အခန်း (၉၁-၉၂)

အခန်း ၉၁ - ချန်ချန်ရှန်း တန်ဖိုးကောင်းကောင်းဖြင့် အရောင်းခံလိုက်ရခြင်း

အိုးယန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ချင်းယွင် မဟာမြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ သူတော်စင်မှာ သူကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေသည့်အလား ကျေနပ်ဂုဏ်ယူနေသော အမူအရာ ရှိနေလေ၏။

ဆေးတောင်ထိပ်မှ တပည့်များသည် တောင်တံခါးဝတွင် ပိုမို စုဝေးလာကြပြီး ဓားပျံပေါ်ရှိ အိုးယန်ကို စိုက်ကြည့်နေကြကာ အခြား တောင်ထိပ်များမှ ကျင့်ကြံသူများသည်လည်း ဆေးတောင်ထိပ်တွင် ဆူညံနေကြောင်း ကြားရသဖြင့် သူတို့၏ ဓားပျံများဖြင့် ရောက်ရှိလာကြပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုခြင်းသည် သက်ရှိများ၏ သဘာဝပင် ဖြစ်လေသည်။

မဟာတက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးအနေဖြင့် တန်ယွမ်ဇီသည် အိုးယန်၏ အခြေအမြစ်မရှိသော လိမ်လည်မှုများကို သဘာဝကျကျပင် မယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း သူတော်စင်မှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရှိနေသဖြင့် တန်ယွမ်ဇီက ချန်ချန်ရှန်းကို သံသယအနည်းငယ်ဖြင့် ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။

"သူတော်စင်... ဒီကောင်လေး ပြောတာ တကယ်ပဲလား..."

ချန်ချန်ရှန်းမှာ ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေသော်လည်း သူ၏ ရုပ်သေးရုပ် ပခုံးများကို ညှစ်ထားသော လက်နှစ်ဖက်ကြောင့် အပိုင်းပိုင်း ကွဲထွက်သွားတော့မည့်အလား ခံစားနေရပေသည်။ သူက မချိတင်ကဲ ပြုံးပြပြီး ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

" ဦးလေး... ဦးလေး မသိလို့ပါ... မိစ္ဆာမျိုးနွယ် အကြွင်းအကျန် တွေက အလွန် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲပါတယ်... လူသိများသွားရင် သူတို့ သံသယဝင်သွားနိုင်တဲ့အတွက် ကျွန်တော်တို့ ဒီနည်းလမ်းကိုပဲ သုံးခဲ့ရတာပါ... စီနီယာအစ်ကို ကို ဆေးတချို့ လာငှားခိုင်းခဲ့ရပြီး ပြောရမယ်ဆိုရင် ဒီလို မိစ္ဆာမျိုးနွယ် အကြွင်းအကျန် တွေကို အောင်မြင်စွာ နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့တာ ဆေးတောင်ထိပ် ရဲ့ ကျေးဇူး အများဆုံးပါပဲ..."

ချန်ချန်ရှန်း ဤစကားအနည်းငယ်ကို ပြောဆိုပြီးနောက် တန်ယွမ်ဇီသည် ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကာ ခေါင်းကို မော့၍ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်လေတော့၏။

ဆေးတောင်ထိပ်သည် ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ အရေးကြီးသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် ထိုတောင်ထိပ် သည် ထောက်ပံ့ရေးပိုင်းကို အဓိက တာဝန်ယူရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဆေးတောင်ထိပ်သည် မိစ္ဆာမျိုးနွယ် အကြွင်းအကျန်များကို နှိမ်နင်းရာတွင် ပါဝင်ကူညီခဲ့ကြောင်း ချန်ချန်ရှန်းက ပြောဆိုလိုက်ခြင်းသည် တန်ယွမ်ဇီ၏ မျက်နှာကို ချက်ချင်း ဂုဏ်တက်စေခဲ့ပြီး ဆေးတောင်ထိပ် တပည့်များပင်လျှင် ချန်ချန်ရှန်း၏ စကားများကို ကြားရချိန်တွင် ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်သွားကြလေသည်။

"အို... သူတော်စင် မိစ္ဆာတွေကို အောင်မြင်စွာ နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့တာရဲ့ ထက်ဝက်က ငါတို့ ဆေးတောင်ထိပ် ကြောင့်ကိုး..."

"သတင်းဖြန့်လိုက်ကြ... သူတော်စင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းတဲ့ နေရာမှာ ငါတို့ ဆေးတောင်ထိပ် က ပထမဆုံး ဂုဏ်ပြုခံရသင့်တယ်..."

"ဆက်ပြောလိုက်ကြ... သူတော်စင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းတာက ငါတို့ ဆေးတောင်ထိပ် ရဲ့ အောင်မြင်မှု သက်သက်ပဲ..."

"အနောက်က လူတွေ နားထောင်ကြ... သူတော်စင် က ငါတို့ ဆေးတောင်ထိပ် က လူပဲ..."

