မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားသော လျိုကွမ်း

ကောင်းကင်ယံမှ လွှမ်းမိုးထားသော အော်ရာက ဖုန်းရှ စားသောက်ဆိုင်ထက်သို့ သက်ဆင်းလာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် တာအိုအရှင် တစ်ဦး၏ ဖိအားဖြစ်နေသည်။

စားသောက်ဆိုင်အတွင်းရှိ မန်ရှီးနှင့် လျိုကွမ်းတို့ နှစ်ဦးစလုံး မှင်တက်သွားကြသည်။ မြင့်မြတ်မြို့တော်အတွင်း ဤမျှ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် နေနိုင်သူမှာ မြင့်မြတ်နယ်မြေမှ တာအိုအရှင် လူကြီးမင်းများသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

ဖုန်းရှ စားသောက်ဆိုင်က မြင့်မြတ်မြို့တော်အတွင်း အထက်တန်းလွှာ အင်အားစုတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း တကယ်တမ်းမူ မြင့်မြတ်နယ်မြေမှ တာအိုအရှင် တစ်ဦးနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံနိုင်ရန် အရည်အချင်း မပြည့်မီသေးပေ။ တာအိုအရှင် တစ်ဦး ရောက်လာလျှင်ပင် ဖုန်းရှ စားသောက်ဆိုင် တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုမူ တာအိုအရှင် ကိုယ်တိုင် ရောက်ရှိလာရုံတင်မကဘဲ သာမန်စီမံသူလေးဖြစ်သည့် မန်ရှီး၏ အမည်ကိုပါ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်နည်း

မှင်တက်နေရာမှ လျိုကွမ်းက ရုတ်တရက် အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

"ဟားဟားဟား... မန်ရှီး၊ ငါ အခုလေးတင် ဘာပြောလိုက်လဲ မင်းရဲ့ ဝဋ်လည်မယ့်အချိန်က ချက်ချင်း ရောက်လာပြီပဲ"

"မင်းရဲ့ သခင်လေးထန်က တကယ့်ကို တော်တာပဲ၊ တာအိုအရှင် ကိုယ်တိုင် လာရှာရအောင်အထိ ပြဿနာရှာနိုင်တယ်ပေါ့"

" ဟင်း... မင်းရဲ့ အသက်ကတော့ ဒီနေ့ပဲ လမ်းဆုံးပြီ ထင်တယ်~"

ပြောရင်းနှင့် သူက အပြင်သို့ လှမ်းအော်လိုက်သည်။ "တာအိုအရှင်... မန်ရှီးက ဒီမှာပါ"

လျိုကွမ်း၏ အော်သံအဆုံးတွင် ပြင်ပမှ ပြင်းထန်သော အော်ရာများမှာ ချက်ချင်း ငြိမ်ကျသွားသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ခန့်ညားထည်ဝါသော လူအိုကြီး တစ်ဦးက မန်ရှီးနှင့် လျိုကွမ်းတို့ ရှေ့မှောက်သို့ ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူက ကောင်းကင်ယံတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်တန့်နေပြီး အမူအရာမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်လှ၏။

"ဘယ်သူက မန်ရှီးလဲ"

သူက အေးဆေးစွာ မေးလိုက်သည်။

အကယ်၍ ထန်ထျန်းသာ ဤနေရာ၌ ရှိနေပါက ဤသူမှာ သူ့အား ချန်ဝူဟွေ့ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သော ယုံယန် တာအိုအရှင် ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း မှတ်မိပေလိမ့်မည်။

ထိုသည်ကို မြင်သောအခါ လျိုကွမ်းက မြေပြင်ပေါ်သို့ အပြေးအလွှား ဒူးထောက်လိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် အလွန်တရာ ဖားယားသော အပြုံးဖြင့် ဘေးနားရှိ မန်ရှီးကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "အရှင်... သူမက မန်ရှီးပါ"

ယုံယန် တာအိုအရှင်က လျိုကွမ်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အကြည့်ကို မန်ရှီးထံသို့ ပြောင်းလိုက်သည်။

မန်ရှီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်သွားပြီးမှ သတိပြန်ဝင်လာကာ အမြန်ပင် ဒူးထောက်လိုက်ရသည်။ သူမက မတုန်လှုပ်မိအောင် ကြိုးစားထိန်းသိမ်းရင်း တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "မန်ရှီး... အရှင် ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ထိုအချိန်မှာပင် ဖုန်းရှ စားသောက်ဆိုင်၏ ပိုင်ရှင်ကလည်း အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာသည်။

