မင်းရဲ့နှလုံးသားကို ခိုးယူချင်လို့ပဲ

တာယာပေါက်သွားသောကြောင့် ကားမှာ လမ်းဘေးတွင် ခေတ္တရပ်နားထားရသည်။ ကားတံခါးပွင့်လာပြီး လီယာတင်းသည် နောက်ဖုံးထဲမှ အရေးပေါ်သတိပေး တြိဂံဆိုင်းဘုတ်ကို ထုတ်ကာ ကားနောက်ဘက်တွင် သွားချလိုက်သည်။

လီရှူးဖန်က တန်ဝမ်ကျဲကို အားနာတကြီး ပြောသည်။

“စိတ်မရှိပါနဲ့ ရှေ့နေတန် လမ်းဘေးအကူအညီ ရောက်လာဖို့ ခဏစောင့်ရဦးမယ် ထင်တယ်။”

တန်ဝမ်ကျဲက သူမ၏သမီးကို ကယ်တင်ပေးပြီးနောက် သူက ကျန်းဟွားသို့ သွားရန်ရှိသည်ဟု ကြားသဖြင့် သူမက လိုက်ပို့ရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။တစ်ဖက်လူက သူမကို ဒီလောက်ကူညီထားမှတော့ ဘာမှမလုပ်ပေးဘဲ နေရသည်ထက် စာလျှင် ဤသို့လိုက်ပို့ပေးခြင်းက ပိုကောင်းသည်ဟု သူမ ယူဆသည်။ သို့သော် လမ်းခရီးတွင် ကံက သိပ်မကောင်းလှပေ။

“ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ အလုပ်တွေကို နှောင့်နှေးသွားစေမလား။”

လီရှူးဖန်ကစိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။

“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။”

တန်ဝမ်ကျဲသည် သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ရှင်းထုန်းယန်အမှတ်တံဆိပ် ကြက်ဥလိပ်မုန့် တစ်ထုပ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အစဉ်အဆက် အားဝေတို့၏ အကြိုက်ဆုံး မုန့်ဖြစ်သည်။

အစဉ်အဆက် ဟု ပြောရခြင်းမှာ ဤကာလအတွင်း တန်ဝမ်ကျဲ လုပ်ဆောင်ခဲ့သော အရေးပေါ် မိစ္ဆာကလေးငယ် သုတ်သင်ရေး စစ်ဆင်ရေးကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သည်။ ရိုးအသော မိစ္ဆာကလေးငယ်များသည် ပါးနပ်သော လူသားများကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့တတ်ခြင်း မရှိကြပေ။ အသက်အန္တရာယ်နှင့် ကြုံလာလျှင် ကံကြမ္မာကို လက်ခံမည့်အစား တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကဲ့သို့ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်တတ်ကြသည်။ထို့ကြောင့် မိစ္ဆာကလေးငယ် ရှောင်မင်၏ အကူအညီဖြင့် သူသည် ခြောက်ကြိမ်တိုင်တိုင် သုတ်သင်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ရှောင်မင်က တန်ဝမ်ကျဲနဲ့ ပတ်သက်နေနိုင်တဲ့ သစ္စာဖောက်တွေဟု သတ်မှတ်သူများကို ရှင်းလင်းပေးခဲ့သည်။

အကြိုက်ဆုံးမုန့်ဟု ဆိုရခြင်းမှာလည်း တန်ဝမ်ကျဲ အရင်က ဝယ်ထားသော မုန့်များထဲတွင် ဤကြက်ဥလိပ်မှာ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော မုန့်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ဒေါင်းတံဆိပ် ဘီစကစ်ကိုတော့ မရေတွက်တော့ပေ။ မိစ္ဆာကလေးငယ်များအတွက် ပူဇော်သက္ကာပြုရန်မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ ရှိတာကိုသာ ကျွေးရသည်။ အားဝေ ဟူသော နာမည်နှင့် ပတ်သက်၍မူ သူသည် သေဆုံးသွားသော ဝိညာဉ်တိုင်းတွင် နာမည်တစ်ခု ရှိသင့်သည်ဟု ယုံကြည်သည်။အများသုံး နာမည်တစ်ခုကို သုံးခြင်းဖြင့် အချိန်ကုန်သက်သာစေပြီး မိစ္ဆာကလေးငယ် အများအပြားကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆုတောင်းပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ယခင်က တန်ဝမ်ကျဲသည် မိစ္ဆာကလေးငယ်များ၏ လှည့်စားမှုကြောင့် တောင်ပေါ်သို့ ရောက်သွားသော လူများ သို့မဟုတ် အလောင်းများကို ကယ်ထုတ်ပေးခဲ့စဉ်က ရဲကားများနှင့် လူနာတင်ကားများစွာ ရောက်လာခဲ့သည်။

