အခန်း (၂၉၄-၂၉၅)

အပိုင်း (၂၉၄) - လီဝမ်ရှီးကို သစ်ပင်အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်ခြင်း (၃)

"အား..."

ငွေရောင်ဘုရင်က ဤမျှအထိ မြန်လိမ့်မည်ဟု လီယာကျွင်း မထင်မှတ်ထားခဲ့သဖြင့် လီဝမ်ရှီး၏ ခါးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်မိသည်။

"ရွှီရှင်းရဲ့ သစ်ပင်အိမ်ဆီကို ချီတက်ကြမယ်ဟေ့"

လီဝမ်ရှီးက ရွှီရှင်း၏ ကျောပြင်ကို မှီလျက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

ဤနယ်မြေအတွင်း၌ စွမ်းအားမြှင့်တင်ခံထားရသော ငွေရောင်ဘုရင်၏ အရှိန်မှာ အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး မကြာမီမှာပင် သစ်ပင်အိမ်အနီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"မြင်ရပြီ၊ မြင်ရပြီ တကယ့်ကို မြင့်တဲ့ သစ်ပင်အိမ်ကြီးပါလား"

လီဝမ်ရှီးက ဘေးဘက်သို့ ခေါင်းပြူ၍ အဝေးက သစ်ပင်အိမ်ကြီးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လှမ်းကြည့်နေတော့သည်။

လီယာကျွင်းမှာမူ ချီရွှယ်ဖေးကဲ့သို့ပင် ငွေရောင်ဘုရင်၏ အရှိန်နှင့် လှုပ်ခါမှုဒဏ်ကြောင့် ပျို့အန်ချင်သလို ဖြစ်နေသဖြင့် စကားပင် မပြောဝံ့ရှာပေ။

မကြာမီမှာပင် ငွေရောင်ဘုရင်သည် ခြောက်သွေ့နေသော တောအုပ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ရွှီရှင်း၏ သစ်ပင်အိမ်ကြီးမှာ သူတို့နှစ်ဦး၏ ရှေ့မှောက်၌ အထင်အရှား ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

"အီး"

ရွှီရှင်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အိပ်ပျော်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ခဲခဲလေးမှာ ချက်ချင်း နိုးကြားသွားချေပြီ။

သူမကတော့ အခုချက်ချင်း အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး နူးညံ့တဲ့ ဆိုဖာပေါ်မှာ တစ်ရေးလောက် မှေးချင်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။

"ဘုရားရေ... ဒါ... ဒါကြီးက အရမ်း မကြီးလွန်းဘူးလား"

လီယာကျွင်း၏ သစ်ပင်အိမ်မှာ နှစ်ထပ်ရှိသော အိမ်ငယ်လေးမျှသာ ဖြစ်သည်။

ရွှီရှင်း၏အိမ်မှာ လေးထပ်ရှိသည်ဟု ကြားစဉ်က သူမ၏အိမ်နှင့် အတူတူလောက်သာ ရှိမည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခု မြင်တွေ့နေရသည့် အရာမှာမူ...

"ဝါး... အပြင်က ကြည့်ရင်တောင် ကျွန်မအိမ်ထက် အများကြီး ပိုကြီးတာပဲနော်..."

လီဝမ်ရှီးလည်း မှင်သက်နေမိ၏။

"နောက်ကျရင်... ကျွန်မလည်း ရှင့်ဆီမှာ လာနေလို့ ရမလားဟင်"

"လာနေမယ် ဟုတ်လား"

ရွှီရှင်းက ဘာမှမတတ်နိုင်သလို ပြန်ပြောလိုက်ရင်း "ခုနက ငါပြောတာတွေ မေ့သွားပြီလား။ ကဲ... လာကြ၊ ငါ အပေါ်ကို ခေါ်သွားပေးမယ်"

"ဟိုမှာ အိမ်အသေးလေး တစ်လုံးလည်း ရှိတာပဲ။အဲဒါ နင်ပြောတဲ့ သွေးမြူပန်း ချွေးထုတ်ခန်း လား"

လီဝမ်ရှီးက ရွှီရှင်း ပြောတာကို တစ်ခွန်းမှ မကြားတော့ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းကြည့်နေတော့သည်။

"ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ် နှစ်လုံးတောင် ရှိတာလား။ တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ"

"ဟို... ကျွန်မတော့ မလိုက်တော့ပါဘူး..."

