အခန်း (၁၅၁-၁၅၂)

အပိုင်း (၁၅၁) - သတို့သမီး အခိုးခံရခြင်း

ကူမော့သည် ကျိုးချင်းဖုန်း၏ ဆိုလိုရင်းကို သဘောပေါက်လိုက်၏။ ထင်းဆုန်းစံအိမ် လူသတ်မှု၏ တကယ့်တရားခံမှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့က ဂရုမစိုက်ချေ။ သူတို့ အလေးထားသည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ ချင်းပြည်နယ်အတွင်းရှိ အင်အားကြီး သုံးဖွဲ့၏ ပြိုင်ဆိုင်မှုကို ချိုးဖျက်ရန်နှင့် ချင်းပြည်နယ် သိုင်းလောကအတွင်း တည်ငြိမ်မှု ရှိစေရန်သာ ဖြစ်ပေသည်။

တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့၏ ရွေးချယ်မှုတွင် လက်ရှိ သိုင်းလောက ခေါင်းဆောင် ရွှမ်နွီနန်းတော်မှာ အပယ်ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ကာ အဖွဲ့အစည်းအသစ်မှာ ကျိုကျန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့ နှင့် ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း တို့အနက်မှ တစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် လူသတ်သမားမှာ ရဲ့ကျင်းလန် ဖြစ်သည် မဖြစ်သည်မှာ အရေးမကြီးတော့ဘဲ တွမ့်ဟွမ် ချောက်ကမ်းပါး တိုက်ပွဲတွင် သူ အနိုင်ရရန်သာ အရေးကြီးနေတော့၏။

ကျိုးချင်းဖုန်းက လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးရင်း ဆိုလေသည်။

"တကယ်တော့ ချင်းပြည်နယ်က တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့ရဲ့ လုပ်ဆောင်ပုံတွေကို ငါ သိပ်ပြီး သဘောမတူဘူး... ဒါပေမဲ့ အထက်လူကြီးတွေရဲ့ အမြင်မှာတော့ ဒီလိုပဲ လုပ်ရမယ်လေ... ရွှမ်နွီနန်းတော်က အခု အားနည်းလာပြီ၊ အင်အားသုံးဖွဲ့ ပြိုင်ဆိုင်နေတယ်ဆိုတာကလည်း ရွှမ်နွီနန်းတော်က ဘေးကနေ ကြည့်နေပြီး ဟိုနှစ်ဖွဲ့ထဲက အနိုင်ရတဲ့သူကို နေရာဖယ်ပေးဖို့ စောင့်နေတာပဲ ရှိတာ... ဒါပေမဲ့ ကျိုကျန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့နဲ့ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းတို့က အင်အားချင်း တူနေတော့ အချိန်တွေ အကြာကြီး ဆွဲနေတာပေါ့... အဲဒါအပြင် ရွှမ်နွီနန်းတော်ကလည်း ရံဖန်ရံခါ ဝင်ပါတတ်သေးတော့ ချင်းပြည်နယ် သိုင်းလောကက မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေတာ ကြာပြီလေ... အရေးကြီးတဲ့ ပြဿနာက တခြား သိုင်းအင်အားစုတွေကလည်း အဲဒီနှစ်ဖွဲ့ အတူတူ ပျက်စီးသွားပြီး အခွင့်အရေး ရဖို့ စောင့်နေကြတာပဲ... ဒီတိုက်ပွဲကသာ ပြတ်ပြတ်သားသား အနိုင်အရှုံး မပေါ်ဘူးဆိုရင် ချင်းပြည်နယ်က ပိုပြီးတော့ပဲ ရှုပ်ထွေးလာလိမ့်မယ်..."

ကူမော့က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုပေ၏။

"အဲဒါကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်... နားမလည်ရင်တောင် ကိစ္စမရှိပါဘူး... အစ်ကို ခုနက ပြောသလိုပဲ တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့က ထင်းဆုန်းစံအိမ် လူသတ်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘူး မဟုတ်လား... တကယ့် တရားခံက ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်လည်း တကယ် စိတ်မဝင်စားပါဘူး... ချင်းပြည်နယ် သိုင်းလောကရဲ့ မတည်မငြိမ်မှုတွေ၊ အင်အားစုတွေရဲ့ ပြိုင်ဆိုင်မှုတွေကိုလည်း ဂရုမစိုက်ဘူး... ကျွန်တော် ဂရုစိုက်တာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်၊ အဲဒါက ချီမြောင်ရွှမ် သေသွားပြီဆိုတော့ ကျွန်တော့်မျက်စိကို ကုပေးနိုင်မယ့် တခြားလူတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့ပဲ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ရယ်မောလျက် ပြန်လည်ပြောကြားလေသည်။

"အဲဒါကိုတော့ ငါ့ကိုသာ အပ်ထားလိုက်ပါ... ချင်းပြည်နယ် တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့နဲ့ ငါ ညှိနှိုင်းနေပါတယ်... ကိစ္စတွေ ပြေလည်သွားလို့ ယွင်ပြည်နယ်ကို ပြန်ရောက်ရင် ငါ့ဆရာ့ကို အကူအညီ တောင်းပြီး တော်ဝင်ဆေးပညာကျောင်းတော်က နတ်သမားတော်တွေကို ခင်ဗျားကို ကုပေးဖို့ တောင်းဆိုပေးပါ့မယ်..."

ကူမော့က အနည်းငယ် ပြုံးလျက် ဆိုချေ၏။

"ဒါက ကျွန်တော် စောင့်မျှော်နေတဲ့ အရာပါပဲ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ကူမော့အတွက် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ထပ်မံ ငှဲ့ပေးရင်း ဆိုပေသည်။

"ဒီမနက်မှာ ခင်ဗျား ကျောက်စိမ်းဟင်းလင်းပြင် ဘိုးဘေး ရန်ရှန်းမေ့ဆီကို သွားလည်တုန်းက ရွှမ်နွီနန်းတော်က မိန်းကလေးတွေ ဝိုင်းနေကြတယ်လို့ ကြားတယ်နော်... နတ်သမီးဆယ်ပါးထဲက တချို့ဆိုရင် ခင်ဗျားကို လူသိရှင်ကြားတောင် သဘောကျကြောင်း ပြောကြတယ်ဆိုပဲ... ခင်ဗျားကတော့ တကယ့်ကို မိန်းကလေးတွေ အကြိုက်ပဲနော်..."

ကူမော့က ရယ်မောလျက် ပြန်လည်မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"အဲဒီ ကောလာဟလတွေကို အစ်ကို ဘယ်ကနေ ကြားလာတာလဲ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက အံ့သြသယောင် မေးမြန်းချေသည်။

"တကယ်ကြီးလား... သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ကိုမှ မကြိုက်ဘူးလား... ချင်းပြည်နယ်ရဲ့ နံပါတ် ၁ အလှလေး နန်ကုန်းယွဲ့ရှီး လိုလူမျိုးမှ ကြိုက်တာလား..."

ကူမော့က နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ချိုးလျက် ဆိုပေ၏။

"ကျွန်တော်က မျက်စိမမြင်ရဘူးလေ... ဘယ်လောက်ပဲ လှလှ ကျွန်တော် မမြင်ရတာကို... အဲဒီလို ကိစ္စတွေကို ကျွန်တော်နဲ့ ပြောနေတာ ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိလို့လဲ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက အနည်းငယ် ကြောင်အသွားပြီးနောက် ပြန်လည်ပြောကြားလေသည်။

"အဲဒါကို ငါ မေ့သွားတယ်... ခင်ဗျားက မျက်စိမမြင်ဘူးဆိုတာကို တကယ်ကြီး မေ့သွားမိတာ... ကောင်းပြီလေ၊ အဲဒီအကြောင်းတွေ ထားလိုက်ပါတော့... ခင်ဗျားရဲ့ ဓားကော၊ ဘာလုပ်ဖို့ အစီအစဉ် ရှိလဲ..."

ကူမော့က တည်ငြိမ်စွာ ဖြေကြားချေ၏။

"ဘာအစီအစဉ်မှ မရှိပါဘူး... နန်ကုန်းချန်က အထဲက ထွက်လာပြီး ရေခဲဝိညာဉ်နဲ့ မိစ္ဆာဓားကို ပေါင်းစပ်ပေးပြီးရင် အဲဒါကို သူ သေချာ ထိန်းချုပ်နိုင်မှာပါ... အဲဒီကျရင် ကျွန်တော် ယူပြီး ထွက်သွားရုံပဲ... ဘာလို့လဲ၊ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သိုင်းလောကမှာ ကောလာဟလသစ်တွေ ထွက်နေလို့လား... ကျွန်တော့်ဓားကို လုချင်တဲ့လူတွေ ရှိနေလို့လား..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြန်လည်ရှင်းပြလေသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး... အဲဒီနေ့က တောင်ပိုင်းမြို့မှာ တိုက်ပွဲဖြစ်ပြီးနောက်မှာ နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးက ကိစ္စတွေကို ဝင်ပြီး ဖြေရှင်းပေးခဲ့တယ်လေ... ချက်ချင်းပဲ နတ်လက်နက်စံအိမ်၊ ရွှမ်နွီနန်းတော်နဲ့ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းတို့ကို သတင်းထုတ်ပြန်ခိုင်းပြီး ကောလာဟလတွေကို ရှင်းခိုင်းလိုက်တာ... အခု သိုင်းလောကမှာ အဲဒီဓားက ခင်ဗျားရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းမှန်း လူတိုင်း သိသွားကြပြီလေ... ဘယ်လူရူးကများ ခင်ဗျားဆီကနေ လုယူရဲမှာလဲ..."

ကူမော့က ပြုံးလျက် ဆိုပေ၏။

"အဲဒီဓားက သာမန်မဟုတ်တော့ ကျွန်တော်လည်း အချိန်ပေးပြီး ဓားသိုင်းတစ်ခုလောက် လေ့ကျင့်ထားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက လက်မထောင်ပြလျက် ချီးကျူးစကား ဆိုလေသည်။

"ခင်ဗျားကတော့ တကယ့်ကို အံ့သြဖို့ ကောင်းတာပဲ... သိုင်းလောကမှာတော့ လူနဲ့ ကိုက်ညီမယ့် လက်နက်ကိုပဲ ရှာကြတာလေ... လက်နက် တစ်ခုအတွက်နဲ့ သိုင်းပညာကို တမင် သွားသင်တဲ့လူဆိုလို့ ခင်ဗျားကိုပဲ ပထမဆုံး မြင်ဖူးတာပဲ..."

ကူမော့က ပြန်လည်ပြောကြားချေ၏။

"လေ့ကျင့်ထားတော့လည်း ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး... အခွင့်အရေး ရရင် သုံးတာပေါ့၊ မဟုတ်ရင်လည်း အမွေအနှစ် တစ်ခုအနေနဲ့ သိမ်းထားတာပေါ့... အဲဒါအပြင် ကျွန်တော် အရင်ကလည်း ဓား သုံးဖူးတာပဲလေ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက သတိရဟန်ဖြင့် ဆိုပေသည်။

"ဟုတ်သားပဲ... ခင်ဗျား အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့မှာ လုပ်တုန်းက ဓား သုံးခဲ့တာ ငါ မှတ်မိသားပဲ..."