"ဟင်... ချင်းယွင်ဂိုဏ်း က အခုကစပြီး ငါတို့ ဆေးတောင်ထိပ် ပိုင် ဖြစ်သွားပြီလား..."

....

"ငါ သိသားပဲ... ရုပ်ပြစာအုပ်တွေကို စိတ်အားထက်သန်စွာ လာပို့ပေးတဲ့ စီနီယာအစ်ကို က ဘယ်လိုလုပ် လူဆိုး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

"ဟေး... မင်း ခုလေးတင် သူ့အသားကို အစိမ်းစားချင်တယ် လို့ ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"အို... ခင်ဗျားကလည်း... ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ..." ကြွက်သားတောင့်တင်းသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သူ၏ ဘေးရှိ စီနီယာအစ်ကိုကို ရှက်သွေးဖြာကာ ထိုးကြိတ်လိုက်လေသည်။

မျှဝေခံစားရသော ဂုဏ်ယူမှု တစ်ရပ်သည် ဆေးတောင်ထိပ် တပည့်များ အားလုံး၏ ရင်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပေ၏။ ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ တောင်ထိပ်ဆယ့်နှစ်ခု အနက် ဆေးတောင်ထိပ်သည် တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားတွင် အောက်ဆုံးအဆင့်၌ ရှိနေသော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် မိစ္ဆာမျိုးနွယ် အကြွင်းအကျန်များကို နှိမ်နင်းခြင်းအား ဆေးတောင်ထိပ်၏ အနာဂတ် ဂိုဏ်းချုပ် သူတော်စင် က ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ထို့ပြင် ဆေးတောင်ထိပ် တပည့်များသည် သူတော်စင်အတွက် အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း ဆေးလုံးများကို နေ့ရောညပါ ဖော်စပ်ပေးခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ကြိုးစားအားထုတ်မှုများကို ပါဝင်ကူညီခဲ့ကြပေသည်။ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် စဉ်းစားကြည့်မည်ဆိုပါက မိစ္ဆာမျိုးနွယ် အကြွင်းအကျန်များကို နှိမ်နင်းခဲ့သူများမှာ သူတို့ပင် ဖြစ်လေ၏။

ထို အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း ဆေးလုံး တစ်သိန်းကို မည်သို့ အသုံးပြုခဲ့သည်ဆိုသည်မှာ အရေးမကြီးတော့ချေ။

သူတော်စင် ကိုယ်တိုင်က ထိုအရာများကို မိစ္ဆာများ နှိမ်နင်းရန် အသုံးပြုခဲ့သည်ဟု ပြောဆိုခဲ့ပေသည်။ မယုံကြည်ပါက သူတော်စင်ကို မြင်တွေ့ရခြင်းသည် ဂိုဏ်းချုပ်ကို မြင်တွေ့ရခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ရာ အရည်အချင်းရှိပါက ဂိုဏ်းချုပ်ကို သွားရောက် မေးမြန်းနိုင်ပေသည်။

တန်ယွမ်ဇီ၏ မျက်နှာမှာလည်း ပြုံးရွှင်လျက်ရှိပြီး ယခင်က ဒေါသထွက်နေသော အမူအရာနှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေခဲ့ပေ၏။ အိုးယန်နှင့် အခြားသုံးဦးအပေါ် ထားရှိသော သူ၏ အကြည့်များမှာ ပိုမို၍ ကြင်နာလာခဲ့လေသည်။

"အရှင် သူတော်စင်... ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆေးတောင်ထိပ် ကို ဘာကိစ္စများ ရှိလို့ လာရောက်ရတာလဲ..."

တန်ယွမ်ဇီက ရယ်မောလျက် မေးမြန်းလိုက်၏။

" ဦးလေး... ဒီရက်ပိုင်း ရာသီဥတုက အေးလာတယ် မဟုတ်လား... မိစ္ဆာမျိုးနွယ် အကြွင်းအကျန်တွေကို ခုလေးတင် နှိမ်နင်းခဲ့တဲ့ သူတော်စင် ပြန်လည်ကျန်းမာလာအောင် ချက်ပြုတ်ကျွေးမွေးဖို့ စိတ်ဝိညာဉ်အပင် တချို့ လာငှားချင်လို့ပါ... အဲဒီ တိုက်ပွဲမှာ သူတော်စင် က စွမ်းအင်တွေ အများကြီး ကုန်ဆုံးသွားပြီး သူ့ရဲ့ တာအို အုတ်မြစ်ကိုတောင် ထိခိုက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရလို့ အခု အနားယူ ကုသနေရတယ် ဆိုတာ ဦးလေးလည်း သိသားပဲ..."

