အခန်း (၁၆၁-၁၆၂)

အခန်း ၁၆၁:လောက၏ နံပါတ်တစ်

"တစ်ကွက်တည်းလား..."

"တစ်ကွက်တည်းပဲ..."

မနေ့က တွမ့်ဟွမ်ချောက်ကမ်းပါး၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သော အဆုံးအဖြတ်တိုက်ပွဲတွင် ကူမော့ ရှိနေခဲ့၏။ ရဲ့ကျင်းလန်နှင့် ချူထျန်းချင်းတို့၏ စွမ်းအားကို သူ အလွန် ကောင်းစွာ သိရှိထားပြီး အထူးသဖြင့် ရဲ့ကျင်းလန်၏ ဓားမှာ အမှန်တကယ်ပင် အစွမ်းထက်လှပေသည်။

သို့သော်လည်း မနေ့က တိုက်ပွဲတွင် ရဲ့ကျင်းလန်နှင့် ချူထျန်းချင်း နှစ်ဦးစလုံး ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ကြ၏။ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရထားသော ထိုနှစ်ဦးကို တစ်ကွက်တည်းဖြင့် အနိုင်ယူနိုင်စွမ်းရှိမည်ဟု ကူမော့ ယုံကြည်ထားသော်လည်း တစ်ကွက်တည်းဖြင့် အရှင်ဖမ်းဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

အနိုင်ယူခြင်းနှင့် အရှင်ဖမ်းဆီးခြင်းမှာ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော အယူအဆများ ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ပြင် ချူထျန်းချင်းနှင့် ရဲ့ကျင်းလန်တို့မှာ အလွန် မာနကြီးသော သူများ ဖြစ်ကြ၏။ သူတို့ ရှုံးနိမ့်သွားလျှင်ပင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေရန်ပင် မစွမ်းသာတော့သည့် အခြေအနေမှလွဲ၍ အရှင်ဖမ်းဆီးခံရခြင်းကဲ့သို့သော ဂုဏ်သိက္ခာကျဆင်းဖွယ် ကိစ္စမျိုးကို ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။

"ဒီ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့သူနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သဲလွန်စတစ်ခုခု ရထားသေးလား..."

ကူမော့က မေးလိုက်၏။

"မရသေးဘူး..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်၏။

"ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ဘယ်သဲလွန်စကမှ အသုံးမဝင်ဘူး... မင်းပြောသလိုပဲ ရဲ့ကျင်းလန်နဲ့ ချူထျန်းချင်းတို့ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားရင်တောင်မှ အလွယ်တကူနဲ့ ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိဘဲ ရှုံးနိမ့်သွားဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါ့အပြင် ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းရော ကျိုကျန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့မှာပါ ရဲ့နဲ့ ချူတို့ကို တစ်ယောက်ချင်းစီ သတ်ဖြတ်နိုင်သလို အရှင်ဖမ်းနိုင်စွမ်းရှိတဲ့ သိုင်းဆရာကြီးတွေ အများကြီးရှိတယ်... ဒီလိုလူတွေက သူတို့ရဲ့ အမည်အစစ်အမှန်ကို တမင်သက်သက် ဖုံးကွယ်ထားချင်ရင် ဘာသဲလွန်စများ ချန်ထားခဲ့မှာလဲ... ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်က ပြန်တွေးကြည့်ရင် ဒီလိုလုပ်နိုင်တာကိုက ကြီးမားတဲ့ သဲလွန်စတစ်ခုပါပဲ..."

ကူမော့သည် ကျိုးချင်းဖုန်း၏ စကားကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလို လုပ်နိုင်တဲ့သူဆိုတာ လောကရဲ့ ထိပ်တန်း သိုင်းဆရာကြီးတွေပဲ ဖြစ်ရမယ်... ဒီလိုလူမျိုးက သိပ်များများစားစား မရှိဘူး... စုံစမ်းကြည့်လိုက်ရင်... အင်း..."

ဤနေရာတွင် ကူမော့သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကိုကျိုး... ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို သံသယရှိလို့ ဒီနေရာမှာ လာစောင့်နေတာပဲ မဟုတ်လား... ယွင်ပြည်နယ် တံခါးခြောက်ချပ်က ထောက်လှမ်းရေးမှူးတစ်ယောက်က သန်းခေါင်ယံကြီးမှာ ချင်းကျိုးအမှုကိစ္စကို ဘာလို့ ဝင်စွက်ဖက်နေရတာလဲလို့ ကျွန်တော် တွေးနေခဲ့တာ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ငါက မင်းကို သံသယရှိလို့ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ချင်းပြည်နယ် တစ်ခုလုံးရဲ့ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့က ပထမဆုံး စဉ်းစားမိတဲ့သူက မင်းဖြစ်နေလို့ပါ... အခု ချင်းကျိုးမြို့မှာ အမှန်တကယ် စွမ်းရည်ရှိတဲ့သူဆိုလို့ နှစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်... မင်းရယ် တံခါးခြောက်ချပ်ကို တာဝန်ယူထားတဲ့ ထောက်လှမ်းရေးမှူးချုပ် ယီဖုန်းရယ်ပဲ... ငါတို့က ထောက်လှမ်းရေးမှူးချုပ် ယီဖုန်းကိုတော့ သွားပြီး သံသယဝင်လို့ မရဘူးလေ... တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ မင်းက ဒီနေ့ မြို့ထဲက ထွက်သွားသေးတယ်..."

"ဒါဆိုရင် ဘာလို့ ခင်ဗျားတစ်ယောက်တည်း ကျွန်တော့်ဆီ လာရှာရတာလဲ... လူအုပ်ကြီးနဲ့ လာရမှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ကူမော့က မေးလိုက်၏။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဘယ်သူမှ လာမတိုင်လို့လေ..."

"ဟင်..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ရယ်မောလိုက်သည်

"ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ဒီကိစ္စက ငါတို့ တံခါးခြောက်ချပ် အတွင်းက သတင်းအချက်အလက်တွေပေါ်မှာပဲ အခြေခံထားတာပါ... ကျိုကျန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ရော ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းကပါ လာမတိုင်ကြဘူး... ညီအစ်ကိုကူ... သူတို့က မင်းနဲ့မတူဘူး... သူတို့က သိုင်းဂိုဏ်းတွေဖြစ်ပြီး ချင်းပြည်နယ် သိုင်းလောကရဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေ ဖြစ်လာတော့မှာလေ... တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင်တောင်မှ ဘာလို့ အာဏာပိုင်တွေဆီ လာတိုင်ရမှာလဲ... ဒါ့အပြင် သူတို့က အများကြီး စုံစမ်းမိရင် သူတို့ပါ အပြတ်ရှင်းခံရမှာကို ကြောက်နေကြတယ်...

မနေ့က တွမ့်ဟွမ်ချောက်ကမ်းပါးက တိုက်ပွဲသာ မရှိခဲ့ရင် ရွှမ်နွီနန်းတော်လည်း ပျက်စီးသွားမှာ မဟုတ်သလို အာဏာပိုင်တွေဆီ လာမတိုင်ခဲ့ရင် တံခါးခြောက်ချပ်ကလည်း ဂရုစိုက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ အခုက ပြဿနာနည်းနည်း ရှိနေတယ်... မူလက မနေ့က ကိစ္စအပြီးမှာ... ချင်းပြည်နယ်ရဲ့ သိုင်းလောက ခေါင်းဆောင်သစ်တွေဟာ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းနဲ့ ရဲ့ကျင်းလန် ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ တံခါးခြောက်ချပ်က သတ်မှတ်ထားပြီးသား... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အခြေအနေတွေက ရှုပ်ထွေးသွားပြီ... သူတို့ ပျောက်သွားတယ်... ဒါကြောင့် ချင်းပြည်နယ် သိုင်းလောကမှာ ကြာရှည်စွာ ကမောက်ကမဖြစ်မှုတွေနဲ့ ခေါင်းဆောင်သစ် ထပ်ရွေးရမယ့်ကိစ္စတွေကို ရှောင်ရှားနိုင်ဖို့ သူတို့ကို ရှာတွေ့တာ အကောင်းဆုံးပဲလို့ တံခါးခြောက်ချပ်က တွေးထားတယ်...

ဒါ့အပြင် ငါတို့ရဲ့ ထောက်လှမ်းရေးတွေကလည်း မင်းရဲ့ သွားရာလမ်းကြောင်းကို စုံစမ်းနေကြတယ်... ပြီးတော့ ဒီကိစ္စကို မင်း လုပ်တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ ဖြစ်နိုင်ချေကို အခြေခံအားဖြင့် ဖယ်ထုတ်လိုက်လို့ရပြီ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေ့ မင်း မြို့ထဲက ထွက်သွားတာက တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားတာမှ မဟုတ်တာ... လမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ ခြေရာတွေ ရှိနေတယ်... ငါ မင်းဆီ လာတွေ့တာက လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအရ မေးခွန်းလာမေးရုံ သက်သက်ပါ..."

ကူမော့က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... ခင်ဗျားရဲ့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအရ မေးခွန်းမေးတာက အဖြေထွက်လာနိုင်တယ်... ခင်ဗျား အကျိုးအမြတ် ရသွားနိုင်တယ်..."

ကျိုးချင်းဖုန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ဝမ်းသာအားရဖြင့် အာမေဍိတ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ညီအစ်ကိုကူ... မင်းက ဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့သူရဲ့ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းနဲ့ ဘယ်မှာရှိနေတယ်ဆိုတာကို သိနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

ကူမော့က ပြောသည်။

"သူ ဘယ်မှာရှိနေလဲဆိုတာတော့ မသေချာဘူး... ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ကျွန်တော် အနည်းငယ် ခန့်မှန်းမိတယ်... အခု ချင်းကျိုးမြို့မှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းက မဟာသိုင်းဆရာကြီး မဟုတ်ဘူး... နောက်တစ်ယောက် ရှိသေးတယ်..."

"ဘယ်သူလဲ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက အလျင်စလို မေးလိုက်၏။

ကူမော့က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည် ။

"လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်သုံးဆယ်ကျော်ကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်တဲ့ လူတစ်ယောက်... ကျန်းချီ စံအိမ်ရဲ့ သခင်ဟောင်း... ချင်းကျိုး သူရဲကောင်းကိုးဖော်ရဲ့ အစ်ကိုကြီး... လုချန်ယန်..."

ထို့နောက် ကူမော့သည် လုချန်ယန် အသက်ရှင်နေနိုင်သေးပြီး လက်စားချေရန် ကြိုးပမ်းနေနိုင်သည့် ဖြစ်နိုင်ချေကို ကျိုးချင်းဖုန်းအား အကျဉ်းချုပ် ပြောပြလိုက်၏။

ကျိုးချင်းဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောသည်။

"အကယ်၍ ဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့သူကသာ လုချန်ယန်ဆိုရင် သူ့ကို ရှာရတာ ပိုလွယ်သွားလိမ့်မယ်..."

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့လဲ..."

"လုချန်ယန်က တွမ့်ဟွမ်ချောက်ကမ်းပါး တိုက်ပွဲနဲ့ ကောချန်မိစ္ဆာဓား ကိစ္စတွေမှာ ဝင်ပါနိုင်ခဲ့တယ်ဆိုကတည်းက ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး သူ ပုန်းအောင်းမနေခဲ့ဘူးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ... သူက အင်အားစုတစ်ခုကို သေချာပေါက် ထိန်းချုပ်ထားမှာပဲ... ဒါမှမဟုတ်ရင် သတင်းအချက်အလက် တစ်စုံတစ်ရာမှမရှိဘဲ နောက်ကွယ်ကနေ အရာအားလုံးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခြယ်လှယ်နိုင်မှာလဲ...

