အခန်း (၆၀၇-၆၀၉)

အခန်း (၆၀၇) ဝိညာဉ်သွေးကြောကို လုယက်ခြင်း။ နတ်ဘုရားလက်နက်၏ တုံ့ပြန်မှု။ (၃)

ချင်းဝမ်ယွီ ပို့လိုက်သော စာအရ စူးချန်ခုန်း၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။ ထိုဝတ်ရုံနက်ဝတ် လူလေးယောက်မှာ ဝိညာဉ်သွေးကြောများကို လိုချင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူတို့သည် ထိုဂိုဏ်းများမှ မူလနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်များကို မသတ်ဘဲ အရှင်ဖမ်းဆီးသွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲဆိုတာကိုတော့ ချင်းဝမ်ယွီပင်လျှင် အတိအကျ မသိနိုင်ပေ။

ယခုအခါ သူ၏ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းမှာလည်း သတိကြီးကြီး ထားနေကြသည်။ သို့သော် သတင်းများအရ ထိုဝတ်ရုံနက်နှင့် လူလေးယောက်မှာ အလွန်ပင် သတိကြီးကြပြီး ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်ဂိုဏ်းကဲ့သို့သော မူလနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင် ဆယ်ယောက်အောက်သာရှိသည့် ဒုတိယတန်းစားနှင့် တတိယတန်းစား ဂိုဏ်းငယ်လေးများကိုသာ ပစ်မှတ်ထား တိုက်ခိုက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ မြေထူးမြတ်များပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်သွေးကြောများကို လွယ်ကူစွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ စူးချန်ခုန်းအနေဖြင့်မူ ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ သတင်းများကို ဆက်လက် စောင့်ကြည့်ရန်သာ တတ်နိုင်သည်။

အကယ်၍ ဟေးလျန်ယွမ်နှင့် အခြားသူများသာ ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးပြီဆိုလျှင် စိုးရိမ်နေ၍လည်း ဘာမှ ထူးမည်မဟုတ်ပေ။ သူ လုပ်နိုင်သည်မှာ ထိုဝတ်ရုံနက်နှင့် လူလေးယောက်ကို ရှာပြီး သူတို့အတွက် လက်စားချေပေးရန်သာ ရှိတော့သည်။

သူ၏ နေအိမ်တွင် စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို မြှင့်တင်ပေးမည့် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများကို စတင် ဖော်စပ်တော့သည်။

ဝူကျိအင်ပါယာရှိ လီမိသားစုထံတွင် ရှိနေစဉ်က စူးချန်ခုန်းသည် ကောင်းကင်သွေးကြော ကိုးသွယ်ကို ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့ပြီး ရွှေရောင်ပန်းဆေးလုံး၏ အကူအညီဖြင့် ပန်းသုံးပွင့်ကို စုစည်းနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် ကောင်းကင်သွေးကြော တစ်ဆယ့်နှစ်သွယ်လုံး အပြည့်အဝ ပွင့်ရန် အလှမ်းဝေးနေသေးသော်လည်း အရင်းအမြစ်များ လုံလောက်စွာ ရှိနေသော စူးချန်ခုန်းအတွက်မူ ထိုကိစ္စမှာ အနှေးနှင့်အမြန်သာ ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်ရန် ခက်ခဲမှုမှာ မနည်းလှပေ။ သို့သော် ယခုအခါ စူးချန်ခုန်း၏ ပင်ကိုယ်ပါရမီမှာ ယခင်ကနှင့် မယှဉ်နိုင်လောက်အောင် မြင့်မားနေပြီ ဖြစ်သည်။

အမည်: စူးချန်ခုန်း (၂၇ နှစ်)

သက်တမ်း: ၄၁၀ နှစ်

စွမ်းရည်တန်ဖိုး: ၇၂ မှတ်

ဝူချင်းရှီမှာ အဆင့် ၁၁ သို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် "နတ်ဘုရားစွမ်းရည်အတုအယောင်" အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားရုံသာမက အကြီးမားဆုံး အပြောင်းအလဲမှာ သက်တမ်းမှာ နှစ်ပေါင်း ၄၀ တိတိ တိုးလာပြီး နှစ် ၄၀၀ ကျော်အထိ ရောက်ရှိသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

စွမ်းရည်တန်ဖိုး အပိုင်းတွင်လည်း သူသည် ၇၀ မှတ်ကို ကျော်ဖြတ်ကာ ၇၂ မှတ်အထိ ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အဂ္ဂိရတ်ပညာ (နဝမနယ်ပယ်၊ ကမ္ဘာ့ပြိုင်ဘက်ကင်းအဆင့် ၁%)

ဤအချက်က စူးချန်ခုန်းကို ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် ပိုမို ကျွမ်းကျင် လိမ္မာလာစေသည်။ သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုမှာ အဆင့် ၉ သို့ ချဉ်းကပ်နေပြီဖြစ်ရာ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဆေးလုံး အနည်းငယ် ဖော်စပ်ပြီးနောက်တွင် သူ၏ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းအတတ်မှာ သဘာဝအတိုင်း အဆင့် ၉ သို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

အဂ္ဂိရတ်ပညာတွင် အဆင့် ၉ သို့ ရောက်ရှိခြင်းမှာ အရည်အသွေးပိုင်းအရ ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်မှာ သေချာပါသည်။ အစက စူးချန်ခုန်းသည် ဆေးဖိုတစ်ဖိုလျှင် ပျမ်းမျှ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဆေးလုံး ၂.၆ လုံးခန့်သာ ထုတ်လုပ်နိုင်ပြီး အမယ် ၁၀၀ လျှင် ဆေးလုံး ၂၆၀ ခန့် ရရှိခဲ့သည်။ ယခုမူ သူ၏ အောင်မြင်နှုန်းမှာ များစွာ မြင့်သွားခဲ့လေပြီ။