အိုးယန်က အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

ဘေးရှိ ချန်ချန်ရှန်း၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တွန့်လိမ်သွားပေ၏။ သူသည် အနံ့အသက်ဆိုးရွားသော အရာတစ်ခုကို စားလိုက်ရသကဲ့သို့ ရုပ်ဆိုးသော အပြုံးတစ်ခုကို မချိတင်ကဲ ပြုံးပြကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"အိုး... သူတော်စင် နေမကောင်းဘူးလား... ကျွန်တော့်ဆီမှာ အဆင့်နှစ် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ဆေးလုံး ဆယ်လုံး ရှိတယ်... သူတော်စင် လိုအပ်မလား..." တန်ယွမ်ဇီက ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်၏။

" ဦးလေး ရဲ့ စိုးရိမ်ပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... မလိုပါဘူး..." ချန်ချန်ရှန်းက တန်ယွမ်ဇီ၏ ကြင်နာသော ကမ်းလှမ်းမှုကို ငြင်းဆိုရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အိုးယန်က သူ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်လေသည်။

အိုးယန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ရိုင်းစိုင်းလို့ ရမှာလဲ... လူကြီးသူမ ပေးတဲ့ လက်ဆောင်ကို ငြင်းပယ်လို့ မရပါဘူး... သူတော်စင် ကိုယ်စား ကျွန်တော်ပဲ လက်ခံလိုက်ပါ့မယ်..."

တန်ယွမ်ဇီထံမှ ကျောက်စိမ်းဖြူ ပုလင်းကို ယူလိုက်စဉ် ပုလင်းထဲမှတဆင့်ပင် လန်းဆန်းစေသော ဆေးရနံ့ကို သူ ရှူရှိုက်မိလိုက်လေ၏။ ကောင်းသောအရာပင် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ထိုအရာသည် အိုးယန် ပိုင်ဆိုင်သွားပြီ ဖြစ်ပေ၏။

အိုးယန်က သူ၏ လက်ကို လှန်လိုက်ရာ ကျောက်စိမ်းဖြူ ပုလင်းမှာ သူ၏ လက်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စက္ကူတစ်ရွက်ဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရလေသည်။ ထိုစက္ကူမှာ မြေခွေးဟူယန်က သူ့အတွက် ရေးပေးထားသော လိုအပ်သည့် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ စာရင်းပင် ဖြစ်ပေ၏။

" ဦးလေး... ဒီ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေကို ကြည့်ပေးပါဦး... ဒါတွေက ကျွန်တော်တို့ လိုအပ်တဲ့ အရာတွေပါ..." အိုးယန်က စက္ကူကို တန်ယွမ်ဇီထံသို့ ရိုသေလေးစားစွာ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

တန်ယွမ်ဇီက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အိုးယန်၏ လက်ထဲရှိ စက္ကူသည် တန်ယွမ်ဇီ၏ လက်ထဲသို့ လွင့်ပျံသွားပေ၏။ တန်ယွမ်ဇီသည် စက္ကူပေါ်ရှိ စိတ်ဝိညာဉ်အပင်များကို ကြည့်ကာ သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးကို ပွတ်သပ်လျက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဒီ ဉာဏ်အလင်းပွင့်မြက်ပင်၊ သားရဲဖြူသစ်သီး နဲ့ မိုးပြာမြေခွေးသစ်ရွက် တွေက ဝိညာဉ်သားရဲတွေ အတွက် အဆင့်ကျော်ဖြတ်ဆေးလုံး တွေ ဖော်စပ်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင် တွေချည်းပဲ... လူတွေ စားသုံးဖို့ မဟုတ်ဘူးလေ... သူတော်စင် က ဒီလို အရာတွေကို လိုအပ်လို့လား..."

အိုးယန်၏ မျက်လုံးများမှာ ဟိုဟိုဒီဒီ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူက ပြောဆိုလိုက်၏။ " ဦးလေး က အဲဒီ ရုပ်သေးရုပ် တွေကို မေ့သွားတာလား... အဲဒီ အရာတွေက လူမှ မဟုတ်တာ..."

ဘေးရှိ ချန်ချန်ရှန်း၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ထပ်မံ တွန့်လိမ်သွားပေသည်။ ပြောရမည်ဆိုလျှင် ထိုရုပ်သေးရုပ်များ အားလုံးသည် သူ၏ ခွဲထွက်နေသော နတ်ဘုရားဝိညာဉ်၏ ဖန်တီးမှုများ ဖြစ်ရာ အခြေခံအားဖြင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်လေ၏။

တန်ယွမ်ဇီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရက်ရောစွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။ "သူတော်စင် က လိုအပ်နေတယ် ဆိုမှတော့ ငါ့ရဲ့ ဆေးတောင်ထိပ် က သေချာပေါက် အစွမ်းကုန် ကူညီပေးရမှာပေါ့... ချက်ချင်း ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်..."

အိုးယန်၏ နှလုံးသားမှာ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပေ၏။ သူက သူ၏ သိုလှောင်အိတ် ထဲမှ ရုပ်ပြစာအုပ် တစ်ထပ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လန်ချင်းဆုန်းကို တန်ယွမ်ဇီထံသို့ ပေးပို့ခိုင်းလိုက်ကာ လက်အုပ်ချီလျက် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဒါတွေက နောက်ဆုံးထွက် ရုပ်ပြစာအုပ် တွေပါ... ဦးလေး... သေချာ ခံစားကြည့်ရှုပေးပါဦး..."

