အားပြန်သွင်းနိုင်သော မိုးကြိုးငါးသွယ် မန္တန်စက္ကူ
Vol. 11 Ch. 105
တန်ဝမ်ကျဲ ပြောလိုက်သော စကားမှာ အလွန်ပင် ရုတ်တရက် ဆန်လွန်းလှသည်။
ဘေးတွင် ရပ်နေသော လင်ကျွင်းခိုင်မှာ စကားပြောရန် ဝန်လေးနေမိသည်။ သူသည် လင်မေဟွာနှင့် သူမသမီး၏ အကြောင်းကို လာရာလမ်းတွင် ကြားသိခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။ မိခင်နှင့် သမီးမှာ အလွန်သနားစရာ ကောင်းသည်ဟု သူခံစားရသော်လည်း သူ၏ရည်းစားကို တောင်ပေါ်သို့ ဖမ်းခေါ်သွားသူမှာလည်း ထို သနားစရာကောင်းသော အနီရောင်ဝတ် မိန်းကလေးပင် ဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။
ထိုအချိန်တွင် တန်ဝမ်ကျဲသည် ဓားသွေးခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသော လင်မေဟွာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
လင်မေဟွာမှာမူတန်ဝမ်ကျဲ၏ ရုတ်တရက် မေးခွန်းကြောင့် အံ့ဩခြင်း မရှိပေ။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အမူအရာ ကင်းမဲ့နေပြီး တန်ဝမ်ကျဲကို ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်ဖြင့်သာ ကြည့်နေသည်။
သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ရောက်နေသော လင်ကျွင်းခိုင်မှာမူ အလွန်ပင် နေရခက်နေသည်။ထိုနှစ်ယောက်လုံးမှာ သက်မဲ့အရာဝတ္ထုများကဲ့သို့ပင်။သူသည် ဖိအားများသော ဇုန်တစ်ခုထဲသို့ နစ်ဝင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး သူ၏ အသက်ရှူသံကြောင့် သူတို့၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်မိမည် စိုးသဖြင့် အသက်ကိုပင် အောင့်ထားမိသည်။
နှစ်ဖက်လုံးမှာ ကျောက်ရုပ်များကဲ့သို့ပင် ဆက်သွယ်နေကြပုံရသည်။ းနောက်ဆုံးတွင် လင်မေဟွာက ခက်ခက်ခဲခဲ ပြုံးလိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။
“ဒီနေ့ ရောက်လာမယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိပြီးသားပါ။”
“အနီရောင်ဝတ် မိန်းကလေးကို ဖမ်းဖို့က မခက်ပါဘူး တောင်ပေါ်တက်နေဖို့ မလိုဘူး။”
တန်ဝမ်ကျဲကလင်မေဟွာကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။
“ခင်ဗျား အပြင်ထွက်ပြီး လမ်းအနည်းငယ် ပတ်လျှောက်လိုက်ရုံနဲ့ သူမ သေချာပေါက် ရောက်လာလိမ့်မယ်။”
သူမ အပြင်ထွက် လမ်းလျှောက်ခြင်းမှာ ငါးစာချသကဲ့သို့ပင်။ငြိမ်ငြိမ်ရပ်နေရုံနှင့်ပင် အနီရောင်ဝတ် မိန်းကလေးကို အိမ်တံခါးဝအထိ ရောက်လာအောင် ဆွဲဆောင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။
လင်မေဟွာက ခက်ခက်ခဲခဲ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ အကယ်၍ သူမတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် စတေးရန် ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်သာ ရှိခဲ့လျှင် ယခုအထိ စောင့်နေမည် မဟုတ်ပေ။
