ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသော ဝူဟန်

ကောင်းကင်ယံထက်တွင် လူအုပ်စုတစ်စုက လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းနေကြသည်။

သူတို့၏ အရှိန်မှာ အလွန်မမြန်လှသော်လည်း မြင့်မြတ်နယ်မြေကဲ့သို့ နေရာမျိုးတွင် ယခုကဲ့သို့ သွားလာနေခြင်းမှာ လူအများအာရုံစိုက်မိစေရန် တကယ့်ကို ကြွားလုံးထုတ်နေသကဲ့သို့ပင်။

ခေတ္တမျှ ပျံသန်းပြီးနောက် လျိုထျန်းဟုန်မှာ နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာသည်။

သူတို့က ယခု ဟုန်းယွင်တောင်ကို သွားတိုက်ခိုက်တော့မည်ဟု တွေးမိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မသိစိတ်မှ ချွေးစေးများပင် ထွက်လာတော့သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူက ထန်ထျန်းကို မည်သည့်ဖျောင်းဖျစကားမျှ မပြောရဲတော့ပေ။ အစောပိုင်းက တာအိုအရှင် အများအပြားကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် လွင့်ထွက်သွားအောင် လုပ်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းမှာ သူ၏မျက်စိထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် ပြန်လည်ပေါ်လာနေဆဲ ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ရင်ထဲတွင် သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ထန်ထျန်းတွင် အစွမ်းထက်လှသော ဝှက်ဖဲတစ်ခုခု ရှိနေတာလား၊ သို့မဟုတ် သူ၏ ခွန်အားကိုယ်တိုင်ကပင် ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်နေတာလား

ချန်ဝူဟွေ့နှင့် ထန်ထျန်းတို့ တွေ့ဆုံပြီးနောက်ပိုင်း တိမ်တိုက်တောင်၏ အခြေအနေမှာ သိသိသာသာ ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု အရှိန်အဟုန်မှာလည်း သူ၏စိတ်ကူးထက် များစွာ ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။

လျိုထျန်းဟုန်က ရုတ်တရက်ပင် အလွန်ရဲတင်းသော ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်မိသည်။

ထန်ထျန်း၏ ခွန်အားကိုယ်တိုင်ကပင် ဤအဆင့်အထိ ရောက်ရှိနေပြီလား

တာအိုအရှင်လား၊ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက် မြင့်မားတဲ့ အဆင့်လား

ဤသည်ကို တွေးမိရုံနှင့် လျိုထျန်းဟုန်၏ နှလုံးခုန် သံများ မြန်လာရသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ဘဝတွင် အရဲတင်းဆုံး ခန့်မှန်းချက်ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူ့အပြင် တိမ်တိုက်တောင်မှ အခြားအဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်များမှာလည်း အလွန်အံ့ဩတုန်လှုပ်ကာ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေကြသည်။

မူလက သူတို့သည် ထန်ထျန်းနှင့်အတူ လမ်းလျှောက်ထွက်လာခြင်းဟုသာ ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့၏ အမြင်တွင် ထန်ထျန်းက ဝူချန်းနှင့် တရားဝင် ရင်ဆိုင်ရဲလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု ယူဆထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရလဒ်မှာမူ ဝူချန်းနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရုံသာမက သူ့ကို စိတ်ကြိုက် ပညာပေးခဲ့သေးသည်။

ထို့ပြင် အခြေအနေ အရပ်ရပ် ပြောင်းလဲသွားပုံမှာ သူတို့၏ ဦးနှောက်များက လိုက်ပါ မစဉ်းစားနိုင်လောက်အောင်ပင် မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။

ယခုမူ ထန်ထျန်းနောက်သို့ လိုက်ပါကာ ဟုန်းယွင်တောင်သို့ ချီတက်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်များ ရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင်။ အကြောင်းမှာ ဟုန်းယွင်တောင်က အလွန်အစွမ်းထက်ပြီး မြင့်မြတ်နယ်မြေတစ်ခုလုံးတွင် ထိပ်တန်းစာရင်းဝင် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူတို့က လိုက်ပါလာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

