အခန်း (၉၅-၉၆)

အခန်း ၉၅ - အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် ဆိုတာ ခက်ခဲလို့လား

"ထိုသို့ဆိုလျှင်လည်း တာအိုကို ငါ မရှာတော့ဘူး... တာအိုကိုပဲ ငါ့ကို လာရှာခိုင်းလိုက်မယ်..."

လန်ချင်းဆုန်းသည် သူ၏ အလွှမ်းမိုးနိုင်ဆုံးသော လေသံဖြင့် ပို၍ပင် လွှမ်းမိုးနိုင်သော စကားများကို ပြောဆိုလိုက်ရာ ပိုင်ယွီ၏ မျက်နှာအမူအရာကို အေးခဲသွားစေလေ၏။

"ဟားဟားဟား... ဟားဟားဟား..." ပိုင်ယွီသည် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာခဲ့ပေသည်။

လန်ချင်းဆုန်းသည် ရယ်မောနေပြီး အနည်းငယ် စိတ်လွတ်နေပုံရသော ပိုင်ယွီကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ကာ ပိုင်ယွီ၏ ပခုံးကို ဖိချရန် လက်လှမ်းလိုက်လေ၏။

သို့ရာတွင် ပိုင်ယွီသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းကို မော့ကာ လန်ချင်းဆုန်းကို ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"စီနီယာအစ်ကို... ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ... ဒီတစ်ကြိမ် အင်မော်တယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို အစ်ကိုနဲ့အတူ ကျွန်တော် လိုက်မယ်... တာအိုက အစ်ကို့ကို ဘယ်လို လာရှာမလဲ ဆိုတာ ကျွန်တော် ကြည့်ချင်တယ်..."

လန်ချင်းဆုန်းသည် မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားနေသော ပိုင်ယွီကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလျက် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"မလိုပါဘူး..."

မူလက သူ တစ်ယောက်တည်းဆိုလျှင် လုံလောက်ပြီဟု သူ ထင်ခဲ့ပေသည်။ ယခုအခါ သူ၏ အစ်ကိုကြီး နှင့် တတိယ ဂျူနီယာညီလေးတို့ ပါဝင်လာသဖြင့် ထိုဖွဲ့စည်းပုံသည် လောကရှိ မည်သည့်နေရာသို့မဆို သွားရန် လုံလောက်ပြီဟု လန်ချင်းဆုန်း ကိုယ်တိုင်ပင် ယုံကြည်ထားလေ၏။ ရွှေအမြုတေဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသော ရှောင်ပိုင် အနေဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ အန္တရာယ်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းရန် မလိုအပ်ချေ။

ပိုင်ယွီသည် လန်ချင်းဆုန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လန်ချင်းဆုန်းက သူ့ကို ဒုက္ခမပေးချင်၍ဟု ထင်မှတ်လိုက်လေသည်။ သူက ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်ပေ၏။

"အစတုန်းက အဲဒီနေရာကို မသွားချင်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းရင်းက ကျွန်တော့်မှာ အခက်အခဲ တစ်ခု ရှိနေလို့ပါ... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ စီနီယာအစ်ကိုရဲ့ ဓားတာအိုက ဘယ်လို ဆက်သွားမလဲ ဆိုတာကို ပိုပြီး ကြည့်ချင်လာပြီ..."

လန်ချင်းဆုန်းသည် ပိုင်ယွီကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလျက် ပြောဆိုလိုက်ဆဲ ဖြစ်လေသည်။

"မင်းက အားနည်းလွန်းသေးတယ်..."

လန်ချင်းဆုန်း၏ မူလ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ပိုင်ယွီ၏ လက်ရှိ စွမ်းအားသည် ရွှေအမြုတေဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသဖြင့် ပိုင်ယွီ အနေဖြင့် အင်မော်တယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ သူ့ကိုယ်သူ အန္တရာယ်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းမည်ကို သူ အလိုမရှိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ပိုင်ယွီသည် လန်ချင်းဆုန်း၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းသွားလေ၏။ သူသည် အထင်သေးခံလိုက်ရခြင်းလော။

ယခုအခါ တောင်ထိပ်ငယ်လေး တစ်ခုလုံးတွင် သူ၏ စွမ်းအားသာ အနိမ့်ဆုံး ဖြစ်နေပုံ ရပေသည်။ အခြားသူများထက် ခြေလှမ်းများစွာ အမြဲတမ်း သာလွန်နေခဲ့သော သူသည် မည်သည့်အချိန်က အောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားရသနည်း။

ပိုင်ယွီသည် လန်ချင်းဆုန်းက သူ့ကို အထင်သေးနေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။

"အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် ဆိုတာ ထိုမျှလောက်တောင် ခက်ခဲလို့လား..."

လန်ချင်းဆုန်းသည် ပိုင်ယွီ၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ပိုင်ယွီက အထင်လွဲသွားကြောင်း သူ သိရှိလိုက်ပေသည်။ သူ ရှင်းပြရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ပိုင်ယွီ၏ စစ်မှန်သောအနှစ်သာရသည် သူ၏ အတွင်းတွင် လှိုင်းတံပိုးများကဲ့သို့ ထကြွလာသည်ကို လန်ချင်းဆုန်း ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ပိုင်ယွီသည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှိတ်လိုက်ကာ တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်ပေ၏။

"အရာအားလုံးဟာ ငါ့ရဲ့ ဓားပဲ... အရာအားလုံးဟာ ငါ့ရဲ့ တာအိုပဲ..."

