အခန်း (၁၅၉-၁၆၀)

အပိုင်း (၁၅၉) - လုချန်ယန်

ထျဲ့ထိုက ကူမော့တို့ မောင်နှမကို မြင်သည်နှင့် ပြေးလာကာ မြေပြင်ပေါ်၌ ဒူးထောက်လျက် တောင်းပန်တိုးလျှိုးလေသည်။

"သူရဲကောင်းကူ၊ သူရဲကောင်းမလေးကူ... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆရာတူဦးလေး ချီမြောင်ရွှမ် ကို ကယ်ပေးပါဦး..."

ကူမော့က လက်ကို မြှောက်ကာ ထျဲ့ထိုကို ဆွဲထူလိုက်ရင်း မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လျက် မေးမြန်းလိုက်၏။

"ချီမြောင်ရွှမ် ဘာဖြစ်လို့လဲ... ငါ ဒီမနက်တင် သူ့ကို တွေ့ခဲ့သေးတာလေ..."

ကူမော့၏ လက်က ထျဲ့ထို၏ လက်မောင်းကို ထိလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ထျဲ့ထိုမှာ ပြင်းထန်သော အတွင်းဒဏ်ရာများ ရရှိထားကြောင်း သူ အာရုံခံမိလိုက်ပေသည်။ ထျဲ့ထိုက အလောတကြီး ပြန်လည်ဖြေကြားချေ၏။

"ကျွန်တော့်ဦးလေးက အခုလောလောဆယ်တော့ အဆင်ပြေဦးမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ သေချာပေါက် အန္တရာယ်ရှိနေပြီလေ... ချင်းကျိုး သူရဲကောင်းကိုးဖော် ထဲက အဘိုးကြီး လုချန်ယန် မသေသေးဘူး... သူက လက်စားချေဖို့ ပြန်လာတာ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး... အခုဆိုရင် သူရဲကောင်းကိုးဖော်ထဲမှာ ဦးလေးချီ တစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တာဆိုတော့ သူက ဦးလေးချီကို သေချာပေါက် တိုက်ခိုက်တော့မှာပဲ..."

ကူမော့က ထိုင်ခုံပေါ်၌ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုလေသည်။

"ထျဲ့ထို... မင်းရဲ့ နာမည်က အစစ်လား အတုလားဆိုတာတောင် ငါ မသိဘူးလေ... မင်းပြောတာတွေကို ငါက ဘယ်လိုလုပ် ယုံကြည်ရမှာလဲ..."

ထျဲ့ထိုက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလျက် အတည်ပြုလေ၏။ "သူရဲကောင်းကူ... ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မလိမ်ဘူးလို့ ကျိန်ရဲပါတယ်... ကျွန်တော် သိသမျှ အရာအားလုံးကို အစကနေ အဆုံးအထိ ပြောပြပါ့မယ်..."

ကူမော့က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြပေသည်။ ထျဲ့ထိုက ဖြည်းညင်းစွာ စတင်ရှင်းပြလေ၏။

"မနေ့က တွမ့်ဟွမ် ချောက်ကမ်းပါး က အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲအပြီးမှာ ချင်းကျိုး သူရဲကောင်းကိုးဖော် ရဲ့ ဇာတ်လမ်းက ချင်းပြည်နယ် မြို့တော်မှာ ပြန်ပြီး ဟိုးဟိုးကျော်သွားခဲ့ပြီလေ... သူရဲကောင်းကူတို့လည်း ကြားဖူးမှာဆိုတော့ အဲဒါတွေကို ကျွန်တော် ထပ်မပြောတော့ပါဘူး... သူရဲကောင်းကိုးဖော်တွေ လူစုခွဲသွားကြတဲ့ အကြောင်းကနေပဲ စပြောပါ့မယ်..."

မကြာမီ ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့သည် တင်းချန်ဆရာတော် ပြောပြခဲ့သည့် ဇာတ်လမ်းနှင့် ဆင်တူသော အကြောင်းအရာများကို ကြားသိလိုက်ရချေ၏။ ၎င်းမှာ တွမ့်ဟွမ် ချောက်ကမ်းပါးတွင် မီးချီလင် ပေါ်ထွက်လာခြင်း၊ သူရဲကောင်းကိုးဖော်တို့ မိစ္ဆာကို သွားရောက် နှိမ်နင်းရာမှ ချီလင်ရတနာ နှစ်မျိုးကို ရရှိခဲ့ခြင်းနှင့် ထိုအချိန်မှစ၍ သူတို့ ကိုးယောက် ကျိန်စာသင့်ခဲ့ခြင်းတို့ ပင် ဖြစ်လေသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် လုချန်ယန်မှာ မိစ္ဆာဝင်ပူးခံရသဖြင့် ကျန်ရှိသော သူရဲကောင်း ရှစ်ဦးက သူ့ကို သွားရောက် တားဆီးခဲ့ကြပေ၏။ ထိုညတွင် ကျန်းချီစံအိမ်ကြီး မျိုးဖြုတ်ခံလိုက်ရသလို လုချန်ယန်ကလည်း သူရဲကောင်းကိုးဖော်ထဲမှ သုံးဦးကို ထိုနေရာမှာတင် သတ်ဖြတ်ခဲ့ချေသည်။

ဤနေရာမှစ၍ ထျဲ့ထို ပြောပြသော ဇာတ်လမ်းမှာ တင်းချန်ဆရာတော်၏ ဇာတ်လမ်းနှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြားသွား၏။ တင်းချန်ဆရာတော်၏ ဇာတ်လမ်းတွင် ချီမြောင်ရွှမ်က ရေခဲဝိညာဉ်ကို သုံး၍ လုချန်ယန်ကို သတိပြန်ဝင်အောင် လုပ်ပေးခဲ့သော်လည်း လုချန်ယန်မှာ စိတ်ထိခိုက်မှုဒဏ်ကို မခံနိုင်သဖြင့် လက်နက်သွန်းဖိုထဲ ခုန်ချခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ထျဲ့ထို၏ ဇာတ်လမ်းတွင်မူ လုချန်ယန်က သတိပြန်ရလာပြီးနောက် သူ၏ အမှားကို သိရှိကာ သူ၏ သွေးသောက်ညီအစ်ကိုများကို သူ့အား ချမ်းသာပေးရန် အသည်းအသန် တောင်းပန်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။ သို့သော်လည်း တင်းချန်ဆရာတော်နှင့် အခြားသူများက လုချန်ယန်၏ အပြစ်မှာ ကြီးလေးလွန်းသည်ဟု ယူဆသဖြင့် ခွင့်မလွှတ်ခဲ့ဘဲ သူ၏ ရာဇဝတ်မှုများကို လောကသို့ လူသိရှင်ကြား ကြေညာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြချေသည်။

ထိုအချက်ကြောင့်ပင် နောက်ထပ် တိုက်ပွဲတစ်ခု ထပ်မံ ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုတိုက်ပွဲအတွင်း သွမ့်ချန်မေ၊ ဝမ်တင်းထောင် နှင့် ချန်ထုံ တို့ သေဆုံးခဲ့ရပြီး၊ လုချန်ယန်မှာမူ သူ၏ ဓားနှင့်အတူ မြေအောက်က ချော်ရည်နက်ထဲသို့ ပစ်ချခြင်း ခံလိုက်ရလေသည်။

ထျဲ့ထိုက ဆက်လက်ပြောပြပေ၏။

"မြေအောက်က ချော်ရည်တွေထဲမှာ ဘယ်သူမှ အသက်မရှင်နိုင်ပါဘူး၊ ကျွန်တော့်ဆရာလည်း အပါအဝင်ပေါ့... လုချန်ယန် အသက်ရှင်နိုင်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ သံသယ မဝင်ခဲ့သလို၊ ကောချန်ဓားတောင်မှ အချိန်အကြာကြီးဆိုရင်တော့ ချော်ရည်တွေထဲမှာ အရည်ပျော်သွားလိမ့်မယ်လို့ပဲ အားလုံးက ထင်ခဲ့ကြတာ... ကျွန်တော့်ဆရာ တစ်ယောက်တည်းပဲ လက်မလျှော့ခဲ့တာပါ... သူက လက်နက်သွန်းလုပ်မှု ဆရာကြီး တစ်ယောက်ဖြစ်တော့ နတ်လက်နက်တွေအပေါ်မှာ၊ အထူးသဖြင့် ကောချန်မိစ္ဆာဓား အပေါ်မှာ မိစ္ဆာဝင်သလို စွဲလမ်းနေခဲ့တာလေ... ဒီဓားက သူ၏ တစ်သက်တာမှာ ဘယ်တော့မှ ထပ်ပြီး မသွန်းလုပ်နိုင်တော့မယ့် နတ်လက်နက်မှန်း သူ သိထားတာပေါ့... ချော်ရည်တွေက ကောချန်ဓားကို အရည်ပျော်စေနိုင်မယ်လို့ သူ မယုံကြည်ခဲ့ဘူး...

