အခန်း (၁၅၅-၁၅၆)

အပိုင်း (၁၅၅) - အဆုံးအဖြတ်တိုက်ပွဲ၏ အမှန်တရား

ဤရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အခြေအနေကြောင့် ကျန်းရှင်းကျွန်းပေါ်ရှိ လူတိုင်းမှာ မှင်သက်သွားကြလေသည်။ နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးသည် ဒီမျှအထိ ပြတ်သားပြီး သူမ၏ နှလုံးသားအကြောကို သူမကိုယ်တိုင် ဖြတ်တောက်ကာ အဆုံးစီရင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြချေ။

လူအုပ်ကြီးကြားမှ နန်ကုန်းချန်သည် လုံးဝ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာဖုံးကို ဆွဲခွာကာ ဓားကြီးတစ်လက်ကို ဆွဲကိုင်လျက် ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းသို့ ခုန်ချရန် ပြေးထွက်လာရင်း ဟောက်လိုက်၏။

"ချူထျန်းချင်း... ငါ နင့်ကို သတ်ပစ်မယ်..."

နတ်လက်နက်စံအိမ်မှ လူအုပ်စုက ဒေါသထွက်နေသော နန်ကုန်းချန်ကို အလျင်အမြန် ဝိုင်းဝန်းတားဆီးရင်း ဖျောင်းဖျကြလေသည်။

"စံအိမ်သခင်... စိတ်အေးအေးထားပါ... စိတ်လိုက်မာပါ မလုပ်ပါနဲ့..."

ဖခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် မိမိ၏ တစ်ဦးတည်းသော သမီးလေး မျက်စိရှေ့တွင် သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်တွေ့ရခြင်းက မည်မျှအထိ ကြေကွဲစရာ ကောင်းသည်ကို သူတို့ နားလည်ကြပေ၏။ သို့သော်လည်း သူတို့၏ ရန်သူမှာ ကောင်းကင်စာရင်း အဆင့် ၂ ရှိသည့် ကျိုကျန်း နဂါးမင်း ချူထျန်းချင်း ဖြစ်နေသဖြင့် နန်ကုန်းချန်ကို အသေခံမည့်လမ်းသို့ လွှတ်မပေးနိုင်ကြချေ။ နန်ကုန်းချန်ကို နတ်လက်နက်စံအိမ်မှ လူများက တင်းကျပ်စွာ ဖမ်းဆုပ်ထားကြလေသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ရွှမ်နွီနန်းတော်မှ တပည့်များစွာမှာလည်း အလွန်ဒေါသထွက်နေကြပြီး အထူးသဖြင့် နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးနှင့် ရင်းနှီးသူများမှာ ချက်ချင်းပင် ဓားများကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြသော်လည်း နန်းတော်သခင်မ ဆုယွင်ကျောင်းက တားမြစ်လိုက်၏။

တပည့်များက မကျေမနပ်ဖြင့် အော်ဟစ်ကြပေသည်။

"နန်းတော်သခင်မ... ဂျူနီယာ ညီမလေးနန်ကုန်း အသက်ပေးသွားရပြီလေ... ကျွန်မတို့က ဒီအတိုင်းပဲ ကြည့်နေရမှာလား..."

ဆုယွင်ကျောင်းက အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဆိုချေ၏။

"အားလုံး စိတ်အေးအေးထားကြစမ်း... ဒီကိစ္စက ဒီအတိုင်း ပြီးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး... ကျိုကျန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့နဲ့ စာရင်းရှင်းရမှာ မှန်ပေမဲ့ အခုအချိန်တော့ မဟုတ်သေးဘူး..."

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းရှင်းကျွန်းပေါ်၌ ဆူညံသံများ ပြည့်နှက်နေပြီး အချင်းချင်း တီးတိုး ဝေဖန်နေကြတော့၏။

ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းရှိ သင်္ဘောပေါ်တွင်မူ ချူထျန်းချင်းသည် လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေလေသည်။ ရုတ်တရက် သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ချေ၏။

"မြန်မြန်... မြန်မြန်... ဖန်ဆင်းရှင်ဆေးလုံး ကို ယူခဲ့ကြ... အချိန်ရှိသေးတယ်..."

ဖန်ဆင်းရှင်ဆေးလုံး ဆိုသည်မှာ ဆေးသူတော်စင် ချီမြောင်ရွှမ်၏ အကောင်းဆုံး လက်ရာဖြစ်ပြီး အသက်ဆက်ပေးနိုင်သည့် နာမည်ကျော် ဆေးတစ်မျိုး ဖြစ်ကာ သေမင်း၏ လက်တွင်းမှပင် လူကို ပြန်လုနိုင်သည်ဟု ဆိုကြပေသည်။ အချိန်မီ သောက်သုံးနိုင်ပါက နှလုံးသားအကြော ပြတ်တောက်သွားလျှင်ပင် သို့မဟုတ် နှလုံးကို ဓားဖြင့် ထိုးခံရလျှင်ပင် တစ်လခန့်အထိ အသက်ဆက်ထားနိုင်ပေ၏။

အကယ်၍ ထိုတစ်လအတွင်းမှာ ပိုပြီး အစွမ်းထက်သည့် ဖန်ဆင်းရှင် သူတော်စင် ဆေးလုံး ကိုသာ သောက်သုံးခွင့်ရမည်ဆိုပါက သေလူကို ပြန်ရှင်စေနိုင်ပြီး ဒဏ်ရာများကိုလည်း ပျောက်ကင်းစေနိုင်လေသည်။ လွန်ခဲ့သော အချိန်က ကျိုးဖန်းဟွာသည် ရဲ့ကျင်းလန်၏ ဓားချက်ကြောင့် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရခဲ့သော်လည်း ဖန်ဆင်းရှင်ဆေးလုံး ကြောင့် အသက်ဆက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ချူထျန်းချင်းက နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးကို ဖမ်းဆီးခဲ့ခြင်းမှာလည်း ရဲ့ကျင်းလန်ထံမှ ဖန်ဆင်းရှင် သူတော်စင် ဆေးလုံးကို အတင်းအဓမ္မ တောင်းယူရန်အတွက် ဖြစ်ချေသည်။

လောကတွင် ဖန်ဆင်းရှင်ဆေးလုံး သုံးလုံးသာ ရှိသည်ဟု သိထားကြပြီး ဖန်ဆင်းရှင် သူတော်စင် ဆေးလုံးမှာမူ တစ်လုံးမျှပင် မရှိချေ။ ဆေးသူတော်စင် ချီမြောင်ရွှမ် တစ်ယောက်တည်း၌သာ ရှိသည်ဟု ယူဆထားကြသော်လည်း ချီမြောင်ရွှမ်မှာ အသတ်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ပစ္စည်းများမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။ သိုင်းလောကကမူ ချီမြောင်ရွှမ်၏ သေဆုံးမှုမှာ ရဲ့ကျင်းလန်၏ လက်ချက်ဟု ယုံကြည်နေကြ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချူထျန်းချင်းက ရဲ့ကျင်းလန်ကို လှမ်း၍ အော်ပြောလေသည်။

"ရဲ့ကျင်းလန်... မင်းက ငါ ခြုံခိုတိုက်မှာကို ကြောက်နေတယ်ဆိုရင် ငါ အခုပဲ ကျန်းရှင်းကျွန်းဘက်ကို ဆုတ်ပေးမယ်... မင်း ဖန်ဆင်းရှင်ဆေးလုံး ကို ယူလာပြီး နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးကို အရင် ကယ်လိုက်ပါ... သူမ အသက်ဘေးက လွတ်သွားပြီဆိုမှ ငါတို့ ထပ်တိုက်ကြတာပေါ့..."

ချူထျန်းချင်း၏ လုပ်ရပ်မှာ သိုင်းလောကတွင် သူ၏ ဂုဏ်သတင်းနှင့် ကိုက်ညီလှပေ၏။ သူနှင့် ရဲ့ကျင်းလန်တို့မှာ ဆရာတူ ညီအစ်ကိုများ ဖြစ်ကြပြီး ပါရမီချင်းလည်း တူညီကြသော်လည်း စိတ်နေစိတ်ထားမှာမူ လုံးဝ ကွဲပြားကြလေသည်။ ရဲ့ကျင်းလန်က အာဏာရှင်ဆန်ပြီး ဓားဖြင့်သာ စကားပြောလိုသူဖြစ်ကာ ချူထျန်းချင်းမှာမူ နူးညံ့ပြီး စည်းကမ်းကြီးမားသူဖြစ်သဖြင့် သိုင်းလောကတွင် နာမည်ကောင်း ရရှိထားသူ ဖြစ်၏။ သူက ရဲ့ကျင်းလန်ကို အရင် လူကယ်ခိုင်းမည်ဟု ပြောခြင်းအပေါ် မည်သူမျှ သံသယမဝင်ကြချေ။

သို့သော်လည်း ရဲ့ကျင်းလန်က ဖန်ဆင်းရှင်ဆေးလုံးကို ထုတ်ယူလိမ့်မည်ဟု လူတိုင်း ထင်မှတ်နေချိန်တွင် သူသည် တွမ့်ဟွမ် ချောက်ကမ်းပါးပေါ်၌ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေဆဲဖြစ်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်လည်ပြောကြားပေသည်။

"ငါ့ဆီမှာ ဖန်ဆင်းရှင်ဆေးလုံး မရှိဘူး..."

ချူထျန်းချင်းက ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားပြီး ဆိုချေ၏။

"ရဲ့ကျင်းလန်... မင်းက အာဏာရှင်ဆန်ပြီး ယုတ္တိမရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်လို့ပဲ ငါ ထင်ထားတာ၊ အခုလိုမျိုး အသည်းနှလုံး မရှိဘဲ ကျေးဇူးကန်းတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး... ဖန်းဟွာကို ကယ်ဖို့ ငြင်းတာကို ငါ နားလည်ပေးနိုင်ပေမဲ့ နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးက မင်းရဲ့ ဇနီးလောင်းလေ၊ သူမကိုတောင် မင်း မကယ်ဘူးလား... မင်း ဘယ်လိုဖြစ်သွားရတာလဲ... ကောင်းကင်ဘုံက ဆရာ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို မင်း ဘယ်လို မျက်နှာပြမှာလဲ... ငါတို့ဆရာက တစ်သက်လုံး တရားမျှတမှုကို ကာကွယ်ပြီး အားနည်းသူတွေကို ကူညီခဲ့တာလေ... နောင်ကျရင်... မင်း သေသွားတဲ့ အခါ ဆရာနဲ့ တွေ့ဖို့ ရဲသေးရဲ့လား..."

