အခန်း (၁၅၇-၁၅၈)

အပိုင်း (၁၅၇) - မျိုးဆက်တစ်ခု ကုန်ဆုံး၍ မျိုးဆက်သစ်တစ်ခု စတင်ခြင်း

ကူချူတုန်းက အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားလျက် ရေရွတ်၏။ "တင်းချန်ဆရာတော် ပါလား..."

တင်းချန်ဆရာတော်၏ ရပ်တည်ချက်ကို သူမ ကောင်းစွာ သိထားပေသည်။ ဆရာတော်သည် ရန်ရှန်းမေ့ဘက်မှ အမြဲ ဘက်လိုက်ခဲ့ပြီး သူမကို အကြွင်းမဲ့ ကာကွယ်ပေးမည်ဟုလည်း ပြောထားဖူးလေ၏။ ထို့ကြောင့် ဆရာတော် ရောက်ရှိလာခြင်းက အခြေအနေကို ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ကူချူတုန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဆရာတော်က ဘယ်မှာလဲဟင်..."

ကူမော့က ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။

"တွမ့်ဟွမ် ချောက်ကမ်းပါး အောက်မှာလေ... သူ အားတွေ စုစည်းပြီး ချဉ်းကပ်လာနေတာကို ငါ အာရုံခံမိနေတယ်..."

ကူချူတုန်းက ထပ်မံမေးမြန်းပေ၏။

"အစ်ကို... တင်းချန်ဆရာတော်က ခြုံခိုတိုက်ခိုက်မှာလားဟင်..."

ကူမော့က ခေါင်းယမ်းလျက် ရှင်းပြလေသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... သူသာ ခြုံခိုတိုက်ဖို့ စိတ်ကူးရှိရင် အားတွေကို ဒီလောက်အထိ စုစည်းပြမှာ မဟုတ်ဘူးလေ... ငါတောင် အဝေးကနေ အာရုံခံမိနေတာဆိုတော့ ရဲ့ကျင်းလန်နဲ့ ချူထျန်းချင်းတို့လည်း သေချာပေါက် သိမှာပေါ့... ဘယ်သူကများ ခြုံခိုမတိုက်ခင်မှာ ကိုယ့်နေရာကို အသိပေးမှာလဲ..."

ကူချူတုန်းက သဘောတူဟန်ဖြင့် ဆိုချေ၏။

"အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ... တင်းချန်ဆရာတော်ရဲ့ စရိုက်နဲ့ဆိုရင် နောက်ကျောကနေ ခြုံခိုတိုက်မယ့် လူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး... ဟော... ဟိုမှာ ကြည့်ပါဦး၊ ဆရာတော် တကယ် ပေါ်လာပြီ..."

ကူချူတုန်းသာမက ကျန်းရှင်းကျွန်းပေါ်ရှိ လူအများအပြားလည်း မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။ မြစ်ရေများ ကြမ်းတမ်းနေသော်လည်း လှေငယ်လေးတစ်စင်းမှာ ငြိမ်သက်စွာ ပေါ်ထွက်လာ၏။ ထိုလှေငယ်လေးမှာ အရှိန်အဟုန်ပြင်းလှသော ရေစီးကြောင်းကြားတွင်ပင် အလွန်တည်ငြိမ်နေသဖြင့် လောကီရေးရာ အရှုပ်အထွေးများကြားမှ ကင်းစင်နေသည့် သဘာဝ အလှတရားတစ်ခုနှင့်ပင် တူနေတော့ချေသည်။

တင်းချန်ဆရာတော်သည် လှေပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေ၏။ သူသည် ရိုးရှင်းသော ရဟန်းဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး မုတ်ဆိတ်ဖြူ၊ မျက်ခုံးဖြူများနှင့် ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ခန့်ညားသော်လည်း နူးညံ့သောအသွင်ဖြင့် ရပ်နေသဖြင့် လောကရှိ ပဋိပက္ခများနှင့် ရန်ငြိုးများမှာ သူ့ရှေ့တွင် လွင့်ပါးသွားသော တိမ်တိုက်များအလား ရှိနေလေသည်။

လှေငယ်လေးမှာ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း၏ သင်္ဘောကြီးဘေးတွင် ဆိုက်ကပ်လိုက်၏။ တင်းချန်ဆရာတော်က မြေပြင်ကို ခြေဖျားဖြင့် ဖွဖွလေး ထောက်ကာ ပျံလွှားငှက်တစ်ကောင်အလား ပေါ့ပါးစွာဖြင့် သင်္ဘောဦးပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ပေသည်။ ချီမြောင်ရွှမ်က သင်္ဘောဦးတွင် ရပ်နေပြီး သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေကြလေ၏။

အတန်ကြာမှ တင်းချန်ဆရာတော်က လက်ပူးဆုပ်လျက် ဖြည်းညင်းစွာ မိန့်ကြားလိုက်သည်။

"ဒကာချီ... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်..."

ချီမြောင်ရွှမ်က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလျက် ပြန်လည်ပြောကြားလေ၏။

"အစ်ကိုသုံး... ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံး အိုကုန်ကြပြီနော်..."

တင်းချန်ဆရာတော်က သက်ပြင်းချလျက် ဆိုချေသည်။

"ဟုတ်တယ်... ငါတို့ အိုကုန်ကြပြီ... ဒါပေမဲ့ ဒကာမရန် ကတော့ ငါတို့ အိုသွားပြီဆိုတာကို နားမလည်သေးပုံပဲ..."

ချီမြောင်ရွှမ်က အနည်းငယ် ခေါင်းယမ်းလျက် ဆိုပေ၏။

"ညီမငါး... သူမကတော့ ဒီနေ့မှာ နားလည်သွားမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ကျသွားပြီလား ဆိုတာတော့ ကျွန်တော် မသိဘူး..."

တင်းချန်ဆရာတော်က မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"နောက်ကျသွားပြီလား ဆိုတာကို ငါလည်း မသိပါဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်းကကော သူမအပေါ် နာကြည်းနေတုန်းပဲလား..."

ချီမြောင်ရွှမ်က သံသယဖြင့် ပြန်လည်မေးမြန်း၏။

"နာကြည်းတာလား... ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် မနာကြည်းဘဲ နေမှာလဲ... ညီမငါးရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ပိုပြီးတော့တောင် ပြင်းထန်လာခဲ့တာလေ... အသက်ကြီးနေတာတောင် ရည်မှန်းချက်တွေ ကြီးနေတုန်းပဲ၊ သိုင်းလောကမှာလည်း သွေးချောင်းစီးအောင် လုပ်ခဲ့တာလေ... သူမက ကျွန်တော့်ကိုတောင် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေချင်နေတာ... ရွှမ်နွီနန်းတော်က ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းနဲ့ ကျိုကျန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့ကို ဝါးမြိုပစ်ဖို့တင် မကဘူး၊ ချင်းပြည်နယ် သိုင်းလောက တစ်ခုလုံးကိုပါ သိမ်းပိုက်ချင်နေတာလေ... သူမက လောကရဲ့ နံပါတ် ၁ ဖြစ်ချင်နေတာ...

သူမရဲ့ အစီအစဉ်က ရဲ့ကျင်းလန်နဲ့ ချူထျန်းချင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး ဒဏ်ရာရတာ ဒါမှမဟုတ် တစ်ယောက်ယောက် သေသွားတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ကို အခြေအနေတွေကို အတုလုပ်ခိုင်းဖို့လေ... ဖန်ဆင်းရှင်ဆေးလုံး ရဲ့ အလိမ်အညာကို ဆက်ပြီး လုပ်ခိုင်းချင်တာ၊ အဲဒီမှသာ နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးနဲ့ ကျိုးဖန်းဟွာတို့က ဇနီးအဆင့်အတန်းနဲ့ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းနဲ့ ကျိုကျန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့တို့ကို တိုက်ရိုက် ထိန်းချုပ်နိုင်မှာမို့လို့လေ... အဲဒါအပြင် သူမက ကျွန်တော့်ကို ရက်စက်လှတဲ့ စိတ်စားဝိညာဉ်ခိုးဆေးလုံး ကိုလည်း ဖော်ခိုင်းချင်နေသေးတာ... သိုင်းဆရာကြီးတွေ အားလုံးကို သူမရဲ့ ရုပ်သေးရုပ်တွေအဖြစ် လုပ်ချင်နေတာလေ... သူမကတော့ လုံးဝ ရူးသွားပြီ...

ကျွန်တော် သူမလက်အောက်မှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီ၊ အခုတော့ တကယ်ကြီး သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး... ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်က ထင်းဆုန်းတောင်ကြောမှာ သူမရဲ့ ဓားက ကျွန်တော့်လည်ပင်းနား ရောက်နေတာတောင် သူမ ကျွန်တော့်ကို မသတ်နိုင်ခဲ့ဘူးလေ... မဟုတ်ရင်တော့ ကျွန်တော် ဟန်ဆောင်သေပြီး ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေး ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါကြောင့် ကျွန်တော် သူမကို နာကြည်းပေမဲ့ ကျွန်တော်ကလည်း စိတ်ပျော့တဲ့သူဆိုတော့ နာကြည်းမှုက ပီပီပြင်ပြင် မရှိခဲ့ပါဘူး..."

တင်းချန်ဆရာတော်က သက်ပြင်းချလျက် ဆိုလေ၏။

"ငါ့မှာတော့ သူမအပေါ် နာကြည်းစရာ နှစ်ခု ရှိတယ်... သူမက ငယ်ငယ်ကတည်းက ငါတို့နဲ့ မတူဘူးလေ... ငါတို့ရဲ့ အစ်ကိုကြီးနဲ့ အတူဆုံးပဲ၊ နှစ်ယောက်လုံးက သိုင်းလောကကို အုပ်စိုးချင်တဲ့ ရည်မှန်းချက် ရှိကြတာလေ... ဒါကြောင့် ငါ ကွမ်မင်ကျောင်းတော်ကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာ အဲဒါကို သိုင်းအင်အားစု တစ်ခုအဖြစ် မကြီးထွားစေဘဲ ဗုဒ္ဓဘာသာ ကျောင်းတော်သက်သက်ပဲ ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာပေါ့၊ သူမနဲ့ ပဋိပက္ခ မဖြစ်ချင်လို့လေ... သူမ သိုင်းလောကမှာ ဘယ်လောက်ပဲ သွေးချောင်းစီးအောင် လုပ်ပါစေ ငါ သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး... ဒါပေမဲ့ နာကြည်းစရာ ကိစ္စ နှစ်ခုတော့ ရှိလာခဲ့တယ်... ပထမတစ်ခုက မင်းပဲ... သူမက မင်းကို သတ်လိုက်ပြီလို့ ငါ ထင်ခဲ့လို့ ငါ့ရင်ထဲမှာ အဖုအထစ် ဖြစ်ခဲ့ရတာ... ဒုတိယတစ်ခုကတော့ ရွှေဓားဂိုဏ်း၊ မျက်ခုံးရှည်ဓားဂိုဏ်းနဲ့ ချန်မိသားစု တို့ မျိုးဖြုတ်ခံခဲ့ရတဲ့ ကြေကွဲဖွယ် လူသတ်ပွဲကြီးပဲ..."

ချီမြောင်ရွှမ်က ရယ်မောလျက် ပြန်လည်ပြောကြားချေသည်။

"ကျွန်တော် အခုတော့ သဘောပေါက်သွားပါပြီ အစ်ကိုသုံး... အစ်ကို့ရင်ထဲမှာ ညီမငါးကို ကာကွယ်ပေးချင်ပေမဲ့ အဲဒီကိစ္စ နှစ်ခုက အစ်ကို့အတွက် အဖုအထစ် ဖြစ်နေခဲ့တာကိုး၊ အဲဒါကြောင့်ပဲ သူမအပေါ် နာကြည်းနေခဲ့တာပေါ့... အခု ကျွန်တော် မသေသေးဘူးဆိုတာ မြင်လိုက်ရတော့ အဲဒီ အဖုအထစ် တစ်ခုက ပြေလည်သွားပြီလေ... ဒါဆိုရင် နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခုကလည်း နားလည်မှုလွဲတာ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ အစ်ကို တွေးနေပြီး ကျွန်တော့်ဆီက အဖြေကို လာတောင်းတာပေါ့... အဲဒါအပြင် အစ်ကို အခုလို လူလုံးပြလာတယ်ဆိုကတည်းက အစ်ကို ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးပြီဆိုတာ သိသာပါတယ်၊ အစ်ကို ညီမငါးကို သေချာပေါက် ကာကွယ်ပေးမှာပဲလေ... ဒါပေမဲ့ အစ်ကို့ရင်ထဲမှာ အဖုအထစ်တွေ ရှိနေပြီး အတွေးတွေ မရှင်းမလင်း ဖြစ်နေရင်တော့ အစ်ကို့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို အပြည့်အဝ ထုတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်..."