ယခုအခါ ဆေးဖိုတစ်ဖိုလျှင် ပျမ်းမျှ ဆေးလုံး ၄ လုံးခန့် ထွက်ရှိလာရာ အမယ် ၁၀၀ လျှင် ဆေးလုံး ၄၀၀ အထိ ရရှိခဲ့ရာမှာ အံ့မခန်းဖွယ် ဆေးလုံးထုတ်လုပ်နှုန်းပင် ဖြစ်သည်။

တိတ်ဆိတ်စွာ ဆေးဖော်စပ်ရင်း စူးချန်ခုန်းသည် တစ်လအတွင်း ဆေးဖက်ဝင်အမယ် ၃၀ ကျော်ကို အသုံးပြုကာ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဆေးလုံး ၁၀၀ ကျော်ကို ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် ရှိသမျှ အမယ်အားလုံးကို ဆေးလုံးများအဖြစ် အရင်ဖော်စပ်ပြီးမှသာ အေးအေးဆေးဆေး ကျင့်ကြံရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟင်..."

သို့သော် တစ်လအကြာ တစ်နေ့နံနက်တွင် စူးချန်ခုန်းသည် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ဖော်စပ်ထားသော ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဆေးလုံး အချို့ကို ကျောက်စိမ်းပုလင်းထဲသို့ ထည့်ကာ သူ၏ ခါးရှိ စာပေရနံ့အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်စဉ်တွင် ရုတ်တရက် မှင်သက်သွားခဲ့သည်။ စာပေရနံ့အိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အတွင်း၌ ထူးခြားမှုတစ်ခုကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ ငရဲမီးလျှံဓားပင် ဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် ငရဲမီးလျှံဓားကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ တုန်ယင်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဓားပေါ်တွင် မြှုပ်ထားသော မိစ္ဆာမျက်လုံးနှင့် တူသည့် နတ်ဆိုးအမြုတေများမှာ ပွင့်လာပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ဒါက... မိစ္ဆာနတ်ဆိုးများလား"

စူးချန်ခုန်း အံ့သြသွားခဲ့သည်။

မိစ္ဆာသတ် နတ်ဘုရားလက်နက်ဖြစ်သည့် ငရဲမီးလျှံဓားသည် အတိုင်းအတာ တစ်ခုအတွင်းရှိ မိစ္ဆာများ၏ တည်ရှိမှုကို အာရုံခံနိုင်သည်။ သို့သော် အကယ်၍ ထိုမိစ္ဆာမှာ မိမိ၏ တည်ရှိမှုကို ဖုံးကွယ်နိုင်သော အဆင့်မြင့် အတတ်ပညာများ ရှိနေပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားပါက ဓားအနေဖြင့်လည်း အာရုံခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

အသက်ခြွေအဖွဲ့အစည်းမှ ဝတ်ရုံနက် အဖိုးကြီးမှာ ထိုအပိုင်းတွင် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ငရဲမီးလျှံဓားပင်လျှင် သူ၏ တည်ရှိမှုကို အာရုံမခံနိုင်ခဲ့ပေ။

"တကယ်လို့ မိစ္ဆာနတ်ဆိုးတစ်ကောင် တကယ် ရှိနေတယ်ဆိုရင်... ငါ သွားရှင်းပစ်ရမှာပေါ့"

တုန်ယင်နေသော ငရဲမီးလျှံဓားကို ကြည့်ရင်း စူးချန်ခုန်း၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားလေ၏။

သို့သော် စူးချန်ခုန်းသည် သံသယဖြစ်ဖွယ် မိစ္ဆာနတ်ဆိုးကို ရင်ဆိုင်ရန် ငရဲမီးလျှံကို ကိုင်ဆောင်၍ မထွက်ခွာမီမှာပင် ဓား၏ တုန်ယင်မှုမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ဒါက စူးချန်ခုန်းကို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေသည်။ "ဒါက အဲဒီ မိစ္ဆာနတ်ဆိုးကလည်း တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိသွားလို့ သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါကို တမင် ဖုံးကွယ်လိုက်တာလား"

ငရဲမီးလျှံဓားကို တုံ့ပြန်စေသည့် ထိုသူမှာ သာမန်မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသည်။ ဓားက သူ၏ တည်ရှိမှုကို အာရုံခံမိချိန်တွင် သူကလည်း ချက်ချင်း ပြန်လည် သိသွားပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်တာ ဖြစ်ရမည်။ ဤအချက်မှာ ယခင်က တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသော ကိစ္စဖြစ်သည်။

အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် ငရဲမီးလျှံကို စာပေရနံ့အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ စာပေရနံ့အိတ်က မည်သည့် အရှိန်အဝါကိုမဆို ပိတ်ဆို့ပေးထားနိုင်သည်။ အခြားတစ်ဖက်ကလည်း အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိနေသဖြင့် ငရဲမီးလျှံဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားခြင်းမှာ သူ၏ တည်နေရာ အတိအကျကို ပြန်လည် ထုတ်ဖော်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

တစ်ဖက်လူ၏ အထောက်အထားနှင့် စွမ်းအားကို ရှင်းလင်းစွာ မသိရသေးမီတွင် သတိဝီရိယရှိရှိ လုပ်ဆောင်တာက ပိုကောင်းမည်ဟု စူးချန်ခုန်း ခံစားလိုက်ရသည်။

