အခန်း (၄၂၃)

ဝူကျိတိုက်ကြီးပေါ်ရှိ မိစ္ဆာသားရဲများမှာ မှော်ဆရာများ၊ သိုင်းပညာရှင်များနှင့် ဆင့်ခေါ်သူများ အားလုံး အလုအယက် ရှာဖွေကြသည့် ရတနာများ ဖြစ်ကြသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက မိစ္ဆာသားရဲများကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခဲ့မှုကြောင့် တူထျန်း သားရဲသွေးတိမ်တိုက် နယ်ပယ်ပေါ်ပေါက်လာရသည်အထိပင်။

ကွဲပြားခြားနားသော လူပုဂ္ဂိုလ်များအတွက် မိစ္ဆာသားရဲများ၏ တန်ဖိုးမှာလည်း ကွဲပြားကြသည်။

မှော်ဆရာများအတွက် မိစ္ဆာသားရဲများ၏ အရိုးများနှင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများသည် သူတို့အတွက် အရေးပါဆုံးသော မှော်လက်နက်များ ဖြစ်သည်။

သိုင်းပညာရှင်များအတွက်မှု မိစ္ဆာသားရဲများ၏ သွေးသည် ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်စေရန်နှင့် သိုင်းအဆင့်အတန်းကို ဖောက်ထွက်ရန်အတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည်။

ဆင့်ခေါ်သူများအတွက် သန့်စင်သောသားရဲအဆင့် သို့မဟုတ် နတ်ဘုရားသားရဲအဆင့်ရှိသည့် မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်ကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရခြင်းမှာ အိပ်မက်တစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် တစ်ချိန်က စွမ်းအားကြီးလှသော ဆွမ်းနီနှင့် ပဋိညာဉ်ဖွဲ့ရန် စဉ်းစားခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုသားရဲ၏ ပြင်းထန်သော ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရချိန်တွင် သူမ၌ ဆင့်ခေါ်သူ မိစ္ဆာလက်ဝါးရှိနေစေကာမူ နတ်ဘုရားသားရဲတစ်ကောင်နှင့် ပဋိညာဉ်ဖွဲ့ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ကောင်းကောင်း သိရှိသွားခဲ့သည်။ သို့သော် အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသား တူကူးရှို့ကမူ နတ်ဘုရားသားရဲ၏ သွေးနှင့် ပေါင်းစပ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ၎င်းက သူ့အား မကြုံစဖူးသော ခန္ဓာကိုယ်ခွန်အားကို ပေးစွမ်းထားပြီး သူ၏ သားရဲသွေး ဆူပွက်လာချိန်တွင် သိုင်းသူတော်စင်တစ်ဦး၏ ရင်ဘတ်ကိုပင် လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

"အဲဒီနောက်ပိုင်း ဘာတွေဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုတာကတော့ မင်းမြင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ။ ဒီကိစ္စကို ဒီအတိုင်းပဲ လွှတ်ထားလိုက်ရတော့မယ်။ ဒါက ပြိုင်ပွဲတစ်ခုအဖြစ် သဘောတူထားတာဆိုတော့ ကျိုးဧကရာဇ်အနေနဲ့ အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသားကို နောက်ပိုင်းမှာ အပြစ်ရှာ အရေးယူမှာ မဟုတ်ဘူး"

ယီပိုင်မင်း စကားဆုံးသွားချိန်တွင် ယွင်ရှန်းမှာ တစ်ခွန်းမျှ ပြန်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်အတွင်း၌မူ ဒေါသမီးလျှံများ တောက်လောင်နေတော့သည်။

"ဒီအတိုင်းပဲ လွှတ်ထားလိုက်ရမှာလား။ အကယ်၍ ကျွန်မရဲ့ မိသားစုဝင်တွေဆီက သင်ယူထားတဲ့ အပ်စိုက်ကုထုံးသာ မရှိခဲ့ရင် စစ်သူကြီးယန်သေမှာ သေချာတယ်။ ကျွန်မ အဘိုးရဲ့ ညှိုးနွမ်းနေတဲ့ မျက်နှာကို မြင်ယောင်ကြည့်ပါဦး... ကျိုးပြည်ထောင်စုရဲ့ သိုင်းသူတော်စင်တစ်

