အခန်း (၁၆၅-၁၆၆)

အခန်း ၁၆၅: မဟာသိုင်းဆရာကြီး ငါးဦး ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခြင်း

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အပျက်အစီးများအဖြစ် ပြိုကျနေပြီဖြစ်သော နတ်လက်နက် တိုက်သည် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည့်အလား ရုတ်တရက် ဆူညံကာ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်လာခဲ့၏။

စစ်တပ်ကြီးတစ်ခု တိုက်ခိုက်နေသည့်အလား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး သိပ်သည်းလှသော သတ္တုချင်း ရိုက်ခတ်သံများကို ကြားလိုက်ရပေသည်။

ထို့နောက် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ နတ်လက်နက်ခန်းမဆောင်၏ အတွင်းခန်းရှိ ပန်းပဲဖိုထဲမှ ပြင်းထန်သော မီးတောက်များ ရစ်ပတ်ထားသည့် အလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်သို့ ပစ်တက်သွားခဲ့၏။ ၎င်းမှာ ကောချန်မိစ္ဆာဓားပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကောချန်မိစ္ဆာဓားသည် ပြင်းထန်သော မီးတောက်များဖြင့် ဝန်းရံခံထားရပြီး ၎င်း၏ အပူချိန်မှာ ယခင်ကထက်ပင် ပိုမို မြင့်မားနေသော်လည်း ယခင်ကဲ့သို့ မိစ္ဆာရောင်ဝါများ လုံးဝ မရှိတော့ချေ။

ဓားသည် ရှည်လျားသော မီးတောက်အမြီးတန်း ပါရှိသည့် ဥက္ကာပျံတစ်စင်းကဲ့သို့ ညအမှောင်ထုကို ဆွဲဖြဲကာ လုချန်ယန်၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ တိုက်ရိုက် ကျဆင်းလာခဲ့၏။

သူက ဓားရိုးကို လက်ငါးချောင်းဖြင့် ဖွဖွလေး ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ အလွန် ပူလောင်နေသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ရောင်ဝါနှင့် ဟန်ချက်ညီနေသည့်အလားပင်။

လုချန်ယန်က သူ၏ လက်မောင်းကို ပေါ့ပါးစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဓားပေါ်ရှိ လောင်ကျွမ်းနေသော မီးတောက်များမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။ ဓားပေါ်ရှိ အကြေးခွံ တစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်ရှစ်ခုစီတိုင်းမှာ ယခုအခါ လုံးဝနီးပါး ပွင့်လင်းမြင်သာနေပြီး ထူးဆန်းနက်နဲသော ပုံစံများ ထွင်းထုထားကာ စူးရှတောက်ပနေခဲ့ပေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လုချန်ယန်၏ အသွင်အပြင် တစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။ ယခင်က အလွန်တရာ ကြမ်းကြုတ်နေခဲ့ရာမှ သူသည် အေးစက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာကာ သူ၏ အကြေးခွံများက သူ့ကို မိစ္ဆာတစ်ကောင်အလား ဖြစ်စေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် သက်ရှိအားလုံးကို အေးစက်စွာ အထင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် လောက၏ အကြီးမြတ်ဆုံး ဖြစ်တည်မှု၏ အထီးကျန်ဆန်မှုကို အမှန်တကယ် ကိုယ်စားပြုနေသည့်အလားပင်။

ကွင်းပြင်ပေါ်တွင် ရှဲ့မင်ကျုံးနှင့် လျှိုရိုဟုန်တို့သည် ဒဏ်ရာရရှိသူများကို ကူညီခေါ်ဆောင်သွားရန်နှင့် အရပ်မျက်နှာ အားလုံးသို့ အလျင်အမြန် လူစုခွဲရန် တံခါးခြောက်ချပ် ထောက်လှမ်းရေးမှူး အမြောက်အမြားကို ညွှန်ကြားနေကြ၏။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အခြေအနေကို သဘောပေါက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ငါး-နဂါး တိုက်ပွဲ ဝင်္ကပါ မှာ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်သဖြင့် တံခါးခြောက်ချပ် မှ သာမန် ထောက်လှမ်းရေးမှူးများ ဆက်နေရန် အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ဘဲ သေဆုံးဒဏ်ရာရမှုများကိုသာ တိုးပွားစေမည် ဖြစ်ပေ၏။ တံခါးခြောက်ချပ် မှ ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင် သုံးလေးဦးခန့်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သော်လည်း သူတို့အားလုံးမှာ အပြင်ဘက် ပတ်လည်တွင်သာ ရပ်နေခဲ့ကြသည်။

လူအုပ်ကြီး ဆုတ်ခွာသွားချိန်တွင် ကျိုးချင်းဖုန်းသည် ကူချူတုန်းက စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ဆောင်ကာ ကူမော့နှင့်အတူ အားကောင်းသော ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ချင်နေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမကို နေရာအနှံ့ ရှာဖွေနေခဲ့၏။

သို့သော်လည်း သူသည် ကူချူတုန်းကို ဘယ်နေရာမှာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘဲ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ရင်တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေခဲ့သည်။ သူက တံခါးခြောက်ချပ် ထောက်လှမ်းရေးမှူး တစ်ဦးကို ဆွဲခေါ်ကာ မေးလိုက်၏ ။

"ကူချူတုန်းကို မြင်မိသေးလား..."

"တပ်မှူး ကျိုး... သခင်မလေး ကူ က ပြေးသွားတာ ကြာလှပြီ... ကျွန်တော်တို့ ငါး-နဂါး တိုက်ပွဲ ဝင်္ကပါ ကို မပြင်ဆင်ခင်ကတည်းက သူက အဝေးကြီးကို ရောက်နေပြီ..."

ကျိုးချင်းဖုန်း လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အဝင်ဝရှိ ကျောက်ခြင်္သေ့ကြီး၏ နောက်ကွယ်တွင် ယန္တရားတစ်ထောင်သေတ္တာ ကို ဖက်ထားပြီး ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ဖြင့် အချိန်မရွေး ထွက်ပြေးရန် အသင့်ဖြစ်နေသော ကူချူတုန်းကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။

"ဟင်..."

ကျိုးချင်းဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားခဲ့၏။ ကူချူတုန်းသည် ကူမော့အား ဒုက္ခမပေးဘဲ လောကတစ်ခွင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အမြဲတမ်း လိုက်ပါသွားနိုင်ခဲ့သလဲ ဆိုတာကို သူ နားလည်သွားသည့်အလားပင်။

ဤနားလည်သဘောပေါက်မှုက သေချာပေါက် ဆိုးကျိုးဖြစ်စေမည့် အရာမျိုး မဟုတ်ချေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျောက်ခြင်္သေ့၏ နောက်ကွယ်၌ ပုန်းအောင်းနေသော ကူချူတုန်းသည် နတ်လက်နက် တိုက်ရှိရာ အရပ်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့၏။ ကျိုးချင်းဖုန်း မြင်ခဲ့သည့်အတိုင်းပင် သူမသည် အချိန်မရွေး ထွက်ပြေးရန် အသင့်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ယန္တရားတစ်ထောင်သေတ္တာ က အစွမ်းထက်လှသော်လည်း လုချန်ယန်၏ လက်ရှိ စွမ်းအားကြောင့် ကူချူတုန်းမှာ ၎င်းအပေါ် ယုံကြည်မှု သိပ်မရှိခဲ့ချေ။ ထို့ပြင် ယန္တရားတစ်ထောင်သေတ္တာ မှာ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုများအပေါ် အခြေခံသည့် လျှို့ဝှက်လက်နက် တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ လုချန်ယန်ကဲ့သို့ သိုင်းဆရာကြီး တစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် အချိန်ကိုက် ပြီးပြည့်စုံမှု မရှိပါက အခွင့်အရေး လုံးဝ မရှိနိုင်ချေ။

ထို့ကြောင့် ကူမော့နှင့် အခြားသူများ လုချန်ယန်နှင့် စတင် တိုက်ခိုက်ချိန်တွင် သူမ ပြေးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

သူမ၏ သိုင်းပညာဖြင့် ဤကဲ့သို့သော တိုက်ပွဲမျိုးတွင် ဝင်ရောက်ပါဝင်ရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူမ ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူမသာ အဲဒီမှာ ဆက်နေခဲ့လျှင် ကူမော့ကို အာရုံစိုက်မှု ပျက်ပြားသွားစေနိုင်ပေ၏။

ကူမော့ နိုင်မနိုင် ဆိုသည်ကိုတော့ သူမ ထည့်မတွက်ခဲ့ချေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ နိုင်သွားရင် သူမ ဘယ်လောက်ဝေးဝေး ပြေးပြေး အရေးမကြီးတော့ဘူးလေ... သူ ရှုံးသွားရင်လည်း သူမ မြန်မြန် ထွက်ပြေးလို့ ရတာပေါ့... ကူမော့ကိုလည်း ဘာမှ ဒုက္ခမပေးဘူးလေ... အကယ်၍ သူသာ အသတ်ခံလိုက်ရရင် သူမ အဝေးကို ပြေးသွားတာက ပိုတောင် ကောင်းသေးတယ်... သူမ လွတ်မြောက်သွားပြီး ကျင့်စဉ်တွေ လုံလောက်လာတဲ့အခါ ပြန်ပြီး လက်စားချေဖို့ အခွင့်အရေး ရတာပေါ့... အဲဒီမှာပဲ ဆက်နေမယ်ဆိုရင် သူမပါ အသတ်ခံရဖို့ စောင့်နေသလို ဖြစ်မနေဘူးလား...