လုချန်ယန်က ရုပ်ဖျက်ထားတာပဲဖြစ်ဖြစ် နောက်ကွယ်မှာ ပုန်းအောင်းနေတာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီသဲလွန်စကို လိုက်ရင် စုံစမ်းရတာ လွယ်ကူသွားလိမ့်မယ်... တွမ့်ဟွမ်ချောက်ကမ်းပါး တိုက်ပွဲကို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင်ပဲဖြစ်ဖြစ် လျှို့ဝှက်ပြီးတော့ပဲဖြစ်ဖြစ် အထောက်အကူပြုပေးနိုင်တဲ့ အင်အားစုဆိုတာ သိပ်များများစားစား မရှိဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါက ချင်းပြည်နယ် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ဝင် မဟုတ်တဲ့အတွက် လောလောဆယ်မှာတော့ သေချာပေါက် သဲလွန်စ ရှိဦးမှာမဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒါက ဖြေရှင်းရလွယ်ပါတယ်... မှတ်တမ်းတွေကို သွားယူဖို့ ငါ ချက်ချင်း တံခါးခြောက်ချပ်ဆီ သွားလိုက်မယ်... ဒါက တကယ်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ဦးတည်ချက်တစ်ခုပဲ..."

ထိုသို့ စကားစမြည် ပြောဆိုနေရင်းဖြင့် လူစုသည် မြို့တွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြ၏။

မကြာမီမှာပင် သူတို့ လမ်းခွဲလိုက်ကြသည်။

ကျိုးချင်းဖုန်းက သူ၏လူများကို ဦးဆောင်ကာ တံခါးခြောက်ချပ် ရုံးတော်ဆီသို့ ထွက်ခွာသွားပြီး ကူမော့နှင့် အခြားသူများကမူ နတ်လက်နက်စံအိမ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြပေ၏။

...

ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ လရောင်အောက်တွင် ကူမော့တို့ လေးယောက်၏ ပုံရိပ်များမှာ အထူးသဖြင့် မှိုင်းညို့နေပုံရသည်။ နတ်လက်နက်စံအိမ်၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်မှာ အမှောင်ထုထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ ခမ်းနားထည်ဝါသော တံခါးကြီးများမှာ တင်းကြပ်စွာ ပိတ်ထားကာ အနီးတစ်ဝိုက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိတ်ဆိတ်မှုကြီးက လွှမ်းမိုးနေပေ၏။

အဝေးမှနေ၍ပင် ကူမော့သည် သူ၏မြင်းကို ဇက်ကြိုးဆွဲကာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ..."

ကူချူတုန်းက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကို... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"သိပ်တိတ်ဆိတ်လွန်းနေတယ်..."

ကူမော့ကကူမော့က ပြောသည်။

"အသံတစ်သံမှကို မကြားရဘူး... ပုံမှန်ဆိုရင် ညဘက်ဖြစ်နေရင်တောင် နတ်လက်နက်စံအိမ်မှာ ကင်းလှည့်နေတဲ့ အစောင့်တွေ ရှိရမယ်... မီးဖိုတွေ လောင်ကျွမ်းနေတဲ့ အသံတွေ ကြားရမယ်... ဒါပေမဲ့ အခုက ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေတယ်..."

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ချီမြောင်ရွှမ်နှင့် ထျဲ့ထိုတို့မှာ ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားကြ၏။ ချီမြောင်ရွှမ်က သူ၏ ဆေးသေတ္တာထဲမှ ဓားပျော့တစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အသံနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သွေးနံ့ ရနေတယ်... ကျစ်... ငါတို့ နောက်ကျသွားပြီ ထင်တယ်... နတ်လက်နက်စံအိမ်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားလောက်ပြီ..."

ချက်ချင်းပင် လူစုသည် မြင်းများကို ဒေါက်ခတ်ကာ အလျင်အမြန် စီးနှင်သွားကြပြီး နတ်လက်နက်စံအိမ်၏ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

သူတို့ တံခါးဝကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပြင်းထန်ပြီး ပျို့အန်ချင်စရာကောင်းသော သွေးနံ့က သူတို့၏ အာရုံများကို ရိုက်ခတ်သွားခဲ့၏။

လရောင်အောက်တွင် နတ်လက်နက်စံအိမ်၌ ဟိုတစ်စဒီတစ်စ လဲကျနေသော အလောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် သွေးများ စုအိုင်နေပြီး လရောင်အောက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် တလက်လက် တောက်ပနေသော သွေးကွက်များအဖြစ် ဖြစ်ပေါ်နေ၏။ အလောင်းများရှိ ဒဏ်ရာများမှာ ကောချန်မိစ္ဆာဓား၏ သီးသန့်ဖြစ်သော မိစ္ဆာစွမ်းအားများ မှေးမှိန်စွာ ပါဝင်နေပေသည်။

"ဒါ... ဒီမိသားစု တစ်ခုလုံး အသတ်ခံလိုက်ရတာလား... လူသတ်သမားက ကောချန်မိစ္ဆာဓားကို သုံးသွားတာပဲ..."

ထျဲ့ထို၏ အသံတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ၏ လက်များမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး လက်သီးကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ထားသဖြင့် လက်ဆစ်များမှာ ဖြူလျော့နေ၏။

ချီမြောင်ရွှမ်၏ ခေါင်းမှာ ရုတ်တရက် ထူပူသွားပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်ကာ ဖြူလျော့သွားခဲ့သည်။ သူက ပြောလိုက်သည်

"လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်လေးဆယ်က ကျန်းချီ စံအိမ်မှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ညတုန်းကလည်း... အခု နတ်လက်နက်စံအိမ်နဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ..."

"နတ်လက်နက်ခန်းမဆောင်ကို သွားကြည့်ရအောင်..."

ကူမော့က ပြောပြီးနောက် သူ၏ ခြေထောက်ဖြင့် မြေပြင်ကို ဖွဖွလေး ထိလိုက်ကာ နတ်လက်နက်ခန်းမဆောင်ဆီသို့ မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့၏။ ကူချူတုန်း၊ ထျဲ့ထိုနှင့် ချီမြောင်ရွှမ်တို့မှာ နှောင့်နှေးခြင်း မပြုရဲဘဲ အနီးကပ် လိုက်ပါသွားကြသည်။

သူတို့ ပြေးလွှားနေစဉ် ပတ်ဝန်းကျင် မြင်ကွင်းမှာ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းနေခဲ့၏။ လရောင် ဖြာကျနေပြီး မရေမတွက်နိုင်သော အလောင်းများ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည်။ ပျစ်ခဲနေသော သွေးများက လရောင်အောက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် တောက်ပနေပြီး သွေးနံ့များ လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေကာ လူတစ်ဦးကို အန်ချင်စိတ်ပေါက်သွားစေပေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ဦးမျှ မရှိချေ။

ခြွင်းချက်မရှိ ထိုအလောင်းများရှိ ဒဏ်ရာများအားလုံးတွင် မီးလောင်ကျွမ်းထားသော အရာများ ပါဝင်နေပြီး ကောချန်မိစ္ဆာဓား၏ သီးသန့်ဖြစ်သော ထင်ရှားသည့် မိစ္ဆာစွမ်းအားများ ပါဝင်နေသည်။

မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် နတ်လက်နက် တိုက်သို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။ ခန်းမဆောင်တံခါးမှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပွင့်နေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလင်းရောင် အနည်းငယ် ဝင်ရောက်နေသည်။ ကူချူတုန်းသည် အဝင်ဝအနီးရှိ ဆည်ပေါင်ပေါ်တွင် လူသတ်ပွဲကြား၌ လဲကျနေသော ရင်းနှီးသည့် အလောင်းတစ်လောင်းကို ချက်ချင်းပင် သတိထားမိလိုက်သည်။

သူမ ရှေ့တိုးသွားကာ ငုံ့လိုက်ပြီး တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် အလောင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လှန်လိုက်၏။

သူမရှေ့ရှိ သူမှာ အလွန်တရာ လှပသော်လည်း သွေးရောင် လုံးဝ မရှိတော့ချေ။ ၎င်းမှာ ချင်းပြည်နယ်၏ နာမည်ကျော် အလှပန်းဖြစ်သော နန်ကုန်းယွဲ့ရှီး ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်နေပြီး ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မကျေနပ်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေကာ အသက်ရှင်စဉ်က ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခုခုကို ခံစားခဲ့ရသည့်အလားပင်။

"အစ်ကို... အဲဒါ နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးပဲ..."

ကူချူတုန်းက အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ငါ သိတယ်...”

ကူမော့၏ အာရုံခံစားနိုင်စွမ်းမှာ အားကောင်းလှသည်။ အလောင်းတစ်လောင်း ဖြစ်နေလျှင်ပင် သူ သိသော မည်သူ့ကိုမဆို သူ မှတ်မိနိုင်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကူမော့၏ အာရုံမှာ နန်ကုန်းယွဲ့ရှီး၏ အလောင်းအပေါ်တွင် မရှိဘဲ နတ်လက်နက်ခန်းမဆောင်အပေါ်တွင်သာ ရှိနေခဲ့၏။ သူက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အထဲမှာ လူတစ်ယောက် ရှိတယ်..."

"အသက်ရှင်လျက်လား..."

ချီမြောင်ရွှမ်က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်၏။

ကူမော့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ငါ မသိဘူး..."

ချက်ချင်းပင် ကူမော့သည် လင်းရှီး ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ချီမြောင်ရွှမ်၊ ထျဲ့ထိုတို့နှင့်အတူ အထဲသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

မြေအောက်ခန်းဆီသို့ သွားသော တံခါးမှာ ဟင်းလင်းပွင့်နေပြီး အထဲရှိ ပန်းပဲဖိုမှ မီးတောက်များမှာ ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းနေကာ အခန်းတစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်နေစေ၏။ သို့သော်လည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေပြီး ၎င်းတို့အားလုံးမှာ စံအိမ်မှ ပန်းပဲဆရာများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့၏ သေဆုံးမှုမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး သွေးများ နေရာအနှံ့ ပေကျံနေသည်။ ပန်းပဲဖိုထဲမှ ကောချန်မိစ္ဆာဓားမှာလည်း ပျောက်ဆုံးနေခဲ့၏။

"မြန်မြန်... ပြေးကြ..."

ရုတ်တရက် ထောင့်တစ်နေရာမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လူစုက လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရဲ့ကျင်းလန်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သို့သော်လည်း ယခုအခါ ရဲ့ကျင်းလန်မှာ ဓားဧကရာဇ်နှင့် လုံးဝ ခြားနားနေခဲ့သည်။ သူမှာ လုံးဝ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေကာ စွမ်းအင်များ လုံးဝ ခန်းခြောက်သွားသည့်အလား ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ခွေခွေလေး လဲကျနေပေသည်။

ရဲ့ကျင်းလန်၏ ဘေးတွင် ရဲ့ကျင်းလန်ထက်ပင် ပို၍ နွမ်းနယ်နေသော ချူထျန်းချင်း ရှိနေ၏။ ရဲ့ကျင်းလန်က အနည်းဆုံးတော့ စကားပြောနိုင်သေးသော်လည်း ချူထျန်းချင်းမှာ သူ၏ မျက်လုံးများသာ လှုပ်ရှားနေပြီး သူ အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

ချီမြောင်ရွှမ်သည် ထိုနှစ်ဦးအား အပ်စိုက်ကုသပေးရန် ချက်ချင်းပင် ပြေးသွားခဲ့၏။

သို့သော်လည်း ရဲ့ကျင်းလန်က ချီမြောင်ရွှမ်၏ လက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး အားနည်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မြန်မြန်... သွားကြ..."

ချက်ချင်းပင် ချီမြောင်ရွှမ်နှင့် ထျဲ့ထိုတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဦးလေးနှင့် တူတို့မှာ အပြည့်အဝ နားလည်မှု ရှိနေကြ၏။ သူတို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း လက်လှမ်းလိုက်ကြသည်။ ချီမြောင်ရွှမ်က ရဲ့ကျင်းလန်ကို သူ၏ လက်မောင်းအောက်တွင် ညှပ်လိုက်ပြီး ထျဲ့ထိုက ချူထျန်းချင်းကို ပခုံးပေါ် ထမ်းတင်ကာ ချက်ချင်းပင် ပြေးထွက်သွားကြသည်။

ကူမော့သည်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြေးထွက်သွားခဲ့၏။

သို့သော်လည်း သူ မြေအောက်ခန်းထဲမှ ပြေးထွက်သွားသည်နှင့် တည်ငြိမ်သော အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရပေသည်။

"မိတ်ဆွေတို့... ဒီကို ရောက်နေမှတော့ ဘာလို့ ဒီလောက် အလျင်စလို ထွက်သွားချင်နေရတာလဲ..."

