အခန်း (၂၉၀-၂၉၁)

အပိုင်း (၂၉၀) - ကမ္ဘာဦးဘီလူး နှင့် ကမ္ဘာမြေ၏ လျှို့ဝှက်ချက်

ရတနာပုလဲအပိုင်းအစကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကန်ထဲသို့ ဆင်းသွားခြင်းမှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အဖြူရောင်အလင်းတန်း နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ အသားစားငါးအုပ်စုမှာ ထွက်ပြေးသွားကြမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

"သီပြီ"

ရွှီရှင်းသည် နည်းလမ်းတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားပြီး ရတနာပုလဲအပိုင်းအစကို ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

ခဏချင်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး မှောင်အတိ ကျသွားတော့၏။

သူတို့တွင် ညကြည့်အမြင်အာရုံ ရှိနေဆဲဖြစ်သဖြင့် မှောင်သွားခြင်းမှာ ပြဿနာ မရှိလှပေ။

ကန်ထဲက ငါးများသည် ဖြူဖွေးသောအလင်းတန်း၏ အကာအကွယ်ကို ဆုံးရှုံးသွားသည်နှင့်အမျှ ထိတ်လန့်တကြား ရူးသွပ်စွာ ကူးခတ်ကုန်ကြတော့သည်။

ထိုခဏ၌ပင် ကန်အောက်ခြေမှာ ပွက်ပွက်ဆူလာတော့၏။

အဖြူရောင်အလင်းတန်း၏ ဟန့်တားမှု မရှိတော့သဖြင့် အဝေးက မြစ်ကြမ်းပြင်တွင် ပုန်းအောင်းနေကြသော ပီရန်ညာငါးများသည် ဤနေရာသို့ ပြိုင်တူ ပြေးဝင်လာကြပြီး ကန်ရေပြင်အတွင်း သွေးချောင်းစီးမည့် တိုက်ပွဲကြီးကို စတင်လိုက်ကြတော့သည်။

"အီးးး"

ရွှီရှင်း၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသော ခဲခဲလေးမှာ လန့်သွားပြီး သူ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ အမြန်တက်ကာ ကျောဘက်တွင် တွဲလောင်းခိုလျက် ခေါင်းလေးပြူကာ ကန်ထဲသို့ စိုးရိမ်တကြီး ငုံ့ကြည့်နေရှာသည်။

ရွှီရှင်းကမူ ကန်ထဲက အသားစားငါးများ၏ အခြေအနေကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စောင့်ကြည့်နေ၏။

"မင်းရဲ့ နည်းလမ်းက တကယ် ကောင်းတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီငါးလေးတွေအတွက်တော့ နှမြောစရာပဲ"

ကျိချောင်းယန်က ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်မှုကြောင့် တဖြည်းဖြည်း နီရဲလာသော ကန်ရေပြင်ကို ကြည့်ရင်း မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

"ငါ အဲဒီငါးတွေကို စစ်ဆေးပြီးပြီ၊ သာမန်ငါးတွေနဲ့ ဘာမှမထူးပါဘူး။ ရလာမယ့် ကုန်ကြမ်းတွေကလည်း အစိမ်းရောင်အဆင့် သာမန်ပစ္စည်းတွေပဲလေ"

"ဪ... အဲဒီလိုလား၊ ဒါဆိုရင်တော့ ကိစ္စမရှိပါဘူး"

ရွှီရှင်းသည် ကန်ထဲက ငါးလေးများကို ငါးစာအဖြစ် အသုံးချကာ အသားစားငါး အားလုံးကို ဤကန်အတွင်းသို့ မျှားခေါ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မြေပုံပေါ်ရှိ အနီရောင်အစက်များအားလုံး ကန်အလယ်တွင် စုရုံးသွားချိန်၌ သူသည် ရတနာပုလဲအပိုင်းအစကို ချက်ချင်း ပြန်ထုတ်လိုက်တော့သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သွေးနီရောင်လွှမ်းနေသော ကန်ရေပြင်ပေါ်သို့ ဖြူဖွေးသောအလင်းတန်းများ ဖြာကျသွားပြီး ရေပြင်မှာ ပိုမို ပြင်းထန်စွာ ပွက်ပွက်ဆူလာတော့၏။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အသားစားငါးများသည် ထွက်ပြေးနေသော ငါးလေးများကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေခြင်း မဟုတ်တော့ပေ။

သူတို့သည် အဖြူရောင်အလင်းတန်းအောက်တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကာ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးနေကြခြင်းဖြစ်ပြီး ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် ကန်ထဲမှ ထွက်မည့်လမ်းကိုပင် ရှာမတွေ့နိုင်တော့ဘဲ ဖြစ်နေကြရသည်။

မကြာမီမှာပင် ကန်ရေပြင်မှာ ပြန်လည် ငြိမ်သက်သွားခဲ့၏။

မြေပုံပေါ်တွင် အနီရောင်အစက် တစ်ဒါဇင်ခန့်သာ ကန်ဘောင်ကို ကျော်လွန်ကာ ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့ပြီး ကျန်ရှိသော အသားစားငါးများမှာမူ တစ်ချိန်က နတ်ဘုံနတ်နန်းကဲ့သို့ လှပခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သွေးကန်ကြီးဖြစ်သွားသော ဤကန်အောက်ခြေတွင် ငြိမ်သက်သွားကြတော့သည်။

အသားစားငါးများသည် သေဆုံးသွားပြီးနောက် ရေပေါ်သို့ ပေါ်မလာဘဲ ကန်အောက်ခြေသို့သာ နစ်မြုပ်သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားသော ငါးအနည်းငယ်မှာလည်း တောင်ကုန်းအရင်းအမြစ်ဇုန်၏ အတွင်းဘက်ရှိ မြေအောက်မြစ်ကြောင်းအတိုင်း အသည်းအသန် ကူးခတ်သွားကြပြီး စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားကြချေပြီ။

သူတို့သည် ဤနေရာကို အသေအလဲ ကြောက်သွားကြပြီဖြစ်ရာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ပြန်လာဝံ့ကြတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ရွှီရှင်း ကန်အောက်ခြေသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ နီမြန်းနေသော ရေလှိုင်းများကြားမှ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော အသားစားငါးအလောင်းများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

များလှချေလား။

တကယ့်ကို မဆိုးလှပေ။

ဤအသားစားငါး များသည် အဆင့်နိမ့် ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါများ ဖြစ်ကြသည်။

အပြာရောင်အဆင့် အကြေးခွံအရေခွံအပြင် သူတို့၏ အသားကိုလည်း စားသုံးနိုင်ပေသည်။

အဆင့်နိမ့် ဗီဇပြောင်းသားရဲအသားမှာ အလွန်အရသာရှိရုံတင်မကဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပါ သန်မာစေသဖြင့် တကယ့်ကို အဖိုးတန်လှသည် မဟုတ်ပါလား။

"ငါ ဆင်းယူလိုက်မယ်၊ ဒီကန်က တော်တော်နက်တော့ မင်းအတွက် အဆင်မပြေမှာ စိုးလို့ပါ" ဟု ပြောရင်း ရွှီရှင်းက ကန်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်၏။

ကန်ထဲတွင် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားသော သာမန်ငါး အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့ပြီး၊ ရတနာပုလဲအပိုင်းအစကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဆင်းလာသော ရွှီရှင်းကို မြင်သောအခါ ထိုငါးလေးများမှာ သူ၏ အနားသို့ ဝိုင်းအုံကူးခတ်လာကြသည်။