ဤသည်မှာ ကူချူတုန်းက ကူမော့နှင့်အတူ သိုင်းလောကအတွင်း လှည့်လည်သွားလာရင်း ရရှိခဲ့သော အတွေ့အကြုံပင် ဖြစ်ပေ၏။

ကူညီနိုင်တဲ့အချိန် ကူညီမယ်... မကူညီနိုင်ရင်တောင် အခြေအနေကို ပိုမဆိုးသွားအောင်တော့ နေရမယ်...

...

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ပျက်စီးနေသော ကွင်းပြင်ပေါ်၌ ရှဲ့မင်ကျုံးသည် သူ၏ လေးလံသော သံတင်းပုတ်ကို သယ်ဆောင်ကာ မြေပြင်မှ ထလာပြီး သွေးများကို ဖွဖွလေး သုတ်ဖယ်လိုက်၏။ သူ၏ အခြေအနေမှာ လုံးဝ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ရုံးသုံးဝတ်ရုံများမှာ စုတ်ပြတ်သတ်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူက ၎င်းတို့ကို ချွတ်ချလိုက်ရာ သူ၏ သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီး ပေါ်လွင်လာခဲ့၏။ သူသည် အသက် ခြောက်ဆယ်ကျော်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သံမဏိမျှော်စင်ကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ မယုံနိုင်လောက်အောင် တောင့်တင်းခိုင်မာနေပေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် လျှိုရိုဟုန်သည် ကောင်းကင်ပိုးချည် အမျှင်အချို့ကို သူ၏ ဝတ်ရုံလက်စွပ်ထဲမှ နောက်တစ်ကြိမ် ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ တစ်ခုစီတိုင်းတွင် အရိုးဖောက် သံမှို တစ်ခုစီ ပါဝင်နေပြီး မီးရောင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေခဲ့၏။

ကူမော့သည် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ကျောက်တုံးပေါ်တွင် စိုက်ဝင်နေသော လင်းရှီး ဓား ကို သူ၏ လက်ထဲသို့ ဆွဲယူလိုက်ပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပြိုကျနေသော နတ်လက်နက်ခန်းမဆောင်၏ အပျက်အစီးတစ်ခုဘေးတွင် ရဲ့ကျင်းလန်နှင့် ချူထျန်းချင်းတို့ ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လာခဲ့ကြ၏။

ချီမြောင်ရွှမ်က သူမ၏ ဆေးအိတ်ထဲမှ ဆေးလုံးနှစ်လုံးကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူကာ ချူထျန်းချင်းနှင့် ရဲ့ကျင်းလန်တို့ကို ပေးလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ဒီဆေးလုံးတွေက နံ့သာတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်တစ်ဝက်လောက် မင်းတို့ရဲ့ အမြင့်ဆုံး အခြေအနေကို ပြန်ရောက်သွားအောင် ကူညီပေးလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ သတိထားနော်... ဒါက မင်းတို့ရဲ့ အလားအလာတွေကို ကုန်ခန်းသွားစေလိမ့်မယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချီမြောင်ရွှမ်သည် ထွက်ပြေးသွားတော့၏။

"ညီလေး ကိုး..." လုချန်ယန်က ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်သည်။

ချီမြောင်ရွှမ်မှာ ကြောက်လန့်တကြား တုန်ယင်သွားပြီး ကူမော့၏ နောက်ကွယ်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်ပုန်းအောင်းလိုက်ကာ ထိတ်လန့်တကြား ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... ငါ့ရဲ့ သိုင်းပညာက အစ်ကိုကြီးကို တိုက်ခိုက်ဖို့ မလုံလောက်ပါဘူး... အစ်ကိုကြီး ဟိုလူတွေကို အရင်တိုက်ပါ... သူတို့ အားလုံးကို အနိုင်ယူပြီးသွားရင် ငါ့ကို သတ်ဖို့က အချိန်လေးတစ်ခုပဲ လိုတော့တာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာမှ သက်ရောက်မှု မရှိပါဘူး..."

လုချန်ယန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောသည် "ငါ မင်းကို မသတ်ပါဘူး... ငါသာ မင်းကို သတ်ချင်ခဲ့ရင် အခုချိန်ထိ အသက်ရှင်နေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ချီမြောင်ရွှမ်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ပြောသည် "ဒါဆို... အစ်ကိုကြီး ငါ့ကို ဘာလို့ ခေါ်တာလဲ..."

လုချန်ယန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည် ။

"သတိပေးရုံလေးပါ... အရမ်း အဝေးကြီး မသွားနဲ့... ဒီ မဟာသိုင်းဆရာကြီး ငါးယောက်ကို ငါ သတ်ပြီးသွားရင် နင် ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ပြီး ငါ့အတွက် ကိစ္စတစ်ခု လုပ်ပေးရမယ်..."

"ဘာကိစ္စလဲ..."

ချီမြောင်ရွှမ်က မေးလိုက်၏။

"ငါ့ရဲ့ ရုပ်ရည်ကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်အောင် လုပ်ပေးရမယ်... မင်းရဲ့ ဆေးပညာအပေါ် ငါ အများကြီး ယုံကြည်မှု ရှိတယ်... ငါ့ရဲ့ မီးလောင်ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုကို သေချာပေါက် ရှာတွေ့နိုင်မှာပါ... ဒါက မင်း အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေးပဲ... ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားရင် ကမ္ဘာမြေရဲ့ အဆုံးစွန်ထိ ငါ လိုက်ရှာမယ်... အဆိုးဆုံး အခြေအနေဆိုရင် ငါ လကိုးကွယ်ဂိုဏ်း က ဝေ့ဝူဝေ့ ဆီ သွားလို့ရတယ်... သူလည်း ငါ့ရဲ့ အမာရွတ်တွေကို ကုသပေးနိုင်တယ်... နားလည်လား..."

ချီမြောင်ရွှမ်က အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ... နားလည်ပါပြီ..."

ပြောနေရင်းဖြင့် ချီမြောင်ရွှမ်သည် သရဲလိုက်ဖမ်းခံရသည့်အလား ပြေးထွက်သွားပြီး နတ်လက်နက်စံအိမ် ၏ အဝင်ဝသို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။ ကျောက်ခြင်္သေ့များနောက်တွင် ပုန်းနေသော ကျိုးချင်းဖုန်းနှင့် ကူချူတုန်းတို့ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူတို့ဆီသို့ အလျင်အမြန် သွားလိုက်သည်။

"စီနီယာ ချီ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည် ။

"စီနီယာက လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်လေးဆယ်က နာမည်ကျော် ထိပ်တန်း သိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ချင်းကျိုး သူရဲကောင်းကိုးဖော် ရဲ့ အငယ်ဆုံးလေ... ဒီလိုတော့ မဖြစ်သင့်ဘူး မဟုတ်လား..."

ချီမြောင်ရွှမ်က မျက်လုံးလှန်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

"အဲဒီတုန်းက ငါက ငယ်သေးတာကိုး... အခု ငါ အသက်ဘယ်လောက် ရှိနေပြီလဲ... အသက် ခုနစ်ဆယ် ကျော်နေပြီလေ... ငါက အတွင်းအား ကျင့်စဉ်မှာ အထူးပြုပြီး အသက်ကြီးလာတာနဲ့အမျှ ပိုအားကောင်းလာတဲ့သူမှ မဟုတ်တာ... လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်ကတည်းက ငါ စတင် ကျဆင်းလာခဲ့တာပဲ... ဒါ့အပြင် ငါက ဆေးပညာ လေ့လာဖို့ကိုပဲ အာရုံစိုက်နေခဲ့တော့ ငါ့ရဲ့ သိုင်းပညာတွေက ယိုယွင်းပျက်စီးသွားတာ ကြာလှပေါ့..."

"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ..."။

ထို့နောက် ကျိုးချင်းဖုန်းက မေးလိုက်သည် ။

"ဒါဆို စီနီယာရဲ့ သိုင်းလောက အတွေ့အကြုံ အများကြီးနဲ့ဆိုရင် ဒီတစ်ခါ ညီအစ်ကိုကူ တို့ အုပ်စု နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး ဘယ်လောက်ရှိမယ် ထင်လဲ..."