ထိုအသံမှာ နတ်လက်နက်ခန်းမဆောင်၏ အပေါ်ထပ်မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော နန်ကုန်းချန်က ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းလာခဲ့၏။ သူ၏ မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိဘဲ မီးလောင်ဒဏ်ရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာကို ထုတ်ဖော်ပြသထားသည်။

"စံအိမ်ရှင် နန်ကုန်း... ခင်ဗျားလား..."

ချီမြောင်ရွှမ်က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်၏။

ကူမော့က လက်အုပ်ချီလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို စံအိမ်ရှင် နန်ကုန်းလို့ ခေါ်ရမလား... ဒါမှမဟုတ် သခင်ကြီး လု လို့ ခေါ်ရမလား..."

"ကြိုက်သလို ခေါ်လို့ရပါတယ်... လုချန်ယန် ဆိုတာကလည်း ငါပါပဲ... နန်ကုန်းချန် ဆိုတဲ့ နာမည်က ငါ သူ့နေရာကို ယူလိုက်ပြီးမှ သိုင်းလောကမှာ နာမည်ကြီးလာတာ... ဒါကြောင့် နန်ကုန်းချန် ဆိုတဲ့ နာမည်က ငါနဲ့ ပိုပြီး သက်ဆိုင်တယ်..."

"ဒါဆို လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်က နတ်လက်နက်ခန်းမဆောင်ကို သူခိုးတွေ အတိုက်ခံရတုန်းက နန်ကုန်းချန် အစစ်က မီးလောင်သေဆုံးသွားခဲ့တာပေါ့... အဲဒီအခွင့်အရေးကို ယူပြီး ခင်ဗျားက သူ့နေရာကို အစားထိုး ဝင်ရောက်ခဲ့တာပေါ့..."

ကူမော့က မေးလိုက်၏။

"မှန်တယ်..."

နန်ကုန်းချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး အောက်ထပ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းလာကာ ကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်၏။

"သူရဲကောင်း ကူ... မင်း အချိန်ဆွဲနေတယ်ဆိုတာကို ငါ သိပါတယ်... မင်းရဲ့ညီမ သူရဲကောင်းမလေး ကူချူတုန်း ခုနက အထဲကို ဝင်မလာဘဲ တံခါးခြောက်ချပ်ဆီ သွားအကြောင်းကြားတယ်ဆိုတာကိုလည်း ငါ သိတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းနဲ့ ပူးပေါင်းချင်ပါတယ်... မင်းရဲ့ မေးခွန်းတွေ အားလုံးကို ငါ ဖြေပေးမယ်... ပြီးတော့ တံခါးခြောက်ချပ်က လူတွေကိုလည်း ငါ စောင့်ချင်တယ်..."

"ဘာလို့လဲ..."

ကူမော့က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

နန်ကုန်းချန် သို့မဟုတ် လုချန်ယန်သည် သူ၏ ကုလားထိုင် လက်တန်းကို ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အခု ငါက နိုင်သူမရှိ အစွမ်းထက်နေပြီလေ... ငါက ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ပြကွက်တစ်ခုကို မဖန်တီးဘူးဆိုရင်... သွေးထွက်သံယိုမှုတွေ မရှိဘူးဆိုရင်... ပြီးတော့ အောင်ပွဲခံဖို့အတွက် သိုင်းဆရာကြီးတွေ ပိုပြီး မသတ်ဘူးဆိုရင်... ငါ လုချန်ယန်က လောကရဲ့ နံပါတ်တစ်ဆိုတာကို လူတွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိနိုင်တော့မလဲ...

ငါ့အတွက် အလွန်ကြီးမားတဲ့ ပရိသတ်တစ်ရပ် အရေးတကြီး လိုအပ်နေတယ်..."

"လောကရဲ့ နံပါတ်တစ်..."

ကူမော့က ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ဒီဘွဲ့နာမည်ကို ငါ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြားဖူးတယ်... လူတွေက သူတို့သာ အဲဒါကို ကျွမ်းကျင်သွားရင်... ဒါမှမဟုတ် အကြံအစည် တစ်ခုခု အောင်မြင်သွားရင် လောကရဲ့ နံပါတ်တစ် ဖြစ်လာနိုင်တယ်လို့ ငါ့ကို အမြဲတမ်း ပြောတတ်ကြတယ်... ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နံပါတ်တစ် ဖြစ်နေပြီလို့ ကြွေးကြော်တဲ့ ပထမဆုံးလူပဲ..."

လုချန်ယန်က ပြောသည်။

"ဆရာကြီးကူ... မင်း ငါ့ကို မယုံဘူးလား..."

ကူမော့က ခေါင်းအနည်းငယ် ခါလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ကျွန်တော် မယုံရဲဘူး... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သခင်ကြီး လုရဲ့ စွမ်းအားက အတိအကျ ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာ ကျွန်တော်မှ မသိတာ..."

လုချန်ယန်က ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်လေးဆယ်က ငါဟာ ချင်းပြည်နယ် ကောင်းကင်စာရင်းမှာ နံပါတ်သုံး နေရာမှာ ရှိခဲ့တယ်... အဲဒီတုန်းက ငါ့ရဲ့ သစ္စာဆို ညီနောင်တွေ ညီမတွေရဲ့ လုပ်ကြံမှုကိုသာ မခံခဲ့ရဘူးဆိုရင် ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံးမှာ ငါက ချင်းပြည်နယ်ရဲ့ နံပါတ်တစ် ဖြစ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး... အင်း... အဲဒါက မင်းတို့အားလုံး သိထားကြတဲ့ တင်းချန် ဆရာတော် ပါပဲ..."

ကူမော့က ပြောသည်။

"ဒီလောက်နဲ့တင် လောကရဲ့ နံပါတ်တစ် ဖြစ်ဖို့ မလုံလောက်သေးဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်..."

လုချန်ယန် စကားမပြောနိုင်မီ ရဲ့ကျင်းလန်နှင့် ချူထျန်းချင်းတို့၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးနေသော ချီမြောင်ရွှမ်က ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်၏။

"အနှစ်လေးဆယ် တိတ်ဆိတ်စွာ ကျင့်ကြံရုံနဲ့တင် လောကရဲ့ နံပါတ်တစ် ဖြစ်ဖို့ မလုံလောက်ပေမဲ့ ချီလင်မြင့်မြတ်သွေး ပါဝင်သွားမယ်ဆိုရင်တော့ လုံလောက်သွားနိုင်တယ်..."

ချီမြောင်ရွှမ်သည် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များဖြင့် လုချန်ယန်ကို ကြည့်လိုက်ပေသည်။

လုချန်ယန်က ချီမြောင်ရွှမ်အား စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ညီမလေး ကိုး... မင်းက တကယ်ကို သိမြင်သွားတာပဲ..."

ချီမြောင်ရွှမ်သည် ရဲ့ကျင်းလန်နှင့် ချူထျန်းချင်းတို့အား အပ်စိုက်ကုသမှုများ အလျင်အမြန် ပြုလုပ်လိုက်ပြီး ဆေးလုံးများ တိုက်ကျွေးကာ ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကိုကြီး အသက်ရှင်နေသေးတယ်ဆိုတာရယ်... ပြီးတော့ ရဲ့ကျင်းလန်နဲ့ ချူထျန်းချင်းတို့ကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့သူ တစ်ယောက်က ဖမ်းဆီးသွားတယ်ဆိုတာကို သိလိုက်ရကတည်းက ကျွန်တော် ခန့်မှန်းမိခဲ့ပြီးပြီ...

ခုနကပဲ ရဲ့ကျင်းလန်နဲ့ ချူထျန်းချင်းတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေကို ကျွန်တော် စစ်ဆေးကြည့်တော့ သူတို့ရဲ့ အခြေအနေက အလွန် ထူးဆန်းနေတာကို တွေ့ရတယ်... သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားက ရှိနေဆဲပဲ... ဒဏ်ရာတွေကလည်း ပိုဆိုးမလာဘူး... ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ရောင်ဝါက အားနည်းနေတယ်... ထပ်ပြီး စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ အနှစ်သာရကို စုပ်ယူခံထားရတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်..."

လုချန်ယန်က ချီမြောင်ရွှမ်အား လေးစားအားကျသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ညီလေး ကိုး... တကယ်ကို သိမြင်သွားတာပဲ...မင်းအပေါ် ငါ အထင်မမှားခဲ့ဘူး...မင်းရဲ့ ဆေးပညာက အခုဆိုရင် ဝိညာဉ်နဲ့ စိတ်ကိုပါ ထိတွေ့နိုင်တဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေပြီပဲ... အဲဒီတုန်းက မင်းတို့ ရှစ်ယောက်ကို မင်းတို့ရဲ့ ပါရမီတွေအပေါ် မူတည်ပြီး ကျင့်စဉ်တစ်ခုစီ ငါ သင်ပေးခဲ့တယ်... ပြီးတော့ မင်းတို့ တစ်ယောက်မှ ငါ့ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ခဲ့ကြဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်းရယ်... ညီလေး ခြောက် ထျဲ့ကျူရယ်... ညီလေး သုံး ကူဟွာထုံရယ်... မင်းတို့ သုံးယောက်က ငါ့ကို အဂုဏ်ယူရဆုံး ဖြစ်စေတဲ့သူတွေပဲ... မင်းတို့က တကယ့်ကို ပါရမီရှင်တွေပဲ..."

ချီမြောင်ရွှမ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"မဟုတ်ဘူး... အစ်ကိုကြီး... တကယ့် ပါရမီရှင် အစစ်က အစ်ကိုကြီးပဲ... ဓားသိုင်း၊ ဓားမကြီးသိုင်း၊ လှံသိုင်း၊ ဆေးပညာ၊ လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်း၊ ခြေလှမ်းသိုင်းပညာ၊ အတွင်းအား ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ ပြင်ပ သိုင်းပညာရပ်တွေ အားလုံးမှာ... ငါတို့ ရှစ်ယောက်စလုံးက ကိုယ်ကျွမ်းကျင်တဲ့ နယ်ပယ်တွေမှာတောင် အစ်ကိုကြီးကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့ကြတာပဲ... အစ်ကိုကြီးရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကြောင့်သာ ငါတို့ ပိုပြီး တိုးတက်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးကို ရခဲ့တာပါ..."

လုချန်ယန်က အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အဆုံးမှာတော့ မင်းတို့ အားလုံးက ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ကြတယ်..."

"အစ်ကိုကြီး..."

ချီမြောင်ရွှမ်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကျသွားပြီး သူ၏ လက်သီးများကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ထားကာ လည်ပင်းမှ သွေးကြောများ ထောင်ထနေ၏။ သူ၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေပြီး ဟစ်အော်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ အသက်ရှင်နေသေးတာလဲ... ဘာလို့ အသက်ရှင်နေသေးတာလဲ... အစ်ကိုကြီး သေသင့်နေပြီ... လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်လေးဆယ်ကတည်းက သေသင့်နေပြီ...

အစ်ကိုကြီးက အဲဒီလောက်ဆိုးရွားတဲ့ ရာဇဝတ်မှုတွေကို ကျူးလွန်ခဲ့တာလေ... လူဘယ်နှစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့လဲ... လူဘယ်နှစ်ယောက်ကို ဒုက္ခပေးခဲ့လဲ... အစ်ကိုကြီး ကိုယ့်မိသားစုကိုတောင် ကိုယ်တိုင် သတ်ခဲ့တာလေ... ဘာလို့ အသက်ရှင်နေသေးတာလဲ... ကျွန်တော်တို့ အစ်ကိုကြီးကို သစ္စာမဖောက်ခဲ့ဘူး... ကျွန်တော်တို့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့လို့ပါ အစ်ကိုကြီးရယ်..."