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ စစ်မှန်သောအနှစ်သာရများသည် ထိုစကားတစ်ခွန်းကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံလိုက်ရလေသည်။ သူ၏ ဒန်တျန် အတွင်းရှိ စစ်မှန်သောအနှစ်သာရများသည် အရူးအမူး လည်ပတ်နေပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင် မူလချီများကို အစွမ်းကုန် စုပ်ယူနေကြပေသည်။

မူလက ကြည်လင်နေသော လရောင်လွှမ်းသည့် ညကောင်းကင်ကြီးသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း တိမ်မည်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားလေ၏။

စိတ်ဝိညာဉ်ထွက်ပေါ်ခြင်းနယ်ပယ် တွင်သာ ပေါ်ထွက်လေ့ရှိသော သုံးဆမိုးကြိုးကပ်ဘေးသည် တောင်ထိပ်ငယ်လေး၏ တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် တစ်ဖန် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပေသည်။

တောင်ထိပ်အတွင်းတွင် ထိုင်နေသော ချန်ချန်ရှန်းသည် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး တောင်ထိပ်ငယ်လေး တစ်ခုလုံးရှိ မှတ်တမ်းကျောက်တုံး များကို ဖွင့်လိုက်လေ၏။ သူက သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်ပေသည်။

"ဂျူနီယာညီလေး ပိုင်က နယ်ပယ် ကျော်ဖြတ်နေတာလား... ဂျူနီယာညီလေး ပိုင် ပီပီပါပဲ... ဂျူနီယာညီလေး ပိုင်ရဲ့ နယ်ပယ် ကျော်ဖြတ်တဲ့ အမြန်နှုန်းကို ဘယ်တော့မှ အထင်သေးလို့ မရဘူး..."

ချန်ချန်ရှန်း၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ပိုင်ယွီသည် သူ၏ နယ်ပယ်ကို စုစုပေါင်း သုံးကြိမ်သာ မြှင့်တင်ခဲ့ဖူးလေသည်။

ပထမအကြိမ်မှာ ကျင့်ကြံမှု မရှိသည့် အခြေအနေမှ ချီစုဆောင်းခြင်းအဆင့် သို့ တိုက်ရိုက် တက်လှမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ဒုတိယအကြိမ်မှာ ချီစုဆောင်းခြင်းအဆင့် မှ အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် သို့ တိုက်ရိုက် တက်လှမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

တတိယအကြိမ်မှာ လွန်ခဲ့သည့်လကပင် ဖြစ်ပြီး အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် မှ ရွှေအမြုတေဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့် သို့ တိုက်ရိုက် တက်လှမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ယခုအခါ သူသည် ရွှေအမြုတေဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့် မှ အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် သို့ အမှန်တကယ် ကျော်ဖြတ်တော့မည်လော။

အဓိက နယ်ပယ်တစ်ခုစီ အတွင်းရှိ အသေးစား နယ်ပယ် ကိုးခုမှာ ပိုင်ယွီအတွက် လုံးဝ မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

နယ်ပယ်တစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်ခြင်းမှာ ရေသောက်ရသကဲ့သို့ လွယ်ကူနေလေ၏။

သူ၏ ယခင်ဘဝက ထိုမျှ ပါရမီပါသော လူတစ်ယောက်အကြောင်းကို သူ အဘယ်ကြောင့် ဘယ်သောအခါမျှ မကြားခဲ့ဖူးရသနည်း... သို့မဟုတ် သူ စောလွန်းစွာ သေဆုံးသွားခဲ့၍ ရှောင်ပိုင် ကဲ့သို့သော ပါရမီရှင် တစ်ဦးအကြောင်းကို သူ မသိခဲ့ခြင်းလော။

သို့ရာတွင် ထိုအရာသည် သူ့ အတွက် အခွင့်အရေး တစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် ရွှေအမြုတေဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့် တွင် အချိန်အကြာကြီး ပိတ်မိနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် သုံးဆမိုးကြိုးကပ်ဘေး မှာ လူသိရှင်ကြား လွန်းလှပေသည်။ သူသည် သင့်တော်သော အချိန်တစ်ခုနှင့် ပုန်းကွယ်နိုင်သော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေပြီး တိတ်တဆိတ် နယ်ပယ် ကျော်ဖြတ်ရန် အမြဲတမ်း ဆန္ဒရှိခဲ့သော်လည်း သူ၏ အစီအစဉ်ကို အကောင်အထည် မဖော်နိုင်မီမှာပင် သူ၏ အရှေ့ရှိ ပိုင်ယွီက သူ့ကို အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

ချန်ချန်ရှန်း၏ ဒန်တျန် အတွင်းရှိ ရွှေအမြုတေ သည် စတင် လည်ပတ်လာပြီး ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့်သို့ ကျော်ဖြတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေ၏။