သူမတွင်အိမ်၌ ကျန်ရှိနေသေးသော သမီးတစ်ယောက် ရှိသေးသည်။ ယခင်က သူမတွင် အနီရောင်ဝတ် မိန်းကလေးကို ရင်ဆိုင်ရန် ယုံကြည်မှု မရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ တန်ဝမ်ကျဲ ရှိနေသဖြင့် ဤကိစ္စကို တစ်ခါတည်း အပြတ်ရှင်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။
“လင်ကျွင်းခိုင် ငါ့ကို ပစ္စည်းအချို့ ပြင်ဆင်ပေးဦး ဒီည အနီရောင်ဝတ် မိန်းကလေး ကိစ္စကို အပြတ်ရှင်းကြမယ်။”
“အော်... ဟုတ်ကဲ့။ ဘာတွေ လိုလဲ။”
“ဖယောင်းတိုင်အနီ အမွှေးတိုင်အိုး၊ ကြာပန်းဆီမီးခွက်၊ မင်ကြိုး၊ အရှင်ကြက်ဖတစ်ကောင်၊ အမိန့်ပေးအလံ၊ စားပွဲတစ်လုံး... ပြီးတော့ ပါဆယ်ထမင်း သုံးပွဲနဲ့ ကိုကာကိုလာ နှစ်ပုလင်း။”
လင်ကျွင်းခိုင် ဇဝေဇဝါဖြင့် ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။
“ပက်ပစီလား ကိုကာကိုလာလား။”
“တစ်မျိုးတစ်ပုလင်းစီပဲ ဝယ်ခဲ့။ ငါက သိပ်ပြီး ဇီဇာမကြောင်တတ်ဘူး။”
“ခင်ဗျား သောက်ဖို့လား။နတ်ဘုရားတွေအတွက် မဟုတ်ဘူးလား။”
“ပေါက်ကရတွေ။ အဲဒီလို အငြင်းပွားစရာကောင်းတဲ့ ဖျော်ရည်မျိုးကို နတ်ဘုရားတွေကို ကပ်လို့ နတ်ဘုရားက ပက်ပစီဂိုဏ်းသား ဒါမှမဟုတ် ကိုကာကိုလာဂိုဏ်းသား ဖြစ်နေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ဒီလိုကိစ္စသေးသေးလေးနဲ့ အတင်းတွေ ပြောနေရင် ဒုက္ခ။”
“ပါဆယ်ထမင်းကရော။”
“ကြက်ဥပိုထည့်၊ ဝက်အူချောင်းပိုထည့်၊ ချိစ် ကို နှစ်ဆထည့်ခဲ့။”
လင်ကျွင်းခိုင်က အော် ဟု ဆိုကာ ထွက်သွားတော့သည်။ပစ္စည်းသွားဝယ်ခြင်းက ဤနေရာတွင် လူနှစ်ယောက် မျက်လုံးချင်း ဆက်သွယ်နေသည်ကို ကြည့်နေရခြင်းထက် ပိုကောင်းသည်။
ဝင်းထဲတွင် လူနှစ်ယောက်နှင့် မိစ္ဆာကလေးငယ် နှစ်ကောင်သာ ကျန်တော့သည်။ မိစ္ဆာကလေးငယ် နှစ်ကောင်မှာ အားအင်ကုန်ခမ်းကာ လိမ်လိမ်မာမာ ဝပ်နေကြသည်။
“ခင်ဗျားလက်မောင်းက အဲဒါ မိုးကြိုးငါးသွယ် မန္တန်လား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
လင်မေဟွာကသူမ၏ အင်္ကျီလက်ကို မပြလိုက်ရာ လက်မောင်းပေါ်က တက်တူး ပေါ်လာသည်။
“အားဝေ။”
တန်ဝမ်ကျဲက လှည့်မကြည့်ဘဲ အော်ခေါ်လိုက်သည်။
လှောင်အိမ် ဘယ်ဘက်က မိစ္ဆာကလေးငယ်က
“အစ်ကိုကျဲ အားဝေ သေသွားပြီလေ။”
သို့သော် ညာဘက်က မိစ္ဆာကလေးငယ်က ပိုမြန်သည်။
“အစ်ကိုကျဲ ကျွန်တော်က ရှောင်မင်ပါ။”
လှောင်အိမ်ထဲတွင် မိစ္ဆာကလေးငယ် နှစ်ကောင်သာ ကျန်တော့ပြီး တစ်ကောင်က ရှောင်မင်ဟု ဆိုကာ အစ်ကိုကျဲကမူ အားဝေ ကျန်သေးသည်ဟု ယူဆနေသည်။အစ်ကိုကျဲက ဘယ်တော့မှ မမှားနိုင်သဖြင့် ကျန်ရှိသော မိစ္ဆာကလေးငယ်၏ အမည်မှာ... အားဝေ... သို့မဟုတ် အားဝေ ပင် ဖြစ်ရမည်။
သူတို့နှစ်ဦးရှေ့တွင် တန်ဝမ်ကျဲက အားဝေကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လင်မေဟွာ၏ အံ့ဩနေသော အကြည့်အောက်တွင် ထိုမိစ္ဆာကလေးငယ်ကို သူမ၏ လက်မောင်းပေါ်သို့ ဖိကပ်လိုက်သည်။
