အခန်း (၉၃-၉၄)

အခန်း ၉၃ - ပိုင်ဖေးယွီ၏ ညဖက်စကားဝိုင်း

ဆူပွက်နေပုံရသော ရေများသည် ရွှေအမြုတေဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့် တွင် ရှိနေသော ဟူထူအတွက် မည်သည့် အန္တရာယ်ကိုမျှ မပေးနိုင်ချေ။

သို့ရာတွင် ဝိညာဉ်အပင်များ အတွင်းရှိ ဆေးဖက်ဝင် အာနိသင်များ လှုံ့ဆော်ခံရပြီး ဟူထူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး ပူလောင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

နွေရာသီ အလယ်တွင် အလွန် ပူပြင်းနေသော အုတ်ကုတင်ပေါ်၌ စောင်ခြုံပြီး မီးဖိုတစ်ခုကို ဖက်ကာ အိပ်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေ၏။

"အရမ်း ပူတာပဲ... ဝူးဝူးဝူး... တတိယအစ်ကို... သမီး ဆက်ပြီး မစိမ်ချင်တော့ဘူး..."

ဟူထူက ငိုယိုလျက် အိုးစွန်းတွင် မှီကာ ခေါင်းပေါ်တွင် ပဝါတစ်ထည် တင်ထားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲနေလျက် မီးအပူရှိန်ကို ထိန်းချုပ်နေသော ချန်ချန်ရှန်းကို ခါးသီးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"မရဘူး ဂျူနီယာညီမလေး... နည်းနည်းလောက် ထပ်တောင့်ခံထားပါဦး... မကြာခင် နှစ်နာရီ ပြည့်တော့မယ်..."

ချန်ချန်ရှန်းက သနားညှာတာမှု ကင်းမဲ့စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

ဟူထူက တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ အိုးထဲတွင် သနားစရာကောင်းစွာ ထိုင်နေရင်း အလွန် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

"သမီး ဗိုက်ဆာနေပြီ... ဝူးဝူးဝူး ..."

ရွှေအမြုတေဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့် တွင် ရှိနေသော ဟူထူသည် အစာစားရန် မလိုအပ်တော့သော်လည်း တောင်ထိပ်ငယ်လေး တွင် ပျိုးထောင်ခဲ့သော တစ်နေ့ သုံးနပ် စားသည့် အလေ့အကျင့်ကောင်းကြောင့် သူမ၏ ဗိုက်မှာ အလိုအလျောက် မြည်ဟည်းနေဆဲ ဖြစ်လေ၏။

"မဖြစ်ဘူး... သေသွားရင်တောင် ဗိုက်ဝတဲ့ သရဲ ဖြစ်ရမယ် လို့ အဘိုး က ပြောဖူးတယ်..."

ဟူထူက ကြွယ်ဝသော ဆေးရနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည့် ဆေးစိမ်ရည်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး လျှာသပ်ကာ တွေးလိုက်ပေသည်။ "အနံ့လေးကတော့ မဆိုးဘူး... အရသာလည်း တော်တော် ကောင်းမှာပဲ..."

ဟူထူက ဆေးစိမ်ရည် လက်တစ်ဆုပ်စာခန့် ခပ်ယူကာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်ရာ ဝိညာဉ်အပင်များ ၏ ထူးခြားသော ရနံ့နှင့် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော စိတ်ကျေနပ်မှု တစ်ရပ်က သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ချက်ချင်း လန်းဆန်းသွားစေလေ၏။

"ရှလွတ်... ဝူးဝူးဝူး... အဘိုး...... ဝူးဝူးဝူး... ထူထူ... ရှလွတ်... အကျက်ခံရတော့မယ်..."

"စီနီယာအစ်ကို... တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် အကြာကြီး စိမ်ရမှာလား..." မီးဖိုအောက်တွင် ထိုင်ကာ မီးထိုးပေးနေသော ရှောင်ဖုန်းက ငိုယိုလျက် ဆေးစိမ်ရည်ကို သောက်နေသော ဟူထူကို ကြည့်ကာ ချန်ချန်ရှန်းကို အနည်းငယ် မချိတင်ကဲ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

ချန်ချန်ရှန်းက ဟူထူကို ပြုံး၍ ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ထူထူ ရဲ့ ပါရမီက အလွန် ကောင်းတယ်... ဒါပေမဲ့ သူက နည်းနည်း ပျင်းလွန်းတယ်... ရွှေအမြုတေဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့် ကို ရောက်နေပြီ ဖြစ်ပေမယ့် ဓားပျံ ပညာရပ်တွေကိုတောင် မသုံးတတ်သေးဘူး... ဒါက သူ့အတွက် လုံးဝ မကောင်းဘူးလေ... ငါ ဒီလို တိုက်တွန်းနေတာကလည်း သူ့ရဲ့ အနာဂတ် အကျိုးအတွက်ပါပဲ..."

