သူပဲ သူပဲ သူဆိုတာသေချာတယ်။
Vol. 11 Ch. 103
ဝမ်ကျဲသည် မိစ္ဆာကလေးငယ် ကို ရှာဖွေရန် ဒါ့ကင်းတောင်သို့ ဦးတည်သွားရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် သူ၏ ခြေရာလက်ရာများကို ဖုံးကွယ်ရန် အားမထုတ်ခဲ့ပေ။သူ့နောက်ကို လိုက်နေသည့် သရဲဆရာကြီး သည် သူ့နောက်ကို လိုက်ရဲသည့် သတ္တိရှိမရှိ သူ သိချင်နေသည်။
တကယ်လို့ လိုက်လာရဲရင်လည်း အစ်ကိုကျဲက ထိုအရာသည် ပုံမှန်အတိုင်း ကြီးထွားဖွံ့ဖြိုးနေခြင်း ရှိမရှိ အခွင့်အရေးယူပြီး စစ်ဆေးကြည့်ပေလိမ့်မည်။
“ဝမ်ကျဲ”
မလှမ်းမကမ်း အရှေ့ဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
တန်ဝမ်ကျဲက လမ်းဆုံကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။
“မင်းလည်း ကူးပြောင်းခြင်း ဖြစ်စဉ်ထဲ ပါသွားတာလား။”
ရင်းနှီးပြီးသား ပုံရိပ်တစ်ခု အရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။ ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ဦလေးကျူးပင် ဖြစ်သည်။
“ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ငါတို့ တောင်ပေါ်ကို အတူတူ တက်ကြမယ်လို့ သဘောတူထားတာ မေ့သွားပြီလား။ဟို မိစ္ဆာညီအစ်မတွေရဲ့ ကိစ္စက မပြီးသေးဘူးလေ။”
“အော်... ဟုတ်သားပဲ ဟုတ်တယ်။”
တန်ဝမ်ကျဲက သတိရသွားသကဲ့သို့ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လိုက်မီရန် ခြေလှမ်းကို မြှင့်လိုက်သည်။
မိစ္ဆာကလေးငယ်များသည် လူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် အလိုချင်ဆုံး အရာများကို အသုံးပြုကာ လှည့်စားမှုများ ပြုလုပ်နိုင်သည်ကို သူ မှတ်မိလိုက်သည်။ သို့သော် တန်ဝမ်ကျဲ အမှန်တကယ် မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ သူ အတွေ့ချင်ဆုံးသူသည် နျန်ရင်း ကျူးကျူး တင်းတင်း သို့မဟုတ် တခြားမိန်းကလေးများ မဟုတ်ဘဲ ဦးလေးကျူး ဖြစ်နေခြင်းပင်။
“ငါက တကယ့်ကို တာအို အပေါ်မှာပဲ အာရုံစိုက်နေတဲ့သူမို့လို့လား။ငါ့ရဲ့ စိတ်ရင်းက လောဘကြီးတာ ကာမဂုဏ် လိုက်စားတာမျိုး မဟုတ်ဘူးလား။”
တန်ဝမ်ကျဲမိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိသည်။ သူသည် အမြဲတမ်း မိမိကိုယ်ကိုယ် အသက်ရှည်ရှည် နေချင်ပြီး လှပတဲ့ မိန်းကလေးတွေနဲ့ ပျော်ချင်တဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်ဟုသာ ထင်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အထင်သေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
မိစ္ဆာကလေးငယ်၏ လှည့်စားမှုများသည် လိမ်ညာခြင်း မရှိပေ။ တန်ဝမ်ကျဲသည် ချက်ချင်းပင် ကျောကို မတ်လိုက်သည်။မကောင်းဆိုးဝါး တစ်ကောင်က မိမိ၏ တရားဓမ္မအပေါ် ထားရှိသော စိတ်ဓာတ်ကို အသိအမှတ်ပြုပေးခြင်းထက် ပို၍ ကျေနပ်စရာ မရှိတော့ပေ။
