်း တိုးဝှေ့သွားလာရသည်မှာ များစွာ ပိုမိုလွယ်ကူနေခြင်း ဖြစ်၏။

"ငါတို့တွေ အခုထိ ဒီတောင်ကုန်းတွေ ဝန်းရံထားတဲ့ အဝိုင်းထဲမှာပဲ ရှိနေတုန်းလား"

ကျိချောင်းယန်က လမ်းကို ပိတ်ဆို့နေသော ထက်မြက်သည့် ကျောက်တိုင်တစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ရွှီရှင်းကို မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ တောင်ကုန်းတွေထဲမှာပဲ ရှိနေဦးမှာပါ"

ရွှီရှင်းက မြေပုံကို အမြဲစောင့်ကြည့်နေသည်။

သူတို့ ယခုရှိနေသော တည်နေရာမှာ တောင်ကုန်းများအတွင်း၌ ဖြစ်ပြီး၊ ဤဂူ၏ ကွေ့ကောက်နေသော ဦးတည်ချက်မှာ တောင်ကုန်းများ ချိတ်ဆက်ထားသည့် ဦးတည်ချက်နှင့် ကိုက်ညီနေသဖြင့် ဒါဟာ တောင်ကုန်းများအတွင်းရှိ ချိတ်ဆက်နေသော လိုဏ်ဂူများထဲက တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

ဒါမှမဟုတ် မြေအောက်ထဲမှာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပင် ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရွှီရှင်းရဲ့ မြေပုံက အလျားလိုက် တည်နေရာကိုပဲ ပြနိုင်ပြီး အနက်ကိုတော့ မပြနိုင်လို့ပင်။

သူတို့ ရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းလာကြစဉ် ရေစီးသံ သဲ့သဲ့ကို ကြားလိုက်ရသည်။

ရှေ့တွင် ရေစီးနေသော နေရာတစ်ခု ရှိရပေမည်။

သို့သော် လိုဏ်ဂူဆိုသည်မှာ ရေတိုက်စားမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ရာ အထဲတွင် ရေရှိနေခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သဖြင့် သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး အံ့သြခြင်း မရှိကြပေ။

မကြာမီ နောက်ထပ် မီတာ တစ်ရာခန့် လျှောက်ပြီးသောအခါ အလွန်ကြည်လင်သော စမ်းချောင်းလေးတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

စမ်းချောင်း၏ ရေစီးနှုန်းမှာ မမြန်လှဘဲ အတော်လေးပင် နှေးကွေးနေ၏။

ဤစမ်းချောင်းမှာ ရှေ့က လိုဏ်ဂူအတိုင်း စီးဆင်းနေသော်လည်း သူတို့ ယခုရှိနေသော ဂူအပိုင်းထဲသို့တော့ ဝင်မလာပေ။

အဲဒီအစား တစ်ဖက်သို့ ကွေ့သွားပြီး မြေအောက် မှောင်မည်းနေသော လိုဏ်ဂူတစ်ခုထဲသို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။

အဲဒီနေရာကတော့ သူတို့ သွားလို့ရတဲ့ နေရာ မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ခဲခဲလေးသည် စမ်းချောင်းဘေးမှာ ရပ်နေပြီး ရွှီရှင်း ရောက်လာတာကို မြင်သည်နှင့် တကျိကျိ အော်ကာ သူ၏ ခြေရင်းသို့ ပြေးလာတော့သည်။

"ဒီစမ်းချောင်းက တော်တော်လေးတော့ နက်မယ့်ပုံပဲ"

ရွှီရှင်းက ရေအနက်ကို တွက်ချက်ကြည့်ရာ အနည်းဆုံး နှစ်မီတာလောက်တော့ ရှိပေလိမ့်မည်။

ဂူတွေက မြစ်တိုက်စားမှုကြောင့် ဖြစ်လာတာ မှန်ပေမဲ့၊ ဒီတောင်ကုန်း အကာအကွယ်ဇုန်ရဲ့ ပတ်ပတ်လည်နဲ့ အတွင်းထဲမှာတော့ မြစ်တွေ မရှိပေ။

အလယ်မှာ နေရာအကျယ်ကြီး ယူထားတဲ့ ကန်ကြီး တစ်ခုပဲ ရှိတာပင်။

ဒါဟာ မြေအောက်မြစ်များလား...။

ကျိချောင်းယန်က မြစ်ဘေးမှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ရေထဲက သက်ရှိတွေကို သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်နေသည်။

"မြစ်ထဲမှာ ငါးတွေ ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့မှာ မျက်လုံးတွေလည်း ပါတယ်ဟ။ ဒီနေရာက မှောင်အတိကျနေတာလေ၊ အကယ်၍ ဒီမျိုးစိတ်တွေက ဒီလို မှောင်မည်းတဲ့ ဂူတွေထဲမှာပဲ အမြဲ နေလာခဲ့တာဆိုရင် ငါးတွေရဲ့ မျက်လုံးက မဖွံ့ဖြိုးဘဲ မနေသင့်ဘူး"

ကျိချောင်းယန်က ရေထဲမှာ ငြိမ်နေတဲ့ ငါးအမည်းတစ်ကောင်ကို ကြည့်ရင်း မှတ်ချက်ပေးလိုက်၏။

"ဒါဆို ဒီငါးတွေက အပြင်ကနေ ရောက်လာတာပေါ့"

ရွှီရှင်း မျက်လုံးများ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည် - "အကယ်၍ ငါတို့ ဒီစမ်းချောင်းအတိုင်း ရေဆန်ဘက်ကို လိုက်သွားမယ်ဆိုရင် အပြင်ကို ပြန်ထွက်လို့ ရနိုင်မှာပဲ"

ဒါ့အပြင် ရေဆန်ဘက် ဦးတည်ချက်ကလည်း တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ ဒီတောင်ကုန်းအဝိုင်းအတိုင်း ဆားတွင်းဂူနဲ့ ဧရာမ ဘီလူးဦးခေါင်းခွံ ရှိရာဘက်ကို ဦးတည်နေသည်။

အကယ်၍ လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုခု ရှိနေမယ်ဆိုရင် အဲဒီ ဦးခေါင်းခွံနားမှာပဲ ရှိနေမှာ သေချာသည်။

"အင်း... ရေဆန်ဘက်ကို ဆက်သွားကြရအောင်"

စမ်းချောင်းက ဂူအတွင်းမှ နေရာအားလုံးကို ယူမထားတာကြောင့် ရွှီရှင်းတို့ လူစုဟာ စမ်းချောင်းဘေးကနေ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြသည်။

"အီး"

ခဲခဲလေးက ရှေ့ကနေ ထပ်ပြီး ပြေးထွက်သွားပြန်သည်။

မြေပြင်မှာ ပိုပြီးတော့တောင် ချောကျိလာချေပြီ။

လမ်းရှိနေသေးတယ်ဆိုပေမဲ့ အရမ်းကျဉ်းသွားတာကြောင့် ရွှီရှင်းတို့မှာ အရင်ကထက် ပိုပြီး သတိထား လျှောက်နေရသဖြင့် ခရီးတွင်နှုန်းက သိသိသာသာ နှေးကွေးသွားတော့သည်။

"မင်း ရေကူးတတ်တယ် မဟုတ်လား"

ရွှီရှင်းက သူနှင့်အတူ သတိကြီးစွာ လျှောက်နေသော ကျိချောင်းယန်ကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။

သူတို့ရဲ့ အရှိန်က အရမ်းနှေးလွန်းနေသည်။

အပြင်မှာ မှောင်ဖို့ဆိုတာ နာရီအနည်းငယ်ပဲ လိုတော့တာလေ။

ဒီအရှိန်နဲ့ဆိုရင် ဒီညအထိ အပြင်ကို ထွက်ပေါက် ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်တော့ပေ။

ဒီနေ့ လုပ်စရာတွေက အများကြီး ရှိသေးသည်။

လီယာကျွင်းကို လီဝမ်ရှီးရဲ့ သစ်ပင်အိမ်ဆီ ခေါ်သွားရမှာဖြစ်သလို၊ အလှဆင်မှတ်တွေနဲ့ အဂ္ဂိရတ် အောင်မြင်မှုနှုန်းကိုလည်း မြှင့်တင်ရဦးမည်။