လီယာကျွင်းက အားနာသလို ဆိုရှာသည်။

ယခုမှသာ ရွှီရှင်းမှာ မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးဖြစ်ကြောင်း သူမ အမှန်တကယ် နားလည်သွားခဲ့ချေပြီ။

ပင်မသစ်ပင်အိမ်တင်မကဘဲ ဘေးက ကပ်ပါးအိမ် နှစ်လုံးသည်ပင် သူမ၏အိမ်နှင့် အရွယ်အစားချင်း တူညီနေသည် မဟုတ်ပါလား။

"အောက်မှာ အေးခဲနေချင်လို့လား"

လီဝမ်ရှီးက လီယာကျွင်း၏ လက်ကို ဆွဲလိုက်ရင်း "အပေါ်တက်ရအောင်၊ ပြီးတော့..."

သူမသည် ရွှီရှင်းကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံးလေး ပြုံးလိုက်ပြီး "အပေါ်မှာ နောက်ထပ် လူတစ်ယောက်လည်း ရှိသေးတယ်လေ။ ရွှီရှင်းရဲ့ သစ်ပင်အိမ်က တခြားသူတွေ ဝင်တာကို ခွင့်ပြုတယ် မဟုတ်လား" ဟု ဆိုသည်။

"အဲ..."

ရွှီရှင်း ထိုအချက်ကို မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီးမှ ရုတ်တရက် ခေါင်းကိုက်သွားရ၏။

ဒီလုဖေးအာကတော့ သူ့အတွက် ပြဿနာတွေ မရှာပါစေနဲ့လို့ပဲ သူ ဆုတောင်းရတော့မည်။

ရုတ်တရက် ကြင်ယာတော်ကြီး သည် တွင်းထဲမှ ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး ရွှီရှင်း ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စူးရှသောအသံဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

"ဝူး"

"အီး"

ငွေရောင်ဘုရင်နှင့် ခဲခဲလေးတို့ကလည်း ပြန်လည် ထူးလိုက်ကြသည်။

"အား.."

လီဝမ်ရှီး လန့်သွားပြီး "ဒါ... ဒါက သင်းခွေချပ်လား" ဟု မေးလိုက်၏။

"နောက်ထပ် ဗီဇပြောင်းသားရဲ တစ်ကောင်လား..."

လီယာကျွင်းမှာမူ ထုံထိုင်းနေချေပြီ။

ဤနေရာတွင် မျက်နှာဖုံးစွပ် သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ပေါ်လာလျှင်ပင် သူမ အံ့သြတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ကံကောင်းသည်မှာ ကလေးနှစ်ကောင် ထွက်မလာခြင်းပင်။

မဟုတ်လျှင်မူ လီဝမ်ရှီး၏ စရိုက်နှင့်ဆိုပါက သွားရောက် ဆော့ကစားရန် ချက်ချင်း ပြေးသွားဦးမည်မှာ သေချာလှသည်။

"သွားကြစို့"

ရွှီရှင်းသည် သစ်ပင်မြစ်များကို ထိန်းချုပ်ကာ လူတစ်စုနှင့် သားရဲများကို သစ်ပင်အိမ်အတွင်းသို့ ဆွဲတင်လိုက်ရာ၊ တတိယထပ်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

...

လုဖေးအာသည် လက်ရှိတွင် ဆိုဖာပေါ်၌ ပျင်းရိစွာ လဲလျောင်းနေပြီး သူမ၏ နာရီကို ပွတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဒီနေ့တော့ သူမ သတင်းအချက်အလက် အတော်များများ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

"မှောင်တော့မယ်။ အဲဒီလူကြီး ဘာလို့ အခုထိ ပြန်မလာသေးတာလဲ..."