တောင်ပေါ်ရှုခင်းများသည် သူတို့အတွင်းသို့ ဝင်လာသည်နှင့်အမျှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောင်းလဲလာသည်။ တန်ဝမ်ကျဲ၏ ညာဘက်လက်သည် ကျောပိုးအိတ်အတွင်းရှိ ဓားမကြီး၏ လက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
“ငါ စုံစမ်းထားသလောက်ဆိုရင် အဲဒီညီအစ်မတွေရဲ့ မိဘတွေက မိစ္ဆာပြုလုပ်တဲ့ ဆရာတွေ ပဲ”
ဦးလေးကျူး စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် ကန်ကျောက်ခံလိုက်ရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လေထဲသို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး သစ်ပင်တစ်ပင်နှင့် သွားတိုက်မိကာ ချက်ချင်းပင် မည်းညစ်ပြီး ပိန်ချုံးနေသော ရုပ်ဆိုးသည့် နာနာဘာဝ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ဦးလေးကျူးက ဒီကို ဘယ်လိုလုပ် လာနိုင်မှာလဲ သောက်တုံးရဲ့။”
တန်ဝမ်ကျဲသည် ညာဘက်လက်ဖြင့် ဓားကို မြှောက်ကာ ရှေ့သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ သူသည် မိစ္ဆာကလေးငယ်နောက်ကို လိုက်ကာ ခုတ်ချလိုက်သည်။ထိုသတ္တဝါမှာ ထူးဆန်းသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ရှောင်တိမ်းသွားသော်လည်း အဝေးမှနေ၍ ညွှန်လိုက်သော ဓားလက်ချောင်း အချက်ကြောင့် လေထဲတွင် ခဏမျှ တောင့်ခဲသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။
သူသည် အနေအထားကို ပြောင်းကာ ဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ပြီး အပေါ်မှနေ၍ မိစ္ဆာကလေးငယ်ကို ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
မိစ္ဆာကလေးငယ်ကို သုတ်သင်ပြီးနောက် အရှေ့က ရှုခင်းမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ နက်ရှိုင်းသော တောင်တောကြီးမှာ စွန့်ပစ်ထားသော အပန်းဖြေဥယျာဉ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ တောင်တက်လမ်းဘေးတွင် နှစ်ရှည်လများ စွန့်ပစ်ထားသဖြင့် နွယ်ပင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော အဆောက်အအုံ ပျက်အချို့ ရှိနေသည်။
တန်ဝမ်ကျဲက အတော်လေး ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် ဤမိစ္ဆာကလေးငယ်ကို သတ်ပြီးနောက် သူသည် နောက်ထပ် ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်မျိုးနှင့် မကြုံရတော့ပေ။
ထိုအချိန်မှာပင် မိစ္ဆာကလေးငယ် အများအပြားသည် သူ့ကို တိတ်တဆိတ် ဝိုင်းရံထားကြသည်။ တန်ဝမ်ကျဲက သူတို့ထဲမှ တစ်ကောင်ကို ဘယ်လို လွယ်လွယ်ကူကူ သုတ်သင်လိုက်သည်ကို သူတို့ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်ခဲ့ကြသည်။
မိစ္ဆာကလေးငယ်များသည်လည်း ကြောက်ရွံ့တတ်ကြသည်။
“ဝုန်း... ဝုန်းးးး”
အရှေ့ဘက်မှ လွှစက် တစ်ခု၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
မိစ္ဆာကလေးငယ်များသည် မြက်တောနှင့် သစ်ပင်ထိပ်များတွင် ပုန်းအောင်းနေကြပြီး တန်ဝမ်ကျဲက ခရီးဆောင်သေတ္တာတစ်ခုထဲမှ စက်လွှကို ယုတ္တိမရှိစွာ ထုတ်ယူလိုက်သည်ကို ကြည့်နေကြသည်။
“ချန်...”