လုချန်ယန်က ခေါင်းအနည်းငယ် ခါလိုက်ပြီး ပြောသည် ။

"ညီလေး ကိုး... ဘာလို့ ဒီလို တွေးရတာလဲ... ငါ လူဘယ်နှစ်ယောက်ကိုပဲ သတ်ခဲ့သတ်ခဲ့... ဘယ်လောက်ပဲ ဆိုးရွားတဲ့ ရာဇဝတ်မှုတွေကို ကျူးလွန်ခဲ့ကျူးလွန်ခဲ့... မင်းတို့ကိုတော့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ အန္တရာယ်မပေးခဲ့ဘူးလေ... ငါ မင်းတို့ကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ မမှားယွင်းခဲ့ဘူး...

ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က ငါ့ညီအစ်ကိုတွေ ဖြစ်နေလျက်နဲ့ ပြင်ပလူတချို့... ဘာမှ မသက်ဆိုင်တဲ့ လူတချို့ကို ငါ သတ်ခဲ့လို့ဆိုပြီး ငါ့ကို လာသတ်ကြတယ်... မင်းတို့က ငါနဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့ခဲ့ကြပြီးတော့... မင်းတို့ လက်နဲ့ပဲ ငါ့ကို သတ်ချင်ကြတာလား... ငါတို့ရဲ့ သစ္စာဆို ညီအစ်ကို အရင်းအချာတွေရဲ့ သံယောဇဉ်ကို မင်းတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သစ္စာဖောက်ရက်ရတာလဲ... ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ကျိုးစွန့်ပြီး သင်ကြားပေးခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးကို မင်းတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သစ္စာဖောက်ရက်ရတာလဲ..."

ချီမြောင်ရွှမ်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"တတိယ အစ်ကိုက ဒီအတွေးကို လက်မလွှတ်နိုင်ခဲ့ဘူး... အဆုံးမှာတော့ သူက ဘုန်းကြီးဝတ်သွားပြီး တစ်သက်လုံး ဒီအကျပ်အတည်းနဲ့ ရုန်းကန်နေခဲ့ရတယ်... ဒါပေမဲ့ကျွန်‌ေတာ်ကတော့ အဲဒီလို မတွေးဘူး... အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီးက သေကို သေသင့်တာ... အစ်ကိုကြီးက ငါတို့အပေါ် ကောင်းခဲ့ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ညီအစ်ကိုတွေထဲက ဘယ်သူကများ အစ်ကိုကြီးအတွက် မတိုက်ခိုက်ပေးခဲ့လို့လဲ... သွေးချွေးမကျခဲ့ရဘူးလား... အသက်ကို စတေးမပေးခဲ့ရဘူးလား... ငါတို့သာ မရှိခဲ့ရင် အစ်ကိုကြီးက သိုင်းလောကရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်လာနိုင်မှာလဲ... အစ်ကိုကြီးက ငါတို့အပေါ် ကောင်းခဲ့တယ်ဆိုပေမဲ့ ငါတို့လည်း အစ်ကိုကြီးအပေါ် ဘယ်တော့မှ နောက်တွန့်မနေခဲ့ပါဘူး အစ်ကိုကြီး..."

"နောက်ပိုင်းမှာ အစ်ကိုကြီးရဲ့ ကိုယ်ကျိုးအတွက် သိုင်းလောကက လူတွေကို သတ်ဖြတ်တဲ့အခါ အဲဒီလူတွေထဲမှာ ငါတို့ရဲ့ ဆွေမျိုးတွေ သူငယ်ချင်းတွေ ပါနေတယ်ဆိုတာကိုရော အစ်ကိုကြီး စဉ်းစားခဲ့ဖူးလား... ညီအစ်ကို သံယောဇဉ်ကိုရော ထည့်တွက်ခဲ့ဖူးလား... အစ်ကိုကြီး ရူးသွပ်နေခဲ့တာပါ အစ်ကိုကြီး... အဲဒီတုန်းက အစ်ကိုကြီး ရူးသွပ်နေခဲ့တာ... ကိုယ့်မိသားစု တစ်ခုလုံးကိုတောင် ကိုယ်တိုင် ပြန်သတ်တဲ့အထိ ရူးသွပ်နေခဲ့တာပါ အစ်ကိုကြီး..."

"ကျွန်တော်တို့ ကျန်းချီ စံအိမ်ကို သွားတဲ့အချိန်မှာ အစ်ကိုကြီးက ရူးသွပ်နေခဲ့ပြီ... အဲဒီတော့ ဘာလုပ်စေချင်တာလဲ... အဲဒီတုန်းက အစ်ကိုကြီးက လူတောင် မဟုတ်တော့ပါဘူး..."

လုချန်ယန်က ပြောဆိုသည်။

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောက် ဘာဖြစ်သွားလဲ... ငါ သတိပြန်ဝင်လာတယ်လေ... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က ငါ့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တုန်းပဲ မဟုတ်လား... မင်းတို့ ငါ့ကို ချော်ရည်ပူတွေထဲ ပစ်ချခဲ့တယ် မဟုတ်လား..."

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက အစ်ကိုကြီး သေသင့်နေပြီ မဟုတ်ဘူးလား..."

ချီမြောင်ရွှမ်က ပြောဆိုသည်။

"ကိုယ်ကျိုးအတွက် လူပေါင်းများစွာကို သတ်ခဲ့တယ်... ကိုယ့်မိသားစုကိုတောင် ချန်မထားခဲ့ဘူး... ဒုတိယ အစ်ကို၊ စတုတ္ထ အစ်ကိုနဲ့ အဋ္ဌမ အစ်ကိုတို့ကိုလည်း သတ်ခဲ့တယ်... ရှက်လွန်းလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသင့်နေပြီ မဟုတ်ဘူးလား... ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီးက လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်... ပြီးတော့ အစ်ကိုကြီးအတွက် လူတွေသတ်ပေးဖို့နဲ့ ကောချန်မိစ္ဆာဓားကို သွန်းလုပ်ပေးဖို့ ငါတို့ကို အသုံးချဖို့တောင် စိတ်ကူးယဉ်နေသေးတယ်... အစ်ကိုကြီးကို မသတ်သင့်ဘူးလား..."

"မသတ်သင့်ဘူး..."

လုချန်ယန်က ပြောဆိုသည်။

"မင်းတို့က ငါ့ညီအစ်ကိုတွေ ဖြစ်နေမှတော့ ငါ့ကို ထောက်ခံပေးသင့်တာပေါ့... ငါလုပ်မယ့်ကိစ္စက ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အောင်မြင်မှုတစ်ခုလေ... ငါက လောကရဲ့ နံပါတ်တစ် ဖြစ်လာတော့မှာ... ငါက သိုင်းလောက တစ်ခုလုံးကို စည်းလုံးတော့မှာ... မင်းတို့က ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မကူညီဘဲ နေနိုင်မှာလဲ... လူအနည်းငယ် သေသွားတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ... ဘယ်သူရဲကောင်းရဲ့ အောင်မြင်ရာလမ်းက သွေးတွေ အရိုးတွေနဲ့ မပြည့်နှက်နေလို့လဲ..."

ဤနေရာတွင် လုချန်ယန်သည် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အရေးမကြီးတော့ပါဘူး... မင်းတို့ ငါ့ကို မကူညီရင်တောင် ကောင်းကင်ဘုံက ငါ့ကို ကူညီမှာပါ... မင်းတို့သာ ငါ့ကို သစ္စာမဖောက်ခဲ့ရင် ချီလင်မြင့်မြတ်သွေးကို အသုံးပြုနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ငါ ရှာတွေ့ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ညီလေး ကိုး... မင်း သိလား... မင်းတို့ ငါ့ကို ချော်ရည်ပူတွေထဲ ပစ်ချလိုက်တာကပဲ ချီလင်မြင့်မြတ်သွေးကို အသက်သွင်းပေးဖို့ ကူညီပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားတာ... အဲဒီတုန်းက ငါက ချီလင်မြင့်မြတ်သွေးကို အသုံးပြုနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး... မင်းတို့လည်း အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားခဲ့ပေမဲ့ ဘာသဲလွန်စမှ မရခဲ့ဘူးလေ..."

"အဆုံးမှာတော့ ငါ သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး... ငါ ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး... ချီလင်မြင့်မြတ်သွေးက အလွန် အဖိုးတန်တဲ့ ရတနာဆိုတာ ငါ သိတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ ထိုင်ကြည့်နေရုံပဲ တတ်နိုင်ခဲ့တယ်... အချိန်အတော်ကြာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက်မှာ ငါ ချီလင်မြင့်မြတ်သွေးကို မျိုချလိုက်တယ်... ဒါပေမဲ့ အဆုံးမှာ ဘာမှ ဖြစ်မလာခဲ့ဘူး..."

"ငါ အရမ်း နောင်တရခဲ့တယ်... စိတ်မြန်လက်မြန် လုပ်ခဲ့မိတဲ့ ငါ့ကိုယ်ငါလည်း အရမ်း မုန်းတီးခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ နောက်ကျသွားပြီ... ချီလင်မြင့်မြတ်သွေးက ပျောက်ကွယ်သွားပြီလေ... ငါ လောကရဲ့ အစွမ်းအထက်ဆုံး ဖြစ်လာနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတယ်... ဒါကြောင့် ကောချန်မိစ္ဆာဓား အပေါ်မှာပဲ မျှော်လင့်ချက် ထားနိုင်တော့တယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က ငါ့ညီအစ်ကိုတွေ ဖြစ်နေလျက်နဲ့ ငါ့ကို ကူညီဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့တယ်..."

"မင်းတို့က ငါ့ကို ချော်ရည်ပူတွေထဲတောင် ပစ်ချခဲ့သေးတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို ချော်ရည်ပူတွေထဲ ပစ်ချလိုက်တာက ချီလင်မြင့်မြတ်သွေးကို အသက်သွင်းဖို့ အမှန်တကယ် ကူညီပေးလိမ့်မယ်လို့ မင်းတို့ ဘယ်တုန်းကမှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ဘူး မဟုတ်လား..."

စကားပြောနေရင်းဖြင့် လုချန်ယန်သည် သူ၏ အင်္ကျီကို ဆွဲဟလိုက်ရာ အောက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် မီးလောင်ထားသော အမာရွတ်များကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ထို့နောက် သူ ဆောင်းထားသော ဆံပင်တုကို ဖယ်ရှားလိုက်ရာ သူ၏ ခေါင်းမှာလည်း မီးလောင်ဒဏ်ရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လုချန်ယန်က အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါတွေအားလုံးက မင်းတို့ ကျေးဇူးကြောင့်ပါပဲ... ငါ သေတော့မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ချော်ရည်တွေထဲ နစ်မြုပ်သွားတဲ့အချိန်မှာ ငါ မသေနိုင်ဘူးဆိုတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်... အဲဒီ နာကျင်မှုက ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိလား... ငါ ချော်ရည်တွေနဲ့ လောင်ကျွမ်းခံနေရတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ သေလို့ မရဘူး... ပြီးတော့ လှုပ်လို့လည်း မရဘူး... ချော်ရည်ရဲ့ စွမ်းအားက အရမ်း ပြင်းထန်လွန်းတယ်... ငါ အထဲမှာ အပြုတ်ခံနေရတယ်... ရုန်းကန်လို့တောင် မရဘူး... သဲနွံထဲမှာ ပိတ်မိနေသလိုပဲ..."

"ငါ ချီလင်မြင့်မြတ်သွေးကို သောက်သုံးထားတဲ့အတွက် အဲဒီ မြင့်မြတ်သွေးက ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ လည်ပတ်နေတယ်... ချော်ရည်က ငါ့ကို လောင်ကျွမ်းစေပေမဲ့ ငါ့ကို မသတ်နိုင်ဘူး... အဲဒီ နာကျင်မှုကို မင်းတို့ စိတ်ကူးကြည့်လို့တောင် ရမှာမဟုတ်ဘူး... ငါ အဲဒီအထဲမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေခဲ့ရလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး... သေလို့တောင် မရဘူး..."

