အခန်း (၄၂၄)

"အိမ်ရှေ့မင်းသား... အိမ်ရှေ့မင်းသား... လျန်လျန် နောက်ကို ဘယ်တော့မှ ဒီလိုမျိုး မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး လျန်လျန်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ အိမ်ရှေ့မင်းသား ဘာပဲခိုင်းခိုင်း လျန်လျန် လုပ်ပါ့မယ်"

ချန်လျန်လျန်သည် သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ရုပ်ရည်ကို အလေးအနက်ထားသူ ဖြစ်သည့်အလျောက် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် အသနားခံနေတော့သည်။

သူမသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသားကို တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေမိသည်။

"ထစမ်းပါ... ဒီလောက် နူးညံ့လှပတဲ့ အလှလေးက ဒီလိုပုံစံဖြစ်နေတာ မြင်ရတာ စိတ်မကောင်းစရာပဲ။ ဒါက မြင်ကွင်းကို ပျက်စီးစေတယ်"

အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသားက သနားသယောင်ယောင်၊ စဉ်းစားခန်းဝင်သယောင်ဖြင့် ပြောကာ သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် ချန်လျန်လျန်၏ ချောမွေ့သော မေးဖျားလေးကို အသာအယာ မတင်လိုက်သည်။

ချန်လျန်လျန်၏ မျက်နှာထက်တွင် မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လောကရှိ မည်သည့်အမျိုးသားမဆို သနားသွားလောက်အောင် သနားကမား ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ကံဆိုးသည်မှာ အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသားသည် အမျိုးသမီးများကို သနားတတ်သူ သို့မဟုတ် မြတ်နိုးတတ်သူမျိုး မဟုတ်ချေ။ သူ၏ နီမြန်းသော ဆံနွယ်များနှင့် ခန့်ညားထည်ဝါသော အသွင်အပြင်မှာ မြင့်မြတ်သော မင်းသားတစ်ပါးကဲ့သို့ ရှိနေသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်းရှိ အေးစက်လှသော အငွေ့အသက်များကမူ သူ၏ စိတ်ရင်းမှန်ကို ဖော်ပြနေတော့သည်။

ချန်လျန်လျန်မှာ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေသဖြင့် သွားများပင် တဆက်ဆက် တုန်ရင်နေရသည်။

"ယွင်ရှန်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်း ဘာတွေသိထားလဲ"

အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသားက နူးညံ့စွာ မေးလိုက်သည်။

ချန်လျန်လျန်မှာ ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားကာ "အိမ်ရှေ့မင်းသား ဘာကို ဆိုလိုတာပါလဲ"

"သူမနဲ့ ပတ်သက်သမျှ အရာအားလုံးကို ငါ့ကို ပြောပြစမ်း"

အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ အသံမှာ အေးစက်မနေတော့ဘဲ လောဘဇောတိုက်နေသည့် ရမ္မက်ဆန္ဒများ ပါဝင်နေသည်။

ယခင်က ယွင်ရှန်းအပေါ် သူ၏ စိတ်ဝင်စားမှုမှာ ပြိုင်ဆိုင်လိုစိတ်နှင့် သူမ၏ ရဲတင်းမှုကို လက်စားချေလိုစိတ်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ယနေ့ သူမ၏ လုပ်ရပ်များကို မြင်တွေ့ပြီးနောက်တွင်မူ သူမကို မရမနေ သိမ်းပိုက်လိုသည့် ဆန္ဒများမှာ ပိုမိုပြင်းပြလာခဲ့သည်။

သွေးစက်များကြားတွင် တည်ငြိမ်နေခဲ့သည့် သူမ၏ အမူအရာနှင့် ဖြူစင်လှသော မျက်နှာလေးကို သူ ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေသေးသည်။ ထိုခဏ၌ သူမထံမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အငွေ့အသက်များမှာ အလွန်ပင် လှပလွန်းလှသည်။ သူမသည် ပါးနပ်သော ကောင်မလေးတစ်ဦး ဖြစ်နေစေကာမူ ထိုအချိန်၌ သူမတွင် မြင့်မြတ်သန့်စင်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော ဤဂုဏ်သတ္တိနှစ်ခုမှာ လူတစ်ဦးတည်း၌ တည်ရှိနေခြင်းက အမှောင်

အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ စိတ်ကို ယိမ်းယိုင်သွားစေပြီး သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းချုပ်နိုင်အောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ယွင်ရှန်းသည် ငယ်ရွယ်သေးသော်လည်း အချိန်တန်လျှင် လူအများကို ရင်ခုန်သွားစေမည့် အလှပိုင်ရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာမည်မှာ အသေအချာပင်။

အတုမရှိသော ဆေးပညာစွမ်းရည်၊ တည်ငြိမ်လှသော စိတ်ဓာတ်နှင့် နားလည်ရခက်လှသော ဆင့်ခေါ်ခြင်း အတတ်ပညာများ ဤကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးမျိုးမှာ တူကူးရှို့အတွက်သာ ထိုက်တန်သူဖြစ်သည်။

အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အတိုင်းသား ပေါ်လွင်နေသော ရမ္မက်ဆန္ဒကို ချန်လျန်လျန် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အမျိုးသားတစ်ဦးက အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို လိုချင်သည့် ဆန္ဒမျိုးထက်စာလျှင် သားရဲတစ်ကောင်က ၎င်း၏ အဖော်ကို တောင့်တနေသည့် ဆန္ဒမျိုးနှင့် ပို၍ တူနေသည်။

ထိုအခါ ချန်လျန်လျန်၏ ရင်ထဲ၌ မနာလိုဝန်တိုမှုနှင့်အတူ ပြင်းထန်လှသော အမုန်းတရားများ ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသားသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူဖြစ်သည်မှာ ငြင်းမရသော်လည်း သူသည် လူအများကြားတွင် ထူးချွန်ထက်မြက်သည့် လူထဲကနဂါးတစ်ဦးဖြစ်သည်မှာလည်း အမှန်ပင်။

ဝူကျိ၏ ရတနာငါးပါးစာရင်းဝင်ဖြစ်ခြင်း၊ နတ်ဘုရားသားရဲသွေးနှင့် ပေါင်းစပ်နိုင်ခြင်းနှင့် ဟောက်ချင်းနိုင်ငံ၏ အနာဂတ်ဧကရာဇ်ဖြစ်လာမည့် အခွင့်အရေးများကြောင့် သူသည် မိန်းကလေးများစွာ၏ အိပ်မက်မင်းသား ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော အမျိုးသားက ယခုအခါ ယွင်ရှန်းအပေါ်တွင် ပြင်းပြသော စိတ်ဝင်စားမှုကို ပြသနေကာ ယီပိုင်မင်းသည်လည်း ထို့အတူပင်။ နန်းဆောင်အတွင်း၌ ယွင်ရှန်းကို သူ အစွမ်းကုန်ယုယကာ ပွေ့ပိုက်ထားပုံနှင့် သူ၏မျက်ဝန်းများထဲမှ စီးဆင်းလာသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာများကို ပြန်လည်မြင်ယောင်မိတိုင်း ချန်လျန်လျန်၏ ရင်ထဲတွင် အပိုင်းပိုင်းပြတ်မတတ် ခံစားနေရသည်။

ယီပိုင်မင်းထံမှ ထိုကဲ့သို့သော အမူအရာမျိုးကို သူမ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သူသည် ယွင်ရှန်းနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ချိန်တွင်မှသာ ထိုသို့ ပြောင်းလဲသွားတတ်သည်။ ယခုအခါ အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသားကလည်း ယွင်ရှန်းအပေါ်တွင် ပို၍ပင် ဗြောင်ကျကျ စိတ်ဝင်စားမှု ပြလာကာ သူ၏ပုံစံမှာ ဒေါသထွက်နေသော ဆံပင်နီ ဝံပုလွေဘုရင်တစ်ကောင်နှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသားက ယွင်ရှန်းကို လိုချင်နေသည်မှာ ချန်လျန်လျန်အတွက်တော့ အခွင့်ကောင်းပင်။ အကယ်၍ သူမသာ ယွင်ရှန်းကို အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ လက်ထဲသို့ အရောက်ပို့ပေးနိုင်ခဲ့လျှင် ယီပိုင်မင်းသည် ယွင်ရှန်းကို နောက်ထပ် မြင်တွေ့နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

"အိမ်ရှေ့မင်းသား... ယွင်ရှန်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လေ..."