တင်းချန်ဆရာတော်က တိတ်ဆိတ်နေ၏။ ချီမြောင်ရွှမ်က ဆက်လက်ပြောကြားလေသည်။

"အစ်ကိုက အသက် ရှစ်ဆယ်ကျော်နေပြီ၊ အခုထိလည်း ဟန်ဆောင်ကောင်းတုန်းပဲနော်... အရင်ကလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ... အဲဒီတုန်းကသာ အစ်ကိုက ဒီလောက်အထိ ဟန်ဆောင်မနေဘဲ၊ အရင်က အိမ်ထောင်ရှိဖူးလို့ ညီမငါးနဲ့ မထိုက်တန်ပါဘူးဆိုတဲ့ အပိုစကားတွေ မပြောခဲ့ရင် အခုလို ပြဿနာတွေ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလေ... ထားလိုက်ပါတော့... ကျွန်တော် အစ်ကို့အတွက် အတွေးတွေကို ရှင်းပေးပါ့မယ်... ရွှေဓားဂိုဏ်း၊ မျက်ခုံးရှည်ဓားဂိုဏ်းနဲ့ ချန်မိသားစုတို့ ပျက်စီးသွားတာက ညီမငါးနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် အတည်ပြုပေးနိုင်ပါတယ်... ပိုင်ယင်းက ညီမငါးရဲ့ လူ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး... တိတိကျကျ ပြောရရင် အရင်ကတော့ ဟုတ်ခဲ့တာပေါ့...

ညီမငါးက ပိုင်ယင်းရဲ့ သိုင်းပညာတွေကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာက တကယ်တော့ သူ့အသက်ကို ကယ်ပေးခဲ့တာလေ... အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ ပိုင်ယင်းက ညီမငါးဆီမှာ နှစ်အနည်းငယ် အလုပ်လုပ်ပေးခဲ့ပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ သဘောထားကွဲလွဲပြီး သူဘာသာ သူ ထွက်သွားခဲ့တာ ကြာပြီလေ... အဲဒါအပြင် ညီမငါးက အစ်ကိုခြောက် ဘယ်မှာ ပုန်းနေလဲဆိုတာတောင် မသိတာ၊ ကောချန်မိစ္ဆာဓား လောကထဲ ပြန်ရောက်လာတာကို သူမ ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ..."

တင်းချန်ဆရာတော်က မေးမြန်းလိုက်ပေ၏။

"ဒါဆိုရင် မင်းက ဒီကိစ္စတွေကို ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်အထိ သိနေတာလဲ..."

ချီမြောင်ရွှမ်က ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။

"ကျွန်တော် အရင်က ပြောခဲ့သလိုပဲ ညီမငါးက ကျွန်တော့်ကို အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခဲ့တာလေ... တကယ်တော့ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ကျွန်တော် သူမလက်အောက်မှာ တကယ်ပဲ အလုပ်လုပ်ပေးခဲ့ရတာပါ... ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေကို ကျွန်တော် သည်းမခံနိုင်တော့သလို ပဋိပက္ခတွေကလည်း ပိုကြီးလာခဲ့တာပေါ့... အစ်ကို သိတဲ့အတိုင်း သူမက သူမရဲ့ အမိန့်ကို ဘယ်သူမှ မလွန်ဆန်စေချင်တာလေ... ဒါနဲ့ ကျွန်တော်လည်း ထွက်လာခဲ့တာပေါ့... ဒါပေမဲ့ တိတ်တဆိတ်တော့ သူမအတွက် ဆက်ပြီး အလုပ်လုပ်ပေးနေခဲ့ရတုန်းပါပဲ... သူမက စိတ်စားဝိညာဉ်ခိုးဆေးလုံး ကို ဖော်ခိုင်းတဲ့ အချိန်ကျမှသာ ကျွန်တော့်ရဲ့ စည်းကို ကျော်လာလို့ သူမနဲ့ လုံးဝ လမ်းခွဲခဲ့တာလေ... ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ကိစ္စတော်တော်များများကို သိနေတာပေါ့..."

တင်းချန်ဆရာတော်က လက်ပူးဆုပ်လျက် ဦးညွှတ်ပြီး ဆိုချေ၏။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

တင်းချန်ဆရာတော်က ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ကျောကို ဆန့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ မှောင်မည်းနေသော တိမ်တိုက်များ လွင့်စင်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေပေသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်းများမှာလည်း အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသလို ရှိနေပြီး ထိုအရေးအကြောင်းများအတွင်း၌ လောကီရေးရာ ပူပန်မှုများ မရှိတော့ဘဲ တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုများသာ ကျန်ရစ်တော့လေ၏။

ချီမြောင်ရွှမ်က ဆိုပေသည်။

"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ကျွန်တော် သူမကို တကယ် မုန်းတယ်... ဒီနေ့ သူမ ဒီမှာ သေသွားတာကိုပဲ ကျွန်တော် မြင်ချင်တာ... ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း ဖေ့ကျီးယွီရဲ့ မိသားစု တစ်ခုလုံးကို သူမ သတ်ခဲ့တာလေ... ဒါပေမဲ့ အစ်ကို့ရင်ထဲမှာ နာကြည်းမှုတွေနဲ့ ရဲ့ကျင်းလန်ကို တိုက်ခိုက်မှာကိုတော့ ကျွန်တော် မလိုလားပါဘူး... ရဲ့ကျင်းလန်ရဲ့ ဓားကို ကျွန်တော် မြင်ဖူးပါတယ်... အစ်ကို့စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခု ခံစားနေရရင်တော့ သူနဲ့ တိုက်တဲ့အချိန်မှာ အစ်ကို သေချာပေါက် သေလိမ့်မယ်..."

တင်းချန်ဆရာတော်က အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုလေ၏။

"ညီလေးကိုး... ငါ မင်းကို အကူအညီ တစ်ခုလောက် တောင်းချင်လို့ပါ..."

ချီမြောင်ရွှမ်က မေးမြန်းချေသည်။

"ဘာအကူအညီလဲဟင်..."

တင်းချန်ဆရာတော်က သစ်သားသေတ္တာကလေး တစ်ခုကို ထုတ်ယူလျက် ပြောကြားလေ၏။

"ဒါကို ယွင်ပြည်နယ်က မဟာသူရဲကောင်း ကူမော့ ဆီကို လွှဲပေးစေချင်လို့ပါ..."

ချီမြောင်ရွှမ်က ဆိုပေသည်။

"ကိုယ်တိုင်ပဲ သွားပေးလိုက်ပါလား..."

တင်းချန်ဆရာတော်က သက်ပြင်းချလျက် ပြန်ပြောလေ၏။

"ငါ့မှာ အခွင့်အရေး ရှိချင်မှ ရှိတော့မှာမို့လို့ပါ..."

ချီမြောင်ရွှမ်က ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် တင်းချန်ဆရာတော်ထံမှ သစ်သားသေတ္တာကို ဖြည်းညင်းစွာ ယူလိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်ချေသည်။

"ဒီအထဲမှာ ဘာပါလဲဟင်..."

တင်းချန်ဆရာတော်က ပြန်လည်ဖြေကြားလေ၏။

"ရှေးဟောင်းဗုဒ္ဓအမွေအနှစ် တွေလေ... အဲဒါက ကောချန်မိစ္ဆာဓား ရဲ့ မိစ္ဆာသဘာဝကို နှိမ်နင်းပေးနိုင်လိမ့်မယ်..."

ချီမြောင်ရွှမ်က အတည်ပြုပေသည်။

"နားလည်ပါပြီ... ကျွန်တော် သူ့ကို ပေးလိုက်ပါ့မယ်... ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကိုယ်တိုင် ပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ပါတယ်..."

တင်းချန်ဆရာတော်က အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်၏။

ချီမြောင်ရွှမ်က လှည့်ထွက်သွားပြီး တင်းချန်ဆရာတော်ကို ကျောခိုင်းလျက် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်လေသည်။

တင်းချန်ဆရာတော်က လက်ပူးဆုပ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် အောက်သို့ ခုန်ချကာ မြစ်ပြင်ကို ဖြတ်သန်းလျက် တွမ့်ဟွမ် ချောက်ကမ်းပါးဆီသို့ ပျံသန်းသွားလေတော့၏။

ထိုအချိန်တွင် တွမ့်ဟွမ် ချောက်ကမ်းပါးပေါ်၌ မဟာသိုင်းဆရာကြီး လေးဦး၏ တိုက်ပွဲမှာ နိဂုံးချုပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ချေသည်။ ကူမော့ ပြောခဲ့သကဲ့သို့ပင် ရန်ရှန်းမေ့နှင့် ဆုယွင်ကျောင်းတို့မှာ တိုက်ခိုက်လိုစိတ် ကင်းမဲ့နေကြပေ၏။ အဲဒါအပြင် ရဲ့ကျင်းလန်နှင့် ချူထျန်းချင်းတို့မှာလည်း အစွမ်းထက်ကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် အနိုင်အရှုံးက လျင်မြန်စွာ ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်လေသည်။

အထူးသဖြင့် ဆုယွင်ကျောင်းမှာ ပထမဆုံး အရေးနိမ့်သွားခဲ့၏။

သိုင်းကွက်အနည်းငယ် အကြာမှာပင် သူမသည် ရဲ့ကျင်းလန်၏ ဓားချက်အောက်တွင် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး သွေးများ အန်ထုတ်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ အသက်ပျောက်သွားလေတော့သည်။

ထို့နောက် ရဲ့ကျင်းလန်က လှည့်ကြည့်လျက် ဆိုလေ၏။

"တင်းချန်ဆရာတော်... ကျွန်တော် ဆရာတော်ကို စောင့်နေတာ ကြာပါပြီ..."

ချောက်ကမ်းပါးအောက်မှနေ၍ တင်းချန်ဆရာတော်က ဖြည်းညင်းစွာ တက်လာပြီး လက်ပူးဆုပ်လျက် ဆိုချေသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့... မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် ချူ... ဆင်းရဲသား ဘုန်းကြီးက ဖျန်ဖြေပေးဖို့ ရောက်လာတာပါ..."

ချူထျန်းချင်းနှင့် ရန်ရှန်းမေ့တို့မှာ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တိုက်ခိုက်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ကြ၏။

ချူထျန်းချင်းက သူ၏ လှံဖြင့် တင်းချန်ဆရာတော်ကို ညွှန်ပြလျက် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"ဆရာတော်... ဆရာတော်လို ရဟန်းတစ်ပါးက ဘာလို့ ဒီလောကီရေးရာတွေထဲမှာ ဝင်ပါနေရတာလဲ..."

တင်းချန်ဆရာတော်က အနည်းငယ် ခေါင်းယမ်းလျက် ဆိုပေ၏။

"ရှောင်လို့လည်း မရဘူး၊ စွန့်လွှတ်လို့လည်း မရလို့ ငါ ရောက်လာခဲ့တာပါ..."

ရဲ့ကျင်းလန်က ဆိုချေသည်။

"ဆရာတော်... ဆရာတော်ရဲ့ တရားဓမ္မတွေက နက်နဲလှတာပဲ၊ ဘာလို့ သာမန်လူတစ်ယောက်လိုမျိုး လောကရဲ့ အရှုပ်အထွေးတွေကို မကျော်လွှားနိုင်ရတာလဲ..."

တင်းချန်ဆရာတော်က ပြန်လည်ဖြေကြားလေ၏။

"ဆင်းရဲသား ဘုန်းကြီးက သာမန်လူတစ်ယောက်ပါပဲ..."

ရဲ့ကျင်းလန်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုပေသည်။

"ကောင်းပြီလေ... ဆရာတော် ချင်းပြည်နယ် မြို့တော်ကို ရောက်နေတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကျွန်တော် အရင်ကတည်းက ရထားတာဆိုတော့ ဒီနေ့ ကိစ္စတွေက ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိနေပြီးသားပါ... ဆရာတော် ဘာလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးရှိလဲ... ကျွန်တော်တို့ကို အတင်းအကျပ် တားဆီးမှာလား..."

တင်းချန်ဆရာတော်က ရိုးရှင်းစွာပင် ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုချေ၏။

"အင်း... လက်ရှိ အခြေအနေအရဆိုရင် အတင်းအကျပ် တားဆီးတာကလွဲလို့ ငါ့ရဲ့ ညီမငါးကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မယ့် တခြားနည်းလမ်းကို ငါ တကယ် စဉ်းစားလို့ မရတော့ဘူးလေ..."

"ညီမငါး" ဟူသော စကားလုံးကို ကြားရသောအခါ ရန်ရှန်းမေ့၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွား၏။ သူမမှာ အသက်ကြီးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း လူငယ် အမျိုးသမီးလေး တစ်ဦးအလား ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုသုံး..."

တင်းချန်ဆရာတော်က ရန်ရှန်းမေ့ကို အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ရဲ့ကျင်းလန်နှင့် ချူထျန်းချင်းတို့ကို ဆိုပေ၏။

"တကယ်လို့ ငါ ဒီနေ့ ရှုံးသွားမယ်ဆိုရင်တော့ ငါတို့ရဲ့ အတိတ်နဲ့ အနာဂတ်တွေကို ငါ့ရဲ့ ညီမငါးနဲ့အတူ ဒီနေရာမှာပဲ အဆုံးသတ်လိုက်ပါ့မယ်... တကယ်လို့ ငါ နိုင်သွားမယ်ဆိုရင်တော့ သူမကို ခေါ်သွားပြီး သိုင်းလောကကနေ အပြီးအပိုင် အနားယူသွားပါ့မယ်၊ ဘယ်တော့မှ ထပ်တွေ့ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

သူမ၏ ပျက်စီးမှုနှင့် သေဆုံးမှုမှာ သေချာသလောက် ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း လက်ခံလိုက်သောကြောင့်လား မသိ၊ ရန်ရှန်းမေ့၏ တစ်သက်တာ ရည်မှန်းချက်များမှာ အရိပ်အယောင်မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေချေသည်။ သူမက ဆိုလေ၏။

"အစ်ကိုသုံး... ကျွန်မ အစ်ကိုနဲ့အတူ သိုင်းလောကကနေ အနားယူပြီး အေးအေးချမ်းချမ်းပဲ နေချင်ပါတော့တယ်..."