ထို့နောက် သူက လင်းကွင်း တစ်စုံကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုအသံမှာ အလွန်ကျယ်လောင်လွန်းသဖြင့် မိစ္ဆာကလေးငယ်များမှာ လန့်ပြီး နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူက ပလတ်စတစ် နှင်းပန်းတစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။
“ဘယ်မှာလဲ။”
သူက နှင်းပန်းတွေနားကို နားကပ်လိုက်ပြီး တစ်ခုခုကို နားထောင်နေသကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။
“အော်... အော်... သိပြီ”
နှင်းပန်းများသည် ရုတ်တရက် လည်သွားပြီး အနီးဆုံးရှိ မိစ္ဆာကလေးငယ် ပုန်းနေသည့် နေရာသို့ တည့်တည့် ညွှန်ပြလိုက်သည်။
ထိုပလတ်စတစ် ပန်းအိုးက တကယ်ပဲ သူတို့ကို ရှာတွေ့နိုင်တာလား။
ပစ်မှတ်ထားခံရသော မိစ္ဆာကလေးငယ်မှာ လှည့်စားမှုတစ်ခု အသုံးပြုကာ ကိုယ်ပျောက်ပြီး ထွက်ပြေးသွားသည်။ ထို့နောက် တန်ဝမ်ကျဲက သူ၏ ညာဘက် ဓားလက်ချောင်းကို နှင်းပန်းပေါ်တွင် တင်ကာ ပန်းညွှန်ပြသည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ကြည့်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
အပေါ်... အောက်... ပြီးတော့ ရပ်သွားသည်။
လေထဲတွင် မိစ္ဆာကလေးငယ်တစ်ကောင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာပြီး ပြန်တွားသွားရန် ကြိုးစားသော်လည်း တန်ဝမ်ကျဲ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ သူက ထိုအရာကို မပြီး ကြည့်လိုက်သည်။၎င်းမှာ အမွေးမရှိသော မျောက်တစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်။
“ဒီတစ်ကောင်ကတော့ အားနည်းနေပြီပဲ။ ထားလိုက်ပါနောက်တစ်ကောင်နဲ့ လဲလိုက်မယ်။”
တန်ဝမ်ကျဲက ထိုမိစ္ဆာကလေးငယ်ကို နင်းကာ သူ၏ ညာဘက်လက်ကို နှင်းပန်းပေါ် ပြန်တင်လိုက်သည်။ အလိုအလျောက် ပစ်မှတ်ချိန်စနစ် ပွင့်သွားပြီဖြစ်သည်။
သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာ မီးခိုးမထွက်သော ပစ်ကွင်းတစ်ခုတွင် အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေသည်။ မိစ္ဆာကလေးငယ်များမှာ ဟိုဟိုဒီဒီ ထွက်ပြေးကြသည်။ ထိုပစ်ချက်များ၏ စွမ်းအားမှာ မပြင်းထန်သော်လည်း တန်ဝမ်ကျဲသည်။
“ဒီတစ်ကောင်ကတော့ အပူလျှပ်နေပုံရတယ်။”
“ဒီတစ်ကောင်ကတော့ ဖွံ့ဖြိုးမှု မမှန်ဘူး။”
“ဒီတစ်ကောင်ကတော့ သိပ်မခိုင်ဘူး။”
အသက်ရှင်နိုင်မည့်သူများပင် နောက်ဆုံးတွင် မလွတ်မြောက်နိုင်ကြပေ။
ပစ်ခတ်သံများ ရပ်တန့်သွားသောအခါ မိစ္ဆာကလေးငယ်များ ပြန်လည် စုဝေးလာကြသည်။
သူတို့သည် တန်ဝမ်ကျဲက မြေပြင်ပေါ်တွင် အသက်ငင်နေသော မိစ္ဆာကလေးငယ်များကို နွယ်ပင်တစ်ခုဖြင့် တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် တွဲချည်နေသည်ကို ကြည့်နေကြသည်။ တန်ဝမ်ကျဲ၏ ရောင့်တက်မှုကြောင့် မိစ္ဆာကလေးငယ်များ ပိုမို စုဝေးလာကြသည်။
သို့သော် တန်ဝမ်ကျဲက ရုတ်တရက် သူ၏ လက်ချောင်းကို ကိုက်ကာ အဝေးက သစ်ပင်နောက်တွင် ပုန်းနေသော မိစ္ဆာကလေးငယ်ထံသို့ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်ကို သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်။ သစ်ပင်ပင်စည်မှာ ကျိုးထွက်သွားပြီး မိစ္ဆာကလေးငယ်မှာလည်း လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။
