အခန်း (၆၀၁-၆၀၃)

အခန်း (၆၀၁) နတ်ဘုရားစွမ်းရည်၏ သန္ဓေလောင်း။ မိစ္ဆာနှင့် နတ်ဆိုးများကို သုတ်သင်ခြင်း။ (၃)

"လက်သီးတစ်ချက်နဲ့ မသေဘူးလား။ ဒါဆိုရင် လက်သီးဆယ်ချက်၊ လက်သီးတစ်ရာပေါ့"

စူးချန်ခုန်း၏ အမူအရာမှာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး သမင်ပြကွက်ကို အသုံးပြုကာ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတက်လိုက်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လွင့်ထွက်သွားသော ထန်ယို့ကို မှီသွားပြီး "ကျားဖြူဟိန်းသတ်ချက်" ဖြင့် ထပ်မံ ထိုးနှက်လိုက်ပြန်သည်။

"ဘုန်း"

ထန်ယို့သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ထိန်းညှိကာ သူ၏ လက်ဖဝါးဖြင့် ခုခံရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အသံလှိုင်းတုန်ခါမှုများ ပါဝင်နေသော လက်သီးချက်ကြောင့် သူ၏ လက်မောင်းမှာ ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားကာ သွေးစအသားစတို့ လွင့်စင်လျက် နောက်သို့ ထပ်မံ လွင့်ထွက်သွားပြန်သည်။

"အား"

ထန်ယို့သည် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး စူးချန်ခုန်းကို အပြတ်ရှင်းရန် သူ၏ မိစ္ဆာအတတ် "နှလုံးသားတစ်သောင်း" ကို ထုတ်သုံးရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ စတင်လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် စူးချန်ခုန်း၏ နောက်ကျောရှိ မျောက်ဝံကြီးပုံရိပ်ယောင်က လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ကာ ထန်ယို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေဟာပြင်ကို ဖမ်းချုပ်ပိတ်ဆို့လိုက်ပြန်သည်။ ထန်ယို့မှာ ခဲနေသော ကော်ရည်များအတွင်း ပိတ်မိနေသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားမှုများ နှေးကွေးသွားပြီး ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းရန်ပင် အလွန်ခဲယဉ်းသွားခဲ့သည်။

ဤအကျိုးသက်ရောက်မှုဒဏ်ကို မခံရသော စူးချန်ခုန်းမှာမူ ပြင်းထန်သော လက်သီးချက်များကို ဆက်တိုက် ထိုးနှက်နေတော့သည်။ ထန်ယို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ထူထဲသော မိစ္ဆာအကြေးခွံများမှာ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်ကုန်ပြီး အရိုးနှင့် အသားများမှာလည်း ပိုင်းဖြတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ပျက်စီးသွားသည်။ သို့သော် မသေမျိုးခန္ဓာကိုယ်၏ အစွမ်းကြောင့် ချက်ချင်းပင် မူလအတိုင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

ထန်ယို့သည် အဆင့်မြင့် နတ်ဆိုးအမြုတေနှင့် ပေါင်းစပ်ထားသူဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ကို တတ်မြောက်ထားသော မူလဓာတ်ငါးပါးသိုင်းပညာရှင် ဖြစ်သောကြောင့်သာ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ထိခိုက်စေနိုင်သော စူးချန်ခုန်း၏ ဓားဝိညာဉ်ကို ခုခံနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက သူသည် အစောကြီးကတည်းက သေဆုံးနေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ထန်ယို့မှာ စူးချန်ခုန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုများကိုသာ ခံသာခံနေရပြီး ထိရောက်သော တန်ပြန်တိုက်စစ်ကို ဆင်နွှဲရန် အလွန်ခဲယဉ်းနေသည်။

"သူ့ရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်က နတ်ဆိုးအမြုတေဆီကရတဲ့ မိစ္ဆာအတတ်ထက် ပိုပြီး မြင့်နေတာပဲ။ ဒါကြောင့်လည်း ငါ့ကို ဒီလောက်အထိ ဖိနှိပ်ထားနိုင်တာ"

ထန်ယို့သည် စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့်အတူ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်နေမိသည်။

ဝူချင်းရှီ အဆင့် ၁၁ သည် နတ်ဘုရားစွမ်းရည် အတုအယောင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်၏ သန္ဓေလောင်းပုံစံ ဖြစ်သည်။ စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားစွမ်းရည် မဟုတ်သေးသော်လည်း ဤအဆင့်မှာ သာမန် "သွေးမျိုးဆက်နတ်ဘုရားစွမ်းရည်" နှင့် မိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင်များ၏ "မိစ္ဆာအတတ်" တို့ထက် သာလွန်သည်။

၎င်းမှာ နယ်ပယ်အဆင့်ချင်း ကွာခြားနေသည့် အသာစီးရမှု ဖြစ်သည်။ ဆရာတစ်ယောက်က တပည့်တစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ဆရာ၏ ခွန်အားနှင့် အရှိန်မှာ တပည့်ထက် အနည်းငယ် အားနည်းနေဦးတော့ နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ အသာစီးရမှုဖြင့် တပည့်ကို ချုပ်ကိုင်ထားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သားရဲစစ်ငါးမျိုး၏ အနှစ်သာရကို ဝူချင်းရှီကျင့်စဉ်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်ကာ "ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် တုန်လှုပ်စေခြင်း" နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းမှာ အတိတ်နှင့် ပစ္စုပ္ပန်နှစ်ခုလုံးကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ စူးချန်ခုန်းမှာ ထို "ဆရာ"ပင် ဖြစ်သည်။ ထန်ယို့ကဲ့သို့ ပညာရှင်တစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် သူသည် လုံးဝ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်ထားသော စွမ်းအားကို ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"အရမ်း သန်မာတာပဲ... အရမ်းကို သန်မာလွန်းတယ်။ သခင်လေးစူးက တကယ့်ကို သိုင်းဝိဇ္ဇာ သူတော်စင်တစ်ယောက် ပြန်ဝင်စားသလိုပဲ။ ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မိစ္ဆာနတ်ဆိုးကြီးတောင် သူ့လက်ထဲမှာ ဘာမှပြန်မလုပ်နိုင်ဘဲ အနှိပ်စက်ခံနေရတယ်။"