မနက်ဖြန်ကျရင် သစ်ပင်အိမ် လေးလုံးကို ချိတ်ဆက်ဖို့ တည်ကူးပြောင်းစက်တွေ လုပ်နိုင်ဖို့ ရည်မှန်းထားတာ မဟုတ်လား။

ကျိချောင်းယန်က မနက်ဖြန်မှာ ရေခဲမုန်တိုင်း မရှိနိုင်ဘူးလို့ ပြောထားပေမဲ့လည်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုတွေတော့ အပြည့်အဝ လုပ်ထားရမည် ဖြစ်သည်။

ဒါကြောင့် ဒီနေရာမှာ အချိန်အများကြီး အဖြုန်းခံလို့ မဖြစ်ပေ။

ဒါ့အပြင် သူတို့သာ အပြင်ကို မထွက်နိုင်ဘဲ အဆက်အသွယ်ပါ ပြတ်နေမယ်ဆိုရင် အပြင်က လီဝမ်ရှီးနဲ့ ချီရွှယ်ဖေးတို့ရဲ့ အခြေအနေက မတွေးရဲစရာပင်။

သူတို့မှာ စီးနင်းစရာ သားရဲတွေ မရှိတာကြောင့် အပြင်မှာပဲ ဆက်စောင့်နေမလား ဒါမှမဟုတ် လမ်းလျှောက်ပြီး ပြန်သွားကြမလား...။

"ရေကူးတာတော့ ကျွမ်းတာပေါ့။ မိုးရာသီတုန်းက လေဆင်နှာမောင်းကိုတောင် သွားပြီး ဖျက်ဆီးခဲ့သေးတာပဲလေ၊ မင်းထက် တစ်လှမ်းတော့ နှေးခဲ့ပေမဲ့ပေါ့"

ကျိချောင်းယန်က ထက်မြက်လှတဲ့ ကျောက်စက်ပန်းဆွဲတစ်ခုကို ရှောင်လိုက်ရင်း ရွှီရှင်းဘက် လှည့်ကာ - "ဒါဆို မင်းက ဒီမြစ်အတိုင်း ရေကူးပြီး ရေဆန်ဘက်ကို သွားမလို့လား" လို့ မေးလိုက်သည်။

"အတိအကျပဲ၊ အဲဒီလို လုပ်ဖို့ ငါ စဉ်းစားထားတယ်"

ရွှီရှင်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း စီးဆင်းနေတဲ့ မြစ်ရေကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

အခုဆိုရင် သူဟာ ခရမ်းရောင်အဆင့် မြွေကြေးခွံချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ထားတာဆိုတော့ ရေထဲဆိုတာ သူ့အတွက်တော့ ကွင်းပြင်တစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။

"...ဒါလည်း မဆိုးပါဘူး"

ကျိချောင်းယန်က ဒီအကြံကို သဘောတူသည်။

ရေအောက်မှာ အန္တရာယ် ရှိနိုင်တယ်ဆိုပေမဲ့ အခု လျှောက်နေရတဲ့ လမ်းကလည်း ဘယ်လောက်အထိ ဆိုးရွားနေလဲဆိုတာ ကြည့်ပါက ရေအောက်က အန္တရာယ်ထက် မလျော့ချေ။

ဒါ့အပြင် ဒီက ရေတွေက အရမ်းကြည်လင်နေသလို သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးမှာလည်း ညကြည့်အမြင်အာရုံ ရှိတာကြောင့် မြင်ကွင်းကတော့ ပြဿနာ မရှိနိုင်ပေ။

"ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ငွေရောင်ဘုရင်ကော ရေကူးတတ်ရဲ့လား"

ကျိချောင်းယန်က အနောက်ကနေ လိုက်လာတဲ့ ငွေရောင်ဘုရင်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဝူး"

ငွေရောင်ဘုရင်က ကျိချောင်းယန်ရဲ့ သံသယကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းမော့ကာ တစ်ချက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဘာမှ ပြဿနာ မရှိကြောင်း အချက်ပြလိုက်၏။

ငွေရောင်ဘုရင်ရဲ့ အော်သံက ဂူအတွင်းမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားတာကြောင့် ရှေ့ကို ရောက်နေတဲ့ ခဲခဲလေးတောင် အပြေးအလွှား ပြန်လာကြည့်ရသည်။

ခဲခဲလေးက သူတို့ဘေးမှာ ရပ်ပြီး ခေါင်းလေးကို စောင်းကြည့်နေရှာ၏။

ဒီကောင်မလေးကတော့ ရေထဲဆင်းစရာ မလိုပေ။ မြေပြင်ပေါ်မှာတင် အေးဆေး သွားလာနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

"ခဲခဲလေး... ငါတို့တွေ ရေကူးသွားကြမယ်၊ မင်းကတော့ ကုန်းပေါ်ကနေပဲ လိုက်ခဲ့နော်"

ရွှီရှင်းက ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး ခဲခဲလေးရဲ့ ခေါင်းလုံးလုံးလေးကို ပုတ်ပေးရင်း - "ပြီးတော့ အပေါ်ဘက်မှာ သွားလို့ရတဲ့ လမ်းရှိမရှိ ငါတို့ကို ကူပြီး ကြည့်ပေးပါဦး" လို့ ပြောလိုက်၏။

"အီး"

ခဲခဲလေးက ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးမှ ရွှီရှင်း ပြောတာကို နားလည်သွားပုံရကာ ခေါင်းလေးကို အသည်းအသန် ညိတ်ပြတော့သည်။

"အီး"

ရွှီရှင်းနှင့် ကျိချောင်းယန်တို့က ရေကို လက်နဲ့ စမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရေက အရမ်းကို အေးစိမ့်နေပြီး ခဲတော့မည့်အတိုင်းပင်။

အကယ်၍ သာမန်လူတွေသာ ဆိုရင်တော့ ရေထဲဆင်းဖို့ကို ဘယ်လိုမှ ရွေးချယ်မှာ မဟုတ်ပေ။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးက အဆင့်မြင့် ချပ်ဝတ်တွေကို ဝတ်ထားတာကြောင့် အအေးဒဏ်ကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ခံနိုင်ရည် ရှိကြသလို၊ တကယ်လို့ အအေးမိသွားခဲ့ရင်တောင်မှ ချီရွှယ်ဖေးရဲ့ ဆေးတွေက အဆင်သင့် ရှိနေတာကြောင့် ဘာမှ မဖြစ်နိုင်တာ သေချာသည်။

သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီး မြစ်ထဲသို့ တပြိုင်နက်တည်း ခုန်ဆင်းလိုက်ကြတော့သည်။

"ဝူး"

ငွေရောင်ဘုရင်ကလည်း သူတို့နောက်ကနေ ရေထဲကို လိုက်ဆင်းလာခဲ့၏။

"လခွမ်း... တကယ်ကို အေးစိမ့်နေတာပဲ"

ရွှီရှင်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်သွားရသည်။

လေထု အပူချိန်က နိမ့်နေတာ မှန်ပေမဲ့ ရေထဲမှာ တစ်ကိုယ်လုံး မြုပ်နေရတဲ့ ခံစားချက်ကတော့ လုံးဝကို ခြားနားလှပေသည်။

"...မြန်မြန် သွားကြစို့၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့ လက်ခြေတွေ ခဲကုန်လိမ့်မယ်"

ကျိချောင်းယန်က ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ပဲ ရေအောက်ထဲ ငုပ်လျှိုးကာ ရှေ့သို့ စတင် ကူးခတ်သွားတော့သည်။

ရွှီရှင်းက ငွေရောင်ဘုရင်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရေထဲမှာ ဘာမှ အခက်အခဲ မရှိတာကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူလည်း ရေထဲ ငုပ်ဆင်းကာ နောက်ကနေ လိုက်သွားခဲ့၏။

"အီး"

ကုန်းပေါ်မှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ ခဲခဲလေးကလည်း သူတို့နဲ့အတူ အမှီလိုက်လာတော့သည်။