ရှောင်ဖုန်းက ဗိုက်ဝသွားပြီး အိုးထဲတွင် ပက်လက်လှန်ကာ ကျေနပ်သော အမူအရာဖြင့် နှုတ်ခမ်းသပ်နေသည့် ဟူထူကို ကြည့်ကာ အချစ်ပိုသော အပြုံးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဂျူနီယာညီမလေး က တကယ်တော့ ဒီလောက်အထိ ကြိုးစားစရာ မလိုပါဘူး... ငါ... ငါတို့ ရှိနေသရွေ့ ဘယ်သူမှ သူ့ကို အန္တရာယ် မပေးနိုင်ပါဘူး..."

ချန်ချန်ရှန်းက ရှောင်ဖုန်းကို ထူးဆန်းစွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"ငါတို့က သူ့ကို ခဏတာလောက် ကာကွယ်ပေးနိုင်ပေမယ့် တစ်သက်လုံးအတွက်ကျတော့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... သူ လျှောက်ရမယ့် ကိုယ်ပိုင် တာအို ကိုတော့ သူ အမြဲတမ်း လျှောက်ရမှာပဲလေ..."

ရှောင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မီးဖိုထဲသို့ ထင်းများကို လိမ္မာစွာ ထည့်ပေးနေလိုက်သည်။

ချန်ချန်ရှန်းက ရှောင်ဖုန်းကို ကြည့်ရင်း ပို၍ပို၍ ထူးဆန်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပေ၏။ သူ၏ အရှေ့ရှိ ဤ ဂျူနီယာညီလေး ရှောင် သည် ထူထူ မှာ မြေခွေး တစ်ကောင် ဖြစ်ကြောင်း မသိသေးသည်များ ဖြစ်နေမည်လော။

အနာဂတ် လူသား ဧကရာဇ် သည် ဝိညာဉ်မြေခွေး တစ်ကောင်၏ သရုပ်မှန်ကိုပင် မခွဲခြားနိုင်ဘူးတဲ့လော။

ချန်ချန်ရှန်းက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး မီးအပူရှိန်ကို သေချာစွာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်လေသည်။ နှစ်နာရီကြာအောင် ပြုတ်ခံလိုက်ရသော ဟူထူကို ချန်ချန်ရှန်းက သံအိုးထဲမှ ဆယ်ယူလိုက်ချိန်တွင်...

ဟူထူမှာ အိပ်မောကျနေပြီ ဖြစ်၏။ ချန်ချန်ရှန်းက လက်သင်္ကေတ တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ရာ သန့်စင်ခြင်း မန္တန်တစ်ခုက ဟူထူ၏ အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပေသည်။

ဟူထူ၏ အဝတ်အစားများ ဖြည်းညင်းစွာ ခြောက်သွေ့သွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဆေးအကြွင်းအကျန်များမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

"ထူထူ အနားယူဖို့ သူ့အခန်းထဲကို ငါ ပြန်ပို့လိုက်ဦးမယ်... အိုးထဲက ဆေးစိမ်ရည်ကို မင်း သောက်လိုက်..."

ဟူထူကို ပွေ့ချီထားရင်း ချန်ချန်ရှန်းက ရှောင်ဖုန်းကို ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဟင်... ကျွန်တော်က ဒါကို သောက်ရမှာလား..." ရှောင်ဖုန်းက သူ့ကိုယ်သူ လက်ညှိုးထိုးကာ အံ့သြသော အမူအရာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... ဒီ ဆေးစိမ်ရည်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်ရရင် အရမ်း နှမြောစရာ ကောင်းတယ်လေ... ဒီ ဆေးစိမ်ရည်က မင်းရဲ့ ကျောပေါ်က အရပ်ငါးမျက်နှာ နတ်ဘုရားသားရဲ တွေကို အားဖြည့်ပေးနိုင်တယ်... ဒါက မင်းအတွက် ကောင်းတယ်..." ဟု ချန်ချန်ရှန်းက လျှောက်သွားရင်း ရှောင်ဖုန်းကို ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

ရှောင်ဖုန်းက သူ၏ အရှေ့ရှိ ဆေးစိမ်ရည် အိုးကို ကြည့်ကာ အတွေးနက်သွားလေ၏။

ဂျူနီယာညီမလေး က နှစ်နာရီကြာအောင် စိမ်ထားတဲ့ ရေကို သူ သောက်ရမယ်တဲ့လား။

ဂျူနီယာညီမလေး ရဲ့ ချိုးရေ ကိုလား။

ဒါက တကယ်တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ မထင်ရပါဘူး...