လူနှစ်ဦး တစ်ပြိုင်နက်တည်း အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် သို့ ကျော်ဖြတ်ခြင်းကြောင့် သုံးဆမိုးကြိုးကပ်ဘေး၏ စွမ်းအားမှာ ပိုမို တိုးလာမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

သို့ရာတွင် ထိုလူအနည်းငယ်မှာ ကောင်းကင်ဘုံတာအို ကိုပင် ဓားဖြင့် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရဲသော သခင်များ ဖြစ်ကြပေ၏။ မည်သူကမျှ သုံးဆမိုးကြိုးကပ်ဘေး တစ်ခုကို သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် အမှန်တကယ် ထည့်ထားမည် မဟုတ်ချေ။

ပိုင်ယွီ၏ နယ်ပယ်မှာ အလျင်အမြန် မြင့်တက်လာခဲ့လေသည်။

တစ်စက္ကန့်လျှင် နယ်ပယ်တစ်ခုနီးပါး ခုန်တက်နေပြီး ရပ်တန့်သွားခြင်း မရှိဘဲ ဆက်လက်၍ အလျင်အမြန် မြင့်တက်နေဆဲ ဖြစ်ပေ၏။

ရွှေအမြုတေဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့်... ရွှေအမြုတေဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့်... ရွှေအမြုတေဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့်... ရွှေအမြုတေဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့်... ရွှေအမြုတေဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့်... ရွှေအမြုတေဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့်...

ပိုင်ယွီသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ထွက်လာစမ်း..."

သူ၏ ဒန်တျန် အတွင်းရှိ ရွှေအမြုတေ သည် ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ အက်ကွဲသွားပြီး ပိုင်ယွီနှင့် အလွန် ဆင်တူသော တစ်လက်မအရွယ် အခြေတည်စဝိညာဉ် တစ်ခုက ရွှေအမြုတေ ထဲမှ ခုန်ထွက်လာခဲ့ပေ၏။

ထိုအရာမှာ ကျောက်စိမ်းဖြူရောင် လုံးဝ ဖြစ်နေပြီး ဓားစိတ်ဆန္ဒများ စီးဆင်းနေသော်လည်း လန်ချင်းဆုန်း၏ စိတ်ဝိညာဉ်ထွက်ပေါ်ခြင်းနယ်ပယ် နှင့် မတူဘဲ ပိုင်ယွီ၏ အခြေတည်စဝိညာဉ် ၏ လက်ထဲတွင် ဓား မရှိချေ။

မွေးရာပါ ဓား မရှိသော ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးကို ဓားကျင့်ကြံသူ ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သေးသလော။

အခြေတည်စဝိညာဉ် သည် ရွှေအမြုတေ ထဲမှ ခုန်ထွက်လာပြီးနောက် ဒန်တျန် အတွင်းတွင် ခြေချိတ်ထိုင်လိုက်ကာ ဒန်တျန် အတွင်းမှ ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင် မူလချီ များကို အရူးအမူး စုပ်ယူနေလေ၏။ ဓားစိတ်ဆန္ဒများသည် အခြေတည်စဝိညာဉ် ၏ ပတ်လည်တွင် စီးဆင်းနေရုံသာမက ရေတွက်၍မရနိုင်သော တာအို ရေစီးကြောင်း ရောင်စုံ အလင်းတန်းများသည်လည်း အခြေတည်စဝိညာဉ် ၏ အထက်တွင် လည်ပတ်နေကြပေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် ချန်ချန်ရှန်းသည်လည်း သူ၏ အမြုတေကို ခွဲ၍ အခြေတည်စဝိညာဉ် ကို ဖန်တီးလိုက်လေ၏။ သို့ရာတွင် ချန်ချန်ရှန်း၏ အခြေတည်စဝိညာဉ် မှာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ထူးဆန်းနေပေသည်။ ချန်ချန်ရှန်း၏ အခြေတည်စဝိညာဉ် မှာ ချန်ချန်ရှန်း၏ ပုံစံငယ် သက်သက် မဟုတ်ချေ။

ထိုအစား ထိုအရာတွင် ခေါင်းသုံးလုံးနှင့် လက်ခြောက်ဖက် ရှိနေပြီး တတိယ မင်းသား နီကျား ကဲ့သို့ အလွန် ထူးဆန်းသော ပုံစံရှိသည့် အခြေတည်စဝိညာဉ် တစ်ခု ဖြစ်နေလေ၏။

ချန်ချန်ရှန်းက မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပေသည်။ သူသည် မည်သူမျှ မသိစေဘဲ အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် သို့ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့လေ၏။ သူ၏ အခြေတည်စဝိညာဉ် ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်လာခြင်းမှာ သူ၏ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း နှင့် များစွာ သက်ဆိုင်နေမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ယခု အရေးကြီးဆုံးအရာမှာ အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် သို့ ကျော်ဖြတ်ရန် အချိန်ကို အသုံးချပြီး သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ၏ စစ်မှန်သော ပုံစံကို ကြည့်ရှုရန်ပင် ဖြစ်လေ၏။

တောင်ထိပ်ငယ်လေး ၏ အထက်ရှိ တိမ်မည်းများသည် တစ်ခဏမျှ စုဝေးလာပြီးနောက် မိုးခြိမ်းသံ နှစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုတိမ်မည်းများမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ ကောင်းကင်ကြီးမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် ကြည်လင်သွားလေတော့သည်။

ကောင်းကင်ယံရှိ လမင်းကြီးမှာ ပိုမို တောက်ပလာပုံရပြီး စုဝေးရန်ပင် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေသော ယခုမှ ပေါ်လာသည့် သုံးဆမိုးကြိုးကပ်ဘေး ကို လှောင်ပြောင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေ၏။

ယခုအခါ အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သော ပိုင်ယွီသည် လန်ချင်းဆုန်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။ "စီနီယာအစ်ကို... အခုဆိုရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းအားက လုံလောက်ပြီလား..."