လီစုန့်နှင့် အခြားသူများသည် မြင်တွေ့နေရသော မြင်ကွင်းကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တုန်လှုပ်နေပြီး မျက်တောင်မခတ်တမ်း ကြည့်နေကြသည်။

ထန်ယို့သည် သူ၏ မိစ္ဆာစွမ်းအား အပြည့်အဝ ထုတ်သုံးထားချိန်တွင် လူ၏ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်စေလောက်အောင် ကြောက်စရာကောင်းသော်လည်း စူးချန်ခုန်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်မူ လုံးဝ အသာစီးခံနေရပြီး ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေးပင် မရှိသလောက် ဖြစ်နေသည်။

စူးချန်ခုန်းက ရှီပုဖော်ကို သတ်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ရှီမိသားစုဝင် သိုင်းပညာရှင်များမှာလည်း ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီးနောက် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ရန် သတ္တိမရှိတော့ပေ။ သူတို့မှာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ မှင်သက်ကာ ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

"မဖြစ်ဘူး။ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားလို့ မရဘူး။ အကြီးအကဲထန် သေသွားရင် ငါလည်း ဒီကနေ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အကြီးအကဲထန် အသက်ရှူချောင်ပြီး ပြန်တိုက်နိုင်အောင် ငါ အခွင့်အရေး တစ်ခုခု ဖန်တီးပေးမှ ဖြစ်မယ်"

ဝတ်ရုံနက် အဖိုးအို၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများ ပေါ်လာသည်။ သူတို့သည် စာပေနိဗ္ဗာန်ထဲတွင် ပိတ်မိနေပြီး ထွက်ပေါက်ကိုလည်း လီမိသားစုက ပိတ်ထားသည်။ စူးချန်ခုန်းကို သတ်နိုင်မှသာ သူတို့ လွတ်မြောက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်မည့် သားကောင်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အခြေအနေများမှာ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှီး...

ဝတ်ရုံနက်ဝတ် အဖိုးအိုသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှိမ့်လိုက်ကာ အရိပ်များအတွင်းသို့ ပုန်းကွယ်ပြီး စူးချန်ခုန်းအနီးသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်သွားသည်။ ပေသုံးဆယ်ခန့် အကွာအဝေးသို့ ရောက်သောအခါ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဝတ်ရုံနက်မှာ လှုပ်ရှားလာပြီး ပါးစပ်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ စူးချန်ခုန်းကို နောက်ကျောဘက်မှနေ၍ ရက်စက်စွာ ကိုက်ခဲရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ထန်ယို့သည် ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်ခံနေရသော်လည်း မိစ္ဆာနတ်ဆိုး၏ မသေမျိုးခန္ဓာကိုယ်တွင်လည်း အကန့်အသတ် ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ဝတ်ရုံနက် အဖိုးအိုမှာ ထန်ယို့ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရစေရန် ဝင်ရောက် နှောင့်ယှက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် နတ်ဘုရားမျိုးစေ့ ရှိနေသည်မှာ သေချာသလောက် ရှိသော်လည်း သူ၏ ခုခံနိုင်စွမ်းမှာ ထန်ယို့၏ အသေတိုက်ကွက်ကို ခံနိုင်ရည် ရှိမည် မဟုတ်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

သို့သော် ဝတ်ရုံနက် အဖိုးအိုသည် စူးချန်ခုန်း၏ ဆယ်ပေအကွာအဝေးအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် သူ၏ အရှိန်မှာ နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။ "မျောက်ဝံနတ်ဆိုး လေဟာနယ်ဖမ်းချက်" ၏ ချုပ်နှောင်မှုဒဏ်ကို သူလည်း ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"သေချင်နေတာပဲ"

စူးချန်ခုန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ လက်ကနဲ။ အရင်က ဝတ်ရုံနက် အဖိုးအိုမှာ အချိန်မီ ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့သဖြင့် အသက်ရှင်ခွင့် ရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုမူ စူးချန်ခုန်းသည် သူ့ကို အပြတ်ရှင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် "နတ်သမင် ကောင်းကင်နင်းခြေလှမ်း" ကို အသုံးပြုကာ ဝတ်ရုံနက် အဖိုးအို၏ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လိုက်ပြီး လက်သီးတစ်ချက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသာ ထိုးချလိုက်သည်။

စူးချန်ခုန်းနှင့် ကိုယ်တိုင် ရင်ဆိုင်ရမှသာ ဝတ်ရုံနက် အဖိုးအိုမှာ သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကို အမှန်တကယ် နားလည်သွားတော့သည်။ လက်သီးချက်မှာ ပြင်းအားကို ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း သူ့ဆီသို့ မရောက်မီမှာပင် လူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို တုန်လှုပ်စေသော ကျားဟိန်းသံသဲ့သဲ့ကို ကြားနေရသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး"

အဖိုးအို၏ အသိစိတ်မှာ အနည်းငယ် ဝေဝါးသွားလေ၏။ စူးချန်ခုန်း၏ ပြင်းထန်သော လက်သီးချက် သူ့ဆီသို့ ရောက်လာချိန်တွင် သူသည် သူ၏ ဝတ်ရုံကို သံချပ်ကာကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် ကာကွယ်ရန်သာ အချိန်ရလိုက်သည်။ စူးချန်ခုန်း၏ လက်သီးကို တောင့်ခံနိုင်ရန် သူ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

"ဂျွတ်... ဂျွတ်... ဂျွတ်"

လက်သီးက သူ့အနီးသို့ ရောက်လာသည်နှင့် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အဖိုးအို၏ ဝတ်ရုံနက်ကို အလွယ်တကူ ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ဘာမှမခုခံနိုင်ဘဲ ပေါက်ကွဲသွားကာ အသားနှင့် သွေးများ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်ကုန်တော့သည်။