ရှောင်ဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း နီမြန်းသွားလေသည်။ သူက သူ၏ စိတ်ထဲမှ မသန့်ရှင်းသော အတွေးများကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ကြွက်သားများကို ဖြေလျှော့ကာ ဆေးစိမ်ရည်များ အပြည့်ရှိနေသော သံအိုးကြီးကို မတင်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ကို ဟကာ တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်လေတော့၏။

ညဉ့်နက်ချိန်တွင် တောင်ထိပ်ငယ်လေး သည် တိတ်ဆိတ်လျက် ရှိပေသည်။

လရောင်အောက်တွင် အဖြူရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော ပိုင်ယွီသည် သူ၏ အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး လန်ချင်းဆုန်း၏ အခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားလေ၏။

တံခါးဝသို့ ရောက်ချိန်တွင် ပိုင်ယွီက လန်ချင်းဆုန်း၏ တံခါးကို ခေါက်ကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဒုတိယ စီနီယာအစ်ကို... ကျွန်တော် အစ်ကို့ကို ပြောစရာ တချို့ ရှိလို့ပါ..."

"ဝင်ခဲ့လေ..."

လန်ချင်းဆုန်း၏ အသံက အခန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ပိုင်ယွီက လန်ချင်းဆုန်း၏ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်သွားပြီး သူ၏ အနောက်မှ တံခါးကို ပိတ်လိုက်လေသည်။ သူက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အခန်း၏ အပြင်အဆင်ကြောင့် မှင်သက်သွားပေ၏။

အခန်းထဲတွင် သစ်သားပြားများနှင့် အုတ်ကြွပ်များ အပြင် အမျိုးမျိုးသော ပြုပြင်ရေး ကိရိယာများမှာ အပုံလိုက် ရှိနေလေသည်။

တူများ၊ သံတူရွင်းများ၊ လွှများ၊ ရွေပေါ်များ... တွေးကြည့်၍ ရနိုင်သမျှ အရာအားလုံး ရှိနေပေ၏။

ဤသည်မှာ ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး၏ အခန်းနှင့် လုံးဝ မတူဘဲ လက်သမား တစ်ဦး၏ အခန်းဟု ခေါ်ဆိုလျှင်ပင် ချဲ့ကားပြောဆိုရာ ကျပေလိမ့်မည်။

သူ၏ ကုတင်ပေါ်တွင် ခြေချိတ်ထိုင်နေသော လန်ချင်းဆုန်းက ပိုင်ယွီကို နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။ "ဘာကိစ္စလဲ..."

ပိုင်ယွီက ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်ပြီး ခုံတစ်လုံးကို ရှာတွေ့ကာ လန်ချင်းဆုန်း၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်လိုက်လေ၏။ သူက လန်ချင်းဆုန်းကို လေးနက်စွာ ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဒုတိယ စီနီယာအစ်ကို... အင်မော်တယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ကို ကျွန်တော် မသွားတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေ ရှိပါတယ်..."

လန်ချင်းဆုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"ငါ နားလည်ပါတယ်..."

ပိုင်ယွီသည် မျက်နှာထား တင်းမာသော လန်ချင်းဆုန်းကို ကြည့်လိုက်ပေသည်။ သူ၏ ဒုတိယ စီနီယာအစ်ကို သည် အပြင်ပန်းတွင်သာ အေးစက်ပြီး အတွင်းစိတ် နွေးထွေးကြောင်းကို သူ ကောင်းကောင်း နားလည်ထားလေ၏။

နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အတူတကွ နေထိုင်လာခဲ့ကြသဖြင့် သူ မရှင်းပြလျှင်တောင်မှ လန်ချင်းဆုန်း သည် သူ့ကို နားလည်ပေးမည် ဖြစ်ပေသည်။

"စီနီယာအစ်ကို... သေမျိုးလောက ကနေ ပြန်ရောက်လာပြီးတဲ့နောက် အစ်ကို့ရဲ့ ဓားနှလုံးသား က အပြစ်အနာအဆာ ကင်းသွားပြီလား..." ပိုင်ယွီက မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

လန်ချင်းဆုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ပေသည်။ "အင်း... ကင်းသွားပြီ..."