မှောင်မည်းနေတဲ့ မြေအောက်မြစ်က နှစ်မီတာကျော် နက်ပြီး သုံးလေးမီတာလောက် ကျယ်တာကြောင့် သူတို့ ရေထဲမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာဖို့အတွက် နေရာလွတ်က လုံလောက်လှသည်။

ပစ္စည်းခွဲခြားနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ကို ဖွင့်ထားတာကြောင့် ရေအောက်က အရာအားလုံးကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သိနိုင်၏။

မြစ်ကြမ်းပြင်မှာ အစိမ်းရောင်အဆင့် ကျောက်တုံးတွေနဲ့ အမည်မသိ အပင်တွေ ပြည့်နေပြီး၊ အဲဒီအပင်တွေကလည်း အဖြူရောင် ဒါမှမဟုတ် အစိမ်းရောင်အဆင့်တွေပဲ ဖြစ်ကာ အပြာရောင်အဆင့် ရေနေအပင်ဆိုလို့ အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ရပေ။

သူတို့တွေ အတော်ဝေးဝေးအထိ ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မတွေ့ဘဲ ဆက်တိုက် ကူးလာခဲ့ကြပြီးနောက်၊ ရွှီရှင်းနဲ့ ကျိချောင်းယန်တို့ အသက်ရှူဖို့အတွက် ရေပေါ်ကို ခဏ တက်လိုက်ကြသည်။

သူက သူတို့နောက်ကနေ ကပ်လျက် လိုက်လာပြီး အရှိန်ကို ရင်ပေါင်တန်းနိုင်အောင် ကူးနေတဲ့ ငွေရောင်ဘုရင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ခဲခဲလေးကလည်း မြစ်ကမ်းဘေးမှာ ရှိနေပြီး သူ ရေပေါ်တက်လာတာ မြင်တော့ "အီး" လို့ အော်ကာ နှုတ်ဆက်ရှာသည်။

"ငါတို့... အခု ဘယ်နား ရောက်နေတာလဲ"

ကျိချောင်းယန်က အနည်းငယ် မောဟိုက်နေသော်လည်း၊ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ သူ ရေထဲမဆင်းခင်ကတည်းက အားအင်တွေ အဆက်မပြတ် ပြန်ဖြည့်ပေးနိုင်တဲ့ အက်ပရီကော့သီးကို စားထားခဲ့တာကြောင့် အဆင်ပြေနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"...ဒီမြစ်က ဒီတောင်ကုန်းအဝိုင်းကို ပတ်ပြီး စီးနေတာပဲ။ အခုဆိုရင် ငါတို့ တောင်ကုန်းအဝိုင်းရဲ့ တစ်ဝက်လောက်အထိ ကူးလာပြီးပြီ"

ရွှီရှင်းက မြေပုံကို တစ်ချိန်လုံး စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့ရဲ့ ရေကူးနှုန်းက တော်တော်လေး မြန်ပြီး ပုံမှန် လမ်းလျှောက်တာထက်တောင် မြန်နေသေးသည်။

တကယ်တော့ သူက ဒီထက်တောင် ပိုမြန်မြန် ကူးနိုင်ပေမဲ့ ကျိချောင်းယန် အမှီလိုက်နိုင်အောင် အရှိန်ကို လျှော့ထားခြင်း ဖြစ်၏။

ဒါမှသာ သူ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ ရေအောက်က အခြေအနေတွေကို သေသေချာချာ အကဲခတ်ဖို့ အချိန် ရမှာ မဟုတ်လား။

"ဆက်သွားကြရအောင်"

ရွှီရှင်းက ရေထဲကို ပြန်ငုပ်လိုက်သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် ရှေ့သို့ ဆက်လက် ကူးခတ်လာခဲ့ကြ၏။

အကြာကြီး ကူးပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ မြေအောက်မြစ်က ပိုပြီး ကျယ်လာသလို ပိုပြီးတော့လည်း နက်လာတာကို ရွှီရှင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

အရင်က သုံးလေးမီတာပဲ ကျယ်ပြီး နှစ်မီတာလောက်ပဲ နက်တာကနေ၊ အခုဆိုရင် အနက်က သုံးလေးမီတာလောက် ရှိလာပြီး အကျယ်ကတော့ ငါးမီတာ၊ ခြောက်မီတာလောက်အထိ တိုက်ရိုက်ကို ကျယ်ပြန့်သွားချေပြီ။

ပတ်ဝန်းကျင်က ဂူအတွင်းပိုင်းတွေကလည်း အရင်ကထက် အများကြီး ပိုပြီး ကျယ်ဝန်းလှသည်။

"အီး အီး အီး"

ကမ်းပေါ်က ခဲခဲလေးက ရုတ်တရက် အသည်းအသန် အော်ဟစ်လာတော့သည်။

ရွှီရှင်းနဲ့ ကျိချောင်းယန်တို့ ရေပေါ်ကို ချက်ချင်း ပြန်တက်လိုက်ကြ၏။

"အီး အီး အီး"

ခဲခဲလေးက သူမ၏ လက်သည်းလေးတွေနဲ့ သူတို့ဆီကို အသည်းအသန် အချက်ပြနေသည်။

ရွှီရှင်းက သူမ ဆိုလိုတာကို ချက်ချင်း နားလည်သွားတာကြောင့် ရင်ထဲမှာ တုန်သွားရ၏။

သူက ကျိချောင်းယန်ကို ချက်ချင်း လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"ရေထဲကနေ အမြန် တက်ရအောင်၊ ခဲခဲလေးက ရှေ့က မြစ်ထဲမှာ အန္တရာယ် ရှိနေတယ်လို့ ပြောနေတယ်"

ကျိချောင်းယန်ကလည်း တွေဝေမနေဘဲ "အိုကေ" လို့ တန်းပြီး ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ငွေရောင်ဘုရင်ကတော့ ရေထဲကနေ အရင်ဆုံး တက်သွားပြီး ကိုယ်ပေါ်က ရေစက်တွေကို ခါချနေချေပြီ။

ရွှီရှင်း ကမ်းစပ်ကို ကူးသွားသော်လည်း ချက်ချင်း အပေါ်ကို မတက်သေးပေ။

အဲဒီအစား ရှေ့က ပိုနက်တဲ့ နေရာမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ သိရအောင် ရေအောက်ထဲကို တစ်ချက် ပြန်ငုပ်ပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ရေအောက်က တော်တော်လေး မှောင်နေပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မြွေကြေးခွံချပ်ဝတ်နဲ့ အနီရောင်ဘယ်ရီသီး အစွမ်းတွေ ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့အခါ အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရ၏။

ရှေ့မှာ တစ်ခုခု ရှိနေရင် သူ သေချာပေါက် မြင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ရှေ့က မြင်ကွင်းကတော့ ကြည်လင်နေသော်လည်း မြစ်က ကွေ့သွားတာကြောင့် အဝေးကြီးထိတော့ မမြင်ရပေ။

ဟင်..။

မြစ်ထဲမှာ လင်းလက်နေတဲ့ အနီရောင် အစက်ကလေး နှစ်ခုကို ရွှီရှင်း ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။

မကြာခင်မှာပဲ အဲဒီ အနီရောင် အစက်ကလေးတွေက အဆမတန် များပြားလာပြီး အုပ်စုလိုက်ကြီး ဖြစ်သွားကာ၊ သူတို့ရှိရာဘက်ကို အလွန်မြန်တဲ့ အရှိန်နဲ့ ချဉ်းကပ်လာနေကြချေပြီ။

...ဒါတွေဟာ ဗီဇပြောင်း သတ္တဝါတွေရဲ့ မျက်လုံးတွေများ ဖြစ်နေမလား။

"အီး အီး အီး"

ကမ်းပေါ်က ခဲခဲလေးက အရေးတကြီး ထပ်ပြီး အော်လိုက်ပြန်သည်။

ရွှီရှင်း ရေထဲကနေ ဝုန်းခနဲ ထွက်လာပြီး ကမ်းစပ်ကို လက်နဲ့ အားပြုတွန်းတင်ကာ မြေပေါ်ကို လှိမ့်တက်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပဲ မတ်တတ်ရပ်လိုက်တော့သည်။

