နန်ယန်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်းနှင့် နဂါးနန်းတော်၏ ဖိတ်ကြားစာ ၂

သူသည် ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ချပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ယဲ့ကျိုးဘေးရှိ စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူသည် နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် လက်အုပ်ချီကာ ခန်းမဆောင်ကြီးထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

"ဘယ်လိုဖြစ်လို့ တစ်ခေါက်လောက် အပြင်ထွက်သွားတာနဲ့ ဒီလောက်တောင် စိမ်းကားသွားရတာလဲ" တန်းရှန့်ကျွင်း သည် ကျိကျင့်ရှီးအား သိချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ အစောပိုင်းက ရှန်းယီသည် အလွန်အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင်မူ ညီမလေးကျိနှင့်အတူ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် အတန်အသင့်ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးရှိမည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့မိသည်။

အဖြေကို စောင့်မနေတော့ဘဲ၊ သူသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ကျောက်စိမ်းပြားကို ကြည့်လိုက်ပြီး "ဒါက ဘာလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

ယဲ့ကျိုးသည် ၎င်းကို ကောက်ယူကာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေသည်။ "ပန်ရှန်းဂိုဏ်းချုပ်ကို ဆက်သွယ်ဖို့ ဆက်သွယ်ရေးရတနာ ဟုတ်လား။ ဘာလဲ၊ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းက ငါတို့နဲ့အတူ နဂါးနန်းတော်ကို အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ဖို့ တကယ်ပဲ ရည်ရွယ်ထားတာလား"

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ၊ သူသည် သူ့ဘာသာ ကြိတ်၍ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ဟုန်သားတော်ခုနစ်ပါးနောက်သို့ လိုက်ပါခြင်းဖြင့်၊ ဆုလာဘ်များကို ခံစားခွင့်မရဘဲ အရိုက်ခံရရုံသာ ရှိမည် မဟုတ်ပါလား။

သို့ရာတွင် ကျိကျင့်ရှီးသည် သူမ၏ အကြည့်ကို ဘေးသို့လွှဲကာ ဆိုလေ၏။ "အဲ့ဒီ တာအိုကျင့်ကြံသူ ဟွမ်က သူ့ကိုယ်သူနဲ့ ဂိုဏ်းခွဲခေါင်းဆောင် အပါအဝင်၊ ပန်ရှန်းရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ရတနာနယ်မြေ နှစ်ခုက ကျင့်ကြံသူတွေ အားလုံးဟာ ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်းရဲ့ သဘောအတိုင်းခိုင်းစေနိုင်ပါတယ်လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။"

"..."

ထိုစကားများ ပြောဆိုပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ခန်းမဆောင်ကြီးတစ်ခုလုံး အလျင်အမြန်ပင် တိတ်ဆိတ်သွားလေတော့သည်။

ယဲ့ကျိုး၏ အပြုံးသည် မပျောက်ကွယ်သေးမီမှာပင်၊ သူ၏ လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းပြားကို ကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် ပိုမို ပူနွေးလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင်၊ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းချုပ်ကို အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအဖြစ် သေချာပေါက် သတ်မှတ်ထားခြင်းမရှိပေ။

သို့သော် တစ်စုံတစ်ဦး၏ အသက်နှင့် ကံကြမ္မာကို အခြားသူတစ်ဦးထံ အပ်နှင်းလိုက်ခြင်းဟူသော လုပ်ရပ်မှာ သူကိုယ်တိုင်ပင်ထိတွေ့ခံစားနိုင်လောက်အောင် နက်ရှိုင်းလှသောယုံကြည်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

အကယ်၍ ရှန်းယီသည် တာအိုကျင့်ကြံသူ ဟွမ်၏ ကာလကြာရှည် ပျောက်ဆုံးနေသော ဖခင်ဖြစ်နေခဲ့လျှင်ပင်၊ ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သောဆုံးဖြတ်ချက်မျိုးချရန် လုံလောက်မည် မဟုတ်ချေ။

ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ပိုမိုနိမ့်ကျပြီး ရှန်းယီနှင့် ဆက်ဆံရေးနည်းပါးသော လင်းယွင် နှင့် ပိဟိုင်ဂိုဏ်းချုပ်များမှာ ဤအချိန်တွင် ပို၍ပင် အံ့အားသင့်နေကြ၏။