သူ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် လန်ချင်းဆုန်း လျှောက်လှမ်းမည့် တာအို မှာ သူ၏ ယခင်ဘဝက လျှောက်လှမ်းခဲ့သော တာအို ပင် ဖြစ်လေ၏။

သို့ရာတွင် ဤ တာအို ကို သူ လျှောက်လှမ်းခဲ့ဖူးသောကြောင့်ပင် ပိုင်ယွီ သည် လန်ချင်းဆုန်း ကို တားဆီးရန် ယနေ့ည လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ လန်ချင်းဆုန်း အနေဖြင့် သူ၏ အမှားများကို ထပ်မံ မကျူးလွန်မိစေရန် ဖြစ်လေ၏။

ထို တာအို သည် နောက်ဆုံးတွင် မည်သည့်နေရာသို့မျှ မရောက်ရှိနိုင်ချေ။

ပိုင်ယွီက လန်ချင်းဆုန်းကို ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဒုတိယ စီနီယာအစ်ကို... တစ်နေ့ကျရင် အစ်ကို့ရဲ့ ဓား ကျိုးသွားနိုင်တယ်လို့ စဉ်းစားဖူးလား..."

လန်ချင်းဆုန်းက ပိုင်ယွီကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ဒန်တျန် ကို အတွင်းစိတ်ဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်လေ၏။ သူ၏ ဤ ဂျူနီယာညီလေး သည် ရွှေအမြုတေဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့် တွင်သာ ရှိသေးသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင် မွေးရာပါ ဓားပျံ ကို သူ ကိုယ်တိုင် ချိုးပစ်ခဲ့ကြောင်းကို မည်သို့ သိရှိနေသနည်း။

လန်ချင်းဆုန်းက ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"စဉ်းစားဖူးတယ်..."

"ဟင်... စဉ်းစားဖူးတယ်..."

လန်ချင်းဆုန်း၏ အဖြေကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် စကားပြောရန် ပြင်နေသော ပိုင်ယွီမှာ မှင်သက်သွားလေ၏။

ဓားကျင့်ကြံသူ များသည် မာနကြီးကြပြီး ဓားတစ်သောင်း သခင် ဖြစ်လာရန် ရည်မှန်းထားသော ဓားကျင့်ကြံသူ များမှာ ပို၍ပင် မာနကြီးကြပေသည်။

သူတို့၏ ဓား ကျိုးသွားနိုင်သည်ဟု သူတို့ မည်သို့ တွေးတောနိုင်မည်နည်း။ သူတို့သည် ကြောက်ရွံ့မှု ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်လက် တက်လှမ်းကြပြီး သူတို့၏ လမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ အရာအားလုံးကို ခုတ်ထစ်ပစ်ကြမည်သာ ဖြစ်လေ၏။

ဤလမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ လူတိုင်းသည် သူတို့၏ လက်ထဲရှိ ဓားက လောကရှိ အရာအားလုံးကို ဖြတ်တောက်နိုင်သည်ဟု အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားကြပေသည်။

ထို့ကြောင့် လန်ချင်းဆုန်း၏ ရိုးရှင်းသော "စဉ်းစားဖူးတယ်" ဟူသည့် စကားက ပိုင်ယွီကို လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့လေ၏။ ပိုင်ယွီက သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်ကာ မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"စီနီယာအစ်ကို... အစ်ကို့ လက်ထဲက ဓား ကျိုးသွားမယ်လို့ ဘာလို့ တွေးမိတာလဲ..."

လန်ချင်းဆုန်းမှာ သူ၏ အရှေ့ရှိ ပိုင်ယွီကြောင့် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားလေ၏။ ဤ ဂျူနီယာညီလေး သည် သူ၏ မွေးရာပါ ဓား ကျိုးသွားကြောင်း မသိဘူးလော။ အဘယ်ကြောင့် မေးနေရသေးသနည်း။

သို့ရာတွင် လန်ချင်းဆုန်းက ရိုးသားစွာပင် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါက ကျိုးနေပြီလေ..."

ဝုန်း...

ပိုင်ယွီသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး လန်ချင်းဆုန်းကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်ကာ အသံပျက်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

"ဘာပြောလိုက်တယ်... ကျိုးသွားပြီ..."

အခန်း ၉၄ - ဒါဆိုရင်လည်း တာအို ကို ကျွန်တော် မရှာတော့ဘူး... တာအို ကိုပဲ ကျွန်တော့်ကို လာရှာခိုင်းလိုက်မယ်

ပိုင်ယွီ၏ မျက်နှာမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေ၏။ လန်ချင်းဆုန်း သည် အဘယ်ကြောင့် အသက်ရှင်နေသေးသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေပေသည်။

၎င်းမှာ ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး၏ မွေးရာပါ ဓား ဖြစ်သည်...

၎င်းမှာ ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး၏ အသက် ပင် ဖြစ်သည်...