ချန်လျန်လျန်သည် အခွင့်အရေးကို အရယူကာ အစီအစဉ်များကို စတင်တင်ပြလိုက်တော့သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ယန်အိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ယန်ပါးဟိုမှာ သတိပြန်လည်နေပြီဖြစ်သည်။ ယွင်ရှန်း ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယန်ပါးဟို၏ မျက်နှာမှာ ရှက်သွေးဖြန်းကာ နီမြန်းသွားပြီးနောက် အဆက်မပြတ် ချောင်းဆိုးနေတော့သည်။

"အဘိုးရဲ့ ကျန်းမာရေး..."

"မြေးလေးရဲ့ ဒဏ်ရာ..."

နှစ်ဦးသားမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း စကားဆိုမိသွားကြသဖြင့် ဦးလေးယန်က ဘေးမှနေ၍ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ယန်ပါးဟိုသည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကြောင်းစုံကို ဦးလေးယန်ထံမှ ကြားသိပြီးဖြစ်သည်။ ယွင်ရှန်းသည် သူ့ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် အားအင်ကုန်ခမ်းကာ သတိမေ့သွားခဲ့ရသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ သူ အလွန်ပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသလို မြေးမလေးအပေါ်တွင်လည်း အကြီးအကျယ် ကျေးဇူးတင် လေးစားမိသွားသည်။ သူ နိုးလာသည်နှင့် ပထမဆုံး မေးမြန်းခဲ့သည်မှာလည်း ယွင်ရှန်း၏ အခြေအနေပင်။

ယွင်ရှန်းမှာလည်း အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားရပြီး "သမီးရဲ့ ဒဏ်ရာက မပြင်းထန်ပါဘူး။ အဘိုးရဲ့ ဒဏ်ရာကို တစ်ချက်လောက် ပြန်ကြည့်ပါရစေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ခုနကပဲ ဆရာကြီးဝမ်လာကြည့်သွားသေးတယ်။ သူက စစ်သူကြီးရဲ့ အတွင်းအင်္ဂါတွေ အကုန်လုံး ပြန်ကောင်းသွားပြီလို့ ပြောသွားတယ်။ ဒါက တကယ့်ကို အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ နတ်ဘုရားအပ်စိုက်နည်းပဲလို့တောင် သူက ချီးကျူးသွားသေးတယ်"

ဦးလေးယန်က ဂုဏ်ယူစွာ ပြောကြားလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ အရည်အချင်းဖြင့် ယန်မိသားစု၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို တစ်ဖန်ပြန်လည် မြှင့်တင်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယန်ပါးဟိုသည် ယခင်ကကဲ့သို့ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်မနေပေ။ ယွင်ရှန်း၏ စစ်မှန်သော စွမ်းပကားများကို လူသိရှင်ကြား ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ခြင်းက သူမအတွက် ဘေးဒုက္ခများ သယ်ဆောင်လာနိုင်သည်ဟု သူ ကြိုတင်နိမိတ် ရနေသောကြောင့်ပင်။

ယွင်ရှန်းကမူ ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးပြရင်း ယန်ပါးဟို၏ ဒဏ်ရာများကို ဆက်လက်စစ်ဆေးပေးသည်။ ဆရာကြီးဝမ် ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း ဒဏ်ရာများမှာ အတော်ပင် ကောင်းမွန်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ကျန်ရှိနေသေးသော မိစ္ဆာသားရဲ ရေမြွာရည်အဆိပ်မှာမူ ဖြေရှင်းရဦးမည့် ပြဿနာဖြစ်နေဆဲပင်။

"ဦးလေးရော ဘယ်မှာလဲဟင်"

ယွင်ရှန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်သော်လည်း ယန်ချန်းလန်ကို မတွေ့ရပေ။ ယွင်ရှန်းသည် ဦးလေးဖြစ်သူအား အမဲလိုက်စစ်သည်တော်ဌာနတွင် သက်စောင့်ရေစင်ရှာဖွေရန် အပ်နှံမှုတစ်ခု တင်ခိုင်းထားခဲ့သည်။ ထိုအဆိပ်ကို မဖြေရှင်းနိုင်သရွေ့ ယန်ပါးဟိုအတွက် အန္တရာယ်က နေ့တိုင်း ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သည်။

"ဒုတိယသခင်လေးနဲ့ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးကျန်းတို့ အပြင်ထွက်သွားကြတယ်"