ကျိချောင်းယန်ကတော့ ကမ်းပေါ် ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်ကာ သူ၏ သားရေချပ်ဝတ်ထဲက ရေတွေကို ညှစ်ထုတ်နေ၏။

ရွှီရှင်းရဲ့ ထိတ်လန့်နေတဲ့ မျက်နှာကို မြင်တော့ သူလည်း တင်းမာသွားပြီး - "ရေအောက်မှာ ဘာတွေ့ခဲ့လို့လဲ" လို့ မေးလိုက်သည်။

အခု ဂူအတွင်းပိုင်းက အရမ်းကျယ်နေပြီး အနည်းဆုံး မီတာ ဆယ်ဂဏန်းလောက် ရှိတာကြောင့် ကမ်းစပ်မှာ နေရာအလုံအလောက် ရှိနေသည်။

သူက ခဲခဲလေးကို ချီပြီး ပခုံးပေါ် တင်လိုက်ကာ ကျိချောင်းယန်နဲ့ ငွေရောင်ဘုရင်ကို မြစ်နဲ့ ဝေးရာကို အမြန် ဆွဲခေါ်သွားပြီး၊ ဂူနံရံကို မှီရပ်ရင်း မီတာအနည်းငယ် အကွာက မြစ်ရေပြင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

မြေပုံပေါ်မှာတော့ မရေတွက်နိုင်တဲ့ အနီရောင်အစက်တွေဟာ တောင်ကုန်းပေါ်မှာ မြစ်တစ်စင်းလို ပုံစံမျိုး ဖြစ်ပေါ်နေပြီး၊ သူတို့ရှိရာ တည်နေရာဆီကို အရှိန်အဟုန်နဲ့ တိုးဝင်လာနေကြချေပြီ။

ကျိချောင်းယန်က ထပ်မမေးတော့ဘဲ မြစ်ကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်ပြီး မြှားသေနတ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

ရေအောက်မှာ ဧရာမ အရာကြီးတစ်ခုခု လှုပ်ရှားနေတဲ့ အသံကြီးကို သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး အထင်အရှား ကြားနေရပြီ ဖြစ်သည်။

"အီး"

"လာကြပြီ"

ရွှီရှင်းလည်း မြှားသေနတ်ကို ထုတ်ကာ မြစ်ရှိရာဘက်ကို ချိန်ထားလိုက်သည်။

"ဝုန်း"

ဧရာမ ရေလှိုင်းကြီးတစ်ခုနဲ့အတူ တစ်မီတာလောက် ရှည်တဲ့ သွေးရောင်ငါးကြီး တစ်ကောင်ဟာ ရေထဲကနေ ဝုန်းခနဲ ခုန်ထွက်လာတော့သည်။

ရွှီရှင်းရဲ့ မျက်ဆန်တွေ ကျုံ့သွားပြီး ကျိချောင်းယန်နဲ့အတူ တပြိုင်နက်တည်းမှာပဲ ခလုတ်ကို ဆွဲလိုက်ကြ၏။

"ဗုန်း ဗုန်း"

ပေါက်ကွဲသံ နှစ်ချက် ထပ်တူကျသွားပြီး ပြင်းထန်တဲ့ မီးတောက်တွေကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်လုံး မျက်စိ ခဏလောက် ပြာသွားခဲ့ရသည်။

သွေးရောင်ငါးကြီးဟာ ပေါက်ကွဲမှုရဲ့ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ရေထဲကို ပြန်လည် လွင့်စင်သွားခဲ့ရ၏။

ဒါပေမဲ့ အခြေအနေကတော့ မကောင်းချေ။

အဲဒီခဏမှာပဲ တစ်မီတာနီးပါးလောက် ရှည်တဲ့ သွေးရောင်ငါး သုံးကောင်ဟာ မြစ်ထဲကနေ ထပ်ပြီး ခုန်ထွက်လာကြပြီး ရွှီရှင်းတို့ဆီကို တိုက်ရိုက်ကြီး ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်လာကြတော့သည်။

သူတို့ရဲ့ ပါးစပ်တွေထဲမှာတော့ ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့တင် ကျောချမ်းစရာကောင်းတဲ့ စူးရှပြီး မညီမညာဖြစ်နေတဲ့ သွားတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေ၏။

ဒါတွေက... အသားစားငါးတွေပဲ။

ရွှီရှင်း အရင်က ကန်ထဲမှာ တွေ့ခဲ့ဖူးတဲ့ အသားစားငါး တွေထက် အများကြီး ပို ကြီးမားတဲ့ အသားစားငါး ကြီးတွေပင်။

အခန်း ၂၈၃ ပြီး။

အခန်း (၂၈၄) - ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ နိဂုံး

ကျိချောင်းယန်သည် သူ၏ကျောပိုးအိတ်အတွင်းမှ အခြားမြှားသေနတ်တစ်လက်ကို အလျင်အမြန် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ထံသို့ ခုန်အုပ်လာသော အသားစားငါး၏ ပါးစပ်သို့ ချိန်ရွယ်ကာ မောင်းဖြုတ်လိုက်၏။

ရွှီရှင်းကမူ သူ၏လှံရှည်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ့ထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာသော အခြား သွေးရောင်ငါးကြီးတစ်ကောင်ကို အားကုန်လွှဲ၍ ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။

ရွှီရှင်း၏ ဘေးနားရှိ ငွေရောင်ဘုရင်သည်လည်း ရုတ်တရက် ဝုန်းခနဲ ခုန်တက်ကာ ဘေးဘက်မှ ကပ်ပါလာသော တတိယမြောက်ငါးကို လေထဲ၌ပင် အမိဖမ်းလိုက်ချေပြီ။

"ဗုန်း"

ကျိချောင်းယန်၏ ပေါက်ကွဲ မြှားမှာ အသားစားငါး၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ တိတိကျကျ ထိမှန်သွားပြီး ငါးတစ်ကောင်လုံးမှာ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

"ဂျောက်"

ရွှီရှင်း၏ လှံရှည်မှာလည်း အသားစားငါး၏ ကိုယ်လုံးကို ထုတ်ချင်း ထိုးဖောက်သွားပြီးနောက်၊ သူက ဘေးသို့ အားဖြင့် လွှဲလိုက်ရာ ငါး၏ ဝမ်းဗိုက်မှာ ပေါက်ထွက်သွားပြီး ကလီစာအချို့မှာ လှံဖျားတွင် တွဲလောင်းကျန်ရစ်ခဲ့၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ငွေရောင်ဘုရင်သည် အသားစားငါးတစ်ကောင်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်ဖြင့် ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး၊ ၎င်း၏ ဧရာမဝံပုလွေစွယ်ကြီးများဖြင့် ငါး၏ကိုယ်လုံးကို ခဲယူကာ ခေါင်းကို တစ်ချက်ခါလိုက်ရုံနှင့် ငါး၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်တော့သည်။

[ဧရာမဗီဇပြောင်း အသားစားငါး ၂ ကောင်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ရမှတ်: ၁၆၀ ရရှိပါသည်။]

ထိုအချိန်တွင် မြစ်ရေပြင်မှာ ပွက်ပွက်ဆူလာသော်လည်း နောက်ထပ် အသားစားငါးများ ရေပေါ်သို့ ခုန်တက်မလာတော့ပေ။

ဤငါးများသည် ရွှီရှင်း သစ်ပင်အိမ်ဘေးက ကန်ထဲတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့်အတိုင်းပင်၊ အုပ်စုလိုက် စုရုံးလာကြပြီး သူတို့နှစ်ဦး ရေထဲသို့ ဗုံးကြဲလိုက်သဖြင့် ဒဏ်ရာရနေသော ပထမဆုံးငါးကို ရူးသွပ်စွာ ဝိုင်းအုံစားသောက်နေကြတော့သည်။

မြစ်ရေမှာ လှိုင်းထနေပြီး တဖြည်းဖြည်းနှင့် သွေးရောင်များ လွှမ်းလာချေပြီ။

သွေးစအချို့မှာ ကမ်းစပ်သို့ပင် စင်ထွက်လာကာ ထိုအမျိုးသားနှစ်ဦး၏ ကိုယ်ပေါ်နှင့် မျက်နှာပေါ်သို့ လာမှန်သော်လည်း သူတို့မှာ ဂရုမစိုက်နိုင်ကြပေ။