ရှဲခနဲ အသံနှင့်အတူ မီးခိုးဖြူများ ထွက်ပေါ်လာသည်။အားဝေမှာ အသည်းအသန် ရုန်းကန်တော့သည်။
တန်ဝမ်ကျဲက မိစ္ဆာကလေးငယ်ကို ဘေးသို့ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လင်မေဟွာ၏ လက်မောင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။
၎င်းမှာ သာမန် အလတ်တန်းစား အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ လက်မောင်းနှင့်သာ တူသည်။ သူမ လက်မောင်းပေါ်က မန္တန်မှာ ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားကြောင့် မဟုတ်ဘဲ နတ်ဘုရား၏ စွမ်းအားကြောင့် ခိုင်မြဲနေခြင်းဖြစ်သည်။
သူသည် မန္တန်ပညာရပ်ကို စိတ်ဝင်စားသော်လည်း ကိုယ်တိုင်ရေးရန်တော့ အားမသန်ပေ။ အခြားသူများ ရေးပေးထားသော မန္တန်များကို ပိုက်ဆံကြဲသကဲ့သို့ စိတ်တိုင်းကျ ကြဲပစ်ရခြင်းကိုသာ သူ ပိုနှစ်သက်သည်။
တန်ဝမ်ကျဲ၏ တောင်းဆိုချက်အရ လင်မေဟွာက ဘောပင်တစ်ချောင်းဖြင့် စက္ကူအဖြူပေါ်တွင် မန္တန်တစ်ခု ရေးဆွဲလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ရာမှာ အလွန်ပင် ချောမွေ့လှသည်။ သူမ ဤမန္တန်ကို အကြိမ်ပေါင်း ထောင်နှင့်သောင်းနှင့်ချီ၍ ရေးဆွဲခဲ့ဖူးပုံရသည်။
“ဒီလို ရေးဆွဲတာကလည်း အစွမ်းရှိတာပဲလား။”
တန်ဝမ်ကျဲကဘေးမှ မေးလိုက်သည်။
လင်မေဟွာက
“ဟုတ်ပါတယ်။”
ယုံကြည်ချက်ရှိရှိခေါင်းညိတ်ပြသည်။
A4 စက္ကူနဲ့ ဘောပင်ကို ဒီလိုရေးထားတဲ့ မိုးကြိုးငါးသွယ် မန္တန်က တကယ်ပဲ မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းနိုင်တာလား။ဒါက သိပ်ပြီး ယုတ္တိမရှိလှဘူး။သို့မဟုတ် သူမသည် နတ်ဘုရားများ၏ အလွန်အမင်း ကောင်းချီးပေးခြင်းကို ခံထားရသဖြင့် မည်သည့်ပစ္စည်းကို သုံးသည်ဖြစ်စေ စိတ်တိုင်းကျ လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
တန်ဝမ်ကျဲက မန္တန်ကို ယူကာ အားဝေ ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ဖိကပ်လိုက်သည်။မိစ္ဆာကလေးငယ်မှာ ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်တော့ပြီး ခေါင်းမှ မီးခိုးဖြူများ ထွက်လာသည်။ ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ လျော့ကျမသွားဘဲ ခုနက လင်မေဟွာ၏ လက်မောင်းနှင့် တိုက်ရိုက်ထိတွေ့ချိန်ကနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
တန်ဝမ်ကျဲက ဘောပင်ကို ယူကာ လင်မေဟွာထံမှ စက္ကူပေါ်တွင် မန္တန်ရေးနည်းကို သင်ယူရန် ကြိုးစားသည်။အမှောင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုသော အင်အားက သူ့ကို မန္တန်အဆုံးသတ်အောင် မရေးနိုင်ရန် တားဆီးနေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အမြဲတမ်း အနည်းငယ်သာ လိုတော့သည်။ဘောပင်အစင်းကြောင်းမှာ ပြတ်တောက်သွားပြီးမှ ပြန်ဆက်သွားသော်လည်း ဤသို့ ဆက်ရေးနေခြင်းမှာ အပိုပင် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။