ရဲ့ကျင်းလန်က ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းရှိ သင်္ဘောကြီးပေါ်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ အကြည့်များက နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးအပေါ် ကျရောက်သွားချိန်တွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ အရေးမပါသော လူတစ်ယောက် သေဆုံးသွားသကဲ့သို့သာ ရှိနေပေသည်။ သူက မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"ညီလေး... တကယ်လို့ ငါက ဒီလောကမှာ ဖန်ဆင်းရှင်ဆေးလုံး ဆိုတာ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးဘူးလို့ ပြောရင် မင်း ယုံမှာလား..."

ချူထျန်းချင်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်ပြောချေသည်။

"မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ..."

ရဲ့ကျင်းလန်က ရှင်းပြလေ၏။

"ဒီလောကမှာ ဖန်ဆင်းရှင်ဆေးလုံး ဆိုတာ မရှိခဲ့သလို ဖန်ဆင်းရှင် သူတော်စင် ဆေးလုံး ဆိုတာလည်း မရှိပါဘူး... အဲဒါတွေ အားလုံးက အလိမ်အညာတွေပဲလေ... အဲဒါက ချီမြောင်ရွှမ် က လောကကြီးကို နောက်ပြောင်ခဲ့တဲ့ ပြက်လုံးတစ်ခုပဲ... ဒါကြောင့် ငါက ဖန်ဆင်းရှင်ဆေးလုံးကို ဘယ်လိုလုပ် ထုတ်ပေးနိုင်မှာလဲ... ဖန်ဆင်းရှင် သူတော်စင် ဆေးလုံးကောပေါ့..."

သင်္ဘောဦးတွင် ချူထျန်းချင်းသည် သူ၏ လှံတံကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် မျက်လုံးကို အနည်းငယ် မှိတ်ကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီးနောက် ဆိုပေသည်။

"စီနီယာ အစ်ကို... ဒါက မင်းကို အစ်ကိုလို့ နောက်ဆုံး ခေါ်ခြင်းပဲ... ငါ မင်းနဲ့ အသေအကြေ တိုက်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိခဲ့ပါဘူး... ဒီနေ့ ဒီကို မလာခင်အထိတောင် မင်းသာ ဖန်ဆင်းရှင် သူတော်စင် ဆေးလုံးကို ထုတ်ပေးပြီး ဖန်းဟွာကို ကယ်ပေးမယ်ဆိုရင် ငါ မင်းကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ စဉ်းစားထားတာ... မင်း သိုင်းလောကကို အုပ်စိုးချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ငါ ရှုံးနိမ့်ကြောင်း ဝန်ခံပြီး မင်းကို နေရာဖယ်ပေးဖို့ အသင့်ပဲ... ဒါပေမဲ့... မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီအဆင့်ထိ ရောက်အောင် အတင်းအကျပ် လုပ်ရတာလဲ... ဘာလို့လဲ..."

အားကောင်းလှသော လှံရည်ရွယ်ချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ငြိမ်သက်နေသော မြစ်ရေများမှာ မမြင်ရသော ဧရာမ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အရူးအမူး မွှေနှောက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ လှိုင်းတံပိုးများ ထကြွလာတော့၏။ မြစ်လေများမှာလည်း ထိုလှံရည်ရွယ်ချက်ကြောင့် အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ စုရုံးလာကြပြီး သစ်ပင်များကို ကျိုးကြေစေကာ ငါးများကိုလည်း ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးစေလေသည်။

ရဲ့ကျင်းလန်၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် တောက်ပသွားပြီး သူက ရယ်မောလျက် ဆိုချေ၏။

"ညီလေး... မင်းရဲ့ ဖန်လုံလှံသိုင်း ၁၃ ကွက်မြောက်က အတော်လေး မြန်လာပုံရတယ်နော်... ဒီနှစ်တွေအတွင်း မင်း ဘယ်လောက်အထိ တိုးတက်လာလဲဆိုတာ ငါ တကယ် မြင်ချင်နေမိတာ..."

ချူထျန်းချင်း၏ ဆံပင်ရှည်များမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် အေးစက်သွားကာ ပြောကြားလိုက်ပေသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ခုနစ်နှစ်ကလည်း မင်း ငါ့ကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ဘူး... အခုလည်း မင်း ငါ့ကို မယှဉ်နိုင်ပါဘူး..."

ရဲ့ကျင်းလန်က လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ဆိုလေ၏။

"ငါက မင်းကို အနိုင်ပေးခဲ့တာပါ ညီလေးရာ... ငါ မင်းအတွက် အများကြီး ကြိုးစားခဲ့ရတာလေ... မင်း ငယ်ငယ်ကတည်းက ငါ့ကို တစ်ခါမှ မနိုင်ခဲ့ဘဲနဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ခုနစ်နှစ်ကမှ မင်း ငါ့ကို နိုင်သွားတယ်ဆိုတာကို မင်းက တကယ်ကြီး ယုံနေတာလား... မင်းက တကယ်ကို တုံးတာပဲ..."

ရဲ့ကျင်းလန်က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး ချူထျန်းချင်း စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် တစ်ဖက်ရှိ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း၏ သင်္ဘောကြီးဆီသို့ လှမ်းကြည့်ကာ ခေါ်လိုက်ချေသည်။

"ချီမြောင်ရွှမ်... ထွက်လာဖို့ အချိန်တန်ပြီနော်... မင်းသာ မြန်မြန် မထွက်လာရင် ငါ့ရဲ့ တုံးအတဲ့ ညီလေးက ငါ့ကို တကယ်ကြီး တိုက်တော့မှာလေ..."

ရဲ့ကျင်းလန် ခေါ်လိုက်သည်နှင့် သင်္ဘောခန်းအတွင်းမှ လူတစ်ယောက် ထွက်လာရာ ၎င်းမှာ အသတ်ခံလိုက်ရပြီဟု ကောလာဟလ ထွက်နေသည့် ဒဏ္ဍာရီလာ ဆေးသူတော်စင် ချီမြောင်ရွှမ် ပင် ဖြစ်လေ၏။

ကျန်းရှင်းကျွန်းပေါ်တွင် ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ရွှမ်နွီနန်းတော် အုပ်စုကြားမှ ကူချူတုန်းက ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"အစ်ကို... ချီမြောင်ရွှမ် ပါလား... တကယ်ပဲ ချီမြောင်ရွှမ်ပဲ... သူ မသေသေးဘူး..."

ကူမော့က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပေသည်။ သူ၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော ရန်ရှန်းမေ့နှင့် ဆုယွင်ကျောင်းတို့မှာ ချီမြောင်ရွှမ် ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်၏။ သို့သော်လည်း ရန်ရှန်းမေ့၏ ခံစားချက်မှာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ဆုယွင်ကျောင်း၏ ထိတ်လန့်မှုနှင့် မတူဘဲ ဝမ်းသာမှုနှင့် ထိတ်လန့်မှု ရောထွေးနေချေသည်။

ရန်ရှန်းမေ့နှင့် ဆုယွင်ကျောင်းတို့မှာ မသိမသာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြပြီး မျက်နှာများမှာလည်း ဖြူရော်နေကာ ဆုယွင်ကျောင်းမှာ သူမ၏ ဓားရိုးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလေ၏။

ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းရှိ ချူထျန်းချင်းမှာလည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပေသည်။ သူသည် ချီမြောင်ရွှမ်ကို တစ်လှည့်၊ ရဲ့ကျင်းလန်ကို တစ်လှည့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ခုခု မှားနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားကာ လေးနက်သော လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

"ရဲ့ကျင်းလန်... မင်း ဘာတွေ ကြံစည်နေတာလဲ..."

ရဲ့ကျင်းလန်က ရယ်မောလျက် ဆိုလေသည်။

"ငါ့ရဲ့ တုံးအတဲ့ ညီလေးရာ... ငါ မင်းအတွက် တကယ်ကို စိတ်ပူမိပါတယ်... မင်း အခုထိ မသိသေးဘူးလား... ချီမြောင်ရွှမ်က ဟိုမှာ ရှိနေတာလေ၊ သူက ငါ့အနားမှာ အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့တာ... ဒီလောကမှာ ဖန်ဆင်းရှင်ဆေးလုံး ဆိုတာ မရှိသလို ဖန်ဆင်းရှင် သူတော်စင် ဆေးလုံး လည်း မရှိပါဘူး... ဒါကြောင့် သေသွားသင့်တဲ့ လူတစ်ယောက်က ဖန်ဆင်းရှင်ဆေးလုံးကို သုံးပြီး အသက်ဆက်ထားတယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို ပြောရင် အဲဒါ မင်းကို လိမ်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

ချူထျန်းချင်း၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး ဆိုချေ၏။

"ရဲ့ကျင်းလန်... ငါ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို လာပြီး မလှုပ်ခါနဲ့..."

ရဲ့ကျင်းလန်က သက်ပြင်းချလျက် ဆိုပေသည်။

"ဒီနေ့ သိုင်းလောကက သူရဲကောင်းတွေ အားလုံးရဲ့ ရှေ့မှာ... ငါ အရာအားလုံးကို ရှင်းပြပေးပါ့မယ်... အဲဒီနောက်မှာမှ မင်း ငါ့ကို တိုက်ချင်သေးတယ်ဆိုရင်တော့ ငါ မင်းကို သင်ခန်းစာကောင်းကောင်း ထပ်ပေးရမှာပေါ့... လွန်ခဲ့တဲ့ ခုနစ်နှစ်က ချင်းပြည်နယ်မှာ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းရော ကျိုကျန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့ရော မရှိသေးဘူးလေ... ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေ အတူတူ တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ တာအိုမေးမြန်းခြင်းဂိုဏ်း ပဲ ရှိတာပေါ့... အဲဒီတုန်းက မင်းက စီမံခန့်ခွဲရေးကို တာဝန်ယူပြီး ငါက နယ်မြေချဲ့ထွင်ဖို့ တာဝန်ယူခဲ့တာလေ... ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေ စည်းစည်းလုံးလုံးနဲ့ သိုင်းလောကကို အုပ်စိုးဖို့ဆိုတာ လက်တစ်ကမ်းမှာပဲ ရှိခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ တိုးတက်မှုက ကန့်သတ်ခံလာရသလို တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့ကို တိတ်တဆိတ် ပစ်မှတ်ထားပြီး နှိမ်နင်းနေတယ်လို့ ငါ ခံစားခဲ့ရတယ်... အဲဒါကို ငါ စုံစမ်းဖို့ မပြင်ရသေးခင်မှာပဲ... ကျိုးဖန်းဟွာ ပေါ်လာခဲ့တာပေါ့...