လန်ချင်းဆုန်း က ၎င်းကို ချိုးပစ်လိုက်သည်ဟု ဤမျှ လွယ်ကူပြီး အေးအေးဆေးဆေး ပြောဆိုလိုက်သည်လော။

သူ၏ မွေးရာပါ ဓား ကျိုးသွားပြီးနောက် ဓားတစ်သောင်း သခင် ၏ တာအို ကို ထားလိုက်ပါတော့... လန်ချင်းဆုန်း သည် အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာတွင် အကောင်းပကတိအတိုင်း ထိုင်နေနိုင်သေးသနည်း။

ဓား ကျိုးသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဓားချီ သည် ၎င်း၏ သခင်ကို ပြန်လည် ဝါးမျိုသွားမည်ဖြစ်ပြီး ချက်ချင်း သေဆုံးစေမည် ဖြစ်လေ၏။

ပိုင်ယွီသည် လန်ချင်းဆုန်းထံသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားကာ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး စစ်မှန်သောအနှစ်သာရ တစ်စီးကြောင်းကို သူ၏ အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းပေးလိုက်ပေသည်။

အခြားသူတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စစ်မှန်သောအနှစ်သာရ ထည့်သွင်းခြင်းသည် ကျင့်ကြံသူများ အတွက် ကြီးမားသော တားမြစ်ချက် တစ်ခု ဖြစ်လေ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထို စစ်မှန်သောအနှစ်သာရ သည် လန်ချင်းဆုန်း၏ သွေးကြောများနှင့်ဒန်တျန်ကို အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

သို့ရာတွင် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော ပိုင်ယွီသည် ဤကဲ့သို့သောအရာကို မဆင်မခြင် ပြုလုပ်ခဲ့လေ၏။

လန်ချင်းဆုန်းက ခုခံခြင်း မပြုဘဲ သူ့ထက် ပိုမို ရင့်ကျက်ပုံရသော ဤ ဂျူနီယာညီလေး သည် သူ၏ မွေးရာပါ ဓား ကျိုးသွားသောကြောင့် ဟန်ချက်ပျက်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြင်နာမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

"ထူးဆန်းတယ်... ထူးဆန်းတယ်... ကျိုးနေပေမယ့် မကျိုးဘူး... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ..." ပိုင်ယွီက လန်ချင်းဆုန်း၏ လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်ပေ၏။

လန်ချင်းဆုန်း၏ဒန်တျန်ကို စစ်ဆေးရန် သူသည် စစ်မှန်သောအနှစ်သာရ ကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး လန်ချင်းဆုန်း၏ဒန်တျန်အတွင်းတွင် အခြေတည်စဝိညာဉ် တစ်ခုက ဒန်တျန်ထဲ၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေလေသည်။

ထို အခြေတည်စဝိညာဉ် သည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ကျိုးနေသော ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ထားပေ၏။ ၎င်းမှာ လန်ချင်းဆုန်း၏ မွေးရာပါ ဓား ပင် ဖြစ်လေသည်။

ကျိုးနေသော ဓားမှာ အနည်းငယ် မှုန်ဝါးနေပြီး မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသော်လည်း ပိုင်ယွီ သည် ထိုဓားမှ စီးဆင်းနေသော အသန့်စင်ဆုံး ဓားစိတ်ဆန္ဒ ကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်ပေ၏။

၎င်းသည် သူ၏ ယခင်ဘဝက ဓားစိတ်ဆန္ဒ နှင့် အတိအကျ တူညီနေလေသည်။

ကျိုးနေသော မွေးရာပါ ဓား တစ်လက်က မည်သို့လုပ်၍ ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပြီး ၎င်းမှ ဓားစိတ်ဆန္ဒ ပင် စီးဆင်းနေရသနည်း။

ဤသို့ မဖြစ်သင့်ချေ... ၎င်းမှာ မဖြစ်နိုင်သောအရာ ဖြစ်လေ၏။

ရှေးဟောင်းခေတ် တွင်ပင် လီတိုက်ပိုင် သည် ဓားအင်မော်တယ် တစ်ပါး ဖြစ်သော်လည်း ဤအရာကို အသိအမှတ် မပြုနိုင်ခဲ့ချေ။

ဓားကျင့်ကြံသူ တိုင်းသည် မွေးရာပါ ဓား တစ်လက်ကိုသာ ကျင့်ကြံကြလေ၏။ ဤသည်မှာ ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းများ စတင်ပေါ်ပေါက်လာကတည်းက သံမဏိ စည်းမျဉ်း တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။

ယခုအခါ ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး၏ မွေးရာပါ ဓား သည် အပိုင်းနှစ်ပိုင်း ကျိုးသွားသော်လည်း သူသည် မည်သည့်အရာမျှ မဖြစ်ပျက်ခဲ့သကဲ့သို့ ဤနေရာတွင် အကောင်းပကတိအတိုင်း ထိုင်နေသည်လော။

ပိုင်ယွီသည် လန်ချင်းဆုန်းကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"စီနီယာအစ်ကို... မွေးရာပါ ဓား ကျိုးသွားရင် ဘာအကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်လာမလဲ ဆိုတာ သိလား..."

