အခန်း (၄၂၁)

ယခုအခါ နန်းဆောင်အတွင်းရှိ မည်သူမျှ ယွင်ရှန်းကို လျှော့မတွက်ရဲကြတော့ပေ။ နာရီဝက်ပင်မပြည့်သော အချိန်အတွင်းမှာ ဆရာကြီးဝမ်တောင် လက်လျှော့ခဲ့ရသော ဒဏ်ရာများကို သူမ ကုသပေးနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အံ့မခန်းပင်။

ကျိုးဧကရာဇ်၏ ရင်ထဲတွင်လည်း အတွေးများစွာ ယောက်ယက်ခတ်နေသည်။ ကျိုးပြည်ထောင်စုတွင် ဤမျှ ထူးချွန်သော ဆေးပညာရှင်တစ်ဦး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ထိုကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်မျိုးကို သာမန်အရပ်သားများကြားတွင် မထားရှိနိုင်ကြောင်း သူ တွေးတောနေမိသည်။

မိဖုရားကြီးချီ၏ အကြည့်များမှာ ယီပိုင်မင်းနှင့် ယွင်ရှန်းတို့နှစ်ဦးကြားတွင် တလှည့်စီ ကူးလူးနေသည်။ ချန်လျန်လျန်ကမူ မနာလိုဝန်တိုမှုနှင့် မုန်းတီးမှုများဖြင့်သာ စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်လည်း အောက်တန်းစား ယွင်ရှန်းကပဲ လူအများရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ခိုးယူသွားပြန်ပြီဟု သူမ တွေးနေသည်။

တူကူးရှို့ကမူ အိပ်ပျော်နေသော ယွင်ရှန်းကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေရသည်။ ယွင်ရှန်း သို့မဟုတ် ယန်ယွင် သည် ဆင့်ခေါ်သူတစ်ဦး ဖြစ်ရုံသာမက အံ့မခန်း ဆေးပညာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ဆရာဝန်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်နေသည်။ ဤအမျိုးသမီးကို သူ မရရအောင် ပိုင်ဆိုင်ရမည်ဟု စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်တော့သည်။

"ကျွန်တော်မျိုးကို ပြန်ခွင့်ပြုပါဦး"

ယီပိုင်မင်းက သူ့ရင်ခွင်ထဲရှိ ယွင်ရှန်းကိုသာ စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ မှန်ကန်သော အသက်ရှူသံကို ခံစားမိပြီးနောက်တွင်မှ သူ၏ စိုးရိမ်စိတ်များ အတန်ငယ် ပြေလျော့သွားတော့သည်။

ယီပိုင်မင်းသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များကိုလည်းကောင်း နောက်ကွယ်မှ စူးစိုက်ကြည့်နေသည့် ရှာဝမ်ရွှီ၏ အကြည့်ကိုလည်းကောင်း လုံးဝဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူသည် ယွင်ရှန်းကို ရင်ခွင်ထဲ၌ ပွေ့ပိုက်ထားရင်း နန်းတော်အတွင်းမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

နန်းဆောင်အတွင်းရှိ ကျန်ရစ်သူများမှာမူ မှင်သက်လျက် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြတော့သည်။

ယီပိုင်မင်းသည် ယွင်ရှန်းကို ယန်အိမ်တော်သို့ တိုက်ရိုက်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ရင်ထဲတွင် နာကျင်နေမိသည်။

"တောကြောင်မလေး... မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အနစ်နာခံရတာလဲ"

သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ယွင်ရှန်းတစ်ယောက် အလွန်ပင် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ သူမ မှော်ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်လာပြီး တရားထိုင်ခြင်းအတတ်ကို တတ်မြောက်ပြီးကတည်းက အထူးသဖြင့် နက်ရှိုင်းစွာ တရားထိုင်ခြင်းကို ကျွမ်းကျင်လာပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူမ ဤမျှအထိ အိပ်စက်လေ့မရှိတော့ပေ။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အမှောင်အပ်ကို အသုံးပြုခဲ့ရသဖြင့် အားအင်များ ကုန်ခမ်းသွားကာ သူမကိုယ်သူမပင် မသိလိုက်ဘဲ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ခြင်းပင်။