ညီလေး... ပထမဆုံး မြင်မြင်ချင်း ချစ်သွားတယ်ဆိုတဲ့ တိုက်ဆိုင်မှုမျိုးက ဒီလောကမှာ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ... တကယ်လို့ ရှိခဲ့ရင်လည်း အဲဒါက ရမ္မက် ဒါမှမဟုတ် တစ်စုံတစ်ခုကို ကြံစည်ထားလို့ပဲ ဖြစ်မှာပေါ့... ပြီးတော့ ဒီလောကမှာ ဘာအနာအဆာမှ မရှိဘဲ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ လူဆိုတာ ရှိတယ်လို့ ငါ မယုံဘူး... တကယ်လို့ ရှိခဲ့ရင်လည်း အဲဒါက ဟန်ဆောင်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

ချူထျန်းချင်းက လက်သီးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး တိတ်ဆိတ်နေ၏။

ကျန်းရှင်းကျွန်းပေါ်ရှိ သိုင်းသမားအားလုံးမှာလည်း တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေကြလေသည်။ ရဲ့ကျင်းလန်၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ၏ နက်နဲလှသော အတွင်းအားကြောင့် သူ၏ အသံမှာ အဝေးကြီးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသဖြင့် လူတိုင်း ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

ရဲ့ကျင်းလန်က ဆက်လက်ပြောကြားချေသည်။

"ချင်းပြည်နယ်ရဲ့ အလှဆုံး အမျိုးသမီး ကျိုးဖန်းဟွာက နတ်သမီးတစ်ပါးလို မင်းဆီကို ချဉ်းကပ်လာတာက ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုခု ရှိလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက မင်းက အချစ်မှာ လုံးလုံး နစ်မွန်းနေခဲ့တာဆိုတော့ ငါ ဘာပြောပြော မင်းက နားမထောင်ခဲ့ဘူးလေ... ငါ နားလည်ပါတယ်... ဘယ်လို သူရဲကောင်းပဲ ဖြစ်ဖြစ် အလှအပရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုကိုတော့ မတောင့်ခံနိုင်ဘူး မဟုတ်လား... နောက်ပိုင်းမှာတော့ ငါကိုယ်တိုင်တောင် ယိမ်းယိုင်ခဲ့ရပြီး ဒါက အကွက်ဆင်ထားတာမှန်း သိလျက်နဲ့တောင် ထောင်ချောက်ထဲကို ကျလုမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရတာလေ... ငါ့မှာ ထွက်သွားဖို့ကလွဲလို့ တခြားလမ်း မရှိခဲ့ဘူး... အဲဒီလို လုပ်မှသာ နောက်ကွယ်က လူက မင်းကို တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်ဖို့ တွန့်ဆုတ်နေမှာမို့လို့လေ... အဲဒါကြောင့် ငါ မင်းကို ရှုံးပေးခဲ့တာပေါ့... လူတိုင်းကတော့ ငါက ကျိုးဖန်းဟွာ အတွက်နဲ့ မင်းကို ပြိုင်ဆိုင်နေတယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြသလို ကျိုးဖန်းဟွာ ကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်ခဲ့မှာပေါ့...

ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ ညီလေးရာ... အလှအပ ထောင်ချောက် ဆိုတာက မင်းမှာ ဘာခံစားချက်မှ မရှိဘူးဆိုရင်တော့ အဲဒါက အရမ်းကို အောက်တန်းကျပြီး အနာအဆာတွေ ပြည့်နေတဲ့ လှည့်ကွက် တစ်ခုပဲလေ... ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း ပေါ်လာတယ်၊ ကျိုကျန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့ ပေါ်လာတယ်၊ ငါတို့ကြားက အက်ကြောင်းကလည်း ပိုပြီး ကြီးလာခဲ့တာပေါ့... နောက်ဆုံးမှာ အသေအကြေ တိုက်ခိုက်ရတော့မယ့် ကံကြမ္မာလို့ ထင်ခဲ့ကြပေမဲ့ အဲဒါတွေ အားလုံးက တစ်စုံတစ်ခုရဲ့ အကွက်ဆင်မှုမှန်း ငါ့ရင်ထဲမှာ သိနေခဲ့တာ...

ဒါကြောင့် အဲဒီနေ့က ကျိုးဖန်းဟွာ ငါ့ရှေ့ကို ပြန်ပေါ်လာပြီး ငါ သူမကို မတော်တဆ ဒဏ်ရာရစေခဲ့တဲ့ အချိန်မှာ နောက်ဆုံး အကွက်က စတင်နေပြီဆိုတာ ငါ သိလိုက်ရတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက ဖန်ဆင်းရှင်ဆေးလုံး က အတု ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့တော့ ငါ တကယ် မထင်ထားခဲ့ဘူး... ဒါကြောင့် ငါက ဖန်ဆင်းရှင်ဆေးလုံးကို တောင်းဖို့ ချီမြောင်ရွှမ် ဆီကို သွားခဲ့တာပေါ့... အဲဒီမှာတင် ထင်းဆုန်းစံအိမ်ကြီး မျိုးဖြုတ်ခံရတာနဲ့ ငါ့ကို အကွက်ဆင်တာတွေကို ကြုံခဲ့ရတာပဲ... ဒါပေမဲ့ နောက်ကွယ်က လူက နည်းနည်းတော့ တုံးအပုံရတယ်၊ အလုပ်ကို အပြီးသတ်အောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူးလေ... ချီမြောင်ရွှမ်က အဆုံးစီရင်သွားတယ်လို့ ယုံကြည်ပြီး မြှုပ်နှံလိုက်တာကိုး... တကယ်တမ်းကျတော့ ချီမြောင်ရွှမ်က ဘေးကင်းရာကို ခဏ ရှောင်နေခဲ့တာပဲလေ... အဲဒီနောက်မှာ ငါက သူ့ကို မြေကြီးထဲကနေ ပြန်ဖော်ခဲ့ပြီး အလောင်းကို တခြားလူတစ်ယောက်နဲ့ အစားထိုးလိုက်တာပေါ့...

ချီမြောင်ရွှမ်ရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် သူ့ရဲ့ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို အတုလုပ်ဖို့က လွယ်လွယ်လေးပါ... အဲဒါကြောင့် နောက်ပိုင်းမှာ ဘယ်သူက အမှန် ဘာက မှားယွင်းတာ ရှာမတွေ့နိုင်တာပေါ့... ပြီးတော့ ငါလည်း ချီမြောင်ရွှမ် ဆီကနေ ဖန်ဆင်းရှင်ဆေးလုံး ဆိုတာ ဒီလောကမှာ မရှိဘူးဆိုတဲ့ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရတာပဲ..."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်းက ချီမြောင်ရွှမ်ကို အလိုအလျောက် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။

သင်္ဘောဦးတွင် ရပ်နေသော ချီမြောင်ရွှမ်က သက်ပြင်းဖွဖွ ချလိုက်ပြီး အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ပြောကြားလိုက်လေသည်။

"မိတ်ဆွေတို့... ဒီနေ့မှာ ကျွန်တော် လူသိရှင်ကြား ကြေညာချင်တာကတော့ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ပြောသလိုပါပဲ... ဒီလောကမှာ ဖန်ဆင်းရှင်ဆေးလုံးရော ဖန်ဆင်းရှင် သူတော်စင် ဆေးလုံးရော မရှိခဲ့ပါဘူး... ကျွန်တော် ဒီလို အလိမ်အညာကို ဖန်တီးခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဇာတ်လမ်းဟောင်း တစ်ခုကြောင့်ပါ... ဆေးဆရာ တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ရောဂါတွေကို ကုပေးနိုင်ပေမဲ့ နှလုံးသားဒဏ်ရာကိုတော့ မကုပေးနိုင်ဘူးလေ... အဲဒီတုန်းက ချစ်ရသူကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတဲ့ သိုင်းလောကက မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ကို နှစ်သိမ့်ပေးဖို့အတွက် ဖန်ဆင်းရှင်ဆေးလုံး နဲ့ ဖန်ဆင်းရှင် သူတော်စင် ဆေးလုံး ကို ကျွန်တော် တမင် ဖန်တီးခဲ့တာပါ... ရလဒ်အနေနဲ့ကတော့ အဲဒီဇာတ်လမ်းက သိုင်းလောက တစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားပြီး လူတိုင်းက အစစ်လို့ ယုံကြည်သွားကြတာပေါ့..."

ဖန်ဆင်းရှင်ဆေးလုံးမှာ အတုဖြစ်ကြောင်း ချီမြောင်ရွှမ်က ဝန်ခံလိုက်သည်နှင့် လူအုပ်ကြီးမှာ ချက်ချင်း ဆူညံသွားတော့၏။

ချူထျန်းချင်းက တုန်ယင်သော လေသံဖြင့် ဆိုပေသည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါဆိုရင်... ငါ ကိုယ်တိုင်... ငါ ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့တာလေ... ဖန်းဟွာက ဖန်ဆင်းရှင်ဆေးလုံးကို သောက်ပြီး အသက်ပြန်ရှင်လာတာကို ငါ ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့တာ..."

ချီမြောင်ရွှမ်က ပြန်လည်ပြောကြားလေ၏။

"အဲဒါက သူမ တစ်ခါမှ မသေခဲ့ဘူးဆိုတာကိုပဲ သက်သေပြနေတာပေါ့..."