“ခင်ဗျားရေးတဲ့ မန္တန်တွေကို သူများကို ပေးလို့ရလား။”
“ကျွန်မ သူများကို ခဏခဏ ပေးလေ့ရှိပါတယ်။”
အတည်ပြုနိုင်ပြီဖြစ်သည်။ လင်မေဟွာသည် နတ်ဘုရားများနှင့် နှစ်သက်မှု အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်နေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။နတ်ဘုရား စွမ်းအားဆိုသည်မှာ ဒီလောက် လွယ်လွယ်နှင့် ပေးဝေ၍ ရသောအရာ မဟုတ်ပေ။
တန်ဝမ်ကျဲက မေးသည်။
“မန္တန်ထဲမှာ နတ်ဘုရား စွမ်းအား မရှိရင် ဘာဖြစ်မလဲ။”
လင်မေဟွာက ပြန်ဖြေသည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ သာမန် ပုံစံတစ်ခုပဲ ဖြစ်မှာပေါ့။”
သူမသည် နတ်ဘုရား စွမ်းအား မပါသော မန္တန်တစ်ခုကို ရေးဆွဲပြလိုက်သည်။တန်ဝမ်ကျဲက ထိုစက္ကူကို ကိုင်ကာ သူ၏ နတ်စွမ်းအား ကို ထည့်သွင်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ထိုစက္ကူမှာ နတ်ဘုရား အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း လင်မေဟွာ ရေးဆွဲထားသည်ကိုတော့ မမီပေ။
သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထိုမိုးကြိုးငါးသွယ် မန္တန်ကို မိစ္ဆာကလေးငယ် အားဝေ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကျဲ မလုပ်ပါနဲ့ဦး။”
မိစ္ဆာကလေးငယ်ကငိုယိုတော့သည်။
တန်ဝမ်ကျဲက သူ၏ စွမ်းအားကို ဆက်လက် ထည့်သွင်းလိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် မိစ္ဆာကလေးငယ်၏ ခေါင်းမှ မီးခိုးဖြူ အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာသည်။သူ ရပ်လိုက်သောအခါ မိစ္ဆာကလေးငယ်မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် လဲကျနေတော့သည်။ အရင်က လေ့ကျင့်ခန်းတွေကြောင့်ပင် အသက်တစ်ဝက် ပျောက်နေပြီဖြစ်ရာ ယခု မန္တန်နှင့် ထပ်အရိုက်ခံရသဖြင့် ကျန်တဲ့ အသက်တစ်ဝက်ပါ ပျောက်တော့မည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေသည်။
၎င်းမှာ အားပြန်သွင်းနိုင်သော မိုးကြိုးငါးသွယ် မန္တန်စက္ကူပင် ဖြစ်သည်။
“ခင်ဗျားသမီးကို နှိမ်နင်းဖို့ ကျွန်တော် ကူညီပေးမယ်။ ပြီးသွားရင် ကျွန်တော့်ကို ဝန်ဆောင်မှုတစ်ခု ပြန်ပေးနိုင်မလား။”
သမီးကို ကယ်တင်ချင်လွန်းနေသော လီရှူးဖန် ရည်းစားကို ကယ်ချင်နေသော လင်ကျွင်းခိုင်နှင့် ရွှမ်ဟု ဘုရားကျောင်းက လူများ၏ အားထုတ်မှုကြောင့် တန်ဝမ်ကျဲ လိုချင်သော ပစ္စည်းများ အားလုံးမှာ မှောင်စပျိုးချိန်တွင် အဆင်သင့် ဖြစ်သွားသည်။
လင်မေဟွာသည် တန်ဝမ်ကျဲကို အကြိမ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်သည်။ ထူးဆန်းသော ဒင်္ဂါးပြားမျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ထားပြီး ယဇ်ပလ္လင် အနောက်တွင် ရပ်နေသော တန်ဝမ်ကျဲကို ကြည့်ကာ သူမသည် လေးလံသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းသွားခဲ့သည်။