ရဲ့ကျင်းလန်က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလျက် ဆိုပေသည်။

"စီနီယာရန်... စီနီယာကတော့ အရမ်းကို ယုံကြည်မှု ရှိနေတာပဲနော်... တင်းချန်ဆရာတော် နိုင်မယ်လို့ တကယ်ကြီး သေချာနေတာလား..."

ရန်ရှန်းမေ့၏ ဆံဖြူများမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေပြီး သူမက တင်းချန်ဆရာတော်ကို ကြည့်လျက် ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုချေ၏။

"ငါ့ရဲ့ အစ်ကိုသုံးကို သိလာတာ အနှစ်ငါးဆယ် ရှိပြီလေ၊ သူ တစ်ခါမှ မရှုံးဖူးဘူး... တစ်ကြိမ်လေးတောင် မရှုံးဖူးဘူး..."

ရဲ့ကျင်းလန်က ပြန်ပြောလေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ညီလေးဆီမှာ တစ်ခါပဲ ရှုံးဖူးတာလေ..."

ချူထျန်းချင်းက ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လိုက်ပြီး ဆိုပေ၏။

"စီနီယာ အစ်ကို... ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မရှုံးဖူးပါဘူး... ချင်းပြည်နယ်ရဲ့ နံပါတ် ၁ ဆရာကြီးရဲ့ စွမ်းရည်ကို ကျွန်တော် မျက်မြင်တွေ့ပါရစေ..."

ရဲ့ကျင်းလန်က ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ချူထျန်းချင်းကို ပြုံးစစဖြင့် ဆိုချေသည်။

"အော်... ညီလေးရာ... ခုနကတင် ငါ့ကို အစ်ကိုလို့ ခေါ်တာ ဒါ နောက်ဆုံးပဲလို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား... ဘာလို့ အခု ထပ်ခေါ်နေပြန်တာလဲ..."

ချူထျန်းချင်း၏ မျက်နှာမှာ ရဲတက်သွား၏။ လွန်ခဲ့သော အချိန်အနည်းငယ်က လူအများရှေ့တွင် ရဲ့ကျင်းလန်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အသေအကြေ တိုက်ခိုက်မည်ဟု ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ကြေညာခဲ့သည်ကို သူ သတိရသွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် အလွန်အရှက်ရသွားသဖြင့် မြေကြီးထဲသို့သာ တိုးဝင်သွားချင်စိတ် ပေါက်နေတော့လေ၏။

ချူထျန်းချင်းက စကားထစ်ငေါ့စွာဖြင့် ပြန်ပြောချေသည်။

"စီနီယာ အစ်ကို... အဲဒါကို နောက်မှ ပြောကြတာပေါ့... ဒီ... ဒီအဘိုးကြီး ရဟန်းကို ကျွန်တော်ပဲ ကိုင်တွယ်ပါရစေ..."

ရဲ့ကျင်းလန်က ချူထျန်းချင်းကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး ဆိုပေ၏။

"ကောင်းပြီလေ ညီလေးရာ... လွန်ခဲ့တဲ့ ခုနစ်နှစ်က ငါ မင်းကို တစ်ဝက်လောက် အနိုင်ပေးခဲ့တာကို မင်းက တကယ်ကြီး နိုင်တယ်လို့ ထင်နေတာလား... အဲဒီတုန်းကသာ ငါ မင်းကို အနိုင်မပေးခဲ့ရင် မင်း ကောင်းကင်စာရင်း အဆင့် ၂ မှာ ဒီလောက်အထိ အကြာကြီး နေနိုင်ပါ့မလား..."

ချူထျန်းချင်းက ပြန်လည်အာခံလေသည်

။ "အခုက ခုနစ်နှစ် ကြာသွားပြီလေ..."

ရဲ့ကျင်းလန်က ဆိုချေ၏။

"ငါ သိပါတယ် ညီလေးရာ..."

ချူထျန်းချင်းက လက်လျှော့လိုက်ဟန်ဖြင့် ဆိုပေသည်။ "ကောင်းပြီလေ... မင်းပဲ တိုက်တော့..."

တွမ့်ဟွမ် ချောက်ကမ်းပါးပေါ်တွင် လေများက ကြေကွဲဖွယ် ဟိန်းဟောက်နေပြီး အောက်ဘက်ရှိ မြစ်ရေများမှာလည်း ဆူပွက်နေ၏။ ရေနောက်များမှာ ချောက်ကမ်းပါးနံရံကို မြင်းပေါင်း တစ်ထောင် တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာသကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်နေသဖြင့် ရေမှုန်ရေမွှားများမှာ မြူခိုးများအလား ဖုံးလွှမ်းနေချေသည်။

ရဲ့ကျင်းလန်သည် ဓားရှည်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် တင်းချန်ဆရာတော်ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းသွားလေ၏။ သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ တည်ငြိမ်ပြီး အားပါလှသဖြင့် ခြေလှမ်းတိုင်းက ချောက်ကမ်းပါးပေါ်ရှိ ကျောက်တုံးများကို ကျိုးကြေစေမည့်အလား ရှိနေပေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော လူသတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါမှာ အိမ်မှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည့် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဓားတစ်လက်အလား အေးစက်ထက်မြက်လှချေ၏။

ရဲ့ကျင်းလန်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလေသည်။

"ဆရာတော်ရဲ့ ပညာရွှေကိုယ် ကျင့်စဉ် က လောကမှာရှိတဲ့ ဘယ်တိုက်ခိုက်မှုကိုမဆို တားဆီးနိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော် ငယ်ငယ်ကတည်းက ကြားဖူးခဲ့တာပါ... ကျွန်တော့်မှာလည်း ကောင်းကင်မေးခွန်း ဓားကွက်ဆယ့်နှစ်ကွက် ဆိုတာ ရှိပါတယ်၊ အဲဒါက လောကမှာရှိတဲ့ ဘယ်လို ကာကွယ်မှုကိုမဆို ဖြိုခွဲနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်..."

ရဲ့ကျင်းလန်၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ချောက်ကမ်းပါး တစ်ခွင်၌ ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခု ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး သူ၏ စကားလုံးများတွင်လည်း ငြင်းဆို၍မရသော ယုံကြည်ချက်များ ပြည့်နှက်နေ၏။

တင်းချန်ဆရာတော်က ဗုဒ္ဓဂုဏ်တော်ကို တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ သူ၏ အသံမှာ အေးချမ်းသော်လည်း ဟိန်းဟောက်နေသော လေသံ၊ ရေသံများကြားတွင် ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရပေသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရွှေရောင်အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး နေမင်းကြီးက သူ့ကို ဝန်းရံထားသကဲ့သို့ ရှိနေသဖြင့် ဒဏ္ဍာရီလာ ရဟန္တာတစ်ပါး လောကသို့ ကြွချီလာသကဲ့သို့ ခန့်ညားကြည်ညိုဖွယ် ကောင်းလှသော်လည်း ငြင်းဆို၍မရသော သြဇာအာဏာကို ထုတ်လွှတ်နေချေ၏။

ရဲ့ကျင်းလန်က အသံကို မြှင့်၍ ဆိုလေသည်။

"တိုက်ကြစို့..."

သူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွား၏။ သူသည် မြေပြင်ကို ခြေဖျားဖြင့် ဖွဖွလေး ထောက်ကာ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာဖြင့် တင်းချန်ဆရာတော်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ဓားရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းလျက် ပြင်းထန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ခုတ်ချလိုက်ပေသည်။ ဤဓားချက်မှာ အာဏာရှင်ဆန်ပြီး အားပါလှသလို လေခွဲသံများလည်း တဝီဝီ မြည်ဟည်းနေချေ၏။ တင်းချန်ဆရာတော်ကမူ တည်ငြိမ်စွာပင် ရှိနေသည်။

သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို လက်အုပ်ချီထားပြီး သူ၏ ပတ်လည်ရှိ ရွှေရောင်အလင်းများမှာ ပိုမို တောက်ပလာ၏။ ရဲ့ကျင်းလန်၏ ပြင်းထန်လှသော ဓားချက်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူသည် ဘေးသို့ အနည်းငယ် ယိမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ဓားသွားကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရှောင်တိမ်းသွားနိုင်ပေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ဂါထာတော်များကို ရွတ်ဆိုလျက် ညာလက်ဖြင့် လက်ဝါးချက်တစ်ခု ထုတ်လွှတ်ကာ ရဲ့ကျင်းလန်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တုံ့ပြန်လိုက်ချေ၏။

ထိုလက်ဝါးချက်မှာ ပေါ့ပါးပြီး အားမပါသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း ရဲ့ကျင်းလန်၏ ဓားနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကြီးမားသော စွမ်းအားတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသဖြင့် ရဲ့ကျင်းလန်မှာ ခြေတစ်လှမ်း နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ရလေသည်။

ရဲ့ကျင်းလန်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး တင်းချန်ဆရာတော်၏ နက်နဲလှသော စွမ်းရည်ကို စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးမိသွား၏။ သို့သော်လည်း သူသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ သူ၏ ဓားရှည်ကို ထပ်မံ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ကောင်းကင်မေးခွန်း ဓားကွက်ဆယ့်နှစ်ကွက် ထဲမှ ဒုတိယမြောက် သိုင်းကွက်ကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်ချေ၏။ ဓားအလင်းမှာ ညအမှောင်ထုထဲတွင် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ဖျတ်ခနဲ တောက်ပသွားပြီး ၎င်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ယခင်ထက် ပိုမို အာဏာရှင်ဆန်လှကာ ဟင်းလင်းပြင်ကိုပင် ဆွဲဖြဲပစ်နိုင်မည့်အလား ရှိနေလေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သော် တင်းချန်ဆရာတော်သည် လက်ဟန်များကို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲလိုက်ရာ ရွှေရောင်အလင်းများက သူ၏ ပတ်လည်တွင် ခိုင်မာသော ကာကွယ်ရေး အကာအကွယ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့ကို လုံခြုံစွာ ကာကွယ်ထား၏။ ရဲ့ကျင်းလန်၏ ဓားက ထိုအကာအကွယ်ကို ထိမှန်သွားသောအခါ ကျယ်လောင်လှသော သတ္တုချင်း ထိခတ်သံများနှင့်အတူ မီးပွားများ လွင့်စင်သွားသော်လည်း အကာအကွယ်ကိုမူ မဖြိုခွဲနိုင်ခဲ့ချေ။

ရဲ့ကျင်းလန်က ဟောက်လိုက်လေသည်။

"ခမ်းနားလှတဲ့ ရွှေကိုယ်ပါလား... ငါ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှု ဘယ်နှစ်ချက်လောက်ကိုများ မင်း တောင့်ခံနိုင်မလဲ ကြည့်ရအောင်..."