အခန်း (၆၀၈) မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနချုပ်မှူးနှင့် တစ္ဆေမိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်။ (၁)

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စူးချန်ခုန်း နေထိုင်ရာအိမ်နှင့် တစ်မိုင်ခန့်အကွာရှိ လမ်းကြားလေးတစ်ခုထဲ၌ အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အတန်ငယ် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ထိုသူသည် အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာထွားကြိုင်ကာ မီးခိုးရောင်အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ဝါးခမောက်ကို ဆောင်းထားသဖြင့် ၎င်း၏အောက်တွင် ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်သော မျက်နှာတစ်ခု ရှိနေပြီး လေလွင့်ဓားသမားတစ်ဦးနှင့် အလွန်တူလေသည်။

"ချွင်... ချွင်... ချွင်..."

ထိုသူ၏ ကျောပေါ်တွင် လွယ်ထားသော ရှည်လျားသည့် သံသေတ္တာကြီးမှာ အချုပ်အနှောင်များမှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ တုန်ခါနေသဖြင့် သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ "ခရမ်းရောင်ဝိညာဉ်ဓားက တုန်နေတာလား။ မိစ္ဆာတွေရဲ့ အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိလို့လား"

"ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း။"

ထိုသူသည် ကျောပေါ်ရှိ သံသေတ္တာကို ပုတ်လိုက်ရာ အတွင်းမှ တုန်ခါမှုများမှာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် စဉ်းစားရင်း မျက်မှောင် ပိုကြုတ်သွားသည်။ "ဖေးယွမ်မြို့ထဲမှာ မိစ္ဆာတွေ ပုန်းအောင်းနေတာလား။ ဒါပေမဲ့... ငါ့မှာ လုပ်စရာ အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်။ ပြန်လာမှပဲ ဒါကို ကိုင်တွယ်တော့မယ်။"

စူးချန်ခုန်းနှင့် ထိုမီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားတို့သည် တစ်ဦး၏ တည်ရှိမှုကို တစ်ဦးက သိနေကြသော်လည်း မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားမှာမူ ပိုအရေးကြီးသော တာဝန်ရှိနေသဖြင့် စူးစမ်းရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ မိစ္ဆာနတ်ဆိုး တစ်ကောင် နှစ်ကောင်သည် သူ၏ လက်ရှိတာဝန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဘာမှမဟုတ်ပေ။ သူ အာရုံထွေပြားနေ၍ မဖြစ်ပါ။

စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ထိုသူသည် မြို့တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားပြီး မြို့ပြင်ရောက်သည်နှင့် ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။ သူသည် ကိုယ်ဖော့ပညာကို အသုံးပြုကာ လေပြင်းမုန်တိုင်းနှင့် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ဝေးရာသို့ ပြေးထွက်သွားလေ၏။

သို့သော်လည်း ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်တိုက်များကြားမှ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသည်ကိုမူ ထိုသူ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

"ခုနက ငရဲဓားမီးလျှံဓားကို တုံ့ပြန်အောင် လုပ်လိုက်တာ ဒီလူပဲလား"

တိမ်တိုက်များကြားတွင် စူးချန်ခုန်းသည် လိပ်အသက်ရှူနည်းပညာ အသုံးပြုကာ ထွက်သက်ဝင်သက်ကို ဖုံးကွယ်ရင်း ဝိညာဉ်ကြိုးကြာဖြူတစ်ကောင်၏ ကျောပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ထိုသူကို ငုံ့ကြည့်နေ၏။

အစောပိုင်းက သူသည် စာပေရနံ့အိတ်ကို ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် ငရဲမီးလျှံဓားသည် မိစ္ဆာနှင့်ဆင်တူသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိသဖြင့် တုန်ခါသွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း တစ်ဖက်လူမှာလည်း တစ်စုံတစ်ခုကို သိသွားပုံရပြီး ၎င်း၏ အငွေ့အသက်ကို ချက်ချင်း ဖုံးကွယ်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် စူးချန်ခုန်းမှာမူ လွယ်လွယ်နှင့် လက်လျှော့ရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ သူသည် ကြိုးကြာပျံသန်းခြင်းအတတ်ကို အသုံးပြုကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်ပြီး အိမ်တော်အနီးရှိ လူအားလုံးကို လိုက်လံကြည့်ရှုခဲ့သည်။

အပြင်ထွက်လမ်းလျှောက်နေကြသော ဖေးယွမ်မြို့သူမြို့သားအချို့မှလွဲ၍ စူးချန်ခုန်း၏ မျက်လုံးများသည် ဝါးခမောက်ဆောင်းကာ ကျောတွင် သံသေတ္တာလွယ်ထားသည့် ထိုမီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် ခရီးသည်ကို ချက်ချင်း တွေ့သွားခဲ့သည်။

ထိုသူ မြို့ပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကိုမြင်တော့ သူသည် အပေါ်မှနေ၍ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

"ဒီလူက သာမန်တော့ မဟုတ်ဘူး... သူ့ရဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာကတင် အတော်လေး ထူးခြားနေပြီ။ ပင်ပန်းတဲ့ အရိပ်အယောင် လုံးဝမပြဘဲ ဒီလောက် မြန်တဲ့အရှိန်ကို ထိန်းထားနိုင်တယ်ဆိုတော့ သူက ကျိန်းသေပေါက် နက်ရှိုင်းတဲ့ သိုင်းပညာ စွမ်းရည်တွေ ရှိနေတာပဲ"

