အခန်း (၄၂၅)

ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ ဘဝနှစ်ခုလုံးကို ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် အသက် ၃၀ နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း လက်ရှိတွင်မူ ကလေးမလေးတစ်ဦး၏ ရုပ်သွင်နှင့် စီနီယာမမကြီးတစ်ဦး၏ စိတ်နှလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်သည်။ တူကူးရှို့မှာမူ ယခုနှစ်တွင် အနည်းဆုံး ၁၇ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၈ နှစ်ခန့် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဤသည်မှာ နွားအို မြက်နုစားလိုသည့် ပုံစံမျိုးပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

ယန်ပါဟယ်သည်လည်း မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ မှင်တက်သွားရပြီး ငါ့မြေးမလေးက ဒီနှစ်မှ ဘယ်လောက်ရှိသေးလို့လဲ... ဒီလက်ထပ်ခွင့် တောင်းဆိုမှုက အရမ်းကြီး စောလွန်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလားဟု စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေမိသည်။

ထို့ပြင် ဟောက်ချင်းနှင့် ကျိုးပြည်ထောင်စုတို့မှာ ရေနှင့်မီးကဲ့သို့ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသညတင်မကဘဲ သူနှင့် မြေးမလေးကြားက ဆက်ဆံရေးပင် အဆင်မပြေသေးချေ။

တူကူးရှို့က မိစ္ဆာသားရဲ ကန်တာ ခံလိုက်ရလို့ ဦးနှောက်များ ထိခိုက်သွားတာလားဟုပင် သူ သံသယဝင်နေမိသည်။

ထိတ်လန့်နေကြသော အဘိုးနှင့် မြေးမလေးတို့နှင့်မတူဘဲ ဦးလေးယန်မှာမူ ပို၍ လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့သည်။

"အိမ်ရှေ့မင်းသား... ကျီစယ်နေတာလား။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သခင်မလေးက ကလေးပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ဒါ့အပြင် ဟောက်ချင်းရဲ့ မင်းသားတစ်ပါးအနေနဲ့ အိမ်ရှေ့မင်းသားမှာ ဇနီးမယားနဲ့ သားသမီးတွေ ရှိနေပြီးသား မဟုတ်ဘူးလား"

ဦးလေးယန်၏ စကားကြောင့် ယွင်ရှန်း၏ နှုတ်ခမ်းဖျားလေးများပင် တွန့်သွားရသည်။ ဝူကျိတိုက်ကြီးတွင် အိမ်ထောင်ပြုခြင်းမှာ အလွန်စောလှသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အသက် ၁၃ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၄ နှစ်အရွယ် အမျိုးသားများမှာပင် ကိုယ်လုပ်တော် သို့မဟုတ် အစေခံမိန်းကလေးများ ရှိနေတတ်ကြသည်။ တူကူးရှို့ကဲ့သို့ သန်မာထွားကြိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်မှာမူ တစ်ညလျှင် ခုနစ်ကြိမ်ခန့်ပင် စွမ်းဆောင်နိုင်သည့် အောက်ပိုင်းဖြင့်သာ စဉ်းစားတတ်သော သတ္တဝါမျိုး ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။

အကယ်၍ သူသာ ကြိုးစားပမ်းစား ဆောင်ရွက်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် အိမ်ရှေ့မင်းသား နန်းဆောင်၌ ဘောလုံးအသင်းတစ်သင်းစာမျှပင် သားသမီးများ ရှိနေလောက်ပြီဖြစ်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ယွင်ရှန်း၏ စိတ်ထဲသို့ ယီပိုင်မင်း သို့မဟုတ် မြေခွေးယီ ဝင်ရောက်လာသည်။

သူကလည်း အခုဆိုရင် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်တောင် ရောက်နေပြီဆိုတော့... သူကရော တခြားအမျိုးသမီးတွေနဲ့ ပတ်သက်နေဦးမှာလား။

ဤသို့ တွေးလိုက်မိသည်နှင့် ယွင်ရှန်း၏ ရင်ထဲ၌ ဖော်ပြ၍မရသော မကျေနပ်မှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသားကမူ သူမသည် သူ၏ အဆောင်တော်ထဲမှ အမျိုးသမီးများအကြောင်း စိုးရိမ်နေသည်ဟု အထင်မှားသွားတော့သည်။