ကူမော့က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်၏။ သူ၏ မိသားစုလက်ဆင့်ကမ်း သိုင်းပညာဖြစ်သော ရွှမ်ရွှီးဓားသိုင်းမှာ သိုင်းလောကတွင် ဒုတိယ သို့မဟုတ် တတိယတန်းစားမျှသာ ရှိသော်လည်း သူ အသုံးပြုသည့် အချိန်တွင်မူ အင်မတန် အစွမ်းထက်လှပေသည်။

အဲဒါအပြင် သူသည် အားလပ်သည့် အချိန်များတွင် ရွှမ်ရွှီးဓားသိုင်းကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်ပြီး ပေါင်းစပ်ခဲ့ရာ မူလ ဓားကွက် ၇၂ ကွက်မှ ၁၈ ကွက်အထိ လျှော့ချနိုင်ခဲ့၏။ ဓားကွက် အရေအတွက် နည်းသွားသော်လည်း ပညာရပ်မှာမူ ပိုမို ပြောင်မြောက်လာခဲ့ပြီး သိုင်းလောကရှိ ထိပ်တန်း ဓားသိုင်းများနှင့် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။

ကျိုးချင်းဖုန်းက ဆိုလေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက အတွင်းအား ဆရာကြီး တစ်ယောက်ပဲလေ၊ ခင်ဗျားရဲ့ အတွင်းအားက အတော်လေး မြင့်နေပြီလေ... အဲဒီဓားက မဆိုးဘူး ဆိုပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရဖို့ တကယ်ပဲ ထိုက်တန်လို့လား... ခင်ဗျားအတွက် အဲဒီဓားက သိပ်ပြီး လိုအပ်မယ် မထင်ဘူးနော်..."

ကူမော့က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုပေ၏။

"ကျွန်တော့်အတွက်တော့ သိပ်မလိုပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ညီမလေးက ငယ်သေးသလို သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာကလည်း သာမန်ပဲလေ... သိုင်းလောကဆိုတာ အန္တရာယ်များတယ်၊ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ စိုးရိမ်မိတာ... အဲဒီ ကောချန်ဓားကို သူ့အတွက် ကာကွယ်တဲ့ နေရာမှာ သုံးလို့ရတာပေါ့..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ဆိုချေသည်။

"မိန်းကလေးကူရဲ့ သိုင်းပညာက သာမန်ပဲ ဟုတ်လား... ဖုန်းမင်ကူးတို့ဆိပ်မှာ ဆရာကြီး သုံးယောက်ကို တစ်ယောက်တည်း တိုက်ခိုက်ပြီး သတ်ပစ်ခဲ့တာကို လူတိုင်း သိကြတာပဲလေ... အဲဒါအပြင် သူ့ဆီမှာ အစွမ်းထက်တဲ့ ယန္တရားတစ်ထောင်သေတ္တာ ရှိတယ်၊ ဘယ်ဘက်လက်မှာ ဆောင်းဦးရေဓား၊ ညာဘက်လက်မှာ နတ်ဝိညာဉ်ကြံ့ဓား ရှိနေတာတောင် ခင်ဗျားက စိတ်မအေးနိုင်သေးဘူးလား... တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့ကသာ တကယ် စိုးရိမ်နေရတာပါ... ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက်က သိုင်းလောကထဲ တစ်ယောက်တည်း သွားရင် ဘယ်လို ပြဿနာတွေ ရှာဦးမလဲဆိုတာလေ...

ခင်ဗျားကတော့ သိုင်းလောကက အန္တရာယ်များတယ်လို့ ပြောနေတယ်၊ သူကတော့ သိုင်းလောကအတွက် အကြီးမားဆုံး အန္တရာယ် ဖြစ်နေပြီလေ... မဟုတ်ဘူး၊ ကောချန်ဓားသာ သူ့လက်ထဲ ရောက်သွားရင် သူက သိုင်းလောကအတွက် အကြီးမားဆုံး အန္တရာယ်ကြီး ဖြစ်လာမှာပဲ... ညီလေးကူ... ခင်ဗျား မိန်းကလေးကူကို သေသေချာချာ ဆုံးမပါဦး၊ သူ့ကို မောက်မာပြီး ဘာကိုမှ မကြောက်တဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုး မဝင်ပါစေနဲ့၊ မဟုတ်ရင်တော့ သိုင်းလောကတစ်ခုလုံး ရှုပ်ကုန်တော့မှာပဲ..."

ကူမော့က ရယ်မောလျက် ဆိုလေ၏။

"အစ်ကိုလည်း ကြိုးစားပေးရမှာပေါ့၊ နောက်ကျရင် ညီမလေးသာ ပြဿနာကြီးတစ်ခုခု ရှာမိရင် အစိုးရဘက်ကနေပြီး အစ်ကိုကျိုးရဲ့ နာမည်နဲ့ အရာအားလုံးကို ရှင်းပေးရမှာလေ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက လက်လွှတ်လိုက်ဟန်ဖြင့် ဆိုပေသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ကျုပ်ကိုတော့ ချမ်းသာပေးပါဦး..."

နတ်လက်နက်စံအိမ်ကြီးမှာ ပိုမို စည်ကားလာခဲ့၏။ အထူးသဖြင့် နန်ကုန်းယွဲ့ရှီး၏ မင်္ဂလာဆောင်သည့်နေ့၌ လူများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေပြီး မောင်းသံဗုံသံများလည်း ညံစီနေခဲ့ပေသည်။ အရပ်ရပ်မှ ဧည့်သည်တော်များ စံအိမ်အတွင်းသို့ ပြည့်နှက်နေပြီး သိုင်းလောကရှိ နာမည်ကျော် ပုဂ္ဂိုလ်များလည်း အများအပြား ပါဝင်ကြချေ၏။

သို့သော်လည်း နတ်လက်နက်စံအိမ် သခင်ဖြစ်သလို နန်ကုန်းယွဲ့ရှီး၏ ဖခင်ဖြစ်သူ နန်ကုန်းချန်မှာမူ လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်နေသဖြင့် လုံးဝ လူလုံးမပြခဲ့ချေ။ နန်ကုန်းယွဲ့ရှီး၏ မင်္ဂလာပွဲကို ရွှမ်နွီနန်းတော်ကသာ အစအဆုံး ကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းပေးခဲ့ပေသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ နန်ကုန်းမိသားစုတွင် လူကြီးသူမများစွာ ရှိနေသေးသဖြင့် နန်ကုန်းချန် လူလုံးမပြသော်လည်း ဧည့်သည်များကို စော်ကားမိသလို မဖြစ်ခဲ့ချေ။ အမှန်တကယ်တော့ ဧည့်သည်အများစုမှာ ရွှမ်နွီနန်းတော်ကြောင့်သာ လာရောက်ကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ကူချူတုန်းက ကူမော့၏ နာမည်ဖြင့် ငွေစ နှစ်ရာ ပေးပို့ခဲ့၏။ သူမသည် ဒီလောက်အထိ များပြားသော လက်ဆောင်မျိုး တစ်ခါမျှ မပေးဖူးခဲ့သော်လည်း တစ်ညလုံး စဉ်းစားပြီးနောက် ယခင်ကလို ကြေးပြား နှစ်ရာ၊ သုံးရာလောက် ပေးပို့ခြင်းမှာ မဆီလျော်ဘဲ သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ မဟာသိုင်းဆရာကြီး၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ညှိုးနွမ်းစေမည်ဟု ခံစားလိုက်ရပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သွားကြိတ်ကာ မလိုလားသော်လည်း ရက်ရက်ရောရောပင် ငွေစ နှစ်ရာ ပေးပို့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ချေ၏။

သို့သော်လည်း နန်ကုန်းမိသားစု၏ မင်္ဂလာဆောင်တွင် ငွေစ နှစ်ရာဆိုသည်မှာ မပြောပလောက်သော အရာသာ ဖြစ်ပေသည်။ ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား မောင်နှမနှစ်ဦးမှာမူ အထူးစားပွဲတွင် နေရာ ရရှိခဲ့ကြ၏။

မင်္ဂလာယာဉ်တန်း ရောက်ရှိလာသောအခါ ကူချူတုန်းသည် လူအုပ်ကြီးနှင့်အတူ နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးကို အဝေးကြီးအထိ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့လေသည်။ သို့သော်လည်း သူမ နတ်လက်နက်စံအိမ်သို့ ပြန်မရောက်မီ လမ်းခုလတ်မှာပင် တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ သတင်းတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရချေ၏။

နန်ကုန်းယွဲ့ရှီး အခိုးခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

နန်ကုန်းယွဲ့ရှီး၏ မင်္ဂလာယာဉ်တန်းနှင့် ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း၏ ကြိုဆိုရေး ယာဉ်တန်းတို့၏ ကာကွယ်မှုအောက်တွင် ရှိနေပါလျက်နှင့် ချင်းပြည်နယ် မြို့တော် တံခါးအပြင်ဘက်၌ပင် သူမ အခိုးခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေ၏။ ဤသတင်းမှာ ချင်းပြည်နယ် မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို ဟိုးဟိုးကျော်သွားစေခဲ့လေသည်။

ဓားဧကရာဇ် ရဲ့ကျင်းလန်၏ သတို့သမီးကို လုယူရဲသည့် လူရှိနေခြင်းအပေါ် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြချေ၏။ ၎င်းမှာ ရွှမ်နွီနန်းတော်နှင့် ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းတို့၏ ကြီးမားသော မဟာမိတ် မင်္ဂလာပွဲ မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် သတို့သမီးကို လုယူသွားသူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါတွင်မူ လူတိုင်းက ၎င်းမှာ သဘာဝကျသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ကျိုကျန်း နဂါးမင်း ချူထျန်းချင်း ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။

ချူထျန်းချင်းသည် သူ၏ လှံတစ်လက်တည်းဖြင့် မင်္ဂလာယာဉ်တန်းအတွင်းသို့ ပြေးဝင်ကာ လူအများ၏ ရှေ့မှောက်မှာပင် နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးကို အတင်းအဓမ္မ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။ မထွက်ခွာမီ သူသည် ရဲ့ကျင်းလန်ထံသို့ သတင်းတစ်ခု ပေးပို့ခဲ့ချေသည်။

ငါးလပိုင်း ဆယ့်ငါးရက်နေ့တွင် တွမ့်ဟွမ် ချောက်ကမ်းပါး၌ ရဲ့ကျင်းလန် အနေဖြင့် ကျိုးဖန်းဟွာကို ပြန်လည် ရှင်သန်စေနိုင်မည့် ဖန်ဆင်းရှင် သူတော်စင် ဆေးလုံး ကို မပေးနိုင်ပါက သူသည် နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးကို အရင် သတ်ပစ်မည်ဖြစ်ပြီးနောက် ရဲ့ကျင်းလန်နှင့် တိုက်ခိုက်မည် ဖြစ်သည်...။

သတင်းရရှိသည်နှင့် နတ်လက်နက်စံအိမ်မှာ ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားတော့၏။ အဆင့်မြင့် အဖွဲ့ဝင်များနှင့် လူကြီးသူမများမှာ ထိတ်လန့်သွားကြသော်လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘဲ ရှိနေကြပေသည်။ ထွက်ခွာရန် ပြင်နေကြသော ရန်ရှန်းမေ့၊ ဆုယွင်ကျောင်း နှင့် ရွှမ်နွီနန်းတော်မှ အခြားသူများပင်လျှင် အကူအညီမဲ့နေကြချေ၏။