သူသည်လည်း မိစ္ဆာစစ်သည်တော်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အလယ်အလတ်အဆင့် နတ်ဆိုးအမြုတေနှင့် ပေါင်းစပ်ထားသူ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် ထန်ယို့ကဲ့သို့ ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ကို ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ဖြင့် ခုခံနိုင်သူ မဟုတ်ပေ။ စူးချန်ခုန်း၏ ဓားဝိညာဉ် ပါဝင်သော လက်သီးချက်အောက်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကွဲအက်သွားပြီး သိစိတ်ပင်လယ်မှာလည်း ပျက်စီးသွားကာ နေရာမှာတင် ချက်ချင်း သေဆုံးသွားလေသည်။

သူသည် စူးချန်ခုန်း၏ တိုက်ကွက် တစ်ကွက်တည်းကိုပင် မခံနိုင်ခဲ့။

"ထန်ယို့... သေလိုက်တော့"

ဝတ်ရုံနက် အဖိုးအိုမှာ စူးချန်ခုန်းအတွက် ဘာခြိမ်းခြောက်မှုမှ မဖြစ်ခဲ့ပေ။ သူ့ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် ထန်ယို့ကို ရှင်းပစ်ရန်သာ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

၎င်းကို တိုက်ပွဲဟု ခေါ်ရန်ပင် မသင့်တော့ပေ။ ထန်ယို့မှာ စူးချန်ခုန်း၏ "မျောက်ဝံ လေဟာပြင်ဖမ်းချက်" ကြောင့် လှုပ်ရှားမှုများ တုံ့ဆိုင်းကာ ရွှံ့ညွန်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး စူးချန်ခုန်း၏ ပြင်းထန်သော လက်သီးချက်များကို တစ်ဖက်သတ် ခံနေရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဆက်တိုက် ပျက်စီးနေပြီး မသေမျိုးခန္ဓာကိုယ်ကို အားကိုး၍ တောင့်ခံနေရသော်လည်း သူ၏ မိစ္ဆာစွမ်းအားများမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးနေပြီ ဖြစ်သည်။

"မဖြစ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး။ ဒါမတရားဘူး။ သူ့မှာ နတ်ဘုရားမျိုးစေ့ ရှိနေလို့... နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ရဲ့ အကူအညီ ရှိနေလို့ပဲ။ မဟုတ်ရင်... ငါ သူ့ကို အရှင်လတ်လတ် ဆွဲဖြဲပစ်နိုင်တယ်"

ထန်ယို့သည် အကြိမ်ကြိမ် ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး အကြိမ်ကြိမ်ပင် မိစ္ဆာနတ်ဆိုး၏ မသေမျိုးခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ သူသည် မခုခံနိုင်တော့ဘဲ မိစ္ဆာစွမ်းအားများ ကုန်ဆုံးလာသည်ကို ခံစားနေရသည်။ စွမ်းအားများ ကုန်သွားသည်နှင့် သူ သေရတော့မည်ကို သိသဖြင့် ထန်ယို့မှာ စိတ်ထဲတွင် အရူးအမူး မကျေမချမ်း အော်ဟစ်နေမိသည်။

ထန်ယို့၏ အမြင်တွင် စူးချန်ခုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ၌ နတ်ဘုရားမျိုးစေ့ ရှိနေပြီး ၎င်း၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များကို ငှားယူအသုံးပြုနေသဖြင့် သူ့ကို ဤမျှအထိ ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ယူဆထားသည်။ သူသည် ဤတိုက်ပွဲမှာ မတရားဟု အကြီးအကျယ် ခံစားနေရသည်။

သို့သော် စူးချန်ခုန်းကတော့ ထန်ယို့ကို ရှင်းပြနေမည် မဟုတ်သလို အသက်ရှူရန် အခွင့်အရေး တစ်စက္ကန့်မျှပင် ပေးမည် မဟုတ်ပေ။ လက်သီးတစ်ချက်ပြီး တစ်ချက် ထိုးနှက်နေပြီး လက်သီးချက်တိုင်းတွင် "ကျားဖြူဟိန်းသတ်ချက်" ၏ အသံလှိုင်းတုန်ခါမှုနှင့် ပြိုကွဲစေသော စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသဖြင့် ထန်ယို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါက်ကွဲပျက်စီးနေရသည်။ ထို့ပြင် ဓားဝိညာဉ်များကလည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးမှုကို ပိုမို ဆိုးရွားစေခဲ့သည်။

"မဖြစ်ဘူး"

လက်သီးချက် တစ်ရာကျော် ဆက်တိုက် ထိုးနှက်ပြီးနောက် ထန်ယို့သည် မကျေမချမ်း အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ပေါက်ကွဲသွားသော ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းများမှာ မင်ရောင်စွန်းနေသော မြေပြင်ပေါ်တွင် ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ လွင့်စင်သွားကာ ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။ သူ၏ အသက်အရှိန်အဝါမှာလည်း လျင်မြန်စွာ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့သည်။ ပျက်စီးသွားသော အကြွင်းအကျန်များကြားတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အနီရောင်ရင့်ရင့် သလင်းခဲတစ်ခုမှာ တောက်ပနေပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ထန်ယို့ သေဆုံးသွားလေပြီ။

အသက်ခြွေအဖွဲ့အစည်း၏ အကြီးအကဲ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အဆင့်မြင့် နတ်ဆိုးအမြုတေနှင့် ပေါင်းစပ်ထားကာ မူလနယ်ပယ်တွင် မည်သူမျှ မယှဉ်နိုင်လောက်အောင် အင်အားကြီးသော ဤမိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင်သည် စူးချန်ခုန်း၏ လက်သီးချက်များအောက်တွင် သူ၏ မိစ္ဆာစွမ်းအားများ ကုန်ဆုံးသွားကာ သေဆုံးသွားခဲ့ရလေပြီ။

အခန်း (၆၀၂) စာပေရနံ့အိတ်။ ဝိညာဉ်သွေးကြော ဖြတ်တောက်ခံရခြင်း။ (၁)

"ငါတို့ နိုင်သွားပြီ... ရှီပုဖော်နဲ့ အဲဒီ မိစ္ဆာနတ်ဆိုး နှစ်ယောက်လုံးကို သခင်လေးစူး သတ်ပစ်လိုက်ပြီ"

လီစုန့်၊ လီရွှယ်နှင့် အခြားသူများ၏ နှလုံးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေသည်။ ယနေ့သည် သူတို့မိသားစု မျိုးပြုတ်မည့်နေ့ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကျယ်သော သခင်လေးစူးသည် နတ်ဘုရားစစ်သည်တစ်ဦးကဲ့သို့ ပေါ်ထွက်လာပြီး ရှီပုဖော်နှင့် အကြီးအကဲအဖွဲ့ဝင် ထန်ယို့တို့ကို မည်သူမျှ မယှဉ်နိုင်သော အနေအထားဖြင့် နေရာမှာတင် အပြတ်ရှင်းပစ်ခဲ့သည်။

"ငါ... ငါတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ။ မိသားစုခေါင်းဆောင် သေသွားပြီ..."