အဆုံးမှာတော့ အားလုံးက အမြစ်တစ်ခုတည်းမှ ဆင်းသက်လာကြသူများ မဟုတ်ပါလား။

အားလုံး စုပေါင်းလှုပ်ရှားကြလျှင် နောက်ဆုံးရလဒ်က သိပ်မကောင်းခဲ့လျှင်တောင် တစ်ဖက်လူက သူတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်လိမ့်မည် မဟုတ်ဘဲ ထန်ထျန်း၏ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်သည့် အခွင့်အရေး ရှိနိုင်သေးသည်ဟု သူတို့ တွေးတောနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤကိစ္စကို စတင်ခဲ့သူ ထန်ထျန်းကတော့ ထိုမျှအထိ အများကြီး မစဉ်းစားခဲ့ပေ။

သူက ယခုအချိန်တွင် သာမန်လူသားတို့၏ နားလည်မှု နယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဟုန်းယွင်တောင်က တိမ်တိုက်တောင်နှင့် သိပ်မဝေးလှပေ။ ၁၅ မိနစ်ခန့် ပျံသန်းပြီးနောက် သူတို့က ဟုန်းယွင်တောင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

လူအုပ်စုတစ်စုက ဟုန်းယွင်တောင် အပြင်ဘက်တွင် သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေသည်ကို ထန်ထျန်း လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

သူတို့က အရှိန်မမြန်လှသဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က သတင်း ကြိုပို့ထားခြင်း ဖြစ်ရမည်။

သူတို့ကို မြင်သည်နှင့် ထိုလူအုပ်စုက တိုက်ရိုက် ပျံသန်းလာပြီး တိမ်တိုက်တောင်မှ လူများရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။

“ရပ်လိုက်”

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ ကြည့်ကောင်းပြီး ခန့်ညားသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူက တိမ်တိုက်တောင်မှ လူများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ထန်ထျန်းလက်ထဲတွင် ကြက်ကလေးတစ်ကောင်လို အကိုင်ခံထားရသည့် ဝူချန်းကို ကြည့်ကာ၊ ထို့နောက်မှ အကြည့်ကို လျိုထျန်းဟုန်ထံသို့ ပို့လိုက်သည်။

“လျိုထျန်းဟုန်၊ မင်းတို့ တိမ်တိုက်တောင်ကတော့ လွန်လာပြီနော်”

“ငါ့ညီ ဝူချန်းက တာအို ဖလှယ်ဖို့ သွားတာကို မင်းတို့က သူ့ကို ဒီလိုမျိုး ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်တယ်၊ ဒါက မြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ စည်းမျဉ်းကို ချိုးဖောက်တာပဲ”

“မင်းတို့ ဒီနောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်ကို တွေးဖူးလား”

တိမ်တိုက်တောင်မှ လူအုပ်ကြီးကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း သူက လုံးဝ မကြောက်ရွံ့ဘဲ အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ အမူအရာမှာ ဤကိစ္စကို လျိုထျန်းဟုန်က ဦးဆောင်နေသည်ဟု မသိစိတ်မှ ယူဆနေပုံရသည်။

သို့သော် သူ မထင်ထားသည့်အချက်မှာ သူ၏ မေးခွန်းထုတ်မှုကို လျိုထျန်းဟုန်က မည်သည့်စကားမျှ ပြန်မပြောဘဲ ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်ဖြင့်သာ သူ့ကို ကြည့်နေခြင်းပင်။

ကြာမြင့်စွာ တုံ့ပြန်မှု မရရှိသဖြင့် ထိုလူငယ်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ထပ် မေးရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ထန်ထျန်းက စကားစပြောလာခဲ့သည်။

“မင်းက ဝူချန်း ပြောပြောနေတဲ့ သူ့အစ်ကိုလား၊ နာမည်က ဘယ်သူပါလိမ့်”