စူးချန်ခုန်းသည် ကြိုးကြာပျံသန်းခြင်းနှင့် တိမ်တိုက်ကြား ပုန်းကွယ်ခြင်းအတတ်တို့ကို အသုံးပြုကာ အောက်တွင် ပြေးလွှားနေသော ထိုသူကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး ဤသူသည် သာမန်လူ မဟုတ်ကြောင်း သေချာနေခဲ့သည်။

"မြွေကို မလှန့်စေတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ သူ ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရအောင်။"

အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ထိုသူသည် မိစ္ဆာနတ်ဆိုး ဖြစ်နိုင်သည်ဟု စူးချန်ခုန်း သံသယဝင်မိသော်လည်း သေတော့မသေချာသေးပေ။ ထိုသူမှာ အလျင်လိုနေပုံရသဖြင့် စူးချန်ခုန်းက နောက်ကလိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ တကယ်လို့ ထိုသူသည် မိစ္ဆာနတ်ဆိုး ဖြစ်နေပါက သူ့ထံတစ်ဆင့် အခြားမိစ္ဆာနတ်ဆိုးများကိုပါ ရှာတွေ့နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် လိပ်အသက်ရှူနည်းကျင့်စဉ်ဖြင့် ကိုယ်ရောင်ဖျောက်ကာ တိမ်တိုက်များကြားမှ ပျံသန်းလိုက်ပါခဲ့သဖြင့် အောက်ဘက်မှ သိုင်းပညာနက်နဲသော အမျိုးသားတောင် သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

ထိုအမျိုးသားသည် အံ့အားသင့်ဖွယ် ကောင်းသော ကိုယ်ဖော့ပညာနှင့် သိုင်းပညာ အစွမ်းကြောင့် မိုင်ပေါင်းများစွာကို ခဏချင်း ဖြတ်ကျော်နိုင်ပြီး နာရီဝက်ခန့်သာ အနားယူလေ့ရှိသည်။

ဤသို့ဖြင့် နှစ်ရက်နှင့် နှစ်ညတိုင်တိုင် ခရီးနှင်ပြီးနောက် ထိုသူသည် မိုင်ပေါင်းတစ်သောင်းခန့်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဗဟိုပြည်နယ်နယ်နိမိတ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုအခါမှသာ သူသည် မြေပုံတစ်ခုကို ထုတ်ကြည့်လိုက်ပြီး ရောက်လိုသည့်နေရာသို့ နီးကပ်လာပုံရသည်။

"သူ့ရဲ့ ပန်းတိုင်က... ချင်းယွမ်ပြည်နယ်ထဲက သဲဝါချိုင့်ဝှမ်းလား"

စူးချန်ခုန်းသည် အပေါ်မှနေ၍ အရာအားလုံးကို ကြည့်ရှုနေခဲ့ရာ ဤနေရာမှာ မဟာမီးလျှံအင်ပါယာ၏ ချင်းယွမ်ပြည်နယ်အတွင်းရှိ ဝေးလံခေါင်သီသော သဲဝါချိုင့်ဝှမ်း ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

စူးချန်ခုန်း ထုတ်ကြည့်လိုက်သော မြေပုံအရ သဲဝါချိုင့်ဝှမ်းသည် သဲကန္တာရတစ်ခုအတွင်း တည်ရှိပြီး မိုင်တစ်ထောင်ခန့် ကျယ်ဝန်းကာ အလွန်တိတ်ဆိတ်ခြောက်သွေ့သော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သဲဝါချိုင့်ဝှမ်းနှင့် မိုင်အနည်းငယ်အကွာတွင် လူငါးဦး စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

"အဲ့ဒါ... လျန်ထျန်းလုလား။ သူတို့က မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက လူတွေလား"

စူးချန်ခုန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သွားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

သူ အံ့သြရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ စောင့်ဆိုင်းနေသော လူငါးဦးထဲတွင် ထွားကျိုင်းသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို သူ မှတ်မိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုသူမှာ စူးချန်ခုန်းနှင့် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဆုံတွေ့ဖူးသည့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ ဒုတိယဌာနမှူး လျန်ထျန်းလု ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

အရင်တုန်းက စူးချန်ခုန်းသည် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ သစ္စာဖောက် ချီကန်းကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် လျန်ထျန်းလု ကိုယ်တိုင် ဖေးယွမ်မြို့သို့ လာရောက် ကျေးဇူးတင်ခဲ့ဖူးသည်။ လျန်ထျန်းလုနှင့် ပတ်သက်မှုကြောင့် စူးချန်ခုန်းသည် ပိုင်ရှင်းကျစ်၏ သားရဲစစ်ပန်းချီကားအချို့ကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သလို လီမိသားစု၏ တည်နေရာကိုလည်း သိခဲ့ရသည်။

ထိုစဉ်ကပင် စူးချန်ခုန်းသည် ထွမ်မုထောင်၏ သားဖြစ်သူ ထွမ်မုဟယ်ကို ဝူကျိအင်ပါယာသို့ ပို့ဆောင်ပေးရန် သဘောတူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် အစကက ထိုမီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားကို မိစ္ဆာနတ်ဆိုးဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ထိုသူမှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ ဖြစ်နေသဖြင့် အခြေအနေမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ငရဲမီးလျှံဓားက ဘာကြောင့် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်ကိုမူ စူးချန်ခုန်းအတွက် ပဟေဠိ ဖြစ်နေဆဲပင်။