ရေအောက်အခြေအနေကိုသာ မျက်တောင်မခတ်တမ်း စောင့်ကြည့်ရင်း၊ ဘယ်အချိန်မဆို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် ကိုယ်ကို တင်းထားကြသည်။

ရေပေါ်သို့ နောက်ထပ်ငါးများ ခုန်တက်မလာတော့ဘဲ ခဏအကြာတွင် မြစ်ရေပြင်မှာ ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားခဲ့၏။

မြစ်ထဲက သွေးရောင်များသည်လည်း ရေစီးကြောင်းနှင့်အတူ ဖြည်းဖြည်းချင်း မျောပါသွားကာ ရေမှာ ပြန်လည် ကြည်လင်လာသော်လည်း အသားစားငါး များ၏ အရိပ်အယောင်ကိုမူ မတွေ့ရတော့ပေ။

"သူတို့ ထွက်သွားကြပြီလား"

ကျိချောင်းယန်က လေသံခပ်လေးလေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သူ၏ မြှားသေနတ်မှာ မြစ်ရှိရာသို့ ချိန်ရွယ်ထားဆဲ ဖြစ်၏။

သူ၏လှံရှည်မှာ ဂူဝပိတ်မသွားအောင် ထောက်ထားစဉ်က ကျိုးသွားခဲ့ပြီး တစ်ဝက်မှာ ဂူနံရံအတွင်း၌ မြုပ်နေခဲ့ချေပြီ။

လက်ရှိရှိသော ဓားတိုမှာလည်း ဤငါးအုပ်စုကို ခုခံရန်အတွက် အရမ်းသေးငယ်လွန်းလှသဖြင့် သူ့တွင် မြှားသေနတ်တစ်လက်သာ အားကိုးစရာ ကျန်တော့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် အစိမ်းရောင်အဆင့် မြှားသေနတ်အချို့ကို အရန်အဖြစ် လုပ်ဆောင်ထားခဲ့မိသည်။

ပေါက်ကွဲ မြှားများမှာ မြှားသေနတ်၏ အဆင့်အတန်းအပေါ် များစွာ မှီခိုနေခြင်း မရှိသဖြင့်၊ သူသည် မြှားသေနတ် တစ်လက်ချင်းစီတွင် ပေါက်ကွဲမြှား တစ်စင်းစီကို အဆင်သင့် တပ်ဆင်ထားလိုက်ရာ ဆက်တိုက်ပစ်ခတ်နိုင်သော မြှားသေနတ်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် အသုံးဝင်နေတော့သည်။

"မသွားသေးဘူး"

ရွှီရှင်းမှာမူ သတိကို လျှော့ချရန် မဝံ့ရဲသေးပေ။

မြစ်ရေမှာ ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားပြီဆိုသော်လည်း မြေပုံပေါ်ရှိ အနီရောင်အစက်များမှာမူ သူတို့ရှေ့က မြစ်ရေပြင်အောက်တွင် ပြန့်ကျဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူတို့သာ ရေနားသို့ ကပ်သွားခဲ့လျှင် ထိုငါးများမှာ ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်ကာ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ကြမည်မှာ သေချာလှသည်။

"အီးးး"

ရွှီရှင်း၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ရှိနေသော ခဲခဲလေးကလည်း မြစ်ထဲတွင် တစ်ခုခု ရှိနေသေးကြောင်း၊ အနားမကပ်ရန် တိုးတိုးလေး အော်ကာ သတိပေးနေရှာသည်။

ငွေရောင်ဘုရင်မှာမူ သူသတ်ထားသော အသားစားငါး ကို အားရပါးရ စားသောက်နေချေပြီ။

တစ်နေ့ကုန် ပြေးလွှားထားရသဖြင့် ၎င်းမှာ အတော်လေး ဗိုက်ဆာနေပုံရ၏။

အသားစားငါး ၏ အကြေးခွံများမှာ နီရဲနေသော်လည်း ၎င်း၏အသားမှာမူ ဖြူဖွေးနုနယ်နေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် စားချင်စဖွယ် ကောင်းလှသဖြင့် ရွှီရှင်းပင် တံတွေး တစ်ချက် မျိုချလိုက်မိသည်။

နေ့လယ်က စားခဲ့ရသော ဆေးဖက်ဝင်ဟင်းလျာမှာ စားလို့မကောင်းသဖြင့် ဗိုက်မဝခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ယခုမူ သူလည်း အနည်းငယ် ဗိုက်ဆာလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ထိုနေရာ၌ နှစ်မိနစ်ခန့် ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေပြီးနောက် မြစ်ရေပြင်မှာ လှိုင်းကလေးများ ထလာကာ လှုပ်ရှားမှုအချို့ ရှိလာသည်။

"အဲဒီငါးတွေ အနောက်ကို ပြန်ကူးသွားကြပြီ"

မြေပုံပေါ်က အနီရောင်အစက်များ အနောက်ဘက်သို့ ပြန်လည်ရွှေ့လျားသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရွှီရှင်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်နိုင်သည်။

အကယ်၍ ထိုငါးအုပ်စုကြီးသာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခုန်တက်လာမည်ဆိုပါက သူတို့အတွက် ကိုင်တွယ်ရ တကယ်ကို ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။

"တော်သေးတာပေါ့"

ကျိချောင်းယန်သည်လည်း ထိုသတင်းကို ကြားလိုက်ရမှ သူ၏ တင်းမာနေသော မျက်နှာထားကို လျှော့ချလိုက်တော့သည်။

သူတို့သည် နောက်ထပ် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ထပ်မံ စောင့်ကြည့်နေလိုက်ကြ၏။

"သူတို့ တော်တော်လေး ဝေးသွားကြပြီ။ သူတို့ ဘယ်ကို ကူးသွားလဲဆိုတာ ငါ တကယ် သိချင်နေမိတယ်"

ရွှီရှင်းက မြေပုံကို အာရုံစိုက်ကာ ကြည့်နေသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ မင်း မြေပုံကို ကြည့်ထားလိုက်။ ငါ အသားစားငါးကြီးနှစ်ကောင်ကို အရင် ရှင်းလင်းထားလိုက်မယ်"

ကျိချောင်းယန်က အသားလှီးဓားကို ထုတ်ယူကာ သူတို့သတ်ထားသော ငါးနှစ်ကောင်ကို အစိတ်အပိုင်းများ စတင် ခွဲထုတ်တော့သည်။

ရွှီရှင်းကမူ ဆုတ်ခွာသွားသော အသားစားငါး အုပ်စု၏ လမ်းကြောင်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။

သူတို့၏ လက်ရှိတည်နေရာမှာ ဤတောင်ကုန်းအဝိုင်း၏ အတွင်းပိုင်း၌ပင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး "ဧရာမဦးခေါင်းခွံ" ရှိရာဘက်သို့ ချဉ်းကပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် တောင်ကိုယ်ထည်အတွင်း၌ ရှိနေခြင်းထက် မြေအောက်ထဲတွင် ရောက်နေခြင်းလားဟု ရွှီရှင်း အစောပိုင်းက သံသယဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သေချာသွားခဲ့ချေပြီ။

မြေပုံသည် မြေမျက်နှာပြင်နှင့် နီးကပ်သော ရန်သူများကိုသာ ပြသပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူတို့သည် မြေအောက်အနက်ကြီးထဲတွင် ရောက်နေမည်ဆိုပါက ဤအသားစားငါးများ ၏ အနီရောင်အစက်ကို သူ မြင်ရမည် မဟုတ်ပေ။

ဆိုလိုသည်မှာ ဤနေရာသည် တောင်ကုန်း၏ အတွင်းပိုင်းအစစ်အမှန်ဖြစ်ပြီး ဂူနံရံတစ်ခုလုံးသည် ထိုတောင်ကုန်းများပင် ဖြစ်နေခြင်းပင်။

