ဘော့စ်ချီ ရေးတဲ့ ပုံပြင်ကို ဘယ်သူယုံသွားတာလဲ ၂

"နတ်ဆိုးတစ်သောင်းခန်းမ ပဲ။" ကျိကျင့်ရှီးသည် ကျစ်ရှန်းနှင့် ရုတ်တရက် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြ၏။ ထိုကဲ့သို့သော ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သည့် ကျွမ်းကျင်မှုမျိုးကို သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ယခင်ကမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးကြသည်။

ဤအခိုက်အတန့်မတိုင်မီကဆိုလျှင်၊ သူတို့၏ ခွန်အားဖြင့်ပင် ထိုအနက်ရောင်လင်းတန်းကို ရှာတွေ့နိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ၊ ရှန်းယီပင်လျှင် ၎င်း၏ လမ်းကြောင်းကို ခြေရာခံနိုင်နေပြီဖြစ်ရာ၊ ဤနတ်ဆိုးများသည် သူတို့၏ ခြေရာများကို ဖုံးကွယ်ရန် တစ်ခါမျှစိတ်ကူးမရှိဘဲ မည်မျှပင်သက်တောင့်သက်သာနှင့် မောက်မာနေကြကြောင်း ပြသရန် လုံလောက်နေပေသည်။

ထိုအနက်ရောင်လင်းတန်းသည် တိမ်တိုက်များထဲတွင် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ မြောက်ပိုင်းဟုန် သို့ ဦးတည်သွားသည်အထိပင်။

ထိုအခါမှသာ ရှန်းယီသည် သူ၏ အရှိန်အဝါကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး၊ အနက်ရောင်လင်းတန်း ထွက်ပေါ်လာရာအရပ်သို့ လှမ်းကြည့်ရင်း မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်လေ၏။

"အဲဒါ ဝမ်ရှန်းစံအိမ်ရှိတဲ့ အရပ်ပဲ။" ကျစ်ရှန်းသည် ဂိုဏ်းချုပ်လေးရှန်းယီက အစမှအဆုံးတိုင်အောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ အတွေးများမှာ ထက်မြက်လှပြီး သူမ၏ အတွေးများနှင့် အမှန်တကယ်ပင် ကိုက်ညီနေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ၊ ဒီရွံစရာကောင်းတဲ့ သားရဲတွေ ထပ်လုပ်ပြန်ပြီ။"ယွီတောင်၏ နဂါးကြင်ယာတော် တစ်ပါးအနေဖြင့် သူမသည် ဤကဲ့သို့ စိတ်အေးချမ်းမှုကို ဆုံးရှုံးလေ့မရှိသော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ သူမသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေပြီး တိုက်ခိုက်ချင်စိတ်များဖြင့် ယားယံနေတော့သည်။

ဤနတ်ဆိုးများသည် သူတို့၏ လုပ်ရပ်များတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကြောင်း သူမ သိထားသော်လည်း၊ သူတို့သည် အနောက်ပိုင်း နဂါးနန်းတော်၏ ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ် မျိုးဆက်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ဝံ့ကြွားလိမ့်မည်ဟု သူမတစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။ ထို့အပြင် သူတို့ အောင်မြင်သွားခဲ့သေးသည်။

သူမ၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အစီအစဉ်ကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်လုနီးပါးပင်။

"ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့ကြ။" ကျစ်ရှန်းသည် ထိုအနက်ရောင်လင်းတန်းများအပေါ်စွမ်းအင်များကို အလဟဿဖြုန်းတီးမနေဘဲ ရှေ့မှဦးဆောင်သွားလေသည်။ ကျိကျင့်ရှီး ပင်လျှင် ထိုအရာကို မလုပ်နိုင်သကဲ့သို့၊ သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်များမှာလည်းတန်းတူဖြစ်နေရာ ရလဒ်မှာ ကွာခြားမည် မဟုတ်ပေ။

မကြာမီမှာပင် ယွီတောင်၏နဂါးကြင်ယာတော် ဦးဆောင်မှုအောက်တွင်။

သူတို့သုံးဦးသည် အပျက်အစီးများနှင့် အကြွင်းအကျန်များရှိရာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

နောက်ကျိနေသော ရေပြင်တွင် လတ်ဆတ်သော သွေးအနံ့အသက်များ ကျန်ရှိနေသေးပြီး၊ ထိုအရာက အနီရောင်ရင့်ရင့်လှိုင်းဂယက်များကို အပြင်ဘက်သို့ ပြန့်နှံ့သွားစေသည်။