သတိထားရမည့်အရာမှာ၊ ညီမလေးကျိသည် သူတို့အား ဟုန်သားတော်ခုနစ်ပါး၏ သဘောအတိုင်း ခိုင်းစေနိုင်သည်ဟု မပြောခဲ့ဘဲ၊ ရှန်းယီ တစ်ဦးတည်းကိုသာ ရည်ညွှန်းပြောဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ဤကိစ္စရပ်သည် သားတော်ခုနစ်ပါးနှင့် ဘာမှမပတ်သက်ဘဲ နန်ယန်ဂိုဏ်းချုပ်၏ မျက်နှာကြောင့်သာ သက်သက်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေပေသည်။

မည်သို့... အခြားဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် မဟာမိတ်ဂိုဏ်းများမှ လူများဖြစ်သော သူတို့ထက်ပင် ရှန်းယီကို မည်သို့လုပ်၍ ပိုမိုယုံကြည်နိုင်ရသနည်း။

"ဟူး။" ယဲ့ကျိုသည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းပြားကိုမြှောက်ကာ၊ "ဒါဆို ငါတို့ တိုက်ကြမလား" ဟု တွေဝေစွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

အခြားသော ဂိုဏ်းချုပ်များသည် ထူးဆန်းသော မျက်နှာအမူအရာများဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ပန်ရှန်းဂိုဏ်း၏ လုပ်ရပ်သည် အမှန်တကယ် အံ့သြတုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းလှသည် ဆိုသော်ငြားလည်း၊ ဤ မြေကမ္ဘာနယ်ပယ်ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦး ထပ်တိုးလာခြင်းက နဂါးနန်းတော်၏ ယုတ်မာသော အကြံအစည်များကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် သားတော်ခုနစ်ပါးအတွက် အကောင်းဆုံးအနေအထားဖြင့် အနည်းငယ် ပိုမိုသက်သာရရုံသာ ရှိမည်ဖြစ်ပြီး၊ အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်သည်အထိ လုံလောက်မည် မဟုတ်ချေ။

"ငါက ဒီအတိုင်း မေးကြည့်တာပါ။" ယဲ့ကျိုးသည် ကျောက်စိမ်းပြားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။ သူ ထိုသို့ မေးခွန်းထုတ်ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ အမှန်တကယ်တော့ ရှန်းယီကိုယ်တိုင်ကြောင့် ပို၍ ဖြစ်ပေသည်။

တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းနယ်ပယ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးထံမှ ဤကဲ့သို့သောယုံကြည်မှုကို ရရှိနိုင်ရန်၊ ဤလူငယ်လေးထံတွင် ထူးခြားချက် တစ်ခုခု ရှိနေရမည်မှာ အသေအချာပင်။

ထို့ပြင် အခြားတစ်ဖက်လူက အခြားသော ဂိုဏ်းချုပ်များကိုမပေးဘဲ အဘယ်ကြောင့် သူ့ကိုမှ သီးသန့်ရွေး၍ ကျောက်စိမ်းပြားကို ပေးအပ်ခဲ့ရသနည်း။

ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်း၏ အတွေးများသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အတွေးများနှင့် ပိုမို ကိုက်ညီနေ၍များလော။

...

နန်ယန် ရတနာနယ်မြေ

လီချင်းဖုန်း နှင့် ရွှမ်ချင်း တို့သည် သူ့ကို ကြိုဆိုရန်အတွက် ဘိုးဘေးသခင်ခန်းမ၏ ရှေ့တွင် ကာလကြာရှည်စွာ ရပ်စောင့်နေခဲ့ကြ၏။ သူတို့၏ မျက်စိဖြင့် မမြင်ရခင်မှာပင်၊ နက်မှောင်သော ဝတ်ရုံနှင့် ပုံရိပ်သည် ရတနာနယ်မြေထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ မိုးမြေတစ်ခုလုံးက သူ့အတွက် အောင်ပွဲခံ ဂုဏ်ပြုနေကြလေသည်။

"သူ ပြန်လာပြီ။" မိုးမြေ၏ လေထုပြောင်းလဲမှုကို ခံစားမိလိုက်သော ရွှမ်ချင်းသည်၊ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့မျက်နှာမူကာ တပည့်တစ်ဦး၏ အရိုအသေပေးမှုမျိုးဖြင့် ရိုသေစွာဂါရဝပြုလိုက်လေသည်။