"ဒီငါးတွေက အဖြူရောင်အလင်းရဲ့ သက်ရောက်မှုကို ခံထားရတာဆိုတော့၊ ငါတို့ ဒါတွေကို ယူသွားပြီး သေသေချာချာ စမ်းသပ်ကြည့်သင့်တယ်"

ရွှီရှင်းက ယခင် အလှမွေးငါးများ ဖမ်းစဉ်ကကဲ့သို့ပင် ရေထဲ၌ သစ်သားပုံးအချို့ကို ချက်ချင်း ဖန်တီးကာ ငါးများကို ဖမ်းယူပြီး ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူသည် ကန်အောက်ခြေသို့ ဆင်းသွားကာ အသားစားငါးအလောင်းများအားလုံးကို ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။

ရေထဲမှာ ရှိနေသည့်တိုင်အောင် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ သိသိသာသာ လေးလံလာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရ၏။

အသားစားငါးအနည်းငယ် ထွက်ပြေးသွားခဲ့သော်လည်း အကောင်နှစ်ဆယ်ကျော်မှာ ကန်အောက်ခြေတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

အစောပိုင်းက သေဆုံးသွားသော ရှစ်ကောင်နှင့် ပေါင်းလိုက်လျှင် ကျောပိုးအိတ်ထဲ၌ စုစုပေါင်း ငါးအလောင်း ၃၂ လောင်း ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

အလေးချိန် ဆယ်ပုံတစ်ပုံအထိ လျော့ကျသွားစေကာမူ တစ်မီတာကျော် ရှည်လျားသော အသားပြည့်ငါးကြီး ၃ ကောင်၏ အလေးချိန်မှာ မနည်းလှပေ။

ကမ်းပေါ်သို့ ပြန်ကူးလာပြီးနောက် ရွှီရှင်းက တစ်ဝက်ကို ကျိချောင်းယန်ထံသို့ ချက်ချင်း ခွဲဝေပေးလိုက်၏။

"မင်း တစ်ဝက် ယူထားလိုက်ပါ။ အရမ်းလေးနေတော့ ငါ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို ထိခိုက်နေလို့"

"ကောင်းပြီလေ"

ကျိချောင်းယန်ကလည်း တွေဝေမနေဘဲ လက်ခံလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ငါးများကို အစိတ်အပိုင်းများ ချက်ချင်း ခွဲမထုတ်သေးပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအခါ သူတို့တွင် ခရမ်းရောင်အဆင့် အသားလှီးဓားများကို ဖန်တီးနိုင်စွမ်း ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် အိမ်ပြန်ရောက်မှ ခရမ်းရောင်အဆင့်ဓားဖြင့် ခွဲကာ ပိုမိုမြင့်မားသော ကုန်ကြမ်းများ ရနိုင်မလားဟု စမ်းသပ်လိုသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

အရာအားလုံး ပြီးစီးသွားသောအခါ ရွှီရှင်းသည် သူတို့ လာခဲ့သည့် လမ်းဘက်သို့ နောက်ဆုံးတစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

သူတို့သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လမ်းရှာမနေတော့ဘဲ ရေကူး၍သာ လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သော်လည်း ခဲခဲလေးကမူ ကမ်းစပ်တစ်လျှောက် တောက်လျှောက် ပြေးလိုက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်စုံတစ်ခု ထူးခြားပါက အချက်ပေးရန်လည်း ရွှီရှင်းက မှာကြားထားခဲ့ပြီးသားပင်။

ခဲခဲလေး၏ အကဲခတ်နိုင်စွမ်းမှာ သူ့ထက် များစွာ သာလွန်သဖြင့် သူမ ဘာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူးဆိုလျှင် သူတို့ လာခဲ့သည့် လမ်းတစ်လျှောက်၌ ထွက်ပေါက် မရှိသည်မှာ သေချာလှပေသည်။

သို့သော်လည်း ရေအောက်တွင်မူ နောက်ထပ် ထွက်ပေါက်တစ်ခု ရှိနေသေး၏။

၎င်းမှာ အသားစားငါးများ ထွက်ပြေးသွားသော မြေအောက်မြစ်ကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုမြစ်ကြောင်းမှာ ဆယ်မီတာခန့် နက်လှသည်။

ရွှီရှင်း တစ်ယောက်တည်းသာဆိုပါက စမ်းသပ်ကြည့်နိုင်သော်လည်း၊ ကျိချောင်းယန်၊ ငွေရောင်ဘုရင်နှင့် ခဲခဲလေးတို့မှာမူ ထိုအနက်ကို မငုပ်နိုင်ကြပေ။

ထို့အပြင် အနက်ပိုင်းတွင် အဖြူရောင်အလင်းကို မကြောက်သော ပိုမိုအစွမ်းထက်သည့် ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါများ ရှိနေနိုင်သဖြင့် ထိုလမ်းကိုတော့ မရွေးချယ်ဝံ့ပေ။

ကြည့်ရသည်မှာ ဟိုသံမဏိအခန်းဆီ ပြန်သွားခြင်းကသာ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်ပုံရသည်။

ထိုနေရာတွင် ထွက်ပေါက်တစ်ခု ရှိနေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

"ရေတံခွန်နောက်က အခန်းဆီကို သွားကြရအောင်"

"ကောင်းပြီလေ"

ရေထဲသို့ မဝင်မီ ရွှီရှင်းသည် ပျက်စီးယိုယွင်းသွားသော ကမ်းစပ်နှင့် ကန်ရေပြင်ကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်လိုက်မိ၏။

ခြောက်ကပ်သွားသော ကမ်းစပ်နှင့် နီရဲနေသော ကန်ရေပြင်...။

သူနှင့် ကျိချောင်းယန်တို့သည် နဂိုက 'နတ်ဘုံနတ်နန်း' နှင့် တူလှသော ဤနေရာလေးကို ငရဲခန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်မိပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှီရှင်းက ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ အတွေးများကို ဖျောက်ဖျက်လိုက်ပြီး ရေထဲသို့ ခုန်ဆင်းကာ ကန်၏ အဆုံးဘက်သို့ ကူးခတ်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ရေတံခွန်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ သံမဏိအခန်းအတွင်းသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ဝင်ရောက်လိုက်တော့သည်။

ရွှီရှင်း၏ လက်ထဲတွင် ရတနာပုလဲအပိုင်းအစ ရှိနေသဖြင့် သူ အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် အခန်းတစ်ခုလုံးမှာ ဖြူဖွေးသောအလင်းတန်းများဖြင့် လင်းထိန်သွားတော့သည်။

ပြောင်ချောနေသော သံမဏိနံရံများကြောင့် အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ အလင်းပြန်မှုများမှာ ပိုမို စူးရှလှပေသည်။

"အီးးး"

ခဲခဲလေးမှာ မျက်စိကျိန်းသွားပုံရကာ ငွေရောင်ဘုရင်၏ ကျောပေါ်တွင် မျက်လုံးလေးများကို မှိတ်လျက် ဝပ်နေရှာသည်။

ရွှီရှင်းနှင့် ကျိချောင်းယန်တို့မှာလည်း ရုတ်တရက် ကျရောက်လာသော စူးရှသည့် အလင်းတန်းကြောင့် မျက်လုံးများကို မှေးထားလိုက်ကြရ၏။

ထူးဆန်းလှပေသည်။

လင်းလက်နေသော အပိုင်းအစကို တိုက်ရိုက်ကြည့်လျှင် မျက်စိမကျိန်းသော်လည်း၊ ဤနံရံများမှာ ဘာကြောင့် ဤမျှအထိ စူးရှနေရသနည်း။

ဒါတင်မကဘဲ အလင်းရောင်မှာ လျော့ပါးသွားခြင်းမရှိဘဲ ပို၍ပင် တောက်ပလာနေသည်။

ထို့အပြင် ပတ်ဝန်းကျင် အပူချိန်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာချေပြီ။