တန်ယွမ်ဇီက သူ၏ လက်ကြီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရုပ်ပြစာအုပ်များမှာ လန်ချင်းဆုန်း၏ လက်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။ တန်ယွမ်ဇီက ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"မင်းကလည်း... ဒီလောက် အဝေးကြီး လာတာကို ဘာတွေများ ယူလာရတာလဲ..."

အိုးယန်က ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။

" ဦးလေး... ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ... ဆေးတောင်ထိပ် နဲ့ တောင်ထိပ်ငယ်လေး က ညီအစ်ကိုတွေလို ရင်းနှီးတာပဲလေ... ကြည့်ပါဦး... ဒီ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ နဲ့ ပတ်သက်ပြီး မလောက်မှာကို စိုးရိမ်မိလို့ပါ... ပမာဏကို နှစ်ဆလောက် တိုးပေးလို့ ရမလား..."

တန်ယွမ်ဇီ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားလေသည်။ သူသည် အိုးယန်၏ အရှေ့သို့ ပျံသန်းလာပြီး ခေါင်းကို ငုံ့ကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "ကောင်လေး... အရမ်း အလွန်အကျွံ မလုပ်နဲ့နော်... ငါ့ကို အခွင့်ကောင်း ယူနေတာလား..."

အိုးယန်ကလည်း တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောလိုက်ပေသည်။

" ဦးလေး... ဒီတစ်ခေါက် ဦးလေး ဆီ သူတော်စင် ကို ကျွန်တော် ခေါ်လာပေးတယ်လေ... သူ့ကို ဂိုဏ်းချုပ် ရဲ့ နာမည်နဲ့ အကြွေးစာချုပ် တစ်ခု ရေးခိုင်းလိုက်မယ်... ကျွန်တော့်ကို နှစ်ဆ ပေးပြီး သူ့ကို သုံးဆ ရေးခိုင်းလိုက်မယ်လေ... ဦးလေး က ဂိုဏ်းချုပ် ဆီကနေ ပြန်တောင်းလို့ ရတာပဲ..."

"သုံးဆ တဲ့လား... ငါးဆ လေ..." တန်ယွမ်ဇီက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"လေးဆ ပါ... မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် သွားတော့မယ်... အဲဒီ အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း ဆေးလုံး တစ်သိန်း ကိုလည်း စာရင်းထဲ ထည့်ရေးလိုက်မယ်... ပြီးတော့ ကျွန်တော့် ဂျူနီယာညီလေး က ဆေးတောင်ထိပ် မှာ နာမည်တစ်လုံးတောင် ရနိုင်သေးတယ်..." အိုးယန်က စျေးဆစ်လိုက်လေသည်။

အိုးယန်၏ နောက်ဆုံး စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် တန်ယွမ်ဇီ၏ နှလုံးသားမှာ လှုပ်ရှားသွားပေ၏။ သူက ချန်ချန်ရှန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ ငယ်ငယ်ကတည်းက မွေးမြူထားသော ဝက်ကလေး တစ်ကောင်ကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

"လက်ခုပ်တီးပြီး သဘောတူလိုက်ကြရအောင်..." တန်ယွမ်ဇီက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"လုံးဝ မပြောင်းလဲကြေးနော်..." အိုးယန်က သူ၏ လက်ဝါးကို ဆန့်တန်းလိုက်လေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် လက်ခုပ် သုံးချက် တီးလိုက်ကြပေသည်။ တန်ယွမ်ဇီသည် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကြေညာလိုက်လေ၏။ "ဒီနေ့ ဆေးတောင်ထိပ် က တောင်ထိပ်ငယ်လေး ကို ဧည့်ခံမယ်... အခုကစပြီး တောင်ထိပ်ငယ်လေး နဲ့ ဆေးတောင်ထိပ် က သွေးသောက် ညီအစ်ကို တောင်ထိပ်တွေ ဖြစ်သွားပြီ..."

"အိုး... အိုး... အိုး..." ဆေးတောင်ထိပ် မှ တပည့်များက အားပေးသြဘာ ပေးကြလေသည်။ ယခုမှစ၍ ကျင့်ကြံခြင်း လောက၏ အနာဂတ် ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာမည့် ချင်းယွင်ဂိုဏ်း သူတော်စင် သည်လည်း ဆေးတောင်ထိပ် မှ သူတို့ထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေ၏။

ထိုနှစ်ဦးသည် အခြားမည်သူမျှ မရှိသကဲ့သို့ လန်ချင်းဆုန်းနှင့် အခြားနှစ်ဦး၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ဂိုဏ်းချုပ်ကို မည်သို့ လှည့်စားရမည်ကို ဆွေးနွေးနေကြလေသည်။