ထို့နောက် လျိုထျန်းဟုန်က ချက်ချင်း ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။ “သူက ဝူဟန်ပဲ”

ထန်ထျန်းက “အော်” ဟု တစ်ခွန်းသာ ပြောလိုက်ပြီး ဝူဟန်ကို ပစ္စည်းတစ်ခုအား စစ်ဆေးနေသကဲ့သို့ အပေါ်အောက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။

ဝူဟန်မှာ ထိုအကြည့်ကြောင့် အလွန်နေရခက်သွားပြီး အေးစက်စက် ပြောလိုက်၏။ “ဒါဆို မင်းက မကြာသေးခင်ကမှ နာမည်ကြီးလာတဲ့ ထန်ထျန်းပေါ့”

“မင်း ဝူချန်းကို ဘယ်လိုနည်းလမ်းနဲ့ အနိုင်ယူခဲ့လဲဆိုတာ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ရှုံးတာက ရှုံးတာပဲ၊ ငါတို့ ဟုန်းယွင်တောင်က ဝန်ခံရဲတယ်”

“ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စကတော့ ဒီမှာတင် ပြီးပြီ”

“သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်၊ ငါ ဒီကိစ္စကို ထပ်ပြီး အပြစ်မယူတော့ဘူး”

“မဟုတ်ရင်တော့...”

သူ၏ လေသံမှာ အေးစက်နေပြီး သိသိသာသာ ခြိမ်းခြောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထန်ထျန်းက သူ့ကို ခေတ္တမျှ ငြိမ်၍ ကြည့်နေပြီးနောက် ပခုံးတွန့်ပြကာ လက်ထဲမှ သတိမေ့နေသည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်သော ဝူချန်းကို တိုက်ရိုက် ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ဝူဟန်မှာ တစ်ဖက်လူက ဤမျှ လွယ်လွယ်ကူကူ လွှတ်ပေးလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားသဖြင့် ခေတ္တ ကြောင်သွားပြီးမှ ဝူချန်းကို ဖမ်းလိုက်ရသည်။

သူ၏ညီဖြစ်သူ၏ သနားစရာကောင်းသော ပုံစံကို ကြည့်ပြီး သူက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ရင်ထဲမှ ဒေါသကို အတင်းထိန်းချုပ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက အခြေအနေ သိတတ်သားပဲ”

“ဒါဆို အခု မင်းတို့ ဘယ်ကလာလဲ၊ အဲဒီကိုပဲ...”

သို့သော် သူ စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် ထန်ထျန်းက တိုက်ရိုက် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ဆရာကော”

ထန်ထျန်းက မေးလိုက်၏။

ဝူဟန်မှာ ထပ်မံ ကြောင်အသွားပြန်သည်။ “ဘာပြောတာလဲ”

ထန်ထျန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ “ငါ ဆိုလိုတာက မင်းရဲ့ဆရာ ဟုန်းယွင်က အခု ဘယ်မှာလဲ”

“မင်း သူ့ကို မတွေ့ရတာ လအနည်းငယ်လောက် ရှိပြီမလား”

ဤမေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဝူဟန်၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။

“ထန်ထျန်း၊ မင်းရဲ့ အပြောအဆိုကို ဆင်ခြင်စမ်း”

“ငါ့ဆရာရဲ့ နာမည်ကို တိုက်ရိုက် ခေါ်ရဲအောင် မင်းကို ဘယ်သူက သတ္တိပေးလိုက်တာလဲ”

“မင်းသာ ထပ်ပြီး စော်ကားဦးမယ်ဆိုရင် ဒီနေ့ လျိုထျန်းဟုန် ဒီမှာရှိနေရင်တောင် မင်းကို ဘယ်သူမှ ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

သူက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

သူ့ဆီမှ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများပင် ထွက်ပေါ်လာချေပြီ။

သို့သော် ထန်ထျန်းကတော့ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။

“ဒါဆို မင်းရဲ့ဆရာ နေတဲ့နေရာကိုတော့ မင်း သေချာပေါက် သိမှာပေါ့”