ချီမြောင်ရွှမ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"အခွင့်အရေး သိပ်မများဘူး... ရဲ့ကျင်းလန်နဲ့ ချူထျန်းချင်းတို့မှာ နံ့သာတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်တစ်ဝက်လောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်... ပြီးတော့ ရှဲ့မင်ကျုံးနဲ့ လျှိုရိုဟုန်တို့ကလည်း ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားကြတယ်... သူရဲကောင်း ကူ ရဲ့ နက်နဲတဲ့ အတွင်းအားကြောင့်သာ သူက သိပ်ပြီး ထိခိုက်မှု မရှိတာ... တတိယ အစ်ကို သာ မသေခဲ့ရင် သူကလည်း အတွင်းအား သိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက်ပဲလေ... အကယ်၍ သူသာ သူရဲကောင်း ကူ နဲ့ ပူးပေါင်းခဲ့ရင် နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေးက အများကြီး ပိုများနိုင်ကောင်းပါရဲ့..."

ကူချူတုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

"စကားစပ်..… ပြောရရင် အဲဒါလေးက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်... လုချန်ယန်ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် တစ်ယောက်ချင်း တိုက်ခိုက်ရင် တင်းချန် ဆရာတော် နဲ့ ယူရွှီး ဂိုဏ်းချုပ် တို့ကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်တယ်လေ... ဘာလို့များ တင်းချန် ဆရာတော် ကို တွမ့်ဟွမ်ချောက်ကမ်းပါး တိုက်ပွဲ ဆီ မျှားခေါ်ပြီး သူများလက်နဲ့ သတ်ဖို့ ကြံစည်နေရတာလဲ... သူကိုယ်တိုင် လက်စားချေတာက ပိုပြီး ကျေနပ်စရာ မကောင်းဘူးလား..."

ကျိုးချင်းဖုန်းမှာ အနည်းငယ် မှင်သက်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိသွားသည့်အလား ချီမြောင်ရွှမ်အား ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာ ချီ... လုချန်ယန်နဲ့ ချီလင်မြင့်မြတ်သွေး အကြောင်း စီနီယာ သိထားသမျှ အားလုံးကို ကျွန်တော့်ကို ပြောပြပါ..."

...

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နတ်လက်နက် တိုက်၏ ယိုယွင်းပျက်စီးနေသော ကွင်းပြင်ပေါ်၌ ရဲ့ကျင်းလန်နှင့် ချူထျန်းချင်းတို့သည် အပျက်အစီးများကြားမှ လက်နက်များကို ရှာတွေ့သွားခဲ့ကြ၏။ ၎င်းတို့မှာ သူတို့၏ မူလ လက်နက်များလောက် မကောင်းမွန်သော်လည်း နတ်လက်နက် တိုက် ထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သော နတ်လက်နက်စံအိမ် မှ လက်နက်များအားလုံးမှာ ထူးကဲကောင်းမွန်လှပေသည်။

ချူထျန်းချင်းက သူ၏ လက်ထဲရှိ လှံကို အချိန်အဆ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

ရဲ့ကျင်းလန်သည် ဓားမကြီးတစ်လက်ကို သယ်ဆောင်ကာ ချီမြောင်ရွှမ် ပေးထားသော ဆေးလုံးကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး ကူမော့၊ ရှဲ့မင်ကျုံးနှင့် လျှိုရိုဟုန်တို့ကို ဦးညွှတ်လိုက်ကာ ပြောသည်။

"ထောက်လှမ်းရေးမှူးချုပ် ရှဲ့... ထောက်လှမ်းရေးမှူးချုပ် လျှို... သူရဲကောင်း ကူ... ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကို နှစ်ယောက်မှာ တိုက်ခိုက်ဖို့ အချိန်အကန့်အသတ် ရှိနေတဲ့အတွက် ကျွန်တော်တို့ အရင် သွားနှင့်ပါမယ်..."

ကူမော့နှင့် အခြားသူများအားလုံး ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ကြ၏။

ရဲ့ကျင်းလန်နှင့် ချူထျန်းချင်းတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ချူထျန်းချင်းသည်လည်း ဆေးလုံးကို တစ်ကျိုက်တည်း မြိုချလိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီး ကောင်းကင်မေးခွန်း ဓားသိုင်း ကို တီထွင်ခဲ့ပြီး ကျွန်တော် ဖန်းလုံလှံသိုင်း ကို တီထွင်ခဲ့တဲ့ အချိန်ကို မှတ်မိသေးလား... ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး ဓားနဲ့ လှံကို ပေါင်းစပ်တဲ့ နည်းပညာကို တမင်သက်သက် လေ့လာခဲ့ကြတယ်လေ... အခုချိန်မှာ အစ်ကိုကြီးရဲ့ ကောင်းကင်မေးခွန်း ဓားကွက်ဆယ့်သုံးကွက် နဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖန်းလုံ လှံကွက်ဆယ့်သုံးကွက် ပေါင်းစပ်လို့ ရနိုင်သေးမလား မသိဘူးနော်..."

ရဲ့ကျင်းလန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"စမ်းကြည့်လိုက်ရင် သိရမှာပေါ့..."

စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရဲ့ကျင်းလန်က သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မှောင်မိုက်သော လေဟာနယ်ထဲ၌ မှေးမှိန်သော ဓားအရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လောကရှိ နွေးထွေးမှုအားလုံးကို အေးခဲသွားစေသည့်အလား အေးစက်သော ဓားစိတ်ဆန္ဒတစ်ခုက ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။ ဓားစိတ်ဆန္ဒမှာ ပုံသဏ္ဍာန် မရှိသော်လည်း ၎င်းက ဒြပ်ရှိအရာတစ်ခုကဲ့သို့ လေထုထဲတွင် လှိုင်းထကာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး သိမ်မွေ့သော်လည်း ထက်မြက်သော အသံဖြင့် လေထုကို ဆွဲဖြဲသွားခဲ့၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချူထျန်းချင်းက သူ၏ လှံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ၎င်း၏ ထိပ်ဖျားမှ အေးစက်သော အလင်းရောင်များ တောက်ပသွားခဲ့သည်။ သူသည် ဖန်းလုံလှံသိုင်း ကို ထုတ်သုံးလိုက်ချိန်တွင် လှံမှ အမွေးပွားများက ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ လှံစိတ်ဆန္ဒမှာ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာခဲ့၏။ လှံထိုးချက် တစ်ချက်ချင်းစီတိုင်းက ပင်လယ်ထဲမှ ပေါ်ထွက်လာသော နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လွှမ်းမိုးနိုင်သော ဒီရေလှိုင်း၏ အင်အားကို သယ်ဆောင်လာပြီး လှံထိပ်ဖျား ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် လေထုမှာ ကြေမွသွားကာ ထက်မြက်သော လေချွန်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရဲ့ကျင်းလန်၏ ဓားစိတ်ဆန္ဒနှင့် ချူထျန်းချင်း၏ လှံစိတ်ဆန္ဒတို့မှာ ရေနှင့် နို့ ပေါင်းစပ်သွားသည့်အလား ဖြည်းညင်းစွာ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့၏။

ဓားစိတ်ဆန္ဒမှာ ကြမ်းတမ်းပြီး လှံစိတ်ဆန္ဒမှာ ထက်မြက်လှကာ ထိုနှစ်ခု ပေါင်းစပ်သွားသောအခါ ပိုမို အားကောင်းပြီး ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ရောင်ဝါတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင် လေထုမှာ ဤအားကောင်းသော ရောင်ဝါကြောင့် ဖိသိပ်ခံလိုက်ရပြီး တဝုန်းဝုန်း မြည်သံများကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့၏။ မြေပြင်မှ သဲများနှင့် ကျောက်စရစ်ခဲများမှာ လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားပြီး ကောင်းကင်ကို ဖုံးကွယ်သွားစေသော ဖုန်မှုန့်ကန့်လန့်ကာကြီး တစ်ခုအဖြစ် ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့သည်။

ထိုနှစ်ဦးသည် ပေါင်းစပ်ထားသော အားကောင်းသည့် ရောင်ဝါဖြင့် လွှမ်းခြုံကာ လုချန်ယန်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြ၏။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ လုချန်ယန်သည် တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခုကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းနေခဲ့သည်။

သူသည် ကောချန်မိစ္ဆာဓား ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်၏။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လေဆင်နှာမောင်းများက မြေပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ခုစီတိုင်းက အဆုံးမရှိသော သဲများ၊ ကျောက်စရစ်ခဲများနှင့် ဓားစွမ်းအင်များကို သယ်ဆောင်ကာ ငရဲမှ မိစ္ဆာများကဲ့သို့ ရဲ့ကျင်းလန်နှင့် ချူထျန်းချင်းတို့ဆီသို့ တိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။

လေဆင်နှာမောင်းများက ဓားနှင့် လှံတို့၏ စိတ်ဆန္ဒများနှင့် ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် အချိန်များ ရပ်တန့်သွားသည့်အလားပင်။

နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်လှုပ်သွားစေပြီး အားကောင်းသော တုန်ခါမှုလှိုင်းတစ်ခုက ရိုက်ခတ်မှုဖြစ်ပွားရာ နေရာမှ အပြင်ဘက်သို့ ပြန့်နှံ့သွားကာ သစ်ပင်များကို ထက်ပိုင်းကျိုးသွားစေပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းပြီး အောက်ခြေမရှိသော မြောင်းကြီးများကို ဖြစ်ပေါ်သွားစေခဲ့၏။

လုချန်ယန်၏ လေဆင်နှာမောင်းထဲတွင် ဓားစွမ်းအင်များက ထက်မြက်သော ဓားသွားများကဲ့သို့ ခုတ်ဖြတ်နေသော်လည်း ရဲ့ကျင်းလန်နှင့် ချူထျန်းချင်းတို့၏ ပေါင်းစပ်ထားသော ဓားနှင့် လှံ စိတ်ဆန္ဒများက ချိုးဖျက်မရနိုင်သော အတားအဆီးတစ်ခုကဲ့သို့ ခိုင်မြဲစွာ ခုခံနေခဲ့ပေသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အလင်းရောင်များ တောက်ပလာပြီး စွမ်းအင်လှိုင်းများ မြင့်တက်လာခဲ့၏။

"တိုက်ကြ..."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရှဲ့မင်ကျုံးနှင့် လျှိုရိုဟုန်တို့သည် လျင်မြန်စွာ တိုက်ခိုက်လိုက်ကြပြီး မည်သူကမျှ အနည်းငယ်မျှပင် လက်မတွန့်ဘဲ သေစေနိုင်သော တိုက်ကွက်များကို ထုတ်သုံးကာ သူတို့၏ သိုင်းပညာများကို အမြင့်ဆုံး အတိုင်းအတာအထိ တွန်းပို့လိုက်ကြသည်။

"ချွင်..."