ဤသံမဏိအခန်း၏ မျက်နှာပြင် ခြောက်ဖက်လုံးမှာ ပြောင်ချောနေသော သတ္တုများဖြစ်ပြီး အားလုံးမှာ လင်းလက်နေခြင်း ဖြစ်သည်ကို သတိပြုရန် လိုအပ်၏။

ယခု သူတို့၏ အခြေအနေမှာ မီးသီးတစ်လုံး၏ အတွင်း၌ ရပ်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် ဘယ်လိုမှ တောင့်မခံနိုင်လောက်အောင်ပင်။

"ရွှီရှင်း... ရတနာပုလဲကို အရင် သိမ်းလိုက်ဦး။ မဟုတ်ရင် ငါတို့ မျက်လုံးဖွင့်လို့တောင် ရမှာမဟုတ်ဘူး"

ကျိချောင်းယန်က သူ၏ မျက်လုံးများကို လက်ဖြင့် ကာထားရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် အခန်းအတွင်းက အလင်းရောင်မှာ ပို၍ပင် တောက်ပလာပြန်သည်။

"အာဝူးးး"

ငွေရောင်ဘုရင်သည်လည်း မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ခြေဖဝါးများဖြင့် အုပ်လျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်နေချေပြီ။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သတိထားနော်။ ဒီအခန်းက တကယ့်ကို ထူးဆန်းလွန်းတယ်။ ဒီအမြုတေရဲ့ ဖိနှိပ်မှု မရှိရင် တစ်ခုခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်" ဟု ရွှီရှင်းက သတိပေးရင်း လင်းနေသော ရတနာပုလဲကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သော်လည်း လက်ချောင်းများကြားမှ စိမ့်ထွက်လာသော အလင်းတန်းများက အခန်းကို ပို၍ပင် လင်းထိန်သွားစေသည်။

ဤသို့ အုပ်ထားခြင်းမှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ပုံရပေသည်။

ရွှီရှင်းသည် ရတနာပုလဲကို ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ ချက်ချင်း ပြန်ထည့်လိုက်၏။

ရတနာပုလဲ၏ ဖြူဖွေးသောအလင်းတန်း မရှိတော့သော်လည်း အခန်းအတွင်းမှာ ချက်ချင်း မှောင်မသွားဘဲ လင်းထိန်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အလင်းရောင်မှာ တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့လာသည်ကို ရွှီရှင်းတို့ ခံစားမိလိုက်ကြ၏။

ခံစားချက်မှာ ရတနာပုလဲမှ ထွက်ပေါ်ခဲ့သော စွမ်းအင်များကို ဤအခန်းက စုပ်ယူလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် အခန်းအတွင်း၌ အလင်းရောင်မှာ ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးများကိုတော့ ပြန်ဖွင့်နိုင်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

"အီးးး..."

ခဲခဲလေးက မျက်လုံးပေါ်က လက်သည်းလေးတွေကို ဖယ်လိုက်ပြီး မျက်တောင်တဖျပ်ဖျပ် ခတ်လိုက်၏။

"အီး အီး အီး"

ခဲခဲလေးက ရွှီရှင်း၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ဝင်ပေါက်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ နံရံဆီသို့ လက်သည်းလေးဖြင့် ညွှန်ပြကာ ရွှီရှင်း၏ ပါးကို နှာခေါင်းလေးဖြင့် တို့၍ သတိပေးနေတော့သည်။

"ဘာရှိလို့လဲ"

ရွှီရှင်း ထိုဘက်သို့ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

သံမဏိနံရံမှာ အရင်အတိုင်း လင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး ဘာကိုမှ မမြင်ရသလို၊ အက်ကွဲကြောင်း သို့မဟုတ် ထူးခြားသော အပြောင်းအလဲမျိုးလည်း မရှိပေ။

"အီး"

ခဲခဲလေးက ထိုနံရံကိုသာ ဆက်လက် ညွှန်ပြနေဆဲပင်။

ခဲခဲလေး ဤမျှအထိ အခိုင်အမာ ပြနေသဖြင့် ရွှီရှင်းနှင့် ကျိချောင်းယန်တို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် စူးရှနေဆဲဖြစ်သော ထိုသံမဏိနံရံကို မျက်လုံးမှေး၍ စိုက်ကြည့်နေမိကြသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် အလင်းရောင်မှာ မှိန်သွားခဲ့ရာ ရွှီရှင်းနှင့် ကျိချောင်းယန်တို့၏ မျက်လုံးများမှာ ပိုမို ပြူးကျယ်လာတော့၏။

"ဒါ... ဒါက..."

"ဒါတွေက... တရုတ်စာလုံးတွေ မဟုတ်လား"

ရွှီရှင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမြန် ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။

အခြားနံရံများ၊ ကြမ်းပြင်နှင့် မျက်နှာကျက်တို့မှာ ပုံမှန်အတိုင်း မှောင်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း ဤနံရံတစ်ခုတည်းမှာမူ ထူးခြားနေဆဲပင်။

ဤသံမဏိနံရံသည်လည်း မှိန်သွားခဲ့သော်လည်း လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဖြူဖွေးသောအလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည့် စာသားအချို့ ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။

ထိုစာသားများမှာ ရွှီရှင်းနှင့် အခြားသူများ နားလည်နိုင်သော တရုတ်စာသားများ ဖြစ်နေသည်မဟုတ်ပါလား။

မကြာမီမှာပင် နံရံမှာ လုံးဝနီးပါး မှောင်သွားခဲ့ပြီး စာလုံးများမှာ ပိုမို ကြည်လင်လာခဲ့သည်။

ပထမဆုံးသော စာကြောင်းကပင် ရွှီရှင်းနှင့် ကျိချောင်းယန်ကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့၏။

"...ငါဟာ ဤကမ္ဘာကို စောင့်ရှောက်နေသော ဘီလူးကြီး ဖြစ်သည်..."

ဒါဟာ... ဤဘီလူးဦးခေါင်းကြီး ချန်ရစ်ထားခဲ့သော သတင်းစကားများလား။

သူတို့သည် ဆက်လက်၍ ဖတ်ကြည့်လိုက်ကြ၏။

"ငါ့ရဲ့ သွေးတွေမှာ တခြား သတ္တဝါတွေကို ဗီဇပြောင်းလဲစေနိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိတယ်၊ ဒီကမ္ဘာပေါ်က ဧရာမ သတ္တဝါကြီးတွေ အားလုံးဟာ ငါ့ရဲ့ သွေးတွေကြောင့် ဗီဇပြောင်းလာခဲ့ကြတာပဲ..."