ချူထျန်းချင်းသည် နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးကို ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် အဝေးကြီးသို့ ရောက်ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း၊ သူသည် ချင်းပြည်နယ် မြို့တော် အနီးအနားမှာပင် သေချာပေါက် ရှိနေမည်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ ကောက်ချက်ချလိုက်ကြလေသည်။ ယနေ့မှာ ငါးလပိုင်း ဆယ့်နှစ်ရက်နေ့ ဖြစ်သဖြင့် ဆယ့်ငါးရက်နေ့ အသေအကြေ တိုက်ပွဲအထိ နှစ်ရက်သာ လိုတော့သဖြင့် ချူထျန်းချင်း အဝေးသို့ သွားမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း နတ်လက်နက်စံအိမ်နှင့် ရွှမ်နွီနန်းတော်တို့မှာ အကြီးအကျယ် ရှာဖွေမှုများ မလုပ်ရဲကြချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချူထျန်းချင်း၏ လက်ရှိ အခြေအနေကို မည်သူမျှ မသိရှိကြသလို သူသည် ဒေါသထွက်လာပြီး နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးကို သတ်ပစ်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေ၏။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ ချူထျန်းချင်းမှာ သာမန်လူ မဟုတ်ဘဲ ချင်းပြည်နယ် ကောင်းကင်စာရင်း အဆင့် ၂ ရှိသည့် အစွမ်းထက်သော ကျိုကျန်း နဂါးမင်း ဖြစ်ပြီး သူ၏ လက်အောက်တွင်လည်း ကျွမ်းကျင်သူများစွာ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။ သူ့ကို ရှာတွေ့လျှင်ပင် နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးကို ပြန်လုနိုင်မည်ဟု မည်သူကမျှ ယုံကြည်ချက် မရှိကြချေ။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ရဲ့ကျင်းလန်ကိုသာ အကြောင်းကြားနိုင်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှမ်နွီနန်းတော်နှင့် နတ်လက်နက်စံအိမ်တို့သည် ဖန်ဆင်းရှင် သူတော်စင် ဆေးလုံးကို အသည်းအသန် လိုက်လံရှာဖွေကြတော့၏။

နတ်လက်နက်စံအိမ်တစ်ခုလုံး မှိုင်းညို့နေသော လေထု ဖုံးလွှမ်းသွားပေသည်။ ကူမော့သည် ထိုနေရာတွင် ဆက်လက်နေထိုင်ရန် အဆင်မပြေတော့ကြောင်း ခံစားလိုက်ရ၏။ အထူးသဖြင့် သူသည် နန်ကုန်းယွဲ့ရှီး၏ ဖိတ်ကြားချက်အရ လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။ ယခု နန်ကုန်းယွဲ့ရှီး ဒုက္ခရောက်နေချိန်တွင် သူ ထိုနေရာ၌ ဆက်နေရန်မှာ ပို၍ပင် အဆင်မပြေ ဖြစ်နေတော့၏။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကူချူတုန်းကို ခေါ်ကာ နောက်တစ်နေ့တွင်ပင် ထွက်ခွာခဲ့ပြီး မြို့အတွင်းရှိ တည်းခိုခန်းတစ်ခု ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

သို့သော် သူ နတ်လက်နက်စံအိမ်မှ ထွက်ထွက်ချင်းမှာပင် ကျိုးချင်းဖုန်းနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရ၏။ ကျိုးချင်းဖုန်းက လှမ်းပြောလေသည်။

"ညီလေးကူ... ငါ ခင်ဗျားကို လာရှာတာနဲ့ အတော်ပဲ..."

ကူမော့က လက်ပူးဆုပ်လျက် မေးမြန်းလိုက်ပေ၏။

"အစ်ကိုကျိုး ဒီကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာတာလဲ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး တိုးတိုးလေး ဆိုချေသည်။

"ညီလေးကူ... တစ်ယောက်ယောက်က ခင်ဗျားကို တွေ့ချင်နေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက လူမြင်ကွင်းမှာ ပေါ်လာဖို့ အဆင်မပြေလို့ ငါ့ကို လာခေါ်ခိုင်းလိုက်တာ... ဘယ်သူလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်မလား..."

ကူမော့က ရယ်မောလျက် ပြန်လည်ပြောကြားလေ၏။

"အစ်ကိုကျိုး... စကားတွေကို အကွေ့အဝိုက်တွေ လုပ်မနေဘဲ တိုက်ရိုက်ပဲ ပြောပါတော့..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုပေသည်။

"ချင်းပြည်နယ် ကောင်းကင်စာရင်းရဲ့ နံပါတ် ၁ ဆရာကြီး၊ ကန်တိုင်းပြည်ရဲ့ အဆင့် ၁၀၊ ကွမ်မင်ကျောင်းတော်ရဲ့ ကျောင်းထိုင် တင်းချန် ဆရာတော် လေ..."

ကူမော့က တိုတိုတုတ်တုတ် ပြန်ပြောချေ၏။

"ကျွန်တော် သူ့ကို မသိဘူးလေ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ရှင်းပြလေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက် အရင်က သေချာပေါက် မသိကြပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ယွင်ပြည်နယ် သူရဲကောင်းက တရားမျှတပြီး လူဆိုးတွေကို မုန်းတီးတယ်ဆိုတာ ကြားသိရလို့ တင်းချန် ဆရာတော်က ခင်ဗျားကို ကြည်ညိုနေတာ ကြာပါပြီ..."

ကူမော့က နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ချိုးလျက် ဆိုပေ၏။

"အစ်ကိုကျိုးက အရင်က ဒီလောက်အထိ စကားမများပါဘူး... ယွင်ပြည်နယ် တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့ ဌာနချုပ်ကို သွားပြီးနောက်မှာ အစ်ကိုက အများကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီပဲ... ခင်ဗျား အနှစ်နှစ်ဆယ်လုံး စွဲလမ်းနေခဲ့တဲ့ ဖြူစင်တဲ့ လရောင်လေးနဲ့ တွေ့ခဲ့လို့များလား..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက အလောတကြီး ပြန်လည်ပြောကြားလေသည်။ "တင်းချန် ဆရာတော်က ခင်ဗျားနဲ့ တွေ့ပြီး ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ပြောပြချင်လို့ပါ..."

ကူမော့က မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဘာဇာတ်လမ်းလဲ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြန်လည်ဖြေကြားချေသည်။

"ကောချန်မိစ္ဆာဓား ရဲ့ ဇာတ်လမ်းပေါ့...

အပိုင်း (၁၅၂) - ကောချန်မိစ္ဆာဓား၏ ဇာတ်လမ်း

ကူမော့သည် ကျိုးချင်းဖုန်း၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားပြီး သူ၏ လမ်းပြမှုဖြင့် မြို့ပြင်သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြ၏။ သူတို့သည် ပို၍ပို၍ ဝေးကွာသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် လူသူကင်းမဲ့သော တောင်ကုန်းတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိလာကြပေသည်။ အကယ်၍သာ သာမန်လူတစ်ယောက်က ဤကဲ့သို့ လမ်းပြမည်ဆိုပါက ကူမော့အနေဖြင့် တစ်စုံတစ်ခု ကြံစည်နေသည်ဟု သံသယဝင်မိပေလိမ့်မည်။ သို့သော် လမ်းပြနေသူမှာ ကျိုးချင်းဖုန်း ဖြစ်နေသဖြင့် သူသည် မည်သည့် သံသယမျှ မရှိခဲ့ချေ။

ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခွင်လုံးတွင် ပေါင်းပင်များနှင့် တောမြက်များ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။ တောင်ခါးပန်းသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသော ရှေးဟောင်းကျောင်းတော် တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ကျောင်းတော်တံခါးမှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပိတ်နေပြီး ကမ္ပည်းပြားမှာလည်း ယိုင်နဲ့နေကာ စာလုံးများမှာလည်း ပျက်စီးနေသဖြင့် ဖတ်၍ မရတော့ချေ။

ကျိုးချင်းဖုန်းက ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ကို ကျောင်းတော်အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွား၏။ ကျောင်းတော်မှာ ယိုယွင်းပျက်စီးနေပြီး ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်မှာလည်း လက်တစ်ဖက် ပြတ်နေသလို ရွှေချထားသည်များမှာလည်း ကွာကျနေပေသည်။

အတွင်း၌မူ ကြမ်းတမ်းသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ပိန်ပိန်ပါးပါး အဘိုးကြီး ရဟန်းတစ်ပါးမှာ အဝတ်စတစ်ခုဖြင့် ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကို သေသေချာချာ သုတ်သင်နေ၏။ ကြမ်းပြင်မှာလည်း ဖုန်တစ်စမျှမရှိအောင် သန့်ရှင်းနေသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပျက်အစီးများနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေချေသည်။

ထိုအဘိုးကြီး ရဟန်းမှာ သာမန် ရုပ်ရည်ရှိပြီး မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အရေးအကြောင်းများ ထင်ဟပ်နေသော်လည်း အေးချမ်းသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။ အကယ်၍ သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကိုသာ မသိပါက ဤသူမှာ ချင်းပြည်နယ်၏ နံပါတ် ၁ ဆရာကြီး တင်းချန် ဆရာတော် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ခန့်မှန်းနိုင်ကြမည် မဟုတ်ပေ။

ကူမော့မှာ မျက်စိမမြင်ရသော်လည်း သူ၏ အာရုံခံစားမှုများအရ ထိုသူကို သိမြင်နိုင်၏။ သို့သော် သူ၏ အာရုံများက တင်းချန် ဆရာတော်အပေါ်သို့ အာရုံစိုက်ရန် ကြိုးစားလိုက်ချိန်တွင် သူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရပေသည်။ သူ၏ အာရုံခံစားမှုများအတွင်း တင်းချန် ဆရာတော်မှာ မီးခိုးငွေ့တစ်စအလား လွင့်ပျံနေပြီး ငြိမ်သက်နေသော ရေကန်ကြီးတစ်ခုအလား အေးချမ်းနေသဖြင့် အာရုံစိုက်၍ မရနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။

သူသည် ယခင်က ချန်းလန်ဓားဂိုဏ်းချုပ် ချီထျန်းရှူး နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ဖူး၏။ ချီထျန်းရှူးမှာ တင်းချန် ဆရာတော်နှင့် အဆင့်အတူရှိသော မဟာသိုင်းဆရာကြီး တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦး ပေးသော ခံစားချက်မှာ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေချေသည်။ ချီထျန်းရှူးက သူ့ကို ဓားတစ်လက်အလား ခံစားချက်ပေးပြီး အချိန်မရွေး ထုတ်ဖော်ပြသမည့် ထက်မြက်မှုမျိုး ရှိနေ၏။ သို့သော် တင်းချန် ဆရာတော်မှာမူ သာမန်လူတစ်ယောက်အလား ရှိနေသော်လည်း ထူးခြားဆန်းပြားပြီး လျှို့ဝှက်နက်နဲလှပေသည်။

ဤသည်မှာ ချီထျန်းရှူးနှင့် တင်းချန် ဆရာတော်တို့အနက် မည်သူက ပို၍ အစွမ်းထက်သည်ကို ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူတို့ လျှောက်လှမ်းသော လမ်းစဉ်များ ကွဲပြားခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။ ချီထျန်းရှူးမှာ သိုင်းပညာ၏ အနှစ်သာရကို လိုက်စားပြီး သူ၏ စိတ်ဆန္ဒနှင့် ဝိညာဉ်ကို အစွန်းကုန် မြှင့်တင်ထားသူ ဖြစ်၏။ တင်းချန် ဆရာတော်မှာမူ ပြင်ပ သိုင်းကွက်များထက် အတွင်းအား ကျင့်ကြံမှုကိုသာ ဦးစားပေးသည့် ရှေးရိုးစဉ်လာ လမ်းစဉ်ကို လိုက်လျှောက်သူ ဖြစ်ချေသည်။

တည့်တည့်ပြောရလျှင် သူသည် အတွင်းအား ဆရာကြီး တစ်ဦး ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ထိုအချက်ကြောင့် ကူမော့၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာမှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာရ၏။ သိုင်းလောကအတွင်း လှည့်လည်လာခဲ့သည့် အချိန်တစ်လျှောက်လုံးတွင် အတွင်းအား ဤမျှ မြင့်မားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးနှင့် ဆုံတွေ့ရခြင်းမှာ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ပင် ဖြစ်လေသည်။

တင်းချန် ဆရာတော်က ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ပူးဆုပ်လျက် ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းကို နှုတ်ဆက်လိုက်၏။ "သူရဲကောင်းကူ၊ သူရဲကောင်းမလေးကူ..."

