အခန်း (၄၂၀)

သူမသည် မျက်ဝန်းအစုံကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပိတ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းလွှာများမှာလည်း တစ်စုံတစ်ခုကို ရွတ်ဆိုနေသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေသည်။

ရှာဝမ်ရွှီသည် ယွင်ရှန်းတစ်ဦးတည်း တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုနေသည်ကိုသာ ကြားနေရသော်လည်း ဘာကိုဆိုလိုမှန်းမူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိရပေ။ အမှန်စင်စစ် ယွင်ရှန်း ရွတ်ဆိုနေသည်မှာ ရှန်းနုန်ဧကရာဇ်ထံမှ ဆင်းသက်လာသည့် ယန်မိသားစု၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော ဆေးဖက်ဆိုင်ရာ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားအပ်အတတ်ပညာ၏ ဂါထာမန္တန်ပင်။

၎င်းမှာ အမှောင်အပ် စတုတ္ထအဆင့်ဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်းအနေဖြင့် အလင်းအပ်ကို အသုံးပြုရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ အကြောင်းမှာ သူမ၏ အပ်

စိုက်အတတ်မှာ မည်မျှပင် လျင်မြန်ပါစေ ယန်လင်း၏ လက်ချောင်းများကိုပင် အသုံးပြုစေကာမူ ရှာဝမ်ရွှီ၏ မှော်ပညာနှင့် အပြိုင်လုပ်ဆောင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သောကြောင့်ပင်။ မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော အမှောင်အပ်နည်းလမ်းဖြင့်သာ အခွင့်အရေး တစ်ခု ရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ယန်ပါးဟို၏ ဒဏ်ရာမှာ သာမန်အပ်စိုက်နည်းများဖြင့် ကုသ၍ မရနိုင်ကြောင်း ဆရာကြီးဝမ်ပြောကြားခဲ့သည်မှာ မှန်ကန်လှသည်။ ဤတိုက်ကြီးပေါ်တွင် မည်သည့်ဆေးဆရာ၏ အပ်စိုက်အတတ်ကမျှ မှော်ပညာကို မကျော်လွန်နိုင်ပေ။ အလင်းမှော်ပညာ၏ သက်ရောက်မှုအောက်တွင် သွေးတိတ်အောင် ပြုလုပ်နေစဉ် ဒဏ်ရာကို ပြန်လည်ချုပ်ပေးရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ သို့သော် ယွင်ရှန်းအတွက်မူ မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခုရှိနေသရွေ့ သူမ ကြိုးစားကြည့်မည်သာ ဖြစ်သည်။

အလင်းမှော်ပညာ ပေါ်ထွက်လာချိန်တွင် ယွင်ရှန်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ အရောင်တစ်ချက် တောက်သွားသည်။ သူမသည် လက်တစ်ဖက်ကို ယန်ပါးဟို၏ ဒဏ်ရာပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းကလေးများမှာ အလွန်ပင် ဖြူစင်ဝင်းပနေသဖြင့် သွေးများစွန်းထင်းနေသော ကြောက်မက်ဖွယ် ဒဏ်ရာနှင့် သိသိသာသာ ကွဲပြားနေတော့သည်။

ရှာဝမ်ရွှီမှာ ယွင်ရှန်း ဘာကြောင့် ဤသို့ ပြုလုပ်နေသည်ကို နားမလည်သော်လည်း စိတ်မပျံ့လွင့်စေဘဲ ဂါထာရွတ်ဆိုခြင်းအပေါ်၌သာ အာရုံစူးစိုက်ထားသည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ယန်ပါးဟို၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။

ထိုခဏ၌ပင် ယွင်ရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ခြင်ဆီခဲကျောက် အတတ်စွမ်းအင်များသည် အမှောင်အပ်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ အဆိုပါ အပ်များသည် သွေးကြောများအတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ စီးဝင်သွားပြီး ယွင်ရှန်း၏ စွမ်းအားတွန်းပို့မှုဖြင့် ယန်ပါးဟို၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်းရှိ ပျက်စီးနေသော အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများကို အံ့မခန်း အမြန်နှုန်းဖြင့် ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးနေသည်။

၎င်းကို အမှောင်အပ်ဟု ခေါ်တွင်ရခြင်းမှာ အပ်စိုက်သူမှလွဲ၍ ကျန်ရှိသောသူများ၏ သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သောကြောင့်ပင်။ ယန်ပါးဟိုကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ တစ်စုံတစ်ခုက ရွစိရွစိဖြင့် လျှောက်သွားနေသကဲ့သို့ ယားကျိကျိ ခံစားချက်မျိုးကိုသာ ခံစားနေရသည်။ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများကြောင့် ယန်ပါးဟိုသည် ပုရွက်ဆိတ်ကိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်နေသော ဤနာကျင်မှုကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။

သို့သော် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်နိုးထလာပြီး ဝေဝါးနေသော အသိစိတ်များလည်း ပြန်လည်ကြည်လင်လာသည်ကို သူ ခံစားသိရှိနေရသည်။

