ကံကြမ္မာကိုသာ လက်ခံရမည်

အဖြူရောင် ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း ထန်ထျန်းနှင့် လုံကျိုကျိုးတို့ စကားပြောနေချိန်မှာ အတော်ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး ပြင်ပကမ္ဘာတွင်မူ တစ်ရက်နီးပါး ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ထန်ထျန်း အပြင်သို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ချန်ဝူဟွေ့မှာ အခန်းပြင်ပ၌ပင် စောင့်ဆိုင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး ခွင့်ပြုချက်မရဘဲ ထွက်ခွာသွားခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။

ကျိကျွင်းတစ်ယောက်၏ ဩဇာအာဏာမှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့ဩစရာကောင်းလှ၏။

ထန်ထျန်း ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက် ချန်ဝူဟွေ့ကို အထဲသို့ ခေါ်လိုက်သည်။

"ပြီးဆုံးသွားပြီလား"

ချန်ဝူဟွေ့က ပြုံးလျက် မေးမြန်းသည်။

ထန်ထျန်းက ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"အင်း... အရှင် က ဘာများ မှာကြားလိုက်ပါသလဲ"

" ဒါမှမဟုတ် အရှင်ကရော ဘာများ အမိန့်ရှိပါသလဲ"

ချန်ဝူဟွေ့က ထန်ထျန်းရှေ့သို့ လာကာ ရိုသေစွာ မေးလိုက်သည်။

ထန်ထျန်းက ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက် 'ထျန်းရှထုန်' ကုန်သည်အသင်း နှင့် 'ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာ' အကြောင်းကို ချန်ဝူဟွေ့အား ပြောပြလိုက်သည်။

"ဒါက လုံးဝ ပြဿနာမရှိပါဘူး"

ချန်ဝူဟွေ့က ပြော၏။ "ကျွန်တော် အခုချက်ချင်းပဲ အရှင်ရဲ့ ဆန္ဒကို ပင်မမြို့တော် မြို့သခင်တွေဆီ အကြောင်းကြားလိုက်ပါ့မယ်"

" ထျန်းရှထုန်နဲ့ ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာရဲ့ နယ်မြေချဲ့ထွင်မှုတွေအတွက် ကျွန်တော်တို့ အစွမ်းကုန် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးမှာပါ"

ထန်ထျန်းက လက်ကာပြလိုက်ပြီး မှာလိုက်သည်။ "လောလောဆယ် ငါ့အကြောင်းကို မဟပါနဲ့ဦး"

" ပုံမှန်နည်းလမ်းအတိုင်းပဲ လုပ်သွားပါ"

လုံကျိုကျိုး ပြောသည်မှာ မှန်ပါသည်။ သူ၏ သရုပ်မှန်မှာ ထူးခြားလွန်းသဖြင့် လောလောဆယ် မဖော်ထုတ်မိခြင်းက အကောင်းဆုံးပင်။

လင်းယွင် တောင်တန်းသို့ သွားပြီးမှသာ အခြေအနေကြည့်၍ လှုပ်ရှားမည်ဖြစ်သည်။

ချန်ဝူဟွေ့က ခေါင်းညိတ်ကာ "ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ တိုးတက်မှုက နည်းနည်း နှေးကွေးနိုင်ပါတယ်"

သူတွေးမိပြီး အဖြူရောင် တိုကင်ပြား သုံးခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဒါကတော့ 'မြင့်မြတ်အရှင်တိုကင်' ပါ။ ထိုက်ယိမြင့်မြတ်နယ်မြေထဲမှာ အမြင့်ဆုံး အာဏာရှိတဲ့ တိုကင်ပြား တစ်မျိုးပေါ့"

" ဒါကို ပိုင်ဆိုင်ထားရင် အတော်အတန်ကြီးမားတဲ့ လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိပြီး တာအိုအရှင် တွေတောင် လွယ်လွယ်နဲ့ ရမ်းကားရဲမှာ မဟုတ်ဘူး"

" အရှင်ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေဆီမှာ ဒါရှိနေရင် ပိုပြီး အဆင်ပြေချောမွေ့မယ်လို့ ထင်ပါတယ်"

"မင်းရဲ့ စေတနာအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ထန်ထျန်းက ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ မြင့်မြတ်အရှင်တိုကင် သုံးခုကို သိမ်းလိုက်သည်။