ဝမ်ရှန်းစံအိမ်၏ ရတနာနယ်မြေတစ်ခုလုံးနှင့် ဂိုဏ်းအကာအကွယ်အစီအရင်တို့သည် ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူရှင်များ၏ တိုက်ပွဲဂယက်ကြောင့် တစ်စစီကြေမွသွားခဲ့လေပြီ။

ခမ်းနားထည်ဝါသော ဝင်ပေါက်မှာလည်း အပျက်အစီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး၊ ရတနာနယ်မြေ၏ အတွင်းပိုင်းကိုပင် ဝိုးတဝါး မြင်တွေ့နိုင်သည်အထိ ဖြစ်နေ၏။

ဂိုဏ်းအတွင်းစည်း ဧရိယာအတွင်း သက်ရှိတစ်ဝက်မျှပင်ရှာမတွေ့နိုင်တော့ဘဲ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ခြောက်ကပ်နေလေသည်။

"မသေမျိုးတွေ တိုက်ခိုက်ကြတဲ့အခါ သာမန်လူတွေပဲ မြေစာပင် ဖြစ်ရတာပါပဲ။" ကျိကျင့်ရှီးသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်၏။ ကိစ္စရပ်များစွာကိုကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်ရာ သူမ၏ စိတ်နှလုံးမှာ အထူးတလည် သနားညှာတာတတ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

အထူးသဖြင့် ဝမ်ရှန်းစံအိမ်ကိုယ်တိုင်က တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါး နှင့် ရန်ငြိုးရှိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယနေ့ သူတို့ အမြစ်ပြတ် မချေမှုန်းခံရလျှင်ပင် သားတော်ခုနစ်ပါးက ဤလူများကို အလွတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

သူမရှေ့မှ မြင်ကွင်းကြောင့် သူမ စိတ်ထိခိုက် ခံစားသွားရခြင်းဖြစ်သည်။

ဝမ်ရှန်းစံအိမ် ဂိုဏ်းချုပ်အနေဖြင့် သူ၏ဂိုဏ်းအပြင်ဘက်တွင် မဟာနတ်ဆိုးကြီးနှစ်ကောင် ရုတ်တရက်တိုက်ခိုက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရမည့် အခြေအနေကို သူမ စိတ်ကူးကြည့်နိုင်ပေသည်။

အသက်စွန့်သည့် နည်းဗျူဟာများကို သုံးခဲ့လျှင်ပင်၊ နောက်ဆုံးတွင် တိုက်ပွဲဂယက်မှ သူတို့၏ဂိုဏ်းကို ကာကွယ်နိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

"အတွင်းစည်းရဲ့ အပြင်ဘက်၊ ရတနာနယ်မြေထဲမှာ တခြားသက်ရှိသတ္တဝါတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်နော်..." ကျိကျင့်ရှီးသည် ကျစ်ရှန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"ငါ သိပါတယ်။ ဒါတွေ မရှိရင်တောင်မှ ဒီနေရာကို ငါ အရင် ဖြေရှင်းရဦးမယ်။" ကျစ်ရှန်းလည်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အခြေအနေ၏ အမှန်တရားကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်။

ခရမ်းရောင်မုတ်ဆိတ် နဂါးဖြူ မျိုးနွယ်စု၏ ပါရမီများဖြင့်၊ ဤရေပြင်အတွင်းတွင် နဂါးနန်းတော်မှ လူများ၏ သွေးများသာရှိပြီး အခြား မည်သည့် အနံ့အသက်မျှမရှိကြောင်း သူမ တိကျစွာ သိရှိနေလေသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ နတ်ဆိုးတစ်သောင်းခန်းမသည် ချီကျောက်ယန်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး၊ မည်သည့်တန်ဖိုး ဒဏ်ရာအနည်းငယ်ကိုမျှပင် မပေးဆပ်ခဲ့ရပေ။

ဤကိစ္စသည် ယခုအခါ သူမ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေလေပြီ။ သူမအနေဖြင့် အနောက်ပိုင်း နဂါးနန်းတော်ကို ဦးစွာ ချွေးသိပ်ရန် လိုအပ်ပြီး၊ ထို့နောက် သူမ၏ ဖခင်ထံမှ အကူအညီကို အမြန်တောင်းခံရမည်။