"ငါ သိတယ်..."

လန်ချင်းဆုန်းက မွေးရာပါ ဓား ကျိုးသွားခြင်း၏ အကျိုးဆက်များကို ကြိုတင် သိရှိထားပုံရစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပေသည်။

"ဘယ်သူ လုပ်တာလဲ..." ပိုင်ယွီက မေးမြန်းလိုက်၏။

လန်ချင်းဆုန်း၏ တင်းမာသော မျက်နှာပေါ်တွင် အနည်းငယ် အနေရခက်သော အမူအရာ ပေါ်လာလေသည်။ သေမျိုးလောက တွင် အတွင်းစိတ် မိစ္ဆာ ကပ်ဘေး တစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ပြီးနောက် ၎င်းကို သူ ကိုယ်တိုင် ချိုးပစ်ခဲ့သည်ဟု သူ မည်သို့ ပြောနိုင်မည်နည်း။

လန်ချင်းဆုန်းသည် ဤကဲ့သို့သော စကားမျိုးကို ပြောမည့်အစား သေလိုက်ရန်သာ ရွေးချယ်ပေလိမ့်မည်။

လန်ချင်းဆုန်းက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်လေ၏။ "ဆရာ..."

လန်ချင်းဆုန်း၏ အတွေးမှာ အလွန် ဖြူစင်လှပေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူနှင့် သူ၏ စီနီယာအစ်ကို သေမျိုးလောက သို့ ဝင်ရောက်သွားချိန်မှစ၍ ၎င်းမှာ သူ၏ ဆရာ ချမှတ်ထားသော အကြံအစည် တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဤရလဒ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ရာ ၎င်းကို သူ၏ ဆရာ ချိုးပစ်ခဲ့သည်ဟု ပြောဆိုခြင်းက ချဲ့ကားပြောဆိုရာ မကျချေ။

ဒီ ဆရာ ပဲလား...

လန်ချင်းဆုန်း က ဟူယန် ကို ဖော်ပြလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ပိုင်ယွီ ၏ စိတ်ထဲသို့ ပထမဆုံး ဝင်ရောက်လာသည်မှာ အရာအားလုံးကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်ပုံရသော ထိုမျက်လုံးများပင် ဖြစ်လေ၏။

သူ၏ အတွင်းစိတ် အတွေးများကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ထို ကျင့်ကြံသူ သည် မည်သည့်အရာကို ကြံစည်နေသည်ကို ပိုင်ယွီ နားမလည်နိုင်ချေ။

သို့ရာတွင် ကျိုးသွားသော မွေးရာပါ ဓား သည် ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးအတွက် သေလုနီးပါး အန္တရာယ် ရှိလေ၏။

ဓားအင်မော်တယ် တစ်ပါးအနေဖြင့် လန်ချင်းဆုန်း သည် ဓားကျင့်ကြံသူ ၏ လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် တစ်ဖန် ပြန်လည် လျှောက်လှမ်းနိုင်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်းကို ပိုင်ယွီ အတည်ပြုနိုင်ပေသည်။

လန်ချင်းဆုန်း အတွက်မူ ဤသည်မှာ သူ့ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် လုံးဝ မကွာခြားချေ။

သို့ရာတွင် ထိုကျိုးနေသော ဓားမှ ဓားစိတ်ဆန္ဒ အဘယ်ကြောင့် စီးဆင်းနေဆဲ ဖြစ်သနည်း။

ထို့ပြင် ထို ဓားရည်ရွယ်ချက် မှာ သူ၏ ယခင်ဘဝက ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော ဓားရည်ရွယ်ချက် နှင့် အတိအကျ တူညီလုနီးပါး ဖြစ်ကာ ဤမျှ သန့်စင်နေရသနည်း။

"စီနီယာအစ်ကို... ဆရာ က အစ်ကို့အတွက် မကောင်းတာ တစ်ခုခု လုပ်မှာကို တကယ်ပဲ မကြောက်ဘူးလား..." ပိုင်ယွီသည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဤမျှ ပုန်ကန်သော စကားများကို ဖြည်းညင်းစွာ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

လန်ချင်းဆုန်းမှာ ဤအရာများကို ယခင်က ဘယ်သောအခါမျှ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးသည့်အလား ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် ခေါင်းခါလျက် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ငါ သူ့ကို ယုံတယ်..."