သေရမည်ကို မကြောက်ဘဲ သူမသမီးကို လွတ်မြောက်အောင် လုပ်ပေးရန်နှင့် ဤကိစ္စကို အဆုံးသတ်ရန် သူမ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။
သို့မဟုတ်ပါကလီရှူးဖန်ကဲ့သို့ ချစ်ခင်ရသူများကို တောင်ပေါ်သို့ ဖမ်းခေါ်သွားခြင်း ခံရသည့် သူများ ပိုမို များပြားလာပေလိမ့်မည်။
နောက်ဘက်မှ တန်ဝမ်ကျဲ၏ အသံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။-
“မေတ္တာတရားကို သုံးဖို့ မမေ့နဲ့။”
လင်မေဟွာ၏ ပုံရိပ်မှာ အဝေးတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ လင်ကျွင်းခိုင်က တန်ဝမ်ကျဲနားသို့ ကပ်ကာ မေးလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကျဲ ခုနက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။”
“မင်း နားလည်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ မိခင်မေတ္တာနဲ့ သူမကို စည်းရုံးကြည့်မယ် ဖြစ်နိုင်ရင် ဒီနေ့ မတိုက်ဘဲနဲ့တောင် ပြီးသွားနိုင်တယ်။ အနီရောင်ဝတ် မိန်းကလေးက အတော်လေး ဒုက္ခပေးနိုင်ပေမဲ့ သူမက မိခင်မေတ္တာ ငတ်မွတ်နေတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပဲ။”
“အကယ်၍ သူမက အန်တီလင်ရဲ့ စကားကို နားမယောင်ရင်ကော။”
လင်ကျွင်းခိုင်က မေးသည်။
တန်ဝမ်ကျဲက သူ၏ ဓားမကြီးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည် ။
“ငါ့ရဲ့ မေတ္တာကလည်း အလွန်ထက်မြက်နိုင်ပါတယ်။ ငါကတော့ ဘက်မလိုက်ပါဘူး သတ္တဝါအားလုံးဟာ တန်းတူပဲလေ။”
လင်ကျွင်းခိုင် တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်သည်။
ထားလိုက်ပါတော့ထိုလူကို သူ မနှောက်ယှက်ရဲပေ။
အဝေးတွင် လင်မေဟွာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ငိုယိုအော်ဟစ်နေသည်။
“အစ်ကိုကျဲ...”
လင်ကျွင်းခိုင်စိုးရိမ်နေသည်။
“ဖျပ်ဖျပ်”
ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် အတောင်ပံနီနှင့် သရဲမျက်နှာ ပိုးဖလံ တစ်ကောင် လာနားသည်။ ၎င်း၏ သရဲမျက်နှာမှာ တန်ဝမ်ကျဲဘက်သို့ လှည့်နေပြီး ကိုယ့်ကိစ္စကိုယ်ပဲ လုပ်ပါဟု ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အဝေးက လင်မေဟွာမှာ ရုတ်တရက် လဲကျသွားတော့သည်။
“အန်တီလင်”
လင်ကျွင်းခိုင် ပြေးသွားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း တန်ဝမ်ကျဲက သူ၏ ကော်လာကို ဆွဲကာ အနောက်သို့ ပြန်ပစ်လိုက်သည်။
“ဒီကလေးလေးက ကိုင်တွယ်ရ မလွယ်ဘူး။ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ အနားမသွားနဲ့။”
“ဒါဆို ခင်ဗျားက ဘာလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ...”