ဤပစ္စည်းများရှိလျှင် မြောင်ယွမ်အနေဖြင့် ထိုက်ယိမြင့်မြတ်နယ်မြေအတွင်း အလုပ်လုပ်ရာတွင် ပိုမိုဘေးကင်းပြီး လွယ်ကူသွားပေလိမ့်မည်။

တိုကင်များကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် သူက ချန်ဝူဟွေ့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ငါမှတ်မိသလောက် ထိုက်ယိမြင့်မြတ်နယ်မြေထဲမှာ တခြား တာအိုအရှင်တွေလည်း ရှိသေးတယ်မလား။ အစွမ်းနဲ့ အာဏာက မင်းလောက် မကြီးပေမဲ့ အဆင့်အတန်းကတော့ မင်းနဲ့ တန်းတူပဲ မဟုတ်လား"

ချန်ဝူဟွေ့ ခေတ္တမှင်တက်သွားပြီးမှ ပြုံး ကာ ပြန်ဖြေသည်။ "မြင့်မြတ်နယ်မြေက အရမ်းကျယ်ဝန်းသလို ဒေသခံအင်အားစုတွေကလည်း ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း လောက် ရှိနေတာဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ ဒေသခံ တာအိုအရှင်တွေကို စီမံခန့်ခွဲခွင့် ပေးထားရတာပါ"

" ကျွန်တော် အခုလို ရာထူးနေရာ ရောက်လာတာတောင် အရှင်ရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကြောင့်ပါပဲ"

ထန်ထျန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လုံကျိုကျိုး ပေးခဲ့သော တိုကင်ပြားကို ထုတ်ကာ ချန်ဝူဟွေ့အား ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူကိုယ်တိုင် စွမ်းအားထည့်၍ ပြုလုပ်ထားသောကိုယ်ပိုင်တိုကင်ပြား တစ်ခုကိုပါ အတူတကွ ပေးလိုက်၏။

"မင်း ငါ့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေတာဆိုတော့ လုံကျိုကျိုးရဲ့ တိုကင်ပြား ရှိနေရင် ပိုပြီး အဆင်ပြေမှာပါ"

" ငါက တိမ်တိုက်ထျန်းဖူ ကမ္ဘာက လာတာဆိုတော့ မင်းနဲ့လည်း ဇစ်မြစ်တူတယ်၊ အောက်ကမ္ဘာက လာတဲ့သူတွေပဲပေါ့"

"ဒီနှစ်တွေမှာ မင်းရဲ့ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုသာ မရှိရင် တိမ်တိုက်ထျန်းဖူ မျိုးဆက် တွေ ဘယ်လို အခြေအနေမျိုး ရောက်ကုန်မလဲ မသိနိုင်ဘူး"

" ဒီတိုကင်ပြား နှစ်ခုက မင်းအပေါ် ငါ ကျေးဇူးဆပ်တာပဲ"

"နောင်မှာ မင်း ဖြေရှင်းရခက်တဲ့ ပြဿနာတွေ ကြုံလာရင် ဒီတိုကင်ပြားကနေတစ်ဆင့် ငါ့ကို အချိန်မရွေး အကြောင်းကြားနိုင်တယ်"

ချန်ဝူဟွေ့က တိုကင်ပြား နှစ်ခုကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားရင်း မှင်တက်နေမိသည်။

ဤတိုကင်ပြားများ၏ အလေးချိန်မှာ မည်မျှ ကြီးမားသည်ကို သူ အသိဆုံးပင်။

ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက်တွင်မူ သူက ခါးညွှတ်ကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်"

"စိတ်ချပါ၊ နောက်ထပ် ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် နားလည်သွားပါပြီ"

ချန်ဝူဟွေ့က ရိုသေစွာ ပြောသည်။

ထန်ထျန်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ချန်ဝူဟွေ့မှာ အလွန်ထက်မြက်သူဖြစ်ရာ သူ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ထျန်းရှထုန်နှင့် ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာတို့မှာ ထိုက်ယိမြင့်မြတ်နယ်မြေအတွင်း လျင်မြန်စွာ ပွင့်လန်းလာမည်မှာ သေချာလှသည်။

"ဒါနဲ့ နောက်တစ်ချက် ရှိသေးတယ်"

ထန်ထျန်းက ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ ပြောသည်။ "မင်းတို့ရဲ့ အပြင်ဘက်က မြင့်မြတ်မြို့တော် ထဲမှာ လူတစ်ယောက် ရှိတယ်"

" သူမ နာမည်က မန်ရှီး..."