ချူထျန်းချင်းက ငြင်းဆိုချေသည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... ငါ မှားမှာ မဟုတ်ပါဘူး... တကယ်လို့သာ သူမက ဟန်ဆောင်သေတာဆိုရင် ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ် လှည့်စားနိုင်မှာလဲ..."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းရှင်းကျွန်းပေါ်၌... ကူချူတုန်းက ကူမော့ကို အသံလှိုင်းဖြင့် ဆိုလေ၏။

"အစ်ကို... ကျွန်မ ကျန်းချီစံအိမ်မှာ ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို ရုတ်တရက် သတိရသွားတယ်..."

ကူမော့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပေသည်။

သူလည်း သတိရလိုက်ပါသည်၏။ ကျန်းချီစံအိမ်တုန်းက ပိုင်ယင်းနှင့် သူ၏ လူအုပ်စုမှာ လိပ်အသက်ရှူနည်းပညာ ကို သုံးပြီး ခေါင်းတလားထဲမှာ ပုန်းနေခဲ့ကြသဖြင့် သူ့ကိုတောင် လှည့်စားနိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ သူကိုယ်တိုင် ခေါင်းတလားဘေးမှာ ရှိနေတာတောင် မည်သည့် နှလုံးခုန်သံ သို့မဟုတ် အသက်ရှူသံကိုမျှ အာရုံမရခဲ့သဖြင့် အလောင်းများဟုသာ ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

သူကိုယ်တိုင်တောင် လှည့်စားခံရနိုင်သည်ဆိုလျှင် ချူထျန်းချင်းကို လှည့်စားရန်မှာ မခက်ခဲလှသည်မှာ သေချာပေ၏။

သင်္ဘောပေါ်ရှိ ချီမြောင်ရွှမ်က သက်ပြင်းချလျက် ဆိုလေသည်။

"မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် ချူ... ဒီလောကမှာ ဟန်ဆောင်သေတာကို အစစ်အလား ထင်ရအောင် လုပ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်... ဥပမာအနေနဲ့ ကျွန်တော်က ငွေအပ်တစ်ချောင်းကို သုံးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေနေသလိုမျိုး ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်သလို ဘယ်သူမှလည်း အတုမှန်း သိမှာ မဟုတ်ပါဘူး... နောက်တစ်ခုက ကျွန်တော့်ရဲ့ သွေးသောက်ညီအစ်ကို ပိုင်ယင်း ဆီမှာလည်း အသက်ရှူခြင်း သိမ်မွေ့စွာ ဆက်နွယ်ခြင်း အတတ် ဆိုတာ ရှိတယ်လေ၊ အဲဒါက နှလုံးခုန်သံနဲ့ အသက်ရှူသံကို ခဏတာ ရပ်တန့်နိုင်ရုံတင်မကဘဲ တစ်ချိန်တည်းမှာလည်း ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆက်ပြီး အလုပ်လုပ်နေအောင် လုပ်ထားနိုင်တာပေါ့... ကျွန်တော် မှားမယ် မထင်ရင်တော့ ကျိုးဖန်းဟွာက အသက်ရှူခြင်း သိမ်မွေ့စွာ ဆက်နွယ်ခြင်း အတတ် ကို သုံးသွားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

ချူထျန်းချင်းက အေးစက်စွာ မေးမြန်းလိုက်ချေ၏။

"မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ... ဖန်းဟွာက အဲဒီ လူယုတ်မာ ပိုင်ယင်းနဲ့ ပတ်သက်မှု ရှိနေတယ်လို့ ပြောချင်တာလား... ဒီကိစ္စရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်သူ ရှိနေတာလဲ... ပိုင်ယင်း လား..."

ရဲ့ကျင်းလန်က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုပေသည်။

"ညီလေး... မင်း ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆက်ပြီး လှည့်စားနေဦးမှာလဲ... ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေကို ရန်တိုက်ပေးနိုင်တဲ့ အင်အားစုက ဒီလောကမှာ အများကြီး မရှိသလို၊ ဒီကနေ အကျိုးအမြတ် ရနိုင်တဲ့လူကလည်း ပိုပြီး နည်းတာပေါ့..."

ရဲ့ကျင်းလန် ပြောနေစဉ်မှာပင် ချူထျန်းချင်းသည် ရွှမ်နွီနန်းတော် ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လျက် အေးစက်စွာ ဆိုလေ၏။

"ကျောက်စိမ်းဟင်းလင်းပြင် ဘိုးဘေး... နန်းတော်သခင်မ ဆု... အခုအချိန်အထိ ရှင်တို့နှစ်ယောက်က ဘယ်လောက်အထိ ဆက်ပြီး ပုန်းနေဦးမှာလဲ၊ ဘယ်တော့မှ ထွက်လာပြီး ဝန်ခံမှာလဲ... သင်္ဘောပေါ်မှာ ရှိနေတဲ့ နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးနဲ့ ကျိုးဖန်းဟွာတို့ကို နှိုးပေးဖို့ သမားတော်ချီ ကို ကျွန်တော် တကယ်ပဲ တောင်းဆိုရတော့မှာလား..."

လူတိုင်းက ရွှမ်နွီနန်းတော် အုပ်စုဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပေ၏။

ရန်ရှန်းမေ့သည် သူမ၏ လက်ထဲရှိ တောင်ဝှေးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ခါလိုက်ရာ တောင်ဝှေးမှာ ကျိုးကြေသွားပြီး ထိပ်တန်း ဓားရှည်တစ်လက် ပေါ်ထွက်လာချေသည်။ သူမက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလေ၏။

"ကိစ္စတွေက ဒီအဆင့်ထိ ရောက်လာပြီဆိုတော့လည်း ငါ ဘာမှ ပြောစရာ မရှိတော့ပါဘူး... ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့... ဒီနေ့ တွမ့်ဟွမ် ချောက်ကမ်းပါးမှာ အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲကတော့ မလွဲမသွေ ဖြစ်လာမှာပါပဲ..."

အပိုင်း (၁၅၆) - မဟာသိုင်းဆရာကြီးများ၏ တိုက်ပွဲ စတင်ခြင်း

ရဲ့ကျင်းလန်က အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ဆို၏။

"စီနီယာရန်... အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲကတော့ ရှောင်လွှဲလို့ မရတာ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမတိုင်ခင်မှာ ကျွန်တော် မေးစရာ မေးခွန်းအချို့ ရှိပါတယ်... ရမလားဟင်..."

ရန်ရှန်းမေ့က ပြတ်သားစွာ ပြန်ပြောလေသည်။

"မေးပါ..."

ရဲ့ကျင်းလန်က လက်ပူးဆုပ်လျက် ဆိုပေ၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ပထမဆုံး မေးခွန်းကတော့ လင်းချီရှား ကျွန်တော့်အနားကို ရောက်လာတာက စီနီယာတို့ စီစဉ်ထားတာလား ဆိုတာပါပဲ..."

တစ်ခဏမျှ လူတိုင်းက လင်းချီရှားကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြချေသည်။ လင်းချီရှားနှင့် ရဲ့ကျင်းလန်တို့၏ ကိစ္စမှာ သိုင်းလောကတွင် လတ်တလောမှ ရေပန်းစားလာသည့် သတင်းတစ်ခု ဖြစ်၏။ ယခင်ကတော့ လင်းချီရှား၏ ချစ်သူကို နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးက လုယူသွားသည်ဟုသာ ကောလာဟလ ထွက်ခဲ့သော်လည်း ထိုလူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း မသိခဲ့ကြဘဲ အမျိုးမျိုး ခန့်မှန်းနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ရဲ့ကျင်းလန်နှင့် နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးတို့၏ မင်္ဂလာရက်ကို သတ်မှတ်လိုက်ပြီးနောက်မှသာ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် လူမှာ ဓားဧကရာဇ် ရဲ့ကျင်းလန် ဖြစ်ကြောင်း သိုင်းလောကက သိရှိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်လေ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လင်းချီရှား၏ မျက်နှာမှာ မည်သည့် အမူအရာမျှ မရှိသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌မူ ရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

ရန်ရှန်းမေ့က လင်းချီရှားကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် ခေါင်းယမ်းလျက် ဆိုချေ၏။

"သူမနဲ့ မင်း တွေ့ခဲ့တာက တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက်ပါ... မူလ အစီအစဉ်ကတော့ နန်ကုန်းယွဲ့ရှီး အတွက်ပဲလေ..."

ရဲ့ကျင်းလန်က အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားဟန်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုရင် စီနီယာတို့က ဘာလို့ အဲဒီအတိုင်း ဆက်မလုပ်ခဲ့တာလဲ..."

ရန်ရှန်းမေ့က အကူအညီမဲ့ဟန်ဖြင့် ဖြေကြားပေ၏။

"ငါလည်း အဲဒီအတိုင်း ဆက်လုပ်ဖို့ စဉ်းစားခဲ့ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီကလေးမက အရမ်း ခေါင်းမာပြီး မပြောင်းလဲတတ်ဘူးလေ... သူမက အဲဒီလိုမျိုး ကိစ္စတွေကို မလုပ်နိုင်ဘူးလေ... သူမကိုသာ အဲဒီအစီအစဉ်ကို လုပ်ခိုင်းလိုက်မယ်ဆိုရင် ရလဒ်ကတော့ လူကော ငွေကော ဆုံးရှုံးရမှာပဲ ရှိတာပေါ့..."

ရဲ့ကျင်းလန်က နားလည်သွားဟန်ဖြင့် ဆိုချေသည်။

"ဒါကြောင့်ကိုး..."

ရဲ့ကျင်းလန်က လင်းချီရှားဘက်သို့ လှည့်၍ လက်ပူးဆုပ်လျက် ဆိုလေ၏။

"မိန်းကလေးလင်း... တကယ်ပဲ တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော် ရှင့်အပေါ်မှာ အမြဲတမ်း သံသယတွေ ရှိနေခဲ့မိလို့ပါ..."

လင်းချီရှားကမူ ရဲ့ကျင်းလန်ဘက်မှ မျက်နှာကို လွှဲလိုက်ပေသည်။

ရဲ့ကျင်းလန်က စကားပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း စကားလုံးများ ထွက်မလာခဲ့ချေ။ ထို့နောက် သူက လက်ပူးဆုပ်လျက် ဆက်လက်ပြောကြားလေ၏။

"နောက်ထပ် ဒုတိယ မေးခွန်းကတော့ ယွင်ပြည်နယ်ရဲ့ မဟာသူရဲကောင်း ကူမော့ အတွက်ပါ..."