သူ၏ ဓားရှည်မှာ ပင်လယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော နဂါးတစ်ကောင်အလား ဖျတ်ခနဲ တောက်ပသွားပြီး တင်းချန်ဆရာတော်ကို အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်လေတော့၏။ သူသည် ကောင်းကင်မေးခွန်း ဓားသိုင်း၏ ရက်စက်လှသော သတ်ဖြတ်မည့် သိုင်းကွက်များကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ဓားချက်တိုင်းမှာ ယခင်ထက် ပိုမို လျင်မြန်ပြီး ပိုမို ရက်စက်လှသဖြင့် ဓားရည်ရွယ်ချက်များက တင်းချန်ဆရာတော်ကို ဓားမုန်တိုင်းတစ်ခုအလား ဝန်းရံထားတော့ချေသည်။

ဤပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်မှုများအောက်တွင် တင်းချန်ဆရာတော်မှာ တည်ငြိမ်စွာ ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ပြောင်မြောက်လှပြီး သူ၏ ပုံရိပ်မှာလည်း ဖမ်းရခက်လှပေ၏။ သူသည် ရဲ့ကျင်းလန်၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရှောင်တိမ်းရင်း လက်ဝါးချက်များနှင့် လက်သီးချက်မျိုးစုံဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်နေလေသည်။ ခဏချင်းမှာပင် သူသည် မတူညီသော သိုင်းပညာပေါင်း နှစ်ဆယ်ခန့်ကို ထုတ်ဖော် ပြသခဲ့လေတော့၏။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်နေကြပြီး ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်ပွားနေပေသည်။ ရဲ့ကျင်းလန်၏ ဓားရည်ရွယ်ချက်မှာ ပိုမို ကြမ်းတမ်းလာပြီး သူသည် ကောင်းကင်မေးခွန်း ဓားသိုင်း၏ စွမ်းအားအားလုံးကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ဓားချက်တိုင်းတွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ခွဲထွက်နိုင်သည့် စွမ်းအားများ ပါဝင်နေချေ၏။

တစ်ဖက်တွင်မူ တင်းချန်ဆရာတော်၏ ရွှေကိုယ်ကာကွယ်ရေးမှာ ပိုမို ခိုင်မာလာပြီး သူသည် ဗုဒ္ဓတရားတော်များကို အခြေခံကာ ဗုဒ္ဓဘာသာ သိုင်းပညာမျိုးစုံဖြင့် ရဲ့ကျင်းလန်၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ချေဖျက်နေလေသည်။ တစ်ခဏမျှအတွင်း တွမ့်ဟွမ် ချောက်ကမ်းပါးမှာ ဓားအလင်းများနှင့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် လင်းထိန်သွားတော့၏။ လေသံ၊ ရေသံများနှင့် လက်နက်ချင်း ထိခတ်သံများမှာလည်း ရောယှက်နေသဖြင့် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် တိုက်ပွဲမြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေချေသည်။

တစ်နေရာသို့ ရောက်သောအခါ ရဲ့ကျင်းလန်၏ ဓားနှင့် တင်းချန်ဆရာတော်၏ လက်ဝါးတို့ ထိပ်တိုက် တွေ့သွားကြပြီး နှစ်ယောက်လုံး ပေအနည်းငယ်စီ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကြလေ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နှစ်ယောက်လုံး ရပ်တန့်သွားကြပြီး ယခင်ကလို ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုကြတော့ချေ။

တင်းချန်ဆရာတော်က ဖြည်းညင်းစွာ လက်အုပ်ချီလျက် ဂါထာတော်များကို ရွတ်ဆိုနေပေသည်။ ရဲ့ကျင်းလန်ကမူ နတ်ဘုရားတုန်လှုပ်ခြင်းဓား ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထား၏။ ချူထျန်းချင်းနှင့် ရန်ရှန်းမေ့တို့မှာလည်း အသက်ကို အောင့်ထားရင်း အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြချေသည်။

ထိုအတောအတွင်း ကျန်းရှင်းကျွန်းပေါ်မှနေ၍ တိုက်ပွဲကြည့်ရှုနေကြသော သိုင်းသမား အများအပြားမှာလည်း အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်နေကြသူ နှစ်ဦးက ဘာလို့ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကြတာလဲဟု ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြတော့၏။

လူအုပ်ကြီးကြားတွင် ကူချူတုန်းက တစ်ခုခု မှားနေသည်ကို သတိပြုမိသွားပြီး မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"အစ်ကို... ရဲ့ကျင်းလန်နဲ့ တင်းချန်ဆရာတော်တို့က အသေအကြေ တိုက်ကြတော့မှာလား..."

ကူမော့က ပြန်လည်ဖြေကြားပေ၏။

"ဟုတ်တယ်... သူတို့ရဲ့ ခုနက တိုက်ပွဲက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားပြီလေ... သူတို့နှစ်ယောက်က အဆင့်တူနေပေမဲ့ ဆက်ပြီး တိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ ရဲ့ကျင်းလန်က သေချာပေါက် အသာစီး ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး... ဒါကြောင့် ရဲ့ကျင်းလန်က ဆက်ပြီး မတိုက်နိုင်တော့ဘူးလေ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးမြန်းချေသည်။ "ဘာလို့လဲဟင်..."

ကူမော့က ရှင်းပြလေ၏။

"တင်းချန်ဆရာတော်က အတွင်းအား ဆရာကြီး တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံမှုက နက်နဲလှတယ်လေ... သူက တစ်နေ့ကုန် တိုက်နေရင်တောင် ကိစ္စမရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရဲ့ကျင်းလန်ကတော့ မတူဘူး... သူက ဓားသိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သိုင်းပညာရဲ့ အနှစ်သာရကိုပဲ ကျင့်ကြံထားတာလေ... သူသာ တင်းချန်ဆရာတော်နဲ့ အချိန်အကြာကြီး တိုက်နေမယ်ဆိုရင်တော့ သေချာပေါက် ရှုံးလိမ့်မယ်... ခုနက တိုက်ပွဲက အဆင့်တူနေသလို ထင်ရပေမဲ့ ခြုံကြည့်လိုက်ရင်တော့ တင်းချန်ဆရာတော်က အသာစီး ရနေပြီး ရဲ့ကျင်းလန်ရဲ့ တိုက်ကွက်တွေကို ဟန့်တားထားနိုင်ခဲ့တာလေ... ဒါပေမဲ့ အနိုင်အရှုံးကတော့ မသေချာသေးပါဘူး... ရဲ့ကျင်းလန်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး စွမ်းအားက ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာတဲ့ စွမ်းအားပေါ်မှာ ရှိနေတာဆိုတော့... သူ ထုတ်ဖော်မယ့် ဆယ့်သုံးကွက်မြောက် သိုင်းကွက်က ဘယ်လောက်အထိ အစွမ်းထက်မလဲ ဆိုတာပဲ ကြည့်ရမှာပေါ့..."

တွမ့်ဟွမ် ချောက်ကမ်းပါးပေါ်တွင် ရဲ့ကျင်းလန်နှင့် တင်းချန်ဆရာတော်တို့မှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကြ၏။ လေများက ဟိန်းဟောက်နေပြီး မြစ်ရေများကလည်း ဆူညံနေကာ သူတို့၏ အရှိန်အဝါများမှာလည်း တဟုန်ထိုး မြင့်တက်နေကြသဖြင့် မည်သူကမျှ အလျှော့မပေးကြချေ။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လောကကြီး၌ သူတို့နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သကဲ့သို့ ရှိနေပြီး တင်းမာလှသော လေထုကြောင့် အချိန်များပင် အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားရပေသည်။

ရုတ်တရက် ရဲ့ကျင်းလန်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူ၏ ဓားရည်ရွယ်ချက်များမှာ အရူးအမူး စုစည်းလာ၏။ သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားရှည်မှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မြည်ဟည်းနေသကဲ့သို့ တုန်ခါနေလေသည်။

သူသည် သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ချေ၏။ ဤဓားချက်မှာ ကောင်းကင်မေးခွန်း ဓားကွက်ဆယ့်နှစ်ကွက် ကို ကျော်လွန်သွားပြီး သူ၏ တစ်သက်တာ သိုင်းပညာ ဗဟုသုတများကို စုစည်း၍ ဖန်တီးထားသော ဆယ့်သုံးကွက်မြောက် ဓားချက် ဖြစ်ကာ သူ၏ အစွမ်းထက်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှုလည်း ဖြစ်ပေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဓားအလင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ပေပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းကျော် ရှည်လျားလှသော ဓားစွမ်းအင်တစ်ခုမှာ ကမ္ဘာပျက်မည့် စွမ်းအားများကို သယ်ဆောင်လျက် ဟိန်းဟောက် ထွက်ပေါ်လာ၏။ ၎င်း ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် လေထုမှာ ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရပြီး စူးရှသော ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာသလို ချောက်ကမ်းပါးပေါ်ရှိ ကျောက်တုံးများမှာလည်း ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ကြေမွကုန်ချေသည်။ ဤဓားစွမ်းအင်မှာ နိုးထလာသော ရှေးဟောင်း သားရဲကြီးတစ်ကောင်အလား အဆုံးမဲ့သော ဒေါသနှင့် ရက်စက်မှုများကို သယ်ဆောင်ကာ တင်းချန်ဆရာတော်ဆီသို့ တည့်တည့် သွားလေ၏။

ဤတုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ တိုက်ခိုက်မှုကို မြင်သော်လည်း တင်းချန်ဆရာတော်မှာ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်ကာ သူ၏ လက်များကို လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလျက် ဂါထာတော်များကို ရွတ်ဆိုလိုက်ပေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရွှေရောင်အလင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ထိုအလင်းများမှာ မျက်စိကျိန်းမတတ် ပြင်းထန်လှချေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သန့်စင်ပြီး အေးချမ်းလှသော ဘုရားရှိခိုးသံများမှာ အဝေးရှိ ဗုဒ္ဓပြည်နယ်တစ်ခုမှနေ၍ လွင့်ပျံလာသကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။ ထိုရွှေရောင်အလင်းများနှင့် ဘုရားရှိခိုးသံများကြားတွင် ဧရာမ ဗုဒ္ဓပုံရိပ်ကြီးတစ်ခုမှာ တင်းချန်ဆရာတော်၏ အနောက်၌ ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာပေ၏။

ဗုဒ္ဓပုံရိပ်၏ မျက်နှာတော်မှာ ခန့်ညားပြီး မျက်လုံးတော်များမှာမူ အနည်းငယ် မှိတ်ထားကာ ကြင်နာသော အမူအရာ ရှိနေသော်လည်း အလေးအမြတ် ထားထိုက်သည့် သြဇာအာဏာကို ထုတ်လွှတ်နေချေသည်။ ကိုယ်တော်ကို ဝန်းရံလျက် အလင်းရောင်များ စီးဆင်းနေပြီး ကြာပန်းစင်မြင့်ကြီးမှာလည်း ပွင့်လန်းနေသလို အနောက်ဘက်ရှိ ဧရာမ ရွှေရောင် အလင်းစက်ဝိုင်းကြီးမှာလည်း လင်းထိန်နေကာ ၎င်းပေါ်တွင်လည်း တရား စာလုံးများမှာ လောက၏ အထူးဆန်းဆုံး စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေသကဲ့သို့ ဖျတ်ခနဲ ဖျတ်ခနဲ တောက်ပနေ၏။

တင်းချန်ဆရာတော်က ဗုဒ္ဓဂုဏ်တော်ကို တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ ဗုဒ္ဓပုံရိပ်ကြီးမှာလည်း လိုက်ပါ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ လက်ဝါးတော်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လျက် ရှေ့သို့ ခုတ်ချလိုက်လေသည်။

ဤလက်ဝါးချက်မှာ ဖြည်းညင်းလှသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း အဆုံးမဲ့သော ဗုဒ္ဓဉာဏ်တော်များ ပါဝင်နေချေ၏။ လက်ဝါး၏ စွမ်းအားမှာ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း လှိုင်းလုံးများအလား ပြန့်ကားသွားပြီး အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုကာ ချေဖျက်ပစ်နိုင်သည့် အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေပေသည်။ ဤသည်မှာ တိုက်စစ်ကို ခံစစ်အဖြစ် အသုံးပြုသည့် အစွမ်းထက်ဆုံး ကာကွယ်မှုဖြစ်ပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ အနှစ်သာရကို အထွတ်အထိပ်အထိ ဖော်ပြလိုက်ခြင်း ပင် ဖြစ်လေ၏။

ဗုဒ္ဓ၏ လက်ဝါးတော်နှင့် ဓားစွမ်းအင်တို့ ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားကြချေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လောကကြီးမှာ အရောင်အဆင်း ကင်းမဲ့သွားသကဲ့သို့ ရှိနေတော့၏။

နားစည်ကွဲမတတ် ကျယ်လောင်လှသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်ခါသွားစေပြီး ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာသကဲ့သို့ ရှိနေပေသည်။ ကျောက်တုံးစများမှာ လျှို့ဝှက်လက်နက်များအလား အရပ်မျက်နှာအနှံ့ လွင့်စင်သွားပြီး တွမ့်ဟွမ် ချောက်ကမ်းပါးကြီးမှာလည်း ပြိုကျတော့မည့်အလား ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေလေ၏။

ဖုန်မှုန့်များမှာ လှိမ့်တက်လာပြီး တိုက်ပွဲကွင်းပြင် တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသဖြင့် အတွင်းရှိ အရာအားလုံးမှာ မှုန်ဝါးသွားတော့ချေသည်။ အားလုံးက အသက်ကို အောင့်ထားရင်း အဖြေကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်မျှော်နေကြ၏။

နောက်ဆုံးတွင် ဖုန်မှုန့်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားပေသည်။

ရဲ့ကျင်းလန်သည် လက်ထဲတွင် ဓားကို ကိုင်ဆောင်လျက် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်ကာ သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်နေသော်လည်း မတ်တတ်ရပ်နေဆဲ ဖြစ်ချေ၏။ တစ်ဖက်တွင်မူ တင်းချန်ဆရာတော်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ကြီးမားလှသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံမှာလည်း သွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေလေသည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး အသက်ရှူသံများမှာလည်း အလွန်ပင် အားနည်းနေကာ ပါးစပ်မှလည်း သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျနေပေ၏။

ရန်ရှန်းမေ့က အော်ဟစ်လိုက်ချေသည်။

"အစ်ကိုသုံး..."