လန်ချင်းဆုန်းသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် သို့ ရောက်ရှိသွားသော ပိုင်ယွီကို မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် အမူအရာမျှ မရှိဘဲ ကြည့်နေလိုက်လေ၏။ အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် သို့ ဆက်တိုက် ကျော်ဖြတ်ဖူးသူ မည်သူ မရှိ၍နည်း။ ထိုအရာနှင့် ပတ်သက်ပြီး ကြွားလုံးထုတ်စရာ ဘာများ ရှိနေသနည်း။

တောင်ထိပ်ငယ်လေး မှ မည်သူကများ ဆက်တိုက် နယ်ပယ် ကျော်ဖြတ်ခြင်းကို မစွမ်းဆောင်နိုင်တော့၍နည်း။

သို့ရာတွင် လန်ချင်းဆုန်းက ခေါင်းကို ခါယမ်းလျက် ပြောဆိုလိုက်ဆဲ ဖြစ်လေသည်။

"မရဘူး... မင်း သွားလို့ မရဘူး..."

အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် သို့ ယခုလေးတင် ရောက်ရှိထားသဖြင့် သူ၏ နယ်ပယ်မှာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေပေသည်။ ပိုင်ယွီ၏ အရေးကြီးဆုံး လုပ်ငန်းစဉ်မှာ သူ၏ နယ်ပယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ပြုလုပ်ရန် ဖြစ်သင့်ပေ၏။

ပိုင်ယွီသည် လန်ချင်းဆုန်းက သူ့ကို အထင်သေးနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။

"ဘာလဲ... ဓားတစ်သောင်း သခင် ရဲ့ တာအို က စီနီယာအစ်ကို ကို ထိုမျှလောက်တောင် ယုံကြည်မှုတွေ ပေးနေတာလား..."

လန်ချင်းဆုန်းက ပိုင်ယွီကို နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်ပေ၏။ ဤ ဂျူနီယာညီလေး ၏ ဦးနှောက်များ ချို့ယွင်းနေသည်လော။ သူက သူ့အတွက် စိုးရိမ်ပေးနေသော်လည်း သူက အမှန်တကယ်ပင် သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေသည်လော။

သူ၏ ဆိုလိုရင်းမှာ အလွန် ရှင်းလင်းလှပေသည်။ ပိုင်ယွီ၏ အခြေတည်စဝိညာဉ် တွင် မွေးရာပါ ဓား မရှိချေ။ သူ၏ မွေးရာပါ ဓား ကျိုးသွားသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ အပိုင်းအစ တစ်ခု ကျန်ရှိနေသေးလေ၏။ ပိုင်ယွီတွင်မူ မွေးရာပါ ဓား ပင် မရှိချေ။ အင်မော်တယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ သို့ သွားခြင်းထက် တောင်ထိပ်ငယ်လေး တွင် မွေးရာပါ ဓား တစ်လက်ကို ရိုးသားစွာ ကျင့်ကြံဖန်တီးပြီး သူ၏ နယ်ပယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ပြုလုပ်ခြင်းက သူ့အတွက် ပိုမို အရေးကြီးပေသည်။

ဤမျှ ရှည်လျားသော စကားစုကို လန်ချင်းဆုန်းက စကားလုံးလေးလုံးတည်းဖြင့် အကျဉ်းချုံးလိုက်လေ၏။

"မင်း ငါ့ကို မနိုင်ဘူး..."

ဝုန်း...

လန်ချင်းဆုန်း၏ ယခုလေးတင် ပြင်ဆင်ထားသော ခေါင်မိုးသည် ပိုင်ယွီ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော စစ်မှန်သောအနှစ်သာရ ကြောင့် ချက်ချင်းပင် လုံးဝ လွင့်စင်သွားလေတော့၏။

ပိုင်ယွီသည် လန်ချင်းဆုန်းကို အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ဒီနေ့ စီနီယာအစ်ကို ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကို ကျွန်တော် တောင်းခံချင်ပါတယ်..."

လန်ချင်းဆုန်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေ၏။ ဤကောင်လေးသည် သူ ယခုလေးတင် ပြင်ဆင်ထားသော ခေါင်မိုးကို အမှန်တကယ် လွင့်စင်သွားစေခဲ့သည်။ မနက်ဖြန်တွင် သူ၏ အစ်ကိုကြီး က သူ၏ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ သူ့ကို ထပ်မံ ဆဲဆိုတော့မည် ဖြစ်၏။

လန်ချင်းဆုန်းက သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် အမည်းရောင် မျဉ်းကြောင်း တစ်ခုနှင့်အတူ အသက်ချီများ အပြည့်အဝဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ငါ လျှော့ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးနော်..."