အိုး...ရှစ်...။

ဒါဆို... ဒါဟာ ဧရာမ သတ္တဝါကြီးတွေရဲ့ မျိုးဆက်သစ်ဖခင်ကြီးပေါ့လေ။

ဧရာမ သတ္တဝါကြီးတွေ တည်ရှိနေရခြင်းရဲ့ အကြောင်းရင်းက ဤဘီလူးကြီးရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့်ပေါ့။

ရွှီရှင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ကန်ကြီးထဲက ဧရာမမြွေကြီး၊ မြစ်ကြမ်းပြင်က မိကျောင်းကြီး၊ သွေးရောင်ဘီလူးကြီးနှင့် ဧရာမ သင်းခွေချပ်ကြီးတို့၏ ပုံရိပ်များ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတော့သည်။

ဒါဆို ထိုဧရာမ သတ္တဝါကြီးတွေ အားလုံးဟာ ဤဘီလူးကြီးရဲ့ သက်ရောက်မှုကို ခံထားရတာပေါ့..။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လက ဒီကမ္ဘာကို ပြင်ပရန်သူတွေ ကျူးကျော်လာခဲ့တယ်။ ငါ သူတို့ကို အစွမ်းကုန် ခုခံခဲ့ပေမဲ့၊ ရန်သူတွေမှာ ငါမသိတဲ့ အစွမ်းထက်လှတဲ့ လက်နက်တွေ ရှိနေတာကြောင့် နောက်ဆုံးမှာ ငါ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီး သီသီလေး လွတ်မြောက်လာခဲ့ရတယ်"

လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လ ဟုတ်လား...။

ရွှီရှင်း သိထားတဲ့ သတင်းအရဆိုလျှင် ဒါဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ငါးဆယ်က ဖြစ်ရပ် မဟုတ်ပါလား။

ကြည့်ရသည်မှာ ဤသတင်းစကားကို လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များစွာကတည်းက ဤနေရာတွင် ချန်ရစ်ခဲ့ပုံရပေသည်။

"ရန်သူတွေရဲ့ လက်ပါးစေတွေဟာ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ သွေးရောင်အစင်းကြောင်းတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတာကြောင့်၊ ငါ သူတို့ကို 'သွေးရောင်မျိုးနွယ်စု' လို့ အမည်ပေးခဲ့တယ်"

"ငါ ရှုံးနိမ့်သွားပြီးနောက်မှာ သွေးရောင်မျိုးနွယ်စုက နီရဲတဲ့ အလင်းတန်းတစ်ခုကို လွှတ်ထုတ်လိုက်လို့ ဂြိုဟ်ပေါ်က သက်ရှိ ထက်ဝက်လောက်ဟာ ဗီဇပြောင်းသွားခဲ့ရတယ်"

"သူတို့တွေ ဤကမ္ဘာကို အလွယ်တကူ မထိန်းချုပ်နိုင်အောင်လို့ ငါဟာ ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးလက်ကျန် ခွန်အားတွေကို အသုံးချပြီး၊ ငါ့ရဲ့ အသက်သွေးတွေကို မြစ်တွေ၊ ကန်တွေနဲ့ သမုဒ္ဒရာတွေထဲမှာ ရောနှောလိုက်တယ်။ အဲဒါကြောင့် ပထမဆုံးအသုတ် ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါတွေဟာ သွေးရောင်အစင်းကြောင်းတွေရဲ့ စွမ်းအားကို ရရုံတင်မကဘဲ၊ ဧရာမ သတ္တဝါကြီးတွေ ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ ပါရမီတွေကိုပါ ပိုင်ဆိုင်သွားခဲ့ကြတယ်"

"ဒီအစောပိုင်း အသုတ်တွေဟာ သွေးရောင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ခြင်းကို ခံရမှာဖြစ်ပေမဲ့၊ သူတို့ ကိုယ်ထဲက ဧရာမ သတ္တဝါမျိုးဆက် သွေးတွေ တဖြည်းဖြည်း နိုးထလာတာနဲ့အမျှ၊ သူတို့ဟာ နောက်ဆုံးမှာ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အသိစိတ်တွေကို ပြန်လည် ရရှိလာကြလိမ့်မယ်"

"ဒါပေမဲ့ ဒီလိုလုပ်လိုက်တာကြောင့် ငါ့ကို သွေးရောင်မျိုးနွယ်စုက ရှာတွေ့သွားခဲ့တယ်။ သူတို့က ငါ့ကို အမြစ်ပျက် သတ်လို့မရတာကြောင့်၊ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာနဲ့ စွမ်းအားအမြုတေကို ၁၂ ပိုင်း ခွဲထုတ်ပြီး တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ပြန့်ကျဲသွားအောင် လုပ်ခဲ့ကြတယ်။ ငါ့ရဲ့ ဦးခေါင်းကိုတော့ ဒီနေရာမှာ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့ပြီး၊ အခုတော့ ငါ့မှာ အသိစိတ်လေး တစ်မျှင်ပဲ ကျန်တော့တယ်"

"ငါ့ရဲ့ အသိစိတ်တွေ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်တော့မယ့် အချိန်မှာ၊ ဝေဝါးလှတဲ့ အသံတစ်ခုက ငါ့ကို ပြောပြခဲ့တယ်၊ မှောင်မိုက်နေတဲ့ ဒီကမ္ဘာကြီးကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် အခြားကမ္ဘာတစ်ခုကနေ ခရီးသွားအုပ်စုတစ်စု ရောက်လာလိမ့်မယ်တဲ့"

"ဒါဟာ ငါနဲ့ ဒီကမ္ဘာကြီးအတွက် နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်ပဲ"

"ငါဟာ ငါ့ဦးခေါင်းထဲမှာ ကျန်ရှိနေတဲ့ နောက်ဆုံး စွမ်းအားတွေကို စုစည်းပြီး ပျက်စီးနေတဲ့ အမြုတေရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုထဲကို ထည့်သွင်းကာ ဒီသတင်းစကားကို ချန်ထားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်တယ်"

"ဒီအခန်းဟာ ငါ့ရဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ စွမ်းအားတွေကို ဖိနှိပ်ဖို့အတွက် သွေးရောင်မျိုးနွယ်စုက တည်ဆောက်ထားခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အမြုတေ ရှိနေသရွေ့တော့ သွေးရောင်မျိုးနွယ်စုဟာ ဒီနေရာကို မချဉ်းကပ်ဝံ့တာကြောင့် စိုးရိမ်စရာ မရှိပါဘူး"

"ဒီသတင်းစကားကို ငါ့ရဲ့ အမြုတေရှိမှသာ အသက်သွင်းနိုင်မှာ ဖြစ်တယ်။ ငါဟာ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေပြီဆိုပေမဲ့၊ ဒီအမြုတေထဲမှာ အလွန် ပြင်းထန်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိနေဆဲဖြစ်လို့ သွေးရောင်မျိုးနွယ်စုတွေ မချဉ်းကပ်နိုင်အောင် တားဆီးပေးထားတယ်။ ဒီကမ္ဘာကို အမှန်တကယ် ကယ်တင်နိုင်မယ့်သူတွေမှသာ ဒါကို အသက်သွင်းနိုင်လိမ့်မယ်"

"ဒီသတင်းစကားကို မြင်တွေ့ရတဲ့သူတွေအနေနဲ့ တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာ အစိတ်အပိုင်းတွေကို ရှာဖွေပြီး စွမ်းအားအမြုတေကို ပြန်လည် ဖြည့်တင်းပေးနိုင်ဖို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်"

"အဲဒီအချိန် ရောက်လာတဲ့အခါ၊ ငါဟာ တစ်ဖန် ပြန်လည် မွေးဖွားလာမှာဖြစ်ပြီး ဒီကမ္ဘာကြီးအတွက် ပြန်လည် တိုက်ပွဲဝင်သွားမှာပါ"

"အဲဒီအချိန်အထိတော့ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို မင်းတို့ စိတ်ကြိုက် အသုံးပြုနိုင်ပါတယ်"

"အို... ခရီးသွားအပေါင်းတို့၊ အကျွန်ုပ် တောင်းပန်အပ်ပါသည်၊ ဤကမ္ဘာမြေကို ကယ်တင်ပေးကြပါဦး"

လင်းလက်နေသော စာသားများသည် ဤနေရာတွင် အဆုံးသတ်သွားပြီး တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့ကာ လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီး သံမဏိအခန်းအတွင်း၌ အဆုံးမဲ့ မှောင်မိုက်မှုကြီးက ပြန်လည် စိုးမိုးသွားတော့သည်။

ရွှီရှင်းနှင့် ကျိချောင်းယန်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