အဲဒါကြောင့် သူက မန်ဆန်း တောင်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေရင်း အဲဒီဓားကို ပြန်ဆယ်ယူဖို့ နည်းမျိုးစုံနဲ့ ကြိုးစားခဲ့တာပေါ့... သူ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ဘယ်သူမှ မနှောင့်ယှက်နိုင်အောင်လည်း ကျန်းချီစံအိမ်ကို အစိုးရဆီကနေတစ်ဆင့် ဝယ်ယူလိုက်ပြီး သရဲခြောက်သယောင်တွေ လုပ်ပြီး လူတွေကို ခြောက်လှန့်ခဲ့တာလေ... နောက်ပိုင်းမှာတော့ စံအိမ်ကြီးက လူသူကင်းမဲ့ပြီး စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ဇွဲရှိရင် အောင်မြင်တာပါပဲ... နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်မှာ မြေအောက်က ချော်ရည်တွေက တဖြည်းဖြည်း ခဲသွားပြီး အေးစက်လာခဲ့တယ်... ကျွန်တော့်ဆရာက နောက်ဆုံးတော့ အခွင့်အရေး ရသွားပြီး ကောချန်ဓားကို ပြန်ဆယ်ယူနိုင်ခဲ့တာပေါ့... သူ ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ ဓားက ဘာမှ မပျက်စီးခဲ့ပါဘူး... အဲဒီနောက်မှာ ဆရာက ကောချန်ဓားကို ယူပြီး လူမသိအောင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့တာပဲ...

အနှစ်သုံးဆယ်ကျော်ကြာတဲ့အထိ ဦးလေးချီကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ သူ့ရဲ့ တည်နေရာကို မသိခဲ့ကြပါဘူး... ဦးလေးချီ သိသွားရတဲ့ အကြောင်းကလည်း ကျွန်တော် ငယ်ငယ်တုန်းက အပြင်းအထန် ဖျားခဲ့လို့ ဆရာက သူ့ဆီမှာ အကူအညီ သွားတောင်းခဲ့လို့ပဲလေ... အနှစ်သုံးဆယ်ကျော်လုံး ဆရာက ဓားဝိညာဉ်ကို မွေးမြူနေခဲ့တာပါ၊ လက်နက်တွေမှာ ဝိညာဉ် ပေါက်ဖွားနိုင်တယ်လို့ သူ အခိုင်အမာ ယုံကြည်ခဲ့ပေမဲ့ တစ်ခါမှ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူးလေ... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းကမှ ဆရာက ရုတ်တရက် သေတမ်းစာ ရေးခဲ့တာပါ... သူက ကျွန်တော့်ကို လက်နက် သုံးမျိုး ပေးခဲ့တယ်၊ အဲဒါက ကျွန်တော် မျက်ခုံးရှည်ဓားဂိုဏ်း၊ ရွှေဓားဂိုဏ်းနဲ့ ချန်မိသားစုတို့ဆီ ပို့ပေးခဲ့တဲ့ လက်နက်တွေပေါ့... ကောချန်မိစ္ဆာဓားကြောင့် သူ့ရဲ့ ညီအစ်ကို သုံးယောက် သေခဲ့ရတာမို့လို့ သူက အမြဲတမ်း နောင်တရနေခဲ့တာတဲ့... အဲဒါကြောင့် အမှားကို ပြင်တဲ့အနေနဲ့ ဒီလက်နက် သုံးမျိုးကို သေသေချာချာ သွန်းလုပ်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး အဲဒီ မိသားစု သုံးခုဆီ ပို့ပေးဖို့ ကျွန်တော့်ကို မှာခဲ့တာလေ...

ဆရာက ကောချန်မိစ္ဆာဓားမှာ မကြာခင် ဝိညာဉ် ဝင်လာတော့မယ်လို့ ပြောတယ်... ကောချန်ဓားကို ကျန်းချီစံအိမ်ဆီ ယူသွားပြီး သူ သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာမှာ၊ အဲဒါက အရင်က လက်နက်သွန်းဖို ရှိခဲ့တဲ့ နေရာပေါ့... အဲဒီမှာ မြှုပ်နှံဖို့ မှာခဲ့တာလေ... အဲဒါက လုချန်ယန် နဲ့ ချင်းကျိုး သူရဲကောင်းကိုးဖော် တို့အတွက် ဂုဏ်ပြုတဲ့ အနေနဲ့ပေါ့..."

"နောက်ဆုံးတော့... ကျွန်တော့်ဆရာက..."

ထျဲ့ထိုက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလျက် ဆိုချေသည်။

"အရာအားလုံးကို ကျွန်တော့်ကို ရှင်းပြပြီးနောက်မှာ သူကိုယ်တိုင် လက်နက်သွန်းဖိုထဲ ခုန်ချပြီး ဓားအတွက် ယဇ်ပူဇော်သွားခဲ့တာပါ..."

ကူချူတုန်းက မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားလျက် မေးမြန်းလေ၏။

"ဓားအတွက် ယဇ်ပူဇော်တာလား... နတ်လက်နက် တစ်လက် အောင်မြင်ဖို့အတွက် လက်နက်ဖန်တီးသူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယဇ်ပူဇော်ရတယ်လို့ ကျွန်မ ကြားဖူးတယ်... ဒါက ဒဏ္ဍာရီလို့ပဲ ကျွန်မ အမြဲ ထင်ထားခဲ့တာလေ..."

ထျဲ့ထိုက အနည်းငယ် ခေါင်းယမ်းလျက် ရှင်းပြလေသည်။

"ဒါက ဒဏ္ဍာရီ မဟုတ်ပါဘူး... လက်နက်သွန်းလုပ်သူတွေ ကြားမှာတော့ နတ်လက်နက်တွေမှာ ဝိညာဉ်ရှိပြီး၊ တကယ့် နတ်လက်နက်တွေက ဝိညာဉ် ပေါက်ဖွားနိုင်တယ်လို့ ပြောစမှတ် ရှိကြတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒါက ကောင်းကင်ကို အာခံတာဖြစ်လို့ ကောင်းကင်က ခွင့်မပြုဘဲ နတ်လက်နက်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ မိုးကြိုးဘေးဒုက္ခတွေကို စေလွှတ်တတ်တယ်လေ... လက်နက်ဖန်တီးသူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယဇ်ပူဇော်ပြီး နတ်လက်နက်ကို အဲဒီ ဘေးဒုက္ခတွေကနေ ကာကွယ်ပေးမှသာ နတ်လက်နက်ကြီးက အောင်မြင်စွာ ထွက်ပေါ်လာနိုင်တာပါ..."

ကူချူတုန်းက ထပ်မံမေးမြန်းပေ၏။

"ဒါဆို... ဘာလို့ နင့်ဆရာက ဒီနှစ်မှ ယဇ်ပူဇော်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာလဲ... ကောချန်ဓားက ဒီနှစ်မှ ဝိညာဉ် ဝင်လာတာလား..."