ယောက်က တိုင်းတစ်ပါး အိမ်ရှေ့မင်းသားရဲ့ စော်ကားမှုကို ခံလိုက်ရတာကို ကျိုးဧကရာဇ်က ဧကရာဇ်တစ်ပါးအနေနဲ့ ပြိုင်ပွဲတစ်ခုဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာပဲ ဒီအတိုင်း ဖြေရှင်းလိုက်တယ်ပေါ့လေ"

ကျိုးဧကရာဇ်သည် သူ့အပေါ် သစ္စာစောင့်သိလှသော ယန်အိမ်တော်ကိုပင် အကာအကွယ်မပေးနိုင်သည့်အပြင် တိုင်းတစ်ပါးမှ စော်ကားမှုကိုပင် ခေါင်းငုံ့ခံနေသည်မှာ ယွင်ရှန်းအတွက် အလွန်ပင် ဒေါသထွက်ဖွယ်ရာ ဖြစ်နေတော့သည်။

ယီပိုင်မင်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဦးလေးဖြစ်သူ ယန်ချန်းလန် ရောက်ရှိလာသည်။ နန်းတော်တွင်းဖြစ်ရပ်မှာ ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင်မူ ယွင်ရှန်း၏ ထူးခြားလှသော အပ်စိုက်ကုသမှုကြောင့် အသစ်တဖန် လှိုင်းဂယက်များ စတင်ရိုက်ခတ်လာသည်။

ဟောက်ချင်းသံရုံးအတွင်း၌ အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသား တူကူးရှို့သည် အစေခံမိန်းကလေး၏ အကူအညီဖြင့် အဝတ်အစားလဲလှယ်နေသည်။ ယန်ပါးဟိုကို တိုက်ရိုက်မသတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်နေပုံပင်။

"ဂုဏ်ယူပါတယ် အိမ်ရှေ့မင်းသား... မင်းသားက နတ်ဘုရားသားရဲရဲ့ သွေးနဲ့ ပေါင်းစပ်ထားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး မထင်ထားခဲ့ဘူး"

ရွှမ်ဝူကျိက ဖားယား၍ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် တူကူးရှို့မှာမူ စိတ်ပျံ့လွင့်နေပြီး ရွှမ်ဝူကျိ၏ စကားကို ဂရုမစိုက်အားပေ။ ယနေ့ကျင်းပသည့် ပွဲတော်မှာ မူလက ဟောက်ချင်းနှင့် ကျိုးပြည်ထောင်စုကြား ဆက်ဆံရေးကို လှည့်စားကစားရန်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ ယန်ပါးဟိုကို ဒဏ်ရာပြင်းထန်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အမြတ်ထွက်ခြင်းပင်။

ရွှမ်ဝူကျိကမူ ယန်ပါးဟို သေမသွားခြင်းအပေါ် အလွန်ပင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေရသည်။ သူသည် ဆေးပညာကို နားမလည်သော်လည်း ယန်ပါးဟို အသက်ရှင်သွားရခြင်းမှာ ယွင်ရှန်းဟု ခေါ်သည့် ထိုမိန်းကလေးနှင့် သက်ဆိုင်နေကြောင်း ရိပ်မိနေသည်။ သူသည် ထိုမိန်းကလေးကို တစ်နေရာရာတွင် မြင်ဖူးသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

ရွှမ်ဝူကျိသည် စဉ်းစားခန်းဖွင့်နေရင်းမှ ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။