ဤအကြောင်းကို ပြောဆိုနေစဉ် များသောအားဖြင့် ပြုံးလေ့မရှိသော လန်ချင်းဆုန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ရှားပါးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေ၏။

သူ့ကို လည်ပင်းပေါ်ခွစီးခွင့်ပေးပြီး ဈေးထဲတွင် လှည့်လည်သွားလာခွင့်ပေးသော သူနှင့် သူ၏ စီနီယာအစ်ကိုတို့ အမြဲတမ်း အငြင်းပွားနိုင်သော၊ ရံဖန်ရံခါ စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်နိုင်သော၊ ပြီးလျှင် ဘာမှမလုပ်ဘဲ ရပ်နေတတ်သော ထို ဆရာ သည် မွေးဖွားလာကတည်းက ယခုအချိန်အထိ ဖခင်တစ်ဦး ရှိနေသကဲ့သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားရစေခဲ့သော အမျိုးသားပင် ဖြစ်ပေသည်။

သေချာပေါက် သူ ယုံကြည်ပေသည်။

ထို့ပြင် သူ၏ အစ်ကိုကြီး သည် ဆရာ ကို အလွန် ယုံကြည်ပေရာ သူ၏ အစ်ကို က ယုံကြည်ပါက သူ မယုံကြည်ရန် အကြောင်းပြချက် ပို၍ပင် မရှိတော့ချေ။

ယခုမူ ပိုင်ယွီ မှင်သက်သွားရမည့် အလှည့် ဖြစ်လေ၏။ လန်ချင်းဆုန်း က အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့သော စကားမျိုး ပြောဆိုရသည်ကို သူ သိပ်နားမလည်နိုင်ချေ။

လန်ချင်းဆုန်း ကျင့်ကြံနေသော ဓားတာအို သည် ဓားတစ်သောင်း သခင် ၏ တာအို ဖြစ်ကြောင်းကို သူ ကောင်းကောင်း သိထားလေသည်။

၎င်းမှာ ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် အစွမ်းအထက်ဆုံး ဓားတာအို ပင် ဖြစ်လေ၏။

ခံစားချက် ကင်းမဲ့ပြီး အပြစ်အနာအဆာ ကင်းသော ဓားနှလုံးသား ရှိမှသာလျှင် ဓားတစ်သောင်း သခင် ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

ထို့ပြင် လန်ချင်းဆုန်း တွင် သူ၏ တာအို ကို လိုက်စားခြင်းထက် ပိုမို အရေးကြီးသော၊ သူ၏ တာအို ထက်ပင် ပိုမို တန်ဖိုးရှိသော အရာတစ်ခု ရှိနေပုံ ရပေသည်။

လန်ချင်းဆုန်း အနေဖြင့် အစီအစဉ်များကို တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ လိုက်နာကာ သူ၏ မွေးရာပါ ဓား ကို ကိုယ်တိုင် ချိုးပစ်နိုင်သည်အထိ တန်ဖိုးရှိလှပေသည်။

အပြင်ပန်းတွင် အအေးစက်ဆုံးဟု ထင်ရသော လန်ချင်းဆုန်း သည် သံယောဇဉ်များကို တန်ဖိုးအထားဆုံးသူ ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဓားတစ်သောင်း သခင် ၏ တာအို သည် မည်သို့ ဆက်လက် တည်ရှိနိုင်မည်နည်း။

ပိုင်ယွီ၏ အတွေးများသည် သူ ဓားအင်မော်တယ် မဖြစ်သေးမီက သူ၏ ယခင်ဘဝသို့ လွင့်မျောသွားလေ၏။

ထိုစဉ်က သူ၏ မွေးရာပါ ဓား သည်လည်း ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရပြီး သူ၏ နေ့ရက်များကို အရက်ဖြင့် ပူဆွေးသောကများကို ဖြေဖျောက်ကာ ဝေဝေဝါးဝါး နေထိုင်ခဲ့လေသည်။

"ရှောင်ပိုင်... ရှောင်ပိုင်... မင်း ဒီလို ဆက်လုပ်နေရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..." အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ့ကို စိုးရိမ်တကြီး ပြောဆိုခဲ့ပေသည်။

"ငါက အခု ဒုက္ခိတ တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ... ဖျက်ဆီးခံရသည်ဖြစ်စေ မဖျက်ဆီးခံရသည်ဖြစ်စေ ဘာအရေးကြီးလို့လဲ..." လီတိုက်ပိုင် ဟု ခေါ်ဆိုဆဲဖြစ်သော ရှောင်ပိုင် က ခေါင်းကို စောင်းကာ အရက်ကို ပါးစပ်ထဲသို့ လောင်းထည့်ရင်း မူးယစ်စွာ ပြောဆိုခဲ့လေ၏။

"မင်းရဲ့ မွေးရာပါ ဓား ကို ပြန်လည် ပုံသွင်းနိုင်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်မယ့် နည်းလမ်း ငါ့မှာ ရှိတယ်... ငါ့ကို ယုံပါ..." အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် အမျိုးသားက ယုံကြည်ချက်ရှိစွာ ပြောဆိုခဲ့ပေသည်။

လီတိုက်ပိုင် က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ရယ်မောသံမှာ အထီးကျန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေ၏။ ထို့နောက် သူက ခေါင်းကို ငုံ့ကာ အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် အမျိုးသားကို အော်ဟစ်လိုက်ပေသည်။ "ထွက်သွားစမ်း... မဖြစ်နိုင်ဘူး... ငါက ဒုက္ခိတ တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလေ... မင်းက ငါ့ကို သနားဖို့ လာတာလား... ထွက်သွားစမ်း..."