သူတို့သည် ဤတောင်ကုန်းများ၏ အတွင်းဘက်မှနေ၍ ပတ်ကာ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအသားစားငါး များသည် ဧရာမဦးခေါင်းခွံကြီးရှိရာ ဦးတည်ချက်သို့ ကူးခတ်သွားကြချေပြီ။

ရွှီရှင်း၏ အကြည့်အောက်မှာပင် အနီရောင်အစက်များသည် ဦးခေါင်းခွံကြီး၏ အနီးသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ၎င်းတို့သည် ဦးခေါင်းခွံကို ကျော်၍ ကူးမသွားကြဘဲ အနီးသို့ ရောက်သည်နှင့် ရုတ်တရက် လမ်းကြောင်း ပြောင်းသွားကြခြင်းပင်။

မြေပုံပေါ်တွင် မြစ်ကြောင်းအတိုင်း မျဉ်းဖြောင့်ပုံစံ ရှိနေခဲ့သော အနီရောင်အစက်များသည် ဆားတွင်းဂူ၏ ရှေ့တစ်နေရာအရောက်တွင် စုပေါင်း၍ လမ်းကွေ့လိုက်ကြပြီး၊ တောင်ကုန်းအရင်းအမြစ်ဇုန်၏ အတွင်းဘက်ပိုင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားကြတော့သည်။

"ဘာလဲဟ"

ရွှီရှင်းသည် ရွေ့လျားနေသော အနီရောင်အစက်များကို မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ကြည့်နေမိသည်။

အစက်များ၏ အလင်းရောင်မှာ တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့သွားပြီး မီတာ ရာဂဏန်းခန့် ရွှေ့လျားပြီးနောက်တွင်မူ လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

ရွှီရှင်းက တွေးတောဆင်ခြင်လိုက်၏။

ဤငါးများသည် တောင်ကုန်းအရင်းအမြစ်ဇုန်၏ မြေအောက်မြစ်ကြောင်းအတိုင်း ကူးခတ်သွားကြခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။

သူတို့ မြေအောက်ထဲသို့ ဆင်းသွားသဖြင့် မြေပုံက ဆက်လက် မမြင်ရတော့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဦးတည်ချက်အရဆိုလျှင် ၎င်းတို့သည် အရင်းအမြစ်ဇုန်အတွင်းရှိ ဟိုကန်ကြီးဆီသို့ ဦးတည်နေကြခြင်း ဖြစ်ရမည်။

ကြည့်ရတာ ထိုကန်ကြီးသည်လည်း ဘေးမကင်းတော့တဲ့ ပုံပင်။

သို့သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ အချက်တစ်ခုကို သူ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

ဤမြစ်ကြောင်းအတိုင်းသာ လိုက်သွားမည်ဆိုပါက ဦးခေါင်းခွံကြီး၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ရောက်ရှိသွားမည်မှာ သေချာပြီဖြစ်သည်။

အခန်း ၂၈၄ ပြီး။

အခန်း (၂၈၅) - ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ နိဂုံး (၂)

ဘာကြောင့် သူတို့တွေ အဝေးကြီးကို နေရာကူးပြောင်းခံလိုက်ရပြီး တစ်ပတ်ကြီးပတ်ပြီးမှ ပြန်လာရသလဲဆိုတာ မသိရပေမဲ့၊ ရောက်သွားဖို့ လမ်းရှိနေသရွေ့တော့ အဆင်ပြေပါသည်။

ထိုနေရာတွင် သူတို့ရှာဖွေနေသည့် လျှို့ဝှက်ချက်နှင့် အပြင်ထွက်ပေါက် ရှိနေမှာ သေချာ၏။

ငွေရောင်ဘုရင်သည် အသားစားငါးကို အရိုးစုသာကျန်တော့သည်အထိ ဝါးမြိုပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ကျေနပ်စွာ ထိုင်၍ အနားယူနေ၏။

"ဘယ်လိုလဲ... ဒီငါးကနေ အရင်းအမြစ်တွေ ဘာရလဲ"

ရွှီရှင်းက ကျိချောင်းယန်ကို မေးလိုက်သည်။

ဒီအသားစားငါးက တကယ်ကို ကြီးမားလှသည်။

အရင်က သူတွေ့ဖူးသမျှထက် အများကြီး ပိုကြီး၏။

ပုံမှန်အားဖြင့် လက်ဖဝါးအရွယ်သာရှိသော အသားစားငါးသည် ယခုမူ တစ်မီတာနီးပါး ရှည်လျားနေသဖြင့် တကယ့် မိစ္ဆာငါးကြီးတစ်ကောင်ဟုပင် ခေါ်ဆိုနိုင်ပေသည်။

"မဆိုးဘူး၊ အပြာရောင်အဆင့် ငါးကြေးခွံအရေခွံပဲ"

ကျိချောင်းယန်က သွေးရောင်အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် ငါးအရေခွံကို မြှောက်ပြရင်း - "ဒါနဲ့ အပြာရောင်အဆင့် အကြေးခွံချပ်ဝတ် လုပ်လို့ရမယ်။ ဒီဝတ်စုံက ဘာအာနိသင်တွေ ရှိမလဲဆိုတာ တကယ် သိချင်စမ်းပါဘိ" ဟု ဆိုသည်။

"အရေခွံက နှစ်ချပ်တည်းဆိုတော့ ဝတ်စုံတစ်စုံစာအတွက် မလောက်နိုင်ဘူး"

ရွှီရှင်းက ခေါင်းခါလိုက်၏။

ဒီလောက်အသုံးဝင်မှန်း သိလျှင် ခုနက နောက်ထပ် အနည်းငယ်လောက် ထပ်သတ်ခဲ့မိလျှင် ကောင်းသားဟု တွေးလိုက်မိသည်။

"နောက်ကျရင် ထပ်တွေ့ဦးမှာပါ"

ကျိချောင်းယန်က လက်ထဲက အရေခွံကို ယမ်းပြရင်း - "မင်း ယူမလား" ဟု မေး၏။

"မင်းပဲ ယူထားလိုက်ပါ။ ဒါနဲ့ အရေခွံတစ်ခုတည်းပဲ အပြာရောင်အဆင့် ရှိတာလား"

"ဟုတ်တယ်၊ ရမှတ်က ၈၀ ပဲ ရတယ်လေ။ သူက အဆင့်နိမ့် ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါအဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတာဆိုတော့ အရေခွံတစ်ခုပဲ အပြာရောင်အဆင့် ကုန်ကြမ်းပေးနိုင်တာပေါ့"

မှန်ပေသည်၊ အမှတ် ၈၀ ဆိုသည်မှာ အလယ်အလတ်အဆင့် ဗီဇပြောင်းသားရဲရမှတ်နှင့် နီးစပ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း အလယ်အလတ်အဆင့် သတ်မှတ်ချက်ကိုတော့ မမီသေးချေ။

"အီးးး အီး အီး"

ရွှီရှင်း၏ ပုခုံးပေါ်ရှိ ခဲခဲလေးက သူ၏ပါးကို တို့ကာ သူမ၏ လက်သည်းလေးများဖြင့် ဂူအနက်ပိုင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြနေသည်။

"ဟိုဘက်မှာ ကောင်းတာရှိတယ်၊ မြန်မြန်သွားရအောင်" ဟု ပြောနေသည့်အလားပင်။

"အေးပါ... သိပါပြီ"

ရွှီရှင်းက ခဲခဲလေး၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်ရင်း - "ရှေ့ကို ဆက်သွားကြရအောင်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ ခုနက မြေပုံပေါ်တွင် မြင်ခဲ့ရသည်များကို ကျိချောင်းယန်အား ပြန်လည်ပြောပြလိုက်၏။

"သွားလို့ရတဲ့ လမ်းရှိတယ်ဆိုရင်တော့ မြန်မြန် သွားကြတာပေါ့"

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူတို့နှစ်ဦး ရေထဲသို့ ပြန်မဆင်းတော့ဘဲ ကုန်းပေါ်ကနေသာ လမ်းလျှောက်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် အသားစားငါးအုပ်ကြီးကို ဆွဲဆောင်မိထားပြီးဖြစ်ရာ ရေအောက်တွင် နောက်ထပ် ဘာတွေရှိနေဦးမလဲဆိုတာ မသိနိုင်ပေ။