"နေပါဦး... ဒီကောင်မလေးက အရင်တစ်ခါက ငါတို့နဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ခဲ့တဲ့ မြို့စားမင်းသားငယ် ပုကျိုရှောင်ရဲ့ ဘေးမှာရှိနေတဲ့သူ မဟုတ်လား။ ဒါမှမဟုတ်... သူမက ဒီထက်ပိုပြီး ထူးခြားတဲ့သူများလား"

ရွှမ်ဝူကျိ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ယုတ်မာသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ တူကူးရှို့က ယွင်ရှန်းကို စိတ်ဝင်စားနေသည်ကို သူ သတိထားမိထားသည်။ အကယ်၍ ယွင်ရှန်းကိုသာ သူတို့လက်ထဲ ရောက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့လျှင် ယန်မိသားစုကိုသာမက ယီပိုင်မင်းကိုပါ ခြိမ်းခြောက်နိုင်မည်ဟု သူ တွေးတောနေမိတော့သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ယန်ချန်းလန်သည် ယွင်ရှန်းကို လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်ကာ "ရှန်းအာ... မင်းရဲ့ ဆေးပညာက လူအများရဲ့ မျက်စိကျစရာ ဖြစ်သွားပြီ။ အထူးသဖြင့် ဆေးဧကရာဇ်ခန်းမက လူတွေက မင်းကို အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကလည်း မင်းကို နန်းတွင်းသမားတော်အဖြစ် ခန့်အပ်ဖို့ စဉ်းစားနေတယ်လို့ ကြားတယ်"

ယွင်ရှန်းက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "သူတို့က ကျွန်မကို လိုချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အပ်စိုက်အတတ်ကိုပဲ လိုချင်ကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့ ဦးလေး... ကျွန်မက သူတို့ အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်လို့ရတဲ့ အရုပ်တစ်ရုပ် မဟုတ်ဘူး"

ရွှမ်ဝူကျိသည် ကျိုးပြည်ထောင်စု၏ အနောက်ဘက်ခြမ်းတွင် သူ၏ အကြံအစည်များကို ဖျက်ဆီးခဲ့သူမှာ ထိုမိန်းကလေးပင် ဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

"အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသား... ဒါက တကယ့်ကို လက်လွှတ်လိုက်ရတဲ့ အခွင့်အရေးကောင်းကြီးပဲ။ အားလုံးက အဲဒီကောင်မလေးကြောင့်ပဲ။ သူမ ဘယ်လို စုန်းကဝေအတတ်တွေကို သုံးလိုက်လဲမသိပေမဲ့ ယန်ပါးဟိုကို ကုသပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်ချပါ သူ သက်သာသွားတာက ခေတ္တခဏပါပဲ။ မိစ္ဆာသားရဲ ရေမြွာရည်အဆိပ်က သာမန်ဖြေဆေးတွေနဲ့ ပျောက်ကင်းနိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ အဲဒီကောင်မလေးကလည်း ယန်ပါးဟိုကို ကယ်ဖို့ ကြိုးစားရင်းနဲ့ အသက်လုခဲ့ရတာပဲ။ သူမကို အသက်ရှင်လျက် ထားတာက နောင်ကျရင် ဘေးဒုက္ခဖြစ်လာနိုင်တယ်။ သူမကို အရင်ဆုံး သတ်ပစ်ဖို့ လူလွှတ်လိုက်တာက ပိုကောင်းမယ်"

ရွှမ်ဝူကျိသည် အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသားကို မြှောက်ပင့်သွေးထိုးရန် ဆက်လက်ကြိုးစားနေသည်။ သို့သော် သူ မသိလိုက်သည်မှာ အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသားသည် ထိုစကားများကို ကြားရသောအခါ ဝမ်းသာခြင်းမရှိဘဲ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားခြင်းပင်။

ခုနက နန်းတော်ထဲတွင် ယွင်ရှန်းသွေးအန်ပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြာနှမ်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရစဉ်က အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ ရင်ထဲတွင် တစ်ခါမျှမခံစားဖူးသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုခံစားချက်က ဘယ်ကလာမှန်း သူကိုယ်တိုင်ပင် နားမလည်ပေ။