သို့သော် ရှေ့မှောက်ရှိ ယုံယန် တာအိုအရှင်ကို မြင်သည်နှင့် သူက စကားတစ်လုံးပင် မပြောဝံ့ဘဲ ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်ဖြင့် ဒူးထောက်ချလိုက်ရတော့သည်။

ဤအရှင်က မန်ရှီးကို လာရှာရခြင်းမှာ မည်သူ့ကြောင့်လဲဆိုသည်ကို သူ သေချာပေါက် ခန့်မှန်းမိသည်။

ယုံယန် တာအိုအရှင်က ပတ်ဝန်းကျင်မှ အရာအားလုံးကို လျစ်လျူရှုကာ မန်ရှီးကို ကြည့်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း မေးလိုက်သည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ထန်ထျန်းကို ပါရမီရှင် များ ပြိုင်ပွဲမှာ ပါဝင်နိုင်အောင် မင်း စီစဉ်ပေးခဲ့တာလား"

မန်ရှီး၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်တက်သွားသည်။ တကယ်ပဲ ဤကိစ္စအတွက် လာခဲ့ခြင်းပင်။

သို့သော် သူမ မဖြေကြားမီမှာပင် ဘေးမှ လျိုကွမ်းက အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "မှန်ပါတယ်... သူမပါပဲ"

"တာအိုအရှင် ... အဲဒီ ထန်ထျန်းဆိုတဲ့ လူကို ပြိုင်ပွဲဝင်နိုင်အောင် သူမ တစ်ယောက်တည်း စီစဉ်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်တို့ စားသောက်ဆိုင်က ကိစ္စတွေ ပြီးမှပဲ သိခဲ့ရတာပါ"

"ဒီမိန်းမက အမြဲတမ်း စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်တတ်ပါတယ်။ ထန်ထျန်းရဲ့ နောက်ခံကို သေချာ မစစ်ဆေးဘဲ ပြိုင်ပွဲဝင်ခိုင်းခဲ့လို့ သူ မြင့်မြတ်နယ်မြေထဲအထိ ရောက်သွားခဲ့တာပါ"

" အရှင် အနေနဲ့ အမှန်အတရားကို စုံစမ်းပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်"

လျိုကွမ်း၏ စကားများက မန်ရှီးနှင့် စားသောက်ဆိုင်ကို အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်ပြီး အပြစ်အားလုံးကို မန်ရှီး တစ်ယောက်တည်း၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပုံချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသို့ လုပ်ခြင်းမှာ တစ်ဖက်တွင် သူ့ကိုယ်သူ ဘေးကင်းရန်ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ မန်ရှီးကို လုံးဝ အပြတ်ရှင်းပစ်ရန် ဖြစ်သည်။

သူက အတော်ပင် ပရိယာယ် ကြွယ်ဝသည်ဟု ဆိုရမည်။

သို့သော် သူ အော်ပြီးသောအခါ ယုံယန် တာအိုအရှင်က သူ့ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏ "ငါ မင်းကို မေးနေတာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုစကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် လျိုကွမ်းမှာ ချွေးပြန်သွားပြီး အမြန်ပင် တောင်းပန်လိုက်ရသည်။

သူတို့အတွက်မူ တာအိုအရှင်၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။

ထို့နောက် ယုံယန် တာအိုအရှင်က မန်ရှီးထံသို့ တစ်ဖန် အကြည့်ကို ပြောင်းလိုက်ပြီး မေးသည်။ "ဒါ အမှန်ပဲလား"

ဤမျှ အစွမ်းထက်သော တည်ရှိမှု၏ အမေးကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် မန်ရှီး မကြောက်မလန့်ဘဲ နေနိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူမက သူမ အပေါ် အတော်အတန် ကောင်းမွန်ခဲ့သော စားသောက်ဆိုင် ပိုင်ရှင်ကို အလိုအလျောက် လှမ်းကြည့်မိပြီး အဖြေတစ်ခုခုကို ရှာဖွေမိသည်။