"မင်း ဘာတွေကို စိတ်ပူနေတာလဲ။ ငါ့ရဲ့ အဆောင်တော်ထဲမှာ ဘယ်သူတွေပဲ ရှိနေရှိနေ မင်းကို အိမ်ရှေ့မင်းသမီးအဖြစ် တရားဝင် သတ်မှတ်ပေးမှာပါ"

တူကူးရှို့က ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပင် ပြောလိုက်သည်။

အမှန်အတိုင်းဆိုရလျှင် အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ အဆောင်တော်တွင် အလှပပပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီးဖြစ်သည်။ ဟောက်ချင်းနိုင်ငံသည် လူဦးရေတိုးပွားရေးနှင့် အင်အားတောင့်တင်းရေးအတွက် စောစီးစွာ အိမ်ထောင်ပြုခြင်းနှင့် မယားအများအပြား ယူခြင်းကို အားပေးသည့် နိုင်ငံရေးမူဝါဒ ရှိသည်။ ဟောက်ချင်းဧကရာဇ်တွင်ပင် ကိုယ်လုပ်တော် ရာနှင့်ချီရှိပြီး သားသမီးပေါင်း တစ်ရာကျော် ထွန်းကားခဲ့သည်။

အမျိုးသမီးအများစုမှာ ထိုသို့သော ဓလေ့ကို နှစ်သက်လေ့မရှိကြသော်လည်း တူကူးရှို့ကမူ ယွင်ရှန်းကို ကြည့်ကာ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မိန်းကလေးယန်က အခုဆိုရင် ကလေးမဟုတ်တော့ပါဘူး။ အသက် ၁၂ နှစ်ပြည့်ရင် လက်ထပ်ဖို့ သင့်တော်တဲ့အရွယ် ရောက်ပါပြီ။ ဒီမင်းသားက နောက်ထပ် ၃ နှစ်လောက်အထိ စောင့်ဆိုင်းပေးနိုင်ပါတယ်။ ငါ့ရဲ့ အဆောင်တော်မှာ ကိုယ်လုပ်တော် ၃ ဦး၊ အဆောင်မြဲ ၄ ဦးနဲ့ သားသမီး ၂ ဦး ရှိနေပြီဆိုပေမဲ့ အိမ်ရှေ့မင်းသမီးနေရာကတော့ အမြဲတမ်း လစ်လပ်နေဆဲပါ"

သူ၏ ဆိုလိုရင်းမှာ သူသည် ယွင်ရှန်းကို သာမန်ကိုယ်လုပ်တော်အဖြစ် မဟုတ်ဘဲ ဂုဏ်သိက္ခာအရှိဆုံးသော ဇနီးအရာ၌ ထားရှိမည်ဟု ကတိပေးလိုက်ခြင်းပင်။ တူကူးရှို့ကဲ့သို့သော တိုင်းတစ်ပါးမှ သြဇာကြီးမားသည့် မင်းသားတစ်ပါးက ရန်သူနိုင်ငံမှ သာမန်မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ဤကဲ့သို့ ကတိပေးစကားဆိုလာခြင်းမှာ ယန်ပါးဟိုကိုပင် အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

သို့သော် ယန်ပါးဟိုက ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး "မင်းသားတူကူး... မင်းသားလည်း ကြားဖူးမှာပါ။ ရှန်းအာက ယန်အိမ်တော်မှာ ကြီးပြင်းလာခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် သူမရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စကိုတော့ သူမကိုယ်တိုင်ပဲ ဆုံးဖြတ်ရပါလိမ့်မယ်" ဟု ပြောကာ ဘောလုံးကို မြေးမလေးဘက်သို့ လွှဲပေးလိုက်သည်။

တူကူးရှို့ကမူ ယွင်ရှန်းကို ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ ထူးချွန်လှသော အရည်အချင်း၊ ရုပ်ရည်နှင့် အနာဂတ်အာဏာတို့ကို ကြည့်လျှင် မည်သည့်မိန်းကလေးမဆို တုန်လှုပ်သွားမည်ဟု သူ ယူဆထားခြင်းပင်။