နှစ်ယောက်စလုံး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု အရိပ်အယောင်များကို အထင်အရှား မြင်နေရပေသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ သူတို့သည် နောက်ထပ် မယုံနိုင်စရာကောင်းလှသော အမှန်တရားကြီးတစ်ခုကို ထပ်မံ သိရှိလိုက်ရပြန်ပြီ မဟုတ်ပါလား။

အခန်း ၂၉၀ ပြီး။

အခန်း - ၂၉၁ နောက်ဆုံးတော့တောင်ကုန်းထဲကထွက်ပြီ

ယခုသိလိုက်ရသော အမှန်တရားသည် အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းလှသဖြင့် ရွှီရှင်းနှင့် ကျိချောင်းယန်တို့ နှစ်ဦးစလုံး အတွေးကိုယ်စီဖြင့် ငြိမ်သက်သွားကြသည်။

ရွှီရှင်း၏ စိတ်ထဲတွင် အကြောင်းအရာများစွာ ပေါ်လာ၏။

အကယ်၍ ဤသတင်းစကားသာ အမှန်ဆိုလျှင် ယခင်က သူနားမလည်ခဲ့သော အရာများစွာကို ကောင်းစွာ ရှင်းပြနိုင်ပေတော့မည်။

ပထမဦးစွာ ဤကမ္ဘာပေါ်ရှိ တိရစ္ဆာန်များသည် ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ သတ္တဝါများထက် ဘာကြောင့် များစွာ ပိုမိုကြီးမားနေရသနည်းဟူသော အချက်ပင်။

၎င်းမှာ ဘီလူးကြီး၏ အသက်သွေးများမှာ မြစ်၊ ကန်နှင့် သမုဒ္ဒရာများအတွင်း ရောနှောသွားခဲ့သဖြင့် တစ်ကမ္ဘာလုံးရှိ တိရစ္ဆာန်များကို သက်ရောက်မှုရှိစေကာ အားလုံးကို အရွယ်အစား ပိုမိုကြီးမားလာစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရေကန်ထဲက ဧရာမမြွေကြီး၊ မြစ်ကြမ်းပြင်က မိကျောင်းကြီး၊ သွေးရောင်ဘီလူးကြီးနှင့် ဧရာမသင်းခွေချပ်ကြီးတို့ပင်။

၎င်းတို့အားလုံးမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းငါးဆယ်က ကပ်ဘေးကြီးမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့သည့် တကယ့် "ဧရာမသတ္တဝါ" အစစ်အမှန်များ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထို့နောက် မြေအောက်ကမ္ဘာအတွင်းရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မွန်းစတားကြီးများ...။

၎င်းတို့အားလုံးမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားကြပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် သွေးရောင်အစင်းကြောင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေကာ မီတာထောင်ချီအမြင့်မှ ကြည့်လျှင်ပင် ကျောစိမ့်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှပေသည်။

သို့သော် ထိုမွန်းစတားကြီးများသည် အကြောင်းရင်းတစ်စုံတစ်ရာကြောင့် မြေအောက်အနက်ကြီးထဲတွင် ပိတ်မိနေကြပြီး တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် အမြဲတမ်း သတ်ဖြတ်စားသောက်နေကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုသိလိုက်ရသော သတင်းစကားအရဆိုလျှင် ထိုမွန်းစတားကြီးများသည် ဤကမ္ဘာကို ကျူးကျော်ခံရပြီးနောက် ပထမဆုံးအသုတ်အနေဖြင့် ဗီဇပြောင်းသွားခဲ့သည့် သတ္တဝါများ ဖြစ်ရပေမည်။

၎င်းတို့တွင် သွေးရောင်အစင်းကြောင်းများ၏ စွမ်းအားရော၊ ဧရာမသတ္တဝါမျိုးဆက် သွေးများပါ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကိန်းအောင်းနေခြင်း ဖြစ်၏။

ဘီလူးကြီး ခန့်မှန်းခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ထိုမွန်းစတားများသည် မူလက "သွေးရောင်မျိုးနွယ်စု" ၏ လက်ပါးစေများ ဖြစ်ခဲ့ကြသော်လည်း ၎င်းတို့ကိုယ်ထဲရှိ ဧရာမသတ္တဝါသွေးများ နိုးထလာချိန်တွင် မူလအသိစိတ်များ ပြန်လည်ရရှိလာခဲ့ပြီး သွေးရောင်မျိုးနွယ်စု၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် မရှိတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့အားလုံးကို နေရောင်ခြည် လုံးဝမရနိုင်သော ဤမြေအောက်ကမ္ဘာထဲသို့ ပို့ဆောင်ကာ ပိတ်လှောင်ခြင်း ခံခဲ့ရပြီး ရှင်သန်နိုင်ရန်အတွက် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လိုက်လံအမဲလိုက် သတ်ဖြတ်နေကြရခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် သူ မြေအောက်ကမ္ဘာသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့စဉ်က ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရသော ရှည်လျားလှသည့် သံလမ်းကြောင်းနှင့် ထိုသံမဏိအခန်းမှာလည်း မြေအောက်ကမ္ဘာကို ဖိနှိပ်ထိန်းချုပ်ရန်အတွက် အသုံးပြုခဲ့သည့် နေရာများ ဖြစ်နေနိုင်ပေသည်။

အထဲတွင် တွေ့ခဲ့ရသော သေဆုံးနေသည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်သည့် ကမ္ဘာမြေမှ ပစ္စည်းများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အရိုးစုကြီးနှင့် ပတ်သက်၍မူ ရွှီရှင်း ဘာမှ မတွေးတတ်သေးပေ။

သို့သော် ထိုလူသည် နံရံပေါ်တွင် စာသားအချို့ကို ထွင်းထုထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် စိုးရိမ်ရသဖြင့် သူ မှတ်တမ်းမတင်နိုင်ခဲ့ပေ။

နောက်တစ်ကြိမ် ထိုနေရာသို့ ရောက်ဖြစ်ခဲ့လျှင်မူ ထိုစာသားများကို သေသေချာချာ မှတ်သားလာပြီး အခြားရှင်ကျန်သူများကို ပြသရမည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဂရိဘာသာစကား နားလည်သူတစ်ဦးဦး ရှိနေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ရွှီရှင်းသည် သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော ငွေရောင်ဘုရင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"အာဝူး"

ရွှီရှင်း၏ လေးနက်နေသော မျက်နှာထားကို မြင်သောအခါ ငွေရောင်ဘုရင်က နားမလည်ဟန်ဖြင့် အသံပြုလိုက်သည်။

ငွေရောင်ဘုရင်တွင်လည်း အားကောင်းသော ဧရာမသတ္တဝါမျိုးဆက် သွေးများ ကိန်းအောင်းနေပေလိမ့်မည်။

အစောပိုင်းက ချန်ယင်း ပြောပြချက်အရ ဗီဇပြောင်းဆေးရည်ကို အသုံးပြုပြီးနောက် မျိုးစိတ်တူအချင်းချင်းကြားတွင် အခြားအကောင်များထက် ပိုမိုကြီးမားလာသော အကောင်များသည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ်များကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်လေ့ရှိပြီး ခိုင်းစေသမျှ လုပ်ရသည့် ရုပ်သေးသားရဲ များ ဖြစ်မသွားတတ်ပေ။

ဤကဲ့သို့ မျိုးတူအချင်းချင်းထက် ပိုမိုကြီးမားခြင်း ဆိုသည်မှာ ၎င်းတို့ကိုယ်ထဲတွင် ဧရာမသတ္တဝါမျိုးဆက် သွေးများ ပိုမိုသိပ်သည်းစွာ ပါဝင်နေခြင်း၏ လက္ခဏာပင် ဖြစ်ရပေမည်။

