ခန်းမသခင်များ စုရုံးရောက်ရှိလာခြင်းနှင့် ခန့်မှန်းရခက်သော ဝမ်ရှန်းစံအိမ် ၂

"အနောက်ပိုင်း နဂါးနန်းတော်ရဲ့ မျက်နှာကို ကျော်ဖြတ်ပြီး အပေါ်တက်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့၊ ပြုတ်ကျပြီး အပိုင်းပိုင်းအစစကြေမွသွားဖို့ ပြင်ဆင်ထားရလိမ့်မယ်" တစ်ဦးချင်းစီတိုင်းသည် ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းနှင့် ပြည့်စုံသော လက်ရွေးစင်များ ဖြစ်ကြသည့် မဟာနတ်ဆိုးစစ်သူကြီးများ သည် ခန်းမအပြင်ဘက်တွင် မတ်မတ်ရပ်နေကြသည်။

သူတို့သည် ရထားလုံးကို ပြင်ဆင်ကြပြီး ကျန်းရာချီ ရှည်လျားသော ကျောနက်ရေနဂါး နှစ်ကောင်ကို ချည်နှောင်လိုက်ကြသည်။ မင်းသားနှစ်ပါး နေရာယူ ထိုင်လိုက်ပြီးမှသာလျှင်၊ သူတို့သည် ဇက်ကြိုးများကို အပြင်းအထန်ဆွဲလိုက်ကြရာ၊ နဂါးကြီးများသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ရေပြင်ထက်တွင် ဖြတ်ပြေးနေသော အရိပ်မည်းကြီးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသည့် သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါများပြည့်နှက်နေသောမိုးတိမ်မည်းကြီးများနှင့် အလားသဏ္ဍာန် တူလှပေသည်။

...

အနောက်ပိုင်းဟုန်၊ ဝမ်ရှန်းစံအိမ်

စံအိမ်ကြီး အတွင်း၌၊ လျိုရှီချန်း သည် ပင်မထိုင်ခုံတွင် တိတ်ဆိတ်စွာထိုင်နေပြီး၊ အောက်ဘက်ရှိ လွတ်လပ်နေသောနေရာလပ်ကို ငေးမောကာ မှိုင်တွေနေလေသည်။

မကြာမီမှာပင်၊ နက်မှောင်သော ရွှေရောင်ချည်မျှင်ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် တောင့်တင်းခိုင်မာသောပုံရိပ်တစ်ခုသည် ခန်းမအဝင်ပေါက်တွင် တိတ်တဆိတ်ပေါ်လာခဲ့၏။ တည်ငြိမ်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ဖြတ်လျှောက်လာပြီး သူ၏ဘေးရှိ ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်ကာ "ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ။ တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းနယ်ပယ် အဆင့်ကို ရောက်သွားတာတောင်မှ၊ ခင်ဗျားမှာ လေးလံတဲ့ အတွေးတွေ ဖိစီးနေပုံရတယ်နော်" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး" လျိုရှီချန်း သည် အလျင်အမြန် လက်ယှက်၍ အရိုအသေပေးလိုက်၏။

သူသည် သူ၏ လက်ဖဝါးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ၍ နက်ရှိုင်းသော အတွေးထဲသို့ နစ်မြောသွားပြန်သည်။

ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲ တစ်ဦးအနေဖြင့်၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်လာခဲ့သော်လည်း၊ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးချေ။

တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းရတနာနယ်မြေ တစ်ခုကို အလကားရလိုက်ခြင်းမျိုးမှာ ရှားပါးလှသော်လည်း၊ ရံဖန်ရံခါတော့ ကြားဖူးခဲ့ပါသည်။

သို့သော် သူသည် ရတနာနယ်မြေတစ်ခုကို အလကားရခဲ့ရုံသာမက၊ ယခင် ဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်း၏ အလောင်းက နွေးနေဆဲ၊ အသက်ငွေ့များကျန်ရှိနေဆဲ အချိန်တွင် ဤနေရာကို သိမ်းပိုက်လိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင် ၎င်းကို ပေါင်းစည်းခြင်းဟု ခေါ်ဆိုမည့်အစား၊ အခွံကို လုယူခြင်းဟု ခေါ်ဆိုရန် ပို၍ သင့်လျော်ပေလိမ့်မည်။

ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်သည် ကြမ်းတမ်းပြီး ခက်ခဲလှပေသည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ မိမိအတွက် လမ်းတစ်ခု ဖောက်ပေးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းနယ်ပယ် အဆင့် ဆီသို့ ရူးသွပ်စွာ ပြေးလွှားနေသလို ဖြစ်ကာ၊ ကိုယ်တိုင်လမ်းလျှောက်ရမည့် အားစိုက်ထုတ်မှုကို သက်သာစေခဲ့သည်။

ထိုနယ်ပယ်အဆင့်ကို လုံးဝ ဖြတ်ကျော်သွားသည့်တိုင်အောင်၊ လျိုရှီချန်း သည် လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်လည် သတိမဝင်လာသေးချေ။

တာအိုပေါင်းစည်းခြင်း၏ ကနဦးအဆင့်သို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်၊ နက်မှောင်သော ရွှေရောင်ချည်မျှင်ဝတ်ရုံက ဖုံးကွယ်ပေးထားသော်လည်း၊ ဤစီနီယာသည် သူ ယခင်က ခန့်မှန်းထားသလောက်အစွမ်းထက်ချင်မှ ထက်မည်ဖြစ်ကြောင်း သူ ဝေဝါးစွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

သို့သော်၊ ဤအကြောင်းကြောင့်ပင်လျှင် လျိုရှီချန်းမှာ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်လာခဲ့ရ၏။

ရတနာနယ်မြေတစ်ခုကို တစ်စုံတစ်ယောက်ထံသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပေးသနားနိုင်သော ဖြစ်တည်မှုမျိုးကို၊ မည်သို့လုပ်၍ ဤမျှ လွယ်ကူစွာ သိမြင်နိုင်မည်နည်း။

၎င်းမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အဆင့်တက်မြောက်မှုဖြင့်သာ၊ သူတို့ကြားရှိ ကြီးမားကျယ်ဝန်းလှသော ကွာဟချက်ကို အမှန်တကယ် ခံစားသိရှိနိုင်သည်ဟုသာ ဆိုလိုပေမည်။

ဂိုဏ်းချုပ် ရှန်း သည် အနောက်ပိုင်းဟုန်တွင် အချိန်တိုလေးသာ နေထိုင်ခဲ့ရသေးသော်လည်း၊ ဤမျှ ခန့်မှန်းရခက်သော အင်အားစုမျိုးနှင့် အဆက်အသွယ် ရရှိခဲ့ပုံပေါ်သည်။

သူ လျိုရှီချန်း အတွက် ဤရတနာနယ်မြေကို လဲလှယ်ပေးရန် တစ်ဖက်လူက မည်သို့သော တန်ဖိုးမျိုးကို ပေးဆပ်ခဲ့ရသနည်း။

ဤအကြောင်းကို တွေးမိတိုင်း၊ လျိုရှီချန်း သည် သူ၏ စကားမှားယွင်းသွားမှုကြောင့် ဂိုဏ်းချုပ် ရှန်း အတွက် ကိစ္စများရှုပ်ထွေးသွားပြီး တစ်ဖက်လူ၏ အစီအစဉ်များကို ပျက်စီးသွားစေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ပို၍ပင် သတိထားလာခဲ့၏။

"တကယ်ပဲ၊ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မြင့်လေလေ၊ သတ္တိနည်းလေလေဆိုတာ စာအုပ်တွေထဲမှာ ရေးထားတာ မလိမ်ဘူးဘဲ" လျိုရှီချန်း သည် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ခါးသီးသောအပြုံးတစ်ခုဖြင့် မတွေးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်ရလေသည်။

ယခုအခါ သူသည် ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းတွင် အေးအေးလူလူ စာအုပ်လှန်ဖတ်နေခဲ့ရသော နေ့ရက်များကိုပင် စတင် လွမ်းဆွတ်လာမိ၏။

ထိုစဉ်မှာပင်၊ သူ၏ ခါးရှိ တာအိုချပ်ပြား သည် တုန်ခါသွားလေသည်။

ယင်း၏ အတွင်းမှနေ၍၊ အကြီးအကဲ ချီယန်၏ ထိတ်လန့်နေသော အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ "အဘိုးကြီး လျိုပြဿနာတက်ပြီ၊ ခင်ဗျားရဲ့ တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းရတနာနယ်မြေက နဂါးနန်းတော်ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရသွားပြီ၊ ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က တော်တော်လေးအန္တရာယ်ပေးမယ့်ပုံ ပေါက်နေတယ်"

"..."