လုဖေးအာ အနည်းငယ် ပျင်းရိလာ၏။

နောက်ထပ် တစ်နာရီမပြည့်မီမှာပင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အင်အားချည့်နဲ့သည့် အခြေအနေမှ လွတ်မြောက်တော့မည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ အဲဒီအချိန်အထိ သူ ပြန်မလာသေးရင်...။

"ထားလိုက်ပါတော့လေ၊ ထွက်ပြေးဖို့ မကြိုးစားတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။

လိမ်လိမ်မာမာနဲ့ အခွင့်ကောင်းကိုပဲ စောင့်နေတာက ပိုစိတ်ချရတယ်..."

ရုတ်တရက် သစ်ပင်အိမ်နံရံမှာ လှုပ်ရှားလာ၏။

လုဖေးအာ၏ မျက်လုံးများ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

သူမသည် ဆိုဖာပေါ်မှ ကိုယ်ကို အမြန်ကြွလိုက်ပြီး "သခင် နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီပေါ့။ကျွန်မ လိုချင်တာက... ဟင်"

သူမ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ရွှီရှင်း၏ အနောက်က ငွေရောင်ဘုရင်တင် မကဘဲ၊ သူမနှင့် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်လောက်အောင် လှပသည့် အမျိုးသမီး တစ်ဦး အပါအဝင် အမျိုးသမီး နှစ်ဦး ဖြစ်နေကာ တစ်ဦးက ခဲခဲလေးကို ချီထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ဟင်..။

ဒီလူကြီးက မိန်းမတွေကို အိမ်ခေါ်လာတာလား။

တစ်ခါတည်းနဲ့ နှစ်ယောက်တောင်လား။

မဆိုးပါဘူး၊ ဒီလူကြီးကတော့ တကယ့် သူရဲကောင်းကြီး ပုံစံပဲပေါ့။

"သခင်တဲ့လား"

မီတာ ဒါဇင်ချီသော အမြင့်သို့ ရုတ်တရက် ဆွဲတင်ခံလိုက်ရသဖြင့် အံ့သြနေသော လီဝမ်ရှီးသည် ထိုစကားလုံးကြောင့် တောင့်ခဲသွားရပြီး ခဲခဲလေး၏ ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်နေသော သူမ၏လက်ကလေးမှာလည်း ရပ်တန့်သွားသည်။

သူမသည် ရွှီရှင်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ပါးလေးနှစ်ဖက်မှာ ဖောင်းကားလာပြီး "ဒီမိန်းမက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" ဟု မေးလိုက်တော့သည်။

"တောက်... သွားပြီ"

ရွှီရှင်းမှာတော့ ချက်ချင်းပင် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ အကျပ်ရိုက်သွားရ၏။

အခန်း ၂၉၄ ပြီး။

အခန်း (၂၉၅) - ပြုပြင်မွမ်းမံပြီးနောက်: အလှဆင်ရမှတ်များကို ဝါးမြိုနေသော အဂ္ဂိရတ်ခန်း

အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို သစ်ပင်အိမ်သို့ ခေါ်လာခဲ့ရာ ဆိုဖာပေါ်တွင် အခြားအမျိုးသမီးတစ်ဦးက ပျင်းရိစွာ လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည့် ဤမြင်ကွင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေပေသည်။

ဆိုဖာဘေးတွင် လုဖေးအာကို စောင့်ကြည့်ရန် တာဝန်ယူထားသော မီမီသည် ရွှီရှင်း ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ထရပ်၍ အပျင်းဆန့်လိုက်ပြီး၊ အခန်းထောင့်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားကာ ပြန်လည်လှဲလျောင်းလျက် သမ်းဝေရင်း မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်တော့သည်။

လုဖေးအာ၏ မျက်နှာထက်တွင် ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခု စတင်ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို ရွှီရှင်း မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ဒီမိန်းမ ဘာတွေ ထပ်ကြံစည်နေပြန်ပြီလဲ...။

ရွှီရှင်းက မျက်လုံးကို မှေးလိုက်ပြီး သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကောက်ဝတ်ရှိ လက်ပတ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ၊ စကားကို လျှောက်မပြောရန် သူမအား တိတ်တဆိတ် သတိပေးလိုက်သည်။