အရှေ့ပိုင်း နဂါးနန်းတော် သည် နှစ်ပေါင်း သိန်းနှင့်ချီ၍ အကြံအစည်များကြံစည်ခဲ့ပြီးနောက်၊ အကြောင်းပြချက်မရှိ ရုတ်တရက်ပေါ်ထွက်လာသော အင်အားစုတစ်ခု၏ လက်ချက်ဖြင့် ပြဿနာများနှင့် ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မည်ဟု သူမ အမှန်တကယ် မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

သူမ စကားပြောအပြီးတွင်။ ရှန်းယီသည် သူ၏ အကြည့်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။ သူ ကျစ်ရှန်းကို ဤနေရာသို့ ခေါ်လာရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ဤစကားဝိုင်းအတွက်သာ ဖြစ်သည်။

ဝူကျွင်း သည် လျိုရှီချန်းကို တောင်ပိုင်းဟုန်သို့ ပြန်ခေါ်သွားခဲ့သော်လည်း၊ ရတနာနယ်မြေကိုမူ ရွှေ့ပြောင်း၍ မရနိုင်ပေ။ ဒေသခံ သတ္တဝါများ နဂါးနန်းတော်၏ ဒေါသကို ခံစားရခြင်းမှ ကာကွယ်ရန်တစ်စုံတစ်ယောက်က ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ကာ အခြေအနေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးရန် လိုအပ်လေသည်။

ဒါကြောင့်ပဲ... ဒါကြောင့်ကိုး တုနှိုင်းမဲ့ဂိုဏ်းချုပ် က မသေမျိုးဂူထဲတုန်းက ဟို ကျစ်လန်ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးနဲ့ စကားအနည်းငယ် ပြောချင်နေခဲ့တာကိုး။

ဤ ခရမ်းရောင်မုတ်ဆိတ် နဂါးဖြူမျိုးနွယ်စုသည် အမှန်တကယ်ပင် အတော်လေးအသုံးဝင်ပေသည်။

"နင်တို့ကို ထပ်ပြီး မနှောင့်နှေးစေတော့ပါဘူး။" ကျစ်ရှန်းသည် ကျိကျင့်ရှီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ ခွဲခွာရန် ဝန်လေးနေသော်လည်း၊ သူမသည် အခြေအနေ၏ အရေးကြီးမှုနှင့် အရေးပေါ်ဖြစ်မှုကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးအတွက် ကလဲ့စားချေရန်၊ နှစ်သိန်းနှင့်ချီ၍ သေဆုံးသွားခဲ့သောဝိညာဉ်များအတွက် လက်စားချေရန်နှင့် အနာဂတ်တွင် အလားတူဖြစ်ရပ်များ ထပ်မံမဖြစ်ပွားစေရန် တားဆီးဖို့ရာ၊ ဟုန်ကျယ်သည် ၎င်းကို ကာကွယ်ရန်တာဝန်ယူနိုင်သော အစစ်အမှန် မသေမျိုးတစ်ဦး လိုအပ်နေသည်။

အမှားတစ်ခုကြောင့် နယ်စပ်သို့ နှင်ထုတ်ခံရပြီး၊ ရာထူးတိုးရန်နှင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝရန်အတွက် ကောင်းကင်ဘုံသို့ မည်သို့ပြန်သွားရမည်နည်း ဟူသောအရာကိုသာ စိတ်ထဲတွင် တွေးတောနေသော ဒုတိယမျိုးဆက်မသေမျိုးတစ်ဦးကို လိုအပ်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။

ဟုန်ကျယ်၏ ကြီးမြတ်သောမသေမျိုး သည် ထိုမြေနေရာကို ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ မည်သည့် သနားကြင်နာမှုကိုမျှ မပြသခဲ့ပေ။ တိတိကျကျ ဆိုရလျှင် သူ၏ မျက်လုံးများသည် ဤမြေကို တစ်ခါမျှမကြည့်ရှုခဲ့ပေ၊ သို့မဟုတ်ပါက အခြား မသေမျိုးတာဝန်ရှိသူများကို သူနှင့်အတူ မခေါ်ဆောင်လာဘဲ မသေမျိုး ကောင်းကင်ခုံရုံး၏ ထောက်ပံ့မှုကို သူ အဘယ်ကြောင့် လက်ခံမည်နည်း။