ကူမော့က ပြန်လည် လက်ပူးဆုပ်လျက် ဆိုပေသည်။

"ဆရာတော်..."

ကူချူတုန်းကလည်း ပြန်လည် လက်ပူးဆုပ် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။ ကျိုးချင်းဖုန်းနှင့် တင်းချန် ဆရာတော်တို့မှာ ရင်းနှီးကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် ကျိုးချင်းဖုန်းက နောက်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ဆိုလေသည်။

"ဆရာတော်ကတော့ စိတ်ကြည်လင်နေတာပဲနော်... ဒီလူသူကင်းမဲ့တဲ့ တောင်ပေါ်က ပျက်စီးနေတဲ့ ကျောင်းတော်ကြီးကို ဒီလောက်အထိ သန့်ရှင်းအောင် လုပ်ထားတယ်ဆိုတော့..."

တင်းချန် ဆရာတော်က ပြန်လည်ဖြေကြားချေ၏။

"ဆင်းရဲသား ဘုန်းကြီးရဲ့ စိတ်ဓာတ်အဆင့်အတန်းက မပြည့်စုံသေးလို့ပါ... ဆယ်စုနှစ်များစွာ တရားကျင့်ကြံလာခဲ့ပေမဲ့ လောကရဲ့ အပေါ်ယံ အသွင်အပြင်တွေကို မကျော်လွှားနိုင်သေးဘူးလေ... ကျောင်းတော်ဆိုတာ သန့်ရှင်းတဲ့ နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်ရမယ်လို့ အမြဲ ခံစားနေမိတော့ မသန့်ရှင်းတာကို မြင်ရင် မနေနိုင်ဘဲ သန့်ရှင်းရေး လုပ်မိတာပါပဲ... ဒါပေမဲ့ ဗောဓိသတ်ရဲ့ အမြင်မှာတော့ မြေပြင်ပေါ်မှာ ဖုန်တွေ ရှိနေတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သန့်ရှင်းနေတာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒါတွေ အားလုံးက လောကကြီးနဲ့ သန့်ရှင်းတဲ့ နယ်မြေတွေချည်းပါပဲ... ငါတို့လို သာမန် ရဟန်းတွေကသာ ဒါကို မမြင်နိုင်ကြတာပါ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ရယ်မောလျက် ပြန်လည်ပြောကြားပေသည်။

"ဆရာတော်ရဲ့ အဆင့်အတန်းက အတော်လေး မြင့်နေပါပြီ... ထားလိုက်ပါတော့၊ ကျွန်တော်က ဘုန်းကြီးမဟုတ်တော့ ဆရာတော်နဲ့ တရားဓမ္မတွေ မဆွေးနွေးနိုင်ပါဘူး... ကျွန်တော် ဆရာကြီးကူကို ခေါ်လာပေးပြီဆိုတော့ ဆရာတော် ပြောချင်တာရှိရင် ပြောလို့ ရပါပြီ..."

တင်းချန် ဆရာတော်က ကူမော့ကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ပြုံးလျက် ဆိုလေ၏။

"ငါက အပေါ်ယံ အသွင်အပြင်တွေအပေါ်မှာ အရမ်း အစွဲအလမ်း ကြီးနေခဲ့ပုံရတယ်... ယွင်ပြည်နယ်မှာ အတွင်းအား ဆရာကြီး လူငယ်လေးတစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာတယ်ဆိုတာကို အကြိမ်ကြိမ် ကြားဖူးခဲ့ပေမဲ့ အမြဲတမ်း သံသယ ရှိနေခဲ့တာလေ... ဒီနေ့ ဆရာကြီးကူနဲ့ တွေ့လိုက်ရမှပဲ ငါ့ရဲ့ အမြင်တွေက ဘယ်လောက်အထိ ကျဉ်းမြောင်းခဲ့လဲဆိုတာ သဘောပေါက်သွားတော့တယ်... ဒီလောကမှာ ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တဲ့ အတွင်းအား ဆရာကြီး တစ်ယောက် တကယ် ရှိနေတာပဲ..."

တင်းချန် ဆရာတော် သံသယရှိခဲ့ခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။ ကူမော့ကို ကိုယ်တိုင် မျက်မြင် မတွေ့ဖူးသည့် သိုင်းလောကသား အများစုမှာ သူသည် အတွင်းအား ဆရာကြီး တစ်ဦး ဖြစ်သည်ကို သံသယ ရှိနေကြစမြဲ ဖြစ်၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အတွင်းအား ကျင့်ကြံခြင်းမှာ သိုင်းပညာ လမ်းစဉ်များအနက် အချိန်အပေးရဆုံး ဖြစ်ပြီး ဆရာကြီးများအကြားတွင်လည်း တွေ့ရအခဲဆုံး ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

ဆရာကြီးအများစုမှာ အတော်လေး မြင့်မားသော အတွင်းအားများ ရှိကြသော်လည်း အတွင်းအား ကျင့်စဉ် သက်သက်ဖြင့်သာ ဆရာကြီး ဖြစ်လာသူမှာ အလွန် ရှားပါးလှပေသည်။ အများစုမှာ အတွင်းအားကို အထောက်အကူအဖြစ်သာ အသုံးပြုကြပြီး အဓိကအားဖြင့် မိမိတို့၏ သိုင်းပညာ အနှစ်သာရကိုသာ အခြေခံကြ၏။ တစ်နိုင်ငံလုံး၏ အဆင့် ၄ အဖြစ် သိုင်းလောကတွင် နာမည်ကြီးသော ချီထျန်းရှူး ပင်လျှင် မဟာသိုင်းဆရာကြီးဟု ခေါ်ဆိုနိုင်လောက်သည့် အတွင်းအားမျိုး မရှိချေ။ သူ၏ အစွမ်းမှာ သူ၏ ပြောင်မြောက်လှသော ဓားသိုင်းအပေါ်တွင်သာ အခြေခံထားခြင်း ဖြစ်ပြီး ထိုဓားသိုင်းကြောင့်ပင် သူသည် လောက၏ မဟာသိုင်းဆရာကြီး တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ကူမော့က လက်ပူးဆုပ်လျက် ပြန်လည်ပြောကြား၏။

"ဆရာတော်ရဲ့ အတွင်းအားက ကျွန်တော့်ဘဝမှာ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသေးတဲ့အပြင် ကျွန်တော့်ထက်လည်း မညံ့ပါဘူး..."

တင်းချန် ဆရာတော်က ခေါင်းယမ်းလျက် ဆိုပေသည်။

"ဆင်းရဲသား ဘုန်းကြီးက ဆရာကြီးကူထက် သေချာပေါက် ညံ့ပါတယ်... ဘုန်းကြီးက ဒီနှစ်မှာ အသက် ရှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ် ရှိပြီလေ၊ အတွင်းအားကို ခုနစ်နှစ်သား အရွယ်ကတည်းက စပြီး ကျင့်ကြံခဲ့တာဆိုတော့ အခုဆို ၇၅ နှစ် တိတိ ရှိခဲ့ပြီပေါ့... အချိန်တွေ အကြာကြီး ပေးခဲ့ရလို့သာ ဒီအဆင့်ကို ရောက်ခဲ့တာပါ၊ ဆရာကြီးကူရဲ့ ထူးခြားလှတဲ့ ပါရမီနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မှာလဲ... ဆင်းရဲသား ဘုန်းကြီး ခန့်မှန်းရဲတာကတော့ နောက်ထပ် ငါးနှစ်တောင် မကြာခင်မှာ ဆရာကြီးကူဟာ လောကရဲ့ နံပါတ် ၁ နေရာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်တဲ့သူ ဖြစ်လာလိမ့်မယ် ဆိုတာပါပဲ... အဲဒီနေ့ကို မြင်တွေ့ခွင့် ရမလားဆိုတာပဲ ငါ မသိတော့တာ..."

ကူမော့က ပြန်လည်ပြောကြားလေ၏။

"ကျွန်တော် လောကရဲ့ နံပါတ် ၁ နေရာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မလား ဆိုတာ ပြောဖို့ကတော့ အချိန်စောလွန်းပါသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ ဆရာတော်က ဘာလို့ ငါးနှစ်တောင် မစောင့်နိုင်တော့ဘူးလို့ ပြောရတာလဲ... ဆရာတော်ရဲ့ နက်နဲလှတဲ့ အတွင်းအားနဲ့ဆိုရင် နောက်ထပ် အနှစ်နှစ်ဆယ်လောက်အထိ ကျန်းကျန်းမာမာ ရှိနေနိုင်သေးတာပဲလေ... ဆရာတော်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေလို့လား..."

ပုံမှန်အားဖြင့် အတွင်းအားက အသက်ကို မရှည်စေနိုင်သော်လည်း ချွင်းချက်များတော့ အမြဲ ရှိနေတတ်ပေသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် တာအိုဘာသာတို့၏ အတွင်းအား ကျင့်စဉ်များမှာ စိတ်နှင့် ခန္ဓာကို ဟန်ချက်ညီစေပြီး အေးချမ်းစေသည့်အပေါ် အလေးထားကြ၏။ အသက်ကြီးလေလေ အတွင်းအား ကျင့်စဉ်များက ပို၍ နက်နဲလာလေလေ ဖြစ်သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုမို အာဟာရ ဖြစ်စေကာ ရောဂါဘယများ ကင်းစင်စေတတ်ချေသည်။ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သက်တမ်းမှာ များသောအားဖြင့် အလွန် ရှည်ကြာတတ်ကြ၏။ တင်းချန် ဆရာတော်၏ နက်နဲလှသော အတွင်းအားနှင့်ဆိုလျှင် အသက် တစ်ရာကျော်အထိ နေထိုင်နိုင်ခြင်းမှာ ပုံမှန်သာ ဖြစ်ရပါမည်။ တစ်စုံတစ်ရာသော ရောဂါဝေဒနာ မရှိပါကပေါ့။

တင်းချန် ဆရာတော်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလျက် ဆိုလေသည်။

" ဘုန်းကြီးမှာ ဘာရောဂါမှ မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်ကစပြီး ငါ့ဆီကို သေမင်းတမန် ဘေးဒုက္ခတစ်ခု ကျရောက်တော့မယ်ဆိုတာကို ငါ အာရုံခံမိနေတယ်... အဲဒီ ဘေးဒုက္ခကနေ ငါ အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းစ မရှိသလောက်ပါပဲ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက အံ့သြစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ပေ၏။

"ဆရာတော်က အဲဒါကို ကြိုသိနိုင်တာလား... ဘေးဒုက္ခ ဟုတ်လား... ဆရာတော်က ရဟန်းတစ်ပါးလေ၊ လမ်းဘေးက ဗေဒင်ဆရာ မဟုတ်ဘူးလေ... ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်အထိ လျှို့ဝှက်နက်နဲနေရတာလဲ..."