ဧရာမသတ္တဝါမျိုးဆက် သွေးများစွာ ပါဝင်သော သတ္တဝါများသည် သွေးရောင်အစင်းကြောင်းများ၏ စွမ်းအားအောက်တွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိကြပေ။

ငွေရောင်ဘုရင်နှင့် မီမီတို့မှာ ဤကဲ့သို့သော သတ္တဝါများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ် ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကြင်ယာတော် သင်းခွေချပ်ကြီးတွင်လည်း ဧရာမသတ္တဝါမျိုးဆက် သွေးများ ရှိနေ၏။

၎င်းသည်လည်း အစကတည်းက ခိုင်းသမျှလုပ်သည့် ရုပ်သေးသားရဲ မဟုတ်ဘဲ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒဖြင့် လမ်းစရှာခဲ့သူ မဟုတ်ပါလား။

သင်းခွေချပ်များထဲတွင်လည်း ဧရာမသင်းခွေချပ်ကြီးမှလွဲ၍ ကြင်ယာတော်မှာ အကြီးမားဆုံး ဖြစ်နေခြင်းမှာလည်း သူမ၏ ကိုယ်ထဲ၌ ဧရာမသတ္တဝါမျိုးဆက် သွေးများ ပါဝင်နေသောကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထိုကလေးငယ် နှစ်ကောင်မှာမူ သွေးရောင်အစင်းကြောင်းများ လုံးဝမပါရှိဘဲ ဧရာမသတ္တဝါမျိုးဆက် သွေးများသာ ပါရှိကြသည်။

ဤသုံးသပ်ချက်အတိုင်းဆိုလျှင် သွေးရောင်အစင်းကြောင်းများ၏ စွမ်းအားမှာ မျိုးရိုးလိုက်ခြင်း မရှိဘဲ အနီရောင်မြူခိုး သို့မဟုတ် အခြားသော အင်အားစုများမှတစ်ဆင့် နောက်ပိုင်းမှသာ ဗီဇပြောင်းလဲမှု ဖြစ်ပေါ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပြီး ဧရာမသတ္တဝါမျိုးဆက် သွေးများမှာမူ မျိုးဆက်တစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ လက်ဆင့်ကမ်း သယ်ဆောင်သွားနိုင်ပုံရပေသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းငါးဆယ်က ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့သော်လည်း ဧရာမသတ္တဝါမျိုးဆက် သွေးပါသော တိရစ္ဆာန်များကို နေရာအနှံ့ တွေ့မြင်နေရခြင်းမှာလည်း ဤအကြောင်းကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း မျိုးဆက်များစွာ လက်ဆင့်ကမ်းလာသည့်အခါတွင်မူ ထိုသွေးများမှာ တဖြည်းဖြည်း ကျဲပါးလာသဖြင့် တိရစ္ဆာန်အများစုမှာ အရင်ကထက် အနည်းငယ်သာ ပိုမိုကြီးမားကြတော့ခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။

ထိုတိရစ္ဆာန်များထဲမှ ဧရာမသတ္တဝါမျိုးဆက် သွေးများ အလွန်အမင်း သိပ်သည်းစွာ ပါဝင်နေသူ အနည်းငယ်မှာမူ သာမန်သားရဲများထက် များစွာ ပိုမိုကြီးမားလာကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဥပမာ - ငွေရောင်ဘုရင်၊ မီမီနှင့် ကြင်ယာတော်တို့ကဲ့သို့ပင်။

သူ အာဖုကို ရွေးချယ်စဉ်ကလည်း အုပ်စုထဲတွင် အကြီးဆုံးအကောင်ကို အမှတ်မထင် ရွေးခဲ့မိခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် အာဖုတွင်မူ အစပိုင်း၌ ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ် မရှိခဲ့ခြင်းမှာ ၎င်း၏ သွေးမျိုးဆက်မှာ ထိုမျှအထိ မသိပ်သည်းသောကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

နောက်ပိုင်းမှသာ ၎င်း၏ အသိစိတ်မှာ ရုတ်တရက် နိုးထလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီဝမ်ရှီး၏ နွားမမှာလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်၏။

အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ ဖြစ်ရသနည်းဟူသော အချက်ကိုမူ သူ မသိသေးပေ။

ရွှီရှင်း သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်မိ၏။

သူ့ဘေးနားရှိ စာချုပ်ချုပ်ထားသော သားရဲများ၏ အခြေအနေကို သူ နောက်ဆုံးတွင် အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားခဲ့ချေပြီ။

သွေးရောင်အစင်းကြောင်းလည်း မပါဘဲ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားနေဆဲဖြစ်သည့် ခဲခဲလေးမှလွဲ၍ ကျန်သားရဲများ၏ အခြေအနေကို သူ သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဧရာမသတ္တဝါမျိုးဆက် သွေးများကြောင့် သွေးရောင်အစင်းပါ ဗီဇပြောင်းသားရဲများသည် မိမိ၏အသိစိတ်ကို ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ ရှိနေနိုင်သဖြင့် သူ စိတ်အေးသွားရသည်။

ငွေရောင်ဘုရင်နှင့် အခြားသားရဲများက ပြင်ပမှ ထိန်းချုပ်ခြင်း ခံရမည့် အန္တရာယ်မှာ များစွာ လျော့နည်းသွားပြီ မဟုတ်ပါလား။

သို့သော်လည်း ငွေရောင်ဘုရင်တို့မှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ကြသော်လည်း ၎င်းတို့၏ စိတ်အခြေအနေမှာ သွေးရောင်အစင်းကြောင်းများ၏ လွှမ်းမိုးမှုကိုတော့ အနည်းနှင့်အများ ခံနေရဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ငွေရောင်ဘုရင်နှင့် မီမီတို့မှာ အလယ်အလတ်အဆင့် ဗီဇပြောင်းသားရဲများ ဖြစ်လာပြီးနောက်တွင် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်နှင့် သွေးဆာလိုစိတ်များ ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့ကြသည်။

ဒဏ်ရာရသည့်အခါတွင်လည်း စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ပိုမို ကြမ်းတမ်းစွာ တိုက်ခိုက်လိုသော အာရုံများ ဖြစ်ပေါ်လာတတ်ကြ၏။

သို့သော် ရွှီရှင်း၏ ထိန်းသိမ်းမှုနှင့် ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်၏ ထိန်းချုပ်မှုများကြောင့် ထိုစိတ်ရိုင်းများကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်သဖြင့် ကြီးမားသော ပြဿနာတော့ မရှိလှပေ။

"ဒါဆိုရင် ငါ့ရဲ့ မြင်းဖြူကြီးမှာလည်း ဧရာမသတ္တဝါမျိုးဆက် သွေးတွေ ပါနေမှာပေါ့"

ကျိချောင်းယန်က သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သွေးရောင်အစင်းကြောင်းလည်း မပါဘဲနဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက် မြန်မြန် ကြီးလာရတာလဲဆိုပြီး ငါ အမြဲ ထူးဆန်းနေခဲ့တာ။ တကယ်တော့ ဧရာမသတ္တဝါမျိုးဆက် သွေးကြောင့်ကိုး"

ဟင်..။

ကျိချောင်းယန်က သွေးရောင်အစင်းကြောင်းမပါတဲ့ ဧရာမသတ္တဝါတွေကို မမြင်ဖူးဘူးလား..။

"ဟိုဘက်မှာ တခြား ဧရာမသတ္တဝါတွေ မတွေ့ဖူးဘူးလား"

ရွှီရှင်းက မေးလိုက်၏။

"...ရွှေရောင်ရတနာသေတ္တာကို စောင့်နေတဲ့ သတ္တဝါတွေကို ဧရာမသတ္တဝါလို့ သတ်မှတ်လို့ ရမလား"

ကျိချောင်းယန်က ပြန်လည် စဉ်းစားရင်း ပြောပြသည်။

"ဒါက..."