သို့သော် ကံဆိုးသည်မှာ တာအိုအရှင် တစ်ဦးရှေ့တွင် စားသောက်ဆိုင် ပိုင်ရှင်မှာလည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်စင်းနေရုံမှလွဲ၍ ဘာမှ မပြောဝံ့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူမက အံ့ ကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ရိုသေစွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။ " အရှင်... အမှန်ပါပဲ"

"သခင်လေးထန်ကို ပြိုင်ပွဲဝင်ဖို့ စီစဉ်ပေးခဲ့တာက မန်ရှီးပါ၊ ဖုန်းရှ စားသောက်ဆိုင်နဲ့ မဆိုင်ပါဘူး"

"အကျိုးဆက်အားလုံးကို မန်ရှီး တစ်ယောက်တည်း တာဝန်ယူပါ့မယ်"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူမက မကြာမီ ကျရောက်လာတော့မည့် ပြစ်ဒဏ်ကို ခံယူရန် အဆင်သင့် ပြင်ထားလိုက်တော့သည်။

သို့သော် လူတိုင်း မထင်မှတ်ထားသော အချက်မှာ ပြစ်ဒဏ်ဆိုသည်မှာ ပေါ်မလာခဲ့ခြင်းပင်။

အတည်ပြုချက်ကို ရရှိပြီးနောက် ယုံယန် တာအိုအရှင်က သူ၏ အေးစက်မှုကို သိမ်းလိုက်ပြီး မန်ရှီးကို ကြည့်သော အကြည့်မှာလည်း အနည်းငယ် နူးညံ့သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "စီမံသူ မန်... ထပါ"

ပြောရင်းနှင့် သူက လက်ကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်ရာ မန်ရှီးမှာ မြေပြင်မှ အလိုအလျောက် ကြွတက်လာခဲ့သည်။

ဤစကားနှင့် ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးမှာ ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ မှင်တက်သွားကြသည်။

မြင့်မြတ်နယ်မြေမှ တာအိုအရှင် တစ်ဦးက မန်ရှီးကို "ထပါ" ဟူသော စကားလုံးကို သုံးနှုန်းခဲ့ရုံတင်မကဘဲ ကိုယ်တိုင်ပင် ထူပေးခဲ့သည်လား

ဒါက ဘယ်လောက်တောင် ဂုဏ်ယူစရာကောင်းသလဲ

ပြီးတော့... ဒါက ဘယ်လိုတောင် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ

မန်ရှီးက ဘယ်လို အရည်အချင်းမျိုး ရှိလို့လဲဆိုတာ သူတို့ ဘယ်လိုမှ စဉ်းစားမရနိုင်ကြပေ။

သို့သော် ယုံယန် တာအိုအရှင်က သူတို့အတွက် အဖြေကို ချက်ချင်း ပေးလိုက်သည်။

"သခင်လေးထန်က မြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ အလွန်အမင်း မွန်မြတ်တဲ့ ဧည့်သည်တော်ပဲ"

ယုံယန် တာအိုအရှင်က ပြော၏။ "သူက မင်းကို အတော်လေး သဘောကျတယ်၊ အဲဒါကြောင့် ငါ့ကို မင်းဆီ လာရှာခိုင်းလိုက်တာ"

"သခင်လေးထန်က ငါ့ကတစ်ဆင့် မင်းကို မေးခိုင်းလိုက်တယ်။ မင်းအနေနဲ့ သူ့လက်အောက်ကို ဝင်ပြီး မြင့်မြတ်မြို့တော်ထဲမှာ သူ့ရဲ့ ကုန်သည်အသင်းကို ဖွင့်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိရဲ့လား"

ဤအမေးကို ကြားသောအခါ မန်ရှီးမှာ မှင်တက်သွားရသည်။

ထန်ထျန်းမှာ သာမန်မဟုတ်မှန်း သူမ သိသော်လည်း ဤမျှအထိ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

တာအိုအရှင် တစ်ဦးက သူ့အတွက် စကားပါးပေးသူ လုပ်ပေးနေရသည်လား

ဒါက သူမရဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

တာအိုအရှင်တောင် စကားပါးပေးသူ ဖြစ်နေမှတော့ ထန်ထျန်းက ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်နေလို့လဲ