"ငါတို့... အရှုံးပေးလိုက်ကြမလား"

အစိုးရိမ်ဆုံးနှင့် အထိတ်လန့်ဆုံး ဖြစ်နေကြသူများမှာ ရှီမိသားစုမှ သိုင်းပညာရှင် လေးငါးဆယ်ခန့်ပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ဘာဆက်လုပ်ရမည်ကို မသိဘဲ ဖြစ်နေကြသည်။

"အားလုံးကို သတ်ပစ်မယ်... တစ်ယောက်မှ အရှင်မထားဘူး"

စူးချန်ခုန်း၏ အမူအရာမှာ အေးစက်နေပြီး ရှီမိသားစု သိုင်းပညာရှင်များကြားသို့ ဖျတ်ခနဲ ရောက်သွားသည်။ မျောက်ဝံပုံရိပ်ယောင်၏ လက်များဖြင့် ဖမ်းချုပ်ထားသဖြင့် အနီးနားရှိ သိုင်းပညာရှင်များမှာ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းပင် မလှုပ်နိုင်ကြပေ။

"ရွှမ်း...ရွှမ်း...ရွှမ်း"

စူးချန်ခုန်း၏ လက်ချောင်းငါးချောင်းမှာ ဓားကဲ့သို့ စုစည်းသွားပြီး သူ၏ လက်ဝါးဓားဖြင့် တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း ရှီမိသားစု သိုင်းပညာရှင်များ၏ ခေါင်းများမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြတ်ကျသွားကာ သူတို့၏ သွေးများမှာ မြေပြင်ကို နီရဲသွားစေသည်။

"သူ့ကို ပြန်တိုက်ကြမယ်"

စိတ်ဓာတ်ပြင်းထန်သော ရှီမိသားစု သိုင်းပညာရှင်အချို့မှာ ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးများ နီမြန်းနေပြီး သူတို့၏ သွေးမျိုးဆက်နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များကို အသုံးပြုကာ စူးချန်ခုန်းကို အသေခံ တိုက်ခိုက်ကြသည်။ သို့သော် စူးချန်ခုန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ သူတို့မှာ ဘာခြိမ်းခြောက်မှုမှ မရှိပေ။ သူ၏ လက်ဝါးဓား တစ်ချက်ဝှေ့လိုက်တိုင်း ခေါင်းများ ပြတ်ကျသွားပြီး သက်ညှာမပေးခဲ့ပေ။

စူးချန်ခုန်း ဂရုစိုက်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ သူတို့ သေဆုံးချိန်တွင် ပေါ်ထွက်လာမည့် သွေးမျိုးဆက် အမှတ်အသားများကို ရှောင်ရှားရန်သာ ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက နောက်ပိုင်းတွင် အလွန် အလုပ်ရှုပ်သွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်း၏ သတ်ဖြတ်မှုကြောင့် လီမိသားစုဝင်များမှာ ထိတ်လန့်သွားကြသော်လည်း အသတ်ခံရသော ရှီမိသားစုဝင်များအတွက်မူ မည်သည့် သနားစိတ်မျှ မရှိကြပေ။

သူတို့ လီမိသားစုသည် ရှီမိသားစုကို မည်သို့မျှ ရန်မစခဲ့သော်လည်း ရှီမိသားစုမှာမူ သူတို့၏ မျိုးဆက်ကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ စူးချန်ခုန်းသာ မရှိလျှင် ထိုရှီမိသားစု သိုင်းပညာရှင်များမှာ သူတို့၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာဖုံးများကို ပြသကြမည်မှာ သေချာပါသည်။

များမကြာမီ မြေပြင်ပေါ်တွင် အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေတော့သည်။ ဤရှီမိသားစု သိုင်းပညာရှင်များမှာ အခြေခံအားဖြင့် မူလနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေသော ထူးချွန်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ ကျောက်ခဲတောင်ကို သိမ်းပိုက်ထားသော ရှီမိသားစုတွင် မူလချီစွမ်းအားများ ပေါများနေသဖြင့် မူလနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင် အမြောက်အမြားကို မွေးထုတ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအချက်မှာ လိပ်အသက်ရှူနည်းပညာဖြင့် မူလချီစွမ်းအင် အမြောက်အမြားကို သန့်စင်နိုင်မည့် စူးချန်ခုန်းအတွက် အကျိုးရှိစေခဲ့သည်။

"ငါ အရင်က စုဆောင်းထားတဲ့ မူလချီစွမ်းအင်တွေနဲ့ ပေါင်းရင် အခု ငါ့မှာ ခုနစ်ဆယ်ကျော် ရှိနေပြီ။ ဒါဆိုရင် လိပ်အသက်ရှူနည်းကျင့်စဉ် နဲနဲပါးပါး တိုးတက်နိုင်ပြီ မဟုတ်လား"

စူးချန်ခုန်းသည် စိတ်ထဲတွင် တွေးတောနေမိသည်။

မူလချီစွမ်းအင် မည်မျှပင် များပြားနေပါစေ သူ့အတွက်တော့ ဘယ်တော့မှ မလုံလောက်ပေ။ သူ၏ လိပ်အသက်ရှူနည်းကျင့်စဉ်မှာ မူလချီစွမ်းအင်များကို လျင်မြန်စွာ စုပ်ယူနိုင်ပြီး များစွာ အဆင့်မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။ အကယ်၍ သူသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိပြီး ပိုမို တိုးတက်သွားပါက ကြီးမားသော အရည်အသွေး ပြောင်းလဲမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းအတွက် မူလချီစွမ်းအင် ရာနှင့်ချီ၍ သို့မဟုတ် ထောင်နှင့်ချီ၍ လိုအပ်သဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် ခက်ခဲလှသော အလုပ် ဖြစ်သည်။