ယွင်ရှန်းသည် လက်ဖက်ရည်များဖြင့် စိုရွှဲနေသော တူကူးရှို့၏ မျက်နှာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသား... ရှင်ပြောတဲ့ အိမ်ရှေ့မင်းသမီးနေရာဆိုတာက တခြားသူတွေအတွက်တော့ ရတနာဖြစ်ချင်ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ အဲဒါက ရွှေလှောင်အိမ်တစ်ခုထက် မပိုပါဘူး။ ပြီးတော့ ရှင်ပြောတဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်တွေ၊ သားသမီးတွေကြားထဲမှာ ကျွန်မက ဘာသွားလုပ်ရမှာလဲ။ ကျွန်မက သူတစ်ပါးနဲ့ ဝေမျှသုံးစွဲရတဲ့ အရာတွေကို လုံးဝ စိတ်မဝင်စားဘူး"

သူမ၏ စကားလုံးများမှာ ပြတ်သားလွန်းလှသဖြင့် အိမ်တော်အတွင်းရှိ လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားတော့သည်။ တူကူးရှို့၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာလည်း အနည်းငယ် ခဲသွားရသည်။

တကယ်တော့ ဟောက်ချင်း၏ အိမ်ရှေ့မင်းသားဆိုသည်မှာ နန်းတက်ရန် အခွင့်အရေး အရှိဆုံးသူဖြစ်သလို ပိုင်လျန်ကဲ့သို့ အမည်ခံမင်းသားတစ်ပါး မဟုတ်ဘဲ အာဏာအစစ်အမှန်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသူလည်း ဖြစ်သည်။

၎င်းအပြင် သူသည် ဝူကျိ၏ ရတနာငါးပါး စာရင်းဝင် ဖြစ်ရုံတင်မကဘဲ ထူးခြားသော ခွန်အားနှင့် ခန့်ညားထည်ဝါသော ရုပ်ရည်ကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားသေးသည်။ ဟောက်ချင်းနိုင်ငံအတွင်း၌ သူ့ကို စွဲလမ်းရူးသွပ်နေကြသည့် မိန်းကလေးများမှာ နိုင်ငံကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပတ်နိုင်သည်အထိ များပြားလှသည်။

ဤအချက်များကို ခြုံငုံကြည့်လျှင် ခေတ်သစ်ကာလ၌ဆိုပါက သူ့ကို နန်းဆောင်အဆင့် စိနအဆင့်ရှိ လူပျိုကြီးဟု ခေါ်ဆိုကြမည်ဖြစ်ပြီး ဝူကျိတိုက်ကြီးပေါ်တွင်မူ သူသည် တကယ်ပင် အနှိုင်းမဲ့သူတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း တူကူးရှို့အနေဖြင့် ယွင်ရှန်းက သူ့ကို ငြင်းပယ်မည့် အကြောင်းရင်းကို လုံးဝ ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။

သို့သော် ယွင်ရှန်းကမူ အေးအေးဆေးဆေးပင် နှာခေါင်းတစ်ချက်ရှုံ့ပြီး "ကျွန်မ ဒီလက်ထပ်ခွင့်ကို သဘောမတူနိုင်ပါဘူး" ဟု ပြောကြားလိုက်သည်။

အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ မျက်နှာမှာ ပြင်းထန်သော အရက်တစ်ခွက်ကို တစ်ကျိုက်တည်း သောက်လိုက်ရသကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် နီမြန်းသွားပြီး ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ဗြောင်းဆန်သွားတော့သည်။ သူသည် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး တကယ်လို့သာ ယန်ပါးဟိုရှေ့တွင် ရှိမနေပါက ယွင်ရှန်းကို ဘာမျှမပြောဘဲ တိုက်ခိုက်မိတော့မည့်အလားပင်။

ဒီအော့နှလုံးနာစရာကောင်းတဲ့ မိန်းမ ငါ့ရဲ့ ကမ်းလှမ်းမှုကို ဘယ်လိုတောင် ငြင်းရဲရတာလဲ