ထို့အပြင် လျန်ထျန်းလုနှင့် အပေါင်းအပါများသည် ထိုအမျိုးသားကို တွေ့ဆုံချိန်တွင် အလွန်လေးစားသမှုဖြင့် နှုတ်ဆက်ကြသည်ကို စူးချန်ခုန်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ လျန်ထျန်းလု ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုသူ့ကို အထူးတလည် ရိုသေပြနေခဲ့သည်။

"လျန်ထျန်းလုလို လူမျိုးကတောင် ဒီလောက် ရိုသေနေတယ်ဆိုရင်... ဒီလူက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနချုပ်မှူး ထွမ်မုထောင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။"

စူးချန်ခုန်းသည် သူနောက်ယောင်ခံ လိုက်လာခဲ့သော အမျိုးသား၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ခန့်မှန်းမိသွားခဲ့သည်။ သူကား ထွမ်မုထောင်ပင် ဖြစ်သည်။

ထွမ်မုထောင်သည် မဟာမီးလျှံအင်ပါယာအတွင်း သြဇာအာဏာ အကြီးမားဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနချုပ်မှူးအဖြစ် ကြီးမားသော စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အစွမ်းမှာ တိုင်းတာ၍မရနိုင်အောင် နက်ရှိုင်းလှသည်။ အရင်က သားရဲစစ်ပန်းချီကား ခုနစ်ချပ်ကို အလျင်အမြန် စုဆောင်းပေးနိုင်ခဲ့သူမှာ ထွမ်မုထောင် ဖြစ်ပြီး စူးချန်ခုန်းကလည်း သူ၏သားကို ဝူကျိအင်ပါယာသို့ ပို့ဆောင်ပေးခြင်းဖြင့် အပြန်အလှန် ကူညီခဲ့ဖူးသည်။

"မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ဌာနမှူးကိုယ်တိုင် လာရအောင် ဘယ်လိုကိစ္စတွေက ဒီလောက်တောင် အရေးကြီးနေလို့လဲ"

စူးချန်ခုန်းသည် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် တိမ်တိုက်များကြားမှ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"ထျန်းလု... အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ"

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် ထွမ်မုထောင်က လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ အစောပိုင်းက လျန်ထျန်းလုထံမှ သတင်းစကား ရရှိခဲ့သဖြင့် ဤကိစ္စမှာ အလွန်အရေးကြီးကြောင်း သူ သိရှိထားပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနရှိ သူ၏ နေအိမ်မှ ချင်းယွမ်ပြည်နယ်ရှိ ဤဝေးလံခေါင်သီသော ဒေသသို့ ချက်ချင်း အပြေးအလွှား လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အခန်း (၆၀၉) မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနချုပ်မှူးနှင့် တစ္ဆေမိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်။ (၂)

လျန်ထျန်းလုသည် မလှမ်းမကမ်းရှိ သဲဝါချိုင့်ဝှမ်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စကားစပြောလိုက်သည်။ "ဗဟိုပြည်နယ်တစ်ခွင်လုံးမှာရှိတဲ့ ဂိုဏ်းတွေကို သတ်ဖြတ်ပြီး ဝိညာဉ်ကြောတွေကို ခိုးယူနေတဲ့သူရဲ့ တည်နေရာကို စုံစမ်းပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော်တို့ ငါးယောက်က သူ့နောက်ကို ဒီအထိ လိုက်လာခဲ့တာပါ။ အဲ့ဒီလူက သဲဝါချိုင့်ဝှမ်းထဲကို ဝင်သွားတာ ငါးရက်ရှိပြီ။ အခုထိ ပြန်မထွက်လာသေးဘူး။ ဘေးကင်းဖို့အတွက် ကျွန်တော်တို့ အလျင်စလို အရေးမယူသေးတာပါ"

မကြာသေးမီက ဗဟိုပြည်နယ်အတွင်း၌ ဂိုဏ်းလေးငါးခုခန့်သည် ဝတ်စုံနက်ဝတ်ဆင်ထားသူအချို့၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ထိုဂိုဏ်းအားလုံး၏ ဝိညာဉ်ကြောများမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ နည်းလမ်းအချို့ဖြင့် အခိုးခံခဲ့ရသည်။

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနသည်လည်း ထိုသတင်းကို ရရှိခဲ့ပြီး ဤကိစ္စမှာ သာမန်မဟုတ်ဘဲ အလွန်အရေးကြီးသည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။ လျန်ထျန်းလုကိုယ်တိုင် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို ဦးဆောင်ခဲ့ပြီး ခြောက်လအကြာတွင် ဌာန၏ အစွမ်းထက်သော သတင်းကွန်ရက်ကို အသုံးပြုကာ ထိုဂိုဏ်းဖျက်ဆီးမှုများနောက်ကွယ်မှ သံသယရှိသူ ဝတ်စုံနက်ဝတ်ဆင်ထားသူတစ်ဦးကို အောင်မြင်စွာ ခြေရာခံနိုင်ခဲ့သည်။

သူတို့သည် ထိုသူနောက်သို့ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါလာခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် သဲဝါချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လျန်ထျန်းလုသည် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ ဒုတိယဌာနမှူးဖြစ်ပြီး အဆင့်မြင့်ကိုယ်ခံပညာများကို ကျင့်ကြံထားသည့် အလွန်အစွမ်းထက်သော အဆင့်မြင့်ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိသော လူလေးဦးမှာလည်း "ထိပ်သီးပန်းသုံးပွင့်" အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ ထိပ်တန်း လက်ရွေးစင်များ ဖြစ်ကြသည်။