အခြား စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာ အရာများမှာ နတ်ဆိုးအမြုတေနှစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ တစ်ခုမှာ ဝတ်ရုံဝတ် အဖိုးအိုထံမှ ရရှိသော အလယ်အလတ်အဆင့် အမြုတေဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုမှာ ထန်ယို့ထံမှ ရရှိသော အဆင့်မြင့် အမြုတေ ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ထိုအဆင့်မြင့် နတ်ဆိုးအမြုတေမှာ လောကီနယ်ပယ်တွင် ရရှိနိုင်သမျှထဲ၌ အကောင်းဆုံး အရည်အသွေး ဖြစ်သည်မှာ သေချာလှသည်။ အသက်ခြွေအဖွဲ့အစည်းအတွင်း၌ပင် မူလဓာတ်ငါးပါး သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးကိုသာ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ဤကဲ့သို့သော အမြုတေမျိုးကို ချီးမြှင့်လေ့ရှိသည်။ အောင်မြင်စွာ ပေါင်းစပ်နိုင်သွားပါက အကြီးအကဲအဖွဲ့ဝင် တစ်ဦး ဖြစ်လာမည် ဖြစ်သည်။

"သခင်လေးစူး... ဒီနေ့ အကူအညီအတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်။ သခင်လေးသာ မရှိရင် ဦးလေးတို့ လီမိသားစုကတော့ ဒီဘေးအန္တရာယ်ကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

လီစုန့်သည် ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားခဲ့သည်။

"ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... သူတို့ထဲမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရန်သူတွေလည်း ပါနေတာပဲ။ လမ်းကြုံနေလို့ ရှင်းလိုက်ရုံပါ"

စူးချန်ခုန်းသည် ခေါင်းယမ်းကာ အဖြေပေးလိုက်သည်။ သူသည်လည်း ဤခရီးစဉ်မှ အကျိုးအမြတ် အမြောက်အမြား ရရှိခဲ့သဖြင့် ကျေနပ်နေမိသည်။ သူသည် ဝူချင်းရှီတွင် အဆင့် ၁၁ သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သလို အင်အားကြီးသော ရန်သူဖြစ်သည့် ထန်ယို့ကိုလည်း ရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းများကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း စူးချန်ခုန်းက အကြံပြုလိုက်သည်။ "ခေါင်းဆောင်လီ၊ စာပေနိဗ္ဗာန်ဘုံက အခုဆိုရင် မလုံခြုံတော့ဘူး။ ရှီပုဖော်က ဒီထဲကို ဝင်လာနိုင်တယ်ဆိုရင် ရှီမိသားစုရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ခန့်မှန်းရခက်တဲ့ အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ရှိနေလို့ဖြစ်မယ်။ လီမိသားစုအနေနဲ့ ဒီကနေ ထွက်သွားတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ"

ရှီပုဖော်၏ ထိုမျက်လုံးမှာ သာမန်ကျောက်ခဲတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ထိုကဲ့သို့ စွမ်းဆောင်ရည်မျိုး ရှိနေခြင်းကို ကြည့်၍ စူးချန်ခုန်းက ၎င်းမှာ စစ်မှန်သော "နတ်ဘုရားစွမ်းရည်" ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ခန့်မှန်းမိသည်။

ရှီပုဖော်ကို ထိုမျက်လုံး ပေးခဲ့သောသူမှာ သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင် မဟုတ်လျှင်ပင် "နတ်ဘုရားမျိုးစေ့" ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ လက်ရှိတွင် စူးချန်ခုန်းအနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော အဆင့်ရှိ ပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက အနိုင်အရှုံးကို ခန့်မှန်းရန် ခဲယဉ်းလှသည်။

ချီနဂါးနန်းတော်တွင် နတ်ဘုရားမျိုးစေ့က သူ့ဘာသာ ပေါက်ကွဲခဲ့စဉ်ကပင် စူးချန်ခုန်းအနေဖြင့် လွတ်မြောက်ရန်နှင့် အသက်ရှင်နိုင်ရန် အကြီးအကျယ် ကြိုးစားခဲ့ရဖူးသည်။ အကယ်၍ လူတစ်ဦးက နတ်ဘုရားမျိုးစေ့ကို ထိန်းချုပ်ပြီး ၎င်း၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များကို အသုံးပြုမည်ဆိုပါက သိုင်းဝိဇ္ဇာ သူတော်စင် အဆင့်သို့ မရောက်သေးလျှင်ပင် သိုင်းဝိဇ္ဇာ သူတော်စင်အောက်ရှိ မည်သူ့ကိုမဆို အနိုင်ယူနိုင်လောက်သော လွှမ်းမိုးသည့် စွမ်းအားများ ရှိနေနိုင်ပေသည်။

ထိုကဲ့သို့သော ပညာရှင်တစ်ဦး၏ စွမ်းရည်အပြည့်အစုံကို မသိရဘဲနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခြင်းမှာ မိုက်မဲရာကျပေသည်။