ထျဲ့ထိုက ခေါင်းယမ်းလျက် ဖြေကြားချေသည်။

"အချိန်တန်ပြီလို့ ဆရာက ပြောခဲ့တာပါ... သူက သူ့ရဲ့ အစ်ကိုကြီးကို မြင်နေရသလိုပဲတဲ့... သူ့ရဲ့ အချိန်လည်း စေ့ပြီဖြစ်လို့ မိတ်ဆွေဟောင်းက သူ့ကို လာခေါ်တာလို့ သူ ခံစားရတာပေါ့... ဆရာက ဓားအတွက် ယဇ်ပူဇော်ပြီးနောက်မှာ ကောချန်ဓားက တကယ်ပဲ ပြည့်စုံသွားခဲ့ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကောချန်ဓားက မိစ္ဆာဓားဖြစ်ပြီး နိမိတ်မကောင်းတာကို ဆရာက ကြိုမြင်ထားလို့ မိစ္ဆာဓားကို ချိတ်ပိတ်ဖို့ သံသေတ္တာကို ကြိုပြီး ပြုလုပ်ထားခဲ့တာလေ... အဲဒီနောက်မှာ ကျွန်တော် မိစ္ဆာဓားကို သယ်ပြီး တောင်ပေါ်က ဆင်းလာခဲ့တာပါ... ဆရာ့ရဲ့ မှာကြားချက်အတိုင်း မျက်ခုံးရှည်ဓားဂိုဏ်း၊ ရွှေဓားဂိုဏ်းနဲ့ ချန်မိသားစုတို့ဆီ လက်နက်တွေ အရင် သွားပို့ပေးခဲ့တယ်...

ဒါပေမဲ့ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ အဲဒီ မိသားစု သုံးခုလုံး မျိုးဖြုတ်ခံလိုက်ရတာပဲ... အဲဒီအချိန်မှာ တစ်ခုခု မှားနေပြီဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်ရပြီး တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို စောင့်ကြည့်နေတာ ဒါမှမဟုတ် ကောချန်မိစ္ဆာဓားနောက်ကို လိုက်နေတာ ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်တော် ခန့်မှန်းခဲ့တာပေါ့... ကျွန်တော် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အရမ်း သတိထားခဲ့ပါတယ်... ကျန်းချီစံအိမ်ကို ရောက်တော့ ဆရာကြီးကူတို့နဲ့ ရွှမ်နွီနန်းတော်က လူတွေကို တွေ့လိုက်ရတာလေ... အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့ အားလုံးကိုတောင် သံသယဝင်ခဲ့မိတာပါ... အဲဒီနောက်ပိုင်း ဖြစ်ခဲ့တာတွေကိုတော့ ရှင့်တို့ သိကြမှာပါ၊ ကျွန်တော်က တုံးအယောင်ဆောင်ပြီး ထွက်ပြေးခဲ့တာပေါ့..."

ကူချူတုန်းက သံသယဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"ဘာလို့ ထွက်ပြေးတာလဲ..."

ထျဲ့ထိုက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားပေသည်။

"ကျွန်တော့်ဆရာရဲ့ မူလ အစီအစဉ်က ကောချန်မိစ္ဆာဓားကို မြေအောက်မှာ တိတ်တဆိတ် ပြန်မြှုပ်ထားခဲ့ဖို့လေ၊ ဒါမှ လောကထဲကို ထပ်ပြီး မရောက်လာမှာမို့လို့ပေါ့... ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို လုပ်ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိတော့တာကတော့ ထင်ရှားနေတာပဲလေ... ပြီးတော့ ကောချန်မိစ္ဆာဓားက လောကမှာ တွေ့ရခဲတဲ့ ထိပ်တန်း နတ်လက်နက်ကြီးမှန်း ကျွန်တော် သိတာပေါ့... ဒါသာ ပေါ်လာရင် သေချာပေါက် သွေးချောင်းစီးလိမ့်မယ်... ကျွန်တော်က ပန်းပဲပညာမှာ တော်ပေမဲ့ သိုင်းပညာကတော့ သာမန်ပါပဲ... အဲဒီလို ကိစ္စတွေထဲမှာ ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် ဝင်ပါရဲမှာလဲ..

. ဒါကြောင့် အခွင့်အရေး ရတုန်း ထွက်ပြေးခဲ့တာပေါ့... တတ်နိုင်သမျှ ဝေးဝေးမှာ ပုန်းနေရင် ကောင်းမယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာလေ... ဒါပေမဲ့ နောက်ကွယ်က လူက ကောချန်မိစ္ဆာဓားကို လိုချင်တာ မဟုတ်ဘဲ လက်စားချေချင်နေတာလို့ ကျွန်တော် မထင်ထားခဲ့မိဘူး... ကျွန်တော် မန်ဆန်း တောင်ခြေကို ရောက်တော့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတာပေါ့... အဲဒီလူက အရမ်းကို အစွမ်းထက်လွန်းလို့ ကျွန်တော် ဘယ်လိုမှ မခုခံနိုင်ခဲ့ဘူးလေ..."

ထိုသို့ပြောရင်း ထျဲ့ထိုက သူ၏ လက်ဖဝါး မရှိတော့သော ညာလက်ကို မြှောက်ပြကာ ဆိုချေ၏။

"သူက ကျွန်တော့်လက်သီးကို ချေမှုန်းပစ်ခဲ့တာလေ... ကျွန်တော့်ရဲ့ ရွှေခေါင်းလောင်း ကာကွယ်ရေးကျင့်စဉ် က ဆရာ့ထက်တောင် သာလွန်ပြီးတော့ ဆယ်ဆင့်အထိ ရောက်နေပြီ ဆိုပေမဲ့လည်း၊ အဲဒီလူရဲ့ လက်သီး တစ်ချက်တည်းနဲ့တင် အလွယ်တကူ ကျိုးကြေသွားခဲ့ရတာပဲ... အဲဒီနေရာကသာ ချောက်ကမ်းပါး မဟုတ်ရင်၊ ပြီးတော့ ပြုတ်ကျသွားတဲ့ အချိန်မှာ သစ်ကိုင်းတွေနဲ့ မငြိခဲ့ရင် ကျွန်တော် အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းစ မရှိပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ချောက်ထဲကို အချခံလိုက်ရတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာတော့ သူ့ရဲ့ သရုပ်မှန်ကို ကျွန်တော် သိလိုက်ရတယ်..."

ကူမော့က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးမြန်းလေသည်။

"အဲဒါ လုချန်ယန် လား..."

ထျဲ့ထိုက အတည်ပြုပေ၏။

"ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော့်ဆရာ အသက်ရှင်စဉ်က ပြောပြဖူးတယ်၊ လုချန်ယန် ကို ချော်ရည်တွေထဲ ပစ်မချခင်မှာ ကျန်တဲ့ သူရဲကောင်း ရှစ်ယောက်လုံးက သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရင်း အရေးနိမ့်နေခဲ့ကြတာတဲ့... ဘာလို့လဲဆိုတော့ လုချန်ယန်ရဲ့ သိုင်းပညာက အရမ်းကို မြင့်မားလွန်းလို့ပဲ၊ သူက အဲဒီတုန်းက ချင်းပြည်နယ်ရဲ့ နာမည်ကျော် မဟာသိုင်းဆရာကြီး ဖြစ်သလို၊ ကောချန်မိစ္ဆာဓား ကို ကိုင်ထားရင်တော့ ပိုပြီးတော့တောင် အစွမ်းထက်နေသေးတာလေ... နောက်ဆုံးမှာ လုချန်ယန် ရှုံးသွားရတဲ့ အကြောင်းကတော့ ဆရာက ကောချန်မိစ္ဆာဓားကို သွန်းလုပ်တဲ့ အချိန်မှာ အရန်အစီအစဉ် တစ်ခု ချန်ထားခဲ့လို့ပဲလေ...

အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ အဲဒီအစီအစဉ်ကို သုံးလိုက်တော့ မိစ္ဆာစွမ်းအားတွေက လုချန်ယန်ရဲ့ ရှောက်ဆန်း အပ်စိုက်မှတ် ကို ဖောက်ထွက်ပြီး နှလုံးသားအကြော ထဲကို တိုက်ရိုက် ရောက်သွားလို့ သူ ရှုံးသွားခဲ့တာပေါ့... ဆရာက ပြောပြတယ်၊ ကောချန်မိစ္ဆာဓားရဲ့ မိစ္ဆာစွမ်းအားက အရမ်း ထူးဆန်းပြီး သူ့ရဲ့ စွမ်းအားကလည်း ခြောက်ခြားစရာ ကောင်းတယ်တဲ့... တကယ်လို့သာ မိစ္ဆာစွမ်းအားတွေက သွေးကြောတွေထဲ စိမ့်ဝင်သွားရင် ဘယ်တော့မှ ပြန်ပြင်လို့ မရတော့ဘူးတဲ့... အဲဒီ အမာရွတ်ကလည်း တစ်သက်လုံး ရှိနေမှာ ဖြစ်သလို မိစ္ဆာစွမ်းအားတွေကလည်း အမြဲ ရှိနေမှာပဲလေ... ကျွန်တော့်ကို သတ်မယ့်လူရဲ့ ရှောက်ဆန်း အပ်စိုက်မှတ် မှာ ကောချန်မိစ္ဆာဓားကြောင့် ဖြစ်နေတဲ့ ဒဏ်ရာတစ်ခု ရှိနေတာ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်... ကောချန်မိစ္ဆာဓားက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လေးဆယ်ကမှ ပေါ်လာတာဖြစ်သလို၊ ဒီလောကမှာ ရှောက်ဆန်း အပ်စိုက်မှတ် ကို မိစ္ဆာစွမ်းအား ဖောက်ထွက်ခံထားရတဲ့ လူဆိုလို့ လုချန်ယန် တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာလေ..."

ကူချူတုန်းက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ချေသည်။

"ဒါပေမဲ့ လုချန်ယန်က မြေအောက် ချော်ရည်တွေထဲကို ပစ်ချခံလိုက်ရတာလို့ နင် ပြောခဲ့တယ်လေ... သူက ဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှင်နေသေးတာလဲ..."

ထျဲ့ထိုက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလေ၏။

"ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ချောက်အောက်မှာ ဒဏ်ရာ ကုနေတုန်းမှာ အဲဒီမေးခွန်းကို ကျွန်တော် အကြာကြီး စဉ်းစားခဲ့တာပါ... စဉ်းစားကြည့်တော့ ဒါကို ရှင်းပြနိုင်မယ့် အကြောင်းရင်း တစ်ခုပဲ ရှိတယ်လေ..."

ကူချူတုန်းက အလောတကြီး မေးပေသည်။ "ဘာအကြောင်းရင်းလဲဟင်..."

ထျဲ့ထိုက ဆိုချေ၏။

"ချီလင်မြင့်မြတ်သွေး ပေါ့... အဲဒီတုန်းက ချင်းကျိုး သူရဲကောင်းကိုးဖော် က ချီလင်ရတနာ နှစ်ခု ရခဲ့တာလေ... တစ်ခုက ကောချန်မိစ္ဆာဓား သွန်းလုပ်ရာမှာ သုံးခဲ့တဲ့ ချီလင်သံချပ်ကာ ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုကတော့ ချီလင်မြင့်မြတ်သွေး လေ... ချီလင်မြင့်မြတ်သွေး က လုချန်ယန် ဆီမှာပဲ အမြဲ ရှိနေခဲ့တာဖြစ်သလို၊ လုချန်ယန် သေဆုံးပြီးနောက်မှာလည်း အဲဒီ သွေးစက်က ထပ်မပေါ်လာတော့ဘူးလေ... ချီလင်မြင့်မြတ်သွေး မှာ တစ်စုံတစ်ရာသော အံ့ဖွယ် အာနိသင်တွေ ရှိနေလို့ လုချန်ယန် ကို ကယ်တင်ခဲ့တာ ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်တော် သံသယဝင်မိတာပါ... လုချန်ယန် ရဲ့ သရုပ်မှန်ကို သိလိုက်ရတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာပဲ အရာအားလုံးကို ကျွန်တော် သဘောပေါက်သွားခဲ့တယ်...

မျက်ခုံးရှည်ဓားဂိုဏ်း၊ ရွှေဓားဂိုဏ်းနဲ့ ချန်မိသားစုတို့ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ ပိုင်ယင်း မဟုတ်ဘဲ လုချန်ယန် ဖြစ်နေလို့ပဲလေ... ပိုင်ယင်းက အဲဒီ မိသားစု သုံးခုဆီက လက်နက်တွေကို ခိုးယူချင်တာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့၊ သူတို့ကို လုံးဝ မျိုးဖြုတ်ပစ်ဖို့ ဆိုတာကတော့ ယုတ္တိမရှိဘူးလေ... ဒါပေမဲ့ လုချန်ယန် သာဆိုရင်တော့ ဒါက လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်ရှိသွားပြီ၊ သူက လက်စားချေချင်နေတာလေ... ဒါကြောင့် သူက ကျွန်တော့်ဆရာရဲ့ ဆက်ခံသူဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော့်ကိုပါ သတ်ချင်နေတာပေါ့... ကျွန်တော် ချင်းပြည်နယ် မြို့တော်ကို လာရတဲ့ မူလ အကြောင်းရင်းကတော့ ရွှမ်နွီနန်းတော်ရဲ့ ဘိုးဘေး ရန်ရှန်းမေ့ ဒီမှာ ရှိနေတယ်လို့ ကြားလို့ပါ... သူမကို သွားတွေ့ပြီး လုချန်ယန် မသေသေးတဲ့အကြောင်း ပြောပြချင်လို့လေ... ဒါပေမဲ့ မနေ့က ကျွန်တော် ရောက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ တွမ့်ဟွမ် ချောက်ကမ်းပါး က အကြောင်းတွေကို ကြားလိုက်ရပြီး တင်းချန်ဆရာတော်ရော ရန်ရှန်းမေ့ပါ သေဆုံးသွားပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်...

သူတို့က အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲမှာ သေဆုံးခဲ့တာ ဆိုပေမဲ့လည်း ဒီကိစ္စတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ လုချန်ယန် ရဲ့ အရိပ်တွေ ရှိနေတယ်လို့ ကျွန်တော် အမြဲ ခံစားနေရတယ်... ကျွန်တော့်ဆရာ အပါအဝင်ပေါ့... သူ ဓားအတွက် ယဇ်မပူဇော်ခင်မှာ သူက သူ့ရဲ့ အစ်ကိုကြီးကို မြင်နေရသလိုပဲလို့၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ အချိန်စေ့ပြီဖြစ်လို့ မိတ်ဆွေဟောင်းက လာခေါ်တာလို့ ပြောခဲ့တယ်လေ... အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ သူ တစ်နည်းနည်းနဲ့ လှည့်စားခံလိုက်ရတာ၊ ကြိုးကိုင်ခံလိုက်ရတာ ဖြစ်ရမယ်... မည်သို့ပင်ဆိုစေ လုချန်ယန် က လုံးဝ မသေခဲ့တာကိုး... ချင်းကျိုး သူရဲကောင်းကိုးဖော် ထဲမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ငါးယောက်အနက် ကျွန်တော့်ဆရာ၊ ပိုင်ယင်း၊ တင်းချန်ဆရာတော် နဲ့ ရန်ရှန်းမေ့ တို့ အားလုံးဟာ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သေဆုံးခဲ့ကြပြီလေ...

ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုလို့ ပြောလို့ မရပါဘူး... ဦးလေးချီကတော့ သေချာပေါက် အန္တရာယ်ရှိနေပြီ... ကျွန်တော် အကြာကြီး စဉ်းစားခဲ့ပေမဲ့ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ တကယ် မသိတော့ဘူးလေ... လုချန်ယန် ရဲ့ သိုင်းပညာနဲ့ဆိုရင် သူသာ ဦးလေးချီကို သတ်ချင်တယ်ဆိုရင်၊ သူရဲကောင်းကူ ကလွဲလို့ အခု ချင်းပြည်နယ် မြို့တော်မှာ သူ့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မယ့်လူ တခြား မရှိတော့ဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်... အဲဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်တော် ရှင့်ဆီကို အကူအညီ လာတောင်းတာပါ..."

ကူမော့က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ထရပ်လိုက်ကာ ဆိုလေသည်။ "ချူတုန်း... မြင်းတွေကို ပြင်လိုက်... စီနီယာချီနောက်ကို ငါတို့ လိုက်သွားကြမယ်..."