သို့သော်လည်း လျန်ထျန်းလုသည် အလျင်စလို မတိုက်ခိုက်ခဲ့ပေ။ သဲဝါချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း၌ ဝတ်စုံနက်နှင့်သူ၏ အပေါင်းအပါများ ရှိနေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရရှိထားသော သတင်းများအရ ထိုဝတ်စုံနက်နှင့်လူတိုင်းမှာ အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်ကြသည်။

သတိကြီးစွာထားရန်အတွက် လျန်ထျန်းလုနှင့် အခြားသူများသည် သဲဝါချိုင့်ဝှမ်းအပြင်ဘက်တွင် ကင်းစောင့်နေရင်း မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနချုပ်သို့ သတင်းပို့ခဲ့သည်။ သတင်းရရှိပြီးနောက် ဌာနချုပ်မှူး ထွမ်မုထောင်ကိုယ်တိုင် ဤဝေးလံသောနေရာသို့ အမြန်ဆုံး ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထွမ်မုထောင်၏ တည်ကြည်ခန့်ညားသော မျက်နှာတွင် မလိုလားသော အမူအရာများ မရှိဘဲ "သူက သဲဝါချိုင့်ဝှမ်းထဲမှာ ငါးရက်ကြာနေတာတောင် ပြန်မထွက်လာဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ထွမ်မုထောင်သည် တစ်ခုခု မှားနေပြီဟု ခံစားမိသည်။ ဝတ်စုံနက်နှင့်သူသည် နောက်ယောင်ခံလိုက်ခံနေရသည်ကို သိသွားပြီး သူတို့ကို အချိန်ဆွဲထားရန် သဲဝါချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းသို့ ဝင်ကာ လှည့်ကွက်တစ်ခု ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

"ဒါဆိုရင် အထဲဝင်ကြည့်ရအောင်။ အပြင်မှာ စောင့်ကြည့်ဖို့ လူနှစ်ယောက် ထားခဲ့မယ်" ဟု ထွမ်မုထောင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

လျန်ထျန်းလုနှင့် ကျန်ရှိသော ပညာရှင်လေးဦးစလုံးက နာခံလိုက်ကြသည်။

တစ်ဖက်လူတွင် မည်သို့သော အကြံအစည်ရှိပါစေ အကြွင်းမဲ့ အင်အားရှေ့မှောက်တွင် မည်သို့မျှ အသုံးဝင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူတို့အားလုံး နားလည်ထားကြသည်။ ထွမ်မုထောင်ကိုယ်တိုင် ရှိနေသဖြင့် မမျှော်လင့်ထားသော အမှားများ ဖြစ်လာစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနချုပ်မှူးအနေဖြင့် ထွမ်မုထောင်သည် မဟာမီးလျှံတော်ဝင်မိသားစု၏ ပြုစုပျိုးထောင်မှုကို ခံထားရသူ ဖြစ်သည်။ သူကျင့်ကြံထားသော သိုင်းပညာများနှင့် သူရရှိထားသော အရင်းအမြစ်များမှာ အကောင်းဆုံးများသာ ဖြစ်ပြီး သူ၏ ခွန်အားမှာလည်း "သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်" အဆင့်အောက်တွင် အမြင့်မားဆုံး အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"သူတို့ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ" စူးချန်ခုန်းသည် အလွန် သိချင်မိသော်လည်း အကွာအဝေးမှာ အလွန်ဝေးကွာလှသဖြင့် သူ၏ ထက်မြက်သော အကြားစွမ်းရည်ဖြင့်ပင် အောက်မှလူများ၏ စကားပြောသံကို မကြားရပေ။ သို့သော်လည်း သူလုပ်ရန်လိုအပ်သည်မှာ အခြေအနေကို အပေါ်မှနေ၍ စောင့်ကြည့်နေရန်သာ ဖြစ်သည်။

ထွမ်မုထောင် ဦးဆောင်သော မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ အစွမ်းထက်သူများအဖွဲ့သည် သဲဝါချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြပြီး အခြားပညာရှင်နှစ်ဦးမှာမူ ရန်သူ ထွက်ပြေးခြင်းမပြုနိုင်ရန် ချိုင့်ဝှမ်းထွက်ပေါက်၏ မြင့်မားသောနေရာများတွင် နေရာယူလိုက်ကြသည်။

သဲဝါချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း၌ သဲနှင့် ကျောက်ခဲများသာ ပြည့်နှက်နေပြီး ခြောက်ကပ်လျက်ရှိသည်။ ရံဖန်ရံခါ လေတိုက်ခတ်လာသောအခါ အေးစက်စက် လေတိုးသံများ ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။

ကျိုးပဲ့နေသော ကျောက်ခဲများ၊ သဲနုများနှင့် ခြောက်သွေ့နေသော သစ်ပင်များမှလွဲ၍ သဲဝါချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း၌ အခြားထူးခြားမှုများ မရှိသကဲ့သို့ သက်ရှိသတ္တဝါတစ်ကောင်၏ အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ရပေ။

သို့သော်လည်း ထွမ်မုထောင်နှင့် အခြားသူများသည် သတိကို လျှော့မချခဲ့ကြပေ။ လျန်ထျန်းလုနှင့် အပေါင်းအပါများသည် ဝတ်စုံနက်ဝတ်ထားသူ ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း ဝင်သွားသည်ကို မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ရက်အတော်ကြာ ဝိုင်းရံထားသော်လည်း ထွက်လာသည်ကို မတွေ့ခဲ့ရပေ။ ထိုဝတ်စုံနက်ဝတ်ထားသူသည် ကိုယ်ပျောက်တတ်သူ မဟုတ်လျှင် ဤသဲဝါချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း၌သာ ကျိန်းသေ ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။