ဝူချင်းရှီ အဆင့် ၁၁ သို့ ရောက်ရှိသွားသဖြင့် စူးချန်ခုန်းသည် ထန်ယို့လို အဆင့်မြင့် ပညာရှင်တစ်ဦးကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်နိုင်သော်လည်း သူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ကြောက်စရာမလိုဘဲ လုပ်ဆောင်နိုင်ပြီဟု ထင်ရလောက်အောင် မာန်တက်ခြင်း မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် စူးချန်ခုန်းအနေဖြင့် မဟာမီးလျှံအင်ပါယာကြီးသို့ ပြန်သွားတာမှာ ပို၍ ပညာရှိရာ ရောက်မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ မဟာမီးလျှံအင်ပါယာအတွင်း၌ သူသည် ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်ဂိုဏ်း၊ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းနှင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနတို့နှင့် အဆက်အသွယ်သည်။ သူသည် ဦးစွာ သူတို့၏ အကူအညီကို ယူကာ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို ကောင်းကင်သွေးကြော ၁၂ ခု ပြည့်မီစေရန် ဝိညာဉ်ဆေးဝါးအချို့ကို ရှာဖွေရမည် ဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်း တတ်မြောက်ထားပြီးဖြစ်သော ဓားဝိညာဉ်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် သူ၏ သိစိတ်ပင်လယ်ထဲတွင် ချီငါးပါးကို ပေါင်းစည်းရန် အလွယ်တကူ လုပ်ဆောင်နိုင်မည် ဖြစ်ပြီး စစ်မှန်သော မူလဓာတ်ငါးပါး သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာမည် ဖြစ်ကာ သူ၏ ခွန်အားမှာလည်း ပိုမို မြင့်မားလာဦးမည် ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်... ဦးလေးတို့ လီမိသားစု နောက်လာမယ့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ စာပေရနံ့တောင်ကနေ ထွက်သွားပါ့မယ်"

လီစုန့်သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ဤအကျိုးအကြောင်းကို သဘောပေါက်ပါသည်။

လီမိသားစုမှာ ဆုတ်ယုတ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ရှီမိသားစုမှာမူ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်က ဘိုးဘွားဖြစ်သူ သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင် ကျောက်ဘုရင်၏ အမွေအနှစ်များနှင့်အတူ တည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ရှီပုဖော်နှင့် ရှီမိသားစုမှ ထူးချွန်သူ လေးငါးဆယ်ခန့်မှာ စာပေနိဗ္ဗာန်ဘုံထဲတွင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ရှီမိသားစုမှာ ဤကိစ္စကို ဤအတိုင်း လွှတ်ထားမည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် ရှီမိသားစု၏ ဘိုးဘွားနယ်မြေမှ အထင်ကရ ပညာရှင်ကြီးများကိုပင် အသိပေးကောင်း ပေးနိုင်ပေသည်။ အကယ်၍ ထိုပုဂ္ဂိုလ်များသာ ရောက်လာမည်ဆိုပါက လီမိသားစု မျိုးပြုတ်မည့်နေ့ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် အထုတ်အပိုးများ ပြင်ဆင်ပြီး မိသားစုတစ်ခုလုံးကို စာပေရနံ့တောင်မှ သို့မဟုတ် ဝူကျိအင်ပါယာမှပင် အဝေးသို့ ရွှေ့ပြောင်းကာ ခိုလှုံရာ ရှာဖွေခြင်းမှာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ မျိုးဖြုတ်ခံရသည်ထက်စာလျှင် ပြည်နှင်ဒဏ်ခံရသကဲ့သို့ နေထိုင်ရတာက တော်ပါသေးသည်။

အခန်း (၆၀၃) စာပေရနံ့အိတ်။ ဝိညာဉ်သွေးကြော ဖြတ်တောက်ခံရခြင်း။ (၂)

လီမိသားစု နေအိမ်တွင် စူးချန်ခုန်းသည် လီစုန့်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူသည် ကြာရှည်စွာ မနေထိုင်ဘဲ ဦးစွာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် လီစုန့်က "သခင်လေးစူး... ဒီတစ်ကြိမ်မှာ သခင်လေးက ဦးလေးတို့ လီမိသားစုကို ကြီးမားတဲ့ ဘေးအန္တရာယ်ကနေ ကူညီပေးခဲ့တယ်။ သခင်လေးကို ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ ဦးလေးတို့မှာ ဘာမှ အများကြီး မရှိပါဘူး။ ဒီ 'စာပေရနံ့အိတ်' ကတော့ ဦးလေးတို့ ဘိုးဘွားတွေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ရတနာတွေထဲက တစ်ခုပါ။ အစက လီမိသားစုမှာ ဒါမျိုးတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ နည်းနည်းပဲ ကျန်တော့တယ်။ ဒါလေးကို သခင်လေးကို လက်ဆောင်ပေးပါရစေ။ သခင်လေး ဒါကို အထင်မသေးဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။

"စာပေရနံ့အိတ်လား။ အဲဒါက ဘာလဲ"

စူးချန်ခုန်းသည် လီစုန့်၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော အိတ်ကလေးကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအိတ်ကလေးမှာ အဖြူအမဲ ရောယှက်နေပြီး မင်ပန်းချီပုံစံများဖြင့် ချည်ထိုးထားကာ အလွန် လက်ရာမြောက်လှသည်။ ထိုအချက်မှလွဲ၍ အခြား ထူးခြားမှု မရှိသော်လည်း လီစုန့်က လီမိသားစုကို ကယ်တင်ပေးသည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်သောအားဖြင့် ပေးအပ်ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် သာမန်ပစ္စည်း မဟုတ်သည်မှာ သေချာပါသည်။

လီစုန့်က ရှင်းပြသည်။ "ဒါကို ဦးလေးတို့ ဘိုးဘေးက 'ကောင်းကင်နဲ့မြေကမ္ဘာအိတ်' ကို အတုယူပြီး 'ပန်းချီကနေ အစစ်အမှန်ဖြစ်စေခြင်း' ဆိုတဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်နဲ့ ဖန်တီးခဲ့တာပါ။ သူ့ထဲမှာ သီးခြား ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခု ပါဝင်ပြီး ကိုယ်ပိုင် ပစ္စည်းတွေကို ထည့်ထားနိုင်ပါတယ်။ စာပေရနံ့အိတ်ထဲက နေရာလွတ်က ကောင်းကင်နဲ့မြေကမ္ဘာအိတ်လောက် မကျယ်ပေမဲ့ အခြား အပိုင်းတွေမှာတော့ အတူတူပါပဲ"

"ဒါဆိုရင် ဒါက ဒဏ္ဍာရီထဲက ပစ္စည်းသိုလှောင်တဲ့ ရတနာပေါ့ ဟုတ်လား"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ စူးချန်ခုန်း၏ မျက်လုံးများ အရောင်လဲ့သွားလေ၏။