သူမ ပြန်နိုးလာချိန်တွင် ကိုယ်ကိုတစ်ချက် လှည့်လိုက်ရာ သူမ၏ လက်မောင်းများနှင့် ခြေထောက်များမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ရစ်ပတ်ထားသကဲ့သို့ ထူးထူးခြားခြား ခံစားလိုက်ရသည်။ မျက်လုံးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာနှင့် လက်မတင်အကွာတွင် အလွန်ပင် ခန့်ညားချောမောသော မျက်နှာတစ်ခုကို အနီးကပ် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ... ယီပိုင်မင်းပင်။

"မြေခွေးယီ ရှင်... ရှင်က ဒီကို ဘယ်လိုလုပ် ရောက်နေတာလဲ"

ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ အပ်စိုက်အတတ်ဖြင့် ယန်ပါးဟို၏ သွေးထွက်မှုကို တားဆီးပေးခဲ့သည်ကို ဝေဝါးစွာ မှတ်မိနေသည်။ သူမ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းသွားခဲ့ပြီး ယန်ပါးဟို အခြေအနေ ကောင်းမွန်သွားသည်ကို သေချာစေပြီးနောက် သတိမေ့သွားခဲ့ခြင်းပင်။

"အဲဒီမေးခွန်းကို ငါကပဲ ပြန်မေးရမှာပါ။ မနေ့က ငါက မင်းကို စေတနာနဲ့ ပြန်ပို့ပေးတာလေ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကို အတင်းဖက်ထားပြီး လွှတ်ကိုမလွှတ်ပေးတော့တာ။ မင်း နှစ်နှစ်ခြိုကခြိုက် အိပ်ပျော်နေတာကို မြင်လို့ ငါလည်း မနက်မိုးလင်းတဲ့အထိ ဒီအတိုင်းပဲ ဖက်ထားခွင့်

ပေးလိုက်ရတာပေါ့"

ယီပိုင်မင်းက ယွင်ရှန်း၏ လက်များကို ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

ယွင်ရှန်း၏ အကြည့်များ အောက်သို့ ရောက်သွားချိန်တွင် သူမ အသက်ရှူမှားမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ သူမ အသိစိတ် အပြည့်အဝ ပြန်ဝင်လာချိန်တွင် မြင်လိုက်ရသည်မှာ သူမကိုယ်သူမ ကိုအာလာဝက်ဝံလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ယီပိုင်မင်း၏ လည်ပင်းကို အတင်းဖက်တွယ်ထားခြင်းပင်။

ပို၍ ဆိုးသည်မှာ သူမ၏ ခြေထောက်များမှာ ယီပိုင်မင်း၏ သွယ်လျသော ခါးကို ကပ်တွယ်ရစ်ပတ်ထားခြင်းပင်။ ဤအနေအထားမှာ အလွန်ပင် ရှက်ရွံ့စရာကောင်းလှသည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ဒေါသနှင့် ရှက်စိတ်ကြောင့် နီမြန်းသွားတော့သည်။

ယီပိုင်မင်းသည် တည်ငြိမ်မြဲ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ တစ်ညလုံး ယွင်ရှန်း၏ ဖက်တွယ်ခြင်းကို ခံထားရသဖြင့် ဤတောကြောင်မလေး၏ အိပ်စက်သည့် အမူအရာမှာ အတော်လေး ဆိုးရွားကြောင်း သူ သိရှိသွားခဲ့သည်။

"ရှင် ကျွန်မကို ဘယ်လို ပြန်ခေါ်လာတာလဲ။ ပြီးတော့... စစ်သူကြီးယန်ရဲ့ အခြေအနေကရော အဆင်ပြေရဲ့လား"

ယွင်ရှန်းသည် ယန်ပါးဟို၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ မိစ္ဆာသားရဲ ရေမြွာရည်အဆိပ်အတွက် စိုးရိမ်နေဆဲပင်။

"စစ်သူကြီးယန်က အခုလောလောဆယ်တော့ အဆင်ပြေပါတယ်"