"သတိထားကြ"

ရုတ်တရက် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းသွားလေ၏။ သူသည် သူတို့အပေါ် ကျရောက်လာသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဝုန်း"

သူတို့ဘေးနားရှိ တောင်ကုန်းသည် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားပြီး ကျောက်ခဲများ ပြိုကျလာသည်။ တောင်နံရံအတွင်းမှ ဝတ်စုံနက်နှင့်သူတစ်ဦးသည် လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အရှိန်ဖြင့် လက်သီးတစ်ချက်ကို ပစ်သွင်းလိုက်သည်။

ဤတိုက်ခိုက်မှုမှာ အလွန်ရုတ်တရက်ဆန်လှသော်လည်း ထွမ်မုထောင်နှင့် အခြားသူများမှာ အမြဲတမ်း သတိရှိနေကြသည့် ပညာရှင်များဖြစ်သဖြင့် အလွယ်တကူ အဖမ်းခံရမည် မဟုတ်ပေ။

"သေစမ်း..."

လျန်ထျန်းလုသည် အော်ပြောလိုက်ရင်း ရှေ့သို့ တိုးထွက်လိုက်သည်။ သူ၏ သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်မှ ဖိအားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝတ်စုံနက်နှင့်သူ၏ ပြင်းထန်သော လက်သီးချက်ကို သူ၏ ညာလက်သီးဖြင့် အားပါပါ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

"ဝုန်း"

လေထုမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း လေပြင်းများ တိုက်ခတ်သွားလေ၏။ ဝတ်စုံနက်နှင့်လူမှာ ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်ကဲ့သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး နောက်ကျောနှင့် တောင်နံရံ တိုက်မိကာ နံရံတစ်ခုလုံး ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

"ဂျွတ်... ဂျွတ်..."

သို့သော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ ဝတ်စုံနက်ဝတ်ထားသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိခိုက်မိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အနက်ရောင် မီးခိုးငွေ့များအဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားပြီး လေနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"မကောင်းတော့ဘူး"

လျန်ထျန်းလုနှင့် အခြားသူများသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။

"မင်း ဘယ်ကို ပြေးနိုင်မယ် ထင်နေတာလဲ"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချိုင့်ဝှမ်းအပြင်ဘက်မှ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန သိုင်းပညာရှင်နှစ်ဦး၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းမှ ဝတ်စုံနက်ဝတ်ဆင်ထားသူတစ်ဦးသည် အပြင်ဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထွမ်မုထောင်နှင့် အခြားသူများကို အစောပိုင်းက တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်မှာ ချီစွမ်းအားဖြင့် ဖန်တီးထားသော "ရုပ်သေး" အတုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ရန်သူသည် လူတိုင်း၏ အာရုံကို လွှဲရန် သူ၏ စွမ်းအားအချို့ကို ချန်ထားခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာမူ ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးပြုကာ ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းမှ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"သူ့ကို တား"

ဝင်ပေါက်ကို စောင့်နေသော ပညာရှင်နှစ်ဦးမှာ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ဝတ်စုံနက်ဝတ်ထားသူကို ဘယ်နှင့်ညာ ညှပ်ပိတ်တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။

ဝတ်စုံနက်ဝတ်ထားသူ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားလေ၏။ သူသည် ဤမူလနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်များ၊ အထူးသဖြင့် ထွမ်မုထောင်၏ အန္တရာယ်ကို ကောင်းစွာ သိထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်မည့်အစား ထွက်ပြေးရန်သာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

ဝတ်စုံနက်ဝတ်ထားသူသည် ခြေလှမ်းကို လျှင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲလိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် တစ္ဆေအရိပ်လေးခုအဖြစ် ကွဲထွက်သွားပြီး မတူညီသော လမ်းကြောင်းလေးခုသို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ ဘယ်အရာက အစစ်၊ ဘယ်အရာက အတုမှန်း ခွဲခြားရန် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။ သဲပြင်ပေါ်ရှိ ခြေရာများမှာပင် လူအစစ် နင်းထားသကဲ့သို့ အထင်သား ရှိနေသည်။

"ဘာ..."

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ ပညာရှင်နှစ်ဦးစလုံး အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း အနီးဆုံးရှိ အရိပ်နှစ်ခုကို လက်သီး၊ ခြေဦးများဖြင့် ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

"ဘုန်း... ဘုန်း..."

ထိုအရိပ်နှစ်ခုစလုံးမှာ ထိမှန်သည်နှင့် ပေါက်ကွဲသွားသည်။

"အတုတွေလား"

သူတို့၏ စိတ်များ လေးလံသွားခဲ့ပြီး တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ကျန်ရှိနေသော ဝတ်စုံနက်ဝတ် အရိပ်နှစ်ခုနောက်သို့ ခွဲ၍ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးကြသည်။

"ရွှီး... ရွှီး..."