လျိုရှီချန်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တောင့်တင်းသွားပြီး၊ ဘေးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

သူ မှတ်မိတာ မှန်ကန်မည်ဆိုပါက၊ သူ ဝမ်ရှန်းစံအိမ်သို့ စတင်ရောက်ရှိချိန်က၊ နဂါးနန်းတော်မှ မဟာနတ်ဆိုးကြီးများသည် စံအိမ်၏ အမိုးအုပ်ကြွပ်များကို ပြုပြင်ပေးနေသည်ကို တွေ့ခဲ့ရသည်။ သာမန် အထင်အမြင်အရ ဆိုလျှင် သူသည် နဂါးနန်းတော်နှင့် ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်သင့်ပေသည်။

တာအိုချပ်ပြားမှ အသံကို ကြားလိုက်ရသော ဝူကျွင်း သည်လည်း၊ မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသိသဖြင့် သူ၏နေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေလေ၏။

သောက်ကျိုးနည်းပင်၊ သူသည် နတ်ဆိုးတစ်သောင်းခန်းမ၏ မြောက်ပိုင်းခန်းမခွဲခန်းမသခင် တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း၊ သူသည် သာမန် ကျောက်စိမ်းဖြူအဆင့်ရှိ သက်ရှိငယ်လေး တစ်ကောင်သာ ဖြစ်နေဆဲပင်။

သူ၏ သခင် မရှိဘဲ၊ နဂါးနန်းတော်ကို မည်သို့ ရင်ဆိုင်ရမည်ကို သူ ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်ပါမည်နည်း။

သူ လုပ်နိုင်သည်မှာ သူ၏ စိတ်ထဲမှနေ၍ ရှန်းယီ ထံသို့ အရေးတကြီး ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"နေဦး အဲဒါ ချီမိသားစုရဲ့ စတုတ္ထမြောက် မင်းသား ရဲ့ ရထားလုံးပဲ... သောက်ကျိုးနည်း၊ ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ် မဟာနတ်ဆိုးကြီးပါလား"အကြီးအကဲ ချီယန်၏ အသံသည် ရုတ်တရက်တုန်ယင်သွားပြီး၊ မသေမျိုးဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲ တစ်ဦး ဖြစ်နေလင့်ကစား၊ သူ မကျိန်ဆဲဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ယင်းက သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ ပြင်းထန်သော ကမောက်ကမဖြစ်မှုများကို ပြသနေပေသည်။

"အရင်ဆုံး အတွင်းကို ဝင်လာခဲ့" လျိုရှီချန်း တွင် စဉ်းစားနေရန် အချိန်မရှိတော့ဘဲ၊ ဂိုဏ်းအကာအကွယ် အစီအရင်ကို အရေးတကြီး ဖွင့်လိုက်ကာ၊ အပြင်ဘက်တွင် သူ့အတွက် အကာအကွယ်ပေးနေခဲ့သော အကြီးအကဲ ချီယန် ကို အတွင်းသို့ ခေါ်သွင်းလိုက်သည်။

သူ တံတွေးမြိုချလိုက်သော်လည်း၊ သူ၏ဘေးရှိ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပုံရိပ်သည်၊ ချီမိသားစု၏ စတုတ္ထမြောက် မင်းသား၏ အမည်ကို ကြားလိုက်ရသော်ငြားလည်း၊ ကျောက်တုံးတစ်တုံးကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေဆဲဖြစ်ကာ၊ မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေပြီး၊ အရာအားလုံးကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည့် အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

ဘယ်လို... ဘယ်လိုလုပ် သူ ဒီလောက်တောင် တည်ငြိမ်နေနိုင်ရတာလဲ။

လျိုရှီချန်း သည် ဂိုဏ်းချုပ် ရှန်း ကို အရှက်မကွဲစေချင်သဖြင့်၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တောင့်တင်းနေသော်လည်း၊ ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်ကိုမျှ မပြသခဲ့ချေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဤကဲ့သို့ပင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေခဲ့ကြ၏။

ဝုန်း

အကြီးအကဲ ချီယန် ခန်းမဆောင်ကြီး၏ အဝင်ပေါက်သို့ ပြေးလာပြီး၊ စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မပြောနိုင်မီမှာပင်၊ မြေကြီးသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွား၏။ သူသည် ယိမ်းယိုင်သွားကာ တံခါးပေါက်ကို မှီ၍ မိမိကိုယ်ကို ထိန်းထားရင်း၊ကြောက်လန့်တကြား မော့ကြည့်လိုက်သည်။