တင်းချန် ဆရာတော်က အနည်းငယ် ပြုံးလျက် ပြန်လည်ပြောကြားချေသည်။

"တပ်မှူးကျိုး... ဆင်းရဲသား ဘုန်းကြီးက ရဟန်းတစ်ပါး ဖြစ်တဲ့အတွက် မဟုတ်မမှန်တာတွေကို မပြောပါဘူး... ငါ ပြောတာတွေက တကယ်လား ဆိုတာကို ဆရာကြီးကူကို မေးကြည့်လို့ ရပါတယ်..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ကူမော့ကို မယုံနိုင်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လျက် မေးမြန်းလေ၏။

"ညီလေးကူ... အတွင်းအား ဒီလောက်အထိ နက်နဲရင် တကယ်ပဲ အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်လို့လား..."

ကူမော့က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် အတည်ပြုပေသည်။

"စကားပုံတစ်ခု ရှိတယ်လေ၊ 'ဆောင်းဦးလေ မတိုက်ခင်မှာပဲ ပုစဉ်းရင်ကွဲက သိနှင့်နေတယ်၊ သေမင်းကတော့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်မှုကနေ မမျှော်လင့်ဘဲ ရောက်လာတတ်တယ်' တဲ့... အဲဒီသဘောပါပဲ... အတွင်းအား ကျင့်ကြံတဲ့ လမ်းစဉ်မှာ ဘယ်လို အတွင်းအားမျိုးကိုပဲ သုံးသုံး နောက်ဆုံးမှာတော့ ပန်းတိုင်က အတူတူပါပဲ၊ အဲဒါက ကောင်းကင်နဲ့ လူသား တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားတာပဲလေ... အဲဒါကြောင့် အတွင်းအား နက်နဲတဲ့သူတွေဟာ တစ်ခါတစ်ရံမှာ တစ်ချို့သော အရာတွေကို ကြိုပြီး အာရုံခံမိတတ်ကြပါတယ်..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက အံ့သြတကြီး မေးမြန်းပြန်ချေ၏။

"ခင်ဗျားလည်း အဲဒီလို အာရုံခံစားမှုမျိုးတွေ ကြုံဖူးတာလား..."

ကူမော့က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ပြန်လည်ပြောကြားလေသည်။

"မနှစ်က ဖုန်းမင်ကူးတို့ဆိပ် တိုက်ပွဲအပြီးမှာ ကျွန်တော် အဲဒီမှာ တစ်ည နားဖို့ စိတ်ကူးထားတာလေ... ဒါပေမဲ့ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ စိတ်မအေးဖြစ်နေတာနဲ့ တခြားဂိုဏ်းတွေနဲ့အတူ ချန်းတိန်းမြို့ကို လိုက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ... အဲဒီမှာတင် မိစ္ဆာဂိုဏ်းက ခြုံခိုတိုက်ခိုက်တာကို ခံလိုက်ရတာပေါ့... တကယ်လို့သာ အဲဒီနေ့က ကျွန်တော် တခြားဂိုဏ်းတွေနဲ့အတူ မလိုက်သွားခဲ့ရင် ဖုန်းမင်ကူးတို့ဆိပ်ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ဖို့ ပိုအဆင်ပြေနေတော့ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရမှာလေ... နောက်ပိုင်း ပန်းကြွေချိုင့်ဝှမ်းမှာ ကျွီဆန်းယင်နဲ့ တိုက်တုန်းကလည်း သူက ယန္တရားတစ်ထောင်သေတ္တာနဲ့ အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်ခဲ့တာလေ... အဲဒီအချိန်မှာလည်း ကျွန်တော် အာရုံခံမိလို့ အရင် လက်ဦးမှု ယူနိုင်ခဲ့တာပေါ့..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက အံ့သြစွာ ရေရွတ်လိုက်ပေ၏။

"အဲဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တာလား... ဒါဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားက ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်နေပြီပေါ့..."

ကူမော့က အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်၏။ တင်းချန် ဆရာတော်က ဆက်လက်၍ ရှင်းပြလေသည်။

"တပ်မှူးကျိုး... အတွင်းအား ဆရာကြီးတွေဆိုတာ လူသားတွေပါပဲ၊ နတ်ဘုရားတွေ မဟုတ်ပါဘူး... သာမန်လူတွေထက် ပိုပြီး အာရုံခံစားနိုင်စွမ်း ရှိတာပဲ ရှိတာပါ၊ အနာဂတ်ကို ကြိုမြင်နိုင်တာမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုချေ၏။

"ဒါဆိုရင်... ဆရာတော်... ဆရာတော်က ဘေးဒုက္ခ ကြုံတော့မယ်ဆိုတာကို သိနေရင် ဘာလို့ ပုန်းမနေတာလဲ..."

တင်းချန် ဆရာတော်က ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။

"ဒီဘဝမှာ သိုင်းဆရာကြီးပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သာမန်လူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် ရာထူးကြီးတဲ့သူ ဒါမှမဟုတ် တော်ဝင်မိသားစုဝင်ပဲဖြစ်ဖြစ် လူတိုင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျင့်ကြံနေကြရတာပါ... ကပ်ရောဂါတွေ၊ အချစ်နဲ့ အမုန်းတွေ၊ ခွဲခွာခြင်းတွေ အားလုံးက ဘေးဒုက္ခတွေချည်းပါပဲ... ဘေးဒုက္ခအသေးလေးဆိုရင် အပြင်သွားရင်း လဲကျတာမျိုးပေါ့၊ ဘေးဒုက္ခအကြီးကြီးဆိုရင်တော့ တိုင်းပြည် ပျက်စီးစေမယ့် စစ်ပွဲတွေပေါ့... အိမ်ထဲမှာ ပုန်းနေရင်လည်း ရန်သူတွေက လာရှာနိုင်သလို၊ လောကအနှံ့ လှည့်လည်နေရင်လည်း သူစိမ်းမြေမှာ အန္တရာယ် ကြုံနိုင်တာပဲလေ... ဒါတွေ အားလုံးက ဘေးဒုက္ခတွေပါပဲ... ဘေးဒုက္ခဖြစ်တဲ့အတွက် ရှောင်လို့ မရပါဘူး... အဲဒါကို မြင်အောင်ကြည့်ပြီး ကျော်လွှားနိုင်ဖို့ပဲ ရှိတာပါ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုပေ၏။

"ဆရာတော်ကတော့ အရမ်းကို လျှို့ဝှက်ချက်တွေ များနေတာပဲ... ဆရာတော်... ကောချန်မိစ္ဆာဓား ရဲ့ ဇာတ်လမ်းကိုပဲ ပြောပြပါတော့... ဆရာတော်က ဆရာကြီးကူကို ဒီကို ဖိတ်တာက ကျင့်ကြံခြင်းအကြောင်း ပြောဖို့မှ မဟုတ်တာ...

တင်းချန် ဆရာတော်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဖြည်းညင်းစွာ မေးမြန်းလိုက်ချေသည်။

"ဆရာကြီးကူ... ချင်းကျိုး သူရဲကောင်းကိုးဖော် အကြောင်းကို ကြားဖူးလားတော့ မသိဘူး..."

ကူမော့က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ပြန်လည်ပြောကြားလေ၏။

"ကြားဖူးပါတယ်... ဆရာတော်က သူရဲကောင်းကိုးဖော်ထဲမှာ အဆင့် ၃ ရှိတဲ့ ကူဟွာထုံ မဟုတ်လား..."

တင်းချန် ဆရာတော်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုပေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လေးဆယ်က ငါတို့ ကိုးယောက်ဟာ ဝါသနာတူလို့ သွေးသောက်ညီအစ်ကိုတွေ ဖြစ်လာခဲ့ကြတာပေါ့... အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါတို့ထဲမှာ အငယ်ဆုံးဖြစ်တဲ့ ချီမြောင်ရွှမ်တောင်မှ ချင်းပြည်နယ်မှာ နာမည်ကျော် သူရဲကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလေ... ဒါကြောင့် ငါတို့ ကိုးယောက် စုစည်းလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ခဏလေးအတွင်းမှာတင် နာမည်ကြီးလာခဲ့တာပေါ့... အဲဒီအချိန်က သိုင်းလောက ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ရုံဆန်းဂိုဏ်း တောင်မှ ငါတို့ ချင်းကျိုး သူရဲကောင်းကိုးဖော် ရဲ့ အရိပ်အောက်မှာ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတာလေ... ငါတို့ရဲ့ အစ်ကိုကြီး လုချန်ယန် က ကျန်းချီစံအိမ်ရဲ့ သခင်ပေါ့... အဲဒီ အရှိန်အဝါနဲ့ပဲ သူက သိုင်းလောကမှာ ဆရာကြီးအသစ် တစ်ယောက်အဖြစ် တိုက်ရိုက် အသိအမှတ်ပြုခံခဲ့ရတာ... ငါတို့ ချင်းကျိုး သူရဲကောင်းကိုးဖော် က တရားမျှတတဲ့ လမ်းစဉ်ရဲ့ စံပြပုဂ္ဂိုလ်တွေအဖြစ် ရုံဆန်းဂိုဏ်းကိုတောင် အရှက်ရစေခဲ့တာပေါ့... ငါတို့အားလုံးက လူငယ်ပီပီ စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့ကြတာလေ..."

"တိုက်ဆိုင်စွာပဲ အဲဒီအချိန်မှာ ချင်းပြည်နယ်မှာ ကိစ္စကြီးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်... ဒဏ္ဍာရီထဲက ထူးဆန်းတဲ့ သားရဲ မီးချီလင် တစ်ကောင် တွမ့်ဟွမ် ချောက်ကမ်းပါးရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာကနေ ထွက်လာပြီး လူသားတွေကို ဒုက္ခပေးနေတယ်၊ သေဆုံးမှုတွေ များပြားလှသလို သွားလေရာမှာလည်း ပျက်စီးမှုတွေပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တာ... အစိုးရကလည်း အကြိမ်ကြိမ် နှိမ်နင်းပေမဲ့ ကျရှုံးခဲ့ရတော့ လူအများအပြားက ချင်းကျိုး သူရဲကောင်းကိုးဖော် ဆီမှာ အကူအညီ တောင်းခဲ့ကြတာပေါ့... အဲဒီအချိန်မှာ ငါတို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တရားမျှတတဲ့ သိုင်းလောက ခေါင်းဆောင်တွေလို့ ယူဆထားတော့ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ မိစ္ဆာကို သတ်ဖို့ သွားခဲ့ကြတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ အဲဒီလုပ်ရပ်ကပဲ ချင်းကျိုး သူရဲကောင်းကိုးဖော် ရဲ့ ပျက်သုဉ်းမှု အစ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါတို့ ဘယ်သူမှ မထင်ထားခဲ့ကြဘူး..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက လေးနက်သော လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ချေ၏။ "ဆရာတော်... ကျွန်တော် ဒီဇာတ်လမ်းကို အရင်က ကြားဖူးပါတယ်... ချီလင်က တကယ် ရှိတာလား..."

ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့မှာလည်း အလွန် စိတ်ဝင်စားသွားကြပေသည်။ တင်းချန် ဆရာတော်က ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြန်လည်ပြောကြားလေသည်။

"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ဘုန်းကြီးလည်း ချီလင် တကယ် ရှိမရှိ ဆိုတာ မသိပါဘူး..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက သံသယဖြင့် မေးမြန်းလေ၏။

"ဆရာတော်တို့ လိုက်သတ်ခဲ့တာ ချီလင် မဟုတ်ဘူးလား... ကောလာဟလတွေအရဆိုရင် ဆရာတော်တို့က ချီလင် ရတနာကိုတောင် ရခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်၊ အဲဒါကြောင့်ပဲ ကျန်းချီစံအိမ်ကြီး မျိုးဖြုတ်ခံလိုက်ရတာ မဟုတ်လား..."

တင်းချန် ဆရာတော်က အနည်းငယ် ခေါင်းယမ်းလျက် ရှင်းပြလေသည်။

"ငါတို့ လိုက်သတ်ခဲ့တာက လူတစ်ယောက်ပါ... မိစ္ဆာဝင်ပူးခံထားရတဲ့ လူတစ်ယောက်ပေါ့... သူက တစ်ကိုယ်လုံး မီးတောက်တွေနဲ့ အကြေးခွံတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတာလေ... သူက မြေပြင်ပေါ်မှာ သားရဲတစ်ကောင်လို သွားလာနေတာဖြစ်ပြီး မီးတောက်တွေနဲ့ အကြေးခွံတွေ ရှိနေလို့သာ လူတွေက သူ့ကို ချီလင် လို့ ကောလာဟလ ဖြန့်ခဲ့ကြတာပါ..."

ကူချူတုန်းက အလောတကြီး ဝင်ပြောချေ၏။

"ဒါက ရှင်းနေတာပဲ မဟုတ်လား... လူတွေက လှည့်စားနေတာပေါ့... ဆရာတော်က ဘာလို့ ချီလင် တကယ် ရှိမရှိ မသိဘူးလို့ ပြောရတာလဲ..."

တင်းချန် ဆရာတော်က မျက်လုံးကို အနည်းငယ် မှိတ်လျက် ဆိုပေသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ချီလင်က အတု ဖြစ်ပေမဲ့ ချီလင် ရတနာကတော့ အစစ် ဖြစ်နေလို့ပဲလေ..."

တစ်ခဏမျှ အားလုံး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြ၏။ ကူချူတုန်းက ထပ်မံမေးမြန်းလေသည်။

"ချီလင် တကယ် ရှိမရှိ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ချီလင် ရတနာကတော့ အစစ် ဖြစ်နေတယ် ဟုတ်လား... ဆရာတော်... ဒါက နည်းနည်း ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်မနေဘူးလား..."

တင်းချန် ဆရာတော်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုချေ၏။

"ဒါက နည်းနည်းတော့ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေပုံရပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး... အဲဒီတုန်းက ငါတို့ ကိုးယောက်ဟာ မီးချီလင်ကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ဖို့ တွမ့်ဟွမ် ချောက်ကမ်းပါးကို သွားခဲ့ကြတာပေါ့... ငါတို့ အဲဒီမှာ ခုနစ်ရက် ခုနစ်လီ စောင့်ခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတော့ တောင်ဂူတစ်ခုထဲမှာ မီးချီလင်ကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်... အဲဒီ တိုက်ပွဲကြီးကတော့ ချင်းကျိုး သူရဲကောင်းကိုးဖော် သွေးသောက်ညီအစ်ကို ဖြစ်လာပြီးကတည်းက ငါတို့ အကောင်းဆုံးနဲ့ အညီညွတ်ဆုံး တိုက်ခဲ့တဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခုပဲ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီတိုက်ပွဲက ငါတို့ရဲ့ နောက်ဆုံး နိဂုံးချုပ်တေးသံ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး... ငါတို့ မီးချီလင်ကို အောင်မြင်စွာ အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တယ်... အဆင့် ၉ ရှိတဲ့ ချီမြောင်ရွှမ် က ရေခဲဝိညာဉ် ကို သုံးပြီး မီးချီလင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က မီးတောက်တွေကို နှိမ်နင်းပေးခဲ့တာလေ... အဲဒီအချိန်မှာ ငါတို့ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရတယ်... မီးချီလင်ဆိုတာ သားရဲ မဟုတ်ဘဲ ပြင်းထန်လှတဲ့ မီးတောက်တွေကြားထဲမှာ ပုန်းနေတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့ပဲ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူက စိတ်ဖောက်ပြန်နေပြီး အရမ်းကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေတာ၊ ပြီးတော့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အကြေးခွံတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတာလေ... အခုထိလည်း ငါ အဲဒီလူရဲ့ နာမည်ကို မသိပါဘူး... ငါ မှတ်မိတာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်၊ အဲဒီလူ သေခါနီး အချိန်မှာ ခဏလောက် သတိဝင်လာပြီး စိတ်သက်သာရာ ရသွားတဲ့ အပြုံးမျိုးနဲ့ စကားတစ်ခွန်းပဲ ပြောသွားခဲ့တယ်..."

ဤနေရာတွင် တင်းချန် ဆရာတော်က သက်ပြင်းဖွဖွ ချလိုက်၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် နောင်တရမှု၊ အတိတ်ကို ပြန်လည် မြင်ယောင်မှုနှင့် စိတ်မအေးဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

ကျိုးချင်းဖုန်းက အလောတကြီး မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"အဲဒီလူက ဘာပြောသွားတာလဲ..."

တင်းချန် ဆရာတော်က ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုချေသည်။

"ဒါက ကျိန်စာတစ်ခုပဲ... အဲဒါက ဘယ်တော့မှ ရပ်တန့်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဘယ်တော့မှ ရပ်တန့်မှာ မဟုတ်ဘူး... မင်းတို့က နောက်ထပ် လူတွေပဲ..."

တင်းချန် ဆရာတော်က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလျက် ဆက်လက်ပြောကြားလေ၏။

"အဲဒီစကားကို ပြောပြီးတာနဲ့ အဲဒီလူ သေသွားတယ်၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က မီးတောက်တွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ခဏချင်းမှာပဲ ပြာပုံ ဖြစ်သွားတာပဲ... အဲဒီ ပြာပုံထဲမှာ ငါတို့ ပစ္စည်း နှစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်... တစ်ခုက လက်ဖဝါးအရွယ်လောက် ရှိတဲ့ ရွှေရောင် အကြေးခွံ တစ်ခုပေါ့... အဲဒါက ရွှေနဲ့ လုပ်ထားသလို ရှိပေမဲ့ ဖောက်ထွင်းမြင်နေရပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာလည်း သင်္ကေတတွေလိုမျိုး အရမ်းကို ရှုပ်ထွေးတဲ့ ပုံစံလေးတွေ ရှိနေတာ... အဲဒါအပြင် လက်မအရွယ်လောက် ရှိတဲ့ သွေးစက် တစ်စက်လည်း ရှိသေးတယ်... အဲဒီ သွေးစက်က ပိုပြီးတော့တောင် ထူးဆန်းသေးတယ်... တစ်စက်တည်း ရှိပေမဲ့ ပြန့်မသွားဘဲ စုနေတာ၊ သွေးရဲရဲ ပယင်းတုံးလေး တစ်ခုလိုမျိုးပေါ့၊ ပြီးတော့ အဲဒီအထဲမှာ မီးတောက်လေး တစ်ခု လောင်ကျွမ်းနေသလိုပဲ... အဲဒီ အကြေးခွံနဲ့ သွေးစက် နှစ်ခုလုံးမှာ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအားတွေ ပြည့်နေတာလေ၊ ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့တင် အဲဒီ စွမ်းအားရဲ့ ကြမ်းတမ်းမှုကို ခံစားရတယ်...

တကယ်တော့ အဲဒီအချိန်မှာ ငါတို့အားလုံး အနည်းငယ်တော့ စိုးရိမ်မိကြတာပေါ့... ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ လူကြီး သေခါနီး ပြောသွားတဲ့ စကားက ငါတို့အားလုံးရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အရိပ်တစ်ခုလို ကျန်နေခဲ့လို့လေ... ဒါပေမဲ့ အကြေးခွံနဲ့ သွေးစက်က အရမ်း ထူးဆန်းနေတော့ ဒါတွေက သေချာပေါက် အဖိုးတန် ရတနာတွေ ဖြစ်ရမယ်လို့ ငါတို့ အားလုံး ယုံကြည်သွားကြတာပေါ့... လောဘစိတ်တွေကြောင့် ငါတို့ အဲဒီ အကြေးခွံနဲ့ သွေးစက်ကို ယူလာခဲ့ကြတယ်... အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ အဲဒီ အကြေးခွံကို ချီလင်သံချပ်ကာ လို့ နာမည်ပေးလိုက်ပြီး သွေးစက်ကိုတော့ ချီလင်မြင့်မြတ်သွေး လို့ နာမည်ပေးလိုက်ကြတာပေါ့... ကျန်းချီစံအိမ်ကို ပြန်ရောက်တာနဲ့ ငါတို့ မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ အဲဒါတွေကို စတင် လေ့လာကြတော့တာပဲ... ငါတို့ မသိခဲ့တာကတော့ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျိန်စာက စတင် သက်ရောက်နေပြီ ဆိုတာပါပဲ..."

ကျိုးချင်းဖုန်း၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး မေးမြန်းလိုက်ပေ၏။

"ဆရာတော်တို့ အဲဒီ ပစ္စည်း နှစ်ခုကို ဘယ်လို သုံးရမလဲဆိုတာ ရှာတွေ့သွားကြတာလား..."

တင်းချန် ဆရာတော်က အတည်ပြု ဖြေကြားလေသည်။

"ဟုတ်တယ်... ငါတို့ရဲ့ အစ်ကိုကြီး လုချန်ယန် က လက်နက်သွန်းလုပ်မှု ဆရာကြီး တစ်ယောက်လေ၊ ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ အစ်ကိုခြောက် ထျဲ့ကျူ ကလည်း လက်နက်သွန်းလုပ်တဲ့ နေရာမှာ အရမ်းကို ပါရမီပါပြီး စွဲလမ်းမှု ရှိတဲ့သူလေ... ငါတို့ သွေးသောက်ညီအစ်ကို ဖြစ်စကတည်းက အစ်ကိုကြီးက သူ့ကို လက်နက်သွန်းလုပ်တဲ့ ပညာတွေ သင်ပေးခဲ့တာပေါ့... ငါတို့ ချီလင်သံချပ်ကာ ကို ရတဲ့အချိန်မှာ ထျဲ့ကျူရဲ့ လက်နက်သွန်းလုပ်မှု ပညာက အစ်ကိုကြီးထက်တောင် သာလွန်သွားပြီး ဆရာကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလေ... အကြာကြီး စဉ်းစားပြီးနောက်မှာတော့ ထျဲ့ကျူက အရမ်းကို မာကျောပြီး မီးနဲ့ ရေကို ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့ ချီလင်သံချပ်ကာ ကို အမှုန်လေးတွေဖြစ်အောင် ကြိတ်ပစ်လိုက်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းကို တစ်နည်းနည်းနဲ့ ရှာတွေ့သွားခဲ့တယ်...