ပိုင်ယွီက လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

"ကျွန်တော်လည်း အတူတူပဲ..."

အခန်း ၉၆ - ယနေ့ နေရောင်ခြည်က အထူးသဖြင့် စူးရှနေတယ်

ဟူထူသည် ညဘက်တွင် အလွန် ကောင်းမွန်စွာ အိပ်ပျော်ခဲ့ပြီး အိမ်မက်ပင် မမက်ဘဲ မိုးလင်းသည်အထိ အိပ်မောကျနေခဲ့ကာ သူမ၏ မိခင်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အိပ်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေ၏။

အိပ်ရာမှ နိုးလာပြီးနောက် ဟူထူသည် ခွန်အားများ ပြည့်ဝနေပြီး အလွန် တက်ကြွနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။ မနေ့က သူမ လုပ်ခဲ့သော ဆေးစိမ်ချိုးခြင်းက အလွန် အသုံးဝင်ပုံရလေသည်။ ယနေ့တွင် ရေချိုးရန် သူမ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုများကို နှစ်ဆ တိုးရပေမည်။

ဟူထူသည် သူမ၏ အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်ရင်း သူမကိုယ်သူမ အားပေးလိုက်လေ၏။

တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စီနီယာအစ်ကို သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ စက္ကူယပ်တောင်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဒုတိယအစ်ကို နှင့် စတုတ္ထ စီနီယာအစ်ကို တို့ကို ရိုက်နှက်နေသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရပေသည်။

ရှောင်ဖုန်းက ခုံအသေးလေးပေါ်တွင် လိမ္မာစွာ ထိုင်ကာ အစားစားနေပြီး ဒေါသ မီးတောက်များ ကူးစက်လာမည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ခေါင်းပင် မမော့ရဲချေ။

အိုးယန်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ဒေါသကြောင့် အထက်အောက် လှုပ်ရှားနေပြီး ခြံဝင်းထဲရှိ ထိုင်ခုံများပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လန်ချင်းဆုန်းနှင့် ပိုင်ယွီတို့၏ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဆဲဆိုနေလေသည်။

ဆဲဆိုနေစဉ် သူ၏ လက်ထဲရှိ စက္ကူယပ်တောင်က လန်ချင်းဆုန်းနှင့် ပိုင်ယွီတို့၏ ခေါင်းများပေါ်သို့ ရံဖန်ရံခါ ခေါက်ချနေပေသည်။

လန်ချင်းဆုန်းနှင့် ပိုင်ယွီတို့သည် ခေါင်းငုံ့ထားကြပြီး အိုးယန်၏ ဆဲဆိုမှုကို နာခံစွာ ခံယူနေကြလေ၏။

ထိုနှစ်ဦးသည် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး တပြိုင်နက်တည်း နှာမှုတ်လိုက်ကာ အချင်းချင်းထံမှ ခေါင်းလှည့်သွားကြပေသည်။

"ဟွန့်..."

"ဟွန့်..."

ဖြန်း... ဖြန်း...

သူတို့ကို ကြိုဆိုလိုက်သည်မှာ အိုးယန်၏ စက္ကူယပ်တောင်ဖြင့် သူတို့၏ ခေါင်းများပေါ်သို့ နောက်ထပ် အရိုက်ခံရခြင်း နှစ်ချက်ပင် ဖြစ်လေ၏။

"စီနီယာအစ်ကို... ထမင်းစားချိန် ရောက်ပြီ..."

ချန်ချန်ရှန်းသည် နံနက်စာ သယ်ဆောင်လာလျက် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ မှတ်တမ်းကျောက်တုံး က လန်ချင်းဆုန်းနှင့် ပိုင်ယွီတို့၏ အရှက်ရဖွယ် အခိုက်အတန့်များကို တိတ်တဆိတ် မှတ်တမ်းတင်နေလေ၏။

"အိမ်တွေကို ဖျက်ဆီးတာက ဓားကျင့်ကြံသူတွေအတွက် မသင်မနေရ သင်ခန်းစာလား... ဟင်... မင်းတို့ သိတာဆိုလို့ တစ်နေကုန် တိုက်ခိုက်ဖို့၊ တိုက်ခိုက်ဖို့၊ တိုက်ခိုက်ဖို့ပဲ... ကျင့်ကြံခြင်း ဆိုတာ တိုက်ခိုက်ဖို့နဲ့ သတ်ဖြတ်ဖို့ပဲလား... ကျင့်ကြံခြင်း ဆိုတာ လူ့ဆက်ဆံရေးပဲ..."

အိုးယန်သည် စကားနားမထောင်သော သားနှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ သူတို့မှာ ပြုပြင်၍မရတော့သည့်အလား ဆဲဆိုနေလေသည်။

အိုးယန်၏ ဆူပူမှုကို ခံနေရသော လန်ချင်းဆုန်းနှင့် ပိုင်ယွီတို့သည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် တပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းမော့လာကြလေ၏။ လူ့ဆက်ဆံရေး အကြောင်း ပြောရမည်ဆိုလျှင် ဆေးတောင်ထိပ်မှ အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း ဆေးလုံး တစ်သိန်း ကို ခိုးယူခဲ့သော စီနီယာအစ်ကို သည် သူတို့ကို ဆုံးမရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီပုံ မပေါ်ချေ။

"ဘာလဲ... မင်းတို့က မကျေနပ်ဘူးလား..."