သူမသည် သူမ၏ ဓားကို ရဲ့ကျင်းလန်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။ အေးစက်သော အလင်းတစ်ချက် လက်သွားပြီးနောက် သူမသည် လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုအလား ရဲ့ကျင်းလန်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားရာ သူမ၏ ဝတ်စုံမှာလည်း လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်နေလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချူထျန်းချင်း၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း တဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာပြီး သူ၏ လှံတံမှာ အရူးအမူး တုန်ခါနေကာ လှံဖျားမှ ပိုးပွားမှာလည်း ပင်လယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော နဂါးတစ်ကောင်အလား လှုပ်ရှားနေပြီး တားဆီးမရနိုင်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရန်ရှန်းမေ့ဆီသို့ တည့်တည့် ထိုးနှက်လိုက်ပေ၏။ လှံဖျားက လေထုကို ခွဲထွက်သွားရာ စူးရှသော လေခွဲသံမှာ နဂါးဟိန်းဟောက်သံနှင့်ပင် တူနေတော့ချေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဓားရည်ရွယ်ချက်နှင့် လှံရည်ရွယ်ချက်တို့ ပြင်းထန်စွာ ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားကြလေ၏။

တင်းချန်ဆရာတော်နှင့် ရဲ့ကျင်းလန်တို့၏ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ခမ်းနားလှသော တိုက်ပွဲနှင့် မတူဘဲ ဤတစ်ကြိမ် ချူထျန်းချင်းနှင့် ရန်ရှန်းမေ့တို့၏ ထိပ်တိုက်တွေ့မှုမှာ အပြင်ပန်းကြည့်လျှင် အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေပေသည်။

တောက်ပသော စစ်မှန်သောချီများ မရှိသလို နားစည်ကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံများလည်း မရှိဘဲ ပုံရိပ်နှစ်ခု ထိပ်တိုက်တွေ့လိုက်ခြင်း၊ ဓားအရိပ်များနှင့် လှံအလင်းများ ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာခြင်းသာ ရှိနေချေ၏။

သို့သော်လည်း ကျွမ်းကျင်သူများကမူ ဤကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာပြင်အောက်တွင် ပြင်းထန်လှသော လှိုင်းတံပိုးများ ရှိနေကြောင်း သိကြပါသည်၏။

ဤဓားနှင့် လှံတို့၏ ထိပ်တိုက်တွေ့မှုမှာ သိုင်းပညာ၏ အစစ်အမှန် အနှစ်သာရများ ပြည့်နှက်နေသည့် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပြီး သိမ်မွေ့လှသော လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက အသက်ရှင်ခြင်း သို့မဟုတ် သေဆုံးခြင်းကို အဆုံးအဖြတ် ပေးနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းမှာ သိုင်းပညာ စွမ်းရည်ကို အစွန်းကုန် စမ်းသပ်ခြင်း ဖြစ်သလို စိတ်ဆန္ဒနှင့် ဝိညာဉ်တို့၏ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုလည်း ဖြစ်ပေ၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖြတ်ကျော်သွားကြပြီး ကျောချင်းကပ်လျက် ရပ်နေကြချေသည်။

လေသံနှင့် ရေသံများမှလွဲ၍ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခွင်လုံး သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ၎င်းမှာ သည်ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် တိုက်ပွဲကြီးအတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသကဲ့သို့ ရှိနေလေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချူထျန်းချင်း၏ လှံဖျားနှင့် ရန်ရှန်းမေ့၏ ဓားဖျားမှ သွေးစက်များမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ကျဆင်းလာပြီး ချောက်ကမ်းပါးပေါ်၌ ပွင့်လန်းနေသော အနီရောင် ဇီးပန်းပွင့်လေးများအလား ပြန့်ကျဲသွားပေသည်။

နောက်ထပ် အခိုက်အတန့်တွင် ချူထျန်းချင်း၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် သွေးကွက်တစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်လာပြီး အနီရဲရဲ သွေးများက သူ၏ ဝတ်စုံကို စိုရွှဲသွားစေသဖြင့် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်း ဖြစ်နေချေ၏။

ရန်ရှန်းမေ့၏ လည်ပင်းမှာလည်း ပါးလွှာသော သွေးစင်းကြောင်းလေးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြာနှမ်းသွားကာ လက်ထဲမှ ဓားရှည်မှာလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ပြုတ်ကျသွားသဖြင့် ကြည်လင်သော သတ္တုသံမှာ တိတ်ဆိတ်နေသော ချောက်ကမ်းပါး တစ်ခွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့လေသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျော့ခွေသွားပြီး တင်းချန်ဆရာတော်၏ ရှေ့တွင် အားအင်ကုန်ခမ်းစွာ လဲကျသွားပေ၏။

ရန်ရှန်းမေ့က ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့လိုက်ပြီး တင်းချန်ဆရာတော်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လာချေသည်။ ထိုအပြုံးတွင် လွတ်မြောက်မှု၊ စိတ်သက်သာရာ ရမှုနှင့် လောကကြီးအပေါ် သံယောဇဉ် အကြွင်းအကျန် အနည်းငယ် ပါဝင်နေ၏။

တင်းချန်ဆရာတော်က သူမကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ကရုဏာနှင့် စိတ်သက်သာရာ ရမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင်လည်း အပြုံးလေးတစ်ခု ရှိနေလေသည်။ သူသည် သူ၏လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လိုက်ပြီး ရန်ရှန်းမေ့၏ ပါးပြင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ရာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အိပ်ပျော်နေသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကို ချော့မြှူနေသကဲ့သို့ပင် နူးညံ့လှပေ၏။

သို့သော်လည်း ထိုသို့ ထိတွေ့ပြီးနောက် တင်းချန်ဆရာတော်၏ လက်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အားအင်ကုန်ခမ်းစွာ ကျဆင်းသွားပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရန်ရှန်းမေ့၏ လည်ပင်းမှာလည်း ပျော့ခွေသွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားလျက် တိတ်ဆိတ်သွားလေတော့ချေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းရှင်းကျွန်းပေါ်၌ သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။

ချင်းပြည်နယ်၏ နံပါတ် ၁ ဆရာကြီးအဖြစ် အနှစ်သုံးဆယ်တိုင်အောင် ပြိုင်ဘက်ကင်းခဲ့သော တင်းချန်ဆရာတော်မှာ ယခုအခါ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကာ ၎င်းမှာ လူငယ် မဟာသိုင်းဆရာကြီး တစ်ဦး၏ လက်ချက် ပင် ဖြစ်လေသည်။

ချင်းပြည်နယ်တွင် နံပါတ် ၁ ဆရာကြီးအသစ် တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေ၏။

၎င်းမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ဒဏ္ဍာရီလာ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ ဒဏ္ဍာရီကို ဆက်လက် ရေးထိုးလျက် အရင်က ဒဏ္ဍာရီကို ဖြိုခွဲလိုက်သည့် ဓားဧကရာဇ် ရဲ့ကျင်းလန် ပင် ဖြစ်ချေသည်။

တင်းချန်ဆရာတော်၏ ခေတ်ကာလမှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ရဲ့ကျင်းလန်၏ ခေတ်ကာလမှာမူ စတင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေတော့သည်။

အပိုင်း (၁၅၈) - လူအကြီး နှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်း

ယနေ့ တွမ့်ဟွမ် ချောက်ကမ်းပါး တိုက်ပွဲမှာ အလှည့်အပြောင်းများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ချေသည်။ ၎င်းမှာ လူတိုင်း၏ မျှော်လင့်ချက်များကို များစွာ ကျော်လွန်သွားခဲ့၏။ မူလက ဓားဧကရာဇ်နှင့် နဂါးမင်းတို့၏ တိုက်ပွဲဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း မဟာသိုင်းဆရာကြီး ငါးဦး၏ တိုက်ပွဲအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ကောင်းကင်စာရင်း၏ နံပါတ် ၁ နေရာတွင် အနှစ်သုံးဆယ်တိုင်အောင် စိုးမိုးခဲ့သည့် အုပ်ချုပ်မှုမှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး နံပါတ် ၁ အသစ် တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။

ဓားဧကရာဇ် ရဲ့ကျင်းလန်သည် ယနေ့မှစ၍ ချင်းပြည်နယ်၏ မဟာသိုင်းဆရာကြီး တစ်ဦး သက်သက် မဟုတ်တော့ဘဲ ကန်တိုင်းပြည် တစ်ခုလုံး၌ ဟိုးဟိုးကျော်မည့် ဂုဏ်သတင်းရှိသော ဆရာကြီး၊ အစွမ်းထက်ဆုံး မဟာသိုင်းဆရာကြီး ဆယ်ဦးအနက်မှ တစ်ဦး ဖြစ်လာတော့မည် ဖြစ်ချေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းရှင်းကျွန်းပေါ်၌ ဆူညံသံများ ပြည့်နှက်နေတော့၏။

ရွှမ်နွီနန်းတော်မှ တပည့်တစ်စုမှာမူ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး အချို့မှာ ဒူးထောက်ကာ ငိုကြွေးနေကြပေသည်။

လင်းချီရှားသည် ရွှမ်နွီနန်းတော်မှ တပည့်အချို့ကို ဦးဆောင်ကာ တွမ့်ဟွမ် ချောက်ကမ်းပါးပေါ်သို့ တက်လာခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းနှင့် ကျိုကျန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့မှ အဖွဲ့ဝင်များစွာလည်း ပါဝင်လာကြလေ၏။

ရဲ့ကျင်းလန်နှင့် ချူထျန်းချင်းတို့မှာ အောင်နိုင်သူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း နှစ်ယောက်လုံး အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရထားကြချေသည်။ ချူထျန်းချင်း၏ ရင်ဘတ်မှာ ရန်ရှန်းမေ့၏ အသည်းအသန် ဓားချက်ကြောင့် ပြဲထွက်နေပြီး နှလုံးသားအကြောမှာလည်း ပြတ်တောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေ၏။ ရဲ့ကျင်းလန်၏ တင်းချန်ဆရာတော်နှင့် နောက်ဆုံး တိုက်ပွဲမှာလည်း အသားကုန် ရင်းနှီးခဲ့ရသဖြင့် အပြင်းအထန် အတွင်းဒဏ်ရာများ ရရှိထားပေသည်။ အကယ်၍သာ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းမှ ကျွမ်းကျင်သူများ၏ ကာကွယ်မှု မရှိပါက သာမန် သိုင်းသမားတစ်ဦးကပင် သူ့ကို အလွယ်တကူ သတ်နိုင်မည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေလေ၏။

လင်းချီရှားနှင့် အခြားသူများ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ... ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းရော ကျိုကျန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့မှ အဖွဲ့ဝင်များပါ ချက်ချင်း သတိဝီရိယ ရှိသွားကြပြီး လေထုမှာလည်း အလွန် တင်းမာသွားချေသည်။ လင်းချီရှားသည် မျက်ဝန်းများ နီရဲလျက် ရဲ့ကျင်းလန်ကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလေ၏။

"ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့... ကျွန်မရဲ့ ဘိုးဘေးနဲ့ နန်းတော်သခင်မတို့ရဲ့ အလောင်းတွေကို ယူသွားခွင့် ပြုမလား..."

ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဒဏ်ရာများကို ကုသနေသော ရဲ့ကျင်းလန်က မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပေသည်။ သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများမှာ ရှုပ်ထွေးနေပြီး တိုးညင်းစွာ ဖြေကြားချေ၏။

"နတ်သမီးလင်း... စိတ်ကြိုက် လုပ်နိုင်ပါတယ်..."

လင်းချီရှားက အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်ကာ ရန်ရှန်းမေ့၏ အလောင်းကို ကျောပိုးလိုက်လေသည်။ သူမနှင့်အတူ ပါလာသော ရှဲ့လျှူယင်းကလည်း ဆုယွင်ကျောင်း၏ အလောင်းကို ကျောပိုးလိုက်ပြီးနောက် မည်သည့် နောင်တမှ မရှိဟန်ဖြင့် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကြပေ၏။

ရဲ့ကျင်းလန်သည် လင်းချီရှား နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းဖွဖွ ချလိုက်ချေသည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း ပြောချင်သော စကားများကိုတော့ မပြောနိုင်ခဲ့ချေ။

သူ၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော ချူထျန်းချင်းက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလျက် ခံစားချက်အချို့ဖြင့် ဆိုလေ၏။

"စီနီယာ အစ်ကို... မင်းတောင်မှ မပြတ်မသား ဖြစ်တဲ့ အချိန်တွေ ရှိသေးတာပဲနော်..."

ရဲ့ကျင်းလန်က သက်ပြင်းချလျက် ပြန်ပြောပေသည်။

"ငါ ဘာပြောနိုင်မှာလဲ..."

ချူထျန်းချင်းက ဆိုချေ၏။

"ငါ့ကိုတော့ အလှအပ ထောင်ချောက်ကို မတောင့်ခံနိုင်ဘူးလို့ ပြောပြီး မင်းကိုယ်တိုင်လည်း မတောင့်ခံနိုင်တာ မဟုတ်ဘူးလား... စီနီယာ အစ်ကို... မင်းကတော့ မင်း မရနိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ချစ်ရင်းနဲ့ပဲ တစ်သက်လုံး ကုန်ဆုံးသွားတော့မှာပဲ၊ ပြီးတော့ မင်း အမြဲတမ်း သတိရနေမှာက အဲဒီတုန်းကသာ မင်း သူမကို နည်းနည်းလေး ပိုပြီး ယုံကြည်ခဲ့မယ်ဆိုရင် နိဂုံးက ပြောင်းလဲသွားနိုင်မလား ဆိုတာပဲ... ဟားဟားဟားဟား... အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်..."