ရဲ့ကျင်းလန်က ကူမော့ဘက်သို့ လှည့်၍ လက်ပူးဆုပ်လျက် မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"သူရဲကောင်းကူ... ကျွန်တော်နဲ့ ရွှမ်နွီနန်းတော်တို့ရဲ့ ကိစ္စမှာ ဝင်ပါဖို့ စိတ်ကူးရှိလား..."

လူတိုင်း၏ အကြည့်များက ကူမော့အပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။

ကူမော့က မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး လက်ပူးဆုပ်လျက် ပြန်လည်ပြောကြားလေသည်။

"ကျွန်တော်က ရွှမ်နွီနန်းတော်က လူ မဟုတ်ပါဘူး... နတ်သမီးလင်းနဲ့ ခင်မင်တဲ့အတွက်သာ အတူတူ လာခဲ့တာပါ... ဒါကြောင့် ဒီနေ့ ကိစ္စမှာ ကျွန်တော် ဝင်မပါပါဘူး..."

ရဲ့ကျင်းလန်က ကူမော့ကို လက်ပူးဆုပ် ဂါရဝပြုလိုက်ချေ၏။

ကူမော့က ဆက်လက်၍ ဆိုပေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သမားတော်ကို မေးစရာ ကိစ္စတစ်ခုတော့ ရှိပါတယ်..."

သင်္ဘောဦးမှ ချီမြောင်ရွှမ်က လက်ပူးဆုပ်လျက် ပြန်လည်ပြောကြားလေ၏။

"သူရဲကောင်းကူ... ဘာမေးချင်လဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်... စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော် ကတိမဖျက်ပါဘူး... ဒီနေ့ ကိစ္စတွေ ပြီးသွားတာနဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ မျက်စိကို ကျွန်တော် ကုပေးပါ့မယ်..."

ကူမော့ကလည်း ပြန်လည် လက်ပူးဆုပ်လျက် ဆိုချေသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျွန်တော့်မှာတော့ တခြား ပြောစရာ မရှိတော့ပါဘူး..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကူမော့သည် ကူချူတုန်းကို ခေါ်ကာ ရွှမ်နွီနန်းတော် အုပ်စုကြားမှ ထွက်ခွာလာခဲ့၏။ ရွှမ်နွီနန်းတော်မှ တပည့်များကလည်း သူတို့အတွက် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြပေသည်။ ကူမော့မှာ သစ္စာမရှိသူဟု မည်သူမျှ မယူဆကြချေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကူမော့နှင့် ရွှမ်နွီနန်းတော်မှာ မည်သည့် ပတ်သက်မှုမှ မရှိသလို ယနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ ကိစ္စရပ်များအရ ရွှမ်နွီနန်းတော်ကသာ အမှားလုပ်ထားသည်မှာ ထင်ရှားနေသောကြောင့် ဖြစ်လေ၏။

ချူထျန်းချင်းက မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"ရဲ့ကျင်းလန်... မင်း မေးလို့ ပြီးပြီလား..."

ရဲ့ကျင်းလန်က ပြန်ဖြေချေ၏။

"ပြီးပါပြီ..."

ချူထျန်းချင်းက ဆိုလေသည်။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင်တော့ ငါ့အလှည့်ပဲ... ဒါဆို ဖန်းဟွာက ခင်ဗျားတို့ ရွှမ်နွီနန်းတော်က လူပေါ့... သူမနဲ့ ကျွန်တော် စတွေ့ခဲ့တာကစပြီး ချစ်ခဲ့ကြတာတွေ အားလုံးက ရှင့်တို့ ရွှမ်နွီနန်းတော်ရဲ့ အကွက်ဆင်မှုတွေပေါ့..."

ရန်ရှန်းမေ့က ပြန်လည်ဖြေကြားပေ၏။

"မဟုတ်ဘူး... အဲဒါက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ်ပဲ၊ ရွှမ်နွီနန်းတော်က တပည့်တွေကတော့ ဒီကိစ္စကို မသိကြပါဘူး..."

ချူထျန်းချင်းက ထပ်မံမေးမြန်းလေသည်။

"ဘာလို့လဲ... ခင်ဗျားက သိုင်းလောကမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ ဆရာကြီး တစ်ယောက်လေ၊ လူအများက လေးစားရတဲ့ မဟာသိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက်ပါ... ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ယုတ်မာတဲ့ ကိစ္စကို လုပ်ရတာလဲ..."

ရန်ရှန်းမေ့က ရှင်းပြလေ၏။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ တပည့်တွေ အားလုံးက စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းနေလို့ပဲလေ... ငါ သူတို့အတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ အခြေအနေတွေ ဖန်တီးပေးထားပေမဲ့ မင်းတို့လို လူငယ်တွေရဲ့ အရှိန်အဝါအောက်မှာ သူတို့တွေက ပျောက်ကွယ်နေကြတာကိုး... ငါကိုယ်တိုင် ရွှမ်နွီနန်းတော်ကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး ချင်းပြည်နယ်ရဲ့ နံပါတ် ၁ သိုင်းဂိုဏ်း ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာလေ... ငါ ရန်ရှန်းမေ့က ချင်းပြည်နယ်ရဲ့ နံပါတ် ၁ သိုင်းဆရာကြီးပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါ အသက်ကြီးလာတဲ့ အချိန်မှာ မင်းတို့နှစ်ယောက် တည်ထောင်ထားတဲ့ တာအိုမေးမြန်းခြင်းဂိုဏ်း က ငါ့ရဲ့ ရွှမ်နွီနန်းတော်ကို ကျော်တက်ပြီး တိုက်စားလာတာကိုတော့ ငါ ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်မနေနိုင်ဘူးလေ... အဲဒါကို ငါ လက်မခံနိုင်ဘူး..."

ချူထျန်းချင်းက မကျေမနပ်ဖြင့် ဆိုချေသည်။

"ဒါကြောင့် ခင်ဗျားက ကျွန်တော်နဲ့ ရဲ့ကျင်းလန်ကြားမှာ သွေးခွဲဖို့အတွက် ကျိုးဖန်းဟွာကို စီစဉ်ခဲ့တာပေါ့... သူမသာ အမှန်တရားကို အသိခံလိုက်ရလို့ အသက်ဆုံးရှုံးသွားမှာကို ခင်ဗျား မကြောက်ဘူးလား..."

ရန်ရှန်းမေ့က ပြတ်သားစွာ ဆိုပေ၏။

"ငါ့ဂိုဏ်းက တပည့်တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာပါမဟုတ်ဘူး….. ငါ့ရဲ့ ရွှမ်နွီနန်းတော်က တပည့်ထောင်ပေါင်းများစွာ သေသွားရင်တောင် ငါကတော့ မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်မှာ မဟုတ်ဘူး... ငါ လိုချင်တာက ကျောက်စိမ်းဟင်းလင်းပြင် ဘိုးဘေး အဖြစ် အမြဲတမ်း ရှိနေဖို့၊ သိုင်းလောကရဲ့ နံပါတ် ၁ အဖြစ် အမြဲ ရှိနေပြီး အစွမ်းထက်ဆုံး အင်အားစုကို ဆုပ်ကိုင်ထားဖို့ပဲလေ... တပည့် အနည်းငယ် သေတာက ဘာအရေးကြီးလို့လဲ... တပည့်တွေကိုတော့ အစားထိုးလို့ ရတာပဲ... ငါ ရှိနေသရွေ့ ရွှမ်နွီနန်းတော်က ရှိနေမှာပဲလေ... ချင်းပြည်နယ်ရဲ့ သိုင်းလောကကို ငါ မသေမချင်း ငါ့ခြေဖဝါးအောက်မှာပဲ ရှိနေစေချင်တာ... ငါ့ရဲ့ သြဇာအာဏာကို ဘယ်သူ့ကိုမှ လာပြီး စိန်ခေါ်ခွင့် မပေးနိုင်ဘူး... ဒါကြောင့် မင်းတို့ လူငယ်နှစ်ယောက်ကတော့ သေသင့်တာပေါ့..."

ချူထျန်းချင်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟောက်လိုက်လေသည်။

"ရန်ရှန်းမေ့... မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရတာလဲ... ကျိုးဖန်းဟွာရော နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးရော မင်းရဲ့ အစီအစဉ်တွေအတွက် အသက်ကိုတောင် ရင်းခဲ့ကြတာလေ... မင်းမျက်လုံးထဲမှာ သူတို့က အစားထိုးလို့ ရတဲ့ အရာတွေလောက်ပဲလား..."

ရန်ရှန်းမေ့က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုချေ၏။

"သူတို့က အစားထိုးလို့ မရတဲ့ အရာတွေ မဟုတ်ပါဘူး... သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက အရမ်းကို လှကြတယ်လေ... မဟုတ်ရင်လည်း သူတို့ရဲ့ မိသားစုတွေကို သုံးပြီး သူတို့ကို ငါ ဘယ်လိုလုပ် ခြိမ်းခြောက်နိုင်မှာလဲ..."

ချူထျန်းချင်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပေသည်။

"မင်းက သူတို့ကို ဒီလိုမျိုး အတင်းအကျပ် လုပ်ခဲ့တာပေါ့... မင်းက တကယ်ကို ရက်စက်လွန်းတယ်... မင်းရဲ့ ကိုယ်ကျိုးအတွက်နဲ့ သိုင်းလောကမှာ ပဋိပက္ခတွေ ဖန်တီးဖို့ ဝန်မလေးခဲ့သလို မင်းရဲ့ တပည့်တွေကိုလည်း အသုံးချခဲ့တာပဲ... မင်း သေသင့်တယ်..."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းရှင်းကျွန်းပေါ်ရှိ သိုင်းသမားများမှာ ဆူညံစွာဖြင့် ထိုကိစ္စကို ဝေဖန်နေကြတော့၏။

နာမည်ကျော် ကျောက်စိမ်းဟင်းလင်းပြင် ဘိုးဘေးမှာ ဤမျှအထိ ယုတ်မာသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ ဂုဏ်သတင်းအတွက် မည်သည့် နည်းလမ်းမျိုးကိုမဆို သုံးစွဲရဲသူဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် လူအများမှာ အံ့အားသင့်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကူချူတုန်းက ကူမော့၏ ဘေးတွင် ရပ်လျက် တိုးတိုးလေး မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"အစ်ကို... ရန်ရှန်းမေ့က ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နေရတာလဲ... သူက တကယ်ကို မုန်းစရာ ကောင်းလိုက်တာ... တင်းချန်ဆရာတော်က သူမမှာ ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ သူမက ကိုယ့်တပည့်တွေကိုတောင် ဂရုမစိုက်ဘဲ ခြိမ်းခြောက်ပြီး အသုံးချခဲ့မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

ကူမော့က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ယမ်းလျက် ဆိုချေသည်။

"သူမမှာ ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိတာတော့ အမှန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်အထိ ရက်စက်မယ့် လူမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး..."