လုဖေးအာသည် ရွှီရှင်း၏ အမူအရာကြောင့် ကိုယ်လေး အနည်းငယ် တုန်သွားရ၏။

"ဒီလူကြီးကတော့... ဒီလက်ပတ်နဲ့ပဲ ထပ်ပြီး ခြိမ်းခြောက်ပြန်ပြီ။ တကယ်ကို ရွံစရာကောင်းလိုက်တာ"

သို့သော်လည်း သူမသည် ထိုအရာကို အမှန်တကယ် ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ဆိုဖာပေါ်မှ အမြန်ထလိုက်ရရှာသည်။

သူမသည် အစေခံမလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ရိုသေစွာ ရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းလေးငုံ့ကာ "သခင်... အိမ်ပြန်ရောက်တာကို ကြိုဆိုပါတယ်ရှင်။ ပြီးတော့ သခင့်ရဲ့ သစ်ပင်အိမ်ကို လာလည်ကြတဲ့ ဧည့်သည်တော် နှစ်ဦးကိုလည်း ကြိုဆိုပါတယ်ရှင်" ဟု ပြောလိုက်၏။

သူမ၏ အမြင်တွင်တော့ ဤလူကြီးသည် အမျိုးသမီး နှစ်ဦးကို အိမ်ခေါ်လာသည်မှာ တစ်ခုခု လုပ်ရန်အတွက် ဖြစ်ရမည်ဟု ယူဆထားသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ မျက်နှာလုပ်ပေးခြင်းမှာ မှားယွင်းမည်မဟုတ်ဟု ထင်မှတ်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရွှီရှင်း : "..."

သူသည် ဤမိန်းမကို လက်ပတ်ထဲသို့သာ ပြန်ထည့်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေချင်စိတ် ပေါက်သွားရသည်။

လီဝမ်ရှီးမှာမူ မျက်တောင်တဖျပ်ဖျပ် ခတ်ရင်း ကြည့်နေမိ၏။

"ကြည့်ရတာ ဒီမိန်းမကမှ သစ်ပင်အိမ်ပိုင်ရှင်နဲ့ ပိုတူနေပါလား...။"

သို့သော်လည်း ဤအမျိုးသမီးမှာ ရွှီရှင်း ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်းပင် အပြင်ပန်းကြည့်ရုံနှင့် အပြစ်ပြောစရာမရှိလောက်အောင် လှပလှသည်။

အထူးသဖြင့်...

သူမသည် မိမိ၏ ရင်ဘတ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ဖက်လူ၏ ရင်ဘတ်ကို လှမ်းကြည့်ကာ အနည်းငယ်တော့ စိတ်အားငယ်သွားမိသည်။

သူမသည် ရွှီရှင်းထံမှ လုဖေးအာအကြောင်း အကုန်ကြားသိပြီးဖြစ်သဖြင့် ရွှီရှင်းကို ယုံကြည်ရန် ရွေးချယ်ထားပြီး ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့်လည်း လုဖေးအာ၏ နောက်ကြောင်းကို သူမ သိရှိထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ခေတ္တမျှသာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

လုဖေးအာမှာ သရုပ်ဆောင်နေခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း သူမ နားလည်ထားသည်မဟုတ်ပါလား။

"ငါ မင်းကို သူမအကြောင်း ပြောပြပြီးသားပါ၊ ငါ မင်းကို မလိမ်ပါဘူး"

ရွှီရှင်းက လုဖေးအာကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လီဝမ်ရှီးဘက်သို့ လှည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... သိပါတယ်"

လီဝမ်ရှီးက ရွှီရှင်းကို ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် လုဖေးအာဘက်သို့ လှည့်ကာ "ကောင်းပါပြီ။ ရွှီရှင်းက နင့်အကြောင်း အကုန်ပြောပြပြီးသားပါ။ ငါက စူးစမ်းရှာဖွေသူများ အဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက်ပါ၊ နင်လည်း မကြာခင် နယ်မြေ ၁၈၈ ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခု ဖြစ်လာတော့မှာဆိုတော့ ငါတို့တွေ အဆင်ပြေအောင် နေကြတာပေါ့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"အာ..."

