တောင်ထိပ်သခင် လျိုထျန်းဟုန်

အတိတ်ဟောင်းများကို ခေတ္တမျှ ပြောပြီးနောက် ကျန်းဖုန်းက ထန်ထျန်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ တိမ်တိုက်တောင် ၏ တောင်ထိပ်ဆီသို့ ဆက်ထွက်လာခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် သူတို့က ကျော့ရှင်းလှပသော ပန်းခြံတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဤနေရာ၏ ပြင်ဆင်မွမ်းမံမှုမှာ ထန်ထျန်းအတွက် အလွန်အကျွမ်းတဝင်ရှိလှပြီး မကြာမီမှာပင် ဤသည်မှာ ထျန်းချီတောင် ၏ မူလမြင်ကွင်းကို ပုံတူကူးယူ တည်ဆောက်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ လူတိုင်းက မြင့်မြတ်နယ်မြေသို့ ရောက်ရှိလာပြီး တိမ်တိုက်ထျန်းဖူနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားသော်လည်း ဇာတိအပေါ် သံယောဇဉ် တချို့တော့ ကျန်ရှိနေသေးပုံရသည်။

ပန်းခြံ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ကြည်လင်နေသော ရေကန်လေးတစ်ခုရှိပြီး ကန်ဘောင်ဘေးတွင် လှပသော ရှုခင်းကြည့် နားနေဆောင် လေးတစ်ခု ဆောက်လုပ်ထားသည်။

ထိုနားနေဆောင်ထဲတွင် လူရိပ်တစ်ခု ထိုင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ထိုသူမှာ လျိုထျန်းဟုန် ပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းဖုန်းနှင့် ထန်ထျန်းတို့ လာနေသည်ကို မြင်သောအခါ လျိုထျန်းဟုန်က မတ်တတ်ရပ်ကာ ခရီးဦးကြိုရန် ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဂျူနီယာညီလေးထန်ထျန်း... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်"

လျိုထျန်းဟုန်က တည်ငြိမ်သောလေသံဖြင့် ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်သည်။

ထန်ထျန်းကလည်း လက်သီးဆုပ် ကာ ပြန်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "စီနီယာအစ်ကို လျို"

ယခုအခါ သူက ကျိကျွင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း အဆင့်အတန်းအရ လျိုထျန်းဟုန်နှင့် သူက ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုများ ဖြစ်ကြသဖြင့် 'စီနီယာအစ်ကို' ဟု ခေါ်ခြင်းမှာ မမှားပေ။

ယခု လျိုထျန်းဟုန်မှာ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်ပြီး အရှိန်အဝါကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ကာ အဆင့်မြင့်ရာထူးတွင် ကြာရှည်စွာ နေလာသူတို့၏ ခန့်ညားထည်ဝါမှုမျိုး ရှိနေသည်။ သူက ထာဝရစင်မြင့်ပေါ်တွင် တွေ့ခဲ့ရသည့် စိတ်အားထက်သန်နေသော လူငယ်လေးနှင့် လုံးဝ ခြားနားသွားပြီဖြစ်သည်။

နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီ ကြာမြင့်သွားပြီဖြစ်ရာ ပြောင်းလဲမှု မရှိလျှင်သာ ထူးဆန်းပေလိမ့်မည်။

နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လျိုထျန်းဟုန်က ကျန်းဖုန်းကို ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ကာ ပြော၏။ "ဂျူနီယာညီလေးကျန်း... ပင်ပန်းသွားပြီ"

ကျန်းဖုန်းကလည်း ပြန်ပြောသည်။ "ဒါက ကျွန်တော့်တာဝန်ပါပဲ"

" ဂျူနီယာညီလေးထန်ထျန်း ဘေးကင်းကင်း ပြန်ရောက်လာတာကို မြင်ရတာ ကျွန်တော် တော်တော် ဝမ်းသာမိတယ်"

"ဒါဆိုရင် မင်းတို့ စကားပြောကြဦးလေ၊ ခိုင်းစရာရှိရင် အချိန်မရွေး ခေါ်လိုက်ပါ"

ပြောပြီးနောက် သူက ပန်းခြံထဲမှ တစ်ကိုယ်တည်း ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ထို့နောက် လျိုထျန်းဟုန်၏ ဖိတ်ခေါ်မှုဖြင့် ထန်ထျန်းက နားနေဆောင်အောက်တွင် အတူတူ ထိုင်လိုက်ကြသည်။

"ဂျူနီယာညီလေးရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို ငါကြားပြီးပါပြီ"

လျိုထျန်းဟုန်က စကားစလိုက်သည်။ "အဲဒီအချိန်က ငါလည်း ကျန်းဖုန်းနဲ့အတူ အခင်းဖြစ်နေရာမှာ ရှိနေတာ။ မင်း ဟင်းလင်းပြင်မုန်တိုင်းနဲ့ တိုးသွားတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတော့ တကယ်ကို ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရတာပဲ"

" ဒါပေမဲ့ အခု အန္တရာယ်ကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့ အားလုံး အဆင်ပြေသွားပါပြီ"

"ငါတို့ တိမ်တိုက်ထျန်းဖူက နတ်ဘုရားသားတော်အားလုံးရဲ့ ကိုယ်စား၊ တိမ်တိုက်တောင်ရဲ့ ကိုယ်စား မင်းရောက်လာတာကို ကြိုဆိုပါတယ်"

ထန်ထျန်းက လက်ကာပြရင်း "စီနီယာအစ်ကို လျိုက အားနာစရာတွေ ပြောနေပြန်ပြီ"

လျိုထျန်းဟုန်က ပြုံး ကာ "လမ်းမှာ ကျန်းဖုန်းက ငါတို့ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေတွေကို ပြောပြပြီးလောက်ပြီ ထင်တယ်"

" ငါတို့ တိမ်တိုက်ထျန်းဖူမျိုးဆက်ရဲ့ အခြေအနေက လောလောဆယ်မှာ သိပ်မကောင်းလှဘူးဆိုပေမဲ့ အပြင်လူတွေ ထင်သလောက်လည်း ဆိုးမနေပါဘူး"

"မင်းမှာ ဘာလိုအပ်တာပဲရှိရှိ ငါ့ကို အချိန်မရွေး ပြောနိုင်ပါတယ်"

" အားနာမနေနဲ့၊ ဒီကို ရောက်လာတာဟာ တိမ်တိုက်ထျန်းဖူကို ပြန်ရောက်လာသလိုပဲ၊ အားလုံးက ကိုယ့်လူတွေချည်းပါပဲ"

ထန်ထျန်းက ပြုံး၍ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦး အေးအေးဆေးဆေး စကားစမြည် ပြောဖြစ်ကြသည်။

အချိန်ကာလ၏ သွေးဆောင်မှုကြောင့်လား သို့မဟုတ် တောင်တစ်တောင်လုံးကို နှစ်ရှည်လများ စီမံခန့်ခွဲနေရသောကြောင့်လား မသိ၊ လျိုထျန်းဟုန်မှာ အလွန်အမင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ဟိုးအရင်က မောက်မာ မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်မှုများက အစားထိုးဝင်ရောက်နေသည်။

သို့သော် ထန်ထျန်းကတော့ အရင်က မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ မောက်မာ နေတတ်သည့် ပါရမီရှင် လူငယ်လေးလျိုထျန်းဟုန်ကို ပို၍ သဘောကျမိသည်။

ကံဆိုးသည်မှာ ထိုလူငယ်လေးက အချိန်မြစ်၏ အပေါ် ပိုင်းတွင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့မည် ဖြစ်သည်။

စကားပြောနေစဉ် လျိုထျန်းဟုန်က သူ တိမ်တိုက်ထျန်းဖူတွင် ရှိစဉ်က အကြောင်းအရာများနှင့် လက်ရှိ တိမ်တိုက်တောင်၏ အခြေအနေများကို ပြောပြပြီး ထန်ထျန်းကလည်း လက်ရှိ တိမ်တိုက်ထျန်းဖူ၏ အခြေအနေများကို ပြန်လည် ပြောပြခဲ့သည်။

နဂါးတံခါး ပျက်စီးသွားပြီဟု ကြားသောအခါ လျိုထျန်းဟုန်၏ မျက်နှာတွင် နှမြောတသမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

ထျန်းဖူကမ္ဘာတွင် တစ်လောကလုံး စည်းလုံးသွားပြီဟု ကြားသောအခါ သူ အလွန် ဝမ်းမြောက်သွားသည်။