ဦးလေးယန် စကားပြောနေစဉ်မှာပင် အစောင့်တစ်ဦး အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး သတင်းပို့သည်။

"စစ်သူကြီးကြီး... အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသားက လက်ဆောင်ပဏ္ဏာတွေနဲ့အတူ လာရောက်ဂါရဝပြုဖို့ ရောက်ရှိနေပါတယ်"

ထိုစကားကြောင့် ယန်ပါးဟိုနှင့် ဦးလေးယန်တို့မှာ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ယွင်ရှန်း၏ မျက်နှာမှာမူ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားတော့သည်။ ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့သည့် လက်သည်တရားခံကိုယ်တိုင်က အိမ်ပေါက်ဝအထိ ရဲရဲတင်းတင်း လာရဲသည်မှာ အတော်ပင် အရှက်မရှိလှပေ။ သို့သော် တိုင်းတစ်ပါးမှ မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်နေသဖြင့် ယန်ပါးဟိုအနေဖြင့် ငြင်းပယ်ရန် မသင့်တော်သောကြောင့် အိမ်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်ခိုင်းလိုက်ရသည်။

အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသား တူကူးရှို့နှင့် သူ၏ အစောင့်နှစ်ဦး ယန်အိမ်တော်ထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။ ယွင်ရှန်း ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အရောင်တစ်ချက် တောက်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းအစုံမှာလည်း အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားတော့သည်။

ယွင်ရှန်းကမူ သူ့ကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်သည်။ အကယ်၍ အဘိုးအတွက် ဆေးပြင်ပေးရန် မရှိပါက သူမ ချက်ချင်းပင် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ထွက်သွားမိမည် ဖြစ်သည်။

"စစ်သူကြီးယန်... ကျွန်တော် တောင်းပန်စကားပြောဖို့ ရောက်လာတာပါ"

တူကူးရှို့က ယွင်ရှန်း၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ကာ ပို၍ပင် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ယနေ့ သူ၏ ပုံစံမှာ အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့နေပြီး သန့်ရှင်းသော ဆေးဖက်ဝင်အပင် ငါးမျိုး ခြောက်မျိုးခန့်ကိုလည်း လက်ဆောင်အဖြစ် ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ဘာမှမသိသူတစ်ဦးအဖို့မူ သူသည် တကယ်ပင် လူမမာလာမေးခြင်းဟု ထင်မှတ်မှားစရာပင်။

"မင်းသားတူကူးက အားနာစရာကြီးဗျာ... အဘိုးကြီးက သာမန်ဒဏ်ရာလေး ရတာကို မင်းသားကိုယ်တိုင် လာရောက်ရတာ တကယ့်ကို အားနာဖို့ ကောင်းပါတယ်"

ယန်ပါးဟိုက အပြင်ပန်းတွင် ယဉ်ကျေးစွာ ပြောဆိုနေသော်လည်း အတွင်းစိတ်တွင်မူ တူကူးရှို့၏ ဘိုးဘေးဘီဘင် ၁၈ ဆက်ကိုပါ ဆဲဆိုနေမိတော့သည်။

ဟောက်ချင်းနှင့် ကျိုးသည် ရန်ဘက်နိုင်ငံများ ဖြစ်သည့်အလျောက် တူကူးရှို့နှင့် ယန်ပါးဟိုတို့ ငြိမ်းချမ်းစွာ ဆုံတွေ့နေရခြင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှသည်။ အထူးသဖြင့် တူကူးရှို့၏ အပြုအမူများမှာ ယောက္ခမအိမ် လာလည်သည့် သမက်လောင်းတစ်ဦးကဲ့သို့ ယဉ်ကျေးပျူငှာလွန်းနေခြင်းက မြေခွေးက ကြက်ကို နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ခွန်းဆက်သခြင်းဟုပင် ဆိုရပေမည်။

ယန်ပါးဟိုက လက်ဆောင်များကို ငြင်းပယ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် ယွင်ရှန်းက ဆေးပစ္စည်းများကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသား... အရမ်းလည်း ကပ်စေးမနဲပါနဲ့။ လူတစ်ယောက်ကို သေလုနီးပါးဖြစ်အောင် ရိုက်နှက်ထားပြီးတော့ ဒီလို သန့်ရှင်းသော ဆေးပင်အနည်းငယ်ပဲ လာပေးတာလား။ ဒါကို တခြားသူတွေ သိသွားရင် ဟောက်ချင်းလို နိုင်ငံကြီးက လက်ဆောင်ကောင်းကောင်းတောင် မပေးနိုင်ဘူးလို့ ထင်ကုန်ကြမှာပေါ့"