သူတို့၏ နယ်ပယ်အဆင့်များသည် အနည်းငယ် နိမ့်ကျနေသော်လည်း၊ သူတို့ တစ်ဦးစီသည် တာအိုကလေးငယ် နှင့် မဟာအကြီးအကဲတို့၏ တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်နေကြပြီး၊ ရတနာနယ်မြေ တစ်ခုလုံးကိုစည်းကမ်းတကျဖြစ်အောင် ထိန်းသိမ်းထားကြပေသည်။

"အရမ်း အလုပ်များနေတာပဲ... ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း အခြားမဟာမိတ်ဂိုဏ်းတွေက ငါတို့ကို ဘယ်လို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တယ်ဆိုတာကို ဂိုဏ်းချုပ်ဆီ ပြန်ပြီး အစီရင်ခံချင်သေးတာ။" လီချင်းဖုန်းသည် လေထုအတွင်းရှိ အပြောင်းအလဲများကို မခံစားနိုင်သော်ငြားလည်း၊ အကြီးအကဲ ရွှမ်ချင်း၏ လှုပ်ရှားမှုများမှတစ်ဆင့် ဂိုဏ်းချုပ် ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်ကြောင်းကို သူ ခန့်မှန်းသိရှိနိုင်ပေသည်။

လက်ရှိ နန်ယန်ဂိုဏ်းသည် လက်အောက်ခံများကို ခိုလှုံခွင့်ပေးနိုင်စွမ်း မရှိသေးဘဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန်အတွက်ပင် မဟာမိတ်ဂိုဏ်းများ၏ အကူအညီကို မှီခိုနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်သည် ဟင်းလင်းပြင်သို့လျှောက်လှမ်းခြင်းနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိကာစအချိန်က၊ သူ့အနေဖြင့် စားသောက်ပွဲများ တက်ရောက်ရန် ဂိုဏ်းအပြင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်ခဲ့သည်ကို သူ မှတ်မိနေပါသေးသည်။

သို့သော် ဂိုဏ်းချုပ်၏ နယ်ပယ်အဆင့်မှာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်မားလာသည်နှင့်အမျှ၊ ရတနာနယ်မြေအတွင်း၌ မည်သူမျှ သူနှင့် အမီမလိုက်နိုင်တော့သကဲ့သို့ ဖြစ်လာလေ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ ဂိုဏ်းချုပ်မှလွဲ၍ အခြားသူများအားလုံး၏ နေ့ရက်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမို၍ ငြိမ်းချမ်းလာပုံပေါ်ပေသည်။

ဟုန်ကျယ်၏ ရေပြင်နှင့် ကုန်းမြေတို့တွင်၊ ငြိမ်းချမ်းရေးဆိုသည်မှာ ကျင့်ကြံသူတိုင်း တောင့်တမျှော်လင့်ကြသောအရာ ဖြစ်ပြီး၊ ဤငြိမ်းချမ်းရေးသည် မည်သို့ ရရှိလာသည်ကို အားလုံးက သိရှိနားလည်ကြပေသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ် သိရှိထားပြီးသားပါ။ မဟာမိတ်ဂိုဏ်းတွေကို သေချာပေါက် တလွဲဆက်ဆံမှာ မဟုတ်ပါဘူး။" ရွှမ်ချင်းသည် လှည့်၍ ဘိုးဘေးသခင်ခန်းမအတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

သူသည် သားတော်ခုနစ်ပါးထဲတွင် ရှန်းယီအကြောင်းကို အနားလည်ဆုံးသူဖြစ်နိုင်ပြီး၊ သူ၏ အကျိုးအတွက်ဆိုလျှင် မသေမျိုးများနှင့်ပင် ရန်သူဖြစ်ရန် ဝန်လေးမည်မဟုတ်သူ ဖြစ်သည်။

ယခု အခြားဂိုဏ်းချုပ်များထံမှ ပါဝင်ကူညီမှု အနည်းငယ်မျှသည် သူတို့ဘဝ၏ တွက်ခြေအကိုက်ဆုံးသော အရောင်းအဝယ်တစ်ခု ဖြစ်လာဖွယ်ရှိ၏။

"..."