ကူချူတုန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် ဆိုပေ၏။

"ဟင်... ဒါပေမဲ့ သူမကိုယ်တိုင် ဝန်ခံသွားတာလေ..."

ကူမော့က ရှင်းပြလေသည်။

"ဒါက ရွှမ်နွီနန်းတော် အတွက် လမ်းစတစ်ခု ချန်ထားခဲ့တာပါ... ဒီနေ့ ရဲ့ကျင်းလန်က အရာအားလုံး ပြင်ဆင်လာတာလေ... တိတိကျကျ ပြောရရင် ချီမြောင်ရွှမ် ပေါ်လာကတည်းက ရွှမ်နွီနန်းတော်နဲ့ ရန်ရှန်းမေ့တို့ ပျက်စီးဖို့ ကံပါလာခဲ့တာပေါ့... ရန်ရှန်းမေ့က အပြစ်တွေ အားလုံးကို သူမတစ်ယောက်တည်း ခေါင်းခံလိုက်ပြီး ရွှမ်နွီနန်းတော်ကို ဒီကိစ္စတွေထဲကနေ ဖယ်ထုတ်ပေးလိုက်တာပဲ၊ အဲဒီလို လုပ်မှသာ ရွှမ်နွီနန်းတော်က ဆက်ပြီး တည်ရှိနိုင်မှာမို့လို့လေ..."

ကူချူတုန်းက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် ဆိုချေ၏။

"အော်... အဲဒီလိုလား... ဒါဆိုရင်တော့ သူမက သိပ်ပြီး မဆိုးဘူးလို့ ပြောလို့ရတာပေါ့... ဟူး... အစ်ကို... သူမက လူကောင်းလား လူဆိုးလား ဆိုတာကို ကျွန်မ မခွဲခြားတတ်တော့ဘူး..."

ကူမော့က အနည်းငယ် ပြုံးလျက် ဆိုပေသည်။

"လောကမှာ အဖြူနဲ့ အမည်းဆိုတာ ဒီလောက် မရိုးရှင်းပါဘူး... ရန်ရှန်းမေ့ရဲ့ ရှုထောင့်က ကြည့်ရင်တော့ သူမ ဘာမှ အမှားမလုပ်ခဲ့ပါဘူး... သူမက ရွှမ်နွီနန်းတော်ကို တစ်ယောက်တည်း တည်ထောင်ခဲ့ပြီး တပည့်ပေါင်း ထောင်ချီတဲ့အထိ စည်ကားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာလေ... သူမကတော့ သူမ မသေမချင်း ဒီအတိုင်း ဆက်သွားနိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာပေါ့... ဒါပေမဲ့ သိုင်းလောကမှာ လူငယ်နှစ်ယောက်က အရမ်းကို အစွမ်းထက်ပြီး ပေါ်လာခဲ့တယ်လေ၊ သူတို့ကလည်း ရွှမ်နွီနန်းတော်ရဲ့ အမိန့်ကို နားမထောင်ကြဘူးပေါ့... သူမရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေအရဆိုရင် အဲဒီလူငယ် နှစ်ယောက်ကြောင့် ရွှမ်နွီနန်းတော်က အရင်က ရုံဆန်းဂိုဏ်းလိုပဲ ပျက်စီးသွားမှာကို သူမ မြင်ခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်... အရေးကြီးတာက ရွှမ်နွီနန်းတော်က အမျိုးသမီးတွေချည်းပဲ ရှိတာဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ နိဂုံးက ပိုပြီး ဆိုးရွားနိုင်တာပေါ့... ဒါကြောင့် သူမက သူမရဲ့ တပည့်တွေနဲ့ ဂိုဏ်းသား ထောင်ပေါင်းများစွာ အတွက်ဆိုပြီး အဲဒီလူငယ် နှစ်ယောက်ကို နှိမ်နင်းဖို့ နည်းလမ်းမျိုးစုံ သုံးခဲ့တာပဲ...

ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူငယ် နှစ်ယောက်က အရမ်း အစွမ်းထက်နေတော့ သူမရဲ့ နည်းလမ်းတွေ အားလုံး ကျရှုံးပြီး အမှန်တရားက ပေါ်ပေါက်သွားခဲ့တာပေါ့... ဒါကြောင့် ဂိုဏ်းကို ဆက်ပြီး ထိန်းသိမ်းဖို့နဲ့ သူမရဲ့ တပည့်တွေကို သိက္ခာရှိရှိ ထွက်သွားခွင့်ပေးဖို့အတွက် သူမက အပြစ်တွေ အားလုံးကို တစ်ယောက်တည်း ခေါင်းခံလိုက်တာပဲ... ဒီရှုထောင့်က ကြည့်ရင်တော့ သူမက မဆိုးဘူးလို့ ပြောလို့ရတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ချူထျန်းချင်းနဲ့ ရဲ့ကျင်းလန်တို့ရဲ့ ရှုထောင့်က ကြည့်ရင်တော့... သူတို့ ညီအစ်ကိုတွေ အတူတူ ကြိုးစားလာခဲ့တာကို တစ်ခါမှ မဆုံဖူးတဲ့ အဘွားကြီး တစ်ယောက်က အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ လာပြီး သွေးခွဲတယ်၊ အချင်းချင်း သတ်ခိုင်းတယ်လေ...

သူတို့ရဲ့ ဇနီးတွေကလည်း အဲဒီအဘွားကြီး လွှတ်လိုက်တဲ့ သူလျှိုတွေ ဖြစ်နေတယ်ဆိုတော့ တကယ်ကို ယုတ်မာတဲ့ လုပ်ရပ်ပေါ့... ဒါကြောင့် လူကောင်းလား လူဆိုးလား ဆိုတာက... ဘယ်ရှုထောင့်ကနေ ကြည့်လဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တာပါ... သေချာတာပေါ့၊ မွေးရာပါ ယုတ်မာလွန်းလို့ အရှင်လတ်လတ် အရေခွံခွာပစ်သင့်တဲ့ လူမျိုးတွေလည်း ရှိတာပေါ့...”

ကူချူတုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုလေ၏။

"နားလည်ပါပြီ အစ်ကို... နောက်ဆုံးတော့ လူကောင်းနဲ့ လူဆိုးဆိုတာက သတ်မှတ်ချက်တွေအပေါ်မှာပဲ မူတည်တာပေါ့... ဒါကြောင့် သိုင်းလောကထဲကို ဝင်လာပြီဆိုရင်တော့ လူကောင်း လူဆိုးကို ကိုယ်တိုင် သတ်မှတ်နိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် ကြိုးစားရမှာပဲ၊ အဲဒါမှ တကယ့် အောင်မြင်မှုပေါ့..."

ကူမော့က အနည်းငယ် အံ့သြသွားပြီး လက်မထောင်ပြလျက် ဆိုချေသည်။

"နင်ကတော့ တကယ်ကို အမြင်ကျယ်လာပြီပဲ..."

ထိုစဉ် လူအုပ်ကြီးကြားမှ လူနှစ်ယောက် ကူမော့တို့ရှိရာသို့ လျှောက်လာကြ၏။ ၎င်းတို့မှာ ကျိုးချင်းဖုန်းနှင့် ချင်းပြည်နယ် တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့၏ အရှေ့ပိုင်း တပ်မှူး ချန်ယွင်ချောင် တို့ ဖြစ်ကြပေသည်။

ကူချူတုန်းက အံ့သြစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"ရှင်တို့ တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့ကလည်း ဘာလို့ လာပြီး ပျော်နေကြတာလဲ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ရယ်မောလျက် ပြန်ပြောချေသည်။

"တွမ့်ဟွမ် ချောက်ကမ်းပါးမှာ ဒီလောက်အထိ ဆူညံနေတာကို တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့က လူမလွှတ်ဘူးဆိုရင်တော့ ထူးဆန်းနေမှာပေါ့... ဒီလောက်အထိ သိုင်းဆရာကြီးတွေ စုနေတာကို ပုန်ကန်မှုလို့တောင် သတ်မှတ်လို့ ရတာလေ... အဲဒါအပြင် သူတို့သာ မလာခဲ့ရင် ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းကို ငါ ကြည့်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလေ... ဒီနေ့ပြီးရင်တော့ နာမည်ကျော် ဂိုဏ်းကြီးတွေထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ ရွှမ်နွီနန်းတော်ကတော့ ဆုတ်ယုတ်သွားတော့မှာပဲ..."

ကူချူတုန်းက နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ချိုးလျက် ဆိုပေ၏။

"ဒါက တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့ အလိုရှိနေတဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ချန်ယွင်ချောင်က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလျက် ဆိုလေသည်။

"မိန်းကလေးချူတုန်း... တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့အပေါ်မှာ မတရား မစွပ်စွဲပါနဲ့ဦး... ရွှမ်နွီနန်းတော်က သိုင်းလောက ခေါင်းဆောင်အဖြစ် မသင့်တော်တော့ဘူးလို့ တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့က ယူဆထားတာကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ မငြင်းပါဘူး... သူတို့က ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းနဲ့ ကျိုကျန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့ကို မနှိမ်နင်းနိုင်တော့ဘူးလေ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို အခွင့်အရေး ပေးခဲ့ပါသေးတယ်... တကယ်လို့ တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့ကသာ တိတ်တဆိတ် ခွင့်မပြုခဲ့ရင် ရွှမ်နွီနန်းတော်က တွမ့်ဟွမ် ချောက်ကမ်းပါးက အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲကို ဒီလောက်အထိ ချောချောမွေ့မွေ့ ဖန်တီးနိုင်ပါ့မလား... ဒါပေမဲ့ ရွှမ်နွီနန်းတော် ကိုယ်တိုင်ကကို စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းနေတာပါ... သူတို့က လောဘတွေ အရမ်းကြီးပြီး အသာစီးရချင်လွန်းတော့ နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးကိုတောင် အစီအစဉ်အတွက် အသေခံခိုင်းခဲ့တာလေ... တကယ်လို့သာ သူတို့က ဒီလောက်အထိ မယုတ်မာခဲ့ရင် ရဲ့ကျင်းလန်ရဲ့ စကားတွေက အခုလို အစွမ်းထက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... သူတို့ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက် တိုက်ခိုက်ကြပြီး ရွှမ်နွီနန်းတော်က အကျိုးအမြတ်တွေ ရသွားမှာပေါ့...