အပိုင်း (၁၆၀) - ကမောက်ကမ ဖြစ်မှုကြီး

ချင်းပြည်နယ် မြို့တော်ပြင်ပရှိ တောင်တန်းများနှင့် လယ်ကွင်းပြင်များမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေ၏။ ရွှမ်နွီနန်းတော် အဖွဲ့သည် ဤနေရာ၌ စခန်းချထားကြပေသည်။ ညအမှောင်ထုမှာ မှင်အလား မည်းနက်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခွင်လုံးတွင် လေသံနှင့် ပိုးကောင်သံများမှလွဲ၍ ဘာမှ မကြားရချေ။

စခန်းအတွင်း၌ မီးတုတ်များကို မြင့်မားစွာ မြှောက်ထားကြသဖြင့် မီးတောက်များမှာ ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းနေကြ၏။ တဲများမှာလည်း စနစ်တကျ အစီအရီ ရှိနေကြပြီး မီးရောင်နှင့် ညအမှောင်ထုတို့ကြားတွင် ဝိုးတဝါး အရိပ်များ ထွက်ပေါ်နေကာ အဝေးရှိ တောင်တန်းများနှင့် သစ်တောများမှာလည်း မှုံရီစွာ မြင်တွေ့နေရလေသည်။

စခန်းအတွင်းရှိ လေထုမှာ လေးလံနေဆဲ ဖြစ်ကာ လူတိုင်းမှာ အလွန် တိတ်ဆိတ်နေကြပြီး စကားပြောလျှင်ပင် အသံကို အလွန် နှိမ့်၍သာ ပြောဆိုကြပေ၏။ အလယ်ဗဟိုရှိ တဲအတွင်း၌ ခေါင်းတလား သုံးခု ရှိနေချေသည်။

ချီမြောင်ရွှမ်သည် အမွှေးတိုင် အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ခေါင်းတလားများကို ပတ်၍ ဂါထာတော်များကို တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုနေ၏။ ထို့နောက် သူသည် ခေါင်းတလား တစ်ခုချင်းစီ၏ ရှေ့တွင် အမွှေးတိုင် သုံးတိုင်စီ ထွန်းညှိလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ချီမြောင်ရွှမ်သည် အမွှေးတိုင်များကို တဲအပြင်ဘက်သို့ သယ်ဆောင်သွားပြီး တဲကို ပတ်လျက် အရပ်မျက်နှာအနှံ့တွင် အမွှေးတိုင်များနှင့် ဖယောင်းတိုင်များကို ထားရှိကာ ရွတ်ဆိုလိုက်ပေ၏။

"ဒီနေရာကို ဖြတ်သန်းသွားလာကြတဲ့ ဝိညာဉ်တွေနဲ့ မြေစောင့်နတ်တွေ ဒီအလှူကို ခံယူကြပါစေ..."

ဤသည်မှာ ချင်းပြည်နယ်၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာတစ်ခု ဖြစ်ချေသည်။

အထူးသဖြင့် လူကြီးသူမများမှာ ဒီကဲ့သို့ အရာများကို ယုံကြည်ကြပြီး အလောင်းများကို သယ်ဆောင်လာစဉ် တစ်နေရာ၌ ရပ်နားပါက ကွယ်လွန်သူများ အေးချမ်းစွာ နားခိုနိုင်ရန်အတွက် ဒေသခံ ဝိညာဉ်များကို ဂါရဝပြု နှုတ်ဆက်လေ့ ရှိကြပေ၏။

၎င်းမှာ အမှန်တကယ် ဟုတ်မဟုတ် မသေချာသော်လည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှစ်သိမ့်မှုတစ်ခုတော့ ဖြစ်စေသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ရွှမ်နွီနန်းတော်၏ အကြီးအကဲ မုပိုင်ဖုန်းသည် တဲအတွင်းမှ ထွက်လာပြီး လက်ပူးဆုပ်လျက် နှုတ်ဆက်လိုက်ချေ၏။

"ဆရာတူဦးလေး... တစ်ခုခု သွားစားလိုက်ပါဦး... ကျွန်မ ကူချီရှားတို့ကို ဟိုဘက်မှာ မီးဖိုပြီး ချက်ခိုင်းထားပါတယ်၊ အခုဆိုရင်တော့ ပြီးလောက်ပါပြီ..."

မုပိုင်ဖုန်းသည် ကျောက်စိမ်းဟင်းလင်းပြင် ဘိုးဘေး ရန်ရှန်းမေ့၏ တပည့်ဖြစ်သဖြင့် အဆင့်အတန်းအရ ချီမြောင်ရွှမ်၏ ဂျူနီယာ တစ်ဦး ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ချီမြောင်ရွှမ်နှင့် ရန်ရှန်းမေ့တို့ကြားရှိ ရန်ငြိုးများကို သူမ သိရှိထားသော်လည်း ဂျူနီယာ တစ်ဦးအနေဖြင့် မသိချင်ယောင်ဆောင်နေရခြင်း ဖြစ်၏။ အဲဒါအပြင် ယခုအခါ ရန်ရှန်းမေ့ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သလို ချီမြောင်ရွှမ်ကလည်း သူမကို လိုက်လံ ပို့ဆောင်ပေးနေခြင်းဖြစ်ရာ ရွှမ်နွီနန်းတော် အနေဖြင့် သူ့အပေါ် ပိုမို ရိုသေလေးစားစွာ ဆက်ဆံရမည် ဖြစ်ချေသည်။

ချီမြောင်ရွှမ်က သူ၏ ဆေးအိတ်ထဲမှ အိတ်ငယ်လေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ မုပိုင်ဖုန်းကို ကမ်းပေးလျက် ဆိုလေ၏။

"ဒါက ငါ အထူး ဖော်စပ်ထားတဲ့ ကန့်ဆေးမှုန့်ပဲ... ခဏနေရင် စခန်းပတ်လည်မှာ နည်းနည်းစီ ဖြူးထားလိုက်ပါ... အများကြီးတော့ မဟုတ်ဘူးနော်၊ နည်းနည်းဆို ရပါပြီ... ဒီကန့်ဆေးမှုန့်က အရမ်းကို အစွမ်းထက်တယ်၊ နည်းနည်းလေး ဖြူးထားရုံနဲ့ မြွေတွေ၊ ပိုးမွှားတွေ အနားမကပ်နိုင်တော့ဘူးလေ..."

မုပိုင်ဖုန်းက ကန့်ဆေးမှုန့်ကို လက်ခံလိုက်ပြီး ဦးညွှတ်လျက် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ပေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာတူဦးလေး..."

ချီမြောင်ရွှမ်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလျက် ဆိုချေ၏။

"ငါ မင်းကို တခြား ဘာမှ သင်ပေးစရာ မလိုတော့ပါဘူး... မင်း သိုင်းလောကထဲမှာ သွားလာနေတာ ဆယ်စုနှစ်နဲ့ချီ ရှိနေပြီဆိုတော့ အခြေခံ သတိဝီရိယတွေတော့ ရှိမှာပါ... ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို တစ်ခုတော့ သတိပေးချင်သေးတယ်... တွမ့်ဟွမ် ချောက်ကမ်းပါး တိုက်ပွဲအပြီးမှာ ရွှမ်နွီနန်းတော်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက ထိုးဆင်းသွားခဲ့ပြီလေ၊ ရှေ့လျှောက် ပြဿနာတွေ အများကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်... တစ်ယောက်ယောက်က အခွင့်အရေး ယူဖို့ ကြိုးစားမှာကို အာမမခံနိုင်ဘူးလေ... မင်းတို့ စိတ်နေစိတ်ထားကို ပြန်ပြင်ရမယ်၊ အရင်က အရှိန်အဝါဟောင်းတွေနဲ့ သိုင်းလောကထဲ သွားလာလို့ မရတော့ဘူးနော်..."

မုပိုင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုလေသည်။

"သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာတူဦးလေး..."

ထိုစဉ် ချီမြောင်ရွှမ်၏ နားများမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူက ရုတ်တရက် သစ်တောအတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်ကာ ပြောကြားလိုက်ပေ၏။

"တစ်ယောက်ယောက် လာနေတယ်... နှစ်ယောက်... မဟုတ်ဘူး... သုံးယောက်၊ မြင်းစီးလာတဲ့သူ သုံးယောက်ပဲ..."