ကူမော့သည် အနီးကပ် လိုက်ပါသွားပြီး သူ၏ လင်းရှီး ဓား မှ ကြည်လင်သော ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်သွားခဲ့၏။ သူ၏ ခြေဖျားများဖြင့် မြေပြင်ကို ဖွဖွလေး ထိလိုက်ရာ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် ပေအတော်များများကို ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ဓားရှည်မှာ လည်ပတ်သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ဓားပန်းပွင့်များကို ဖန်တီးလိုက်ရာ တောက်ပနေသော ကြယ်များကဲ့သို့ပင်။

သိုင်းလောကမှ မဟာသိုင်းဆရာကြီး ငါးဦးသည် လုချန်ယန်ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြပြီး အရပ်မျက်နှာ ငါးခုမှ တိုက်ခိုက်လိုက်ကြ၏။

ရဲ့ကျင်းလန်၏ ဓားစိတ်ဆန္ဒက ကြေမွနေသော နှင်းများနှင့် ရောနှောသွားပြီး ချူထျန်းချင်း၏ လှံထိပ်ဖျားက အေးခဲနေသော မိုးရေများကို ထိုးဖောက်သွားကာ ရှဲ့မင်ကျုံး၏ လေးလံသော သံတင်းပုတ်က လေထုကို ဖြတ်၍ လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး လျှိုရိုဟုန်၏ ကောင်းကင်ပိုးချည် က မရေမတွက်နိုင်သော အရိုးဖောက် သံမှိုများကို လွင့်စင်သွားစေကာ ကူမော့၏ လင်းရှီး ဓား က ရေတံခွန်ကဲ့သို့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်ပေသည်။

သူတို့ကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်မှာ လုချန်ယန်က မရှောင်တိမ်းဘဲ သူတို့ငါးဦးစလုံးကို သူ့အား တိုက်ခိုက်ခွင့် ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လုချန်ယန်၏ အကြေးခွံများက အေးစက်သော ကြေးဝါရောင် အလင်းဖြင့် တောက်ပလာပြီး အကြေးခွံတစ်ခုစီတိုင်းမှ မှောင်မိုက်သော သွေးနီရောင် မြူခိုးများကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သည်။

ပဲပေါက်ပေါက်များ ဖောက်နေသည့်အလား ပေါက်ကွဲသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ လုချန်ယန်က ခိုင်မြဲစွာ ရပ်နေပြီး သူ၏ ကြေးဝါရောင် အကြေးခွံများမှာ စူးရှတောက်ပနေကာ ၎င်းတို့ကို ဝင်တိုက်မိသော လက်နက်များမှာ စူးရှတောက်ပသော မီးပွားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးရှူးမီးပန်းများကဲ့သို့ တောက်ပနေခဲ့ပေသည်။

အလင်းရောင် မှေးမှိန်သွားသောအခါ လုချန်ယန်၏ အကြေးခွံများပေါ်တွင် အစင်းရာ တစ်ခုမျှပင် မတွေ့ရချေ။ သူတို့ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်မှာ သွေးနှင့် သား မဟုတ်ဘဲ ချိုးဖျက်၍မရနိုင်သော ရှေးဟောင်း ဗာဂျရာ ရုပ်တုကြီး တစ်ခုကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည့်အလားပင်။ ထိုနေရာရှိ လူငါးဦးစလုံးမှာ ထိတ်လန့်သွားကြ၏။

"ဒီနေရာမှာပဲ အဆုံးသတ်လိုက်ကြရအောင်..."

လုချန်ယန်က ရုတ်တရက် ဟစ်အော်လိုက်ရာ သူ၏ အသံက ပတ်ဝန်းကျင်ကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။ သူ၏ ကောချန်မိစ္ဆာဓား ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရဲ့ကျင်းလန်၏ ဓားနှင့် ချူထျန်းချင်း၏ လှံတို့ကို အလွယ်တကူ ဖြတ်တောက်လိုက်၏။ ကောချန်မိစ္ဆာဓား မှ အားကောင်းသော မီးတောက် ဓားစွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ရဲ့ကျင်းလန်နှင့် ချူထျန်းချင်းတို့၏ ရင်ဘတ်ကို ခုတ်ချလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ထိုနှစ်ဦးစလုံး သွေးများ အန်ချလိုက်ပြီး နောက်သို့ လွင့်စင်သွားကြ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုချန်ယန်က သူ၏ ညာဘက်လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်ပြီး ရှဲ့မင်ကျုံး၏ လေးလံသော သံတင်းပုတ်ကို ထုချလိုက်ရာ ပေါင် ၁၀၀ ကျော် အလေးချိန်ရှိသော သံတင်းပုတ်မှာ ကွေးသွားပြီး ရှဲ့မင်ကျုံး၏ ရင်ဘတ်ကို ဝင်ဆောင့်သွားစေခဲ့သည်။ အရိုးများ ကျိုးကြေသွားသည့် အသံကိုသာ ကြားလိုက်ရပြီး ရှဲ့မင်ကျုံးမှာ ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်သွားခဲ့ပေ၏။

လုချန်ယန်၏ နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေသော ကူမော့နှင့် လျှိုရိုဟုန်တို့သည် ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာလိုက်ကြသည်။

သို့သော်လည်း လုချန်ယန်က ပို၍ပင် မြန်ဆန်နေခဲ့၏။ သူ၏ လက် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်နှင့်အတူ ကောချန်မိစ္ဆာဓား မှာ ချက်ချင်းပင် အပိုင်းအစ ၁၂၈ ခု အဖြစ် ကြေမွသွားပြီး နွေရာသီ ညကောင်းကင်ယံတွင် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားသော စူးရှတောက်ပသည့် ဥက္ကာပျံ မိုးစက်များကဲ့သို့ပင်။ ယှဉ်ပြိုင်၍မရနိုင်အောင် ထက်မြက်သော ရောင်ဝါတစ်ခုနှင့်အတူ ထိုအပိုင်းအစများသည် အလွန် လှပသော်လည်း သေစေနိုင်သော စက်ဝန်းခြမ်းတစ်ခုပုံစံဖြင့် ကူမော့နှင့် လျှိုရိုဟုန်တို့၏ နောက်သို့ ဝိုင်းပတ်သွားကာ သူတို့ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

အခြေအနေ ဆိုးရွားနေသည်ကို မြင်သောအခါ လျှိုရိုဟုန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။ သူ၏ဝတ်ရုံ လက်စွပ်ကို ချက်ချင်း ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ ကောင်းကင်ပိုးချည် ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကာ သူ့ရှေ့တွင် ထိုးဖောက်မရနိုင်သော အကာအကွယ်တစ်ခုကို ချက်ချင်း ယက်လုပ်လိုက်ပေသည်။

သို့သော် ကောချန်မိစ္ဆာဓား ၏ အပိုင်းအစများမှာ အလွန် ထက်မြက်လှသဖြင့် ဖွဖွလေး ထိလိုက်ရုံဖြင့် ကောင်းကင်ပိုးချည် အကာအကွယ်မှာ စက္ကူကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ပြတ်တောက်သွားခဲ့၏။ လျှိုရိုဟုန်မှာ တစ်ခဏမျှပင် နှောင့်နှေးခြင်း မပြုရဲဘဲ သူ၏ ထိပ်တန်း ခြေလှမ်းသိုင်းပညာရပ်ကို အသုံးပြုကာ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာဖြင့် တောက်ပနေသော ဓားသွားများကြားတွင် ယက်ကန်းစင်ကဲ့သို့ ရှောင်တိမ်းနေခဲ့သည်။