ချူထျန်းချင်းက အကြိမ်အနည်းငယ် ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း နီရဲသွားကာ သွေးတစ်လုတ် အန်ထုတ်လိုက်ရလေသည်။

ချူထျန်းချင်း၏ လှောင်ပြောင်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ရဲ့ကျင်းလန်က နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ဆိုပေ၏။

"မင်းက ငါ့ကို ရယ်နေတာလား... အနည်းဆုံးတော့ ငါက ဒီမှာ ပြတ်သားတယ်လေ... ငါ အဲဒီတုန်းက သူမအပေါ် မှားခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့ အခုတော့ အချစ်ပဲဖြစ်ဖြစ် အမုန်းပဲဖြစ်ဖြစ် အရာအားလုံးက ရှင်းလင်းသွားပြီလေ... ဒါပေမဲ့ မင်းကကော... ကျိုးဖန်းဟွာကို မင်း ဘယ်လို မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာလဲ... အစကနေ အဆုံးအထိ အရာအားလုံးက အလိမ်အညာတွေချည်းပဲလေ ညီလေးရာ... သူမ မင်းအပေါ် ထားခဲ့တဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေ၊ သံယောဇဉ်တွေ အားလုံးက အတုတွေ၊ ဟန်ဆောင်မှုတွေချည်းပဲ... ခုနစ်နှစ်လုံးလုံး အတူအိပ်ခဲ့ကြပေမဲ့ စိတ်တွေက တခြားစီ ဖြစ်နေခဲ့တာလေ... ဒါပေမဲ့ သူမက မင်းရဲ့ ဇနီး ဖြစ်နေတုန်းပဲဆိုတာကတော့ အမှန်တရားပဲ၊ ပြီးတော့ သူမက မင်းအတွက် ကလေးတစ်ယောက်တောင် မွေးပေးထားသေးတယ်လေ... မင်းက ငါ့ကို ရယ်နေတာလား... ဟားဟား... မင်းက ငါ့ကို ရယ်နေတာလား..."

ချူထျန်းချင်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း မှောင်ကျသွားတော့ချေ၏။

ထိုအချိန်တွင် ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းရှိ ကျိုကျန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့၏ သင်္ဘောကြီးပေါ်၌... ချီမြောင်ရွှမ်သည် ဟန်ဆောင်သေနေသည့် နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးနှင့် သင်္ဘောခန်းအတွင်း၌ ဟန်ဆောင်သေနေသည့် ကျိုးဖန်းဟွာတို့ကို ကယ်တင်ပေးနေလေသည်။ ဤအမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ ချင်းပြည်နယ်၏ မျိုးဆက်တစ်ခုစီ၌ အလှဆုံး အမျိုးသမီးများ ဖြစ်ကြသဖြင့် မည်သည့် နေရာတွင်မဆို အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိကြမည်မှာ သေချာပေ၏။ တစ်ဦးက ကျိုကျန်း နဂါးမင်း ချူထျန်းချင်း၏ ဇနီးဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဦးမှာမူ ဓားဧကရာဇ် ရဲ့ကျင်းလန်၏ ဇနီး ဖြစ်ကာ နှစ်ဦးလုံးမှာ သိုင်းလောက၌ အထင်ရှားဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြချေသည်။

သို့သော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမတို့ နှစ်ဦးလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်နေကြပေ၏။

ချီမြောင်ရွှမ်က ငွေအပ်များကို သူ၏ ဆေးအိတ်ထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆိုလေသည်။

"မိန်းကလေးတို့... မင်းတို့ ဟန်ဆောင်သေနေခဲ့တယ် ဆိုပေမဲ့ အပြင်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာတော့ သိကြမှာပါ... သွားကြပါတော့... ဒီမှာ ဆက်နေတာက ရဲ့ကျင်းလန်နဲ့ ချူထျန်းချင်းတို့အတွက် အကျပ်ရိုက်စရာတွေပဲ ဖြစ်လာမှာပါ... သူတို့ ခုထိ ဘာမှ မလုပ်သေးတာက မင်းတို့ကို မျက်နှာချင်း မဆိုင်ချင်လို့ပဲလေ..."

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးက ချီမြောင်ရွှမ်ကို ဦးညွှတ်လျက် ဆိုကြချေ၏။ "လမ်းပြပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ..."

ချီမြောင်ရွှမ်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး သင်္ဘောပေါ်မှ ဆင်းကာ တွမ့်ဟွမ် ချောက်ကမ်းပါးဆီသို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။ သူသည် ချောက်ကမ်းပါးခြေမှ ကြမ်းတမ်းလှသော လမ်းအတိုင်း ဖြည်းညင်းစွာ တက်လာခဲ့ရာ လမ်းတွင် အလောင်းတစ်လောင်းကို ကျောပိုးလျက် ဆင်းလာသော လင်းချီရှားတို့နှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ပေ၏။

လင်းချီရှား၏ ကျောပေါ်တွင်ရှိသော ရန်ရှန်းမေ့၏ အလောင်းကို မြင်သောအခါ ချီမြောင်ရွှမ်က သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်မိချေသည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေ၏။ သူသည် ရန်ရှန်းမေ့ကို မုန်းတည်းခဲ့ပါသည်၊ သူမက သူ့ကို မလိုလားသော ကိစ္စများစွာကို အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခဲ့သလို နောက်ဆုံးတွင်လည်း သူ၏ မိတ်ဆွေ မိသားစု တစ်ခုလုံးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။ သူသည် သူမကို အလွန်အမင်း မုန်းတည်းခဲ့ပြီး သူမ သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်ချင်ခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ပေ၏။

သို့သော်လည်း တင်းချန်ဆရာတော်သည် ရန်ရှန်းမေ့ကို ကယ်ရန် ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားသလို၊ တင်းချန်ဆရာတော်၏ စိတ်ထဲတွင် အဖုအထစ်များ ရှိနေသရွေ့ သူမကို ကယ်တင်ရန် ကျရှုံးလိမ့်မည်ကိုလည်း သူ သိထားချေသည်။ သို့သော်လည်း သူသည် တင်းချန်ဆရာတော်၏ ရင်ထဲမှ အဖုအထစ်များကို ရှင်းပေးခဲ့သေး၏။

သူကတော့ တင်းချန်ဆရာတော် အတွက်၊ ဆရာတော် သေဆုံးမှာကို မလိုလားလို့ပါဟု ပြောခဲ့သော်လည်း... ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် တင်းချန်ဆရာတော်က ရန်ရှန်းမေ့ကို ကယ်တင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု အမှန်တကယ် မျှော်လင့်ခဲ့မိကြောင်းကိုတော့ သူကိုယ်တိုင် သိနေပါသည်၏။

ချီမြောင်ရွှမ်က တိုးညင်းစွာ ခေါ်လိုက်လေသည်။

"အစ်မငါး..."

ထို့နောက် သူက လင်းချီရှားကို ဆိုပေ၏။

"နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးနဲ့ ကျိုးဖန်းဟွာတို့ကို ခေါ်သွားဖို့ လှေတစ်စင်း စီစဉ်ပေးလိုက်ပါ... သူတို့ သိုင်းလောကကနေ အနားယူမှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့အိမ်တွေကိုပဲ ပြန်မှာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေ့တော့ သူတို့ကို သိက္ခာရှိရှိ ထွက်သွားခွင့် ပေးလိုက်ကြတာပေါ့..."

လင်းချီရှားက ပြန်လည်ဖြေကြားချေသည်။

"နားလည်ပါပြီ ဆရာတူဘိုးဘိုး..."

ထို့နောက် ချီမြောင်ရွှမ်သည် တင်းချန်ဆရာတော်၏ အလောင်းကို သွားယူရန် တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားလေ၏။

လင်းချီရှားကလည်း အလောင်းကို ကျောပိုးလျက် တောင်အောက်သို့ ဆက်လက် ဆင်းလာခဲ့ပေသည်။ ချောက်ကမ်းပါးခြေသို့ ရောက်သောအခါ ရွှမ်နွီနန်းတော်၏ လှေမှာ ထိုနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေပြီး ဖြစ်ချေ၏။

လင်းချီရှားက လှေကို ကျိုကျန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့၏ သင်္ဘောဘေးသို့ ကပ်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။

ကျိုးဖန်းဟွာနှင့် နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးတို့မှာ လှေပေါ်သို့ တက်လာကြပေ၏။

နန်ကုန်းယွဲ့ရှီး လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းချီရှား၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသွားရချေသည်။ သူမသည် ယခင်က နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးကို အရာအားလုံး လုယူသွားသည့် ယုတ်မာသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဟု ထင်မှတ်ကာ အလွန်အမင်း မုန်းတည်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးသည် သူမဆီမှ အရာအားလုံးကို လုယူခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရွှမ်နွီနန်းတော်၏ အနိမ့်အမြင့်၊ ဖိအားများနှင့် ကြီးမားလှသော တာဝန်ဝတ္တရားများကို တစ်ယောက်တည်း ခေါင်းခံ ထမ်းပိုးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိမြင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးက လင်းချီရှားကို မြင်သည်နှင့် ထုံးစံအတိုင်း လက်ပူးဆုပ် နှုတ်ဆက်လိုက်ပေ၏။ "စီနီယာ အစ်မ..." သို့သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးမှာ အလွန်ပင် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေပုံရပြီး မျက်နှာမှာလည်း ဖြူရော်ကာ အားနည်းနေချေသည်။

နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးက ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော လေသံဖြင့် ဆိုလေ၏။

"တောင်းပန်ပါတယ် စီနီယာ အစ်မ... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ အစ်မကို အများကြီး ဒုက္ခပေးခဲ့မိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့လည်း ကျွန်မ ကိစ္စတွေကို ကောင်းကောင်း မလုပ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး..."

လင်းချီရှားက သက်ပြင်းချလျက် ဆိုပေသည်။

"ဂျူနီယာ ညီမလေး... နင်က အရမ်းကို ပြီးပြည့်စုံလွန်းပါတယ်... ငါကတော့ နင့်ကို အမြဲတမ်း မနာလို ဖြစ်နေခဲ့တာပါ..."

နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးက အနည်းငယ် ခေါင်းယမ်းလျက် ပြန်ပြောချေ၏။ "ဒါပေမဲ့ စီနီယာ အစ်မ... ကျွန်မလည်း အစ်မကို အမြဲတမ်း မနာလို ဖြစ်နေခဲ့တာပါ..."

ကျန်းရှင်းကျွန်းပေါ်တွင်လည်း အခြေအနေများမှာ စည်ကားနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

အရပ်ရပ်မှ သိုင်းသမားများမှာ ယနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အလှည့်အပြောင်းများကို တက်ကြွစွာ ဆွေးနွေးရင်း ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်ပေ၏။ တွမ့်ဟွမ် ချောက်ကမ်းပါးတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ ကိစ္စရပ်များမှာ အဝေးကြီးသို့ ပျံ့နှံ့သွားမည်ဖြစ်ပြီး သိုင်းလောကအတွင်း၌လည်း အချိန်အတော်ကြာအောင် ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုနေကြမည့် သတင်းတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ကူမော့သည်လည်း လူအုပ်ကြီးနှင့်အတူ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး ကျိုးချင်းဖုန်း၊ ချန်ယွင်ချောင် တို့နှင့်အတူ ချင်းပြည်နယ် မြို့တော်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြချေ၏။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင်... ကူမော့သည် အိပ်ရာထပြီး မျက်နှာသစ်ပြီးစ အချိန်တွင် ကူချူတုန်းက သူ၏ အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာပြီး လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။

"အစ်ကို... စီနီယာ ချီမြောင်ရွှမ်နဲ့ နတ်သမီးလင်းတို့ ရောက်နေတယ်... သူတို့ အောက်ထပ်မှာ အစ်ကို့ကို စောင့်နေကြတယ်..."

ကူမော့က တံခါးဖွင့်လိုက်ပြီး ကူချူတုန်းနောက်မှ လိုက်၍ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့ပေ၏။

တည်းခိုခန်းအတွင်း၌ လူသူကင်းမဲ့နေပြီး ဧည့်သည် အနည်းငယ်သာ ရှိတော့ချေသည်။ တံခါးဝတွင်မူ ရွှမ်နွီနန်းတော်မှ တပည့်အုပ်စုကြီးမှာ အဖြူရောင် ဝတ်စုံများကို ဆင်မြန်းလျက် အစီအရီ ရပ်နေကြပြီး ခါးမှ ကြိုးစများမှာလည်း လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်နေကြလေ၏။ သူတို့တစ်ဦးချင်းစီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ထင်ဟပ်နေကြပေသည်။

မြင်းရထား သုံးစင်းပေါ်တွင်မူ အဖြူရောင် ဂန္ဓမာပန်းများဖြင့် အလှဆင်ထားသည့် အနက်ရောင် ပိုးသားများ ဖုံးအုပ်ထားသော အနက်ရောင် ခေါင်းတလား သုံးခု ပါရှိနေချေ၏။ နာရေးအလံများမှာ မြင့်မားစွာ လွင့်ပျံနေပြီး ၎င်းတို့၏ ပါးလွှာသော အစအနများမှာလည်း လေထဲတွင် အရူးအမူး ကခုန်နေကြလေသည်။

အဖြူရောင် ဝမ်းနည်းခြင်း ဝတ်စုံများကို ဆင်မြန်းထားသည့် ချီမြောင်ရွှမ်နှင့် လင်းချီရှားတို့မှာ တည်းခိုခန်း အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေကြပေ၏။ ချီမြောင်ရွှမ်၏ ဘေးတွင် သူ၏ တပည့် ဝူအန်း ရှိနေချေသည်။

ကူမော့က လက်ပူးဆုပ်လျက် နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

"စီနီယာချီ... နတ်သမီးလင်း..."