အဲဒီ အမှုန်လေး တစ်ခုစီတိုင်းမှာ ကြီးမားလှတဲ့ စွမ်းအားတွေ ပြည့်နေတာလေ... ထျဲ့ကျူက ချီလင်သံချပ်ကာ ဟာ လက်နက်တွေ သွန်းလုပ်ဖို့အတွက် လောကမှာ အသင့်တော်ဆုံး ပစ္စည်းပဲလို့ ယုံကြည်သွားခဲ့တယ်... သူက လောကရဲ့ အကောင်းဆုံး လက်နက်ကြီး၊ တကယ့် နတ်လက်နက်ကြီးကို သွန်းလုပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ အပြည့်အဝ ယုံကြည်နေခဲ့တာပေါ့... အဲဒီကြောင့်ပဲ ငါတို့ရဲ့ ဘဝမှာ ပထမဆုံး အမှားကြီးတစ်ခုကို လုပ်မိခဲ့ကြတာပဲ... ငါတို့အားလုံးဟာ ထျဲ့ကျူ ပြောပြတဲ့ လောကရဲ့ အကောင်းဆုံး လက်နက်ကြီး အကြောင်းကို နားယောင်မိသွားကြတာပေါ့...

လောဘစိတ်တွေ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး မိစ္ဆာဝင်ပူးခံလိုက်ရသလိုပဲ ငါတို့ဟာ လမ်းမှားကို စတင် လျှောက်လှမ်းမိကြတော့တာပဲ... ငါတို့ဟာ ငါတို့ရဲ့ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းတွေကို ဖုံးကွယ်ပြီး သူတစ်ပါးရဲ့ နတ်လက်နက်တွေကို လိုက်ပြီး လုယူကြတယ်၊ သွေးထွက်သံယိုမှုတွေ အများကြီး ဖြစ်ခဲ့တာပေါ့... အပြင်ပန်းမှာတော့ ငါတို့က တရားမျှတတဲ့ ချင်းကျိုး သူဲရဲကောင်းကိုးဖော် ပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ တကယ့် လက်တွေ့မှာတော့ ငါတို့ဟာ မီးရှို့၊ လူသတ်၊ လုယက်နေတဲ့ လူဆိုးကြီး ကိုးယောက် ဖြစ်နေခဲ့တာလေ... နောက်ဆုံးမှာတော့ နတ်လက်နက် တစ်လက် သွန်းလုပ်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ငါတို့ စုစည်းနိုင်ခဲ့တယ်... သိုင်းလောကက နတ်လက်နက် စုစုပေါင်း ၁၂၈ ခု ပေါ့... အဲဒါတွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု အရည်ကျိုလိုက်ပြီး ချီလင်သံချပ်ကာ ရဲ့ အမှုန်လေးတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့အခါ ကောချန်မိစ္ဆာဓား ဖြစ်လာခဲ့တာပဲ..."

ဤနေရာတွင် တင်းချန် ဆရာတော်က ကူမော့ကို ကြည့်လျက် မေးမြန်းလိုက်ချေ၏။

"ဆရာကြီးကူ အဲဒါတွေကို ရေတွက်ကြည့်ဖူးလားတော့ မသိဘူး... ကောချန်မိစ္ဆာဓား ကို ပုံသဏ္ဌာန် မမှန်တဲ့ အကြေးခွံ ၁၂၈ ခုနဲ့ ပေါင်းစပ်ထားတာလေ..."

ကူမော့က ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။

"ကျွန်တော် မရေကြည့်ဖူးပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ဓားသွားက ပုံသဏ္ဌာန် မမှန်တဲ့ အနက်ရောင် အကြေးခွံတွေ အများကြီးနဲ့ ဆက်ထားတာတော့ အမှန်ပါပဲ..."

တင်းချန် ဆရာတော်က ဆိုပေ၏။

"အဲဒါက သိုင်းလောကက နာမည်ကျော် နတ်လက်နက် ၁၂၈ ခုကို အရည်ကျိုပြီး သွန်းလုပ်ထားတဲ့ ရလဒ်ပဲလေ... အဲဒါက ၁၂၈ ခု ဖြစ်နေရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ချီလင်သံချပ်ကာ မှာ အမှုန်လေးပေါင်း ၁၂၈ ခု ရှိလို့ပဲ..."

ကူမော့က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်၏။ တင်းချန် ဆရာတော်က ဆက်လက်ပြောပြလေသည်။

"အဲဒီနောက်မှာတော့ ထျဲ့ကျူက ဘယ်လို နည်းလမ်း သုံးလိုက်လဲ မသိရပေမဲ့ အဲဒီ ချီလင်သံချပ်ကာ အမှုန် ၁၂၈ ခုကို အရည်ဖျော်ပြီး ဓားအကြေးခွံတွေပေါ်ကို တစ်စက်ချင်းစီ ချလိုက်တာပေါ့... မူလကတော့ အဲဒါက သံအပိုင်းအစ ၁၂၈ ခုပဲ ရှိတာလေ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အရည်တွေကို ချလိုက်ပြီးနောက်မှာတော့ အဲဒီ သံအပိုင်းအစတွေ အားလုံးက အကြေးခွံတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာပဲ... ငါတို့ အားလုံးဟာ နတ်လက်နက်ကြီး ပြီးသွားပြီဆိုပြီး ဝမ်းသာနေခဲ့ကြတာပေါ့...

ဒါပေမဲ့ ထျဲ့ကျူက ငါတို့ကို ပြောပြတယ်၊ ဒါက သာမန် ထက်မြက်တဲ့ ဓားတစ်လက်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ တကယ့် နတ်လက်နက် မဟုတ်သေးဘူးတဲ့... တကယ့် နတ်လက်နက် ဖြစ်လာဖို့ဆိုရင် ဝိညာဉ် သွင်းရဦးမယ်တဲ့... သူက ငါတို့ကို နည်းလမ်း နှစ်မျိုး ပြောပြခဲ့တယ်... ပထမတစ်မျိုးက ယဇ်ပူဇော်ခြင်း ပေါ့၊ အဲဒါက လူအများကြီးကို သတ်ရမှာလေ၊ အထူးသဖြင့် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာတဲ့ သိုင်းဆရာကြီးတွေကို ပိုပြီး သတ်ရမှာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ဘယ်နှစ်ယောက် သတ်ရမလဲ ဆိုတာကိုတော့ သူ မသေချာဘူး၊ အများကြီးလည်း ဖြစ်နိုင်သလို နည်းနည်းလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်လေ...

ဒုတိယ နည်းလမ်းကတော့ မွေးမြူခြင်း ပေါ့၊ နတ်လက်နက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မွေးမြူသွားရင် တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဝိညာဉ် ဝင်လာလိမ့်မယ်တဲ့... ဒါပေမဲ့ ဒါက အချိန်အကြာကြီး ပေးရမှာဖြစ်သလို အခွင့်အရေး တစ်ခုလည်း လိုအပ်တယ်... ဆယ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်လည်း ဖြစ်နိုင်သလို အနှစ် သုံးဆယ်၊ ငါးဆယ်၊ ဒါမှမဟုတ် အနှစ် သုံးရာ၊ ငါးရာလောက်အထိတောင် ကြာနိုင်တယ်... ဒါကတော့ ပြောရခက်တာပေါ့..."

ကူချူတုန်းက မေးမြန်းလိုက်ချေ၏။

"ဒါဆို ဆရာတော်တို့ ဘယ်နည်းလမ်းကို ရွေးခဲ့ကြတာလဲ..."

တင်းချန် ဆရာတော်က ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။

"ငါတို့ အားလုံး ဒုတိယ နည်းလမ်းကိုပဲ ရွေးခဲ့ကြတယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကောချန်ဓားကို သွန်းလုပ်ဖို့အတွက် လက်နက်တွေ လိုက်လုရင်းနဲ့ ငါတို့ဟာ လူသတ်မှုတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့မိပြီးပြီလေ၊ ပြဿနာတွေလည်း အများကြီး ဖြစ်ခဲ့ပြီးပြီ... ငါတို့ ထပ်ပြီး မသတ်ချင်တော့ဘူးလေ... ဒါကြောင့် အရာအားလုံးကို ကံစီမံရာအတိုင်း ထားလိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ မွေးမြူဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတာပေါ့... ဒါပေမဲ့... ငါတို့ဟာ ငါတို့ရဲ့ အစ်ကိုကြီး လုချန်ယန် ရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကို ထည့်မတွက်မိခဲ့ကြဘူး၊ ဒါမှမဟုတ်လည်း ကျိန်စာအကြောင်းကို မေ့သွားကြတာပေါ့... ငါတို့ဟာ ငါတို့ အလေးစားဆုံးနဲ့ အယုံကြည်ရဆုံး ဖြစ်တဲ့ အစ်ကိုကြီး လုချန်ယန် ဆီမှာ ကောချန်ဓားကို အပ်နှံထားခဲ့ကြတာလေ... သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သိုင်းလောကက ဆရာကြီးတွေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခံရတဲ့ သတင်းတွေ ထွက်လာတော့တာပဲ... အစပိုင်းမှာတော့ ငါတို့ သိပ်ပြီး သတိမထားမိခဲ့ကြဘူး၊ ဒါပေမဲ့... နေ့တိုင်း လူတွေ သေနေကြတာလေ... သေတဲ့လူတွေ ပိုများလာတော့မှ ငါတို့ တစ်ခုခု မှားနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရပြီး အစ်ကိုကြီးဆီကို သွားပြီး မေးမြန်းခဲ့ကြတာပေါ့...

ဒါပေမဲ့ ငါတို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့တာကတော့ သူဟာ မိစ္ဆာဝင်ပူးခံလိုက်ရပြီ ဆိုတာပါပဲ... ငါတို့ ရောက်သွားတဲ့ အချိန်မှာ သူက ကျန်းချီစံအိမ် တစ်ခုလုံးကို သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့ပြီးပြီ၊ သူ့မိသားစုဝင် တစ်ယောက်မှ အသက်မရှင်ခဲ့ဘူး... ငါတို့ ရောက်လာတာကို မြင်တော့ သူက ငါတို့ကိုပါ ချက်ချင်း ပြန်တိုက်ခိုက်တော့တာပဲ... လောကရဲ့ အကောင်းဆုံး လက်နက်ကြီးကို သူ သွန်းလုပ်နေတာကို ဘယ်သူ့ကိုမှ တားခွင့် မပေးနိုင်သလို၊ သူ အစွမ်းထက်ဆုံး ဖြစ်လာမှာကိုလည်း ငါတို့ကို တားခွင့် မပေးနိုင်ဘူးတဲ့... သူက ငါတို့ရဲ့ သွေးသောက်ညီအစ်ကို သံယောဇဉ်တွေကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ငါတို့ကို ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်တော့တာပဲ... အစ်ကိုကြီးဟာ လုံးဝ မိစ္ဆာဝင်ပူးသွားခဲ့ပြီ၊ သူဟာ ကောချန်မိစ္ဆာဓား ရဲ့ လှည့်စားခြင်းကို ခံလိုက်ရတာပဲ... အဲဒီညက သွေးချောင်းစီးခဲ့တယ်... အဆင့် ၂ ရှိတဲ့ သွမ့်ချန်မေ၊ အဆင့် ၄ ရှိတဲ့ ချန်ထုံ နဲ့ အဆင့် ၈ ရှိတဲ့ ဝမ်တင်းထောင် တို့... ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေ အားလုံး အသတ်ခံလိုက်ရတယ်... ကျန်တဲ့ ငါးယောက်လည်း အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရခဲ့ပြီး သေလုမြောပါး ဖြစ်ခဲ့ကြတာပေါ့... ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်မှာ ထျဲ့ကျူက ကောချန်ဓားပေါ်မှာ သူ ချန်ထားခဲ့တဲ့ အရန်အစီအစဉ်ကို သုံးဖို့ အခွင့်အရေး ရသွားခဲ့တယ်လေ... ကောချန်ဓားက တန်ပြန် သက်ရောက်မှု ဖြစ်သွားပြီး သူ့ရဲ့ မိစ္ဆာစွမ်းအားတွေက အစ်ကိုကြီးရဲ့ လက်မထိပ်က ရှောက်ဆန်း အပ်စိုက်မှတ် ကို ဖောက်ထွက်ပြီး နှလုံးသားအကြော ထဲကို တိုက်ရိုက် ရောက်သွားတာပေါ့... အဆင့် ၉ ရှိတဲ့ ချီမြောင်ရွှမ် ရဲ့ ရေခဲဝိညာဉ် ကလည်း အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ အစ်ကိုကြီးကို သတိပြန်ဝင်လာအောင် ကူညီပေးနိုင်ခဲ့တယ်...