ရွှီရှင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။

ကြည့်ရတာ သူ့ဘက်က အခြေအနေက ပိုပြီး ထူးခြားနေပုံရသည်။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာတော့ ဧရာမသတ္တဝါတွေချည်းပဲ မဟုတ်ပါလား။

ဒါ့အပြင် သူတွေ့ခဲ့တဲ့ ရွှေရောင်ရတနာသေတ္တာစောင့် သားရဲဖြစ်တဲ့ ဧရာမလူသားစားပန်းကြီးကလည်း တကယ်ကို ကြီးမားလွန်းလှသဖြင့် ၎င်းမှာလည်း...။

"ဘုန်း"

ရွှီရှင်း အတွေးထဲ နစ်နေစဉ်မှာပင် နောက်ဘက်မှ ကျယ်လောင်သော အသံကြီး တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အီးးး"

ခဲခဲလေးမှာ လန့်သွားသဖြင့် ကိုယ်လေး တုန်တက်သွားရှာ၏။

သူတို့ ချက်ချင်း နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လေးလံလှသော သံတံခါးကြီးမှာ ပိတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

"ရှူးးးး"

ပတ်ဝန်းကျင်မှ လေများ မှုတ်ထုတ်နေသံများ ထွက်ပေါ်လာချေပြီ။

ခဏချင်းမှာပင် ရွှီရှင်းနှင့် ကျိချောင်းယန်တို့၏ မျက်နှာပေးမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားကြ၏။

နှစ်ယောက်စလုံး မနှစ်မြို့ဖွယ် အမှတ်ရစရာများကို ပြိုင်တူ သတိရလိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟို စွမ်းအင်အမြုတေ အပိုင်းအစ အဲဒီ အပိုင်းအစကို မြန်မြန် ထုတ်လိုက်"

ကျိချောင်းယန်က ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ရွှီရှင်းဘက်သို့ အသည်းအသန် လှည့်ပြောလိုက်၏။

ရွှီရှင်းသည်လည်း လက်မနှေးဘဲ သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ဖြူဖွေးသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည့် အမြုတေအပိုင်းအစကို ချက်ချင်း ဆွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။

ထိုခဏ၌ ဖြူဖွေးသော အလင်းတန်းများသည် အခန်းတစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေ၏။

အခန်းကြမ်းပြင်ပေါ်က အက်ကြောင်းများကြားမှ အနီရောင်မြူခိုးများ စတင် ထွက်ပေါ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရွှီရှင်း အမြုတေအပိုင်းအစကို ထုတ်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် လေမှုတ်သံကြီးမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

နံရံနှင့် ကြမ်းပြင်ကြားက အဟကွက်လေးများမှ အနီရောင်မြူခိုးများ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိတော့ပေ။

"ဟူးးး... တော်သေးတာပေါ့၊ အလုပ်ဖြစ်သွားလို့"

ရွှီရှင်း သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်မိ၏။

ဤအမြုတေအပိုင်းအစသည် ဤသံမဏိအခန်းအပေါ် အမှန်တကယ်ပင် ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ဘီလူးကြီး ချန်ထားခဲ့သော သတင်းစကားမှာ မှန်ကန်လှပေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သံမဏိနံရံများသည် စွမ်းအင်များကို တစ်ဖန်ပြန်လည် စုပ်ယူလာကြပြီး တဖြည်းဖြည်းနှင့် စူးရှသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

"ဂျောက်..."

ရှေ့က နံရံဆီမှ သတ္တုကို အတင်းအကျပ် ကွေးညွတ်လိုက်သည့်အလား အသံကြီးတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အမြဲတမ်း သတိထားနေခဲ့သည့် ထိုနံရံဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ နံရံပေါ်တွင် မညီမညာဖြစ်နေသော အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း ကျယ်ပြန့်လာကာ သံနံရံမှာပင် တွန့်လိမ်သွားပြီး စူးရှသော အသံများကို ထုတ်လွှတ်နေတော့သည်။

ခံစားချက်မှာ နံရံပေါ်က အဟကွက်တစ်ခုအတွင်းသို့ တစ်စုံတစ်ယောက်က လက်ကိုထိုးထည့်ပြီး အားဖြင့် ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

အက်ကြောင်းကြားမှတစ်ဆင့် နံရံနောက်ကွယ်က မြင်ကွင်းကို သူတို့နှစ်ဦး မြင်လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ ဆားတွင်းဂူကြီး ဖြစ်နေသည်မဟုတ်ပါလား။

တကယ်ပဲ အဲဒီနံရံ ဖြစ်နေတာပဲ။

"နံရံ အက်သွားပြီ! ငါတို့တွေ အပြင်ထွက်လို့ ရတော့မယ်"

မကြာမီမှာပင် သံနံရံ၏ ဆူညံသံများနှင့်အတူ လူတစ်ယောက် လျှောက်သွားနိုင်လောက်သော အပေါက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာချေပြီ။

"သွားကြစို့"

ရွှီရှင်းနှင့် ကျိချောင်းယန်တို့သည် ထိုအပေါက်မှတစ်ဆင့် ချက်ချင်း ဖြတ်ကျော်လိုက်ကြပြီး၊ ငွေရောင်ဘုရင်ကလည်း နောက်မှ ကပ်လိုက်လာကာ ဂူအတွင်းသို့ ခြေချလိုက်ကြတော့သည်။

သူတို့နောက်ကွယ်ရှိ အပေါက်အတွင်းမှ သံမဏိအခန်းမှာမူ စူးရှလှသော အဖြူရောင်အလင်းများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဆက်လက် ဖြစ်နေဆဲပင်။

ထို့နောက် သူတို့ကို အံ့သြသွားစေသည်မှာ ထိုသံနံရံကြီးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာနေခြင်းပင်။

မကြာမီမှာပင် တွန့်လိမ်ကွေးညွတ်နေခဲ့သော သံနံရံကြီးမှာ မူလအတိုင်း ပြန်လည် ချောမွတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှီရှင်း၏ လက်ထဲက စွမ်းအင်အမြုတေ၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် ကျောက်နံရံမှာ တဂျောက်ဂျောက် မြည်ဟည်းသွားပြီး အက်ကွဲနေသော အဟကွက်မှာလည်း ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည် စေ့သွားတော့သည်။

ဤစွမ်းအင်အမြုတေမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဖြူဖွေးသောအလင်းမှာ မူလကတည်းက ဘီလူးကြီး၏ စွမ်းအား ဖြစ်နေသဖြင့် ယခုအခါ အမြုတေမှာ ရွှီရှင်း၏ လက်ထဲ ရောက်နေစေကာမူ ၎င်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာအစိတ်အပိုင်းကို ပြန်လည် ပြုပြင်ပေးနေခြင်းမှာ သဘာဝကျလှပေသည်။

"ရွှီရှင်း"

ဂူပေါက်ဝဆီမှ လီဝမ်ရှီး၏ စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မြန်မြန်ထွက်ခဲ့ကြတော့။ အထဲမှာ ထပ်ပြီး ပိတ်မိမနေစေနဲ့ဦး"

သူတို့နှစ်ဦး ဂူပေါက်ဝရှိရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ လီဝမ်ရှီးနှင့် ချီရွှယ်ဖေးတို့မှာ ဂူဝမှနေ၍ လက်ဝှေ့ယမ်းပြနေကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်စိတ်များနှင့်အတူ ဝမ်းသာရိပ်များ ရောယှက်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ အခုလေးတင် အစွမ်းကုန် ပြေးလာခဲ့ရသည့်အလား အမောတကော ဖြစ်နေကြရှာသည်။