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

သူ၏ နီမြန်းနေသော ဆံနွယ်များမှာ မီးလျှံတစ်ခုကဲ့သို့ တောက်လောင်နေပြီး အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသားက အံကြိတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ပထမအချက်က... ကျွန်မ ရှင့်အပေါ်မှာ ဘာခံစားချက်မှ မရှိဘူး။ ဒုတိယအချက်က... ကျွန်မ လက်ထပ်မယ့် ခင်ပွန်းက ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေလိုပဲ တစ်သက်မှာ တစ်ယောက်တည်းပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ရှင့်ရဲ့ အဆောင်တော်က အမျိုးသမီးတွေနဲ့ ပြိုင်ဆိုင်နေဖို့ ကျွန်မမှာ အချိန်မရှိဘူး"

ယွင်ရှန်းက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ ထူးခြားလှသော မျက်ဝန်းအစုံမှာ အနည်းငယ် ပင့်တက်သွားပြီး ဆွဲဆောင်မှု အပြည့်ရှိနေတော့သည်။ ပါးပြင်ပေါ်မှ ပါးချိုင့်လေးများမှာလည်း ပြုံးလိုက်တိုင်း ပိုမိုထင်ရှားလာသည်။ သူမ၏ စကားလုံးများမှာ ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းသော်လည်း တစ်ဖက်လူကို ဒေါသထွက်မလာစေဘဲ ဆွံ့အသွားစေခဲ့သည်။

"ခံစားချက်ဆိုတာ ပြုစုပျိုးထောင်လို့ ရပါတယ်။ ငါ့ရဲ့ ခမည်းတော် ဧကရာဇ်နဲ့ မယ်တော်ကြီးတို့လည်း လက်ထပ်ပြီးမှ ခံစားချက်တွေ ရှိလာခဲ့ကြတာပဲ။ တစ်သက်မှာ တစ်ယောက်တည်း ဆိုတာကတော့..."

အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသားသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားရတော့သည်။ သူသည် ဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်လာမည့်သူဖြစ်ရာ မိဖုရားတစ်ပါးတည်းသာ ထားရှိခြင်းမှာ ဟောက်ချင်းနိုင်ငံ၏ ဓလေ့ထုံးတမ်းများနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ယွင်ရှန်း၏ ပြတ်သားမှုနှင့် ထူးခြားလှသော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးက သူ့ကို ပိုမို စွဲလမ်းစေခဲ့ပုံပင်။ သူမ၏ ငြင်းပယ်မှုက သူ့အတွက်တော့ အရှုံးပေးလိုက်ရခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပို၍ပင် ပြင်းပြသော ရယူလိုစိတ်ကို လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဟောက်ချင်းနိုင်ငံ၏ အိမ်ရှေ့မင်းသားတစ်ဦးအတွက် အဆောင်တော်ရှိ အမျိုးသမီးများမှာ သာမန်ကိုယ်လုပ်တော်များသာမက နိုင်ငံရေးအရ အရေးပါသော ဝန်ကြီးများ၏ သမီးပျိုများ၊ ဆွေမျိုးသားချင်းများလည်း ပါဝင်နေသည်။ ၎င်းမှာ ဧကရာဇ်တစ်ပါးအတွက် အာဏာတည်မြဲစေရန်နှင့် ဆက်ဆံရေးများကို ထိန်းညှိရန် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော နည်းဗျူဟာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယွင်ရှန်းကမူ ထိုအချက်ကို လုံးဝလက်မခံဘဲ ပြတ်သားစွာပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသား... ရှင်ပြောတဲ့ ပထမအချက်က ဖြစ်နိုင်ကောင်းဖြစ်နိုင်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒုတိယအချက်ကိုတော့ ရှင် လုံးဝလုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ရှင့်ရဲ့ အဆောင်တော်ကို ဖျက်သိမ်းမလား ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မရဲ့ ငြင်းပယ်မှုကို လက်ခံမလား... ဒီနှစ်ခုထဲက တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေအတွက်တော့ ယန်အိမ်တော်ကိုယ်စား ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဦးလေးယန်... ဧည့်သည်ကို ပြန်လိုက်ပို့ပေးပါဦး"