လုချန်းကျီ ၏ ပုန်ကန်မှုကြောင့် ထျန်းဖူကမ္ဘာ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်ကို ကြားသောအခါ သူသည်လည်း ကျန်းဖုန်းကဲ့သို့ပင် ထိုနေရာတွင် သူ မရှိခဲ့သည့်အပေါ် နောင်တရနေမိသည်။

ထန်ထျန်းက လေးနှစ်အတွင်းမှာပင် နတ်ဘုရားသားတော် နေရာကို ရယူနိုင်ခဲ့သည်ဟု ကြားသောအခါ လျိုထျန်းဟုန်မှာ တအံ့တဩ ချီးကျူးပြီး ပြော၏။ "ဝူဟွေ့ တာအိုအရှင် ကိုယ်တိုင် နာမည်ထုတ်ပြောရတဲ့ မိစ္ဆာဆန်တဲ့ ပါရမီရှင်ဆိုတာ တကယ်ပဲကိုး"

အချိန်အတန်ကြာ စကားပြောပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး ပိုမို ရင်းနှီးသွားကြသည်။

"ထာဝရစင်မြင့်ရဲ့ တတိယမြောက် တိုက်ပွဲမှာ ကျွန်တော် စီနီယာရဲ့ ပုံရိပ်ယောင်နဲ့ ဆုံခဲ့ဖူးတယ်"

"စီနီယာအနေနဲ့ အဲဒီက ခံစားချက်ကို အနည်းငယ်လောက် သိလိုက်မိသလား"

ထန်ထျန်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

လျိုထျန်းဟုန်၏ လက်မှာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အနည်းငယ် အနေရခက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "တာအိုနိယာမထဲမှာ စိတ်ဝိညာဉ် လှည့်လည်နေတုန်း မရေမရာတဲ့ ခေါ်သံတစ်ခုကိုတော့ ငါကြားလိုက်ရသလိုပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ဂျူနီယာညီလေးအနေနဲ့ အဲဒါကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့။ အဲဒီတုန်းက ငါက တကယ်ကို မောက်မာ လွန်းခဲ့တာ"

" ငါ မြင့်မြတ်နယ်မြေကို စရောက်ကာစက ပထမဆုံးပွဲမှာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့တာကို တော်တော်နဲ့ လက်မခံနိုင်ဘဲ စိတ်ထဲမှာ တနုံ့နုံ့ ခံစားနေခဲ့ရတာ မှတ်မိသေးတယ်..."

"နောက်ပိုင်းကျမှပဲ နားလည်သွားတော့တယ်။ ဒီလောကမှာ ကိုယ့်ထက်တော်တဲ့သူ အမြဲရှိနေတတ်တယ်ဆိုတာကိုပေါ့"

" ဘယ်လောက်ပဲ ထူးချွန်ပါစေ၊ ကိုယ့်ထက် ပိုတော်တဲ့သူ ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ အမှန်တရားကို လူတိုင်း လက်ခံနိုင်ဖို့ လိုတယ်"

ထန်ထျန်းက ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လူငယ်လေး လျိုထျန်းဟုန် ပြောခဲ့သည့် ကြုံးဝါးစကားများကို သူ ပြန်မဖော်တော့ပေ။

ယခု လျိုထျန်းဟုန်မှာ ထိုစကားတစ်ခွန်းကြောင့် ထန်ထျန်းကို တိုက်ခိုက်မည့်သူ မဟုတ်တော့သည်မှာ သေချာသည်။

"ကျန်းဖုန်း ပြောတာတော့ မြင့်မြတ်နယ်မြေထဲမှာ တိမ်တိုက်ထျန်းဖူတောင်ရဲ့ အခြေအနေက သိပ်မကောင်းဘူးဆို"

"စီနီယာအစ်ကိုမှာ ဘာအကူအညီ လိုတာရှိလဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ကူညီပေးနိုင်တာ ရှိရင် ကူညီပေးချင်လို့ပါ"

ထန်ထျန်းက ပြော၏။

ဤသည်မှာ သူ တိမ်တိုက်တောင်သို့ လာရခြင်း၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက် ဖြစ်သည်။ သူ ဤနေရာတွင် ကြာရှည်နေမည် မဟုတ်သဖြင့် ပြဿနာရှိလျှင် တစ်ခါတည်း ရှင်းပေးခဲ့လိုသည်။