ထိုအချိန်မှသာ လန်ချင်းဆုန်းနှင့် ပိုင်ယွီတို့သည် သူတို့၏ စီနီယာအစ်ကို သည် အခြား တောင်ထိပ်များမှ တပည့်များ၏ ချစ်ခင်မှုကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ရရှိနေရကြောင်းကို သဘောပေါက်သွားကြပေသည်။ သူသည် ကိစ္စရပ်များကို အမှန်တကယ်ပင် အပြစ်အနာအဆာကင်းစွာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းတတ်လေ၏။

ချန်ချန်ရှန်း တစ်ဦးတည်းသာ မျက်လုံးများ သေဆုံးနေပြီး သူ၏ အံသွားများမှာ အမှုန့်ဖြစ်မတတ် ကြိတ်မိနေလေသည်။

အစားအစာကို အိမ်ရှင်များနှင့် ဧည့်သည်များ အားလုံး နှစ်ခြိုက်စွာ စားသောက်ခဲ့ကြပေ၏။ သူတို့ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် လန်ချင်းဆုန်းနှင့် ပိုင်ယွီတို့သည် ဧရာမ အထုပ်ကြီး တစ်ထုပ်စီကို သယ်ဆောင်သွားကြပြီး စိတ်အားထက်သန်သော ဆေးတောင်ထိပ် တပည့်များသည် အထုပ်များထဲသို့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ထပ်မံ ထည့်ပေးနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထိုအရာများသည် ဘုံသုံးပါးကို ပေါင်းစည်းပေးမည့် သူတို့၏ အနာဂတ် သူတော်စင် စီနီယာအစ်ကို အတွက် လိုအပ်သော အရာများ ဖြစ်ပေသည်။ အရန်အဖြစ် ပိုမို များပြားစွာ ရှိနေခြင်းက ပိုကောင်းပေသည်။

ထို့နောက် ချန်ချန်ရှန်းသည် အိုးယန်နှင့် တန်ယွမ်ဇီတို့၏ ကြင်နာသော အကြည့်များအောက်တွင် တုန်းရွှီကျစ်၏ နာမည်ကို အကြွေးစာချုပ်ပေါ်၌ တုန်ယင်စွာဖြင့် ရေးမှတ်ပေးလိုက်ရလေတော့၏။

အခန်း ၉၂ - သံအိုးထဲတွင် ပြုတ်ခံရသော ထူထူ

တောင်ထိပ်ငယ်လေး ခြံဝင်းထဲတွင် ဒယ်အိုးကြီး တစ်လုံးကို တပ်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်လေသည်။ အိုးယန်နှင့် ချန်ချန်ရှန်းတို့က မီးမွှေးနေကြပြီး လန်ချင်းဆုန်းက အမိုးပေါ်တွင် ခေါင်မိုးပြင်ရန် ဒိုင်းဒိုင်းဒင်ဒင် ထုနှက်နေကာ ပိုင်ယွီမှာမူ ကောင်းကင်ယံရှိ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် သင်္ချိုင်းဂူကို ငေးမောကြည့်နေပေ၏။

ထူထူကို ရှောင်ဖုန်းက တားမြစ်နယ်မြေ ထဲရှိ ဝိညာဉ်သားရဲများနှင့် ကစားရန် ခေါ်သွားခဲ့ပြီး ပြန်မရောက်လာသေးချေ။

"စီနီယာအစ်ကို... ဒီနေ့ ဘာလို့ တာအို တရားသွားနာဖို့ ရုတ်တရက် ဆုံးဖြတ်လိုက်တာလဲ..." ချန်ချန်ရှန်းက စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

သံမှိုရိုက်နေသော လန်ချင်းဆုန်းမှာ အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပေ၏။ ငေးမောနေသော ပိုင်ယွီမှာလည်း မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး နားစွင့်ထားလိုက်လေသည်။

အိုးယန်၏ လက်ထဲရှိ ထင်းတုံးမှာ တုန်ယင်သွားပြီး သူက သူ၏ နဖူးကို ရိုက်ကာ ရေရွတ်လိုက်ပေသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း... ငါ သွားသင်ယူဖို့ အဆင့်မြင့် နည်းစနစ်တွေ ရှိမရှိ အဘိုးကြီး ကို သွားမေးမလို့ဟာကို တကယ်ကြီး မေ့သွားတယ်..."