မုပိုင်ဖုန်းက ချီမြောင်ရွှမ်ကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်မိချေသည်။ သူမထက် အရင် မြင်းစီးလာသူ သုံးယောက်ကို ချီမြောင်ရွှမ်က အာရုံခံမိလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း ပြန်စဉ်းစားကြည့်သောအခါ သူမ ၎င်းမှာ သဘာဝကျသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူမသည် ချီမြောင်ရွှမ်ကို ဆေးနတ်သမားတော် တစ်ဦးအဖြစ်သာ အမြဲတမ်း သတ်မှတ်ထားခဲ့မိသဖြင့် ချီမြောင်ရွှမ်မှာ သူ၏ လူငယ်ဘဝတွင် သိုင်းပညာများဖြင့် ကျော်ကြားခဲ့သူဖြစ်ကြောင်းကို မေ့လျော့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။ အဲဒီတုန်းက ချင်းကျိုး သူရဲကောင်းကိုးဖော် အားလုံးမှာ သိုင်းလောကရှိ ထိပ်တန်းဆရာကြီးများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။ သူတို့ လူစုခွဲသွားပြီးနောက်မှသာ ချီမြောင်ရွှမ်သည် ဒဏ္ဍာရီလာ ဆေးပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

မြင်းခွာသံများ ပိုမို နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ... ရွှမ်နွီနန်းတော်မှ တပည့်များမှာ သတိဝီရိယ ရှိသွားကြလေ၏။

ချီမြောင်ရွှမ်နှင့် မုပိုင်ဖုန်းတို့မှာ ထိုနေရာသို့ အလျင်အမြန် သွားခဲ့ကြသော်လည်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ် အကြာမှာပင် ရွှမ်နွီနန်းတော်မှ တပည့်တစ်ဦး၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရပေသည်။

"အားလုံး မထိတ်လန့်ကြပါနဲ့... ယွင်ပြည်နယ်က သူရဲကောင်းကူ နဲ့ သူရဲကောင်းမလေးကူ တို့ပါ..."

ချက်ချင်းပင် ချီမြောင်ရွှမ်နှင့် မုပိုင်ဖုန်းတို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ထိုနေရာသို့ ပြေးသွားကြချေ၏။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် အကြာမှာပင် ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့မှာ ရွှမ်နွီနန်းတော်မှ တပည့်တစ်စု၏ ခြံရံမှုဖြင့်၊ ထွားကျိုင်းသော လူတစ်ယောက်နှင့်အတူ ရောက်ရှိလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ချီမြောင်ရွှမ်က ထိုထွားကျိုင်းသော လူကို မှတ်မိသွားပြီး မေးမြန်းလိုက်ပေ၏။

"ထျဲ့ထို... မင်းက သူရဲကောင်းကူနဲ့ ဘာလို့ အတူတူ ရှိနေတာလဲ..."

ထျဲ့ထိုက ချီမြောင်ရွှမ်ဆီသို့ ပြေးသွားပြီး ဆိုချေသည်။

"ဦးလေးချီ... ဦးလေး အဆင်ပြေနေတာကို တွေ့ရလို့ ကျွန်တော် တကယ် ဝမ်းသာပါတယ်... ကျွန်တော်က သူရဲကောင်းကူကို ဦးလေးကို ကယ်ပေးဖို့ အသည်းအသန် တောင်းဆိုပြီး ခေါ်လာခဲ့တာပါ..."

ချီမြောင်ရွှမ်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားလျက် မေးမြန်းလေ၏။ "ငါ့ကို ကယ်ဖို့ ဟုတ်လား..."

ထို့နောက် သူသည် ထျဲ့ထို၏ လက်ကို မြင်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်ပေသည်။

"မင်းလက်က ဘာဖြစ်တာလဲ..."

ထျဲ့ထိုက ဆိုချေ၏။

"ဒါက ပြောရရင် အရှည်ကြီးပဲ..."

ထျဲ့ထိုက သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှ ကိစ္စရပ်များကို ချက်ချင်းပင် စတင် ပြောပြလေတော့သည်။

အရာအားလုံးကို ပြောပြပြီးနောက် သူက ဆိုလေ၏။

"ဆရာတူဦးလေး... လုချန်ယန် မသေသေးပါဘူး... အဲဒီလူက လုချန်ယန် ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော် သေချာပေါက် အာမခံနိုင်ပါတယ်... သူက လက်စားချေဖို့ ပြန်လာတာဖြစ်ပြီး ဦးလေးက သူ့ရဲ့ နောက်ထပ် ပစ်မှတ် ဖြစ်နေမှာ သေချာတယ်... ဆရာတူဦးလေး... ကျွန်တော့်ကို ယုံပါ..."

ထျဲ့ထို၏ စကားများကို ကြားရသောအခါ... ချီမြောင်ရွှမ်၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် လေးနက်သွားတော့ပေ၏။ သူက ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုချေသည်။

"ငါ မင်းကို ယုံပါတယ်... တွမ့်ဟွမ် ချောက်ကမ်းပါး က တိုက်ပွဲနဲ့ ကောချန်မိစ္ဆာဓား ပေါ်လာတဲ့ ကိစ္စတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတယ်လို့ ငါ အရင်ကတည်းက အာရုံခံမိနေတာ၊ အထူးသဖြင့် ကောချန်မိစ္ဆာဓား ပေါ်လာတဲ့ ကိစ္စပေါ့... တွမ့်ဟွမ် ချောက်ကမ်းပါး က တိုက်ပွဲကတော့ ရန်ရှန်းမေ့ ရဲ့ အစီအစဉ် ကျရှုံးသွားလို့ ရဲ့ကျင်းလန်က ဖော်ထုတ်လိုက်တာလို့ ပြောလို့ ရပေမဲ့၊

ကောချန်မိစ္ဆာဓား ပေါ်လာတာကတော့ သေချာပေါက် ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးလေ... ရွှေဓားဂိုဏ်း၊ မျက်ခုံးရှည်ဓားဂိုဏ်းနဲ့ ချန်မိသားစုတို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မျိုးဖြုတ်ခံခဲ့ရတာလေ... အဲဒါက ယုတ္တိမရှိဘူး... တကယ်လို့ ပိုင်ယင်း လုပ်တာဆိုရင်၊ သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ကောချန်မိစ္ဆာဓား ရဖို့ဆိုရင် သူက တိတ်တဆိတ် လုပ်သင့်တာလေ... သူက ဘာလို့ မိသားစု တစ်ခုလုံးကို မျိုးဖြုတ်ပစ်ပြီး ရွှမ်နွီနန်းတော်က လာစုံစမ်းအောင် လုပ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြဿနာ ရှာရမှာလဲ... ကျန်းချီစံအိမ် ကနေပြီး ကောချန်မိစ္ဆာဓား သူရဲကောင်းကူ ရဲ့ လက်ထဲ ရောက်သွားတဲ့အထိ အဲဒါတွေ အားလုံးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်သူ ရှိနေတာလဲ... သူတို့က လူလုံးမပြဘဲနဲ့ ရုတ်တရက် ကောချန်မိစ္ဆာဓား ရဲ့ သတင်းကို ချင်းပြည်နယ် သိုင်းလောက တစ်ခုလုံး ပျံ့သွားအောင် လုပ်ခဲ့ကြတာလေ... ဒီကိစ္စတွေ အားလုံးမှာ ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုပဲ ရှိပုံရတယ်၊ အဲဒါက ကောချန်မိစ္ဆာဓား ပေါ်လာတဲ့ ကိစ္စကို ပိုပြီး ကြီးကျယ်သွားအောင် လုပ်ဖို့ပဲ..."

ထျဲ့ထိုက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲဟင်..."

ချီမြောင်ရွှမ်က ပြန်လည်ဖြေကြားပေသည်။

"တကယ်လို့ ဒါတွေကို လုချန်ယန် က ကြိုးကိုင်နေတာဆိုရင်တော့ သူ ဘာကို လိုချင်နေလဲဆိုတာ ငါ သိပြီ..."

ချီမြောင်ရွှမ်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဆိုချေ၏။

"ပုံမှန် အခြေအနေဆိုရင်တော့ ရဲ့ကျင်းလန်နဲ့ ချူထျန်းချင်းတို့ တိုက်ခိုက်ကြတဲ့ တွမ့်ဟွမ် ချောက်ကမ်းပါးကို တင်းချန်ဆရာတော်ရော ရန်ရှန်းမေ့ပါ ကိုယ်တိုင် လာကြမှာ မဟုတ်ဘူးလေ... အင်း... ရန်ရှန်းမေ့ကတော့ လာချင်လာမှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ တင်းချန်ဆရာတော်ကတော့ သေချာပေါက် လာမှာ မဟုတ်ဘူး၊ သူက ဒီလို ကိစ္စတွေကို စိတ်ဝင်စားတဲ့သူ မဟုတ်တာ..."