သို့သော်လည်း ဝတ်စုံနက် အရိပ်နှစ်ခုမှာ ဝေဝါးသွားပြီး တစ်ခုစီမှ အရိပ်လေးခုစီ ထပ်မံကွဲထွက်သွားကာ မတူညီသော လမ်းကြောင်းများသို့ အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ထပ်မံ ထွက်ပြေးသွားပြန်သည်။

"ဒါ ဘယ်လို နည်းပညာမျိုးလဲ"

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ သိုင်းပညာရှင်နှစ်ဦးစလုံး လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သူတို့ အစွမ်းကုန် လိုက်လံဖမ်းဆီးသော်လည်း ထွက်ပြေးနေသော အရိပ်လေးခုကို အမှီမလိုက်နိုင်ဘဲ မိုင်အနည်းငယ်အကွာတွင် ထိုအရိပ်များမှာ မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝတ်စုံနက်နှင့်မှာ အချိန်တိုအတွင်း မိုင်ပေါင်းများစွာ အကွာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝတ်စုံနက်ဝတ်ထားသူသည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း ဆက်လက် ထွက်ပြေးနေသည်။ "မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန ဆိုတာ ဒါပဲလား။ အားလုံးက အမှိုက်တွေပဲ"

သူသည် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကို အာရုံလွှဲရန် အမိန့်ရရှိထားသူ ဖြစ်ပြီး သူ၏ "တစ္ဆေမိစ္ဆာအတတ်" ကြောင့် ဌာန၏ ပညာရှင်များ မျက်စိရှေ့တွင်တင် အလွယ်တကူ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့သဖြင့် မိမိကိုယ်ကို အလွန် ဂုဏ်ယူနေမိသည်။

တစ်ခဏပင် မရပ်နားဘဲ မိုင်ပေါင်းတစ်ရာကျော် ဖြတ်ကျော်လာပြီးနောက် ဝတ်စုံနက်ဝတ်ထားသူသည် ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းရပ်သွားသည်။ ရှေ့ရှိ ကျောက်တုံးကြီးပေါ်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ့ကို စောင့်ကြိုနေသကဲ့သို့ ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားလေ၏။

ထိုအနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားမှာ စူးချန်ခုန်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် "ကြိုးကြာဖြူ ပုန်းကွယ်ခြင်းအတတ်" ဖြင့် ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းမှ လွတ်မြောက်လာပုံ တစ်ခုလုံးကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝတ်စုံနက်ဝတ်ထားသူက မည်သို့ပင် လိမ္မာပါးနပ်စွာ ရွေ့လျားပါစေ မည်မျှပင် အရိပ်များ ခွဲထားပါစေ၊ စူးချန်ခုန်းသည် ဆယ်မိုင်ပတ်လည်အတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို အပေါ်စီးမှ မြင်တွေ့နေရသဖြင့် ဝတ်စုံနက်ဝတ်ထားသူ၏ လုပ်ရပ်တိုင်းမှာ သူ၏ မျက်စိအောက်တွင်သာ ရှိနေခဲ့သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် သူ့ကို အမူအရာမရှိဘဲ ကြည့်လိုက်ပြီး "မင်း 'ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်ဂိုဏ်း' ရဲ့ ကိစ္စတွေအကြောင်း ဘာတွေသိထားလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

အစောပိုင်းက ရရှိထားသော သတင်းများအရ ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်ဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးခဲ့သူများမှာ ဝတ်စုံနက်ဝတ်ဆင်ထားသူ လေးဦး ဖြစ်သည်။ ယခု မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသော ဤလူသည် ထိုဂိုဏ်းဖျက်ဆီးမှုတွင် ပါဝင်ခဲ့သူများလား။

သို့သော်လည်း ဝတ်စုံနက်နှင့်လူက စူးချန်ခုန်း၏ မေးခွန်းကို ပြန်မဖြေပေ။ သူသည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝေဝါးစေလိုက်ပြီး တစ်ခုမှ နှစ်ခု၊ နှစ်ခုမှ လေးခုအဖြစ် အရိပ်များ ခွဲလိုက်သည်။ ထိုပုံတူအရိပ်လေးခုမှာ လမ်းကြောင်းလေးခုသို့ တစ်ပြိုင်နက် ပြေးထွက်သွားကြသည်။

ဝတ်စုံနက်ဝတ်ထားသူသည် စူးချန်ခုန်း၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို မသိသော်လည်း ရန်လိုသော အသွင်ရှိသည့် လူသစ်တစ်ယောက်နှင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ ပညာရှင်များနောက်မှ လိုက်လာနေသဖြင့် အမြန်ဆုံး လွတ်မြောက်ရန်သာ အကောင်းဆုံးဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါ့ရှေ့မှာ ဒီလို လှည့်ကွက်တွေ သုံးချင်နေတာလား"

စူးချန်ခုန်းသည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လက်ချောင်းများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ရာ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သဘာဝစွမ်းအင်များသည် စူးချန်ခုန်း၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် လှုပ်ခတ်သွားလေ၏။

ဝူချင်းရှီ၊ မျောက်ဝံနတ်ဆိုး လေဟာနယ် ဖမ်းဆုပ်ချက်။

ထိုအရိပ်လေးခုမှာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှပင် မပြေးရသေးမီ "ဂျွတ်" ဟူသော အသံနှင့်အတူ ပျက်စီးသွားကြသည်။ မမြင်ရသော ဧရာမ လက်ဝါးကြီးတစ်ခုက သူတို့ကို ဆုပ်နယ်လိုက်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဖိအားများ ကျရောက်လာပြီး အတုအယောင် အရိပ်သုံးခုစလုံးမှာ တစ်ပြိုင်နက် ပေါက်ကွဲသွား‌လေ၏။

ဝတ်စုံနက်ဝတ်ထားသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အစစ်မှာမူ ပျက်စီးသွားခြင်းမရှိသော်လည်း အရိုးများ ကျိုးကြေကာ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ ပေါက်ထွက်လုမတတ် ပြင်းထန်စွာ ဖိသိပ်ခံလိုက်ရလေသည်။