အသက်ရှင်ရန် တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ စုဝေးလာကြသော မိစ္ဆာကလေးငယ်များသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် လူစုခွဲသွားကြပြီး တန်ဝမ်ကျဲ သူ၏ ရလဒ်များကို သယ်ဆောင်ကာ တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားသည်ကို စိုက်ကြည့်နေကြရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။
သူတို့ သူ့ကို အခုတော့ လွှတ်ပေးလိုက်မည်။ အနီရောင်ဝတ် မိန်းကလေး ပြန်လာလျှင်တော့ သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည် ရယူကြမည်ဖြစ်သည်။
ရုတ်တရက် တန်ဝမ်ကျဲ ရပ်လိုက်သည်။ သူ့နောက်က လိုက်လာသော မိစ္ဆာကလေးငယ်များလည်း ချက်ချင်း ရပ်လိုက်ကြသည်။ တစ်ကောင်ဆိုလျှင် အရှိန်မထိန်းနိုင်ဘဲ သစ်ပင်ကိုပင် သွားတိုက်မိသည်။
“အား...ငါ ဘယ်လိုများ မေ့သွားတာလဲ။”
တန်ဝမ်ကျဲက ခေါင်းလှည့်ကာ နှင်းပန်းများ ညွှန်ပြသည့် အဝေးက သစ်ပင်တစ်ပင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“တောင်အောက်ဆင်းတဲ့ လမ်းက ဘယ်ဘက်မှာလဲ။”
သစ်ပင်နောက်က မိစ္ဆာကလေးငယ်သည် တန်ဝမ်ကျဲက လက်ညွှန်ပြနေသည်ကို မြင်သောအခါ မတတ်သာဘဲ ထွက်လာခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ညွှန်ပြပေးလိုက်သည်။
“နှုတ်ဆက်ပါတယ်။”
တန်ဝမ်ကျဲကလက်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။
မိစ္ဆာကလေးငယ်များသည် ထွက်ခွာသွားသော သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ထူးဆန်းသော အော်ဟစ်သံများ ပြုလုပ်နေကြသည်။ သူတို့ သဘောတူညီချက် တစ်ခု ရယူလိုက်ကြသည်။
ဒီတစ်ခါတော့လွှတ်ပေးလိုက်မယ်နောက်တစ်ခါကျရင်တော့ သူ့ကို သေချာပေါက် သတ်မယ်။
လူမှုဝန်ထမ်း လီရှူးဖန်၏ သမီးမှာ ပျောက်ဆုံးနေသည်မှာ နာရီပေါင်း ၅၀ ကျော်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏ ပထမဆုံး အတွေးမှာ ရဲကို တိုင်ကြားရန်ဖြစ်သော်လည်း သူမသမီး လီယာတင်းပျောက်ဆုံးချိန်တွင် သူမဘေး၌ အနီရောင်ဝတ် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှိနေသည်ဟူသော သတင်းကိုသာ ရခဲ့သည်။
သဘာဝလွန် အင်အားစုများ ပါဝင်နေသည်ကို သိသောအခါ သူမသည် မယုံကြည်ဘဲ မနေတော့ပေ။ ထို့အစား သူမသည် သူမသမီး၏ ရည်းစားဖြစ်သူ ကျားမင်း နတ်ဝင်သည် ကို ဆက်သွယ်ခဲ့သည်။
ကျားမင်းသည် တောင်ပေါ်တွင် လူရှာရန်အတွက် စီတန်းလှည့်လည်မှု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
နဂါးကျား စကတ်ကို ဝတ်ထားသော အင်္ကျီမဲ့ လူငယ်တစ်ဦးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်နေပြီး သူ၏ လည်ချောင်းထဲမှ ဟိန်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူတို့နှင့်အတူ လူပေါင်းများစွာ ပါဝင်လာကြသော်လည်း သူတို့ မလှုပ်ရှားရသေးခင်မှာပင် ရဲကားများ သူတို့နောက်သို့ လိုက်လာကြသည်ကို တွေ့ရသည်။