ထိုစကားကြောင့် တူကူးရှို့၏ အစောင့်များ ဒေါသထွက်သွားကြသော်လည်း တူကူးရှို့ကမူ တည်ငြိမ်စွာပင် "မိန်းကလေးယန် ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ငါ့ရဲ့ ရက်ရောမှုက နည်းနည်းလိုနေတာပဲ။ ဟေ့... ပန်ကာရွက် အမွှေးအတောင် မှိုကို ယူခဲ့ပြီး စစ်သူကြီးကြီးကို ဆက်သလိုက်စမ်း" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ယွင်ရှန်းအပါအဝင် အားလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဤမှိုသည် တိုက်ကြီး၏ မြောက်ဘက်အစွန်းဆုံးရှိ ဆီးနှင်းမယ်တောင်ထိပ်တွင်သာ ပေါက်ရောက်ပြီး နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်တွင် တစ်ကြိမ်သာ ပေါ်ထွန်းလေ့ရှိသော အလွန်ရှားပါးသည့် ဆေးဖက်ဝင် မှိုတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။

အဖြူရောင် အမွှေးအတောင်ကဲ့သို့ ရှိပြီး ပန်ကာရွက်ပုံစံ အရွက်များ ပါရှိကာ ခန္ဓာကိုယ်၏ တည်ဆောက်ပုံကို သန့်စင်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးသည် ဤမှိုကို အသုံးပြု၍ အရိုးခြင်ဆီ ဆေးကြောခြင်းပြုလုပ်ကာ သိုင်းသူတော်စင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ပိတ်ဆို့နေသော အဟန့်အတားများကို ချိုးဖျက်နိုင်သည်။

၎င်းသည် သက်စောင့်ရေစင်ကဲ့သို့ အစွမ်းမထက်သော်လည်း ယန်ပါးဟို၏ ကိုယ်တွင်းရှိ အဆိပ်များကို အနည်းငယ် ပြယ်စေနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ဤမှိုမှာ ဟောက်ချင်းဧကရာဇ်က တူကူးရှို့ သိုင်းသူတော်စင်အဆင့် တက်လှမ်းရန်အတွက် အထူးပြင်ဆင်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း တူကူးရှို့က ရန်သူဖြစ်သူ ယန်ပါးဟိုကို ရက်ရက်ရောရော ပေးအပ်လိုက်ခြင်းပင်။

တူကူးရှို့သည် ယွင်ရှန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ၏ စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်တော့သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး မိန်းကလေးယန်ကို လေးစားအားကျနေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ဒီတစ်ခေါက် ကျိုးပြည်ထောင်စုကို ရောက်ရှိနေတဲ့ အခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး စစ်သူကြီးကြီးဆီမှာ သူမကို လက်ထပ်ခွင့် တောင်းခံချင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး အိမ်ရှေ့မင်းသား ဖြစ်နေသရွေ့ သူမဟာ အိမ်ရှေ့မင်းသမီး ဖြစ်နေမှာဖြစ်သလို ဧကရာဇ် ဖြစ်လာတဲ့အခါမှာလည်း သူမက ဟောက်ချင်းရဲ့ မိဖုရားခေါင်ကြီးဖြစ်လာစေရမယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်"

ဘေးတွင် လက်ဖက်ရည် သောက်နေသော ယွင်ရှန်းမှာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် "ဖူး" ကနဲ လက်ဖက်ရည်များ ပန်းထွက်သွားပြီး အနားတွင် ထိုင်နေသော တူကူးရှို့၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စိုရွှဲသွားတော့သည်။ တူကူးရှို့ကမူ မျက်မှောင်ပင်မကြုတ်ဘဲ သူ၏ မျက်နှာကို အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်လည်သုတ်လိုက်သည်။

ယွင်ရှန်း တစ်ယောက် ဆွံ့အသွားရတော့သည်။ အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသားက သူမကို တကယ်ပဲ လက်ထပ်ခွင့် တောင်းလိုက်ခြင်းပင်။