ယွင်ရှန်း အသုံးပြုနေသော ဆေးဖက်ဆိုင်ရာ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားအပ်အတတ်မှာ ရှန်းနုန်ဧကရာဇ် ချန်ထားရစ်ခဲ့သည့် အံ့ဖွယ်ဆေးပညာရပ် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ခြင်ဆီခဲကျောက် အတတ်၏ စွမ်းအင်ကို အပ်ပုံသဏ္ဌာန် အတွင်းအားများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သွေးကြောများတစ်လျှောက် စီးဆင်းစေပြီး သာမန်နည်းလမ်းဖြင့် ကုသ၍မရနိုင်သော အတွင်းဒဏ်ရာများကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြုပြင်ပေးနိုင်ခြင်းပင်။

ဤဖြစ်စဉ်အားလုံးမှာ ယန်ပါးဟို၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌သာ ဖြစ်ပျက်နေခြင်းဖြစ်ရာ ဘေးမှကြည့်နေသူများအဖို့ ယွင်ရှန်းမှာ မည်သည့်အပ်စိုက်ကုသမှုကိုမျှ ပြုလုပ်နေခြင်းမရှိဘူးဟု ထင်မှတ်နေကြသည်။ သို့သော်လည်း ရှာဝမ်ရွှီကမူ ယန်ပါးဟို၏ မျက်နှာအသွင်အပြင်မှာ တဖြည်းဖြည်း ကောင်းမွန်လာသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ယွင်ရှန်း၏ မျက်နှာမှာမူ ပို၍ပင် ဖြူဖျော့ကာ ဆိုးရွားလာနေသည်။

ဆေးဖက်ဆိုင်ရာ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားအပ် အတတ်တွင် အလင်းအပ်နှင့် အမှောင်အပ်ဟူ၍ နှစ်မျိုးကွဲပြားသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ယွင်ရှန်းသည် လေးရာသီ ဖန်ထည်အပ်ကို အသုံးပြု၍ အလင်းအပ်စိုက်လျှင် အလွန်လွယ်ကူသော်လည်း အမှောင်အပ်မှာမူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။

သူမ၏ ယခင်ဘဝတွင် နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော် ဤအတတ်ကို လေ့ကျင့်ခဲ့သော်လည်း တတိယအဆင့်သို့သာ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ယခုဘဝတွင်မူ သူမသည် အသက် ၈ နှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း ဝူကျိတိုက်ကြီး၏ ပေါကြွယ်ဝလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကြောင့် တတိယအဆင့်၏ အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ တစ်ကြိမ်လျှင် အမှောင်အပ် ၁၀ ချောင်းအထိ ထုတ်ဖော်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် အမှောင်အပ် ၁၀ ချောင်းမျှနှင့် ယန်ပါးဟို၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ပျက်စီးနေသော အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်း အားလုံးကို ကုသရန်မှာမူ မလုံလောက်သေးပေ။

အခြေအနေအရ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ရသဖြင့် ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ ခြင်ဆီခဲကျောက် အတတ်ကို အတင်းအကျပ် လှုံ့ဆော်လိုက်ပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အမှောင်အပ် ၁၅ ချောင်းအထိ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

ထို အမှောင်အပ် ၁၅ ချောင်းသည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားသည်။ ၎င်းမှာ ဆေးဖက်ဆိုင်ရာ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားအပ်၏ စတုတ္ထအဆင့်ဖြစ်ပြီး ယွင်ရှန်းက အတင်းအကျပ် အားထုတ်လိုက်ခြင်းပင်။ ၎င်းသည် တစ်နာရီလျှင် မိုင် ၁၀၀ သာ မောင်းနှင်နိုင်သော ကားတစ်စီးကို မိုင် ၁၅၀ နှုန်းအထိ ရုတ်တရက် အရှိန်မြှင့်တင်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ရာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အတွင်းအားအပေါ် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှာ အလွန်အမင်း ကြီးမားလှသည်။

ယန်ပါးဟို၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဒဏ်ရာတစ်ခုကို ပြုပြင်ပေးတိုင်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် သက်ရောက်မှုမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူမ၏ ချွေးများမှာ အဝတ်အစားနှင့် ဆံပင်များအထိ စိုရွှဲသွားစေပြီး ယွင်ရှန်းမှာ ရေစိမ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။

ယန်ပါးဟို၏ ရင်ဘတ်ရှိ နောက်ဆုံးပျက်စီးနေသော ကြွက်သားများကို အလင်းမှော်ပညာက ကုသပေးပြီးချိန်တွင် ယွင်ရှန်း၏ နောက်ဆုံးအမှောင်အပ်မှာလည်း အတွင်းအင်္ဂါများကို ပြုပြင်ခြင်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်၌ပင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အားအင်ကုန်ခမ်းသွားပြီး လတ်ဆတ်သော သွေးများကို မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ ဝေါကနဲ အန်ထုတ်လိုက်ရတော့သည်။

"မိန်းကလေးယန်..."