ယွင်ရှန်း၏ စကားလုံးများမှာ ကျောက်ပေါ်မှာ တင်ပုန်းတင်သကဲ့သို့ ခိုင်မာလွန်းလှသည်။ ယီပိုင်မင်းသတိပေးခဲ့သလိုပင် သူမ၏ ဆေးပညာစွမ်းအားမှာ ကောင်းချီးတစ်ခုဖြစ်နိုင်သလို ကျိန်စာတစ်ခုလည်း ဖြစ်သွားနိုင်ချေရှိသည်။ အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသားသည် သူမ၏ အရည်အချင်းကို မက်မော၍ ယခင်က ရန်လိုမှုကို စွန့်လွှတ်ကာ ယခုကဲ့သို့ ချဉ်းကပ်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ ရိပ်မိနေသည်။

တူကူးရှို့သည် စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်ခြင်း မရှိဘဲ ယွင်ရှန်းအနားသို့ တိုးကပ်လာကာ ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်မလေး... ငါ ရှင်းရှင်းပဲ ပြောလိုက်မယ်။ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ငါမရနိုင်တဲ့အရာဆိုတာ ဘာမှမရှိဘူး။ တစ်နေ့ကျရင် မင်းကိုယ်တိုင် ငါ့ရဲ့အမျိုးသမီး ဖြစ်ခွင့်ပေးဖို့ လာတောင်းပန်စေရမယ်"

ထိုသို့ပြောကာ သူ၏ ဝတ်ရုံစကို ခါယမ်းလျက် နောက်လိုက်များနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ယွင်ရှန်း၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့်ရော စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုကြောင့်ပါ နီမြန်းသွားရသည်။

အမှောင်အိမ်ရှေ့မင်းသား ယန်အိမ်တော်သို့ သွားရောက်ကာ လက်ထပ်ခွင့်တောင်းသည့် သတင်းမှာ မကြာမီပင် ယီပိုင်မင်းထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"ဘာ တူကူးရှို့က ယန်အိမ်တော်ကိုသွားပြီး လက်ထပ်ခွင့်တောင်းတယ် ဟုတ်လား"

ယီပိုင်မင်းသည် နန်းတော်ထဲ၌ ရှိနေစဉ်ကပင် တူကူးရှို့က ယွင်ရှန်းအပေါ် ထူးထူးခြားခြား အာရုံစိုက်နေသည်ကို သတိထားမိခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်က ယွင်ရှန်း၏ ဒဏ်ရာကိုသာ စိုးရိမ်နေသဖြင့် အာရုံမစိုက်နိုင်ခဲ့ပေ။ ယခုအခါ ထိုသူက ယန်အိမ်တော်အထိ ဗြောင်ကျကျ ချဉ်းကပ်လာခြင်းပင်။

ကံကောင်းသည်မှာ ယွင်ရှန်းကိုယ်တိုင်က ထိုလက်ထပ်ခွင့်ကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်ဟူသော သတင်းပင်။

"ယန်အိမ်တော်က အဲဒီကောင်မလေးက တကယ်ပဲ အကောင်းအဆိုး မသိတာပဲ။ ဟောက်ချင်းမင်းသားရဲ့ ကမ်းလှမ်းမှုကိုတောင် ငြင်းရဲတယ်ပေါ့"

လုံရွှေက မနာလိုမှုနှင့် မကျေနပ်မှုများ ရောပြွမ်းလျက် ပြောလိုက်မိသည်။

"လုံရွှေ... မင်း စကားကျွံသွားပြီ"

လုံဟော့က သူ၏သခင် ယီပိုင်မင်းကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ကာ တားမြစ်လိုက်သည်။

တူကူးရှို့၏ လက်ထပ်ခွင့်တောင်းမှုကို ကြားသိရပြီးကတည်းက ယီပိုင်မင်း၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားနေတော့သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပို၍ပင် နက်မှောင်လာပြီး အေးစက်လှသော အငွေ့အသက်များမှာ အခန်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။