တန်ဝမ်ကျဲ၏ လုပ်ဆောင်ပုံမှာ သာမန်လူများနှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြားနေလျှင်ပင် လီရှူးဖန်နှင့် အကူအညီရသူများကတော့ ထူးခြားသော လူတော်များမှာ ထူးခြားသော စရိုက်ရှိတတ်ကြသည်မှာ သဘာဝကျသည်ဟု ယူဆကြသည်။

အကယ်၍ သူသည် အားလုံးနှင့် တူနေလျှင်လည်း ရိုးအီစရာ ကောင်းပေလိမ့်မည်။

ဥပမာအားဖြင့် သူသည် ကယ်တင်ခံရသူများ၏ မိသားစုများပေးသော လက်ဆောင်များကို အလွန်ပင် စိတ်ပါလက်ပါ လက်ခံတတ်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် ၎င်းတို့ကို ငွေသားအဖြစ် ပြန်ရောင်းပစ်တတ်သည်။

သို့သော်ထိုငွေများကို ဒါ့ကင်းတောင်တွင် သေဆုံးသွားခဲ့ရသော သူများ၏ မိသားစုများကို ချက်ချင်း ပြန်လည် လှူဒါန်းပေးတတ်သည်။

လူရှာပေးခြင်းနှင့် ကယ်တင်ပေးခြင်းအတွက် ရရှိသော ဆုကြေးများ အားလုံးကိုလည်း ရွှမ်ဟု ဘုရားကျောင်းသို့သာ လှူဒါန်းခဲ့သည်။ သူသည် ပိုက်ဆံကို အလွန်တန်ဖိုးထားပုံရသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်လည်း လုံးဝ ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ပင်။

သူသည် အစိုးရ၏ ကျေးဇူးတင်လွှာများနှင့် သူ၏ ဝရမ်းပြေးအဆင့်အတန်းကို ပယ်ဖျက်ပေးခြင်းကိုလည်း ငြင်းပယ်ခြင်းမရှိပေ။ လူသိရှင်ကြား ကျေးဇူးတင်လွှာ ထုတ်ပြန်ပေးရန်ပင် သူ မျှော်လင့်ခဲ့သေးသည်။ သို့သော် ဖြစ်ရပ်များမှာ လူသိရှင်ကြား ထုတ်ပြန်ရန် မသင့်တော်သဖြင့် ငြင်းပယ်ခံရသောအခါတွင်လည်း သူ နောင်တမရဘဲ အချောဆုံး ဝရမ်းပြေး ဟူသော ခေါင်းစဉ်ထဲမှ အချောဆုံး ဟူသော စကားလုံးကိုသာ ချန်ထားပေးရန် ရဲများကို အလေးအနက် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သူသည် လောကီဂုဏ်ပကာသနကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်ထားသူ မဟုတ်သဖြင့် သူ့ကို ကြည့်ရသည်မှာ ပို၍ပင် ချစ်ခင်စရာ ကောင်းနေသည်။

တန်ဝမ်ကျဲသည် လီရုဝမ့်ကို သတ်ပစ်ရန် ရဲများကို အကြံပေးခဲ့ဖူးသော်လည်း နတ်ဘုရားနှင့် ဝိညာဉ်ဆိုးများ ရှိကြောင်း အခိုင်အမာ သိရှိထားကြသော ရဲများပင် ထိုသို့ မလုပ်ဝံ့ကြပေ။ မည်သူမျှ တာဝန်မယူချင်ကြသလို လီရုဝမ့်၏ အမှုမှာ သူတို့နှင့် မဆိုင်သဖြင့် တမင်သက်သက် လူသတ်ရန် မလိုအပ်ဟု သူတို့ ယူဆကြသည်။

လီရှူးဖန် အတွေးထဲ နစ်နေစဉ်မှာပင် တန်ဝမ်ကျဲ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ကျွန်တော် နည်းနည်း အလျင်လိုနေလို့ ကားကြုံပဲ တားစီးလိုက်တော့မယ်။”

လီရှူးဖန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

“ဟုတ်ကဲ့ ရပါတယ် ခင်ဗျားရဲ့ အလုပ်က ပိုအရေးကြီးတာပဲ။ ကျွန်မနဲ့ လီယာတင်းကတော့ ဒီမှာ မိနစ်အနည်းငယ်လောက် ထပ်စောင့်လိုက်ပါ့မယ်။”