ဒါပေမဲ့ ရွှမ်နွီနန်းတော်ကတော့ ဘာမှ အရှုံးမခံချင်ဘူးလေ... ကျွန်တော် မှားမယ် မထင်ရင်တော့ သူတို့ရဲ့ အစီအစဉ်က ချူထျန်းချင်းနဲ့ ရဲ့ကျင်းလန်တို့ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရတာ ဒါမှမဟုတ် နှစ်ယောက်လုံး သေသွားတာကို စောင့်ပြီးမှ နည်းလမ်းတစ်ခုခုနဲ့ အစဖျောက်လိုက်ဖို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်... အဲဒီနောက်မှာ ကျိုးဖန်းဟွာနဲ့ နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးတို့ရဲ့ ဇနီးအဆင့်အတန်းကို သုံးပြီး ကျိုကျန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့နဲ့ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းကို တိုက်ရိုက် သိမ်းပိုက်လိုက်ဖို့ပေါ့... တကယ်ကို ကောင်းတာမှန်သမျှ အကုန်ယူချင်နေကြတာပဲ... သူတို့က တခြားလူတွေကို တကယ်ပဲ လူအတွေလို့ ထင်နေကြတာလား..."

ကူချူတုန်းက မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ချန်ယွင်ချောင်၏ စကားများမှာ လုံးဝ ယုတ္တိရှိကြောင်း သဘောပေါက်သွား၏။ အကယ်၍သာ ကျိုးဖန်းဟွာနှင့် နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးတို့က ဟန်ဆောင်သေတာ မဟုတ်ဘဲ တကယ် သေသွားခဲ့မယ်ဆိုရင် ချီမြောင်ရွှမ် ပေါ်လာလည်း ဘာမှ ထူးမှာ မဟုတ်ချေ။ ရွှမ်နွီနန်းတော်ကနေပြီး ရဲ့ကျင်းလန်က ချီမြောင်ရွှမ်နဲ့ ပေါင်းပြီး ရွှမ်နွီနန်းတော်ကို အကွက်ဆင်ပါတယ်ဆိုပြီး ပြန်စွပ်စွဲလိုက်ဖို့က လွယ်လွယ်လေးလေ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ချူထျန်းချင်းက ရဲ့ကျင်းလန်ကို မသေမချင်း တိုက်ခိုက်ရမှာကတော့ ရှောင်လွှဲလို့ မရတော့ဘူးပေါ့။

ကူမော့က ပြုံးလျက် ဆိုပေသည်။

"ဒါက သိုင်းလောကသားတွေနဲ့ အစိုးရ အရာရှိတွေရဲ့ ကွာခြားချက်ပဲလေ..."

ကူချူတုန်းက မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"ဘာကွာခြားတာလဲ..."

ကူမော့က ရှင်းပြချေသည်။

"အစိုးရ အရာရှိတွေကတော့ သာမန်လူတွေအတွက် သူတို့က လူကောင်းလား လူဆိုးလားဆိုတာ ခွဲခြားရ ခက်ပေမဲ့ သူတို့ကိုယ်တိုင်ကတော့ အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေကြတာလေ... သိုင်းလောကသားတွေကတော့ အများစုက လူကောင်း ဖြစ်ချင်ကြပေမဲ့ နားမလည်ကြဘူး၊ လူဆိုး လုပ်ပြန်တော့လည်း ပီပီပြင်ပြင် မလုပ်နိုင်ကြဘူးလေ... သာမန်လူတွေက သူတို့ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရပေမဲ့ သူတို့ကိုယ်တိုင်ကတော့ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြတာပေါ့..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ရယ်မောလျက် ဆိုပေ၏။

"ညီလေးကူ ပြောတာ မှန်ပါတယ်... ငါ အမှုတွေ စုံစမ်းလာတဲ့ သက်တမ်းတစ်လျှောက်မှာ သိုင်းလောကသားတွေရဲ့ လှည့်ကွက်တွေကို အများကြီး မြင်ခဲ့ဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့က သိပ်ပြီး စမတ်မဖြစ်ဘူးလို့ ငါ အမြဲ ခံစားရတာပဲ... သူတို့ရဲ့ နည်းလမ်းတချို့က တော်တယ်ဆိုပေမဲ့ ပီပီပြင်ပြင်တော့ မရှိကြဘူးလေ... ရန်ရှန်းမေ့ လုပ်သွားတာကိုပဲ ကြည့်ပါဦး... တကယ်လို့ ငါသာဆိုရင်တော့ ကျိုးဖန်းဟွာကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်မှာပဲ...

ချူထျန်းချင်းရဲ့ စရိုက်နဲ့ဆိုရင် သူ သေချာပေါက် ရူးသွပ်သွားမှာလေ... ရဲ့ကျင်းလန်ကတော့ နန်ကုန်းယွဲ့ရှီး သေသွားရင်တောင် စိတ်တည်ငြိမ်နေဦးမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ လင်းချီရှားကော... လင်းချီရှားသာ ရဲ့ကျင်းလန်နဲ့ ရွှမ်နွီနန်းတော်တို့ရဲ့ ကိစ္စကို မသိဘဲ ရဲ့ကျင်းလန်ကို ကယ်ဖို့ ကြိုးစားရင်း ချူထျန်းချင်းရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေသွားမယ်ဆိုရင်ကော... သူမသာ ရဲ့ကျင်းလန်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ သေသွားမယ်ဆိုရင် ရဲ့ကျင်းလန်က စိတ်တည်ငြိမ်နိုင်ဦးမလား... သူကတော့ သေချာပေါက် 'လင်းချီရှား သေသွားပြီ၊ ငါ ဘာမှ ရှင်းမပြချင်တော့ဘူး' ဆိုပြီး တိုက်တော့မှာပေါ့... အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ တိုက်ပွဲက အပြီးသတ်သွားမှာပဲလေ... ချီမြောင်ရွှမ် ကော... သူ အသက်ရှင်နေတာ သေတာက သူ့အတွက် ဘာမှ သက်ရောက်မှု မရှိတော့ဘူးလေ၊ သူနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်တော့ဘူး မဟုတ်လား... ရွှမ်နွီနန်းတော်လည်း ဒီကိစ္စတွေထဲကနေ လုံးလုံး ဖယ်ထုတ်ပြီးသား ဖြစ်သွားမှာပေါ့..."

ကူမော့က ကျိုးချင်းဖုန်းကို လက်မထောင်ပြလိုက်ပြီးနောက် ကူချူတုန်းကို ဆိုလေသည်။

"ချူတုန်း... နောင်ကျရင် အစ်ကိုကျိုးနဲ့ ဝေးဝေးနေနော်... ဒီအရာရှိတွေက တကယ်ကို ရက်စက်ကြတာ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းကတော့ မျက်လုံးကို ကလယ်ကလယ် လုပ်နေတော့၏။

ထိုအချိန်တွင် ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း၌ ချူထျန်းချင်းသည် သူ၏ လှံတံကို တစ်ဖန် ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ချေသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ တင်းကျပ်နေပြီး လှံတံမှာလည်း သူ၏ နှလုံးခုန်သံနှင့်အတူ တုန်ခါနေသဖြင့် အေးစက်သော စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်နေ၏။

သူက ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ရဲ့ကျင်းလန်ကို စိုက်ကြည့်လျက် သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ လောင်ကျွမ်းနေပေသည်။ သူက နိမ့်ပါးသော်လည်း ပြတ်သားလှသော လေသံဖြင့် တစ်လုံးချင်း ပြောကြားလိုက်လေ၏။

"ငါ မင်းကို ရန်ရှန်းမေ့ကို သတ်ဖို့ အမိန့်ပေးတယ်..."

ရဲ့ကျင်းလန်က ပခုံးတွန့်လျက် ဆိုချေသည်။

"ဒါဆိုရင် မင်းက ဆုယွင်ကျောင်းကို သတ်... စီနီယာရန်... ဒီနေ့ အခြေအနေကတော့ ပြင်ဆင်ပြီးသားပါပဲ... အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲကတော့ ရှောင်လွှဲလို့ မရပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေကတော့ ကျွန်တော်နဲ့ ညီလေး အချင်းချင်း မဟုတ်တော့ဘဲ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက် ပေါင်းပြီး စီနီယာတို့ နှစ်ယောက်ကို တိုက်ရမှာပေါ့..."

ရန်ရှန်းမေ့က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုပေ၏။

"ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့... ငါ လုပ်ခဲ့သမျှ ကိစ္စတွေကို ငါ တစ်ယောက်တည်း တာဝန်ယူပါ့မယ်၊ ဘာလို့...”

ရဲ့ကျင်းလန်က တိုက်ရိုက်ပင် ဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်။

"စီနီယာရန်... ကျွန်တော်က ရွှမ်နွီနန်းတော်အပေါ်မှာ ရန်ငြိုးမထားတာနဲ့တင် လုံလောက်နေပါပြီ... တစ်ချို့ကိစ္စတွေကို ကျွန်တော် ဗြောင်မပြောပေမဲ့ ကျွန်တော် နားမလည်ဘူးလို့တော့ မထင်လိုက်ပါနဲ့..."