လန်ချင်းဆုန်းသည် သူ၏ တူကို ပြန်လည် လွှဲရိုက်လိုက်ပြီး ပိုင်ယွီသည်လည်း သူ၏ သင်္ချိုင်းဂူကို တစ်ဖန် ပြန်လည် ငေးမောနေလိုက်လေ၏။

"အဆင့်မြင့် နည်းစနစ်တွေ ဟုတ်လား..." ချန်ချန်ရှန်းက တံတွေးမျိုချလိုက်သော်လည်း စကားထပ်မပြောခဲ့ချေ။

သူ၏ စီနီယာအစ်ကိုသည် သူ၏ ယခင်ဘဝက ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်နိုင်သော စွမ်းရည်ရှိသည့် စီနီယာအစ်ကိုနှင့် ကွာခြားသော်လည်း သူသည် အခြေခံအကျဆုံး နည်းစနစ်များကို ပြီးပြည့်စုံစွာ အသုံးပြုနိုင်ပြီး သက်မဲ့ အရာများကိုပင် အသိဉာဏ် ရှိလာစေနိုင်လေ၏။ ဤအချက်တစ်ချက်တည်းကပင် သူ့ကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့ပေသည်။

သူသည် ဒြပ်စင်ငါးပါး ထွက်ပြေးခြင်းနည်းစနစ်ကို ဂိုဏ်း၏ လျှို့ဝှက်နည်းစနစ် တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အဘယ်ကြောင့် အဆင့်မြင့် နည်းစနစ်များကို သင်ယူနေရဦးမည်နည်း။

ထိုသို့ တွေးမိသော်လည်း ချန်ချန်ရှန်းသည် သူ၏ စီနီယာအစ်ကို၏ ယုံကြည်မှု ကို မလျော့ကျစေလိုချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းခြင်းသည် သူ၏ စီနီယာအစ်ကို၏ စွဲလမ်းမှု တစ်ခု အမြဲတမ်း ဖြစ်နေခဲ့ပေသည်။

"စကားမစပ်... မင်းတို့ သုံးယောက် ငါ့နောက်ကို လိုက်လာတာလား..." အိုးယန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

အမိုးပေါ်မှ ထုနှက်သံများမှာ သိသိသာသာ မြန်ဆန်လာပြီး ပိုင်ယွီ၏ ငေးမောနေသော အမူအရာမှာလည်း ပိုမို နစ်မွန်းနေပုံ ရပေသည်။

ချန်ချန်ရှန်း၏ ကျောပြင်မှာ ချက်ချင်း အေးစက်သွားပြီး သူက ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"စီနီယာအစ်ကို တာအို တရားသွားနာမယ်လို့ ကြားလိုက်ရလို့ စီနီယာအစ်ကို ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဘယ်လိုများ အရှက်ခွဲမလဲဆိုတာ သွားကြည့်တာပါ..."

"မင်းတို့ အဲဒီလောက်တောင် အားနေကြတာလား..." အိုးယန်က အမိုးပေါ်ရှိ လန်ချင်းဆုန်းနှင့် ပိုင်ယွီတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချွေးစေးများ ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ချန်ချန်ရှန်းကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူတို့ကို အရှက်မခွဲခဲ့ချေ။

"စီနီယာအစ်ကို... ဂျူနီယာညီမလေးရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို ကူညီပေးနိုင်တဲ့ ဒီဆေးဖော်စပ်နည်းကို ဘယ်ကနေ ရှာတွေ့ခဲ့တာလဲ..." ချန်ချန်ရှန်းက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

"ငါ ဘယ်က ရှာတွေ့ခဲ့လဲဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား..." အိုးယန်က ချန်ချန်ရှန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

ချန်ချန်ရှန်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး ခြံဝင်းထဲတွင် နေပူဆာလှုံနေသော မြေခွေးဟူယန် ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ မတ်တတ်ရပ်၍ တိဗက်မြေခွေး ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပေ၏။

"စီနီယာ... စကားနည်းနည်းလောက် ပြောလို့ ရမလား..." ချန်ချန်ရှန်းက တိဗက်မြေခွေးကို ဦးညွတ်ကာ တိုးညှင်းစွာ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

မြေခွေးဟူယန်က ချန်ချန်ရှန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပျင်းရိပျင်းတွဲ မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အမွေးများကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်သွားလေ၏။

ချန်ချန်ရှန်းသည် တိဗက်မြေခွေး တံခါးအပြင်သို့ ထွက်သွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းလိုက်ပြီး တိဗက်မြေခွေး လှဲလျောင်းနေခဲ့သော နေရာမှ အမွေးအနည်းငယ်ကို ကောက်ယူကာ ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်သွားလေသည်။

"ကောင်လေး... ဘာလိုချင်လို့လဲ..." ဟူယန်က လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ခွေခေါက်လျက် ထိုင်ဟန် ဖြင့် ထိုင်ကာ ချန်ချန်ရှန်းကို မေးမြန်းလိုက်ပေ၏။

ချန်ချန်ရှန်းက ဟူယန်ကို ရိုးသားစွာ ဦးညွတ်လျက် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။ "စီနီယာ... မနေ့က ကျွန်တော် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေခဲ့တာပါ... ဒီနေ့ စီနီယာအစ်ကို ကလည်း ကျွန်တော့်ကို သင်ခန်းစာ ပေးခဲ့ပါတယ်... ဂျူနီယာညီမလေး အတွက် ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ စီနီယာ..."

ဟူယန်က လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ငါ မြင်ပါတယ်... အိုးယန်ရဲ့ ပါးရိုက်သံက တော်တော် ကျယ်သားပဲ... ငါ တော်တော် ကျေနပ်ပါတယ်..."