"ငါသာ အပြင်ပြန်ရောက်သွားရင် မင်းတို့ အားလုံးကို သတ်ပစ်မယ်လို့ အဲဒီတုန်းက ငါ ကျိန်ဆိုခဲ့တယ်... မင်းတို့မှာ မိသားစုတွေ ရှိရင် မင်းတို့ရဲ့ မိသားစု တစ်ခုလုံးကို သုတ်သင်ပစ်မယ်... မင်းတို့မှာ မိသားစု မရှိရင် မင်းတို့ရဲ့ မျိုးဆက်ကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်... တစ်ယောက်မှ အသက်ရှင်ခွင့် မပေးဘူး..."

"ငါ ချော်ရည်ထဲမှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ရှိနေခဲ့ပြီးမှ မြင့်မြတ်သွေးရဲ့ စွမ်းအား နည်းနည်းကို နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားတယ်... ချော်ရည်ရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အပူချိန်က ချီလင်မြင့်မြတ်သွေးကို ထူးဆန်းစွာနဲ့ ပြေပျောက်သွားစေပြီး အတွင်းနဲ့ အပြင် မျှတမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေတယ်... ချီလင်မြင့်မြတ်သွေးက အသက်ဝင်လာခဲ့တယ်..."

"မြင့်မြတ်သွေးရဲ့ စွမ်းအားနဲ့မှပဲ ချော်ရည်ထဲမှာ ငါ မနည်း လှုပ်ရှားနိုင်ပြီး အပြင်ကို တက်လာနိုင်ခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ မြင့်မြတ်သွေးရဲ့ စွမ်းအားက ငါ ခံနိုင်ရည်ရှိတာထက် ပိုကြီးမားနေတယ်... ငါ မခံနိုင်တဲ့ မြင့်မြတ်သွေး အစိတ်အပိုင်းကို အတင်းအကျပ် ထုတ်ပစ်ဖို့ကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး... အဲဒါကို နှစ်စက်ခွဲလိုက်တယ်..."

ချီမြောင်ရွှမ်၏ သူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားပြီး ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကုသမှုခံယူကာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသော ရဲ့ကျင်းလန်နှင့် ချူထျန်းချင်းတို့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

"အစ်ကိုကြီးက အဲဒီမြင့်မြတ်သွေးကို သူတို့နှစ်ယောက်ကို ပေးလိုက်တာလား..."

"မဆိုးပါဘူး..."

လုချန်ယန်က ပြောဆိုသည်။

"ပုံမှန်ဖြစ်စဉ်ကို မတွေ့ခင်အထိ လူရာပေါင်းများစွာအပေါ်မှာ ငါ နှစ်ပေါင်းများစွာ စမ်းသပ်ခဲ့တယ်... နောက်ဆုံးတော့ 'လျိုကျား' ကံကြမ္မာ ပါတဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး သူတို့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို မြင့်မြတ်သွေး ထိုးသွင်းပေးလိုက်တယ်..."

"ပြီးတော့ သံလက်ဝါး တရားသူကြီး ဟယ်ချီကျန်း ဖြတ်သွားရင်းနဲ့ ရွာမှာ အစုလိုက်အပြုံလိုက် အသတ်ခံရတာကို မြင်တွေ့သွားအောင် မတော်တဆမှုတွေ ဆက်တိုက် ဖန်တီးခဲ့တယ်... ရဲ့ကျင်းလန်နဲ့ ချူထျန်းချင်းတို့ပဲ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်... မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ ဟယ်ချီကျန်းက သူတို့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံခဲ့တယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မြင့်မြတ်သွေးနဲ့ အသွင်ပြောင်းခံရပြီးတဲ့နောက် ချူထျန်းချင်းနဲ့ ရဲ့ကျင်းလန်တို့မှာ အလွန်တရာ မြင့်မားတဲ့ မွေးရာပါ ပါရမီတွေ ရှိလာခဲ့တာကိုး..."

"သူတို့လည်း ငါ့ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ခဲ့ပါဘူး... အဲဒီ မြင့်မြတ်သွေး နှစ်စက်ကို အထူး ကောင်းမွန်စွာနဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့ကြတယ်... ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ငါ နန်ကုန်းချန် အဖြစ် အယောင်ဆောင်ပြီး နတ်လက်နက်စံအိမ်မှာ ပုန်းအောင်းကာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့တယ်... မြင့်မြတ်သွေး ရင့်ကျက်လာမယ့်အချိန်ကို ငါ စောင့်နေတာ..."

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ထျဲ့ကျူက မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ကျွန်တော့်ဆရာကရော... ကောချန်မိစ္ဆာဓားက ကျွန်တော့်ဆရာရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို ခင်ဗျား ဘယ်လိုသိတာလဲ..."

လုချန်ယန်က ပြောဆိုသည်။

"ငါ အမြဲတမ်း သိနေခဲ့တာပါ... မင်းရဲ့ ဆရာက... ကောချန်မိစ္ဆာဓားကို မင်း ရရှိသွားအောင် ငါ တိတ်တဆိတ် ကူညီပေးခဲ့တာပါ... မူလက ငါ လက်စားချေဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ဆရာ ထျဲ့ကျူက ကျန်းချီ စံအိမ်မှာ ပုန်းအောင်းပြီး ကောချန်မိစ္ဆာဓားကို ရယူဖို့ ကြံစည်နေတာကို ငါ တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ ငါ့အစီအစဉ်တွေကို ပြောင်းလဲဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်..."

"ထျဲ့ကျူက လက်နက်သွန်းလုပ်ရာမှာ တကယ့်ကို ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ ဆိုတာတော့ ငါ ဝန်ခံရမယ်... ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ ဆန္ဒကို ငါ ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်ပြီး ငါ့အတွက် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးဖို့ ကောချန်မိစ္ဆာဓားကို သူ့ကို ပေးလိုက်တာ... သူ ငါ့ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ခဲ့ပါဘူး... ကောချန်မိစ္ဆာဓားကို နတ်လက်နက် ဝိညာဉ်အဖြစ် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တယ်..."

ထျဲ့ကျူက မေးသည်။

"ဒါဆို ဆရာက ဓားအတွက် အသက်စတေးလိုက်တာ ခင်ဗျားနဲ့ သက်ဆိုင်နေတာလား..."

လုချန်ယန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ကောချန်မိစ္ဆာဓား ပြီးစီးသွားတာနဲ့ သူက အသုံးမဝင်တော့ဘူးလေ... ဘာလို့ သူ့ကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးထားရမှာလဲ... သူ့ကို နောက်ထပ် ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်လောက် အသက်ရှင်ခွင့် ပေးခဲ့တာကတင် လုံလောက်တာထက် ပိုနေပါပြီ... အဆုံးမှာတော့ လက်နက်သွန်းလုပ်သူ တစ်ယောက်အတွက် အကြီးမားဆုံး ဂုဏ်ပြုမှုအနေနဲ့ ဓားအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စတေးပြီး သေဆုံးခွင့်ပေးလိုက်တာက သင့်တော်တဲ့ နိဂုံးပါပဲ..."

ထျဲ့ကျူက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဆရာက သူ့သဘောဆန္ဒအရ လုပ်ခဲ့တာလေ..."

"ဒါ စိတ်ဝိညာဉ်ထိန်းချုပ်ခြငး ပညာရပ် မဟုတ်လား...""

ချီမြောင်ရွှမ်က အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်လေးဆယ်ကျော်က ချင်းကျိုး သူရဲကောင်းကိုးဖော်က ကာမရမ္မက်ကြီးတဲ့ သူခိုးတစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့တယ်... အဲဒီလူက သိုင်းပညာမှာ အထူးတလည် ကျွမ်းကျင်တာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ သူက အဖမ်းမခံရဘဲ ရာဇဝတ်မှုတွေကို ထပ်ခါတလဲလဲ ကျူးလွန်နိုင်ခဲ့တယ်... အဲဒါက သူများတွေရဲ့ စိတ်ကို လွှမ်းမိုးနိုင်တဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ထိန်းချုပ်ခြင်းပညာရပ်ဆိုတဲ့ ယုတ်မာတဲ့ ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို သူ ပိုင်ဆိုင်ထားလို့ပဲ... အဲဒီတုန်းက အစ်ကိုကြီး တစ်ယောက်တည်းပဲ အဲဒါကို နှစ်ခါသုံးခါလောက် ကျင့်ခဲ့တာကို ငါ မှတ်မိသေးတယ်... အဲဒီကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံရတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်က အရမ်း ရက်စက်လွန်းတယ်... ပြီးတော့ စမ်းသပ်ဖို့ အသက်ရှင်နေတဲ့ လူတွေ လိုအပ်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ... အဲဒါကို ကျွမ်းကျင်ဖို့ဆိုရင် အနည်းဆုံး လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာ... ဒါမှမဟုတ် လူရာပေါင်းများစွာကို အရူးတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ရမယ်..."

လုချန်ယန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ငါ အဲဒါကို ကျင့်ကြံခဲ့တယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက နန်ကုန်းချန် နေရာကို အစားထိုး ဝင်ရောက်ရမှာလေ... လူတစ်ယောက်ရဲ့ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ ရပေမဲ့ အဲဒီလူရဲ့ အလေ့အကျင့်တွေနဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေက သူတို့ကို လွယ်လွယ်ကူကူပဲ ဖော်ထုတ်ပေးနိုင်တယ်... ဒါကြောင့် ငါက စိတ်ဝိညာဉ်ထိန်းချုပ်ခြင်းပညာ ရပ်ကို ကျင့်ကြံခဲ့တာပေါ့...

ဒါမှမဟုတ်ရင် ငါက ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး နတ်လက်နက်စံအိမ်မှာ ဘယ်သူမှ မသိအောင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နေနိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်လဲ... သတိထားမိတဲ့သူတွေကို ငါက ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ငါ့ရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုတွေ ပေါ်သွားတာကို သူတို့ မေ့သွားအောင် လုပ်လိုက်လို့ပဲ... အချိန်ကြာလာတော့ ဘယ်သူမှ နန်ကုန်းချန် အဟောင်းကို မမှတ်မိတော့ဘူးလေ..."

ချီမြောင်ရွှမ်က ထပ်မေးသည်။

"ပိုင်ယင် ကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... သူကရော အစ်ကိုကြီးရဲ့ လူပဲလား..."

လုချန်ယန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"မဟုတ်ဘူး... အဲဒါက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု သက်သက်ပါပဲ... ဒါမှမဟုတ် သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ ငါက သူ ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ သူတစ်ယောက်ပေါ့... ညီမလေး ငါးဆီကနေထွက်လာပြီးနောက် သူက ငါ့ဆီကို ရောက်လာပြီး ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ငါ့အတွက် အများကြီး လုပ်ပေးခဲ့တယ်... ကောချန်မိစ္ဆာဓား ပေါ်လာပြီဆိုတာကို သူ သိသွားအောင် ငါ တမင်သက်သက် စီစဉ်ခဲ့တာ... ပြီးတော့ သေချာတာက သူ အဲဒါကို သွားခိုးခဲ့တယ်..."

ချီမြောင်ရွှမ်က ဆက်မေးသည်။

"ဒါဆိုရင် မျက်ခုံးရှည်ဓားဂိုဏ်း၊ ရွှေဓားမကြီးဂိုဏ်း နဲ့ ချန် မိသားစုတို့ကို အပြတ်ရှင်းဖို့ စီစဉ်ခဲ့တာကလည်း အစ်ကိုကြီးပဲလား..."

"မဟုတ်ဘူး..."

လုချန်ယန်က ပြောသည်။

"ငါ ကိုယ်တိုင် လုပ်ခဲ့တာ... အဲဒီမိသားစု သုံးစုဆီက လက်နက်တွေကို ခိုးဖို့ ညီလေးခုနှစ် ကို ငါ လွှတ်လိုက်ရုံပါပဲ... သူ လက်နက်တွေကို ရသွားတဲ့အခါ သူတို့ မိသားစု တစ်ခုလုံးကို အပြတ်ရှင်းဖို့ ငါ နောက်ကနေ လိုက်သွားခဲ့တာ... အဲဒီလိုနဲ့ မင်းတို့အားလုံးက ညီမငါး လုပ်တယ်လို့ ထင်သွားအောင်ပေါ့... မင်းတို့ ရှစ်ယောက်ထဲမှာ မိသားစု ရှိတဲ့သူတွေကို သူတို့ရဲ့ မိသားစု တစ်ခုလုံးကို သုတ်သင်ပစ်မယ်... မျိုးဆက် ရှိတဲ့သူတွေကို သူတို့ရဲ့ မျိုးဆက်ကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်လို့ အဲဒီတုန်းက ငါ ကျိန်ဆိုခဲ့တယ်လို့ ငါ ပြောခဲ့တယ်လေ... သူတို့ကို နောက်ထပ် နှစ်တွေ အများကြီး အသက်ရှင်ခွင့် ပေးခဲ့တာကတင် လုံလောက်တာထက် ပိုနေပါပြီ..."