ရှန်းယီသည် အရင်းနှီးဆုံးဖြစ်သော တောင်ထွတ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ခေတ္တမျှရပ်တန့်သွားလေသည်။

သူ့ကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ၊ တစ်ချိန်က ဗလာကျင်းနေခဲ့သော တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ယခုအခါခမ်းနားထည်ဝါသော ခန်းမဆောင်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်နေပြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုများဖြင့် ဝန်းရံထားခြင်းပင်။

နံ့သာတိုင်မီးခိုးငွေ့တန်းလေးများသည် အတွင်း၌ လွင့်မျောနေပြီး၊ စိတ်နှင့် ဝိညာဉ်ကို ငြိမ်းချမ်းစေသော အာနိသင်ကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။

အမွှေးတိုင် ထွန်းညှိရန် တာဝန်ကျသော တပည့်အနည်းငယ်သာ ရှန်းယီကို မြင်တွေ့ရသောအခါ၊ သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်ကာ ရိုသေလေးစားစွာဦးညွှတ်လိုက်ကြပြီး၊ ဆက်လက်၍ မနှောင့်ယှက်ဝံ့တော့ဘဲ ကျင့်ကြံခြင်း ခန်းမဆောင်ထဲမှ သပ်ရပ်စွာထွက်ခွာသွားကြ၏။

ထိုတပည့်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက၊ ရိုးရှင်းသော ဝတ်ရုံနက်ကိုဝတ်ဆင်ထားသည့် နောက်ဆုံး ကျန်ရစ်နေသော ပုံရိပ်သည် ထိုဒဏ္ဍာရီလာ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် သိပ်ပြီး အံ့အားသင့်သွားပုံ မပေါ်ဘဲ၊ နက်ရှိုင်းသော လွမ်းဆွေးမှုများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"မကျင့်ကြံဘဲ အမွှေးတိုင်လာထွန်းနေတာလား" ရှန်းယီသည် သူ၏ ဟန်ပန်နှင့်မတူဘဲ အလျင်စလို ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ကာ ခေတ္တမျှရပ်နေလိုက်သည်။

"အစီရင်ခံပါတယ်..." နက်မှောင်သောဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသမီးသည် ရိုသေစွာဖြင့် သူမ၏ လက်များကို ဆုပ်ကာအရိုအသေပေးလိုက်ပြီး၊ စကားပြော၍ မဆုံးမီမှာပင် ရှန်းယီက မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

သူမသည် မျက်ဝန်းများတွင် နွေးထွေးသော အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီးနောက်၊ သူမ၏ လက်များကို ညင်သာစွာပြန်ချလိုက်သည်။ သူမ၏ အမူအရာများတွင် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံ ပေါ်နေသေးသော်လည်း၊ ရှန်းယီက ထိုတောင်တန်းတွင် သူမကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ခဲ့ရစဉ်ကကဲ့သို့ပင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးအမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထား၏။

"ကျွန်မ ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံနေခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ရှင့်အကြောင်းကို တွေးမိတဲ့အခါတိုင်း လာမကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့လို့ပါ။"

နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်မှ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်သော်ငြားလည်း၊ မြေကမ္ဘာနယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသော ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦး၏ ရှေ့မှောက်တွင် သူတို့နှစ်ဦးကြား၌ မိုးမြေကဲ့သို့သော ကြီးမားလှသော ကွာဟချက်ကြီး ရှိနေပေသည်။

သို့သော် ရှန်းယီ ခွင့်ပြုထားသရွေ့တော့၊ သူမသည် သူမ၏ အတွေးများကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် ဘယ်သောအခါမှ မကြောက်ရွံ့တတ်သည့် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော မိန်းကလေး၊ ကျန်းချိုလန် သာလျှင် ဖြစ်ပေသည်။

"..."

ရှန်းယီသည် ခေတ္တမျှစဉ်းစားတွေးတောလိုက်ပြီးနောက်၊ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှ ရွှေလက်ကောက်တစ်ကွင်းကို ချွတ်လိုက်လေ၏။

ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ မိန်းကလေးသည် နောက်သို့ အနည်းငယ်ဆုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူမက ငြင်းပယ်ကြောင်း တစ်ခွန်းမျှ မဟသော်လည်း၊ အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းကာ ခေတ္တမျှတွေဝေသွားပြီးနောက်၊ သူမ အလွန်မေးချင်နေခဲ့သော်လည်း အခွင့်အရေး မရခဲ့သည့် မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးလိုက်လေသည်။