ထိုမိန်းကလေးကို နှိပ်စက်မည်ဆိုလျှင်ပင် သူကိုယ်တိုင်၏ လက်ဖြင့်သာ ဖြစ်ရမည်။ အခြားသူတစ်ဦး၏ လက်ချက်ဖြင့် မဖြစ်စေရပေ။

အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသားသည် ပိုင်မင်းမင်းသားနှင့် ရှာဝမ်ရွှီတို့၏ ပျာယာခတ်နေသော မျက်နှာများကို ပြန်လည်မြင်ယောင်မိပြီး စိတ်ထဲတွင် ပို၍ပင် မငြိမ်မသက် ဖြစ်လာသည်။ ရွှမ်ဝူကျိ၏ တတွတ်တွတ် ပြောဆိုနေသော စကားသံများက သူ့အတွက် အလွန်ပင် နားငြီးစရာ ကောင်းနေတော့သည်။

"မြို့စားမင်းသားငယ်... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုက ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်ပြီလို့ ထင်တယ်။ ကျွန်တော်လည်း မကြာခင်မှာ ယွီကျင်းမြို့ကနေ ထွက်ခွာတော့မယ်။ မင်းသား လုပ်ချင်တာရှိရင် စိတ်ကြိုက်သာ လုပ်ပါတော့"

အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသားသည် ရွှမ်ဝူကျိကဲ့သို့သော လူစားမျိုးကို အစကတည်းက သဘောမကျပေ။ ရွှမ်ဝူကျိသည် ယန်အိမ်တော်နှင့် ရန်ငြိုးရှိနေသည်ကို သူ ရိပ်မိထားပြီးဖြစ်ရာ သူတစ်ပါး၏ အသုံးချခံ အကာအကွယ်အဖြစ် အချိန်အကြာကြီး နေရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရွှမ်ဝူကျိ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်သွားတော့သည်။ သွေးစွန်းနေသောလက်ရှိ သူ၏လူများမှာ အသတ်ခံထားရပြီးဖြစ်ရာ ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ဘေးတွင် အားကိုးရမည့် အစောင့်အရှောက်ဟူ၍ တစ်ဦးမျှ မရှိတော့ချေ။

နန်းတော်အတွင်း၌ ရှိနေစဉ်က ယန်ချန်းလန်၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အကြည့်များကို ရွှမ်ဝူကျိကောင်းကောင်း မှတ်မိနေသည်။ ယွီကျင်းမြို့တော်သည် ယန်ချန်းလန်၏ နယ်မြေဖြစ်သည်နှင့်အညီ အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ အကာအကွယ်မရှိဘဲ သူသည် ပစ်မှတ်ထားခံရမည်မှာ အသေအချာပင်။

သူသည် ဟုန်းမြို့တော်၏ မြို့စားမင်းသားငယ် ဖြစ်သော်လည်း နိုင်ငံတစ်ခု၏ အိမ်ရှေ့မင်းသားနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက များစွာကွာခြားလှသဖြင့် ကျိုးအစိုးရအနေဖြင့်လည်း သူ့ကို ကူညီရန် မည်သည့်ခြေလှမ်းမျှ လှမ်းမည်မဟုတ်ပေ။ အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသားက လက်ယမ်းကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် ရွှမ်ဝူကျိသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် နှင်ထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။ သူသည် အိမ်ရှေ့မင်းသားကို ပြန်လည်ခုခံရန် မဝံ့ရဲသဖြင့် အထုတ်အပိုးများကို အလျင်အမြန်ပြင်ဆင်ကာ မြို့ပြင်သို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ရန်သာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ရွှမ်ဝူကျိ ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီမှာပင် သံရုံးအစောင့်တစ်ဦးက သတင်းပို့လာသည်။

"အိမ်ရှေ့မင်းသား... မိန်းကလေး ချန်လျန်လျန်က အတွေ့ခံဖို့ တောင်းဆိုနေပါတယ်"