ရန်ရှန်းမေ့သည် ရဲ့ကျင်းလန်၏ ဆိုလိုရင်းကို ကောင်းစွာ နားလည်လိုက်၏။ သူက ရွှမ်နွီနန်းတော်ကို လွှတ်ပေးနိုင်သော်လည်း သူတို့ဘက်က အဖိုးအခ ပေးရမည် ဖြစ်ချေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့အနေနဲ့ နောင်ကျရင် ခြိမ်းခြောက်မှု မဖြစ်စေနိုင်တော့အောင် ထိုမဟာသိုင်းဆရာကြီး နှစ်ဦးမှာ ယနေ့တွင် သေဆုံးရမည် ဖြစ်၏။

ရန်ရှန်းမေ့ သေရမည်မှာ သဘာဝကျလှပေသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရဲ့ကျင်းလန်မှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ချက် ရှိနေသောကြောင့်တည်း။

ချက်ချင်းပင် ရန်ရှန်းမေ့က ဆုယွင်ကျောင်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေ၏။

ဆုယွင်ကျောင်းက အနည်းငယ် ပြုံးလျက် ဆိုချေသည်။

"ဆရာ... တကယ်တော့ ကျွန်မရဲ့ ရွှမ်နွီ စုရှင်း ဓားသိုင်း က အောင်မြင်နေတာ ကြာပါပြီ၊ ပြီးတော့ ဆရာ့ထက်လည်း မညံ့ပါဘူး... ကျွန်မကတော့ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်နေပါပြီ..."

ရန်ရှန်းမေ့က ပြုံးလျက် ဆိုပေ၏။

"မင်းနဲ့ ပိုင်ဖုန်းက ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာတွေပါပဲ... ပိုင်ဖုန်း... ဒီနေ့ကစပြီး ရွှမ်နွီနန်းတော်ကို မင်းရဲ့ လက်ထဲ အပ်ခဲ့ပါပြီ..."

ချက်ချင်းပင် ရန်ရှန်းမေ့နှင့် ဆုယွင်ကျောင်းတို့မှာ တွမ့်ဟွမ် ချောက်ကမ်းပါးဆီသို့ ပျံသန်းသွားကြလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရေပြင်ကို ဝဲပျံသွားသော ငှက်ဖြူ နှစ်ကောင်အလား ကျက်သရေရှိစွာ ရောက်ရှိလာကြ၏။ သူတို့သည် အတွင်းအားကို လှုံ့ဆော်ကာ ပေပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းကျော်ကို တောင်ပံဖြန့်ထားသော ငှက်ကြီးများအလား ပျံသန်းသွားကြချေသည်။ သူတို့၏ ဝတ်စုံများမှာ လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်နေရင်း တွမ့်ဟွမ် ချောက်ကမ်းပါးပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လိုက်ကြပေ၏။ သူတို့ ဆင်းသက်ချိန်တွင် ဖုန်တစ်စမျှ မထွက်ပေါ်ဘဲ ငှက်မွေးတစ်မျှင် ကျဆင်းလာသကဲ့သို့ ပေါ့ပါးလှသဖြင့် ရွှမ်နွီနန်းတော်၏ ကိုယ်ဖျော့ပညာမှာ မည်မျှ ပြောင်မြောက်ကြောင်း ပြသနေလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သင်္ဘောပေါ်ရှိ ချူထျန်းချင်းသည် လှံရှည်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် လေပြင်းအလား လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်လာပြီး သူ၏ ခြေဖျားများမှာ မြေပြင်ကိုပင် မထိသလောက် ရှိနေ၏။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ သွက်လက်လှသဖြင့် ကျောက်ဆောင်များကို လမ်းပြင်အတိုင်း သွားလာနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ချေသည်။ ချောက်ကမ်းပါးမှာ ကြမ်းတမ်းပြီး ကျောက်ဆောင်များ ထက်မြက်နေသော်လည်း သူသည် လျင်မြန်စွာပင် တွမ့်ဟွမ် ချောက်ကမ်းပါး ထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားလေ၏။

ရဲ့ကျင်းလန်က ဓားကို ကိုင်ထားပြီး ချူထျန်းချင်းက လှံကို ဆုပ်ကိုင်ထားပေသည်။

ရန်ရှန်းမေ့နှင့် သူမ၏ တပည့် ဆုယွင်ကျောင်းတို့ကမူ ဓားရှည် တစ်လက်စီ ကိုင်ထားကြ၏။

နာမည်ကျော် သိုင်းဆရာကြီး လေးဦးတို့မှာ ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်မိကြပြီ ဖြစ်ချေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကျန်းရှင်းကျွန်းပေါ်ရှိ သိုင်းသမားများမှာ တိုက်ပွဲကြည့်ရန် အသည်းအသန် တိုးဝှေ့နေကြတော့၏။ သိုင်းလောကသားများမှာ မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ကျွန်း၏ အစွန်းဘက်သို့ ပြေးထွက်လာကြကာ လည်ပင်းကို အစွမ်းကုန် ဆန့်ထုတ်လျက် တွမ့်ဟွမ် ချောက်ကမ်းပါးကို စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

ရုတ်တရက် ချူထျန်းချင်း လှုပ်ရှားလိုက်ပေ၏။ သူက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လှံနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားကာ ပင်လယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော နဂါးတစ်ကောင်အလား ကြီးမားသော စွမ်းအားများကို သယ်ဆောင်လျက် ရန်ရှန်းမေ့ဆီသို့ တည့်တည့် ပြေးဝင်သွားချေသည်။ ရန်ရှန်းမေ့ကလည်း သူမ၏ ဓားရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းလျက် လှပသော ဓားပန်းပွင့်များကို ဖန်တီးကာ ပြင်းထန်လှသော လှံချက်ကို ဆီးကြိုလိုက်၏။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လှံနှင့် ဓား ထိပ်တိုက် တွေ့သွားကြပြီး မီးပွားများ လွင့်စင်ကာ သတ္တုချင်း ထိခတ်သံများမှာလည်း ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရဲ့ကျင်းလန်သည်လည်း သူ၏ ဓားဖြင့် ဆုယွင်ကျောင်းကို တိုက်ခိုက်လေ၏။ သူ၏ ဓားသိုင်းမှာ ပြင်းထန်ပြီး အားပါလှပေသည်။ ဓားချက်တိုင်းမှာ တောင်ကို ဖြိုခွဲပြီး ကျောက်ဆောင်များကို ကျိုးကြေစေမည့် အရှိန်အဟုန်မျိုး ရှိနေ၏။ ဆုယွင်ကျောင်းကလည်း သွက်လက်သော ဓားကွက်များဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်နေပြီး သူမ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ လေထဲတွင် လွင့်နေသော သစ်စေ့လေးအလား ယိမ်းနွဲ့ကာ ဓားအရိပ်များနှင့် ဓားအလင်းများမှာလည်း တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ယှက်နွယ်နေတော့ချေသည်။

ပုံရိပ် လေးခုမှာ ချောက်ကမ်းပါးပေါ်၌ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေကြပြီး တိုက်စစ်နှင့် ခံစစ်မှာလည်း အပြန်အလှန် ရှိနေကြ၏။ ဓားစွမ်းအင်များ ယှက်နွယ်နေပြီး ဓားအလင်းများမှာလည်း ဖျတ်ခနဲ ဖျတ်ခနဲ တောက်ပနေကာ သူတို့ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် ချောက်ကမ်းပါးမှာ အက်ကွဲသွားပြီး တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ အမှတ်အသားများ ကျန်ရစ်နေပေသည်။

ဓားနှင့် လှံတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်များမှာ ပြင်းထန်စွာ ထိပ်တိုက်တွေ့နေကြသဖြင့် လေနှင့် တိမ်များပင် အရောင်ပြောင်းသွားပြီး ကောင်းကင်မှ တိမ်တိုက်များမှာလည်း သည်တိုက်ပွဲကြောင့်ပင် တုန်လှုပ်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေချေ၏။

ကျန်းရှင်းကျွန်းပေါ်ရှိ သိုင်းသမားများစွာမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် အံ့သြနေကြတော့သည်။

ဓားဧကရာဇ်နှင့် နဂါးမင်းတို့၏ တိုက်ပွဲဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ မဟာသိုင်းဆရာကြီး လေးဦး၏ တိုက်ပွဲအဖြစ် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။

လူအုပ်ကြီးကြားတွင် ကူချူတုန်းက တိုးတိုးလေး မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"အစ်ကို... အနိုင်အရှုံးက သိနေပြီလားဟင်..."

ချန်ယွင်ချောင်နှင့် ကျိုးချင်းဖုန်းတို့သည် ကူချူတုန်း၏ မေးခွန်းကို ကြားသည်နှင့် အနားသို့ အလျင်အမြန် တိုးကပ်လာကြပြီး သေသေချာချာ နားစောင်နေကြပေသည်။

ကူမော့မှာ မျက်စိမမြင်ရသော်လည်း သူ၏ ကြားနာနိုင်စွမ်းမှာမူ သာမန်လူထက် များစွာ သာလွန်လှသဖြင့် တိုက်ပွဲ၏ အခြေအနေကို မျက်မြင်တွေ့နေသူများထက်ပင် ပိုမို ကောင်းမွန်စွာ နားလည်နေခြင်း ဖြစ်၏။

ကူချူတုန်း၏ မေးခွန်းကို ကူမော့က ပြန်လည်ဖြေကြားချေသည်။

"အနိုင်အရှုံးက သိနေသလိုမျိုး ရှိနေပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ ရင်ခုန်စရာတွေ ရှိနေသေးတယ်..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက အလောတကြီး မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..."

ကူမော့က ပြောကြားလိုက်ပေသည်။

"တွမ့်ဟွမ် ချောက်ကမ်းပါးပေါ်မှာ ရန်ရှန်းမေ့နဲ့ ဆုယွင်ကျောင်းတို့က ချူထျန်းချင်း၊ ရဲ့ကျင်းလန်တို့နဲ့ အဆင့်တူ တိုက်ခိုက်နေသလို ထင်ရပေမဲ့... တကယ်တမ်းကျတော့ သူတို့မှာ အရှက်ရနေတဲ့အတွက် တိုက်ခိုက်လိုစိတ် မရှိကြဘူးလေ၊ သူတို့ ရှုံးဖို့ဆိုတာ အချိန်တစ်ခုပဲ လိုတော့တာပါ... ဒါပေမဲ့ ရင်ခုန်စရာ ကိစ္စကတော့... တင်းချန်ဆရာတော် ရောက်လာပြီ..."