သို့ရာတွင် နောက်ပိုင်း၌ အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် အမျိုးသား အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီး လီတိုက်ပိုင် ၏ မွေးရာပါ ဓား ပြန်လည် ရောက်ရှိလာကာ ယခင်ကထက်ပင် ပိုမို ကောင်းမွန်လာခဲ့ပေသည်။

သို့ရာတွင် လီတိုက်ပိုင် သည် အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် အမျိုးသားကို ထပ်မံ ရှာမတွေ့နိုင်တော့ချေ။

လီတိုက်ပိုင် သည်လည်း ထို အမြင့်မြတ်ဆုံး ဓားတာအို ပေါ်သို့ လုံးဝ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီး ဓားအင်မော်တယ် ၏ နေရာကို ရရှိခဲ့လေ၏။

သူကိုယ်တိုင်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သေဆုံးခြင်း ကံကြမ္မာ နှင့် သူ၏ တာအို ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပေသည်။

ဤလမ်းကြောင်းသည် သေလမ်း တစ်ခုဖြစ်ပြီး အပြန်လမ်း မရှိသော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်လေ၏။ သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ဓားတာအို သာ ကျန်ရှိနေစေရန် သူ၏ ခံစားချက် အားလုံးကို အမြစ်ပြတ် ဖယ်ရှားပစ်ရန် လိုအပ်ပြီး အမြင့်မြတ်ဆုံး မေ့လျော့ခြင်း ဟု ခေါ်ဆိုသော အခြေအနေသို့ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိရန် ဖြစ်ပေသည်။

ပိုင်ယွီ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နာကျင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု တောက်ပသွားလေ၏။ ဤသည်မှာ သူ၏ ယခင်ဘဝက တာအို ကို သူ ဆက်လက် မရွေးချယ်တော့ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်ပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤလမ်းကြောင်းသည် အဆုံးသတ်တစ်ခု ရှိရန် ဖန်တီးထားပြီး ရလဒ်မှာလည်း အထီးကျန်ဆန်ရန် ဖန်တီးထားသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

ထို့ကြောင့် အရာအားလုံးသည် သူ၏ ဓား ဖြစ်သော ဓားတာအို ကို လျှောက်လှမ်းရန် သူ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ ယခင်ဘဝက အမြင့်ဆုံးသို့ သူ မရောက်ရှိနိုင်လျှင်တောင်မှ ထိုကဲ့သို့သော နာကျင်မှုကို သူ ထပ်မံ မခံစားချင်တော့ချေ။

"စီနီယာအစ်ကို... အစ်ကို့ရဲ့ တာအို က အနာကျင်ရဆုံး ရွေးချယ်မှုကို ရင်ဆိုင်ရမယ့် အမှတ်တစ်ခုကို ရောက်လာရင် အစ်ကို ဘာလုပ်မလဲ..." ပိုင်ယွီက လန်ချင်းဆုန်းကို မေးမြန်းလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် အသက်ကင်းမဲ့နေလေ၏။

လန်ချင်းဆုန်းက သိသိသာသာ စိတ်ဓာတ်ကျနေသော ပိုင်ယွီကို ကြည့်ကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ငါ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူးလေ... ငါ့မှာ မင်းတို့ ရှိသေးတယ်..."

"ရင်ဆိုင်ရမယ့် ရွေးချယ်မှုက အဲဒါ အတိအကျ ဖြစ်နေရင်ကော..." ပိုင်ယွီက လန်ချင်းဆုန်းကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။

လန်ချင်းဆုန်း၏ မျက်လုံးများမှာလည်း စူးရှသွားလေ၏။ ပိုင်ယွီကို လေးနက်စွာ ကြည့်နေစဉ် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ဓားတစ်လက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"အဲဒီ လမ်းကြောင်းက မှားနေတယ်..."

"တာအို က ဘယ်တော့မှ မမှားဘူး..." ပိုင်ယွီက အလျှော့မပေးဘဲ ပြန်လည် ချေပလိုက်လေ၏။

လန်ချင်းဆုန်းက တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း တာအို ကို ငါ မရှာတော့ဘူး... တာအို ကိုပဲ ငါ့ကို လာရှာခိုင်းလိုက်မယ်..."