အထက်ရှိ မိုးပြာကောင်းကင်၏ လွှမ်းခြုံနေသော တိမ်ဖြူများကြားတွင်၊ မှန်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ရုတ်တရက်အက်ကွဲသွားပြီး၊ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော အက်ကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကာ၊မျက်စိတစ်ဆုံး ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ ပြန့်နှံ့သွားလေသည်။

ထို ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့သော အက်ကွဲကြောင်း၏ အလယ်တွင်မူ၊ နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူဆွတ်နေသော ဓားသွားထိပ်ဖျားအစိတ်အပိုင်းတစ်ခုသည် နေရာလွတ်ထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။

ဓားချက်တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် ဂိုဏ်းအကာအကွယ်အစီအရင်၏ ထက်ဝက်ကျော်ကို ပြိုကျသွားစေရန် လုံလောက်နေခဲ့လေပြီ။

ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားလှတဲ့ အင်အားကြီးလဲ။

အကြီးအကဲ ချီယန် သည် အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်နှာသည် အံ့အားသင့်နေမှုမှနေ၍ ပိုမိုကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားရလေ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နည်းလမ်းများနှင့် ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင်၊ခန်းမထဲရှိ လူနှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်ထက် တစ်ယောက် ပို၍ ခိုင်မာတည်ငြိမ်စွာထိုင်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့်ပင်။

ဝတ်ရုံဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားပြီး အနည်းငယ်မျှမျက်နှာသွင်ပြင်ကို မခွဲခြားနိုင်သော ကျင့်ကြံသူအတွက်မူ ထားလိုက်၍ ရနိုင်ကောင်းပါသည်။

အဘိုးကြီး လျိုကရော မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ဤမျှအထိသည်းခံနိုင်စွမ်းများ ရှိသွားပြီး၊ ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ် မဟာနတ်ဆိုးကြီးကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်ပင်၊ အန္တရာယ်ရှေ့တွင် ကြောက်ရွံ့မှုအလျဉ်းမပြဘဲ နေနိုင်သွားရသနည်း။

"အခု ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ" အကြီးအကဲ ချီယန် သည် အလျင်အမြန် ဝင်လာရင်း မေးလိုက်၏။

"အဟမ်း"

လျိုရှီချန်း သည် လက်တင်ခုံကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်၏။ ဘာလုပ်ရမည်ကို သူ ကောင်းကောင်းကြီး သိနေပါသည်။

သူတို့၏ အဆင့်နယ်ပယ်များအကြား ဤမျှ ကွာဟချက်ကြီးမားလွန်းနေသဖြင့်၊ သူ၏ စွမ်းအင် အကုန်အစင်ကိုညှစ်ထုတ်သုံးလိုက်မည်ဆိုလျှင်ပင်၊ အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားရန် မျှော်လင့်ချက် လုံးဝ မရှိပေ။

ထိုအတွေးနှင့်အတူ၊ သူ လုပ်နိုင်သည်မှာ သူ၏ဘေးရှိ တောင့်တင်းခိုင်မာသော ပုံရိပ်ဆီသို့ သူ၏ အကြည့်ကို လှည့်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"..."

သူတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်အောက်တွင်၊ ဝူကျွင်း မှာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။

"နေဦး၊ ဒီရတနာနယ်မြေက နဂါးနန်းတော်ဆီကနေ ခိုးလာတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်" အကြီးအကဲ ချီယန် သည် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသွားပြီး၊ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

လျိုရှီချန်း သည်လည်း ဆွံ့အသွားလေ၏။

အမှန်ပင်၊ ဂိုဏ်းချုပ် ရှန်း အပေါ် သူ နားလည်ထားမှုအရ ဆိုလျှင်၊ ဤသည်မှာ ၎င်းသေချာပေါက် လုပ်မည့် ကိစ္စမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

စကားလုံးများပင် မဆုံးသေးမီမှာ၊ ဂိုဏ်း၏ အပြင်ဘက်မှလာသော အားကောင်းလှသည့် အသံတစ်ခုက သူတို့ကို ဖြတ်ပြောလိုက်၏။

"ကျုပ်အနေနဲ့၊ အခုဆို စကားပြောဖို့အတွက် ဝင်လာခွင့် အရည်အချင်းပြည့်မီလောက်ပြီလို့ ယုံကြည်ပါတယ်"