တန်ဝမ်ကျဲက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီး လမ်းဘေးတွင် ရပ်နေလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဆွဲဖွင့်ခေါင်မိုးပါသော ကား ငတစ်စီးကို မောင်းလာသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သူ့ကို မြင်သောအခါ ကားရပ်ပေးလိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် ကားပြတင်းပေါက်တွင် လက်တင်ကာ နေကာမျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ရာဒီအကွာအဝေးမှာတောင် တန်ဝမ်ကျဲ သူမမျက်နှာကို သေချာ မမြင်ရပေ။ ယင်းအစား သူမ၏ ကြီးမားလှသော ရင်သားအစုံကိုသာ သတိထားမိလိုက်သည်။ ဘရိတ်အုပ်လိုက်သော အရှိန်ကြောင့် ထိုရင်သားများမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ခါသွားကြသည်။

ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားအရဆိုလျှင် သူမသည် ရူယီရိပ်သာ မှ ရှောင်ချွေ့ နှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်ပေသည်။ မြင်ကွင်းရှုထောင့်အရ သူ အခြားအရာများကို မမြင်နိုင်သည်မှာ သဘာဝကျပါသည်။

တန်ဝမ်ကျဲသည် တမင် သရုပ်ဆောင်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ၏ အကြည့်ကို အပေါ်သို့ အတင်းပို့ကာ ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် မိတ်ကပ် အပြင်းစား လိမ်းထားသော်လည်း အသက်သိပ်မကြီးသေးပေ။

“ကမ္ဘာပေါ်က မိန်းကလေးတွေအားလုံးရဲ့ နှလုံးသားကို ခိုးယူတတ်တဲ့ အိပ်မက်ထဲက လူသားကြီး အာကျဲ ဆိုတာ ကျွန်တော်ပါပဲ။”

ဤသို့ စကားစလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ ထိုအမျိုးသမီးမှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သို့သော် သူ၏ ချောမောသော ရုပ်ရည်ကို ကြည့်ပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသည့် ချောချောလှလှ လူငယ်တစ်ယောက်ဟု သူမ သတ်မှတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ရုပ်ဆိုးဆိုး တစ်ယောက်ယောက်က ဤစကားကို ပြောလျှင်မူ ၎င်းမှာ ကာမနှောင့်ယှက်မှု သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူမသည် နေကာမျက်မှန်၏ ကိုင်းကို အသာအယာ ကိုက်လိုက်သည်။

“ကားကြုံ လိုချင်တာလား ဒီလို လူသူကင်းမဲ့တဲ့ နေရာမှာ ရှင့်ကို ကားပေါ်တင်ပေးဖို့က... ရှင်သာ လူဆိုးဆိုရင် ကျွန်မ အန္တရာယ် များတယ်နော်။”

တန်ဝမ်ကျဲက ပြုံးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က လူဆိုးပါပဲ။”

“ဒါဆို ရှင် ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ။*

“ကျွန်တော် မင်းရဲ့ နှလုံးသားကို ခိုးယူချင်လို့ပါ။*

ထို့နောက် ကားလေး မောင်းထွက်သွားတော့သည်။ အဝေးမှ လီရှူးဖန်နှင့် သမီးဖြစ်သူတို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ကို လျစ်လျူရှုခံလိုက်ရတာလား။ထားလိုက်ပါတော့ ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ကြပါဘူး။

လီရှူးဖန်က သူမ၏သမီးတွင် လင်ကျွင်းခိုင်ကဲ့သို့ ရည်းစားရှိနေသည်မှာ ကံကောင်းသည်ဟုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။ အကယ်၍ တန်ဝမ်ကျဲသာဆိုလျှင် သူ အပြင်ထွက်တိုင်း ရည်းစားအသစ် တစ်ယောက်စီ ပါလာပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ ဆရာကြီးတန်သာ ဤစကားကို ကြားလျှင် သေချာပေါက် ငြင်းပေလိမ့်မည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် မည်သည့်အခါမျှ လက်မထပ်ဘဲ ကလေးရအောင် လုပ်မည့်သူ မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။ အခြားသူများနှင့် ရင်းနှီးစွာ ဆက်ဆံချိန်တွင် သူသည် အမြဲတမ်း အလျှော့ပေးတတ်သူဖြစ်ပြီး မည်သည့် အသက်ဆုံးရှုံးမှု ကိုမျှ မဖြစ်စေလိုပေ။