ယခုအခါ ကမ်းစပ်မှာ ကျယ်ဝန်းပြီး ပြန့်ပြူးနေပြီဖြစ်ရာ ရေထဲကနေ သွားနေစရာ မလိုတော့ပေ။

"သတိထားဦး၊ ရေထဲမှာ ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါတွေ ရှိနေရင် ကုန်းပေါ်မှာလည်း ရှိနေနိုင်တယ်"

ကျိချောင်းယန်က သတိပေးလိုက်၏။

"ခဲခဲလေးက ငါတို့ကို သတိပေးမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား"

ရွှီရှင်းက ခဲခဲလေး၏ မေးစေ့ကို ကုတ်ပေးလိုက်သည်။

"အီးးး"

ခဲခဲလေးက သာယာသောအသံလေးပြုရင်း ဟုတ်ကဲ့ဟု အချက်ပြသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြရှာသည်။

"ဝူးးး"

လမ်းက ကျယ်ဝန်းပြီး ချောမွေ့နေသဖြင့် ငွေရောင်ဘုရင်သည် လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနေချေပြီ။

"...ဒီနေရာက တော်တော်ကျယ်ပြီး ညီညာတာပဲ၊ တကယ့် လိုဏ်ခေါင်းလမ်းမကြီးအတိုင်းပဲ။ အချိန်ကုန်သက်သာအောင် ငွေရောင်ဘုရင်ကိုပဲ စီးသွားကြရအောင်"

ရွှီရှင်းက အကြံပြုလိုက်၏။

"အင်း... လမ်းပေါ်မှာ တစ်နာရီနီးပါး အချိန်ကုန်သွားပြီဆိုတော့ အရှိန်မြှင့်မှ ဖြစ်မယ်"

ကျိချောင်းယန်ကလည်း သဘောတူသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ငွေရောင်ဘုရင်၏ ကျောပေါ်သို့ ခွစီးလိုက်ကြပြီး၊ ခဲခဲလေးကတော့ ရွှီရှင်း၏ ပုခုံးပေါ်ကနေ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။

"မြဲမြဲကိုင်ထားနော်။ သွားကြစို့ ငွေရောင်ဘုရင်"

"အာဝူးးးး"

ငွေရောင်ဘုရင်၏ အူသံသည် ဂူအတွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီးနောက် ရှေ့သို့ တဟုန်ထိုး ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

...

ဆားတွင်းဂူပေါက်ဝရှိ ကျောက်တုံးနားတွင် စောင့်နေသော ချီရွှယ်ဖေးသည် ထိုနှစ်ယောက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာနိုးဖြင့် အတွင်းဘက်သို့ အာရုံစိုက် ကြည့်နေမိသည်။

ရုတ်တရက် ဂူလမ်းကြောင်းအတွင်းမှ ဝံပုလွေအူသံသဲ့သဲ့ကို သူမ ကြားလိုက်ရ၏။

"ဒါ... ငွေရောင်ဘုရင်ရဲ့ အသံ မဟုတ်လား"

သူမ ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်ကာ ဂူဝသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် ဘာမှမမြင်ရသဖြင့် စိတ်ပျက်သွားမိသော်လည်း၊ အသံကြားရသဖြင့် အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ တစ်ခုခု ရှာတွေ့နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။

သူမသည် လီဝမ်ရှီးထံသို့ အသံမက်ဆေ့ချ် ချက်ချင်း ပို့လိုက်သည်။

"ဟယ်လို... မမရွှယ်ဖေး၊ သူတို့ ပြန်ရောက်ပြီလားဟင်"

ချီရွှယ်ဖေး စကားမပြောရသေးမီမှာပင် လီဝမ်ရှီးက စိုးရိမ်တကြီး ပြန်မေးလာသည်။

"ဝမ်ရှီး... ဂူထဲကနေ ငွေရောင်ဘုရင်ရဲ့ ဟိန်းသံကို ကြားလိုက်ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကိုတော့ မမြင်ရသေးဘူး"

"ငွေရောင်ဘုရင်ရဲ့ အသံလား။ ညီမ အခုချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်"

...

ငွေရောင်ဘုရင်သည် အလွန်လျင်မြန်လှပေသည်။

ဂူလမ်းကြောင်းမှာ ကျယ်ဝန်းပြီး ချောမွေ့လာသည်နှင့်အမျှ ဧရာမဦးခေါင်းခွံကြီးရှိရာ တည်နေရာသို့ ရောက်ရှိရန် မိနစ်အနည်းငယ်သာ ကြာမြင့်ခဲ့၏။

သူတို့ဘေးက မြစ်ရေပြင်သည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လာကာ ယခုအခါ ခုနစ်မီတာ၊ ရှစ်မီတာခန့်အထိ ရှိနေချေပြီ။

ရွှီရှင်း မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ ရေဆန်ဘက်ကို သွားလေလေ မြစ်က ပိုကျယ်လာလေ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ဒါက ဘယ်လိုမှ ကျိုးကြောင်းမဆီလျော်လှပေ။

"ရွှီရှင်း... ဟိုက ရေကျသံလား"

ကျိချောင်းယန်က ပိုမိုနီးကပ်လာသော အသံကို သေသေချာချာ နားစွင့်ရင်း - "ရေတံခွန်သံနဲ့ တူတယ်။ ငါတို့ မြစ်ဖျားခံရာဆီ ရောက်တော့မယ် ထင်တယ်" ဟု ဆိုသည်။

"ဟိုးရှေ့မှာပဲ"

ရွှီရှင်းက အရှေ့ဘက်ကို လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင် မှောင်အတိကျမနေတော့ဘဲ အလင်းရောင်များ မြင်နေရပြီ ဖြစ်သည်။

"အလင်းရောင်။ ဟိုမှာ အလင်းတွေ မြင်နေရပြီ။ အပြင်ထွက်ပေါက်များလား။ ငွေရောင်ဘုရင်... အရှိန်မြှင့်စမ်း"

"ဝူးးး"

ငွေရောင်ဘုရင်က ပြန်ထူးသကဲ့သို့ အသံပြုကာ အရှိန်ကို ထပ်မြှင့်လိုက်တော့သည်။

ဂူ၏ အဆုံးသတ်သို့ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ဦးတည်ရာနေရာမှ မြင်ကွင်းမှာ ပိုမို ကြည်လင်လာ၏။

"ဒါ... ဒါက..."

ငွေရောင်ဘုရင်သည် တစ်နေရာအရောက်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ဝံပုလွေကျောပေါ်က လူနှစ်ယောက်မှာ အောက်သို့ ဆင်းရန်ပင် မေ့သွားကြပြီး၊ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ရှေ့ကမြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခေတ္တမျှ စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြရ၏။

"အီးးး..."

ခဲခဲလေးသည်လည်း ပါးစပ်လေးဟလျက် ဤနေရာက အရာအားလုံးကို ငေးကြည့်နေရှာသည်။

လမ်းအဆုံးမှာ ဤကဲ့သို့သော နတ်ဘုံနတ်နန်း လေးတစ်ခု ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

သူတို့သည် ငွေရောင်ဘုရင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ကြပြီး စိမ်းစိုနေသော မြက်ခင်းပြင်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်ကြသည်။

အမှန်ပင် စိမ်းစိုနေသော မြက်ခင်းပြင်။

အပြင်ဘက်က ခြောက်ကပ်နေသော မြင်ကွင်းနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ကာ သက်ရှိများဖြင့် ဝေဆာနေသည်။

မြစ်ဖျားခံရာနေရာတွင် ကန်ကြီးတစ်ခု ရှိနေ၏။

ထိုကန်ထဲတွင် ငါးနှင့် ပုစွန်များစွာ ကူးခတ်နေကြပြီး၊ ကန်၏ အပေါ်ဘက် နံရံက အက်ကြောင်းတစ်ခုထဲမှ ရေတံခွန်သဖွယ် စမ်းရေများ စီးကျနေကာ ကန်ထဲသို့ တဒုန်းဒုန်း ကျဆင်းနေသဖြင့် စောစောက သူတို့ကြားခဲ့ရသော အသံမှာ ဤအသံပင် ဖြစ်ပေသည်။