ပစ္စည်းသိုလှောင်သော ရတနာများမှာ ယနေ့တိုင်အောင် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ သက်တမ်းရှိသော မိသားစုကြီးများ သို့မဟုတ် ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီးများသာ ပိုင်ဆိုင်နိုင်သည်ဟု ဆိုကြပြီး အလွန်ပင် အဖိုးတန်လှသည်။ ၎င်းတို့မှာ လူတိုင်း ပိုင်ဆိုင်နိုင်သော အရာမဟုတ်ဘဲ သာမန်လူများ လက်လှမ်းမမီနိုင်သော ရတနာများ ဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်း ကိုယ်တိုင်တွင်လည်း ဆေးဖော်စပ်သည့် အိုးကြီး၊ ဆေးလုံးများ၊ သံဖြတ်ဓား၊ ငရဲမီးလျှံဓားနှင့် ကြယ်ပုံစံ ရွှေလေး အစရှိသည့် ပစ္စည်းအမြောက်အမြား ရှိနေပြီး အများစုမှာ သယ်ဆောင်ရန် ခက်ခဲသည်။ နေရာလွတ် သိုလှောင်နိုင်သော ရတနာတစ်ခု ရှိခြင်းမှာ အရာအားလုံးကို များစွာ ပိုမို လွယ်ကူသွားစေမည် ဖြစ်သည်။

ဤသိုလှောင်အိတ်၏ အသုံးဝင်ပုံမှာ နတ်ဘုရား လက်နက်များ အဆင့်တွင်ပင် ရှိပေသည်။

ပန်းချီနတ်ဘုရား ပိုင်ရှင်းကျစ်၏ "ပန်းချီမှ အစစ်အမှန်ဖြစ်စေခြင်း" ဆိုသော နတ်ဘုရားစွမ်းရည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အစွမ်းထက်လှသည်။ အခြားသော ရတနာများကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သူ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ဖြင့် အလားတူ ဖန်တီးနိုင်သည်။ စာပေနိဗ္ဗာန်ဘုံသည် ကောင်းကင်ဂူနန်းနှင့် မင်္ဂလာနယ်မြေများကို အတုယူ၍ ဖန်တီးထားသော ပန်းချီကားတစ်ချပ် ဖြစ်သလို ဤစာပေရနံ့အိတ်သည်လည်း ထိုကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများထဲမှ တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

တစ်ခါက ပိုင်ရှင်းကျစ်သည် သူ၏ မျိုးဆက်များအတွက် ရေတွက်၍မရနိုင်သော ရတနာများကို ချန်ထားခဲ့ဖူးသော်လည်း ရတနာ မည်မျှပင် များပြားပါစေ တစ်နေ့တွင် ကုန်ဆုံးသွားမည့်နေ့ ရှိပေလိမ့်မည်။ နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ ကြာပြီးနောက်တွင် လီမိသားစု၌ စာပေရနံ့အိတ် နှစ်အိတ် သုံးအိတ်ခန့်သာ ကျန်ခဲ့တော့သည်။

စူးချန်ခုန်းကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြရန်နှင့် သူ့အတွက် အမှန်တကယ် အသုံးဝင်မည့်အရာကို ပေးအပ်ရန် လီမိသားစုက ဤစာပေရနံ့အိတ်ကို ရွေးချယ်ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် ဤစာပေရနံ့အိတ်ကို အမှန်တကယ် စိတ်ဝင်စားသဖြင့် လက်ခံလိုက်သည်။ အနားတွင် ရှိနေသော လီစုန့်က အသုံးပြုပုံကို ရှင်းပြသည်။ “အိတ်ရဲ့ အတွင်းပိုင်း နေရာလွတ်ကို သိနိုင်ဖို့ စိတ်ကို စုစည်းလိုက်ပါ။ ပြီးရင် ကိုယ်ထည့်ချင်တဲ့ အရာ ဒါမှမဟုတ် ထုတ်ချင်တဲ့ အရာကို စိတ်ကူးလိုက်ရုံပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သက်ရှိတွေကိုတော့ ထည့်ထားလို့ မရပါဘူး"

ဤစကားကို ကြားသဖြင့် စူးချန်ခုန်း စိတ်ကို စုစည်းလိုက်ရာ စာပေရနံ့အိတ် အတွင်းရှိ နေရာလွတ် တစ်ခုကို အမှန်တကယ် ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုနေရာမှာ အလွန် မကျယ်သော်လည်း မကျဉ်းလှပေ။ ကုဗမီတာ တစ်ရာခန့် ရှိပြီး စာသင်ခန်း တစ်ဝက်ခန့် အရွယ်အစား ရှိရာ ပစ္စည်းအမြောက်အမြားကို ထည့်ထားနိုင်သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ ခါးမှ သံဖြတ်ဓားကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်ရာ စာပေရနံ့အိတ်၏ အဝမှ စုပ်ယူနိုင်သော အားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သံဖြတ်ဓားမှာ အိတ်အနီးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် လျင်မြန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး အိတ်အတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ အိတ်မှာမူ အပြင်ဘက်မှ ကြည့်လျှင် လက်ဖဝါး အရွယ်အစားထက် မပိုပေ။

ဝူးရှ်...

နောက်ထပ် စိတ်ကူးကြည့်ရုံဖြင့် သံဖြတ်ဓားမှာ အိတ်ဝမှ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာပြီး စူးချန်ခုန်း၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။ အကြိမ်အနည်းငယ် စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် သူသည် အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားခဲ့သည်။ စာပေရနံ့အိတ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အသုံးဝင်လှပြီး အသုံးဝင်သော ပစ္စည်းများစွာကို ကိုယ်ပေါ်တွင် သယ်ဆောင်နိုင်သလို လျှို့ဝှက်စွာလည်း ထားရှိနိုင်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခေါင်းဆောင်လီ"

စူးချန်ခုန်းသည် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်ရင်း သူ၏ အထုတ်အပိုး အားလုံးကို စာပေရနံ့အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ရာ ယခုအခါ သူ၏ ခါးတွင် ဓားတစ်လက်သာ ရှိတော့သည်။