တန်ဝမ်ကျဲသည် ရုတ်တရက် သူ၏ ညာဘက်ခြေထောက်ဖြင့် မြေကြီးကို ဆောင့်နင်းလိုက်သည်။
“ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း”
လင်ကျွင်းခိုင်သည် တန်ဝမ်ကျဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် စိမ်းသက်သော်လည်း အလွန်ပြင်းထန်သော စွမ်းအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ကျားဟိန်းသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“နက်ကျားဗိုလ်ချုပ်။”
ဒါပေမဲ့ ဒါက မဟုတ်သေးဘူး။ နတ်ပူးတာက ဒီလိုမျိုးလား။
တန်ဝမ်ကျဲက သူ၏ လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလိုအလျောက် ကျားတစ်ကောင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်သို့ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် ယဇ်ပလ္လင်ကို မှီကာ ကုန်းကုန်းလေး ဖြစ်သွားချိန်တွင် နက်ကျားဗိုလ်ချုပ်ကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အပြည့်အဝ ပင့်ဆောင်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
သူက လင်ကျွင်းခိုင်ဘက် လှည့်ကာ ပြောသည်။
“မင်းတို့ လုပ်တာက နတ်ဝင်သည် လုပ်တာ ငါလုပ်တာက မြေနင်းပြီး နတ်ပင့်တာ။ ငါတို့ကြားမှာ ကွာခြားချက် အကြီးကြီး ရှိတယ်။”
လင်ကျွင်းခိုင်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ဟင်...”
သူသည် နတ်ဝင်နေစဉ်မှာပင် စကားပြောနိုင်သေးသည်။ ဤကဲ့သို့ နတ်ပင့်ခြင်းမျိုး သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။
နက်ကျားဗိုလ်ချုပ် ဝင်ပူးပြီးနောက် တန်ဝမ်ကျဲသည် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသော ကျားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ လက်နှင့် ခြေထောက်များကို အသုံးပြုကာ အနီရောင်ဝတ် မိန်းကလေးရှေ့သို့ အမြန်ပြေးသွားပြီး လက်ဝါးတစ်ချက်ဖြင့် သူမကို အတောင်ပံနီ ပိုးဖလံအုပ်ကြီးအဖြစ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားအောင် ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။
“ဝေါင်းးး”
ကျားဟိန်းသံမှာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။သူသည် လင်မေဟွာဘေးတွင် ဝပ်ကာ သူမ၏ မျက်ခွံကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သတိလစ်သွားခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး သေဆုံးသွားခြင်း မဟုတ်ပေ။
အတောင်ပံနီ ပိုးဖလံများမှာ သူတို့ကို ဝိုင်းရံထားသော်လည်း နက်ကျားဗိုလ်ချုပ် ၏ တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ခဏချင်းမှာပင် ထက်ဝက်ကျော်မှာ သေဆုံးဒဏ်ရာရကုန်ကြပြီး ပိုးဖလံအလောင်းများ မြေပြင်ပေါ်သို့ တဖွဲဖွဲ ပြုတ်ကျကုန်သည်။
လင်ကျွင်းခိုင် သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်သည်။
ဘေးက လီရှူးဖန်မှာ ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလာသည်။လင်ကျွင်းခိုင် တစ်ခုခု မှားနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ အသက်မဲ့နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမ နေမကောင်းဖြစ်နေသလားဟု သူ မေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လီရှူးဖန်က အော်ပြောလိုက်သည်။
“တန်ဝမ်ကျဲ တန်ဝမ်ကျဲ တန်ဝမ်ကျဲ။”
နတ်ဝင်သည် တစ်ယောက်၏ နာမည်ရင်းကို မခေါ်ရပေ။အနည်းဆုံး နတ်ဘုရားက ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်သွားမည် ဖြစ်ပြီး အဆိုးဆုံးဆိုလျှင် ထိုလူ သေဆုံးသွားနိုင်သည်။
သို့သော် နာမည်ခေါ်ခံလိုက်ရသော တန်ဝမ်ကျဲမှာမူ ဇဝေဇဝါဖြင့် ခေါင်းလှည့်ကြည့်သည်။
“ဘာလဲ”
လေပွေမည်းကြီး တစ်ချက် တိုက်ခတ်လာသည်။ တန်ဝမ်ကျဲက လီရှူးဖန်၏ လည်ပင်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲမလိုက်သည်။
“ငါ့ကို ရှာနေတာလား။ဒါမှမဟုတ် ငါ့နာမည်ကို မကျေနပ်တာလား။”
“ခင်ဗျားက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး...”