ထျဲ့ထိုက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် ဆိုလေသည်။

"ကောချန်မိစ္ဆာဓားကို တမင် ပေါ်လာအောင်လုပ်ပြီး ဆူညံသွားအောင် လုပ်တာက ရန်ရှန်းမေ့နဲ့ တင်းချန်ဆရာတော်တို့ကို တွမ့်ဟွမ် ချောက်ကမ်းပါးဆီကို ဆွဲဆောင်ဖို့ပေါ့... တစ်နည်းပြောရရင် တွမ့်ဟွမ် ချောက်ကမ်းပါးက တိုက်ပွဲဟာ မဟာသိုင်းဆရာကြီး ငါးဦးရဲ့ တိုက်ပွဲ ဖြစ်လာတာကလည်း လုချန်ယန် ရဲ့ ကြိုးကိုင်မှုအောက်မှာပဲပေါ့... သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က လက်စားချေဖို့၊ တင်းချန်ဆရာတော်နဲ့ ရန်ရှန်းမေ့တို့ကို သတ်ဖို့ပေါ့... တခြားလူရဲ့ လက်ကို ငှားပြီးတော့လေ..."

ချီမြောင်ရွှမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုပေ၏

။ "အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

ထျဲ့ထိုက မေးမြန်းချေသည်။

"ဒါဆို အခု ငါတို့ ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ... လုချန်ယန်က ဦးလေးချီကို သတ်ဖို့ သေချာပေါက် လာမှာပဲလေ..."

ချီမြောင်ရွှမ်က ကူမော့ကို ကြည့်လျက် ဆိုလေ၏။

"ငါ ထင်တာကတော့... သူရဲကောင်းကူ လည်း ဒီကိစ္စထဲမှာ ပါဝင်သွားပြီ ထင်တယ်..."

ကူချူတုန်းက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"အစ်ကိုနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲဟင်..."

ကူမော့၏ သူငယ်အိမ်များမှာ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး မေးမြန်းလိုက်ချေ၏။

"စီနီယာချီ... ကောချန်မိစ္ဆာဓား ကို ဆိုလိုတာလား..."

ချီမြောင်ရွှမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုလေသည်။

"ဟုတ်တယ်... လုချန်ယန် ရဲ့ စရိုက်နဲ့ဆိုရင် ကောချန်မိစ္ဆာဓားကို အလွယ်တကူ လက်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ... အဲဒီတုန်းက သူ ဒါကို သွန်းလုပ်ဖို့အတွက် အရူးအမူး ဖြစ်ခဲ့တာလေ၊ အခု ဆယ်စုနှစ်နဲ့ချီပြီး ပုန်းနေခဲ့တာဆိုတော့ ဒါက လက်စားချေတာလောက်တင် မကနိုင်ဘူးပေါ့... အင်း... အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ နတ်လက်နက်စံအိမ် ရဲ့ အခြေအနေကလည်း ငါ့ထက် သိပ်ပြီး ထူးမှာ မဟုတ်ဘူး... သိုင်းလောကက လူတိုင်းက ကောချန်မိစ္ဆာဓားက နတ်လက်နက်စံအိမ်မှာ ရှိနေတာ သိကြသလို၊ လုချန်ယန် လည်း သဘာဝကျကျ သိနေမှာပဲလေ..."

ကူချူတုန်းက အော်ဟစ်လိုက်ပေ၏။

"ဒါဆိုရင် နတ်လက်နက်စံအိမ်လည်း အခု အန္တရာယ်ရှိနေတာပေါ့..."

ကူမော့က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုချေသည်။ "နတ်လက်နက်စံအိမ် တစ်ခုတည်းတင် မကဘူး၊ ငါလည်း အန္တရာယ်ရှိနေပြီ ထင်တယ်..."

ကူမော့ ပြောလိုက်သည်နှင့် ထိုနေရာရှိ လူတိုင်း ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားကြလေ၏။

ကူမော့သည် လုချန်ယန်နှင့် မည်သည့် ရန်ငြိုးမှ မရှိသော်လည်း၊ သူ၏ လက်ရှိ အခြေအနေမှာမူ လုချန်ယန်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ရှိနေသည်မှာ သဘာဝကျလှပေသည်။

ပထမအချက်မှာ လုချန်ယန်သည် ကောချန်မိစ္ဆာဓားကို သေချာပေါက် လိုချင်နေမှာဖြစ်ပြီး အခုတော့ ကောချန်မိစ္ဆာဓားမှာ ကူမော့၏ ပစ္စည်း ဖြစ်နေ၏။ ဒုတိယအချက်မှာ လုချန်ယန်သည် ချီမြောင်ရွှမ်ကို သတ်ချင်နေပြီး၊ ကူမော့ကမူ သူ၏ မျက်စိကို ကုသပေးရန်အတွက် ချီမြောင်ရွှမ်ကို လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

ချီမြောင်ရွှမ်၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် လေးနက်နေပေ၏။ သူက ဆိုလေသည်။

"ငါသာ လုချန်ယန် ဆိုရင်တော့ သူရဲကောင်းကူကို သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်နေမှာပဲ... မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကောချန်ဓားကို လုဖို့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါ့ကို သတ်ဖို့ပဲဖြစ်ဖြစ် အကြီးမားဆုံး အဟန့်အတားက သူရဲကောင်းကူ ဖြစ်နေလို့ပဲလေ... အခု သူရဲကောင်းကူက မြို့ထဲကနေ ထွက်လာပြီဆိုတော့၊ လုချန်ယန် အတွက် ကောချန်မိစ္ဆာဓားကို လုဖို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပဲပေါ့..."

ကူမော့က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ထရပ်လိုက်ကာ ဆိုချေ၏။

"စီနီယာချီ... ဘေးကင်းဖို့အတွက် ကျွန်တော်နဲ့အတူ မြို့ထဲကို အခုပဲ ပြန်လိုက်ခဲ့ပါလား..."

ကူချူတုန်းကလည်း ဝိုင်းဝန်းဖျောင်းဖျလေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... စီနီယာချီ... တကယ်လို့သာ အဲဒါ လုချန်ယန် ဆိုရင် ရှင့်ရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေက အရမ်းကို အန္တရာယ်များနေတာလေ... ချင်းပြည်နယ် မြို့တော်ကို ပြန်တာက အဘေးကင်းဆုံးပါပဲ... အဲဒီမှာ အစ်ကို ရှိနေသလို၊ တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့လည်း ရှိနေတာပဲလေ... လုချန်ယန် ဘယ်လောက်ပဲ တိုက်ခိုက်ချင်ပါစေ အဲဒီမှာတော့ အလွယ်တကူ လုပ်လို့ မရနိုင်ပါဘူး..."

ထျဲ့ထိုကလည်း အလောတကြီး ဖြည့်စွက်ပြောကြားပေ၏။

"ဦးလေးချီ... သူရဲကောင်းကူတို့ ပြောတာ မှန်ပါတယ်... ဦးလေးက တင်းချန်ဆရာတော်နဲ့ ရန်ရှန်းမေ့တို့ရဲ့ နာရေးကို လိုက်ပို့ပေးချင်တာ ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခု အခြေအနေက မတူတော့ဘူးလေ..."

မုပိုင်ဖုန်းကလည်း ဝင်ရောက်ပြောဆိုချေသည်။

"ဆရာတူဦးလေး... ကျွန်မလည်း ဦးလေးကို သူရဲကောင်းကူနဲ့အတူ မြို့ထဲ ပြန်သွားစေချင်ပါတယ်..."