"ဦးလေးတို့ကသာ သခင်လေးစူးကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ" လီစုန့်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။ စူးချန်ခုန်းသည် စာပေရနံ့အိတ်ကို များစွာ ကျေနပ်နေသည်ကို သူ မြင်တွေ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ခေါင်းဆောင်လီတို့ရဲ့ ခရီးစဉ် ချောမွေ့ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်။ ကျွန်တော် အခုပဲ ထွက်သွားပါတော့မယ်"

စာပေရနံ့အိတ်ကဲ့သို့သော မမျှော်လင့်ဘဲ ရရှိသည့် ရတနာကို ရရှိပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် အချိန်ဆွဲ မနေတော့ပေ။ သူသည် လီစုန့်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ရာ လီစုန့်ကလည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ့ကို ဆွဲမထားတော့ပါ။

စူးချန်ခုန်း ထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း လီစုန့်သည် တွေးတောနေမိသည်။ "ဒီသခင်လေး စူးထိုက်လိုင်က... နတ်ဘုရားသားတော်များလား။ သွေးမျိုးဆက်ဘိုးဘေးအဆင့်ကို ပြန်ရောက်နေတဲ့သူများလား"

ဒဏ္ဍာရီများအရ သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်တစ်ဦး၏ မျိုးဆက်များအတွင်း၌ သူတို့၏ သွေးဆက်မှာ ဘိုးဘေးအဆင့်အထိ ပြန်လည် မြင့်မားသွားသူများ ရှိတတ်သည်။ သူတို့သည် သိုင်းဝိဇ္ဇာ သူတော်စင် ဘိုးဘွားများနှင့် တူညီသော ပါရမီကို ပိုင်ဆိုင်ကြသဖြင့် နတ်ဘုရားသားတော်များဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။ သူတို့သည် များသောအားဖြင့် မိသားစုတစ်ခု ဆုတ်ယုတ်နေချိန် သို့မဟုတ် ကမ္ဘာကြီးတွင် ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်နေချိန်တွင် မွေးဖွားလာတတ်ကြသည်။

ငယ်ရွယ်သော စူးချန်ခုန်း ပြသခဲ့သည့် အလားအလာနှင့် စွမ်းအားများကြောင့် လီစုန့်သည် သူသည် မည်သည့် မျိုးရိုးမြင့် မိသားစုမှမဆို ဆင်းသက်လာသည့် သွေးမျိုးဆက် ပြန်လည်မြင့်မားလာသော နတ်ဘုရားသားတော် တစ်ပါး ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သံသယဝင်မိခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါတို့ လီမိသားစုမှာသာ နတ်ဘုရားသားတော် တစ်ယောက် မွေးဖွားလာပြီး ဒီလောက်အထိ ဆုတ်ယုတ်မသွားခဲ့ရင်..." လီစုန့်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် အာရုံပြန်စိုက်လိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူတို့သည် မိသားစုကို အမြန်ဆုံး ပြောင်းရွှေ့ရန် လိုအပ်သည်။

လီမိသားစု၏ ကံကြမ္မာ မည်သို့ ဖြစ်လာမည်ကို စူးချန်ခုန်း မသိပေ။ သူသည် သူ တတ်နိုင်သမျှကို လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့ပြီး လီမိသားစုကို ခက်ခဲသော အချိန်များတွင် ကူညီပေးခဲ့သည်။ သူသည် သူတို့ကို အမြဲတမ်’ ကူညီပေးနေ၍ မရပေ။

"အရင်ဆုံး ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်ဂိုဏ်းကို ပြန်ရမယ်" စာပေရနံ့တောင်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

ဝှစ်...

စူးချန်ခုန်း၏ နောက်ကျောတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ စုစည်းလာပြီး သက်ရှိထင်ရှားရှိသော ကြိုးကြာဖြူကြီး တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ၎င်းမှာ မင်္ဂလာရှိသော အရှိန်အဝါများနှင့် နတ်သက်ကြွေသကဲ့သို့ အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေ၏။ ကြိုးကြာဖြူကြီးသည် သူ၏ ခြေသည်းများဖြင့် စူးချန်ခုန်း၏ ပုခုံးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံ တိမ်တိုက်များကြားသို့ ပေပေါင်း ထောင်နှင့်ချီ၍ ပျံတက်သွားခဲ့သည်။ မြူခိုးများကြားမှ စူးချန်ခုန်းကို သယ်ဆောင်သွားရင်း မဟာမီးလျှံအင်ပါယာ ရှိရာအရပ်သို့ ဦးတည် ပျံသန်းသွားလေတော့သည်။

အမှန်တော့ စူးချန်ခုန်းသည် သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင် တစ်ဦးကဲ့သို့ ပျံသန်းနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဝူချင်းရှီ အဆင့် ၁၁ သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သူ၏ ကြိုးကြာနှင့် သမင်ကျင့်စဉ် နှစ်ခုလုံးမှာ အရည်အသွေးပိုင်းအရ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ခုမှာ ကိုယ်ဖော့အတတ် ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ခုမှာ ခြေလှမ်းအတတ် ဖြစ်သည်။

သမင်ကျင့်စဉ်က သူ့ကို ပေပေါင်း ဆယ်နှင့်ချီသော အကွာအဝေးအတွင်း စိတ်ရှိသလို လှုပ်ရှားနိုင်စေပြီး ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်တိုင်း ခရီးအကွာအဝေးကို ကျုံ့လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်စေသည်။

ကြိုးကြာကျင့်စဉ်တွင် "ကောင်းကင်ပျံဝဲ ငှက်ပြာပန်းချီကား" ၏ အနှစ်သာရကို ပေါင်းစပ်လိုက်ပြီးနောက် အကြီးမားဆုံးသော ပြောင်းလဲမှုမှာ ပျံသန်းနိုင်စွမ်း ရရှိလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ယခင်က စူးချန်ခုန်းသည် ကြိုးကြာကျင့်စဉ်ဖြင့် မြေပြင်အနီးတွင်သာ ပျံဝဲနိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ စစ်မှန်သော ပျံသန်းနိုင်စွမ်းကို ရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပသ် ကြီးမားသည့် အားသာချက် တစ်ခုပင် ဖြစ်လေတော့သည်။