ထို့နောက်တွင် ထန်ထျန်းနှင့် ချန်ဝူဟွေ့တို့ အတော်ကြာအောင် စကားပြောဖြစ်ကြသည်။

အဓိကအားဖြင့် ထျန်းရှထုန် နှင့် ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာတို့၏ အနာဂတ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအကြောင်းနှင့် တိမ်တိုက်ထျန်းဖူ မျိုးဆက် များအကြောင်း ဖြစ်သည်။

တိမ်တိုက်ထျန်းဖူ မျိုးဆက် များမှာ ပြဿနာအချို့ ကြုံတွေ့နေရသော်လည်း ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပေ။

လျိုထျန်းဟုန်၏ အရည်အချင်းမှာ မဆိုးလှသဖြင့် အခက်အခဲများကို တစ်ခုချင်း ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သို့သော် အချိန်အနည်းငယ် ပိုပေးရမည်သာ ဖြစ်၏။

ယခုမူ ကျိကျွင်းတစ်ယောက်က နောက်ကွယ်မှ ထောက်ပံ့ပေးထားပြီ ဖြစ်ရာ မည်သည့်ပြဿနာမှ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထန်ထျန်း ကိုယ်တိုင် ထွက်လာရန်ပင် မလိုဘဲ ချန်ဝူဟွေ့၏ အမိန့်အချို့ဖြင့်ပင် တိမ်တိုက်ထျန်းဖူ မျိုးဆက် များမှာ အောင်မြင်မှု လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။

မရလျှင်ပင် လုံကျိုကျိုး၏ တိုကင်ပြား ရှိနေသေးသည်။

ထိုအရာ၏ အရှိန်အဝါမှာ လုံကျိုကျိုး ကိုယ်တိုင် ရောက်လာသကဲ့သို့ပင် ပြင်းထန်လှ၏။

ထို့အပြင် ထန်ထျန်းက ထိုက်ယိမြင့်မြတ်နယ်မြေ အဖွဲ့နှင့်အတူ လင်းယွင် တောင်တန်းသို့ လိုက်ပါမည့် အစီအစဉ်ကိုလည်း ပြောပြခဲ့သည်။

ချန်ဝူဟွေ့က ပြဿနာမရှိကြောင်း၊ သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိုကိစ္စကို တာဝန်ယူထားရသဖြင့် သင့်တော်သော သရုပ်မှန်တစ်ခု စီစဉ်ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောသည်။

အာရုံစိုက်မခံချင်ပါက သာမန်တပည့်တစ်ဦး၏ သရုပ်မှန်ဖြင့် သွားနိုင်ကြောင်းလည်း အကြံပြုခဲ့သည်။

အသေးစိတ်ကိစ္စအားလုံးကို ဆွေးနွေးပြီးနောက် ထန်ထျန်းက နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်သွားတော့သည်။

ထန်ထျန်း ထွက်သွားပြီးနောက် ချန်ဝူဟွေ့က ပြတင်းပေါက်နားတွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်ကာ တိုကင်ပြား နှစ်ခုကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရင်း အတော်ကြာအောင် ငေးမောနေမိသည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ သူက ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ရင်း တိုကင်ပြားများကို သိမ်းဆည်းလိုက်၏။

"ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ..."

"ကံကြမ္မာကိုသာ လက်ခံရမည်..."

......

မြင့်မြတ်မြို့တော်၊ ဖုန်းရှ စားသောက်ဆိုင်

ဆေးပညာရှင် ထူးချွန်သူများ ပြိုင်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ဖုန်းရှ စားသောက်ဆိုင် မှာလည်း နာမည် အတော်အတန် ထွက်လာခဲ့သည်။

ယခုအကြိမ် ပြိုင်ပွဲ၏ ချန်ပီယံဖြစ်သူ ထန်ထျန်းမှာ ဖုန်းရှစားသောက်ဆိုင် မှ စေလွှတ်လိုက်သည့်သူ ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိထားကြသဖြင့် ဂုဏ်သတင်း အတော်ကြီးမားသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထန်ထျန်းကို ပြိုင်ပွဲဝင်နိုင်ရန် စီစဉ်ပေးခဲ့သည့် မန်ရှီးမှာလည်း စားသောက်ဆိုင် ၏ ချီးကျူးမှုကို ရရှိခဲ့ပြီး သူမ၏ လုပ်ပိုင်ခွင့် အာဏာမှာလည်း ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာခဲ့သည်။

ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးပြု၍ မန်ရှီးက သူမ၏ ရန်ဘက်ဟောင်းဖြစ်သူ လျိုကွမ်း ကို ချက်ချင်းပင် ဖိနှိပ်တော့သည်။

သူမ၏ ပြတ်သားသော နည်းလမ်းများအောက်တွင် လျိုကွမ်းမှာ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရပြီး သူ၏ လုပ်ပိုင်ခွင့် အာဏာအတော်များများမှာ မန်ရှီး၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားတော့၏။

ယခုအခါ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အာဏာလွှဲပြောင်းမှုအတွက် တွေ့ဆုံနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

မန်ရှီးမှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အပြုံးဖြင့် ရှိနေသော်လည်း လျိုကွမ်းမှာမူ အံ့ ကြိတ်လျက် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။

သို့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူက အကျိုးစီးပွား လွှဲပြောင်းရေး စာချုပ်ကို လက်မှတ်ထိုးပေးလိုက်ရသည်။

"ကျေးဇူးပဲနော် စီမံသူ လျိုကွမ်း "

" ရှင့်ရဲ့ လက်မှတ်က တကယ်လှတာပဲ"

မန်ရှီးက ပြုံးလျက် ပြော၏။

လျိုကွမ်းက အံ့ ကြိတ်ကာ "မန်ရှီး... အရမ်းလည်း ဝမ်းသာမနေနဲ့ဦး"

" ဘယ်သူမဆို ကံကောင်းတဲ့ အချိန်ဆိုတာ ရှိတာပဲ"

မန်ရှီးက သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး "အဲဒါကြောင့်လည်း ငါက ကံကောင်းနေတုန်းမှာ အမိအရ ဆုပ်ကိုင်ထားရတာပေါ့၊ မဟုတ်ဘူးလား"

လျိုကွမ်းက မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် "မင်း တကယ်ပဲ ဒီတစ်ခါ ကံကောင်းတယ်လို့ ထင်နေတာလား"

" မန်ရှီး... အရမ်း ပျော်မသွားနဲ့ဦး"

"ငါ ကြားထားတာကတော့ မင်းရဲ့ သခင်လေးထန်က ပြိုင်ပွဲပြီးတာနဲ့ တက်လှမ်းခြင်းမျှော်စင် ကနေတစ်ဆင့် မြင့်မြတ်နယ်မြေထဲကို ဝင်သွားတယ်ဆိုပဲ"

" အရင်က ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးဘူး၊ မြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ခံနေရပြီ"

" အကယ်၍ သူသာ မြင့်မြတ်နယ်မြေထဲမှာ တစ်ခုခု ပြဿနာရှာမိရင်တော့... ဟားဟား..."

" မင်းပါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့တောင် ခက်သွားလိမ့်မယ်"

လျိုကွမ်း၏ စကားကြောင့် မန်ရှီး၏ အပြုံးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သို့သော် သူမသည် ကြောက်လန့်မသွားဘဲ အေးဆေးစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။"အဲဒါကတော့ ရှင် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး"

" ပြီးတော့ ငါ သခင်လေးထန်ကို ယုံတယ်။ အရင်တုန်းက သူ ပြိုင်ပွဲမှာ ချန်ပီယံ ဖြစ်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်ခဲ့သလိုမျိုးပေါ့"

" သူက ငါတို့လို သာမန်လူတွေ နားလည်နိုင်တဲ့ တည်ရှိမှုမျိုး မဟုတ်ဘူး"

ပြောပြီးနောက် သူမ ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

လျိုကွမ်းကတော့ နောက်ကွယ်မှ လှောင်ပြုံးပြုံးလျက်"မင်း ဇွတ်ငြင်းနေဦးပေါ့"

" မြင့်မြတ်နယ်မြေက လူကြီးမင်းတွေ ရောက်လာတဲ့အခါ ဘယ်သူမှ မင်းကို ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

စကားပင် မဆုံးသေးခင်မှာပင်...

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အော်ရာ တစ်ခုက ကောင်းကင်မှ ရုတ်တရက် ကျဆင်းလာပြီး ဖုန်းရှစားသောက်ဆိုင် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

"ဘယ်သူက မန်ရှီးလဲ"

မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အသံကြီး တစ်ခုက ဟိန်းထွက်လာခဲ့လေသည်။