သူတို့နှစ်ဦးကလည်း အလျင်အမြန် ပြန်လည် လက်ပူးဆုပ်ကြပြီး လင်းချီရှားက ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်ကာ လက်ပူးဆုပ်လျက် ဆိုပေ၏။

"သူရဲကောင်းကူ... ကျွန်မ ဒီနေ့ ကျွန်မရဲ့ ဆရာနဲ့ နန်းတော်သခင်မတို့ရဲ့ အလောင်းတွေကို ရွှမ်နွီနန်းတော်ဆီ ပြန်ပြီး သယ်ဆောင်သွားဖို့ လာတာပါ... အစ်ကို့ကိုလည်း လာပြီး နှုတ်ဆက်တာပါ..."

ကူမော့က လက်ပူးဆုပ်လျက် ပြန်လည်ပြောကြားချေသည်။

"ခရီးလမ်း တစ်လျှောက် ဘေးကင်းပါစေ..."

လင်းချီရှားက လေးနက်စွာ ဦးညွှတ်လျက် ဆိုလေ၏။

"သူရဲကောင်းကူ... အစ်ကို့ရဲ့ အသက်ကယ်ကျေးဇူးကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး... နောင်ကျရင် ကျွန်မရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်တဲ့ အခါမျိုး ရှိခဲ့ရင် ရွှမ်နွီနန်းတော်ဆီကို လူလွှတ်ပြီး အကြောင်းကြားပေးပါ... ဘယ်လောက်ပဲ ဝေးဝေး ကျွန်မ ချက်ချင်း ရောက်လာပါ့မယ်..."

ကူမော့က လက်ပူးဆုပ်လျက် ဆိုပေသည်။

"နတ်သမီးလင်းကတော့ အားနာစရာတွေ ပြောနေပြန်ပြီ..."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချီမြောင်ရွှမ်က သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ သစ်သားသေတ္တာကလေး တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ချေ၏။ သူက ကူမော့ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ပြောကြားလေသည်။

"မဟာသူရဲကောင်းကူ... ကျွန်တော့်မှာ ဒီနေ့ ပြောစရာ ကိစ္စ သုံးခု ရှိပါတယ်... ပထမတစ်ခုကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အစ်ကိုသုံး ကိုယ်စား ဒီရှေးဟောင်း ဗုဒ္ဓအမွေအနှစ် ကို ရှင့်ဆီ လွှဲပေးဖို့ပါပဲ..."

ကူမော့သည် ချီမြောင်ရွှမ်၏ လက်ထဲမှ အမွေအနှစ်ကို အာရုံခံလိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်ပေ၏။

"ဆရာတော်က ဘာများ မှာကြားသွားသေးလဲဟင်..."

ချီမြောင်ရွှမ်က ပြန်လည်ဖြေကြားချေသည်။

"မရှိပါဘူး... သူက မိစ္ဆာဓားရဲ့ မိစ္ဆာသဘာဝကို နှိမ်နင်းပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ပဲ ပြောသွားတာပါ... တခြားတော့ ပြောစရာ မရှိတော့ပါဘူး... ကျွန်တော် ကောချန်မိစ္ဆာဓား အကြောင်းကို ကောင်းကောင်း သိပါတယ်... အခု နန်ကုန်းချန်က ရေခဲဝိညာဉ်နဲ့ မိစ္ဆာဓားရဲ့ မီးတောက်တွေကို ပေါင်းစပ်ပြီး ယင်နဲ့ ယန် ဟန်ချက်ညီအောင် လုပ်ပေးလိုက်ပြီဆိုတော့၊ အဲဒါအပြင် ဒီဗုဒ္ဓအမွေအနှစ်ကပါ သူ့ရဲ့ မိစ္ဆာသဘာဝကို နှိမ်နင်းပေးထားရင်တော့ ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး... ဒီဗုဒ္ဓအမွေအနှစ် ဆိုတာ ရှားပါးတဲ့ ရတနာတစ်ခုပဲလေ... တစ်လောကလုံးမှာ လက်ချိုးရေလို့ ရတဲ့ အရေအတွက်ပဲ ရှိတာ၊ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဂိုဏ်းအားလုံးရဲ့ မူလကျောင်းတော်ဖြစ်တဲ့ မဟာအလင်းရောင်ကျောင်းတော် မှာပဲ ရှိတာပေါ့... အပြင်မှာတော့ ဆယ်ခုတောင် မရှိနိုင်ပါဘူး... ဒါကို ဆောင်ထားခြင်းအားဖြင့် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေသလို ကျင့်ကြံနေစဉ်မှာလည်း အတွင်းမိစ္ဆာတွေ မဝင်အောင် ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်၊ ကျင့်ကြံမှု အရှိန်အဝါကိုလည်း မြှင့်တင်ပေးနိုင်သေးတယ်... တကယ်ကို အံ့သြစရာ ကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုပေါ့..."

ကူမော့က အမွေအနှစ်ကို လက်ခံလိုက်ပြီး လက်ပူးဆုပ်လျက် ဆိုလေ၏။

"ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်..."

ချီမြောင်ရွှမ်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလျက် ပြန်ပြောပေသည်။

"ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ ကျေးဇူးတင်နေတာလဲ... ကျွန်တော် ပေးတာမှ မဟုတ်တာ... ကောင်းပြီလေ၊ ဒုတိယ ကိစ္စကတော့ မောင်ရင့့်ရဲ့ မျက်စိကို ကုပေးဖို့ပါပဲ... ဝူအန်းက မျက်စိ အခြေအနေကို ကျွန်တော့်ကို ပြောပြပြီးပါပြီ... ကျွန်တော် ကုပေးနိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကုသမှုကတော့ အချိန်အတော်ကြာ ပေးရလိမ့်မယ်... ကျွန်တော် အခု အစ်ကိုသုံးနဲ့ အစ်မငါးတို့ရဲ့ နာရေးအတွက် အိမ်ကို ပြန်ရမှာမို့လို့... မောင်ရင့်အနေနဲ့ ဒီမှာ ကျွန်တော့်ကို ခေတ္တလောက် စောင့်ပေးရလိမ့်မယ် ဆိုတာကို လာပြီး အသိပေးတာပါ..."

ကူမော့က လက်ပူးဆုပ်လျက် ဆိုချေ၏။

"သေချာတာပေါ့... ကိစ္စမရှိပါဘူး... ကျွန်တော် ဒီမှာပဲ စီနီယာချီကို စောင့်နေပါ့မယ်... ဒါပေမဲ့ စီနီယာချီရဲ့ ဆေးကုသခငွေ ငွေစ တစ်သောင်း ကိုတော့ ဘယ်ကို ပေးရမလဲဟင်..."

ချီမြောင်ရွှမ်က အနည်းငယ် ပြုံးလျက် ပြန်လည်ပြောကြားလေသည်။

"ဆရာကြီးကူ... အဲဒါတွေကို အတည်ကြီး မမှတ်ပါနဲ့... သိုင်းလောကမှာ ပြန့်နေတဲ့ ဆေးကုသမှုဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းသုံးခု ဆိုတာက ကျွန်တော် ဆေးမကုပေးချင်တဲ့ လူတွေကို တမင် ဒုက္ခပေးဖို့အတွက် ဖန်တီးထားတာတွေပါ... ဆေးကုသခတော့ ကျွန်တော် လိုအပ်တာ မှန်ပါတယ်... ငွေစ တစ်သောင်းနဲ့ ရှားပါးတဲ့ ဆေးပင်တွေဆိုတာကတော့ အစစ်အမှန်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေကို ငွေပြား တစ်ပြားချင်းစီ ဖြစ်အောင် လဲဖို့တော့ တကယ် မလိုအပ်ပါဘူး... တတိယမြောက် စည်းမျဉ်းဖြစ်တဲ့ 'ကျွန်တော် အသိအမှတ်ပြုတဲ့ မိတ်ဆွေတွေပဲ ဖြစ်ရမယ်' ဆိုတာကတော့ ပိုပြီးတော့တောင် ရှင်းပါသေးတယ်၊ အဲဒါက ဆေးမကုပေးဖို့ ငြင်းဆိုချင်လို့ သုံးတာသက်သက်ပါပဲ... ဆရာကြီးကူ အဲဒါတွေကို စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့..."

ကူချူတုန်းက အလောတကြီး ဝင်ပြောပေ၏။

"ဒါဆိုရင် အခု အဲဒီ ပစ္စည်းတွေကို လက်ခံမှာလားဟင်... ငွေစက္ကူတွေနဲ့ ရတနာတွေ အားလုံးက အဆင်သင့် ရှိနေတာလေ..."

ချီမြောင်ရွှမ်က အနည်းငယ် ခေါင်းယမ်းလျက် ဆိုချေသည်။ "နာရေးကိစ္စတွေ ပြီးလို့ ပြန်လာတဲ့ အချိန်မှပဲ ယူပါ့မယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချီမြောင်ရွှမ်က သူ၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော သတ္တိကြောင်သည့် တပည့် ဝူအန်း ၏ ပခုံးကို ပုတ်လျက် ကြိမ်းမောင်းလိုက်လေ၏။

"ဒူးထောက်စမ်း..."

ဝူအန်းမှာ ချီမြောင်ရွှမ်၏ ရိုက်ချက်ကြောင့် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ နှစ်လှမ်း တိုးကာ ကူမော့၏ ရှေ့တွင် "ဗုန်း" ခနဲ ဒူးထောက်လိုက်ပေသည်။

ကူမော့က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ချေ၏။

"စီနီယာချီ... ဒါက ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်..."

ချီမြောင်ရွှမ်က သက်ပြင်းချလျက် ရှင်းပြလေသည်။ "ထင်းဆုန်းစံအိမ်ကြီး မျိုးဖြုတ်ခံရတုန်းက ဒီကလေးက ပါးနပ်လို့ အိမ်သာကျင်းထဲမှာ ပုန်းပြီး အသက်ရှင်ခဲ့တာလေ... ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ညီမငါးရဲ့ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရတာပေါ့... ဒီကလေးက သေမှာကြောက်တော့... ထင်းဆုန်းစံအိမ် လူသတ်မှုကို ရဲ့ကျင်းလန် လုပ်တာပါဆိုပြီး အကွက်ဆင်ဖို့ ညီမငါးနဲ့ ပူးပေါင်းခဲ့တာလေ... အပြင်ပန်းမှာတော့ ညီမငါးက ရဲ့ကျင်းလန်ကို ကာကွယ်ပေးချင်ယောင် ဆောင်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ ဒီကလေးကို သုံးပြီး မောင်ရင့်ဆီကို သတင်းပို့ခိုင်းပြီး ရဲ့ကျင်းလန်ကို အပြစ်ပုံချခိုင်းခဲ့တာပဲ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချီမြောင်ရွှမ်က ဝူအန်းကို တစ်ချက် ကန်လိုက်ပြီး ကြိမ်းမောင်းပေ၏။

"ဆရာကြီးကူ ကို တောင်းပန်စမ်း..."

ဝူအန်းက အလျင်အမြန် ပြန်လည်ဖြေကြားချေသည်။ "တောင်းပန်ပါတယ် ဆရာကြီးကူ... ကျွန်တော်က သတ္တိကြောင်လို့ ဆရာကြီးကို အသုံးချမိခဲ့တာပါ..."

ကူမော့က အနည်းငယ် ပြုံးလျက် သူ၏ လက်ကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်ရာ သူ၏ အတွင်းအားဖြင့် ဝူအန်းကို ထရပ်စေလိုက်ပြီးနောက် ပြောကြားလေ၏။

"ဒါက လူသားတွေရဲ့ သဘာဝပဲလေ... အဲဒါအပြင် ဝူသမားတော်ကလည်း ဓားစာခံ ဖြစ်နေခဲ့တာဖြစ်သလို ကျွန်တော့်ကိုလည်း ဘာမှ အန္တရာယ် မပေးခဲ့ပါဘူး... ဒီကိစ္စကိုတော့ ဒီမှာပဲ ထားလိုက်ကြရအောင်..."

ဝူအန်းက အလျင်အမြန် ဆိုပေသည်။

"ခွင့်လွှတ်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီးကူ..."

ကူမော့က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ချေ၏။

ချီမြောင်ရွှမ်က လက်ပူးဆုပ်လျက် ဆိုလေသည်။

"ဆရာကြီးကူ... ဒီနေ့က အရမ်း ပူနေတော့ အလောင်းတွေကို အကြာကြီး ထားလို့ မအဆင်မပြေဘူးလေ... ကျွန်တော်တို့ ထပ်ပြီး မနေတော့ပါဘူး... နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်..."