မန်ရှီး စိတ်ကူးနှင့်ပင် မှန်းဆ၍ မရနိုင်တော့ပေ။

ပြင်းထန်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူမ၏ ဦးနှောက်မှာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး ယုံယန် တာအိုအရှင်၏ အမေးကို ချက်ချင်း မဖြေကြားနိုင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ယုံယန် တာအိုအရှင်မှာ စိတ်မဆိုးဘဲ ထပ်မံ၍ နူးညံ့စွာ မေးသည်။ "မန်ရှီး... မင်း သဘောတူရဲ့လား"

မန်ရှီး သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် အမြန်ပင် ဒူးထောက်လိုက်ပြန်ကာ "အရှင် ရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"မန်ရှီး သဘောတူပါတယ်"

တာအိုအရှင် တစ်ဦး၏ အမေးမှာ သူမကို ဓားတောင်ကို တက်ခိုင်းသည်ဖြစ်စေ၊ မီးပင်လယ်ကို ဖြတ်ခိုင်းသည်ဖြစ်စေ သူမ မငြင်းဝံ့သလို၊ ယခုကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သော ကိစ္စမျိုးကိုမူ ဆိုဖွယ်ရာ မရှိပေ။

ဤသည်မှာ ရွေးချယ်စရာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသော ကိစ္စဖြစ်သည်။

ယုံယန် တာအိုအရှင်က ပြုံးလျက် မန်ရှီးကို တစ်ဖန် ပြန်ထူပေးကာ "မင်း ကျေးဇူးတင်သင့်တာက သခင်လေးထန်ကိုပဲ"

"ငါ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်စရာ မလိုပါဘူး"

"တကယ်လို့ မင်း သဘောတူတယ်ဆိုရင် ငါတို့ အခုပဲ ကုန်သည်အသင်းရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ကိစ္စတွေကို ဆွေးနွေးကြတာပေါ့"

မန်ရှီးက ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အမှန်စင်စစ် ယခုအချိန်အထိ သူမက အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်နေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် ပုံမှန်အတိုင်း တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။

ထို့နောက် ယုံယန် တာအိုအရှင်က မန်ရှီးကို ကိုယ်တိုင် ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ဖုန်းရှ စားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

သူတို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အတော်ကြာမှသာ အခန်းတွင်းရှိ လူများ သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။

စားသောက်ဆိုင် ပိုင်ရှင်မှာ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ထရပ်လိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း ချွေးစေးများဖြင့် စိုရွှဲနေတော့သည်။

ယခုလေးတင် ကြုံတွေ့လိုက်ရသော ကိစ္စမှာ သေမင်းတံခါးဝသို့ ရောက်သွားသကဲ့သို့ပင်။

ကံကောင်းသည်မှာ ရလဒ်က ကောင်းမွန်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မြင့်မြတ်နယ်မြေက မန်ရှီးကို ပြဿနာလာရှာခြင်း မဟုတ်သလို စားသောက်ဆိုင်လည်း ထိခိုက်မှု မရှိခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် ထိုသခင်လေးထန်၏ အဆင့်အတန်းမှာ စိတ်ကူးထားသည်ထက် များစွာ မြင့်မားနေပုံရသည်။

ယခု ဖြစ်ရပ်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် မန်ရှီးက မကြာမီ အချိန်အတွင်းမှာပင် မြင့်မြတ်မြို့တော်၏ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လာတော့မည်မှာ သူ အသေအချာ သိလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

တာအိုအရှင် တစ်ဦးနှင့် တိုက်ရိုက် ဆက်သွယ်နိုင်သူမှာ မြင့်မြတ်မြို့တော် တစ်ခုလုံးတွင်ပင် အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။

သူက မန်ရှီးထံမှ ကျေးဇူးတုံ့ပြန်မှုကို မမျှော်လင့်သော်လည်း ဖြစ်လာနိုင်သည့် အန္တရာယ်များကိုတော့ အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းထားရမည် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ တွေးမိရင်း သူက ဘေးနားတွင် ဒူးထောက်နေဆဲ ဖြစ်သည့် လျိုကွမ်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"စီမံသူ လျိုကွမ်း..."

"ငါ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် မင်းနဲ့ စီမံသူ မန်ကြားမှာ ရန်ငြိုးတွေ ရှိတယ် မဟုတ်လား"

သူက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

လျိုကွမ်းမှာ ထိုနေရာတွင်ပင် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ တောင့်တင်းသွားတော့သည်။

သူ၏ မျက်နှာတွင်မူ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အမူအရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေတော့သည်။