“ငါ့ကို အဲဒီကို လမ်းပြပေးဦး”

ထန်ထျန်းက ပြောလိုက်၏။

ဝူဟန်၏ ရင်ထဲမှ ဒေါသမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်ဝူဟွေ့၏ မျက်နှာကို ထောက်ထားခြင်း မရှိပါက သူသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ခွဲခြားမသိသော ဤလူငယ်ကို သွေးထွက်သံယို ဖြစ်စေမည့် သင်ခန်းစာတစ်ခု အစောကတည်းက ပေးလိုက်ပြီး ဖြစ်လိမ့်မည်။

“ထန်ထျန်း၊ ငါ မင်းကို နောက်ဆုံးအကြိမ် သတိပေးမယ်၊ ထပ်ပြီးတော့ လျှောက်မပြောနဲ့တော့”

“ငါ့ဆရာက မင်း တွေ့ချင်တိုင်း တွေ့လို့ရတဲ့ လူမျိုး မဟုတ်ဘူး”

“မင်းသာ...”

သူ စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် ထန်ထျန်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထပ်မံ ဖြတ်ပြောလိုက်ပြန်သည်။

“မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... ငါက မင်းကို မေးနေတာ မဟုတ်ဘူး”

“ဝူချန်းကို ယူသွားပြီဆိုတော့ မင်းက လာခဲ့ပြီး ငါ့အတွက် လမ်းပြ လုပ်ပေးရမယ်”

“မင်းဆရာရဲ့ နေရာကို ငါ့ကို ခေါ်သွားပေး”

ပြောပြီးနောက် ထန်ထျန်းက စကားများများ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ဝူဟန်ထံသို့ လက်ကို တိုက်ရိုက် ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝူဟန်မှာလည်း ရင်ထဲမှ ဟုန်းဟုန်းတောက်နေသော ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ တာအိုအရှင် တစ်ပိုင်း အော်ရာ ကို ချက်ချင်း ထုတ်လွှတ်လိုက်ကာ ထန်ထျန်းကို သွေးထွက်သံယို သင်ခန်းစာ ပေးရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။

“မင်း တကယ် သေချင်နေတာပဲ”

သူက လျိုထျန်းဟုန်ကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ ဤနေရာက ဟုန်းယွင်တောင်၏ နယ်မြေဖြစ်သလို သူ၏ နောက်ကွယ်တွင်လည်း ဟုန်းယွင်တောင်မှ တာအိုအရှင် အစွမ်းထက်သူများစွာ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထန်ထျန်း၏ လှုပ်ရှားမှုကိုမူ သူက လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။

သို့သော် သူ မထင်ထားသည့်အချက်မှာ သူ စတင် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ယှဉ်ပြိုင်၍မရသော စွမ်းအားကြီးတစ်ခုက သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံထားလိုက်ခြင်းပင်

ထို့နောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သူကိုယ်တိုင် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ထန်ထျန်း ရှိရာဘက်သို့ ပျံသန်းသွားသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝူဟန်မှာ ရင်ထဲတွင် အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး တာအိုအရှင် တစ်ပိုင်း ခွန်အားအားလုံးကို ထုတ်သုံးကာ ထိုထူးဆန်းပြီး အစွမ်းထက်လှသော စွမ်းအားကို ခုခံရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် ကံဆိုးသည်မှာ သူ မည်မျှပင် ရုန်းကန်ပါစေ မည်သည့် ထိရောက်သော ပြန်လည်ခုခံမှုကိုမျှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူ လုပ်နိုင်သည်မှာ ထန်ထျန်း၏ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ဆန့်ထုတ်ထားသော လက်ဝါးကြီးဆီသို့ သူ့ကိုယ်က တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်သွားသည်ကိုသာ ကြည့်နေနိုင်တော့သည်။

ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ထိတ်လန့်မှုကြီးတစ်ခုက ဝူဟန်၏ ရင်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာတော့သည်