စမ်းသပ်မောင်းနှင်ပြီးနောက်တွင် ရစ်ပတ်ဘလီကန်ခေတ်မှ ဆရာကြီးတန်သည် ခေါင်မိုးဖွင့်ကားများကို အလွန်မုန်းတီးကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောကြားခဲ့သည်။

သူသည်လူဟောင်းကြီးတစ်ယောက်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း သူကတော့ ရုပ်ထွက်ထက် သက်တောင့်သက်သာရှိမှုကိုသာ ပို၍ အလေးထားသည်။ ထိုကား၏ ခေါင်မိုးကို ပြန်ပိတ်၍ ရသလို အသံလုံမှုလည်း အတော်အသင့် ကောင်းမွန်သော်လည်း လေဝင်လေထွက်မကောင်းသော သားရေထိုင်ခုံများမှာ ဒူးဆစ်များကို စိုစွတ်စေပြီး ကားအတွင်းခန်း ကျဉ်းမြောင်းလွန်းသဖြင့် ဒူးထောက်ကြည့်ချိန်တွင် ခေါင်းနောက်ဘက်နှင့် အမိုးတို့ စောင့်မိတတ်သည်။ အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရသော် စမ်းသပ်မောင်းနှင်မှုမှာ အလွန်ပင် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလှသည်။

သူ ကားတံခါးဖွင့်ပြီး ဆင်းလိုက်ကာ သူ၏ ဘောင်းဘီကို အလိုအလျောက် ဆွဲပြင်လိုက်သည်။

“တာ့တာ”

ထိုအမျိုးသမီးကဖုန်းဆက်လိုက်ပါဦးဟူသော အမူအရာ ပြလိုက်ပြီး သူမ၏ အောင်ပွဲခံ ပစ္စည်းလေးကို ဝှေ့ယမ်းပြသည် ။

၎င်းမှာ တန်ဝမ်ကျဲ၏ ဘောင်းဘီတို ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ထိုခရမ်းရောင် ဘရာစီယာကို သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ထိုးထည့်လိုက်သည်။ လူတွေက ဘာလို့ သူ့ရဲ့ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီတိုတွေကိုပဲ ယူထားချင်ကြတာလဲ သူ တွေးမရပေ။

သူသည် လမ်းဘေးရှိ ကုန်စုံဆိုင် တစ်ခုထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေသော အရောင်းစာရေးမလေး၏ အကြည့်အောက်တွင် တန်ဝမ်ကျဲသည် တစ်ရှူးတစ်ထုပ်ကို ယူကာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်က နှုတ်ခမ်းနီရာများကို သုတ်လိုက်သည်။ သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ ဓာတုပစ္စည်းများဖြင့် သူ့ကို ထပ်မံ အန္တရာယ်ပေးရန် အခွင့်အရေး ပေးတော့မည် မဟုတ်ပေ။

အမြန်သုတ်ပြီးနောက် သူ လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

“အစ်ကို... အစ်ကို့ရဲ့ လည်ပင်းမှာ ကျန်သေးတယ်။”

အရောင်းစာရေးမလေးကတိုးတိုးလေး ပြောသည်။

“ဘယ်မှာလဲ။”

သူကအနားတိုးသွားရာ အရောင်းစာရေးမလေး၏ မျက်နှာကို သေချာ မြင်လိုက်ရသည်။

အရောင်းစာရေးမလေးမှာ မျက်နှာနီမြန်းသွားပြီး သူ၏ လည်ပင်းကို ဝေဝေဝါးဝါး ညွှန်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက်မှ သတိရကာ သူမ၏ ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး ရှေ့ကင်မရာ ဖွင့်ကာ တန်ဝမ်ကျဲကို ပြလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးပဲ။”

တန်ဝမ်ကျဲသည်သူ၏ လည်ပင်းက နှုတ်ခမ်းနီရာကို အမြန်တွေ့လိုက်သည်။ မြင်သာတဲ့ နေရာမှာတောင် ဒီလောက်များနေရင် မမြင်ရတဲ့ နေရာတွေမှာ ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေမလဲ မသိပေ။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် အချိန်က နည်းနေပြီး အလုပ်က များနေသဖြင့် အရာအားလုံးကို အလျင်စလိုသာ အဆုံးသတ်ခဲ့ရသည်။

“အမှန်တော့ ဒါတွေက ကျွန်တော့် ရည်းစားဟောင်း လုပ်သွားတာပါ။”

တန်ဝမ်ကျဲကပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

“ရှင်..”