နတ်ဝင်ခြင်းကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရန် တစ်စုံတစ်ဦးက ရဲများကို သွားတားခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရဲများသည် အနှောင့်အယှက် ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ ခဏမျှ စကားပြောပြီးနောက် သူတို့သည် စီတန်းလှည့်လည်မှုနောက်မှ လိုက်ပါခွင့် ရခဲ့သည်။
“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။”
လီရှူးဖန်သည် သူမသမီးကို ကယ်တင်နိုင်မည့် မည်သည့် အခွင့်အရေးကိုမျှ လက်လွတ်မခံချင်သဖြင့် အမြန်ပြေးသွား မေးမြန်းလိုက်သည်။
“အလိုရှိခံထားရတဲ့ ရာဇဝတ်သားတစ်ယောက် ပျောက်ဆုံးနေတယ်လို့ ရဲတွေက ပြောတယ်။ စောင့်ကြည့်ကင်မရာထဲမှာ သူ ဒီဘက်ကို လာနေတာကို တွေ့ရတယ် ပြီးတော့ သူ မပျောက်ဆုံးခင်မှာ အနီရောင်ဝတ် မိန်းကလေးနဲ့အတူ ထွက်သွားတာကိုလည်း တွေ့ရတယ်။”
ဒါဆို သူမသမီး ပျောက်ဆုံးမှုနဲ့ တကယ်ပဲ ပတ်သက်နေတာပေါ့။
ရှေ့ဆုံးက အုပ်စုမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ”
လီရှူးဖန်ပြေးသွားသည်။
“ဖိနပ်တစ်ဖက် တွေ့တယ်။”
ထိုကျားမင်း စီတန်းလှည့်လည်မှုကို ဦးဆောင်သူမှာ ဆရာကြီး အားလုံဖြစ်သည်။
လီရှူးဖန်က ထိုဖိနပ်ကို ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့်။
“ဒါ လီယာတင်းရဲ့ ဖိနပ်ပဲ သူမ တောင်ပေါ်မှာ ရှိနေတယ်။”
ဆရာကြီး အလုံက ပြောသည်။
“နေဦး ကျားမင်းက ပြောတယ် အရှေ့က မိစ္ဆာကလေးငယ်တွေရဲ့ နယ်မြေပဲ အလွယ်တကူ ဝင်လို့မရဘူး။”
“မိစ္ဆာကလေးငယ်။”
“အဲဒါက တစ်မျိုး... နေဦး၊ အရှေ့မှာ ဘာအသံလဲ။”
တောင်ပေါ်မှနေ၍ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကောင်းကင်ကြီးမှာလည်း ရုတ်တရက် မှောင်အတိ ကျသွားတော့သည်။
ထူးဆန်းသော အော်ဟစ်သံများကိုလည်း အဆက်မပြတ် ကြားနေရသည်။ အချို့မှာ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် အနားသို့ တိုးသွားရာ ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံး လွယ်ထားပြီး နှင်းပန်းအိုးတစ်လုံးကို ပိုက်ထားကာ ညာဘက်လက်တွင် မျောက် တစ်အုပ်ကို တွဲချည်ပြီး သယ်ဆောင်လာသော အမျိုးသားတစ်ဦး သူတို့ထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
“အနားမသွားနဲ့။”
ဆရာကြီး အားလုံက ရှေ့သို့ တိုးချင်သူကို တားလိုက်သည်။
နတ်ဘုရားက အရှေ့တွင် အန္တရာယ်ရှိသည်ဟု ဆိုထားသည်။ ယခုကဲ့သို့ အချိန်မျိုးတွင် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသူမှာ သေချာပေါက် ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။
ထိုအမျိုးသား၏ မျက်နှာကို သေချာမြင်လိုက်ရသောအခါ ဆရာကြီး အားလုံမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
“နေဦး... သူပဲ။”
သူသည်နက်ကျားမင်းကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သော လူငယ်ပင် ဖြစ်သည်။
“သူပဲ။”
လီရှူးဖန်လည်းသူ့ကို မှတ်မိသွားသည်။ သူသည် သူမ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အမြဲတမ်း ခြေရာခံနေသော အင်တာနက်ပေါ်တွင် နာမည်ကြီးနေသည့် အချောဆုံး အလိုရှိရာဇဝတ်သားပင် ဖြစ်သည်။
စီတန်းလှည့်လည်မှု နောက်ဆုံးက ရဲများလည်း သူ့ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် မှတ်မိသွားကြသည်။သူတို့ ဖမ်းဆီးရမည့် အလိုရှိရာဇဝတ်သားပင် ဖြစ်တော့သည်။