အိုးယန်သည် ခေါင်းမော့လာသော ထိုနှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး စက္ကူယပ်တောင် နှစ်ချက်ဖြင့် သူတို့၏ ခေါင်းများကို ထပ်မံ ရိုက်ချလိုက်လေ၏။

လန်ချင်းဆုန်းနှင့် ပိုင်ယွီတို့သည် ခေါင်းငုံ့ထားကြပြီး သူတို့၏ စီနီယာအစ်ကို ၏ ဆဲဆိုမှုကို နာခံစွာ နားထောင်နေကြပေသည်။

အိုးယန်၏ လည်ချောင်းမှာ ဆဲဆိုရလွန်းသဖြင့် အနည်းငယ် ခြောက်သွေ့နေလေ၏။ ဤစကားနားမထောင်သော သားနှစ်ဦးက သူ့ကို မည်သည့်အချိန်မှ အနားပေးမည်နည်း။ သူတို့သည် တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ ခြံဝင်းထဲတွင် ချီ များကို အရူးအမူး ထုတ်လွှတ်နေခဲ့ကြပေသည်။

အကယ်၍ သူတို့သာ သူ၏ ခေါင်မိုးကို မလွှင့်ပစ်ဘဲ သူ့ကို မနှိုးခဲ့ပါက... ဤစကားနားမထောင်သော သားနှစ်ဦးသည် တောင်ထိပ်ငယ်လေး တစ်ခုလုံးကိုပင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်နိုင်လေ၏။

ချန်ချန်ရှန်းက အိုးယန်ကို လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ယူလာပေးကာ ကမ်းပေးလျက် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"စီနီယာအစ်ကို... လက်ဖက်ရည် သောက်ပါဦး... ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ ရှောင်ပိုင်တို့က ဓားရေး ကစားရင်းနဲ့ ခဏတာ သူတို့ရဲ့ ခွန်အားကို ကောင်းကောင်း မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ကြတာပါ... နောက်မှ သူတို့ကို ခေါင်မိုး ပြင်ခိုင်းလိုက်ပါ... ထမင်းဟင်းတွေ အေးကုန်တော့မယ်... သူတို့ကို အရင် စားခိုင်းလိုက်ပါ..."

လန်ချင်းဆုန်းနှင့် ပိုင်ယွီတို့သည် ချန်ချန်ရှန်းကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြလေ၏။ သူတို့၏ ဤ တတိယ ညီလေး သည် တကယ်ကို သဘောကောင်းပြီး နားလည်မှု အလွန် ရှိပေသည်။

သို့ရာတွင် သူတို့ သတိမပြုမိသောအရာမှာ ချန်ချန်ရှန်း၏ လက်ထဲရှိ သေးငယ်သော မှတ်တမ်းကျောက်တုံး မှာ သူတို့ဆီသို့ ချိန်ရွယ်ထားပြီး သူတို့နှစ်ဦး၏ အနီးကပ် မြင်ကွင်းများကို မှတ်တမ်းတင်နေခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။

အိုးယန်သည် ချန်ချန်ရှန်း ကမ်းပေးသော လက်ဖက်ရည်ကို ယူကာ တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဒီနေ့ ခေါင်မိုး ပြင်လို့ မပြီးမချင်း ထမင်းစားခွင့် မရှိဘူး... သွားစမ်း..."

ထိုနှစ်ဦးမှာ ကြီးမားသော လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် တစ်ခုကို ရရှိလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေ၏။ အိုးယန်၏ ပွစိပွစိ ပြောဆိုမှုများကို နားထောင်ရခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူတို့သည် လူတစ်ယောက်နှင့် အကြိမ် ရှစ်ရာခန့် သွားရောက် တိုက်ခိုက်ရန်သာ ရွေးချယ်ပေလိမ့်မည်။ သူတို့ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အမှတ်မထင် အကြည့်ချင်း ထပ်ဆုံသွားကြပေသည်။

"ဟွန့်..."

"ဟွန့်..."

အိုးယန်သည် ခုံပေါ်တွင် ထိုင်ကာ နံနက်စာ စားနေပြီး လန်ချင်းဆုန်းနှင့် ပိုင်ယွီတို့မှာမူ အမိုးပေါ်တွင် သံမှိုများကို ဒိုင်းဒိုင်းဒင်ဒင် ထုနှက်နေကြလေ၏။

"စီနီယာအစ်ကို... ကျွန်တော် စားလို့ ပြီးပြီ... ဂျူနီယာညီမလေးကို တားမြစ်နယ်မြေထဲ ခေါ်သွားပြီး ကျင့်ကြံလိုက်ပါဦးမယ်..."

ရှောင်ဖုန်းသည် ဟူထူ စားလို့ပြီးသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် မတ်တတ်ရပ်ကာ သတိထား၍ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဂျူနီယာမောင်လေး... မင်းဘာသာ သွားတော့လေ... ငါက စီနီယာအစ်ကိုနဲ့ ကစားချင်တယ်..."