" ညီလေးခုနှစ် နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ကတော့ တကယ်တော့ သူ အဲဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ သေသွားဖို့ ငါ မရည်ရွယ်ခဲ့ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ သူက အကြံပေးတာကို နားမထောင်ဘဲ ကောချန်ဓားကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်... အဲဒီရလဒ်အနေနဲ့ သူက ကောချန်ဓားရဲ့ မိစ္ဆာစွမ်းအားနဲ့ ထိန်းချုပ်ခံလိုက်ရပြီး အလောင်းတောင် အကောင်းပကတိ မကျန်တော့ဘဲ သေဆုံးသွားခဲ့ရတယ်..."

ချီမြောင်ရွှမ်က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ဒါဆိုရင် အရင်က ကျွန်တော် ခန့်မှန်းခဲ့သလို အမှန်တကယ် ဖြစ်နေခဲ့တာပဲ... အစ်ကိုကြီးက တိုက်ရိုက်လုပ်လို့ ရနိုင်လျက်နဲ့... ကောချန်မိစ္ဆာဓားကို ခိုးယူခဲ့ပေမဲ့ ပဉ္စမ အစ်မ နဲ့ တတိယ အစ်ကို တို့ကို ချင်းကျိုးမြို့ဆီ မြှူဆွယ်ဖို့ သတင်းကို တမင်သက်သက် ဖြန့်ခဲ့တာပေါ့..."

လုချန်ယန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ငါ့အစီအစဉ်က အရမ်း ချောမွေ့သွားတာက ပဉ္စမ ညီလေး ရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပါပဲ... သူသာ မရှိခဲ့ရင် အဲဒီ မြင့်မြတ်သွေး နှစ်စက်ကို ပြန်ယူဖို့ဆိုတာ အများကြီး ပိုခက်ခဲသွားလိမ့်မယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ ခုနစ်နှစ်က ရဲ့ကျင်းလန်နဲ့ ချူထျန်းချင်းတို့ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာတာနဲ့အမျှ ပဉ္စမ ညီမလေး က ခြိမ်းခြောက်ခံရတယ်လို့ ခံစားခဲ့ရပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ သွေးကွဲအောင် အလှအပကို အသုံးချဖို့ စတင်ခဲ့တယ်... အဲဒီအချိန်မှာ ရွှမ်နွီနန်းတော်က သူနဲ့ သူ့ရဲ့ ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုတွေအပေါ် ကြံစည်နေတယ်ဆိုတာကို ရဲ့ကျင်းလန် သိသွားအောင် ငါက တိတ်တဆိတ် မီးလောင်ရာ လေပင့်ပေးခဲ့တယ်...

နောက်ပိုင်းမှာ နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးကို ပဉ္စမ ညီမလေး ဆီ ငါ လွှတ်လိုက်တယ်... နန်ကုန်းချန်ရဲ့ နတ်လက်နက်စံအိမ် ဆိုတာက လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်က ငါ သူ့နေရာကို ဝင်ယူခဲ့တာကြောင့်သာ ဖြစ်တည်လာတာပါ... ပြီးတော့ နတ်လက်နက်စံအိမ်... စံအိမ်ရဲ့ နာမည်နဲ့ နန်ကုန်းချန် ဆိုတဲ့ နာမည်က ခိုင်မာနေပေမဲ့ ငါ သူ့ကို မယှဉ်နိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုတော့ ရှိတယ်... အဲဒါက မယုံနိုင်လောက်အောင် လှပတဲ့ သူ့ရဲ့ သမီးပဲ...

နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးက ရွှမ်နွီနန်းတော်အပေါ် အတော်လေး သစ္စာရှိခဲ့တယ်... ရွှမ်နွီနန်းတော်ရဲ့ အစီအစဉ်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူ့အဖေဖြစ်တဲ့ ငါ့ကို သူမ စကားတစ်ခွန်းမှ မဟခဲ့ဘူး... ငါက မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး အလိုက်သင့်လေး နေခဲ့တယ်... ပဉ္စမ ညီမလေးက ချူထျန်းချင်းနဲ့ ရဲ့ကျင်းလန်တို့ ကြားမှာ အာဏာလုပွဲ ဖြစ်လာအောင် သွေးထိုးပေးဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့ပေမဲ့ ပဉ္စမ ညီလေး နဲ့ တတိယ ညီလေးတို့ကို ဆန့်ကျင်ဖို့ ရဲ့ကျင်းလန်နဲ့ ချူထျန်းချင်းတို့ကြားက ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုကို ငါက တိတ်တဆိတ် ကူညီပေးခဲ့တယ်... မူလက သူတို့ သေတဲ့အထိ တိုက်ခိုက်ကြလိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်ထားခဲ့တာ...

မထင်မှတ်ဘဲ ငါ မျှော်လင့်ထားတာထက် အများကြီး ပိုချောမွေ့သွားခဲ့တယ်... ကောင်းကင်ဘုံက နောက်တစ်ကြိမ် ငါ့ဘက်မှာ ရပ်တည်ပေးခဲ့ပြီး လောကရဲ့ နံပါတ်တစ် ဖြစ်လာအောင် ငါ့ကို ကူညီပေးခဲ့တယ်... တတိယ နဲ့ ပဉ္စမ ညီမလေးတို့ သေဆုံးသွားရုံသာမက ရဲ့ကျင်းလန်နဲ့ ချူထျန်းချင်းတို့လည်း... ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားခဲ့တယ်...

မူလက ငါ့အထဲမှာရှိတဲ့ ချီလင်မြင့်မြတ်သွေး တစ်စက်နဲ့ဆိုရင် ချူထျန်းချင်းနဲ့ ရဲ့ကျင်းလန်တို့ကို သဘာဝကျကျ ဖိနှိပ်ထားနိုင်ပေမဲ့ အားထုတ်မှု အများကြီး လိုအပ်လိမ့်မယ်... ငါ နန်ကုန်းချန် ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာအောက်မှာ ခဏလောက် ပုန်းအောင်းနေဖို့တောင် စဉ်းစားနေခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ဘဲ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားခဲ့ပြီး အနှစ်သာရအဖြစ် ပြုစုပျိုးထောင်ထားပြီးဖြစ်တဲ့ အဲဒီ မြင့်မြတ်သွေး နှစ်စက်ကို ငါ အလွယ်တကူပဲ ထုတ်ယူနိုင်ခဲ့တယ်..."

လုချန်ယန်က ချီမြောင်ရွှမ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကူမော့ကို ကြည့်လိုက်ကာ ခေါင်းကိုမော့ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုတော်ပဲ... ကောင်းကင်ဘုံက ငါ့ကို လောကရဲ့ နံပါတ်တစ် ဖြစ်လာအောင် ကူညီပေးနေတာ... တစ် ကနေ နှစ် ဖြစ်လာတယ်... နှစ် ကနေ သုံး ဖြစ်လာတယ်... သုံး ကနေ အရာအားလုံး ဖြစ်လာတယ်... အနှစ်သာရတွေ ပါဝင်နေတဲ့ ချီလင်မြင့်မြတ်သွေး သုံးစက် ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ပေါင်းစပ်သွားတဲ့အခါ ငါက ချီလင်သွေးကြောအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နတ်သားရဲ ချီလင်ရဲ့ စွမ်းအားကို အမှန်တကယ် ရရှိလာလိမ့်မယ်... ဒါက နတ်ဘုရားတွေရဲ့ စွမ်းအားပဲ..."

အခန်း ၁၆၂: ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခြင်း

ကူမော့က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်

"သခင်ကြီး လု... လောကမှာ အစစ်အမှန် နံပါတ်တစ် ဆိုတာ ရှိတယ်လို့ ကျွန်တော် မယုံဘူး... လူပဲဖြစ်ဖြစ် နတ်ဘုရားပဲဖြစ်ဖြစ် လူတိုင်းမှာ အားနည်းချက်တွေ ရှိတယ်... ခင်ဗျားမှာလည်း အားနည်းချက်တွေ ရှိတယ်... ခင်ဗျားရဲ့ အားနည်းချက်တွေက လောကမှာရှိတဲ့ လူတိုင်း ခင်ဗျားကို အနိုင်မယူနိုင်လောက်အောင်ကို ကြီးမားနေမှသာ ခင်ဗျားက လောကရဲ့ အစစ်အမှန် နံပါတ်တစ် ဖြစ်လာမှာပါ..."

လုချန်ယန်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောသည်

"မင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်..."

ခန်းမထဲတွင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။

လူတိုင်းက လုချန်ယန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြပြီး အားနည်းနေကာ မလှုပ်ရှားနိုင်သော ရဲ့ကျင်းလန်နှင့် ချူထျန်းချင်းတို့ပင်လျှင် သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။

တိတ်ဆိတ်... အလွန် တိတ်ဆိတ်နေပေ၏။

ခဏအကြာတွင် မီးလောင်ဒဏ်ရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော လုချန်ယန်၏ မျက်နှာမှာ အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားခဲ့ပြီး သူက နားမလည်နိုင်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်၏

"မင်းတို့အားလုံးက ဘာလို့ ဒီလောက် မျှော်လင့်နေကြတာလဲ... ငါ့ရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို ငါ့ဟာငါ ဖော်ပြလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေကြတာလား... အရူးတစ်ယောက်ပဲ အဲဒီလို လုပ်မှာပေါ့... မဟုတ်ဘူးလား..."

ခဏတာမျှ လူတိုင်း၏ မျက်နှာများမှာ ရှက်ရွံ့သွားကြ၏။ ကူမော့က အနေခက်စွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ လက်ရှိတွင် အလွန် မာနကြီးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု လွန်ကဲနေသော လုချန်ယန်သည် အနည်းငယ် ရန်စလိုက်ရုံဖြင့် သူ၏ အားနည်းချက်များကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိမ့်မည်ဟု သူက အမှန်တကယ် ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"သခင်ကြီး လု..."

ကူမော့က ပြောသည် ။

"ကျွန်တော့်မှာ နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခု ရှိသေးတယ်..."

လုချန်ယန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"မေးပါ..."

ကူမော့က ပြောသည်။

"ခင်ဗျား လက်စားချေချင်တာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဒါမှမဟုတ် လောကရဲ့ နံပါတ်တစ် ဖြစ်လာဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲဖြစ်ဖြစ်... အဲဒါက ကျွန်တော်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး မဟုတ်လား... ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ဒီအထဲ ဆွဲသွင်းရတာလဲ..."

လုချန်ယန်က သံသယဖြင့် ပြောသည်။

"ငါ မင်းကို ဒီအထဲ ဆွဲမသွင်းခဲ့ပါဘူး... အစကနေ အဆုံးအထိ သူရဲကောင်း ကူ မင်းဘာသာမင်း ဆန္ဒအလျောက် ဒီကို လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား... ကောချန်မိစ္ဆာဓားကို ရယူခဲ့တာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဒါမှမဟုတ် ဒီနေ့ ဒီကို လာခဲ့တာပဲဖြစ်ဖြစ်... အားလုံးက မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အစပျိုးမှုချည်းပဲလေ..."