မသေမျိုးတာဝန်ရှိသူများကို ထောက်ပံ့ရန် ရည်ရွယ်ထားသော လစာကို ယူကာ အခြား အင်အားစုများကို ဖားယားရန်အသုံးပြုပြီး၊ နောက်ပိုင်းတွင် သူချီးမြှင့်မည့် ဆုလာဘ်များထဲတွင် သာယာမှုကို ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောက်စိမ်းကြံ့ မသေမျိုးတံဆိပ်တုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း ၎င်းကို အသုံးပြုရန် ကိုယ်ကျင့်တရား ကင်းမဲ့နေလေ၏။

"ဂရုစိုက်သွားဦး။" ကျိကျင့်ရှီးသည် ခေါင်းကို ဖွဖွလေး ညိတ်ပြပြီးနောက်၊ လေးနက်စွာဖြင့် ထပ်လောင်းပြောကြားခဲ့သည်။ "အကူအညီလိုရင် ပြောပါ၊ တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါး က ကျေးဇူးကန်းတတ်တဲ့သူတွေ မဟုတ်ပါဘူး။"

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရင် ဂရုစိုက်ကြပါ၊" ဟု ကျစ်ရှန်းက အပြစ်ရှိသလို ခံစားချက်လေးဖြင့် ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်၏။ အကယ်၍ အနောက်ပိုင်း နဂါးဘုရင်သာ နဂါးနန်းတော်သို့ အမှန်တကယ် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပါက၊ သူမ တစ်ယောက်တည်းဖြင့် တောင်ပိုင်းဟုန်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

"ဒါပေမဲ့၊ အနောက်ပိုင်း နဂါးနန်းတော်က အခုလောလောဆယ်တောင်ပိုင်းဟုန်ရဲ့ ကိစ္စတွေကို ဝင်စွက်ဖက်ဖို့ အားလပ်နေမယ်တော့ မထင်ဘူး။"ထိုသို့ပြောပြီးနောက်၊ သူမ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ရှန်းယီကို ခပ်စူစူအကြည့်ဖြင့်ကြည့်ကာ အသံကို နှိမ့်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်လည်း ဂရုစိုက်ဦး၊ နန်ယန်ဂိုဏ်းက လူကောင်းတွေ ထွက်လာလေ့ မရှိဘူးနော်။"

"..." ရှန်းယီသည် မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ သူ၏ အကြည့်ကို လွှဲဖယ်လိုက်၏။

ဤ ထူးဆန်းသော နဂါးကြင်ယာတော်၏ မနာလိုသဝန်တိုမှုများတွင် သူ ပါဝင်ပတ်သက်လိုခြင်း အလျဉ်းမရှိချေ။

"လျှောက်ပြောပြန်ပြီ။" ကျိကျင့်ရှီးသည် ကျစ်ရှန်းကို အပြစ်တင်သည့်အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အရင်းနှီးဆုံး ညီအစ်မများဖြစ်လာနိုင်သော်လည်း၊ တစ်ဖက်လူက အမြဲတမ်းဆက်ဆံရေးကို ပိုမို ရှေ့တိုးရန်ကြိုးစားနေခြင်းက အမှန်တကယ်ပင် ခေါင်းကိုက်စရာကောင်းလှသည်။

သူမသည် ကျစ်ရှန်းကို လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက်၊ ရတနာသင်္ဘောတစ်စင်းကို ထုတ်ယူကာ ရှန်းယီနှင့်အတူ တောင်ပိုင်းဟုန်သို့ ပြန်သွားကြလေသည်။

…

"ခုနတုန်းက နင် နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသလိုပဲနော်။"

"ရပါတယ်၊ ကျွန်တော် တောင့်ခံထားဖို့ပဲ လိုတာပါ။"

လှပသေသပ်သော်လည်း ရိုးရှင်းလှသောချင်းယွဲ့ ရတနာသင်္ဘောသည် ကျယ်ပြောလှသောရေပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားနေစဉ်၊ သင်္ဘောဦးပိုင်းတွင် အရပ်ရှည်ရှည်ပုံရိပ်နှစ်ခု ယှဉ်တွဲရပ်နေကြ၏။

ကျိကျင့်ရှီးသည် တဖြည်းဖြည်းရင်းနှီးလာသော ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းများကို ကြည့်ရင်း၊ မတတ်နိုင်သည့် အပြုံးလေးဖြင့်ပြောလိုက်သည်။ "အခုမှ ကြောက်ရကောင်းမှန်း သိနေတယ်၊ ပြဿနာမရှာခင်တုန်းက ဘာလို့ ပိုပြီးမစဉ်းစားခဲ့တာလဲ။"