ဟူထူက သူမ၏ ပါးစပ်ကို သုတ်ကာ ရှောင်ဖုန်းကို ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

ရှောင်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြှားတစ်စင်းဖြင့် အသည်းနှလုံးကို အပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ တုန်ယင်သွားပေသည်။ စီနီယာညီမလေး သည် မနေ့က သူမ သူ့ကို အချစ်ဆုံးဟု ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

ရှောင်ဖုန်းသည် တောင်အောက်သို့ စိတ်ဓာတ်ကျစွာ ဆင်းသွားလေ၏။ တားမြစ်နယ်မြေ ထဲရှိ ဝိညာဉ်သားရဲ များသည် ယနေ့တွင် ကပ်ဘေးတစ်ခုကို သေချာပေါက် ရင်ဆိုင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

"ဤ ကောင်လေး မည်သို့ဖြစ်သွားပြန်သနည်း..."

အိုးယန်သည် တောင်အောက်သို့ စိတ်ဓာတ်ကျစွာ ဆင်းသွားသော ရှောင်ဖုန်းကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်လေ၏။

ရုတ်တရက် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။ "ကောင်လေး... ဒီနေ့ မင်းဆီကို ငါ ကျင့်စဉ် တစ်ခု ပို့ပေးမယ်... ထူထူကို ဝိညာဉ်မြေခွေး ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်း ငါ့ကိုယ်စား သင်ပေးလိုက်ပါ..."

အိုးယန်က နေပူဆာလှုံနေသော မြေခွေးဟူယန် ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ သူ၏စီနီယာအစ်ကို နှင့်အတူ ပျံသန်းရန် စက္ကူကြိုးကြာရုပ် တစ်ခုကို ထုတ်ယူရန် ပြင်နေသော ဟူထူကို ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ထူထူ... မင်း ဒီနေ့ကစပြီး ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင် သင်ယူရတော့မယ်..."

"ဟင်... မသင်ဘဲ နေလို့ မရဘူးလား..."

ယခုလေးတင် ပြုံးရွှင်နေခဲ့သော ဟူထူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ရှုံ့မဲ့သွားလေ၏။ သူမသည် ကျင့်ကြံခြင်း ကို အမုန်းဆုံး ဖြစ်သည်။ ချင်းချိုးတောင် ပေါ်တွင် ရှိနေစဉ်က သူမသည် ကျင့်ကြံခြင်း ကို မနှစ်သက်ခဲ့ချေ။ သူမ ဤသို့မှန်းသိလျှင် တားမြစ်နယ်မြေ ထဲကို ဂျူနီယာမောင်လေးနဲ့ သွားဆော့လိုက်မည်သာ...

"စီနီယာအစ်ကို... ဂျူနီယာမောင်လေး ထွက်သွားပြီလားဆိုတာ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်..." ဟူထူက အိုးယန်ကို ပြုံးပြကာ အနောက်သို့ ဆုတ်သွားလေ၏။

အမြဲပျင်းရိသူ တစ်ဦးဖြစ်သော အိုးယန်သည် ဟူထူ၏ အကြံအစည်များကို မည်သို့ မသိဘဲ နေမည်နည်း။ သူက ထွက်ပြေးရန် ပြင်နေသော ဟူထူကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး သူမ၏ အင်္ကျီကော်လာမှ ဆွဲမလိုက်လေသည်။

ဟူထူက သူမ၏ ခြေထောက်လေးများကို အရူးအမူး ကန်ကျောက်ကာ ခါးသီးသော မျက်နှာဖြင့် ချန်ချန်ရှန်းကို လှမ်းအော်လိုက်ပေ၏။

"တတိယအစ်ကို... ထူထူက တတိယအစ်ကို့ကို အချစ်ဆုံးပဲ... ထူထူကို မြန်မြန် လာကယ်ပါဦး..."

ချန်ချန်ရှန်းသည် အိုးယန်နှင့် ဟူထူတို့ကို ကြည့်ကာ ရယ်မောနေလိုက်လေ၏။ ခေါင်မိုးပြင်နေသော လူနှစ်ယောက်လည်း ရှိနေပေသည်။ သူ၏ အရှေ့ရှိ အရာအားလုံးမှာ အလွန် လှပလှပေသည်။

အိုးယန်က ဟူထူကို ခုံပေါ်တွင် ဖိထိုင်ခိုင်းလိုက်လေ၏။ ကောင်မလေး၏ တင်ပါးတွင် သံမှိုများ ရှိနေသည့်အလား ခုံပေါ်တွင် တလူးလူးတလွန့်လွန့် ဖြစ်နေပေသည်။

အိုးယန်က ဟူထူကို တင်းမာစွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"သေချာ မသင်ဘူးဆိုရင် ဒီနေ့ နေ့လယ်စာ မစားရဘူးနော်..."