"စိတ်မပူနဲ့၊ အခု အားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီ"

ရွှီရှင်းက သူတို့ကို စိတ်အေးစေရန် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီးနောက် ကျောက်နံရံကို နောက်ဆုံးတစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

ထိုနောက်ကွယ်က သံမဏိအခန်းမှာ နောင်တစ်ချိန်တွင် အလွန် အသုံးဝင်လာနိုင်ပေသည်။

မဟုတ်ဘူး...။

၎င်းမှာ သံမဏိ မဟုတ်ဘဲ သံနှင့်တူသော တစ်ခုခုသာ ဖြစ်နေနိုင်သည်။

သတ္တုတစ်ခုက ကိုယ့်ဘာသာ ပြန်လည် ပြုပြင်နိုင်သည်ဆိုကတည်းက ၎င်းမှာ မှတ်ဉာဏ်ပါသည့် သတ္တု မျိုး ဖြစ်နေနိုင်ပေသည်။

သတ္တုအမျိုးအစားသစ် တစ်ခုပေါ့။

၎င်းကို အပိုင်းအစတစ်ခုလောက် ဖြတ်ယူပြီး အရည်ကျိုဖိုထဲ ထည့်ကျိုလိုက်ရင် သတ္တုတုံးတစ်ခု ရလာမလားဟု သူ တွေးတောမိသော်လည်း...။

သေချာပေါက် သူ မစမ်းဝံ့ပါပေ။

ထိုအခန်းမှာ ဤကမ္ဘာ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များနှင့် ဆက်နွှယ်နေသလို ဘီလူးဦးခေါင်းကြီးကို ဖိနှိပ်ထားရန်အတွက်ပင် အသုံးပြုထားခြင်းဖြစ်ရာ ၎င်းကို အလွယ်တကူ ဖြတ်တောက်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ဘီလူးကြီး၏ စွမ်းအားကြောင့် သူတို့ လွတ်မြောက်မည့်လမ်းကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဘီလူးကြီးက ဂူကို ပိတ်လိုက်တာဟာ သူ ချန်ထားခဲ့တဲ့ သတင်းစကားကို မင်းကို အေးအေးဆေးဆေး လက်ခံစေချင်လို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ကျိချောင်းယန်က ပြန်လည် ပိတ်သွားသော နံရံကို ကြည့်ရင်း တွေးတောနေမိသည်။

"အင်း... အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ဖို့ များပါတယ်"

သူတို့နှစ်ဦး ဂူပေါက်ဝရှိရာသို့ လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

လီဝမ်ရှီးမှာမူ ဆက်လက် အောင့်မထားနိုင်တော့ဘဲ ထိုနှစ်ယောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် အထဲသို့ ကိုယ်တိုင် ပြေးဝင်လာတော့သည်။

"နင်တို့ ဒီလောက်ကြာအောင် ဘယ်တွေ ရောက်နေတာလဲ။ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့သေးလားဟင်"

သူမသည် ရွှီရှင်း၏ အနားသို့ ပြေးလာပြီး သူ၏ လက်ကို ကိုင်ကာ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာကိုပါ သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ ဒီတစ်ခါတော့ တကယ့်ကို အကျိုးအမြတ်တွေ အများကြီး ရခဲ့တယ်"

ရွှီရှင်းက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ဒီတစ်ခါ ခရီးစဉ်မှာတော့ သူတို့ တကယ်ကို ပစ္စည်းကောင်းတွေ အများကြီး ရခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

"ကြည့်ရတာတော့ ဟုတ်တဲ့ပုံပဲ"

လီဝမ်ရှီးက ရွှီရှင်း၏ အခြားတစ်ဖက်လက်ထဲက ဖြူဖွေးသောအလင်းများ ထွက်နေဆဲဖြစ်သည့် ရတနာပုလဲအပိုင်းအစကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း

"နောက်ဆုံးတော့ ထွက်လာနိုင်ပြီပေါ့။ ခုနတင် ငါတို့ အဲဒီကျောက်နံရံရှေ့မှာ ရှိနေခဲ့တာလေ။ ပြီးတော့ နံရံကြီး အက်လာတာ မြင်တာနဲ့ ဂူဝကြီး ထပ်ပိတ်သွားမှာ ကြောက်လို့ အပြင်ကို အသည်းအသန် ပြေးထွက်ခဲ့ရတာ"

သုံးယောက်သား ဆားတွင်းဂူပြင်ပသို့ လျှောက်လာခဲ့ကြရာ၊ ချီရွှယ်ဖေးက ဂူဝမှာ စိတ်အေးသွားသည့် မျက်နှာထားဖြင့် စောင့်ကြိုနေ၏။

"နင်တို့နှစ်ယောက်ကတော့ တကယ်ကို အေးဆေးလွန်းတာပဲ"

ထိုနှစ်ယောက်မှာ ဘာမှမဖြစ်သလို လမ်းလျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချီရွှယ်ဖေး အနည်းငယ် စိတ်တိုသွားပုံရပြီး ရင်ဘတ်မှာ လက်ပိုက်လျက် "ငါတို့ကို အပြင်ခေါ်ထုတ်လာပြီးတော့ နင်တို့ဘာသာ ပျောက်သွားကြတယ်၊ ဆက်သွယ်လို့လည်း မရတော့ဘူး။ ငါတို့ အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်မှာတော့ ဒီမှာ ထိုင်စောင့်နေရတာ တကယ်ကိုပဲ..."

"ဆောရီးပါ အစ်မရွှယ်ဖေးရယ်၊ ဒါက ကျွန်တော်တို့ ထိန်းချုပ်လို့ရတဲ့ အခြေအနေ မဟုတ်လို့ပါ။ ကျွန်တော်တို့တွေ အတင်းအကျပ် နေရာကူးပြောင်းခံလိုက်ရတာပါ"

ရွှီရှင်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် တောင်းပန်လိုက်ရသည်။

တကယ်လည်း ဤလုပ်ရပ်မှာ သိပ်မသင့်တော်သော်လည်း သူတို့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ဒီလောက်အဝေးကြီးကို ရုတ်တရက် နေရာကူးပြောင်းခံရလိမ့်မည်ဟု မည်သူက သိနိုင်ပါမည်နည်း။

အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ပထမတစ်ကြိမ် တံခါးပိတ်သွားပြီးနောက် ဘီလူးကြီး၏ ကျန်ရှိနေသော အသိစိတ်သည် အနီရောင်မြူခိုးများ မှုတ်ထုတ်နေသည့် ပြဿနာကို သတိပြုမိသွားပြီး ၎င်းတို့အား ထိခိုက်မှာ စိုးသဖြင့် အခြားတစ်ဖက်သို့ နေရာကူးပြောင်းပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ထိုနေရာမှာ သံမဏိအခန်းကို ဖြတ်ကျော်နေစရာ မလိုဘဲ အမြုတေကို တိုက်ရိုက် ရယူနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ အဲဒီနေရာကိုမှ ရွေးလိုက်တာလဲ...။

ရွှီရှင်း ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်မှာ သူတို့ နေရာကူးပြောင်းသွားခဲ့သည့် နေရာသည် တစ်ချိန်က သွေးရောင်ဘီလူးကြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည့် နေရာနှင့် အလွန်ပင် ဆင်တူနေသကဲ့သို့ ရှိနေခြင်းပင်။

ဒါတွေအားလုံးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်လို လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေဦးမှာလဲ....။

အခန်း ၂၉၁ ပြီး။