နောက်ဆုံးတော့ အစ်ကိုကြီး သတိပြန်ရလာတဲ့ အချိန်မှာ သူ့ရှေ့က မြင်ကွင်းကို မြင်ပြီး သူ ရူးသွပ်သွားတော့တာပဲ... သူက မိစ္ဆာဓားကို ပွေ့ပိုက်ပြီး လက်နက်သွန်းဖိုထဲကို ခုန်ချသွားခဲ့တယ်... ကျန်းချီစံအိမ်ရဲ့ လက်နက်သွန်းဖိုက မြေအောက်က ချော်ရည်တွေနဲ့ ဆက်နေတာဆိုတော့ ငါတို့ ဘယ်လိုမှ စုံစမ်းလို့ မရတော့ဘူးလေ... အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကောချန်မိစ္ဆာဓားဟာ အစ်ကိုကြီးနဲ့အတူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာပေါ့..."

ကူမော့က သံသယဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ပေ၏။

"ဒါပေမဲ့ ကောချန်မိစ္ဆာဓားက အခု ပြန်ပေါ်လာပြီ မဟုတ်လား..."

တင်းချန် ဆရာတော်က ပြန်လည်ရှင်းပြလေသည်။

"အဲဒီတုန်းက... အစ်ကိုကြီး လုချန်ယန်၊ အစ်ကိုနှစ် သွမ့်ချန်မေ၊ အစ်ကိုလေး ချန်ထုံ နဲ့ အစ်ကိုရှစ် ဝမ်တင်းထောင် တို့ အားလုံး သေဆုံးသွားခဲ့ကြတာပေါ့... ချင်းကျိုး သူရဲကောင်းကိုးဖော် ထဲမှာ ညီအစ်ကိုအချင်းချင်း သတ်ဖြတ်မှုတွေအပြီး ငါးယောက်ပဲ ကျန်တော့တာပေါ့... အားလုံးက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားကြပြီး လူစုခွဲသွားခဲ့ကြတယ်... ငါတို့သာ ဒီလောက်အထိ လောဘ မကြီးခဲ့ရင် သိုင်းလောကမှာ ဒီလောက် သွေးချောင်းစီးမယ့် ကိစ္စတွေ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ညီအစ်ကိုအချင်းချင်း ဒီလောက်အထိ ဖြစ်ကြမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ခံစားလိုက်ရတယ်... အဲဒါကြောင့် ငါက ကတုံးတုံးပြီး ရဟန်းဝတ်လိုက်တာပေါ့... အဆင့် ၅ ရှိတဲ့ ရန်ရှန်းမေ့ က ရွှမ်နွီနန်းတော် ကို တည်ထောင်ပြီး တရားဓမ္မတွေ ပြန့်ပွားအောင် လုပ်တယ်... အဆင့် ၆ ရှိတဲ့ ထျဲ့ကျူ ကတော့ သိုင်းလောကကနေ အနားယူသွားပြီး လောကီရေးရာတွေကို စိတ်မဝင်စားတော့ဘူး... အဆင့် ၉ ရှိတဲ့ ချီမြောင်ရွှမ် ကတော့ လောကအနှံ့ လှည့်လည်ပြီး ဆေးကုပေးရာကနေ နောက်ဆုံးမှာ ဆေးသူတော်စင် လို့ နာမည်ကြီးလာခဲ့တာပေါ့... အဆင့် ၇ ရှိတဲ့ ပိုင်ယင်း ကတော့ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ သိုင်းလောကထဲမှာပဲ လှည့်လည်နေခဲ့တယ်...

ဒါပေမဲ့ ဒါက အပြင်ပန်း မြင်တွေ့ရတဲ့ နိဂုံးချုပ်ပဲလေ... အဆင့် ၆ ရှိတဲ့ ထျဲ့ကျူ က လက်နက်သွန်းလုပ်တာကို အရူးအမူး စွဲလမ်းတဲ့သူဆိုတော့ ကောချန်မိစ္ဆာဓားကို လွယ်လွယ်နဲ့ လက်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ... သူက ကျန်းချီစံအိမ်မှာ တိတ်တဆိတ် ပုန်းအောင်းပြီး သရဲခြောက်သယောင်တွေ လုပ်ခဲ့တော့ ဘယ်သူမှ အဲဒီမှာ မနေရဲကြတော့ဘူးပေါ့... သူက မြေအောက် ချော်ရည်တွေထဲကနေ ကောချန်ဓားကို တစ်နည်းနည်းနဲ့ ပြန်ဆယ်ယူနိုင်ခဲ့ပြီး အဲဒါကို တိတ်တဆိတ် ယူသွားကာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့တာပဲ၊ နတ်လက်နက်ကို မွေးမြူဖို့ကိုလည်း သူ ဘယ်တုန်းကမှ လက်မလျှော့ခဲ့ဘူးလေ... တစ်ဖက်မှာလည်း အဆင့် ၅ ရန်ရှန်းမေ့ က ရွှမ်နွီနန်းတော်ကို တည်ထောင်လိုက်ပြီး သူ၏ ရည်မှန်းချက်တွေက တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာခဲ့တယ်... သိုင်းလောကမှာ ပဋိပက္ခတွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖန်တီးခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ရုံဆန်းဂိုဏ်းကို အစားထိုးနိုင်ခဲ့ကာ နာမည်ကျော် ဂိုဏ်းကြီးသုံးခု၊ အဖွဲ့ကြီးလေးခု ထဲက တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တာပေါ့...

အဆင့် ၇ ပိုင်ယင်း ကတော့ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကို ရောက်သွားပြီး မီးရှို့၊ လူသတ်၊ လုယက်မှုတွေ လုပ်ခဲ့လို့ သိုင်းလောက တစ်ခုလုံးက သူ့ကို လိုက်လံ သတ်ဖြတ်ကြတာပေါ့... နောက်ဆုံးတော့ သူက ရန်ရှန်းမေ့ ရဲ့ လက်ထဲကို ရောက်သွားခဲ့တာပဲ... သွေးသောက်ညီအစ်ကို သံယောဇဉ်ကို ထောက်ထားပြီး ရန်ရှန်းမေ့က ပိုင်ယင်းရဲ့ သိုင်းပညာတွေကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ သူ့အသက်ကို ကယ်ပေးခဲ့တာလေ... ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့လည်း သူ လုပ်ခဲ့တဲ့ မကောင်းမှုတွေကြောင့်ပဲ သူ သေခဲ့ရတာပေါ့၊

ကောချန်မိစ္ဆာဓား ကြောင့်ပဲ သူ သေဆုံးသွားခဲ့ရတာပဲ... အဆင့် ၉ ချီမြောင်ရွှမ် တစ်ယောက်ပဲ မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေခဲ့တာ... မဟုတ်ပါဘူး၊ သူလည်း ပြောင်းလဲသွားပါတယ်... သူက ဆေးဆရာ တစ်ယောက်အဖြစ် ရှိနေသေးပေမဲ့ အသက် ငါးဆယ်ကျော်တောင်မှ ကလေးတစ်ယောက်လိုမျိုး ယုံကြည်လို့ မရတဲ့သူ ဖြစ်လာခဲ့တာလေ... အခု သူ အသက်ကြီးတဲ့ အချိန်မှာတော့ ကြေကွဲဖွယ်ရာ ဘေးဒုက္ခတစ်ခုနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီပေါ့..."

တင်းချန် ဆရာတော်၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေပုံရ၏။ တင်းချန် ဆရာတော်၏ စကားများကို နားထောင်ပြီးနောက် ကူမော့က မေးမြန်းလိုက်ချေသည်။

"ဒါဆိုရင် ဆရာတော်... ကျွန်တော့်ကို ဒီနေ့ ဒီကို ဖိတ်တာက ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ပြောပြဖို့ သက်သက်ပဲလား..."

တင်းချန် ဆရာတော်က ပြန်လည်ဖြေကြားလေ၏။

" ဘုန်းကြီး ကြားသိရတာကတော့ အခု ကောချန်မိစ္ဆာဓား က သူရဲကောင်းကူ ရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေတယ် ဆိုတာပဲ... ဒီဓားက နိမိတ်မကောင်းတဲ့ အရာမို့လို့ ငါ အနည်းငယ်တော့ စိုးရိမ်မိတယ်..."

ကူမော့က တိုက်ရိုက်ပင် မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"ဆရာတော်က ကျွန်တော့်ကို ဒီဓားကို လက်လွှတ်ဖို့ စည်းရုံးချင်တာလား..."

တင်းချန် ဆရာတော်က ခေါင်းယမ်းလျက် ဆိုလေ၏။

"မဟုတ်ပါဘူး... ဒီဓားက နိမိတ်မကောင်းဘူး ဆိုပေမဲ့ သိုင်းလောကရဲ့ ရတနာတစ်ခုလည်း ဖြစ်နေတာပဲလေ... သူရဲကောင်းကူ ရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေတာက အသင့်တော်ဆုံးပါပဲ... တကယ်လို့သာ ရည်မှန်းချက်ကြီးတဲ့ လူယုတ်မာ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲ ရောက်သွားရင်တော့ သေချာပေါက် ပျက်စီးမှုတွေ အများကြီး ဖြစ်လာမှာပဲလေ... ဒါပေမဲ့ ဒီဓားက အရမ်းကို ကြမ်းတမ်းလွန်းတယ်... ဆင်းရဲသား ဘုန်းကြီးမှာ ချူတိုင်းပြည် မဟာအလင်းရောင်ကျောင်းတော် ကနေ ရခဲ့တဲ့ ရှေးဟောင်းဗုဒ္ဓအမွေအနှစ် တစ်ခု ရှိတယ်လေ... အဲဒါက ဗုဒ္ဓရဲ့ အလင်းရောင်အောက်မှာ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်ကြာအောင် ရှိနေခဲ့တာပေါ့... သာမန်လူတွေ ဆောင်ထားရင် ရောဂါဘယနဲ့ ဘေးအန္တရာယ်တွေ ကင်းဝေးစေသလို သိုင်းသမားတွေ ဆောင်ထားရင်လည်း ကျင့်ကြံတဲ့ နေရာမှာ အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်စေတယ်... ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အာနိသင်ကတော့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို နှိမ်နင်းပေးတာပဲလေ... ငါ ဒီ ဗုဒ္ဓအမွေအနှစ်ကို သူရဲကောင်းကူ ကို ပေးချင်ပါတယ်၊ ဒါမှသာ မိစ္ဆာဓားရဲ့ မိစ္ဆာသဘာဝကို နှိမ်နင်းတဲ့ နေရာမှာ ကူညီပေးနိုင်မှာမို့လို့ပါ..."