သို့သော် သူ မြန်ဆန်လှသော်လည်း အပိုင်းအစများ၏ အမြန်နှုန်းကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ယှဉ်နိုင်မည်နည်း။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မရေမတွက်နိုင်သော သွေးထွက်ပေါက်များဖြင့် ဖောက်ထွင်းခံလိုက်ရပြီး သွေးများ နေရာအနှံ့ ပန်းထွက်လာကာ သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ အသက်မပါတော့ဘဲ လဲကျသွားတော့၏။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် အပိုင်းအစများ၏ တစ်ဝက်ခန့်မှာ ကူမော့ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ လင်းရှီး ဓား ကို လျင်မြန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်ရင်းနှင့် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နောက်ဆုတ်နေခဲ့၏။ ဓားအလင်းရောင်များ အရပ်မျက်နှာ အားလုံးတွင် တောက်ပနေပြီး ထိုးဖောက်မရနိုင်သော အတားအဆီးတစ်ခုကို ဖန်တီးထားခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ညာဘက်လက်မှ မရီဒါန်းခြောက်သွယ် နတ်ဘုရားဓား သုံးချောင်း၏ ဓားစွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဓားဝင်္ကပါ တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ကောချန်မိစ္ဆာဓား အပိုင်းအစ မိုးပေါက်များနှင့် ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားပြီး ချွင်ချွင် မြည်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

သို့သော်လည်း ကောချန်မိစ္ဆာဓား ၏ အပိုင်းအစများမှာ အလွန် ထက်မြက်ပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင် အားကောင်းလှပေသည်။ ခဏအကြာမှာပင် နာမည်ကျော် လင်းရှီး ဓား မှာ မရေမတွက်နိုင်သော အပိုင်းအစများအဖြစ် အတင်းအကျပ် ခုတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားခဲ့၏။ ကူမော့သည် ကောချန်မိစ္ဆာဓား ၏ နောက်ဆုံး အပိုင်းအစကို ရိုက်ချလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ လင်းရှီး ဓား မှာ တစ်ပေပင် မရှည်တော့ချေ။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကောချန်မိစ္ဆာဓား ၏ အပိုင်းအစများသည် လေထဲတွင် ထူးဆန်းသော စက်ဝန်းခြမ်းများကို ရေးဆွဲကာ အသိုက်သို့ ပြန်လာသော မောပန်းနေသည့် ငှက်များကဲ့သို့ ပြန်လာကြပြီး ဓားတစ်လက်အဖြစ် ချက်ချင်း ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းသွားကာ လုချန်ယန်၏ လက်ထဲတွင် ခိုင်မြဲစွာ ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

ကွင်းပြင်ကြီးမှာ သေမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။

ရဲ့ကျင်းလန်နှင့် ချူထျန်းချင်းတို့သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ခဏတာ ရုန်းကန်နေခဲ့သော်လည်း မထနိုင်ခဲ့ကြချေ။ သူတို့သည် မူလက နံ့သာတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်တစ်ဝက်လောက် တောင့်ခံထားရန် စီစဉ်ထားခဲ့သော်လည်း တိုတောင်းသော အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်မှုလေးသာ ဖြစ်ခဲ့ပေ၏။ တံခါးခြောက်ချပ် ၏ ထောက်လှမ်းရေးမှူးချုပ် နှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးဖြစ်သော လျှိုရိုဟုန်မှာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး ရှဲ့မင်ကျုံးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေကာ အသက်ရှင်သေဆုံးမှုကို မသိရချေ။

ဆုတ်ခွာသွားပြီးဖြစ်သော တံခါးခြောက်ချပ် ထောက်လှမ်းရေးမှူးများမှာ တင်းမာနေပုံရပြီး ပြန်လည် စုဝေးလာကြ၏။

လုချန်ယန်က သူ၏ ဓားကို ကူမော့ဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး ပြောသည်

"ကူမော့... ငါ ပြောတာ မှန်တယ်... မင်းရဲ့ စွမ်းအားက လောကရဲ့ ထိပ်ဆုံး ငါးယောက်ထဲမှာ ပါဝင်ဖို့ လုံလောက်တယ်... မင်း ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ သေရတာတော့ နှမြောစရာပဲ... မင်းမှာ နောက်ထပ် ဆယ်နှစ်... မဟုတ်ဘူး... ငါးနှစ်လောက်သာ အချိန်ရှိဦးမယ်ဆိုရင် ငါက လောကရဲ့ နံပါတ်တစ် ဆိုတဲ့ နေရာကို ဆက်ပြီး ထိန်းထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... အင်း... တကယ်ကို နှမြောစရာပဲ..."

ကူမော့သည် သူ၏ လက်ထဲမှ ကျိုးနေသော လင်းရှီး ဓား ကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး လက်လှမ်းလိုက်ရာ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အဝေး၌ ပုန်းနေသော ကူချူတုန်းက နားလည်မှုရှိစွာဖြင့် ဆောင်းဦးရေယဉ်ဓား ကို ပစ်လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ၎င်းမှာ ကူမော့၏ လက်ထဲသို့ ပျံသန်းရောက်ရှိလာခဲ့၏။

"သခင်ကြီး လု... ခင်ဗျားက ကျွန်တော် ကြုံဖူးသမျှ အစွမ်းအထက်ဆုံး ရန်သူဆိုတာ အမှန်ပါပဲ... ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို သတ်နိုင်တယ်လို့ ပြောဖို့ကတော့ စောလွန်းနေပါသေးတယ်..." ကူမော့က ဆောင်းဦးရေယဉ်ဓား ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

လုချန်ယန်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ငါ့ရဲ့ အစွမ်းအကုန်တောင် မသုံးရသေးဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်လည်း အစွမ်းအကုန် မသုံးရသေးပါဘူး..."

ကူမော့က အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"လုချန်ယန်..."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရုတ်တရက် ကျိုးချင်းဖုန်းသည် နတ်လက်နက်စံအိမ် ၏ အဝင်ဝမှ ပြေးလာပြီး ဟစ်အော်လိုက်သည်။

"ဒါ ဘာလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်စမ်း..."

စကားပင် မဆုံးသေးမီ ကျိုးချင်းဖုန်းက တောက်ပနေသော ပုတီးစေ့တစ်လုံးကို ပစ်လွှတ်လိုက်၏။ ၎င်းမှာ တင်းချန် ဆရာတော် ချန်ရစ်ခဲ့သော ရှေးဟောင်းဗုဒ္ဓအမွေအနှစ် ပင် ဖြစ်ပေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထို အမွေအနှစ် က လေထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားပြီး ၎င်း၏ စူးရှတောက်ပသော အလင်းရောင်များက ပူပြင်းသော နေမင်းကြီးကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပနေခဲ့သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဖုန်မှုန့်လုံးကြီးများ ပြန့်နှံ့သွားပြီး ထူးဆန်းစွာပင် ဤဖုန်မှုန့်များက စုစည်းလိမ်ယှက်သွားကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖြတ်သန်းသွားသော ကျယ်ပြန့်သည့် နဂါးငွေ့တန်းကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေပြီး အထဲတွင် တောက်ပသော ကြယ်များ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေခဲ့၏။ အာရုံထဲတွင် တည်ငြိမ်ပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော ဗုဒ္ဓနိုင်ငံတော်ကြီးတစ်ခု မှေးမှိန်စွာ ပေါ်လာပြီး အဆောက်ဦးများနှင့် မျှော်စင်များမှာ ညီညွတ်စွာ စီရီထားကာ သန့်စင်သော တိမ်တိုက်များက ၎င်းတို့ကြားတွင် ရစ်ဝဲနေခဲ့ပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဗုဒ္ဓဘာသာ ဓမ္မတေးများ ရွတ်ဖတ်သံက ညင်သာစွာ လွင့်ပျံလာပြီး အသံမှာ ငြိမ်းချမ်းကာ သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းပြီး နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကို ဖြတ်ကျော်လာသည့်အလား အဆုံးမရှိသော ကရုဏာတရားများကို သယ်ဆောင်လာခဲ့၏။ ဓမ္မတေး ရွတ်ဖတ်သံကို ကြားရသောအခါ အနီးနားရှိ လူများအားလုံး အတွင်းစိတ် ငြိမ်းချမ်းမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး လောကရှိ အရာအားလုံး၏ အညစ်အကြေးများ ဆေးကြောခံလိုက်ရကာ သန့်စင်ပြီး အပြစ်အနာအဆာကင်းကာ လှပပြီး တည်ငြိမ်သွားသည့်အလားပင်။

သို့သော် လုချန်ယန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြေးဝါရောင် အကြေးခွံများမှာ တရှဲရှဲ မြည်သံနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ အရေပြားထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ယခင်က ပူလောင်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရေပြား ပြန်လည်ပေါ်လာပြီး သူ၏ အတွင်းမှ ဆူပွက်ကာ လှိုင်းထနေသော သွေးများမှာ ချက်ချင်းပင် ငြိမ်သက်သွားကာ ထိုနေရာတွင် အေးခဲသွားသည့်အလားပင်။

ပုံမှန်အားဖြင့် မိစ္ဆာရောင်ဝါများနှင့် ဂနာမငြိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော ကောချန်မိစ္ဆာဓား ပင်လျှင် ဤအခိုက်အတန့်တွင် လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။ ဓားပေါ်ရှိ လိမ့်ဆင်းနေသော မီးတောက်များမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ၎င်း၏ မိစ္ဆာရောင်ဝါများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ကျိုးချင်းဖုန်းက ဟစ်အော်လိုက်သည် ။

"လုချန်ယန်... ခင်ဗျားက အနှစ်လေးဆယ်လောက် ရေမြောင်းထဲက ကြွက်တစ်ကောင် ဖြစ်နေခဲ့ရင်တောင် တင်းချန် ဆရာတော် ကို ရှုံးခဲ့တာပဲ... ကြွက်က ကြောင်ကို ကြောက်သလို ခင်ဗျားက တင်းချန် ဆရာတော် ကို ကြောက်နေတာလေ... ခင်ဗျားက လောကရဲ့ နံပါတ်တစ် ဖြစ်ချင်သေးတာလား... လောကရဲ့ နံပါတ်တစ်ဆိုတာ သွားသေလိုက်..."