ကူမော့ တွေးကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်နေခဲ့၏။ သူလည်းပဲ ကြံစည်ခံနေရသည်ဟု မသိစိတ်မှ မှတ်ယူလိုက်မိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကူမော့သည် လုချန်ယန်အား လက်စုပ်ချီလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အင်းပါ သခင်ကြီး လု... အားလုံးက မတော်တဆဖြစ်သွားတာဆိုတော့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားအပေါ် ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိပါဘူး... ကောချန်မိစ္ဆာဓားက မူလက ခင်ဗျားပိုင်တဲ့အရာ ဆိုကတည်းက သူ့ရဲ့ ပိုင်ရှင်အစစ်ဆီကို ပြန်ရောက်သွားတဲ့အတွက် ကျွန်တော် ဂုဏ်ပြုပါတယ်... ခင်ဗျားရဲ့ ရန်ငြိုးရန်စတွေနဲ့ အငြင်းပွားမှုတွေမှာ ကျွန်တော် ဝင်မပါချင်ဘူး... ကျွန်တော် သွားလို့ ရမလား..."

"မရဘူး..."

လုချန်ယန်က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါက လောကရဲ့ နံပါတ်တစ် ဖြစ်နေပြီ... ဒါပေမဲ့ လောကကြီးက အဲဒါကို မသိသေးဘူးလေ... ဒီနေ့က ငါ့ရဲ့ လောက နံပါတ်တစ် အဆင့်အတန်းကို ကြေညာဖို့ ငါ အသုံးပြုမယ့် ပထမဆုံး တိုက်ပွဲပဲ... မင်းလို သိုင်းဆရာကြီး သူရဲကောင်း ကူ တစ်ယောက်မှ မပါဘူးဆိုရင် အရမ်း ပျင်းစရာကောင်းနေမှာပေါ့... ငါ့ဓားအောက်မှာ ကျရှုံးသွားမယ့် မင်းလို မဟာသိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက်မှ မရှိရင် ငါ့ရဲ့ လောက နံပါတ်တစ် တိုက်ပွဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထိုက်တန်တော့မှာလဲ...

ဒီညက အချိန်အခါကောင်းပဲ... မနေ့က တွမ့်ဟွမ်ချောက်ကမ်းပါး တိုက်ပွဲအပြီးမှာ မြို့ထဲမှာ ဂိုဏ်းပေါင်းစုံက သိုင်းဆရာကြီးတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်... ပရိသတ်တစ်ရပ် ရှိဖို့ အချိန်တန်ပြီ... တံခါးခြောက်ချပ်က သိုင်းဆရာကြီး ဘယ်နှစ်ယောက် လွှတ်မလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်... အကယ်၍ အဲဒီ မဟာသိုင်းဆရာကြီး နှစ်ယောက် မလာဘူးဆိုရင်... သူရဲကောင်း ကူ... တိုက်ပွဲမြေပြင်ကို တံခါးခြောက်ချပ် ရုံးတော်ဆီ ရွှေ့ကြတာပေါ့..."

ကူမော့က အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်သည် ။

"ဒါဆို... ခင်ဗျားက သုံးယောက်တစ်ယောက် တိုက်တော့မလို့လား..."

"မဟုတ်ဘူး..."

လုချန်ယန်က ပြောသည် ။

"ငါက မြို့ထဲမှာရှိတဲ့ သိုင်းဆရာကြီး အားလုံးကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ချင်တာ..."

"ခင်ဗျားက အစိုးရကို တိုက်ခိုက်ပြီးပြီ... ဧကရာဇ်နန်းတော်က ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်တာကို မကြောက်ဘူးလား..."

ကူမော့က မေးလိုက်၏။

"ဟားဟားဟားဟား..."

လုချန်ယန်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ဧကရာဇ်နန်းတော် ဆိုတာ ဘာလဲ... အဆိုးဆုံးဖြစ်လာရင် ငါ နန်းတော်ကို ဝင်စီးပြီး ဧကရာဇ်ရဲ့ ခေါင်းကို လိမ်ချိုးပစ်မယ်... ငါက လောကရဲ့ နံပါတ်တစ် ဖြစ်နေမှတော့ တစ်မြို့လုံး ဒါမှမဟုတ် တစ်နိုင်ငံလုံးကို ငါ တစ်ယောက်တည်း တိုက်ခိုက်ရတာ ဘာမှားနေလို့လဲ..."

ကူမော့ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။ လုချန်ယန်သည် မာနကြီးနေခြင်းလား သို့မဟုတ် သူ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်သော အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိကာ ထိုအတိုင်းအတာအထိ အမှန်တကယ်ပင် အနိုင်ယူ၍မရနိုင်အောင် အစွမ်းထက်နေခြင်းလား ဆိုတာကို သူ မသိခဲ့ချေ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထျဲ့ကျူ၊ ချီမြောင်ရွှမ်၊ ရဲ့ကျင်းလန်နှင့် ချူထျန်းချင်းတို့ အားလုံးမှာလည်း အရိပ်မည်းတစ်ခု၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံလိုက်ရပေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် နတ်လက်နက်စံအိမ်၏ အပြင်ဘက်တွင် ရုတ်တရက် ရွာသွန်းသော မိုးပေါက်များကဲ့သို့ ခွာသံများ နီးကပ်လာပြီး ခြေသံများမှာလည်း အလျင်စလို ဖြစ်နေ၏။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တံခါးခြောက်ချပ်မှ ထောက်လှမ်းရေးမှူးများစွာ စံအိမ်ထဲသို့ ပြိုဆင်းလာခဲ့ကြသည်။

သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသူများမှာ တံခါးခြောက်ချပ် အရှေ့ပိုင်းမြို့တော်၏ တပ်မှူး ချန်ယွင်ချောင် နှင့် ထောင်စုမှူး ကျိုးချင်းဖုန်း တို့ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ အေးစက်နေပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများက စံအိမ်အတွင်းရှိ အဖြစ်ဆိုးကြီးကို လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ကြ၏။

"နတ်လက်နက် တိုက်..."

သူတို့ဘေးတွင် လမ်းလျှောက်လာသော ကူချူတုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မအစ်ကိုနဲ့ တခြားသူတွေ နတ်လက်နက် မဏ္ဍပ်မှာ ရှိနေတယ်..."

စံအိမ်ထဲတွင် အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေပြီး လရောင်အောက်တွင် သွေးများက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် တောက်ပနေကာ သွေးနံ့များက လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေပြီး လူတစ်ဦးကို အန်ချင်စိတ်ပေါက်သွားစေပေသည်။ လူစုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြပြီး နတ်လက်နက် မဏ္ဍပ်ဆီသို့ ခြေလှမ်းမြန်မြန်ဖြင့် လျှောက်သွားကြ၏။

အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ တံခါးခြောက်ချပ်မှ ထောက်လှမ်းရေးမှူး ရာပေါင်းများစွာသည် ကွင်းပြင်တွင် တန်းစီလျက် ရှိနေကြသည်။ ချန်ယွင်ချောင်၊ ကျိုးချင်းဖုန်းနှင့် ကူချူတုန်းတို့က ရှေ့ဆုံးတွင် ရှိနေပြီး နတ်လက်နက် မဏ္ဍပ်၏ ပင်မခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ အားလုံးမှာ အနည်းငယ် တွေဝေသွားကြပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နတ်လက်နက် တိုက်၏ ပင်မခန်းမဆောင်အတွင်း၌ လေထုမှာ အလွန်တရာ ဖိစီးမှုများနေခဲ့၏။ ကူမော့သည် လင်းရှီး ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ချီမြောင်ရွှမ်က ရဲ့ကျင်းလန်နှင့် ချူထျန်းချင်းတို့ကို ကုသပေးနေသည်။ ထျဲ့ကျူမှာ ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး အနည်းငယ် တွေဝေနေပုံရ၏။

လုချန်ယန်နှင့် ပတ်သက်၍မူ သူသည် တည်ငြိမ်ပြီး အေးဆေးစွာ ရှိနေခဲ့သည်။ သူက အလွန်အမင်း ယုံကြည်မှု ရှိနေပြီး ချီမြောင်ရွှမ်သည် ရဲ့ကျင်းလန်နှင့် ချူထျန်းချင်းတို့ကို ကုသပေးရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။ နတ်လက်နက် မဏ္ဍပ်၏ အပြင်ဘက် ကွင်းပြင်တွင် တံခါးခြောက်ချပ်မှ ထောက်လှမ်းရေးမှူး သုံးရာထက်မနည်း စုဝေးနေကြသည်။ သူသည် သူတို့ကို လုံးဝ အာရုံမစိုက်ဘဲ ထောက်လှမ်းရေးမှူးများကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကူမော့ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သူရဲကောင်းကြီး ကူ... ရှဲ့မင်ကျုံးနဲ့ လျှိုရိုဟုန်တို့ ရောက်လာကြပြီ... ငါ တံခါးခြောက်ချပ်ဆီ သွားဖို့ လိုတော့မယ် မထင်ဘူး... ဒီည... ဒီနေရာမှာပဲ မင်းတို့ မဟာသိုင်းဆရာကြီး သုံးယောက်ကို ငါ သတ်ပစ်မယ်..."

သူက ရဲ့ကျင်းလန်နှင့် ချူထျန်းချင်းတို့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်

"မဟာသိုင်းဆရာကြီး ငါးယောက်ရယ်... ပြီးတော့ ထောက်လှမ်းရေးမှူး ရာပေါင်းများစွာရယ် ပေါင်းပြီး ငါ့ရဲ့ လောက နံပါတ်တစ် ဆိုတဲ့ ဘွဲ့နာမည်ကို ခိုင်မာအောင် လုပ်ကြတာပေါ့..."

ကူမော့ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။

ရှဲ့မင်ကျုံးနှင့် လျှိုရိုဟုန်တို့မှာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သူ သိပေသည်။ သူတို့သည် ချင်းပြည်နယ် တံခါးခြောက်ချပ်၏ မဟာသိုင်းဆရာကြီး ထောက်လှမ်းရေးမှူးချုပ် နှစ်ဦး ဖြစ်ကြပြီး ရှဲ့မင်ကျုံးမှာ သိုင်းလောကတွင် သံမျက်နှာ ယမမင်း ဟု လူသိများကာ လျှိုရိုဟုန်မှာ ဝိညာဉ်လိုက်လံသူ ယမမင်း ဟု လူသိများပြီး ချင်းပြည်နယ် တံခါးခြောက်ချပ်၏ မဏ္ဍိုင်ကြီး နှစ်ခု ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ရှိနေသည့်အပြင် ထောက်လှမ်းရေးမှူး ရာပေါင်းများစွာ ရှိနေသော်လည်း လုချန်ယန်၏ ဆက်လက် တည်ငြိမ်နေမှုက ကူမော့အား အမှန်တကယ်ပင် အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့၏။

"ဆရာကြီးကူ... ငါတို့ အပြင်ထွက်ပြီး တိုက်ကြရအောင်... ရဲ့ကျင်းလန်နဲ့ ချူထျန်းချင်းတို့ကို ညီလေး ကိုး သေချာ ကုသပေးလို့ရအောင် ဒီမှာ နေရာနည်းနည်း ချန်ထားခဲ့ကြတာပေါ့... သူတို့ ပြန်ကောင်းလာနိုင်ကောင်းပါရဲ့... ငါ မင်းကို မသတ်ခင် သူတို့သာ ပြန်ကောင်းလာမယ်ဆိုရင် မင်းတို့ ငါးယောက်လုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်ခွင့် ငါ ရမှာပေါ့... ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်လဲ..."

လုချန်ယန်၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း စကားလုံးတိုင်းက ကူမော့၏ နှလုံးသားကို လေးလံသော တူကြီးတစ်ချောင်းဖြင့် ထုနှက်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရစေပြီး သူ့အပေါ် ကြီးမားသော ဖိအားများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့၏။

သူတို့ မတိုက်ခိုက်ရသေးသော်လည်း ကူမော့၏ မွေးရာပါ ဉာဏ်ပညာ နိုးကြားလာပြီးကတည်းက လုချန်ယန်မှာ သူကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးသမျှ အဖိအားအပေးနိုင်ဆုံးသော ပြိုင်ဘက် ဖြစ်ပေသည်။ ခြွင်းချက် လုံးဝ မရှိချေ။

"ကျေးဇူးပြုပြီး..."