ကူမော့ကလည်း လက်ပူးဆုပ်လျက် နှုတ်ဆက်လိုက်ပေ၏။

"ခရီးလမ်း တစ်လျှောက် ဘေးကင်းပါစေ..."

အုပ်စုသည် လှည့်၍ ထွက်ခွာသွားကြသော်လည်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ် အကြာမှာပင် ချီမြောင်ရွှမ်က ရုတ်တရက် နောက်လှည့်ကြည့်လျက် သတိပေးလေသည်။

"ဒါနဲ့ ဆရာကြီးကူ... ကျွန်တော် ရှင့်ကို တစ်ခုလောက် သတိပေးချင်ပါသေးတယ်... မန်ဆန်းတောင်ခြေမှာ ခင်ဗျားသတ်ခဲ့တဲ့ ဆံဖြူနတ်မင်း ရဲ့ နောက်ကွယ်က လူက ကျွန်တော့်ရဲ့ အစ်မငါး မဟုတ်ပါဘူး... တခြား တစ်ယောက်ယောက်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူလဲဆိုတာတော့ ကျွန်တော် မသိဘူး... အဲဒီလူကတော့ ကောချန်ဓားကို သေချာပေါက် ကြံစည်နေမှာမို့လို့ သတိထားပါဦးနော်..."

ကူမော့မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရချေ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တင်းချန်ဆရာတော်၏ စကားများနှင့် ယမန်နေ့က တွမ့်ဟွမ် ချောက်ကမ်းပါးမှ အမှန်တရားများအရ ဆံဖြူနတ်မင်းမှာ ရန်ရှန်းမေ့၏ အမိန့်အရ လှုပ်ရှားနေခြင်းဖြစ်သည်ဟု ကူမော့အနေဖြင့် ကောက်ချက်ချထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

ကူမော့၏ သံသယကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် လင်းချီရှားက အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်ပြောဆိုပေသည်။

"ဆရာကြီးကူ... ကျန်းချီစံအိမ်ကို ကျွန်မ ရောက်သွားတာက တိုက်ဆိုင်မှု သက်သက်ပါ... ရွှေဓားဂိုဏ်း၊ မျက်ခုံးရှည်ဓားဂိုဏ်းနဲ့ ချန်မိသားစုတို့ မျိုးဖြုတ်ခံရတဲ့ ကိစ္စကို စုံစမ်းဖို့ ကျွန်မကို အမိန့်ပေးထားလို့ သူတို့နောက်ကို လိုက်ရင်းနဲ့ ကျန်းချီစံအိမ်အထိ ရောက်သွားခဲ့တာပါ... အဲဒီမတိုင်ခင်အထိတော့ ကောချန်မိစ္ဆာဓား အကြောင်းကို ကျွန်မ လုံးဝ မသိခဲ့ပါဘူး..."

ကူမော့က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုချေ၏။

"ကောင်းပြီလေ... ကျွန်တော် သတိထားပါ့မယ်..."

ထို့နောက် ချီမြောင်ရွှမ်၊ လင်းချီရှား နှင့် ရွှမ်နွီနန်းတော်မှ တပည့်တစ်စုတို့သည် သူတို့၏ ခရီးစဉ်ကို စတင်လိုက်ကြတော့လေသည်။

ညနေခင်းတွင်... ကူမော့သည် တည်းခိုခန်း၏ နောက်ဖေးဝင်းအတွင်း၌ ကူချူတုန်းကို ဓားလေ့ကျင့်မှုများ သင်ကြားပေးနေပေ၏။ ကူမော့သည် ကူချူတုန်းအတွက် ကျင့်ကြံမှု လမ်းကြောင်းကို ကြိုတင်စီစဉ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

- သူမ၏ အတွင်းအားမှာ မင်ယွီကျင့်စဉ်ကို အဓိကထားမည်ဖြစ်ပြီး၊ ပြင်ပသိုင်းကွက်များမှာမူ ဒုဂ္ဂကိုးဓား နှင့် သူ ပြန်လည်ပြင်ဆင်ထားသည့် ရွှမ်ရွှီးဓားသိုင်း တို့ ဖြစ်ကြချေသည်။

ကူချူတုန်းက အံ့သြတကြီးဖြင့် ပြောကြားလိုက်လေသည်။

"အစ်ကို... ဒီဗုဒ္ဓအမွေအနှစ်က တကယ်ကို အံ့သြဖို့ ကောင်းတာပဲ... ဘယ်လိုမျိုး အလုပ်လုပ်လဲတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီရတနာကို ဆောင်ထားတဲ့ အချိန်တိုင်းမှာ ကျွန်မ ကျင့်စဉ်တွေကို အလွယ်တကူပဲ အာရုံစိုက်နိုင်သလို ဘာကိုမှ မတွေးဘဲ စူးစိုက်နိုင်တဲ့ အခြေအနေကိုလည်း ရောက်သွားတယ်လေ..."

သိုင်းလောကတွင် ဉာဏ်ပညာ ကို အလွန် တန်ဖိုးထားကြပေ၏။ ထို့ကြောင့် ဉာဏ်ပညာဆိုသည်မှာ လူတစ်ဦး၏ နားလည်နိုင်စွမ်းဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံမှုအတွင်း၌ ထိုစွမ်းရည်ကို အတိုက်ရိုက်ဆုံး မြင်တွေ့ရသည်မှာ စူးစိုက်မှု အားကောင်းခြင်းနှင့် နားလည်နိုင်စွမ်း မြင့်မားခြင်းတို့ ပင် ဖြစ်ချေသည်။

လူတစ်ဦး၏ ပါရမီကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်သည့် ရှားပါးရတနာများမှာ အတွေ့ရများသော်လည်း၊ ဉာဏ်ပညာကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည့် ရတနာများမှာမူ အလွန်ပင် ရှားပါးလှလေ၏။

ကူမော့သည် အနည်းငယ် နောင်တရသွားမိပေသည်။ သူသည် ဤဗုဒ္ဓအမွေအနှစ်၏ တန်ဖိုးကို လျှော့တွက်ထားခဲ့မိခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် ဗုဒ္ဓအမွေအနှစ်မှာ အလွန်တန်ဖိုးရှိပြီး ချူတိုင်းပြည်ရှိ ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ မူလကျောင်းတော်ဖြစ်သော မဟာအလင်းရောင်ကျောင်းတော်၏ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သိထားပါသည်၏။ တင်းချန်ဆရာတော် တည်ထောင်ခဲ့သော ကွမ်မင်ကျောင်းတော်မှာလည်း ထိုကျောင်းတော်နှင့် မျိုးဆက်တူဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားလှပြီး၊ ဤဗုဒ္ဓအမွေအနှစ်မှာလည်း အဖိုးတန်ဆုံး ရတနာ ဖြစ်သင့်လှချေသည်။

ကူချူတုန်းက မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"အစ်ကို... တင်းချန်ဆရာတော်က အစ်ကို့ကို ဒီဗုဒ္ဓအမွေအနှစ်ကို အတင်းပေးခဲ့တာလေ... ကောချန်မိစ္ဆာဓားရဲ့ မိစ္ဆာသဘာဝကို စိုးရိမ်တာအပြင်၊ အစ်ကိုနဲ့ ပတ်သက်မှုတစ်ခု တည်ဆောက်ပြီးတော့ အစ်ကိုက ကွမ်မင်ကျောင်းတော်ကို ကာကွယ်ပေးလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်တာလည်း ပါနိုင်မလားဟင်..."

ကူမော့က ပြန်လည်ပြောကြားပေ၏။

"သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ အဲဒီလိုမျိုး ပါနိုင်တာပေါ့... ကွမ်မင်ကျောင်းတော်မှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ထိပ်တန်း မဟာသိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက် ရှိနေခဲ့တာ ဆိုပေမဲ့ အဲဒါက အေးချမ်းတဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာ ကျောင်းတော်သက်သက်ပဲ ရှိနေခဲ့တာလေ... အခု တင်းချန်ဆရာတော် ကွယ်လွန်သွားပြီဆိုတော့ ကွမ်မင်ကျောင်းတော်မှာ ဗုဒ္ဓအမွေအနှစ် ရှိနေမှန်း သိတဲ့လူတွေက မကောင်းတဲ့ စိတ်တွေ ဝင်လာနိုင်တာ ရှောင်လွှဲလို့ မရဘူးလေ..."

ကူချူတုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုချေသည်။

"ဒါဆိုရင် အစ်ကို့ကို ဒီရတနာ ပေးလိုက်တာက မိစ္ဆာဓားရဲ့ မိစ္ဆာသဘာဝကိုလည်း နှိမ်နင်းပေးနိုင်သလို၊ ကွမ်မင်ကျောင်းတော်က အစ်ကိုနဲ့ ပတ်သက်မှု ရှိနေတယ်ဆိုတာကိုလည်း သိုင်းလောကကို အသိပေးလိုက်တာပေါ့... ဒါပေမဲ့ သူက ဘာလို့ ချင်းပြည်နယ်က တခြား မဟာသိုင်းဆရာကြီးတွေကို မပေးတာလဲဟင်..."

ကူမော့က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုလေ၏။ "ဖြစ်နိုင်တာကတော့... ဂုဏ်သတင်း ကြောင့်ပေါ့..."

ကူမော့က အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခုကိုသာ ထုတ်ဖော်နိုင်ခဲ့ပေသည်။ ပထမတစ်ခုမှာ တင်းချန်ဆရာတော်သည် ကူမော့၏ တရားမျှတမှုနှင့် လူဆိုးများကို မုန်းတီးမှုအပေါ် ယုံကြည်ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယတစ်ခုမှာ တင်းချန်ဆရာတော်သည် ကူမော့အနေဖြင့် လောက၏ နံပါတ် ၁ နေရာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်ဟု ယုံကြည်ခြင်း ဖြစ်ချေ၏။

ကူမော့က ဆိုလိုက်လေသည်။

"ချင်းပြည်နယ်ကနေ မထွက်ခွာခင်မှာ ကွမ်မင်ကျောင်းတော်ကို သွားပြီး အမွှေးတိုင် သွားထွန်းကြတာပေါ့..."

တင်းချန်ဆရာတော်နှင့် မည်သည့် သဘောတူညီချက်မျှ မရှိသော်လည်း ကူမော့သည် ကျေးဇူးတင်စိတ် ရှိနေဆဲဖြစ်ရာ ကွမ်မင်ကျောင်းတော်သို့ သွားရောက်ကာ သူတို့ဘက်မှ ရှိကြောင်း ပြသပေးခြင်းမှာ ကောင်းမွန်သော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်..."

နောက်ဖေးတံခါးဝတွင် တည်းခိုခန်း အစေခံက တိုင်ကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်ပြီး လှမ်းပြောပေ၏။

"ဆရာကြီးကူ... မိန်းကလေးကူ... အပြင်မှာ အစ်ကိုတို့ရဲ့ မိတ်ဆွေလို့ ပြောတဲ့ လူတစ်ယောက် ရောက်နေပါတယ်... သူ့မျိုးရိုးက ထျဲ့ တဲ့၊ နာမည်က လူအကြီး ပါတဲ့... သူက အစ်ကိုတို့ကို တွေ့ချင်နေပါတယ်..."

ကူချူတုန်းမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားလျက် ဆိုချေသည်။ "လူအကြီး လား... အစ်ကို... အဲဒါ ကျန်းချီစံအိမ်က ထွားကျိုင်းပြီး ရိုးအတဲ့ လူကြီး မဟုတ်လား..."

ကူမော့က လူအကြီးကို သဘာဝကျကျပင် မှတ်မိပါသည်၏။ ထိုလူအကြီးက သူတို့ကို တုံးအယောင်ဆောင်ပြီး လှည့်စားခဲ့သည်သာမက၊ သူကိုယ်တိုင်မှာ အသက် ဆယ့်နှစ်နှစ်သာ ရှိသေးသည်ဟု ပြောခဲ့သဖြင့် ကူမော့အနေဖြင့် သူ့ကို အမှတ်ရနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ကူချူတုန်းက သံသယဖြင့် မေးမြန်းပေ၏။

"သူက အရင်က ထွက်ပြေးသွားတာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့ အခု သူဘာသာသူ ပြန်လာရတာလဲ..."

ကူမော့က ဆိုချေသည်။

"တွေ့လိုက်ရင် သိရမှာပေါ့..."

ချက်ချင်းပင် ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့သည် တည်းခိုခန်း၏ ဧည့်ခန်းမဆောင်သို့ ဆင်းလာခဲ့ကြလေ၏။

ဧည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ကူချူတုန်းမှာ လူအကြီးကို ချက်ချင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူအကြီးမှာ တောင်ငယ်တစ်လုံးအလား ထင်ရှားနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ရုတ်တရက် ကူချူတုန်းသည် လူအကြီး၏ ညာလက် မရှိတော့သည်ကို သတိပြုမိသွားပြီး ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ချေ၏။

"နင့်လက်က ဘာဖြစ်တာလဲ..."