ကန်ကို ဝန်းရံထားသည်မှာ ရွှီရှင်းနှင့် ကျိချောင်းယန်တို့ ယခု ရပ်နေသော စိမ်းစိုသည့် မြက်ခင်းပြင်ပင် ဖြစ်၏။

မြက်ခင်းပေါ်တွင် အရောင်စုံ ပန်းကလေးများစွာ ပေါက်ရောက်နေပြီး မွှေးပျံ့သော ရနံ့လေးများ ထွက်ပေါ်နေကာ၊ ဘေးတစ်ဖက်စီတွင် ဝေဆာနေသော သစ်ပင်ကြီး နှစ်ပင် ရှိနေသည်။

သူတို့ရှေ့က အရာအားလုံးမှာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေချေပြီ။

ဆောင်းမဝင်ခင်က တောအုပ်ကြီးထက်ပင် ပိုမို သက်သောင့်သက်သာရှိပြီး အသက်ဝင်နေသလိုပင်။

ညင်သာသော အဖြူရောင် အလင်းတန်းအောက်တွင် အရာအားလုံးမှာ အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

ဤနေရာလေးသည် ပန်းခြံတစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီး တကယ့်ကို လက်တွေ့မဆန်လောက်အောင် လှပလွန်းလှသည်။

ရွှီရှင်း ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးလိုက်ပြီး ကန်အစွန်းသို့ ရောက်သောအခါ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လင်းထိန်စေသည့် ညင်သာသော အဖြူရောင်အလင်းတန်း၏ အရင်းအမြစ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဒါဟာ ရွှီရှင်းနဲ့ ကျိချောင်းယန်ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည့် အရာပင်။

"ဒါ... ဒါက ဘာကြီးလဲ"

ရွှီရှင်းက ရှေ့က လင်းလက်နေသည့် အရာကို စိုက်ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"ဒါ... ပုလဲအပိုင်းအစ တစ်ခုလား"

ကျိချောင်းယန်က လေသံတိုးတိုးဖြင့် ခန့်မှန်းလိုက်၏။

နံရံ၏ အဆုံးက အက်ကြောင်းထဲမှ ရေများ အဆက်မပြတ် စီးကျနေပြီး ရေတံခွန်အငယ်စားလေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ထိုအက်ကြောင်း၏ အပေါ်ဘက်တွင်မူ အရာဝတ္ထုတစ်ခု ရှိနေပြီး၊ ထိုအရာမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဖြူဖွေးသည့် အလင်းတန်းများက ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်နေစေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအဖြူရောင်အလင်းမှာ မျက်စိကျိန်းစရာ မကောင်းသော်လည်း ဧရိယာတစ်ခုလုံးကိုတော့ အပြည့်အဝ မြင်တွေ့စေနိုင်သည်။

ဒါ့အပြင် ရွှီရှင်း သတိထားမိလိုက်သည်မှာ ပတ်ဝန်းကျင် အပူချိန်မှာ ၂၀ ဒီဂရီကျော်ခန့်ရှိပြီး တကယ့်ကို နေလို့ကောင်းနေခြင်းပင်။

ဂူလမ်းကြောင်း တစ်လျှောက်လုံးမှာ ၆ ဒီဂရီ၊ ၇ ဒီဂရီလောက်အထိ အေးစိမ့်နေခဲ့သော်လည်း ဤနေရာမှာမူ နွေးထွေးနေပေသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤဖြူဖွေးသော အလင်းတန်းကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရွှီရှင်း မျက်လုံးကို မှေးကာ လင်းလက်နေသော အရာကို သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သည်။

ကျိချောင်းယန် ပြောသလိုပင် ၎င်းမှာ မပြည့်စုံသော ပုလဲကြီးတစ်လုံးနှင့် တူလှပေသည်။

ချောမွေ့နေသော စက်လုံးပုံသဏ္ဌာန် အစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ၎င်းမှာ ပုလဲအပိုင်းအစမှန်း သိနိုင်သော်လည်း အစိတ်အပိုင်း အများစုမှာ မညီမညာ ဖြစ်နေပြီး ဘောလုံးအရွယ်အစားရှိသော ပုလဲကြီးတစ်လုံးဆီကနေ ပြတ်ထွက်နေသည့် အပိုင်းအစတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

"...သစ်ပင်အိမ် အမြုတေ လား"

ရွှီရှင်း အလိုအလျောက်ပင် သစ်ပင်အိမ် အမြုတေကို ပြေးမြင်မိသွားသည်။

သစ်ပင်အိမ် အမြုတေများသည်လည်း ပုလဲနှင့် တူသလို ဖြူဖွေးသော အလင်းတန်းများကို ထွက်ပေါ်စေသည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် သူ မြင်ဖူးသမျှ သစ်ပင်အိမ် အမြုတေမှာ လက်သီးဆုပ်ခန့်သာ ရှိသော်လည်း၊ ယခု ဤပုလဲအပိုင်းအစမှာပင် လက်သီးထက် ကြီးမားနေချေပြီ။

စက်လုံးပုံစံ အစွန်းပိုင်း၏ ကွေးညွှတ်မှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ၎င်း၏ အပြည့်အဝ အရွယ်အစားမှာ အနည်းဆုံး ဘောလုံးတစ်လုံးစာလောက် ရှိပေလိမ့်မည်။

ရွှီရှင်း အလိုအလျောက် မြေပုံကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ၊ သူသည် ယခုအခါ ဦးခေါင်းခွံကြီး၏ အနောက်တည့်တည့် နေရာတွင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

စမ်းရေတွေ စီးကျနေပြီး ပုလဲအပိုင်းအစ ရှိနေတဲ့ ဤနံရံကြီးဟာ ဟိုးအရင် ဆားတွင်းဂူထဲမှာ ခဲခဲလေး ထိလိုက်လို့ ခရမ်းနက်ရောင် ဝဲဂယက် ပေါ်လာပြီး သူတို့ကို ဝါးမြိုသွားခဲ့တဲ့ အဲဒီနံရံ ဖြစ်နေမလား...။

ဒီနံရံရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဆားတွင်းဂူ ရှိနေတာလား။

"ရွှီရှင်း... ဒီအပင် နှစ်ပင်ကို ကြည့်လိုက်ဦး"

ကျိချောင်းယန်က ဝေဆာနေသော သစ်ပင်ကြီး နှစ်ပင်ဆီသို့ အာရုံပြောင်းလိုက်သည်။ သူ၏ အသံထဲတွင် အံ့သြမှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

"ဒီအပင် နှစ်ပင်က... ညောင်ပင်တွေပဲ..."

"...ညောင်ပင်တွေ ဟုတ်လား"

ညောင်ပင်ဆိုသည့် စကားကြောင့် ရွှီရှင်း ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ထိုသစ်ပင်ကြီး နှစ်ပင်ကို ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ခွေလိမ်နေသော အမြစ်များမှာ ဝပ်နေသော နဂါးကြီးများအလား၊ သန်မာထွားကြိုင်းသော ပင်စည်များနှင့် သိပ်သည်းလှသော အပင်အုပ်ကြားမှ မြေပြင်သို့ တွဲလောင်းကျနေသော လေမြစ်များ...။

သစ်ပင်နှစ်ပင်၏ အပင်အုပ်များသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထိစပ်နေပြီး ဧရိယာအကျယ်ကြီးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။

အစကတော့ အဖြူရောင် အလင်းရင်းမြစ်ကိုပဲ စိတ်ဝင်စားနေမိသဖြင့် သတိမထားမိခဲ့ပေ။

အခု သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သောအခါတွင်မူ... အမှန်တကယ်ပင် ညောင်ပင်တွေပါလား။

သူတို့ရဲ့ သစ်ပင်အိမ်က ညောင်ပင်တွေနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပင်။

...ဒါဟာ သစ်ပင်အိမ်များလား။

---

အခန်း ၂၈၅ ပြီး။