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း..."

လုချန်ယန်သည် ကျိုးချင်းဖုန်း၏ သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ ကာကွယ်မှုများ ပြိုလဲသွားသည့်အလားပင်။ သူက ဟစ်အော်လိုက်သည်

"ငါ သူ့ကို ဘယ်တုန်းကမှ မကြောက်ခဲ့ဘူး... အဲဒီ ကူဟွာထုံ က ဘာကောင်မို့လို့လဲ... ငါ သူ့ကို ဘယ်တုန်းကမှ မကြောက်ခဲ့ဘူး... သူ ငါ့ကို မယှဉ်နိုင်ဘူး... သူ ငါ့ကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ မယှဉ်နိုင်ဘူး..."

"မင်းတို့ ဘာသိလို့လဲ... မင်းတို့လို သာမန်လူတွေက ဘာသိလို့လဲ... ချီလင်ရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအား မပါရင်တောင်... ဒီ ကောချန်မိစ္ဆာဓား မပါရင်တောင်... ငါက လောကရဲ့ နံပါတ်တစ်ပဲ..."

အခန်း ၁၆၆: ယီ ဓားသိုင်း ဖြင့် လုချန်ယန်အား သတ်ဖြတ်ခြင်း

လုချန်ယန်မှာ ဒေါသထွက်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် သွေးကြောများ ယှက်သန်းသွားကာ ဒေါသထွက်နေသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ သူသည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ရွေ့လျားသွားပြီး သူ၏ ကောချန်မိစ္ဆာဓား က လေကိုခွဲကာ လေချွန်သံမြည်လျက် ကျိုးချင်းဖုန်းဆီသို့ လွှမ်းမိုးနိုင်သော အင်အားဖြင့် ရိုက်ခတ်သွားခဲ့၏။

ဤတိုက်ခိုက်မှုမှာ သူ၏ ဒေါသများ စုစည်းထားခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ အင်အားကို တားဆီး၍မရနိုင်ဘဲ ဓားအလင်းရောင်များ တောက်ပကာ ပတ်ဝန်းကျင် လေထုကို နှစ်ပိုင်း ခွဲဖြတ်လိုက်မည့်အလားပင်။

သို့သော် သူ၏ ဓား မကျဆင်းမီမှာပင် ကူမော့က သူ၏ ဓားဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်၏။ ဒေါသထွက်နေသော လုချန်ယန်သည် သူ၏ ဓားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ကူမော့ဆီသို့ ခုတ်ချလိုက်သည်။

ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ နားကွဲမတတ် ချွင် ဟူသော အသံကြီးက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်း၏ နားများကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့၏။

ဓားများ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားသော နေရာတွင် ဥက္ကာပျံတစ်စင်းက လကို ဝင်တိုက်မိသကဲ့သို့ မီးပွားများ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားပြီး သေးငယ်သော မီးပွားများမှာ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပိုးစုန်းကြူးများ ကခုန်နေသည့်အလားပင်။

အားကောင်းသော ရိုက်ခတ်မှုက ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ လိမ့်ဆင်းလာပြီး သူတို့၏ ခြေအောက်ရှိ မြေပြင်မှာ အင်အားကို မခံနိုင်တော့ဘဲ တကျွတ်ကျွတ် မြည်ကာ အနည်းငယ် နိမ့်ဆင်းသွားပြီး သေးငယ်သော အက်ကွဲကြောင်းများ ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ အပြင်ဘက်သို့ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့သည်။

လုချန်ယန်၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသကြောင့် ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ ဟစ်အော်လိုက်ကာ သူ၏ ညာဘက်လက်သီးမှာ လေချွန်သံနှင့်အတူ ကူမော့၏ မျက်နှာဆီသို့ တားဆီး၍မရသော အရှိန်ဖြင့် တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားခဲ့၏။ လက်သီးမှ လေမှာ လေထုကို ဆွဲဖြဲပစ်မည့်အလားပင်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကူမော့သည် ရုတ်တရက် စွမ်းအင်များကို စုစည်းလိုက်ပြီး သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်သီးဖြင့် ချက်ချင်း ထိုးချလိုက်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အားကောင်းပြီး ပူလောင်သော ရောင်ဝါတစ်ခု သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့၏။ ၎င်းမှာ နေမင်းအစစ်အမှန်ချီ ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ကူမော့၏ လက်သီးပေါ်တွင် မီးတောက်များ မြင့်တက်လာပြီး ပြင်းထန်သော အပူရှိန်က ပတ်ဝန်းကျင် လေထုကို ပုံပျက်သွားစေကာ လေဟာနယ်ထဲမှ သေးငယ်သော နေမင်းလေးတစ်စင်း ပေါ်လာသည့်အလားပင်။

နားကွဲမတတ် "ဝုန်း" ဟူသော အသံကြီးနှင့်အတူ လက်သီးနှစ်ဖက်မှာ ပြင်းထန်စွာ ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားပြီး အမြောက်ဆန် နှစ်ခု အတူတကွ ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ပင်။

တစ်ခဏမျှ အချိန်များ ရပ်တန့်သွားသည့်အလား ဖြစ်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောက်တုံးများနှင့် တိုင်များမှာ အားကောင်းသော တုန်ခါမှုလှိုင်းကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ယိမ်းယိုင်သွားခဲ့၏။

အားကောင်းသော ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် လုချန်ယန်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏ ခြေထောက်များက မြေပြင်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော မြောင်းများကို ဖန်တီးလိုက်ကာ ခြေလှမ်းပြန်လည်ခိုင်မာစေရန် ခြေနှစ်လှမ်းခန့် နောက်ဆုတ်သွားရပေသည်။

ကူမော့၏ လက်ထဲရှိ ဆောင်းဦးရေယဉ်ဓား ကို ကြည့်လိုက်ရာ လုချန်ယန်၏ ကြမ်းတမ်းပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းသော တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ၎င်း၏ ထက်မြက်သော ဓားသွားပေါ်တွင် အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော အက်ရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့၏။ ကောချန်မိစ္ဆာဓား ၏ ကြမ်းတမ်းသော ရောင်ဝါကို ဖိနှိပ်ထားသော်လည်း ၎င်း၏ မူလ ထက်မြက်မှုမှာ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ ဆောင်းဦးရေယဉ်ဓား မှာ ၎င်း၏ ခေတ်တွင် နာမည်ကျော် ဓားတစ်လက် ဖြစ်ပြီး သာမန် လက်နက် မဟုတ်ချေ။ သို့သော်လည်း ကောချန်မိစ္ဆာဓား နှင့် ယှဉ်လျှင်မူ လုံးဝ ခြားနားသော အဆင့်တစ်ခုတွင် ရှိနေပေသည်။

မျက်လုံးများ သွေးကြောယှက်သန်းနေသော လုချန်ယန်က ကူမော့ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ဟစ်အော်လိုက်သည်

"မင်းက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ သေဖို့ ကံပါလာတာလို့ ငါ ပြောခဲ့သားပဲ... ဒီနေ့ မင်း ငါ့လက်ချက်နဲ့ သေရမယ်..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ဟစ်အော်လိုက်သည် ။

"ညီအစ်ကိုကူ... သူ့ကို မကြောက်နဲ့... လုချန်ယန်ရဲ့ ချီလင်မြင့်မြတ်သွေး က အမွေအနှစ်နဲ့ ဖိနှိပ်ခံထားရလို့ သူ အားနည်းနေပြီ... သူက တင်းချန် ဆရာတော် ကို ကြောက်လန့်နေတာလေ... လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်လေးဆယ်က တင်းချန် ဆရာတော် က သူ့ကို ကျော်တက်တော့မယ်လို့ ခံစားလိုက်ရလို့ သူက ကောချန်မိစ္ဆာဓား ကို အလျင်စလို သွန်းလုပ်ခဲ့ပြီး အဆုံးမှာတော့ မိစ္ဆာဝင်တာကို ခံလိုက်ရတာ..."

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း..."