ထို့နောက် ဟူယန်က လူကြီးသူမ လေသံဖြင့် ချန်ချန်ရှန်းကို ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ကောင်လေး... အနာဂတ်မှာ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် တာအို ကို ရှာဖွေဖို့ ရေတွက်လို့မရနိုင်တဲ့ နှစ်တွေ ရှိလာပါလိမ့်မယ်... အောင်မြင်ဖို့ သိပ်မလောပါနဲ့... အဲဒါက သက်ရှိတွေ အများကြီးကို နာကျင်စေလိမ့်မယ်... ပြီးတော့ နောက်ဆုံးမှာ မင်းကိုယ်မင်းကလွဲပြီး ဘာမှ ကျန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မင်း တွေ့ရလိမ့်မယ်..."

ချန်ချန်ရှန်းသည် တိဗက်မြေခွေး ဆုံးမစကားများကို သေချာစွာ နားထောင်ပြီး နှိမ့်ချစွာ လက်ခံပုံရလေ၏။

တိဗက်မြေခွေး သည် သူ၏ အမြီးကို ခါယမ်းကာ ခြံဝင်းထဲသို့ ပြန်လှည့်ဝင်သွားလေသည်။

ချန်ချန်ရှန်း၏ ရှည်လျားသော အင်္ကျီလက်ထဲတွင် မြေခွေးဟူယန်၏ အမွေးများကို လက်ထဲ၌ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဖြစ်လေ၏။

"စီနီယာအစ်ကို ဆီမှာ ငါ့ကို တိုင်တယ်ပေါ့... ကပ်ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် က အရမ်း အစွမ်းထက်လို့လား... တခြား ဘယ်သူမှ ကပ်ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် ကို မရောက်ဖူးလို့လား..." ချန်ချန်ရှန်းသည် ဝင်ကြွားစွာ လျှောက်သွားနေသော ဟူယန်ကို မပြောင်းလဲသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။

အိုးထဲရှိ ရေများ ဆူပွက်လာပေ၏။ အိုးယန်သည် ဆေးဖော်စပ်နည်းအတိုင်း အိုးထဲသို့ စိတ်ဝိညာဉ်အပင်များ လောင်းထည့်ရန် ချန်ချန်ရှန်းကို ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။ ဆေးတောင်ထိပ်မှ စိတ်ဝိညာဉ်အပင်များသည် အမှန်တကယ်ပင် အရည်အသွေး ကောင်းမွန်ကြောင်း ပြောရပေမည်။ သူ ယူလာခဲ့သော စိတ်ဝိညာဉ်အပင်များသည် ဟူထူအတွက် လပေါင်းများစွာ လုံလောက်ကြောင်းကို ဟူယန်ထံမှ အတည်ပြုချက် ရယူထားခဲ့ပြီး ဖြစ်လေသည်။

ထိုအရာများ ကုန်သွားပါက သူသည် ချန်ချန်ရှန်းကို ဆေးတောင်ထိပ်သို့ သွား၍ အကြွေးစာချုပ် တစ်ခု ရေးခိုင်းလိုက်မည်သာ ဖြစ်၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ တုန်းရွှီကျစ်၏ နာမည်ဖြစ်ရာ သူ၏ တောင်ထိပ်ငယ်လေး နှင့် မည်သို့ သက်ဆိုင်မည်နည်း။

အမျိုးမျိုးသော စိတ်ဝိညာဉ်အပင်များကို အိုးထဲရှိ ရေထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် ကြွယ်ဝလှသော ဆေးရနံ့တစ်ခု ပျံ့လွင့်လာခဲ့ပေသည်။

ဟူယန်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးကို တစ်ချက် ခါယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ လက်သည်းများကြားမှ အနှစ်သာရ သွေးတစ်ပေါက် လွင့်ပျံလာပြီး အိုးထဲသို့ ကျသွားလေ၏။

မူလကတည်းက ကြွယ်ဝနေသော အရည်၏ ဆေးရနံ့သည် ယူနန်၏ နှစ်စဉ် အထူးဟင်းလျာ တစ်ခုကဲ့သို့ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော ရနံ့တစ်ခုကို ချက်ချင်း ရရှိသွားပေသည်။

အိုးယန်သည် အိုးကို ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး သံအိုးအောက်ရှိ ထင်းအချို့ကို ဖယ်ရှားကာ ပြင်းထန်သော မီးတောက်ကို မီးအေးအေးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်လေ၏။

အိုးယန်သည် သူ၏ ကျောပြင်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ အကြောပင် မဆန့်ရသေးမီမှာ ဟူထူ၏ ပျော်ရွှင်ဖွယ် ရယ်မောသံကို သူ ကြားလိုက်ရလေ၏။

ထိုအရာနှင့်အတူ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ကောင်းသော တေးဂီတသံများ၊ နဂါးဟောက်သံများနှင့် ငှက်အော်သံများ ပါဝင်လာခဲ့ပေသည်။