ချီမြောင်ရွှမ်က မျက်လုံးကို ကလယ်ကလယ် လုပ်လျက် ဆိုလေ၏။ "မင်းတို့က ဘာတွေ တွေးနေကြတာလဲ... ငါ မပြန်ဘူးလို့ ပြောလို့လား... ငါက အသက်ကြီးပေမဲ့ လူအ မဟုတ်ပါဘူးနော်... သွေးသောက်ညီအစ်ကို သံယောဇဉ်အရ နာရေးလိုက်ပို့တာက အရေးကြီးတာ မှန်ပေမဲ့၊ အဲဒါက ငါ့ရဲ့ အသက်ထက် ပိုပြီး အရေးကြီးလို့လား... မင်းတို့က ဘာတွေ တွေးနေကြတာလဲ... ငါက အရင်ကတောင် ဟန်ဆောင်သေပြီး ထွက်ပြေးခဲ့သေးတာလေ... ငါက ငါ့အသက်ထက် ဂုဏ်သိက္ခာကို ပိုတန်ဖိုးထားတဲ့ လူမျိုးလို့ မင်းတို့ ထင်နေကြတာလား... ဘာတွေ တွေးနေကြတာလဲ... ငါ အိုပေမဲ့ မအပါဘူး..."

ထျဲ့ထို - "..."

ကူချူတုန်း - "..."

ချက်ချင်းပင် ချီမြောင်ရွှမ်သည် ကူမော့တို့နှင့်အတူ ချင်းပြည်နယ် မြို့တော်သို့ ပြန်လည် ထွက်ခွာခဲ့ကြပေ၏။ ပြန်လာသည့် လမ်းတွင် သူသည် ကူမော့၏ အနားသို့ ကပ်လျက် လိုက်ပါလာပြီး ထျဲ့ထိုကိုပင် ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်ချေသည်။ သူသည် သူ၏ ဆေးအိတ်ထဲမှ ဆေးလုံးများစွာကို ထုတ်ယူကာ ကူမော့တို့ အုပ်စုကို ဝေငှပေးခဲ့၏၊ ထိုဆေးများမှာ အရေးပေါ် ကုသရန်နှင့် အားပြန်ဖြည့်ရန် ဆေးလုံးများ ဖြစ်ကြလေသည်။

ချီမြောင်ရွှမ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် သေမှာကြောက်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှပေ၏။

သို့သော်လည်း လမ်းခရီးမှာ အေးချမ်းနေပြီး သူတို့ အုပ်စုသည် မီးတုတ်များကို ကိုင်ဆောင်လျက် ချင်းပြည်နယ် မြို့ပြင်သို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာကြချေသည်။ ကန်တိုင်းပြည်တွင် ညမထွက်ရ အမိန့် မရှိသဖြင့် မြို့တံခါးများကို ညအချိန်တွင် ပိတ်ထားခြင်း မရှိပေ။

သူတို့ မြို့တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ကျိုးချင်းဖုန်း ဦးဆောင်သော တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့မှ လူတစ်စု ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။ ကျိုးချင်းဖုန်းက တည့်တည့် လျှောက်လာပြီး ပြောကြားပေသည်။

"ညီလေးကူ... ငါ ဒီမှာ ခင်ဗျားကို စောင့်နေတာ အကြာကြီး ရှိနေပြီ..."

ကူမော့က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ချေ၏။

"ကျွန်တော့်ကို ဒီမှာ တမင် စောင့်နေတာလား... အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စ ရှိလို့လား..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုလေသည်။

"အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စ ရှိပါတယ်..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလျက် ပြောကြားလိုက်ပေ၏။

"ချူထျန်းချင်း နဲ့ ရဲ့ကျင်းလန် တို့ အဖမ်းခံလိုက်ရပြီ..."

လူတိုင်းမှာ မှင်သက်သွားကြတော့ချေသည်။

သူတို့အားလုံးက ကျိုးချင်းဖုန်းကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူ နောက်နေတာလားဟုပင် တွေးမိသွားကြလေ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ခုနက ပြောလိုက်သည့် စကားမှာ အင်မတန် ထူးဆန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ချင်းပြည်နယ်၏ နံပါတ် ၁ ဆရာကြီးအဖြစ် အသစ် တက်လှမ်းလိုက်သည့်၊ ကန်တိုင်းပြည် ကောင်းကင်စာရင်း အဆင့် ၁၀ ရှိသော ရဲ့ကျင်းလန် နှင့် ချင်းပြည်နယ်၏ ဒုတိယမြောက် အစွမ်းအထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်တို့မှာ အဖမ်းခံရသည်ဟု သူက ပြောနေခြင်း ဖြစ်ချေ၏။

အချို့က ကျိုးချင်းဖုန်းကို

"ခင်ဗျား ဘာတွေ ပြောနေလဲဆိုတာကို ပြန်နားထောင်ပါဦး"

ဟုပင်ဟုပင် ပြောချင်နေကြတော့လေသည်။

ကျိုးချင်းဖုန်းက သူတို့၏ သံသယရှိနေသော အမူအရာများကို သတိပြုမိသွားပြီး ရှင်းပြပေ၏။

"ဒီကိစ္စက တကယ်ပဲ မယုံနိုင်စရာ ကောင်းတာ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တကယ့် လက်တွေ့မှာတော့ ဒါက ဖြစ်သွားခဲ့ပြီလေ... ညီလေးကူ... ခင်ဗျား ကောင်းကောင်း သိမှာပါ၊ မနေ့က တွမ့်ဟွမ် ချောက်ကမ်းပါး က အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲအပြီးမှာ ရဲ့ကျင်းလန်နဲ့ ချူထျန်းချင်းတို့ဟာ အားကုန်တဲ့ အခြေအနေ ဖြစ်နေခဲ့တာလေ... ဒါကြောင့် သူတို့ အဖမ်းခံရတယ်ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့... ချူထျန်းချင်းနဲ့ ရဲ့ကျင်းလန်တို့ နှစ်ယောက်လုံး အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရထားကြတော့ သူတို့က အရမ်းကို သတိထားခဲ့ကြတာလေ...

ဘယ်လိုပဲပြောပါစေ တစ်ညတည်းနဲ့ နာမည်ကြီးချင်နေကြတဲ့ သိုင်းသမားတွေ အများကြီးက အခွင့်အရေးကို စောင့်ပြီး သူတို့ကို သတ်ချင်နေကြတာ မဟုတ်လား... အဲဒါကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အင်အားစုတွေဆီကို ပြန်ဖို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြတာပေါ့... သူတို့ ပြန်လာတဲ့ လမ်းမှာ သူတို့ အုပ်စု နှစ်ခုလုံးဟာ... လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခုရဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတာပဲ... အဲဒီလူက အရမ်းကို အစွမ်းထက်လွန်းပြီး ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းနဲ့ ကျိုကျန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့က ကျွမ်းကျင်သူတွေကို တစ်ယောက်တည်းနဲ့ နှိမ်နင်းလိုက်ကာ၊ လူအများကြီးရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာတင် ချူထျန်းချင်းနဲ့ ရဲ့ကျင်းလန်တို့ကို အတင်းအဓမ္မ ဖမ်းဆီး ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့တာပဲ..."

ကူမော့က သံသယဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ချေသည်။

"ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး ထင်တယ်... ချူထျန်းချင်းနဲ့ ရဲ့ကျင်းလန်တို့က သိုင်းပညာရဲ့ အစစ်အမှန် အနှစ်သာရကို ကျင့်ကြံထားတဲ့သူတွေလေ... သူတို့ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရနေရင်တောင် သူတို့ရဲ့ ဓားရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လှံရည်ရွယ်ချက်တွေက သူတို့ကို ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိအောင်အထိတော့ မဖြစ်စေနိုင်ပါဘူး..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ဆိုလေ၏။

"ထူးဆန်းတာကလည်း အဲဒါပဲလေ၊ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းရော ကျိုကျန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့ကပါ ပြောကြတာကတော့... အဲဒီ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ လူဟာ ချူထျန်းချင်းနဲ့ ရဲ့ကျင်းလန်တို့ကို တစ်ကွက်တည်းနဲ့တင် ဘာမှ မလုပ်နိုင်အောင် လုပ်သွားခဲ့တာတဲ့... အုပ်စု နှစ်ခုလုံးဟာ နာရီဝက်လောက်ပဲ ခြားပြီး တိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရတာဖြစ်သလို၊ အဲဒါကလည်း လူတစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေတာပဲ..."