လုချန်ယန်က ရူးသွပ်စွာ ဟစ်အော်လိုက်၏။

ကျိုးချင်းဖုန်းက ဆက်လက် လှောင်ပြောင်နေခဲ့သည်။

"အခု အနှစ်လေးဆယ်လောက် အသက်ကို ဖက်တွယ်ထားပြီးနောက်မှာ ချီလင်မြင့်မြတ်သွေး အပြည့်အဝ မဖွဲ့စည်းခင်အထိ သူက အသံတစ်သံမှ မထွက်ရဲဘဲ နောက်ကွယ်ကနေ ကြံစည်ဖို့ပဲ ရဲတာလေ... တင်းချန် ဆရာတော် က မနေ့က သေသွားတော့မှ ဒီနေ့မှ သူက ထွက်လာရဲတာ... ဒါပေမဲ့ သေသွားရင်တောင်မှ တင်းချန် ဆရာတော် က သူ့ကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်သေးတယ်ဆိုတာကို သူ ဘယ်တုန်းကမှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ဘူး ဟားဟားဟား..."

"ငါ မင်းကို သတ်မယ်..."

လုချန်ယန်က ဟစ်အော်လိုက်ရာ သူ၏ အသံမှာ သွေးပျက်စရာကောင်းသော အော်ဟစ်သံဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင် လေထုကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့၏။ သူ၏ အသံထဲမှ အဆုံးမရှိသော မုန်းတီးမှုက လူတိုင်း၏ ကျောရိုးကို စိမ့်သွားစေခဲ့သည်။

စကားပင် မဆုံးသေးမီ သူသည် သူ၏ ခြေထောက်ကို ဆောင့်လိုက်ရာ မြေကြီးကို ချက်ချင်း အက်ကွဲသွားစေခဲ့၏။ သူသည် အနက်ရောင် လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ရွေ့လျားသွားပြီး တောက်ပနေသော သူ၏ ဓားရှည်မှာ လင်းလက်သွားကာ ကျိုးချင်းဖုန်းဆီသို့ လွှမ်းမိုးနိုင်သော အင်အားဖြင့် ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

ဓားအလင်းရောင် တောက်ပသွားပြီး လေကို ခွဲဖြတ်သွားချိန်တွင် တရှဲရှဲ မြည်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ကူမော့လည် တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့ချေ။ သူ၏ ခြေဖျားများဖြင့် မြေပြင်ကို ဖွဖွလေး ထိလိုက်ရာ မိုးမခအဆုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ပေါ့ပါးစွာ မြင့်တက်သွားခဲ့၏။ ဆောင်းဦးရေယဉ်ဓား က ကျက်သရေရှိပြီး ချောမွေ့သော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် လွင့်ဝဲနေကာ ရေထဲမှ ထွက်လာသော နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လုချန်ယန်၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

ကျိုးချင်းဖုန်း၏ အစောပိုင်းက လုချန်ယန်အပေါ် လှောင်ပြောင်မှုများမှာ သူ၏ တည်ငြိမ်မှုကို ချိုးဖျက်ရန်နှင့် သူ့အတွက် တိုက်ခိုက်ရန် ပြီးပြည့်စုံသော အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖန်တီးပေးရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သိပေ၏။

သူ လုချန်ယန်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကူမော့၏ ညာဘက်လက်က လက်ချောင်းသိုင်းကွက်များကို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ထက်မြက်သော မရီဒါန်းခြောက်သွယ် နတ်ဘုရားဓား စွမ်းအင် သုံးခုက သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှ ဟိန်းဟောက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုဓားစွမ်းအင်များမှာ သိပ်သည်းပြီး နောက်မဆုတ်ဘဲ လုံးဝနီးပါး ဒြပ်ရှိအရာများကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ တားဆီး၍မရသော အင်အားဖြင့် လုချန်ယန်ကို ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်လိုက်၏။

ဓားစွမ်းအင် သုံးခုမှာ လုချန်ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချက်ချင်း ခုတ်ဖြတ်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။ လုချန်ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မီးခိုးငွေ့များကဲ့သို့ ရုတ်တရက် လွင့်စင်သွားပြီး သိပ်သည်းသော အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ မူလက မြေပြင်ပေါ်တွင် ကျရောက်နေသော အရိပ်မှာ ထူးဆန်းစွာ လိမ်ကောက်သွားပြီး မြင့်တက်လာကာ ချက်ချင်းပင် အသက်ရှင်နေသော လူတစ်ယောက်... လုချန်ယန် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်လာခဲ့ပေသည်။

ယခုအခါ သူသည် ကူမော့၏ အရှေ့တည့်တည့်တွင် ရောက်နေပြီ ဖြစ်၏။ ကူမော့၏ စွမ်းအားများ ကုန်ဆုံးနေပြီး စွမ်းအားသစ်များ မထုတ်လုပ်နိုင်သေးသည့် အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အဆုံးမရှိသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် စိတ်ဆန္ဒများ ပြည့်နှက်နေသော သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားရှည်မှာ ကူမော့၏ ခေါင်းဆီသို့ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ခုတ်ချလာခဲ့သည်။ ဤတိုက်ခိုက်မှုမှာ ရုတ်တရက်လွန်းလှသဖြင့် ကူမော့ အချိန်မီ မရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ချေ။ ကြည်လင်သော "ဂျွတ်" ဟူသော အသံနှင့်အတူ ဆောင်းဦးရေယဉ်ဓား မှာ ဤတိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်တည်းဖြင့် နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားခဲ့ပေ၏။

အောင်မြင်စွာ တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့သော လုချန်ယန်သည် လျော့ပါးသွားမည့် အရိပ်အယောင် မပြခဲ့ချေ။ အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ သူသည် သူ၏ ဓားရှည်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ ကူမော့ကို ရူးသွပ်စွာ ခုတ်ပိုင်းနေခဲ့သည်။ တိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်ချင်းစီတွင် အားကောင်းသော လေပြင်းများ ပါဝင်နေပြီး လေထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေဆင်နှာမောင်းများကို ဖန်တီးနေခဲ့၏။ ဤလေဆင်နှာမောင်းများ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် သဲများနှင့် ကျောက်တုံးများ လွင့်စင်သွားပြီး သစ်ပင်များ အမြစ်မှ ကျွတ်ထွက်သွားကာ မြေပြင်မှာ နက်ရှိုင်းပြီး အောက်ခြေမရှိသော မြောင်းများဖြင့် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပေသည်။

"ချီလင်ရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအား မပါရင်တောင် ငါက လောကရဲ့ နံပါတ်တစ်ပဲလို့ ငါ ပြောခဲ့သားပဲ... ကူဟွာထုံ က ဘာကောင်မို့လို့လဲ..."

လုချန်ယန်က ရူးသွပ်စွာ ဟစ်အော်လိုက်ပြီး ကူမော့ကို ခုတ်ပိုင်းနေစဉ် သူ၏ ဓားမှာ ရူးသွပ်စွာ တောက်ပနေခဲ့၏။ သူ၏ ဓားရှည်မှာ ရူးသွပ်စွာ လွင့်ဝဲနေပြီး ၎င်း၏ တောက်ပမှုများမှာ လိမ့်ဆင်းလာသော အနက်ရောင် လှိုင်းတံပိုးများကဲ့သို့ ကူမော့အပေါ်သို့ လှိုင်းတစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြုတ်ကျလာခဲ့သည်။

လေပြင်းများ တိုက်ခတ်ကာ သဲများနှင့် ကျောက်တုံးများ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားပြီး မြေပြင်မှာ ထိတ်လန့်ဖွယ် မြောင်းများအဖြစ် ခုတ်ပိုင်းခံလိုက်ရကာ အပင်များမှာ ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ကြေမွသွားခဲ့ပေ၏။

ဆောင်းဦးရေယဉ်ဓား ကျိုးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကူမော့သည် ထပ်မံ တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ ကျိုးနေသော တစ်ဝက်ကို ပေါ့ပါးစွာ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ ရောင်ဝါမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။ သူသည် သူ၏ နေမင်းအစစ်အမှန်ချီ ကို အစွမ်းကုန် အသက်သွင်းလိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မီးတောက်များဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသည့်အလား မီးတောက်နီရောင် အလင်းဖြင့် တောက်ပနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သိုင်းလောကတစ်ခွင် နာမည်ကျော်ကြားသော ဒဏ္ဍာရီလာ နဂါးနိုင်လက်ဝါးဆယ့်ရှစ်ကွက် ကို ထုတ်သုံးလိုက်ပေ၏။

လှုပ်ရှားမှုများမှာ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်ပြီး လက်ဝါးများက ရုတ်တရက် မထင်မှတ်ထားသော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ချိန်တွင် လေချွန်သံကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ဝါးရိုက်ချက် အင်အားမှာ ထက်မြက်ပြီး အားကောင်းလှကာ ပြိုကျလာသော တောင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ လုချန်ယန်ကို ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်လိုက်၏။

သို့သော် ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ထပ်မံ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပေသည်။

လုချန်ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မီးခိုးငွေ့များကဲ့သို့ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အရိပ်များ စတင် လှုပ်ရှားလာပြီး တဖြည်းဖြည်း ဒြပ်ရှိအရာများ ဖြစ်လာပုံရသည်။