ဟူထူနှင့် ရှောင်ဖုန်းတို့ ပြန်ရောက်လာကြပြီ ဖြစ်လေ၏။

စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် တေးဂီတမှာ ပို၍ပို၍ မြန်ဆန်လာခဲ့ပေသည်။ ရှောင်ဖုန်းက ခုန်ပျံလိုက်ပြီး ဟူထူကို ကျောပိုးလျက် ခြံဝင်းထဲသို့ ဆင်းသက်လာလေသည်။

ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဟူထူသည် ကြွယ်ဝသော ဆေးရနံ့တစ်ခုကို ရှူရှိုက်မိလိုက်၏။

"စီနီယာအစ်ကို... ဘယ်လို အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ လုပ်နေတာလဲ..." ဟူထူက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

အိုးယန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"ခန့်မှန်းကြည့်လေ..."

ဟူထူက အနံ့ခံလိုက်ပြီး မျှော်လင့်ချက် အချို့ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။ "ဆေးဖက်ဝင် အစားအစာလား... တတိယအစ်ကို့ရဲ့ ဆေးဖက်ဝင် အစားအစာတွေက အရမ်း မွှေးပြီး အရသာရှိတာ..."

အိုးယန်က ထူးဆန်းသော အော်သံတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ပြီး ချန်ချန်ရှန်းကို ပြောဆိုလိုက်၏။

"တတိယညီငယ်... ထူထူ ကို ဖမ်းချုပ်ပြီး အိုးထဲကို ပစ်ထည့်လိုက်..."

ဟူထူ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်မီမှာပင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထဲသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး သူမသည် အဝတ်အစားများ ပါမကျန် သံအိုးထဲသို့ ကျသွားလေတော့သည်။

ဝိညာဉ်မြေခွေး အဖြစ် ငါ့ရဲ့ သရုပ်မှန် ပေါ်သွားပြီလား... ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ... စီနီယာအစ်ကိုတွေက ငါ့ကို စားတော့မှာလား... ငါ့ရဲ့ သရုပ်မှန်ကို မဖော်ထုတ်ဖို့ အဘိုး ပြောတာ မှန်တယ်... ဟူထူမှာ များစွာ ထိတ်လန့်သွားလေ၏။

ချန်ချန်ရှန်းသည် ထိတ်လန့်နေသော ဟူထူကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အလျင်အမြန် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ပေသည်။

"ဂျူနီယာညီမလေး... ဒါက မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်စွမ်းစေဖို့ ဆေးစိမ်ချိုးတာပါ... ဒီနေ့ကစပြီး မင်း ကျင့်ကြံခြင်း စတင်ရတော့မယ်..."

ဟူထူသည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးသွားပြီး ကြမ်းတမ်းသော သူမ၏ စီနီယာအစ်ကို ကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ တတိယအစ်ကို က အကောင်းဆုံးပဲ... မနေ့ညကတောင် ငါ့ကို သကြားရုပ်ကလေး တစ်ခု ပေးသေးတယ် လို့ တွေးလိုက်လေ၏။

ဟူထူသည် သံအိုး၏ အစွန်းကို မှီထားပြီး မျက်တောင်ခတ်ကာ ချန်ချန်ရှန်းကို စိုက်ကြည့်နေပေသည်။

ဤမျှ အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်လုံးများကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် မနေ့က အဖြစ်အပျက်များကို သတိရကာ ချန်ချန်ရှန်းသည် ပို၍ပင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ဟူထူကို စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"ထူထူ... ဘာတွေ ကြည့်နေတာလဲ..."

ဟူထူသည် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး ချန်ချန်ရှန်းကို ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဟီးဟီး... ထူထူ က တတိယအစ်ကို့ကို အချစ်ဆုံးပဲ..."

ဟူထူ၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရပြီဖြစ်သော ချန်ချန်ရှန်းသည် ပို၍ ဆိုးရွားစွာ ခံစားလိုက်ရလေ၏။ သူသည် ထူထူကို တောင်းပန်ရန်နှင့် မနေ့က သူ လုပ်ခဲ့သောအရာများကို ဝန်ခံရန် ပြင်လိုက်ပေသည်။

သို့ရာတွင် အိုးယန်၏ အသံက အဝေးမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"တတိယညီငယ်... အစားအသောက်တွေ မြန်မြန် ယူလာခဲ့စမ်း... ငါ ဗိုက်ဆာလို့ သေတော့မယ်..."

ချန်ချန်ရှန်းက ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ကို ပြုံး၍ ကြည့်နေသော အိုးယန်ကို မြင်လိုက်ရပြီး အိုးယန်၏ ဘေးတွင်မူ ကပ်ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် တိဗက်မြေခွေး ဟူယန် ရှိနေလေသည်။

ချန်ချန်ရှန်းသည် ဟူထူ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပြန်လည်ပေါ်လာကာ ပြောဆိုလိုက်ပေ၏။

"စီနီယာအစ်ကို ကလည်း ထူထူ ကို အချစ်ဆုံးပဲ..."