ရှာဝမ်ရွှီမှာ ပျာယာခတ်သွားသည်။

သူသည် ယွင်ရှန်းကို ထိန်းမပေးမီမှာပင် လူရိပ်တစ်ခုက သူ့ဘေးမှ လျှပ်ခနဲ ဖြတ်ကျော်သွားပြီး ယီပိုင်မင်းက ယွင်ရှန်း၏ ခါးကို လှမ်း၍ ဖက်တွယ်လိုက်သည်။ ယွင်ရှန်း ကုသနေစဉ်က ယီပိုင်မင်းမှာ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မည်စိုး၍ အနားမကပ်ဘဲ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်းပင်။ ယခုအခါတွင်မူ ပုံမှန်အားဖြင့် ပန်းသွေးရောင်သန်းနေသော တောကြောင်မလေး၏ ပါးပြင်မှာ ဖြူဖျော့နေကာ သူမ၏ ခြေလက်များမှာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး မျက်နှာမှာလည်း စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူလျော့နေသည်။ သူမသည် အားအင်များ လုံးဝကုန်ခမ်းသွားခြင်းပင်။ ယီပိုင်မင်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ငြိမ်သက်နေသော သူမ၏ ရှည်လျားသည့် မျက်တောင်များမှာ တောက်ပနေကျ မျက်ဝန်းအစုံကို ဖုံးကွယ်ထားကာ အားအင်ကင်းမဲ့နေပုံပင်။

ယီပိုင်မင်းသည် ယွင်ရှန်းကို ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးဖြင့် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ ထိုခဏ၌ပင် သူ၏ ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး နောက်တစ်စက္ကူန့်တွင် ယွင်ရှန်းမှာ လေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည်လားဟုပင် စိုးရိမ်မိနေတော့သည်။

ရှာဝမ်ရွှီသည် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော သူ၏ လက်များကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ယီပိုင်မင်း၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ယွင်ရှန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ခိုင်မာနေသော ရေခဲပြင်ကြီးမှာ အားပြင်းသော ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် အက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဟောက်ချင်း၏ အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသား တူကူးရှိုကမူ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး ယီပိုင်မင်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှိန်းနေသော ယွင်ရှန်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ကျိုးဧကရာဇ်နှင့် မိဖုရားကြီးချီတို့မှာလည်း ယီပိုင်မင်း၏ ပျာယာခတ်နေသော အမူအရာကို သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။

ဆရာကြီးဝမ်ကမူ ရှေ့သို့ အပြေးအလွှား တက်လာပြီး ယန်ပါးဟိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ မသိစိတ်မှ အာမေဍိတ်သံတစ်ခုကို မရည်ရွယ်ဘဲ ထုတ်ဖော်လိုက်တော့သည်။

ကုတင်ပေါ်တွင် ယန်ပါးဟိုသည် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့၏။ သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော ဒဏ်ရာကြီးမှာလည်း လုံးဝဥဿုံ ပြန်စေ့သွားခဲ့သည်။

ဆရာကြီးဝမ်သည် အခြားသော ဒဏ်ရာများကိုလည်း အသေးစိတ် စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။ စစ်ဆေးမှုအပြီးတွင် သူသည် သူ့ကိုယ်သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိတော့သည်။

"ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သူမက ဘယ်လိုမှ အပ်စိုက်တာမျိုး မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့... ယန်ပါးဟိုရဲ့ ပျက်စီးသွားတဲ့ အတွင်းအင်္ဂါတွေက တကယ်ပဲ ပြန်ပြီး ချုပ်ပြီးသား ဖြစ်နေတာပဲ"

သူမ အပ်ကိုင်သည်ကိုပင် သူ မမြင်လိုက်ရဘဲ ယန်ပါးဟို၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ သွေးယိုစီးမှု အရိပ်အယောင်များ လုံးဝ မရှိတော့သည်မှာ အံ့အားသင့်ဖွယ်ပင်။

ရှာဝမ်ရွှီလည်း ရှေ့သို့တက်ကာ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ခဏအကြာတွင် "သွေးတိတ်သွားပါပြီ။ မနက်ဖြန်မနက်မှာ သူ ပြန်နိုးလာမယ်ဆိုရင်တော့ အသက်အန္တရာယ်ကနေ လုံးဝ လွတ်မြောက်သွားပြီလို့ ပြောလို့ရပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ရှန်းအာရော ဘယ်လိုနေသေးလဲ"

သူဖခင် အသက်အန္တရာယ်မှ ယာယီကင်းဝေးပြီဟု ကြားလိုက်ရသဖြင့် ယန်ချန်းလန်သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။ သူသည် ယွင်ရှန်း၏ အခြေအနေကို ကြည့်ရန် ယီပိုင်မင်းအနားသို့ တိုးသွားသော်လည်း ယီပိုင်မင်းက တားဆီးလိုက်သည်။

"သူမ အိပ်ပျော်သွားပြီ"

ယွင်ရှန်းသည် ယီပိုင်မင်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ကြောင်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ ခွေနေသည်။ သူမ၏ အသက်ရှူသံမှာ မှန်မှန်ရှိနေပြီး အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားမှုကြောင့် သတိမေ့သွားခြင်း ဖြစ်ပုံပင်။