အရောင်းစာရေးမလေးကမသိစိတ်ဖြင့် မေးမိသည်။

တန်ဝမ်ကျဲက သူ၏ လည်ပင်းက နှုတ်ခမ်းနီရာကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“အော်...”

အရောင်းစာရေးမလေးကဘာမှ ထပ်မပြောတော့သော်လည်း သူမ၏ နားများမှာ စွင့်နေသည်။ ရှေ့က လူက တစ်ခုခု ထပ်ပြောလိမ့်မည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။ သို့သော် သူက ဘာကြောင့် သူမကို ရှင်းပြနေရတာလဲ။

“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အတော်လေး အေးစက်နေတာ အဲဒါကြောင့်...”

ဟုတ်ပါသည်။ အေးစက်သော ဆက်ဆံရေးပင်။ သူတို့ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မျိုးရိုးနာမည်တောင် မသိကြပေ။ခဏတာ အပေါ်ယံ ဆက်ဆံခဲ့ကြပြီးနောက် ၎င်းမှာ ဟော်မုန်းများ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့်သာ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရပြီး အားလုံးမှာ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့ကြသည်။ဖုန်းနံပါတ်တွေ ပေးခဲ့ကြသော်လည်း ထပ်ပြီး ဆက်သွယ်ဖြစ်ဖို့ကတော့ အခွင့်အလမ်း နည်းပါးလှသည်။

အကြောင်းမှာဆရာကြီးတန်သည် အသံမလုံသလို ကိုယ်လက်ဆန့်ထုတ်ရန် နေရာမရှိသော ခေါင်မိုးဖွင့်ကားများကို မကြိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် အလွန် ဇီဇာကြောင်သူ ဖြစ်သည်။

အရောင်းစာရေးမလေးက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူတို့ကြားတွင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

တန်ဝမ်ကျဲ စကားပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်စဉ်မှာပင် အရောင်းစာရေးမလေးက

“ဟုတ်ကဲ့... ဟို...”

သူမစကားပြော မြန်သွားမှန်း သိလိုက်ရသော်လည်း တစ်ဖက်လူက သူမကို ဘာမှ မကမ်းလှမ်းရသေးပေ။ သူမသည် အလွန်ပင် ရှက်သွားသဖြင့် ခြေချောင်းလေးများပင် ကွေးသွားပြီး ပါးပြင်များလည်း နီမြန်းလာသည်။

တန်ဝမ်ကျဲက စာနာစွာဖြင့် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

“ဒါဆို ဒါကို ချိန်းတွေ့မှုတစ်ခုလို့ သတ်မှတ်လိုက်ရအောင်။ မင်း ဘယ်အချိန် အလုပ်ဆင်းမလဲ။”

“နောက်... လေးနာရီနေရင်ပါ။*

“ဒါဆို ဒီနေ့ ညနေမှ တွေ့ကြတာပေါ့။ မင်းရဲ့ အလုပ်ကို မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး။”

တန်ဝမ်ကျဲသည် သူ၏ အိတ်ကို လွယ်ကာ ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ လမ်းမှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ နှလုံးသားကို ခိုးယူသွားပြန်ပြီ။၎င်းမှာ လှပသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ နှလုံးသား ဖြစ်ရမည်။ နှလုံးသား ခိုးယူခြင်းမှာ အပိုဆုသာ ဖြစ်ပြီး ဆရာကြီးတန်သည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာကိုသာ ပို၍ အလေးထားပါသည်။

သူသည် သရဲသခင်းကို နှိမ်နင်းရန် ပြန်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအတောအတွင်း သရဲသခင်သည် သူ့ကို ထပ်မံ နှောင့်ယှက်ခြင်း မရှိသေးပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ တစ်ဖက်လူသည် ဇာတ်လမ်းအတိုင်း ကျန့်ယန်ဟော့နှင့် လုံးပန်းနေရခြင်း သို့မဟုတ် အခြား အကြောင်းရင်း တစ်ခုခုကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူ့ကို ခဏတာ လိုက်လံ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့်အတွက် သူ သေချာပေါက် ကလဲ့စားချေရမည် ဖြစ်သလို နတ်ဘုရားထံသို့လည်း ထပ်မံ သွားရောက် ဂါရဝပြုရဦးမည်။

ဟုတ်သားပဲ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီတို အသစ်တစ်ထည်လည်း ဝယ်ဖို့ လိုသေးသည်။ မဟုတ်ရင် လမ်းလျှောက်တိုင်း တစ်ခုခုက ခေါင်းလောင်းတီးသလို လှုပ်ခါနေပေလိမ့်မည်။