လီရှူးဖန်မှာအမူအရာ ကင်းမဲ့နေဆဲပင်။
“ပေါက်ကရတွေ ငါက နတ်ဝင်သည် မဟုတ်ဘူး။ ငါက တရားဝင် လမ်းစဉ်ကို လိုက်စားတဲ့ တာအိုတပည့် တစ်ယောက်ပဲ။ ငါ့နာမည် ခေါ်ရုံနဲ့ ငါ့ပညာတွေ ပျက်သွားမယ် ထင်နေတာလား။ ငါက နတ်ဘုရားတွေကိုတောင် အမိန့်ပေးပြီး ခေါ်နိုင်တဲ့သူ။ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး၊ သရဲနဲ့ နတ်ဘုရား အားလုံးက ငါ့ကို မျက်နှာသာ ပေးရတယ်။ အဲဒါ ငါ မပြောဖူးဘူးလား။*
လီရှူးဖန်သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးမှိတ်သွားပြီး ခေါင်းငိုက်စိုက် ကျသွားတော့သည်။ သူမကို လင်ကျွင်းခိုင်ထံသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပစ်ပေးလိုက်ပြီး တန်ဝမ်ကျဲသည် ယဇ်ပလ္လင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ယဇ်ပလ္လင်မှာ တုန်ခါနေသည်။
အနီရောင်ဝတ် မိန်းကလေးသည်လည်း မိုက်မဲပုံမရပေ။ ယဇ်ပလ္လင်ကို ဖျက်ဆီးခြင်းဖြင့် တန်ဝမ်ကျဲ၏ နတ်ပင့်ခြင်းကို နှောင့်ယှက်နိုင်မည်ဟု သူမ သိနေပုံရသော်လည်း ဤယူဆချက်မှာလည်း မှားယွင်းနေသည်။
“ငါ့ရဲ့ ယဇ်ပလ္လင်ကို လာကန်တာပေါ့လေ။”
တန်ဝမ်ကျဲ ပြေးသွားပြီး စားပွဲပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။လျှပ်စီးကဲ့သို့ ထက်မြက်သော မျက်လုံးများဖြင့် အနီရောင်ဝတ် ပုံရိပ်ကို အလွယ်တကူ ရှာတွေ့လိုက်သည်။ အရင်က သူမ၏ မူလရုပ်သွင်ကို သူ မရှာနိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အနီရောင်ဝတ် မိန်းကလေးမှာ ယဇ်ပလ္လင်ကို ဖျက်ဆီးရန်အတွက် ထွက်လာခဲ့ရသဖြင့် တန်ဝမ်ကျဲ၏ ကျားလက်သည်းနှင့် တည့်တည့် တိုးတော့သည်။
သူက သူမ၏ လည်ပင်းကို ညှစ်ကာ စားပွဲပေါ်သို့ ဖိချလိုက်ပြီး ညာဘက်လက်ကတော့ စားပွဲပေါ်က ဓားမကြီးကို ဆွဲယူလိုက်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
“မင်းအမေရဲ့ မေတ္တာကိုကော... မင်း ခံစားမိရဲ့လား”