ကူမော့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ လေးနက်သွားခဲ့၏။ သူသည် လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လက်ဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်ကာ အားကောင်းသော လက်ဝါးရိုက်ချက် အတော်များများကို ထုတ်သုံးလိုက်သော်လည်း တစ်ချက်စီတိုင်းက ပုံရိပ်ယောင် အရိပ်များကိုသာ ထိမှန်ခဲ့သည်။

တိုက်ခိုက်မှု မအောင်မြင်သောအခါ ကူမော့သည် နောက်ဆုတ်မှု အရှိန်ကို အသုံးပြုကာ သူ၏ ဟန်ပန်ကို လျင်မြန်စွာ ချိန်ညှိလိုက်ပေ၏။

သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး အတွင်းအားများ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်သွားကာ လက်ချောင်းများက ဓားပုံစံ ဟန်ပန်တစ်ခု ဖန်တီးလိုက်ပြီး သူ၏ ရောင်ဝါကို အလွန်တရာ ပေါ့ပါးလွတ်လပ်ပြီး လောကနှင့် မသက်ဆိုင်သည့် အရာတစ်ခုအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

ထို လျှပ်တစ်ပြက် အချိန်လေးအတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ လေထုမှာ ပြောင်းလဲသွားသည့်အလားပင်။ ကူမော့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ မျက်မြင်မရသော စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် ဆွဲငင်ခံရသည့်အလား ထူးဆန်းသော ရောင်ဝါတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။

ထိုရောင်ဝါအတွင်းတွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးသည် စစ်တုရင်ခုံတစ်ခုအဖြစ် ပေါ်လာပြီး အရာအားလုံးက အထူး စည်းချက်တစ်ခုဖြင့် လွှမ်းခြုံထားကာ စစ်တုရင်ပွဲ တစ်ပွဲမှ အရုပ်များ ဖြစ်သွားသည့်အလားပင်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကူမော့သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေပုံရပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို စစ်တုရင်ခုံအဖြစ် အသုံးပြုကာ အရာအားလုံးကို စစ်တုရင်ရုပ်များအဖြစ် အသုံးပြုနေခဲ့သည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ပေါင်းစပ်သွားပြီး လူနှင့် သဘာဝတရားကြား အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော သဟဇာတဖြစ်မှု အခြေအနေတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။

သူ၏ မျက်လုံးများတွင် လွတ်ကင်းပြီး တည်ငြိမ်အေးချမ်းသည့် အေးချမ်းမှုတစ်ခု ပေါ်လွင်နေပြီး သူ၏ ဓားလက်ချောင်းများမှာ ပေါ့ပါးစွာ လှုပ်ရှားနေကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဟု ထင်ရသော်လည်း အဆုံးမရှိသော နက်နဲသည့် အဓိပ္ပာယ်များ ပါဝင်နေပေသည်။ ဓားလက်ချောင်း လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုစီတိုင်းက စစ်တုရင်ခုံပေါ်တွင် အရေးကြီးသော အရုပ်တစ်ခုကို ချထားသကဲ့သို့ပင် အားစိုက်ထုတ်စရာ မလိုပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ လျှို့ဝှက် ဗျူဟာများကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး ကြိုတင် တိုက်ခိုက်ကာ အခြေအနေ တစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားပေ၏။

လုချန်ယန်သည် သူ့ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်း ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားတစ်ခုက သူ့ကို ထူးဆန်းသော ကမ္ဘာတစ်ခုထဲသို့ ဆွဲသွင်းသွားသည့်အလားပင်။ ဤနေရာတွင် ကြွယ်ဝသော ဓားစိတ်ဆန္ဒတစ်ခုက အရာအားလုံးကို လွှမ်းခြုံထားပြီး ပတ်ဝန်းကျင် မြင်ကွင်းမှာ တစ်ခါတစ်ရံ ရှင်းလင်းကာ တစ်ခါတစ်ရံ ဝေဝါးနေပြီး ကူမော့၏ ဓားလက်ချောင်းများနှင့်အတူ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသည့်အလားပင်။

သူ ထိတ်လန့်တကြား ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ဧရာမ စစ်တုရင်ခုံကြီး တစ်ခုပေါ်တွင် သူကိုယ်တိုင် ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ကူမော့က တစ်ဖက်စွန်းတွင် ရပ်ကာ သူ့ကို ငုံ့ကြည့်နေခဲ့၏။

လုချန်ယန်မှာ ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ ကူမော့နှင့် စစ်တုရင် ကစားနေရသည့်အလား ဤအခြေအနေထဲသို့ သူ အတင်းအကျပ် ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရပေ၏။ သူ၏ အတွင်းအား အားလုံးကို စုစည်းလိုက်ပြီး ထိုထူးဆန်းသော အရိပ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် အရပ်မျက်နှာ အားလုံးသို့ ပြေးလွှားသွားသော အရိပ် ငါးခု ခြောက်ခုခန့်ကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် စစ်တုရင်ခုံပေါ်တွင် အဖြူရောင် အရုပ်တစ်ခုကို ချလိုက်သည့်အလားပင်။

သို့သော်လည်း ကူမော့က သူ၏ အဖြူရောင် အရုပ်ကို ဝိုင်းရံထားသော အနက်ရောင် အရုပ် အများအပြားကို ချထားလိုက်၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ့ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး စစ်တုရင်ခုံ ပျောက်ကွယ်သွားကာ အရုပ်များ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ အပျက်အစီးများမှာ အပျက်အစီးများအတိုင်း ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး လူများမှာလည်း အတူတူပင် ဖြစ်ပေ၏။

သို့သော် ကူမော့က ဓားလက်ချောင်း တစ်ခုကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်... မရီဒါန်းခြောက်သွယ် နတ်ဘုရားဓား မှ စန်းယန် ဓား... ထက်မြက်သော ဓားရောင်ဝါတစ်ခုက စူးရှတောက်ပသော ဥက္ကာပျံတစ်စင်းကဲ့သို့ သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်မှ ပျံထွက်သွားပြီး လုချန်ယန်၏ နဖူးကို ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်လိုက်ပေသည်။

ဓားစွမ်းအင် ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ လုချန်ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံနိုင်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။ ထို့နောက် သူ၏ ခေါင်းနောက်ဘက်တွင် သွေးပေါက်ကြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သွေးများနှင့် ဦးနှောက်အနှစ်များ စီးကျလာခဲ့သည်။

"အား..."

လုချန်ယန် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး ပြိုကျတော့မလို ဖြစ်သွားသော်လည်း ကူမော့ မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ ချက်ချင်း မသေဆုံးခဲ့ချေ။

ရုတ်တရက် သူ ဟစ်အော်လိုက်ရာ အသံမှာ အနက်ရှိုင်းဆုံး ငရဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည့်အလား မကျေနပ်မှုများနှင့် ရူးသွပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ဒဏ်ရာရကာ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေသော သားရဲတစ်ကောင်က ခေါင်းမာစွာ ခုခံနေဆဲဖြစ်သကဲ့သို့ အော်ဟစ်သံတိုင်းက သွေးပျက်စရာကောင်းသော အော်ဟစ်သံဖြစ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ငှက်များကို လန့်ဖျပ်သွားစေပြီး ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်များကို တရှဲရှဲ မြည်သွားစေခဲ့၏။

ကူမော့က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ အတွင်းအားများ မြင့်တက်လာကာ သူ၏ လက်မောင်းများဆီသို့ လည်ပတ်သွားပြီး နဂါးနိုင်လက်ဝါးဆယ့်ရှစ်ကွက် မှ "ရေယူနေသော နဂါးနှစ်ကောင်" တိုက်ကွက်ကို ထုတ်သုံးလိုက်ပေသည်။

သူ၏ လက်ဝါးများကို လျင်မြန်စွာ မြှောက်လိုက်ရာ လက်နှစ်ဖက်စလုံးက ဒီရေလှိုင်းတစ်ခု၏ အင်အားကို သယ်ဆောင်လာပြီး နဂါးပုံစံ အတွင်းအားများ လက်ဖဝါးများတွင် မှေးမှိန်စွာ မြင်တွေ့နေရကာ လုချန်ယန်၏ ခေါင်းကို လွှမ်းမိုးနိုင်သော အင်အားဖြင့် ရိုက်ချလိုက်၏။

ကျဉ်းမြောင်းသော နေရာအတွင်းတွင် ကြည်လင်သော ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီး ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ လုချန်ယန်၏ ခေါင်းမှာ ရင့်မှည့်ပြီး ပေါက်ကွဲသွားသော ဖရဲသီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး အနီရောင်နှင့် အဖြူရောင် အရာများ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားခဲ့ပေ၏။

သူ၏ ခေါင်း ပေါက်ကွဲသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဒဏ်ရာများမှ သွေးများ လောင်ကျွမ်းသွားပြီးနောက် စတင် လောင်ကျွမ်းကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားခဲ့သည်။ မီးတောက်များမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သွေးနီရောင် ဖြစ်ပြီး ခုန်ပေါက်ကာ လှိုင်းထနေပြီး တဂျွတ်ဂျွတ် တဖျောက်ဖျောက် မြည်နေခဲ့၏။

ခဏအကြာမှာပင် ပြာပုံတစ်ပုံသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။