ယီပိုင်မင်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ယွင်ရှန်း စကားပြောနေရင်းမှ သူမကိုယ်သူမ ယီပိုင်မင်းနှင့်အတူ ကုတင်တစ်ခုတည်းပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ ယီပိုင်မင်းသည် သူမကို ဆေးခန်းသို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာစဉ် ဝေဝါးနေသော ယွင်ရှန်းက ယီပိုင်မင်းကို သူမ၏ ယခင်ဘဝမှ ဖက်လုံးအမှတ်ဖြင့် အတင်းဖက်ထားခဲ့ခြင်းပင်။ ယီပိုင်မင်းကလည်း သူမ၏ အဖော်အဖြစ် လိုက်ပါပေးရန် ဝန်မလေးခဲ့ပေ။

ဤကုတင်မှာ မူလက ယွင်ရှန်း ဆေးခန်းတွင် ခေတ္တအနားယူရန် အသုံးပြုသည့် ကုတင်ကျဉ်းလေးသာ ဖြစ်သည်။ ၆ ပေနီးပါး အရပ်ရှိသော ယီပိုင်မင်းနှင့် သူမတို့ နှစ်ဦးသား ပူးကပ်နေသဖြင့် သူ၏ ပြင်းထန်သော နှလုံးခုန်သံကိုပင် ယွင်ရှန်း ကြားနေရသည်။ ဤအနေအထားမှာ အလွန်ပင် ရင်ခုန်စရာကောင်းနေသဖြင့် ယွင်ရှန်းသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ယီပိုင်မင်းကို အတင်းတွန်းထုတ်လိုက်ရသည်။

ယီပိုင်မင်း၏ အင်္ကျီမှာ ခပ်ဟဟဖြစ်နေပြီး သူ၏ ကြံ့ခိုင်သော ကြေးနီရောင် အသားအရေမှာ ပေါ်လွင်နေသည်။ သူ၏ မြေခွေးမျက်ဝန်းများမှာ မှေးစင်းနေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ ဆွဲဆောင်မှု အပြည့်ရှိနေတော့သည်။

"တောကြောင်မလေး... မင်း ဒီနေ့ ဘယ်လောက်ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာကို ဖန်တီးလိုက်မိလဲဆိုတာ သိရဲ့လား"

ယီပိုင်မင်းက ယွင်ရှန်းကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။

"ရှင် ပြောတာက... ကျွန်မရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အပ်စိုက်အတတ်ကို ပြောတာလား။ စိတ်မပူပါနဲ့ ဒါက ရှာဝမ်ရွှီရဲ့ အလင်းမှော်ပညာကြောင့် ဖြစ်ရတာပါလို့ သူ့အပေါ် ပုံချလိုက်လို့ ရပါတယ်။ သူ့ရဲ့ မှော်ပညာမှာ ထူးခြားတဲ့ အာနိသင်ရှိတယ်လို့ ပြောလိုက်ရင် ရတာပဲ"

ယွင်ရှန်းသည် အခြေအနေအရ ဆေးဖက်ဆိုင်ရာ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားအပ်ကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်မှ တစ်ခုခုမှားနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရခြင်းပင်။

ဆရာကြီးဝမ်ပင် မကုသနိုင်သော ဝေဒနာကို သူမ ကုသနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမအတွက် အကြီးအကျယ် အရှက်ရစရာ ဖြစ်သလို ယွင်ရှန်း၏ စစ်မှန်သော အရည်အချင်းကိုလည်း ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"အမှန်တရားကို ထာဝရ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရဘူး။ ငါ မင်းကို ပြန်ခေါ်လာတဲ့အချိန်မှာ ဆရာကြီးဝမ်က ရှာဝမ်ရွှီဆီကနေ အမှန်တရားကို သိသွားလောက်ပြီ။ မင်း တကယ်ပဲ အဲဒီထူးခြားတဲ့ အပ်စိုက်အတတ်ကို သုံးခဲ့တာလား"

ယီပိုင်မင်းက သံသယဖြင့် မေးသည်။

သူသည် ယွင်ရှန်း အပ်စိုက်သည်ကို မြင်ဖူးသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ သူမသည် မည်သည့်အပ်ကိုမျှ မသုံးဘဲ ယန်ပါးဟိုကို ကယ်တင်ခဲ့ခြင်းပင်။ ယန်အိမ်တော်မှာ စစ်သူကြီးမိသားစု ဖြစ်သဖြင့် ယွင်ရှန်းသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်ဆိုဦးတော့ ဤကဲ့သို့သော အတတ်ပညာမျိုးကို ငှက်ပျောရွက်ရွာကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် မည်သို့မျှ သင်ယူနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။