သို့သော် ဤမေးခွန်းကို လျိုထျန်းဟုန်က ခေါင်းခါရင်း ငြင်းလိုက်သည်။ "ကျန်းဖုန်း အဲဒီလို ပြောတာက သူ အရင်က အဆင့်အတန်းကနေ ရုန်းမထွက်နိုင်သေးလို့ပါ"

" တိမ်တိုက်တောင်မှာ ပြဿနာတချို့ ရှိနေတာ မှန်ပေမဲ့ ဒါက အင်အားစုတိုင်း ကြီးထွားလာတဲ့ လမ်းကြောင်းမှာ ကြုံတွေ့ရမယ့် အခက်အခဲတွေပါပဲ"

"အားလုံး ဝိုင်းဝန်း ကြိုးစားနေကြတာမို့ ငါတို့ရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုက အတော်လေး ကောင်းမွန်နေပါတယ်"

" အဲဒီ ပြဿနာတွေကလည်း အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြေလည်သွားမှာပါ"

"ပြီးတော့ အခု မင်းလည်း ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ရောက်လာပြီပဲ"

"မင်း မြင့်မြတ်နယ်မြေကို ခုမှ ရောက်တာဆိုတော့ ဝူဟွေ့ တာအိုအရှင်ရဲ့ သြဇာအာဏာကို သိပ်မသိသေးဘူး ထင်တယ်။ အရှင်က မင်းကို အလေးထားတယ်ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုတာ မင်း မသိသေးဘူး"

" ဒီသတင်းသာ ပျံ့သွားရင် ငါတို့ တိမ်တိုက်တောင်က မကြာခင်မှာ အရှိန်အဟုန်နဲ့ တိုးတက်လာတော့မှာ"

လျိုထျန်းဟုန်က ပြော၏။

ထန်ထျန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူက မပြောလိုဘဲ သူ့ဘာသာ ဖြေရှင်းနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ချက် ရှိနေပါက သူက အတင်းအကျပ် ဝင်မပါတော့ပေ။

လိုအပ်လျှင် လုံကျိုကျိုးကို စကားတစ်ခွန်း ပြောပေးလိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး ဆက် စကားပြောနေစဉ် အင်အားကြီးသော လူရိပ်တစ်ခုက အဝေးမှ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းလာပြီး နားနေဆောင် အပြင်ဘက်တွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။

ထိုလူကို မြင်သောအခါ လျိုထျန်းဟုန်က အလျင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြော၏။ "ယုံယန် တာအိုအရှင် ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ဤသူမှာ ဝူကျိတာအို ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ရှိသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ယုံယန် တာအိုအရှင်က ကြင်နာစွာ ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "တွေ့လိုက်တိုင်း တောင်ထိပ်သခင်လျိုရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက တစ်ဆင့်ထက်တစ်ဆင့် မြင့်လာတာပဲ"

"မကြာခင်မှာ တောင်ထိပ်သခင်လျိုလည်း ဝူကျိတာအိုအဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်တော့မယ်လို့ ငါယုံကြည်တယ်"

နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူက ထန်ထျန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါက မင်းတို့ တိမ်တိုက်ထျန်းဖူရဲ့ နတ်ဘုရားသားတော် အသစ်လေး မဟုတ်လား"

ထန်ထျန်းက လက်သီးဆုပ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ယုံယန် တာအိုအရှင်"

ဤသို့ တုံ့ပြန်ပုံမှာ မြင့်မြတ်နယ်မြေသို့ အသစ်ဝင်လာသူ တစ်ဦးအတွက်မူ အလွန်ပင် ရိုင်းပျရာ ရောက်နေသည်။

သို့သော် ယုံယန် တာအိုအရှင်က အပြစ်မဆိုဘဲ ပြုံး၍ ပြော၏။ "တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့ လူငယ်လေးပဲ"

"ဝူဟွေ့ တာအိုအရှင်က မင်းကို စောင့်နေပြီ။ အားတယ်ဆိုရင် ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့တော့"

ထန်ထျန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ"

"ကျွန်တော်လည်း သူ့ကို တွေ့ချင်နေတာ"