"ချန်လျန်လျန်... နောက်ဆုံးတော့ မင်း ငါ့ဆီကို ရောက်လာခဲ့ပြီပေါ့"

ချန်လျန်လျန် ကိုယ်တိုင် လာရောက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ မျက်နှာတွင် လှောင်ပြောင်ရိပ်များ ယှက်သန်းသွားသည်။

"ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ် အိမ်ရှေ့မင်းသား။ လျန်လျန် နောက်တစ်ခါ ဒီလိုမျိုး မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို ဆေးပေးပါဦး"

ချန်လျန်လျန်သည် သူမ၏ မျက်နှာကို စိုးရိမ်တကြီး အုပ်ကိုင်ထားရသည်။ သူမ၏ ဖယောင်းရုပ်ကဲ့သို့ ချောမွေ့သော အသားအရေပေါ်တွင် နီရဲသော အမှတ်အသားများ တန်းစီကာ ပေါ်ပေါက်နေသောကြောင့်ပင်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ တစ်ကြိမ်က ရေမြှားတောင်ပံငါး၏ အဆိပ်သင့်ခဲ့ဖူးသော်လည်း အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ အမိန့်ဖြင့် ကုသပေးခဲ့ခြင်းပင်။

ချန်လျန်လျန်သည် ပါးနပ်သူဖြစ်ရာ အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသားအတွက် ကျိုးပြည်ထောင်စုတွင် သူလျှိုလုပ်ပေးမည်ဟု ဟန်ဆောင်ကာ ကတိပေးခဲ့သဖြင့် ဘေးကင်းစွာ ပြန်လည်လွတ်မြောက်လာခဲ့ခြင်းပင်။ သို့သော် သူမသည် ကျိုးပြည်ထောင်စုသို့ ရောက်သည်နှင့် အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသားနှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်လိုက်တော့သည်။

သူမ မသိလိုက်သည်မှာ အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသားသည် သူမထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ ကောက်ကျစ်ရက်စက်သူ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

"မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ရေမြှားတောင်ပံငါး အဆိပ်ကတော့ ပျောက်သွားပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ မျက်နှာမှာ နောက်ထပ် အဆိပ်တစ်ခု ထပ်ရှိနေသေးတယ်။ အဲဒါကို လောက်ကောင်အဆိပ်လို့ ခေါ်တယ်။ ဒီအဆိပ်က လူ့အသားကိုပဲ ရွေးပြီးစားတဲ့ ပိုးကောင်လေးတွေပဲ"

အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ အသံမှာ နူးညံ့သော်လည်း ချန်လျန်လျန်၏ နားထဲတွင်မူ အေးစက်လှသော လေပြင်းတစ်ချက်ကဲ့သို့ တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းနေသည်။

"ငါ့ဆီက ဖြေဆေးမရှိဘဲနဲ့ ဒီပိုးကောင်တွေက မင်းရဲ့ အသားအရေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စားပွားသွားလိမ့်မယ်။ အစပိုင်းမှာ မျက်နှာ၊ အဲဒီနောက်မှာတော့ တစ်ကိုယ်လုံးပဲ။ သုံးလမပြည့်ခင်မှာ ကျိုးအိမ်ရှေ့မင်းသားကို ဆွဲဆောင်ခဲ့တဲ့ မင်းရဲ့ အလှအပတွေက အရိုးစုတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်"

ချန်လျန်လျန်၏ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံမှာ ကြောက်လန့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားရသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် လောက်ကောင်များ တွားသွားနေပြီး အရိုးစုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမည့် အဖြစ်ကို သူမ စိတ်ကူးနှင့်ပင် မတွေးရဲတော့ချေ။ ယခုအခါ သူမသည် အမှောင်

အိမ်ရှေ့မင်းသားကို အံတုရန် မဆိုထားနှင့် သူခိုင်းသမျှကို မငြင်းရဲသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရတော့သည်။