ကူမော့က ပြောကာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး လုချန်ယန်ကို အရင်သွားရန် လက်ဟန်ပြလိုက်၏။

လုချန်ယန်မှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ယုံကြည်မှု ရှိနေပြီး ကူမော့က နောက်ကျောမှ တိုက်ခိုက်လာနိုင်သည်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပြဘဲ သူ၏ ကျောကို ကူမော့ဘက်သို့ လှည့်ကာ ရှေ့သို့ လှမ်းသွားခဲ့သည်။ မကြာမီမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးသည် နတ်လက်နက် တိုက်၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။

ကျိုးချင်းဖုန်းက အလျင်စလို မေးလိုက်သည် ။

"ညီအစ်ကိုကူ... အခု အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ..."

ကူမော့က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ဒီလူက နတ်လက်နက်စံအိမ်ရဲ့ သခင် နန်ကုန်းချန်လည်း ဟုတ်တယ်... ကျန်းချီ စံအိမ်ရဲ့ သခင်ဟောင်း လုချန်ယန် လည်း ဟုတ်တယ်... အကြောင်းရင်းတွေကိုတော့ ငါတို့ အသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက်သွားတဲ့အခါမှပဲ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့... သခင်ကြီး လုက သူ့ကိုယ်သူ လောကရဲ့ နံပါတ်တစ်လို့ သတ်မှတ်ထားတယ်... ပြီးတော့ သူက လောကရဲ့ နံပါတ်တစ် ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာဖို့ ဒီမှာရှိတဲ့ လူအားလုံးကို သတ်ပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်..."

ထို့နောက် ကူမော့သည် နတ်လက်နက် တိုက်နှင့် မနီးမဝေးရှိ အိမ်ငယ်လေးတစ်လုံးဆီသို့ လက်စုတ်ချီလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် ။

"ထောက်လှမ်းရေးမှူးချုပ် ရှဲ့... ထောက်လှမ်းရေးမှူးချုပ် လျှို... ဘာမှ ဖုံးကွယ်ထားစရာ မလိုတော့ပါဘူး... လောကရဲ့ နံပါတ်တစ်လို့ သံသယရှိရတဲ့ ဒီ သခင်ကြီး လု ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ငါတို့ ပူးပေါင်းကြစို့..."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ခြံဝင်းငယ်လေးထဲမှ အသံဩဩတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်သုံးဆယ်က ကျန်ရိုရွှီး မိစ္ဆာဝင်ပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားကတည်းက လောကကြီးတစ်ခုလုံးမှာရှိတဲ့ သိုင်းဆရာကြီးတွေရဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွေက အလိုအလျောက် တစ်ဆင့် လျော့ကျသွားခဲ့တယ်... ယနေ့ခေတ် လောကရဲ့ နံပါတ်တစ် သိုင်းပညာရှင် စုချန်းချိုး တောင်မှ သူ့ကိုယ်သူ ဒုတိယ အကောင်းဆုံးလို့ပဲ ခေါ်ရဲတာ... ချင်းပြည်နယ်က ထူးချွန်တဲ့သူတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့မိဘူး... တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကိုယ်သူ လောကရဲ့ နံပါတ်တစ်လို့တောင် ခေါ်ရဲနေပြီပဲ..."

သူသည် ညလေပြေတွင် တလူလူ လွင့်နေသော အနက်ရောင် ရုံးသုံးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အလွန် တောင့်တင်းခိုင်မာသော ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအို တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ ကိုးပေမြင့်သော ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြို့ကို ဖိချထားသော သံမဏိမျှော်စင်ကြီး တစ်ခုနှင့် တူနေ၏။ သူ၏ ဘယ်ဘက် ပါးပြင်ပေါ်ရှိ ခြေသည်းရာ သုံးခုမှာ သူ၏ မျက်ခုံးရိုးမှ လည်ပင်းအထိ စွေစောင်းစွာ တည်ရှိနေပြီး လရောင်အောက်တွင် အေးစက်သော အပြာရောင်အလင်းဖြင့် တောက်ပနေသည်။ သူ၏ ခါးရှိ ကြေးဝါတံဆိပ်ပြား ခြောက်ပြားမှာ တချွင်ချွင် မြည်နေပြီး တစ်ခုစီတိုင်းတွင် "ကွပ်မျက်ခြင်း" ဟူသော စာလုံးနှစ်လုံးကို ထွင်းထုထား၏။

ဤသူမှာ သံမျက်နှာ ယမမင်း ဟူသော ဘွဲ့နာမည် ရှိသည့် ရှဲ့မင်ကျုံး ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်တွင် လေးလံသော သံတင်းပုတ်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ "ချွမ်" ဟူသော အသံနှင့်အတူ သံတင်းပုတ်မှာ မြေပြင်ကို ရိုက်ခတ်သွားပြီး အပြာရောင် အုတ်ခဲများမှာ ပင့်ကူအိမ်သဏ္ဍာန် အက်ကွဲကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့၏။

လုချန်ယန်သည် ရှဲ့မင်ကျုံးကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်

"ထောက်လှမ်းရေးမှူးချုပ် ရှဲ့ က ငါ့ကိုယ်ငါ လောကရဲ့ နံပါတ်တစ်လို့ ကြွေးကြော်နေတာကို အတော်လေး မကျေမနပ် ဖြစ်နေပုံရတယ်..."

"ကျွန်တော်က မကျေမနပ် ဖြစ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် မေးချင်တယ်... အကယ်၍ ခင်ဗျားကသာ အလေးစားရဆုံး လုချန်ယန် အစစ်ဆိုရင် အခုဆိုရင် ခင်ဗျားက အသက် ကိုးဆယ်လောက် ရှိနေလောက်ပြီ... ခင်ဗျားလို စီနီယာ တစ်ယောက်က ဘာလို့များ 'လောကရဲ့ နံပါတ်တစ်' ဆိုတဲ့ ဘွဲ့နာမည် သက်သက်လေး တစ်ခုအတွက်နဲ့ သွေးထွက်သံယိုမှုတွေ ဖြစ်အောင် ဖန်တီးရတာလဲ..."

ဤသည်မှာ ရှဲ့မင်ကျုံး၏ စကားများ မဟုတ်ဘဲ ခြံဝင်းငယ်လေးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ အမှောင်ထုထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော လင်းနို့တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အမှောင်ရိပ်တစ်ခုသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် သွက်လက်စွာ လှုပ်ရှားလာခဲ့၏။ သူ၏ ခြေဖျားများက မြေပြင်ကို ဖွဖွလေး ထိလိုက်ရာ ထိတွေ့မှုတိုင်းမှာ ရေပြင်ကို ဖြတ်ပျံသွားသော ပုစဉ်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် လုံးဝနီးပါး ခြေရာမကျန်ရစ်ခဲ့ချေ။

သူသည် လေထဲတွင် ချောမွေ့သော စက်ဝန်းခြမ်းပုံစံ ဖန်တီးကာ ခုန်တက်သွားပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံများမှာ တလူလူ လွင့်နေကာ အလွန်တရာ ပေါ့ပါးလွတ်လပ်နေပေသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် စိမ်းလန်းစိုပြည်နေသော သစ်ပင်တစ်ပင်၏ ထိပ်ဖျားပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်သွားခဲ့၏။ သစ်ပင်ထိပ်ဖျားမှာ အနည်းငယ်မျှသာ ယိမ်းယိုင်သွားခဲ့သည်။

ဤသူမှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ ချင်းပြည်နယ် တံခါးခြောက်ချပ်၏ ဒုတိယ မဟာသိုင်းဆရာကြီး ဝိညာဉ်လိုက်လံသူ လျှိုရိုဟုန် ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ရှဲ့မင်ကျုံးနှင့် မတူဘဲ သူသည် ယဉ်ကျေးစွာ စကားပြောဆိုခဲ့ပြီး သူသည်လည်း အသက် ခြောက်ဆယ်ကျော်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း လုချန်ယန်၏ ရှေ့တွင် သူ့ကိုယ်သူ ဂျူနီယာ တစ်ယောက်အဖြစ် ရည်ညွှန်းခဲ့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လုချန်ယန်သည် ချင်းပြည်နယ်တွင် နာမည်ကျော် မဟာသိုင်းဆရာကြီး တစ်ဦး ဖြစ်လာချိန်၌ သူသည် ချင်းကျိုး သူရဲကောင်းကိုးဖော်၏ ဇာတ်လမ်းများကို နားထောင်ရင်း ကြီးပြင်းလာခဲ့သော လူငယ်လေး တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

လုချန်ယန်သည် လျှိုရိုဟုန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

"သိုင်းပညာ ကျင့်ကြံရတဲ့ အဓိပ္ပာယ်က လောကရဲ့ နံပါတ်တစ် ဖြစ်ဖို့ ကြိုးစားဖို့ မဟုတ်ဘူးလား..."

လျှိုရိုဟုန်က ပြောသည် ။

"စီနီယာက အသက် ကိုးဆယ် နီးပါး ရှိနေပြီလေ... ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ဘွဲ့နာမည်တွေကို လက်မလွှတ်နိုင်သေးဘူးလား..."

လုချန်ယန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ထောက်လှမ်းရေးမှူးချုပ် လျှို... ငါ့ကို စကားနည်းနည်းလောက် ပြောလိုက်တာနဲ့ 'သားသတ်ဓားကို ချပြီး နေရာမှာတင် ဗုဒ္ဓအဖြစ် ပြောင်းလဲမယ်' ဆိုတဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဘုန်းကြီးလို ငါက နောင်တရသွားမယ်လို့များ မင်း ထင်နေတာလား... နတ်လက်နက်စံအိမ်က လူပေါင်း နှစ်ရာကျော် အသတ်ခံရတဲ့ ကိစ္စကိုရော ဆက်မစုံစမ်းတော့ဘူးလို့ ရည်ရွယ်ထားတာလား... ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ စကားတွေကြောင့် ငါ့အပြစ်တွေအတွက် ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားမယ်လို့များ ထင်နေတာလား..."

လျှိုရိုဟုန်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"စီနီယာ ပြောတဲ့စကားတွေက တကယ်ကို ပိုနေတာပါပဲ... အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ စီနီယာရဲ့ မြင့်မားတဲ့ သိုင်းပညာတွေကို ကျွန်တော် လေ့လာသင်ယူရမှာပေါ့..."

အရိုးဖောက် သံမဏိသံမှို ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ချောင်းသည် သူ၏ လက်စွပ်အတွင်းမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ လေကို ခွဲထွက်သွားသော အသံမှာ ပျားကောင်ရေ သောင်းချီ၍ အတောင်ပံခတ်နေသည့်အလားဖြစ်ကာ ကိုက်သုံးဆယ်အတွင်း သွေးနီရောင် အကာအကွယ်တံတိုင်းတစ်ခုကို ရက်လုပ်လိုက်၏။ သံမှိုများ၏ ထိပ်ဖျားများမှာ ဒေါင်းအမြီးရောင် အပြာရောင်အလင်းဖြင့် တောက်ပနေပြီး တစ်ချောင်းစီတိုင်းတွင် သေစေနိုင်သော အဆိပ်ဝဲကတော့ တစ်ခုစီ ပါဝင်ကာ ၎င်းတို့ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် လရောင်ပင်လျှင် ရေခဲပွင့်များအဖြစ် အေးခဲသွားခဲ့ပေသည်။

လုချန်ယန်သည် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေခဲ့ပြီး သူ၏ ကာကွယ်ရေး ရောင်ဝါမှာ ရုတ်တရက် သွေးနီရောင် စွမ်းအင်တံတိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းနေသည့်အလားပင်။ သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် သံမှိုအုပ်ကြီးသည် လေထဲတွင် စက်ဝန်းခြမ်းပုံစံ ဆယ့်နှစ်ခုအဖြစ် ကွဲထွက်သွားပြီး စွမ်းအင်တံတိုင်းကို သက်ရှိများကဲ့သို့ ဝိုင်းပတ်သွားကာ မိုးမခအဆုပ် ဆယ့်နှစ်ခုက လုချန်ယန်၏ အရေးကြီးသော နေရာများကို အရပ်မျက်နှာ အားလုံးမှ ရိုက်ပုတ်တိုက်ခိုက်နေသည့်အလား ဖြစ်သွားပေ၏။