ဟူထူသည် အိုးယန်၏ ဆူပူမှုကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ခုံပေါ်တွင် လိမ္မာစွာ ချက်ချင်း ထိုင်လိုက်ပြီး "စီနီယာအစ်ကို ကို အမုန်းဆုံးပဲ..." ဟု ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

ဟူထူ ငြိမ်ကျသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မြေခွေးဟူယန် ၏ အသံလည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေ၏။

"ပထမဆုံး ဝိညာဉ်မြေခွေး နဲ့ မိစ္ဆာမြေခွေး ကြားက ကွာခြားချက်ကို သူ့ကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်... သူက သာမန် မိစ္ဆာမြေခွေး တွေနဲ့ အများကြီး ကွာခြားတယ်... မွေးရာပါ တာအို ခန္ဓာကိုယ် ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်မြေခွေး ဟာ လူသားမျိုးနွယ် ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းအတိုင်း မိစ္ဆာအမြုတေ ကို ကျင့်ကြံသင့်တယ်..."

အိုးယန်သည် မြေခွေးဟူယန် ၏ စကားများကို အတိအကျ ပြန်လည်ရွတ်ဆိုလိုက်ပြီး ဟူထူကို 'လူသား' ဖြင့်သာ အစားထိုးလိုက်လေ၏။ လူသားမျိုးနွယ် နှင့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ် တို့၏ ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းများမှာ ကွာခြားပေသည်။

ဟူထူကိုယ်တိုင်လည်း သူမသည် လူသားမျိုးနွယ် ၏ ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းအတိုင်းသာ ကျင့်ကြံနိုင်ကြောင်းကို ကောင်းကောင်း သိထားလေ၏။ လူသားမျိုးနွယ် နှင့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ် တို့၏ ကွာခြားသော ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းများအကြောင်း အိုးယန် ပြောဆိုနေသည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူမက မေးမြန်းလိုက်မိပေသည်။

"စီနီယာအစ်ကို... ဘာလို့ မြေခွေး... မိစ္ဆာမျိုးနွယ် တွေရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက သမီးတို့နဲ့ ကွာခြားရတာလဲ..."

ဟူထူ၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက် ခုန်သွားလေ၏။ တော်သေးတာပေါ့... သူမ မြေခွေး တစ်ကောင် ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ထုတ်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ သူ့အတွက် ခက်ခဲလှပေသည်။ မိစ္ဆာမျိုးနွယ် ၏ ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းသည် မည်သို့ ဖြစ်မည်ကို သူ မည်သို့လုပ်၍ သိမည်နည်း။ အိုးယန်က သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး မြေခွေးဟူယန် ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားကာ မြေခွေးကြီး ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်လေ၏။

မြေခွေးဟူယန် သည် အိုးယန်၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရပြီး ရှင်းပြရန်အတွက် အိုးယန်ထံသို့ သတင်းစကား ပို့ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အိုးယန် လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ နှလုံးသားထဲ၌ မကောင်းသော ခံစားချက် တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

အိုးယန်က မြေခွေးဟူယန် ကို ဖမ်းဆွဲကာ မြှောက်ကိုင်လိုက်ပြီး မြေခွေးကြီး ကို တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"မင်းရဲ့ မိစ္ဆာမြေခွေး ဆိုတဲ့ သရုပ်မှန် ပေါ်သွားတာကို မင်း မလိုချင်ဘူး မဟုတ်လား..."

"မင်း... ကောင်စုတ်လေး..." ဟူယန်မှာ တုန်လှုပ်မှုနှင့် ဒေါသများဖြင့် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ သရုပ်မှန်ကို မဖော်ထုတ်လိုသဖြင့် ထိန်းထားလိုက်လေ၏။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ဤကောင်လေး၏ စစ်မှန်သောချီ သည် ကပ်ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးဖြစ်သော သူ့ကို ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူက ဘယ်လို ဘီလူးမျိုးလဲ။

ဟူထူ၏ အာမေဍိတ်သံများ ကြားတွင် အိုးယန်က မြေခွေးကြီး ကို သစ်ပင်တစ်ပင်တွင် ချည်နှောင်လိုက်ပြီး သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းကို ကောက်ယူကာ မြေခွေးကြီး ကို ညွှန်ပြလျက် ပြုံးရွှင်စွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။ "ကြည့်... လူချော ကို မိစ္ဆာမျိုးနွယ် တစ်ယောက် အနေနဲ့ သဘောထားပြီး မင်းကို ငါ အသေးစိတ် ရှင်းပြမယ်..."

မြေခွေးဟူယန် သည် သစ်ပင်တွင် ချည်နှောင်ခံထားရပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အသက်ကင်းမဲ့နေကာ သူ၏ တန်ဖိုးရှိသော လိုင်ချီးသီး နှစ်လုံးကို တဘက်တစ်ထည်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားလေ၏။ အံ့သြပြီး ဝမ်းသာနေသော ဟူထူကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မြေခွေး ဘဝမှာ အရောင်အသွေးများ ဆုံးရှုံးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

ဤအခြေအနေတွင် အမြီးရှစ်ချောင်း မိစ္ဆာမြေခွေး တစ်ကောင် ဖြစ်သော သူ၏ သရုပ်မှန်ကို လုံးဝ ဖော်ထုတ်၍ မရနိုင်တော့ချေ။ ဟူယန်က နံနက်ခင်း နေမင်းကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်လေ၏။

"ယနေ့ နေရောင်ခြည်က အထူးသဖြင့် စူးရှနေတယ်..."