လုဖေးအာ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွား၏။

ကြည့်ရသည်မှာ ဤအမျိုးသမီး နှစ်ဦးမှာ သူမကဲ့သို့ အဖမ်းခံရသူများ မဟုတ်ဘဲ နယ်မြေ ၁၈၈ ၏ ပညာရှင်များ ဖြစ်နေကြခြင်းပင်။

မနေ့ညက ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်ထဲ၌ ရှိနေစဉ် နယ်မြေချန်နယ်အတွင်းရှိ ရှင်ကျန်သူများစွာက စူးစမ်းရှာဖွေသူများ အဖွဲ့ကို အဆက်မပြတ် ချီးကျူးနေကြသည်ကို သူမ ကြားခဲ့ရသဖြင့်၊ ထိုအဖွဲ့မှာ နယ်မြေတစ်ခုလုံး၏ ထိပ်သီးပညာရှင် ဆယ်ဦးဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရှိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

ဒါ့အပြင် ဤအမျိုးသမီးမှာ ရွှီရှင်းနှင့် အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ရင်းနှီးနေပုံရသည် မဟုတ်ပါလား။

...တကယ့်ကို အနေခက်စရာပင်။

သူမသည် သနားစရာကောင်းအောင် အမြန် သရုပ်ဆောင်ချင်သော်လည်း၊ ခုနက ရွှီရှင်း လက်ပတ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြခဲ့သည်ကို သတိရကာ ဟိုမှောင်မည်းနေသော နေရာကြီးကို ပြေးမြင်မိသဖြင့် ထိုအတွေးကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရသည်။

သူမသည် နေရာမှာတင် ရပ်လျက် လက်ကလေးကို အနေခက်စွာ ယမ်းပြရင်း "ဟို... အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါရှင်..." ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်ရှာတော့သည်။

လီဝမ်ရှီးက သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ရွှီရှင်းလည်း စိတ်အေးသွားရပြီး အနောက်က အမျိုးသမီး နှစ်ဦးအား "သစ်ပင်အိမ်ထဲမှာ စိတ်ကြိုက် လှည့်ကြည့်ကြပါဦး။ ခဲခဲလေး... ငါ လုပ်စရာ ရှိလို့၊ သူတို့ကို လိုက်ပြပေးလိုက်ဦးနော်" ဟု မှာကြားလိုက်၏။

"...အီး အီး"

ခဲခဲလေးသည် အစပိုင်းတွင် ကြောင်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် သူမ၏ ရင်ဘတ်လေးကို လက်ဖြင့်ပုတ်ပြကာ မိမိအား အပ်ထားလိုက်ရန် အချက်ပြလိုက်တော့သည်။

"ဟင် ရှင်က အခုချက်ချင်း အလုပ်လုပ်တော့မှာလား"

လီဝမ်ရှီးက ရွှီရှင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"အင်း... မကြာခင် မှောင်တော့မှာလေ။ သစ်ပင်အိမ်ရဲ့ အလှဆင်မှုကို မြှင့်တင်ပြီး တည်နေရာကူးပြောင်းစက်တွေကို အမြန်လုပ်ရမယ်"

ရွှီရှင်းက နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ပန်းချီကားများကို ညွှန်ပြလိုက်၏။

"ဪ... ဒါဆိုရင်လည်း... အင်းပါ၊ သွားပါ၊ တည်နေရာကူးပြောင်းစက်တွေက ပိုအရေးကြီးတာပဲလေ"

လီဝမ်ရှီး၏ မျက်လုံးများ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

သူမသည် ရွှီရှင်း၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ၏ အနုပညာစတူဒီယိုထဲသို့ လိုက်ကြည့်ချင်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားကာ သူမ၏ စိတ်ကူးကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သစ်ပင်အိမ်ထဲတွင် လုဖေးအာနှင့် လီယာကျွင်းတို့ ရှိနေသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရွှီရှင်း ပန်းပုထုခြင်း သို့မဟုတ် ပန်းချီဆွဲခြင်းများ ပြုလုပ်ချိန်တွင် စိတ်မှာ အပြည့်အဝ နစ်ဝင်သွားသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိမမူမိတော့ကြောင်း သူမအား ပြောပြခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။

ဤအခြေအနေမှာ အလွန် အန္တရာယ်များလှပေသည်။

သူမသည် ထိုအမျိုးသမီး နှစ်ဦးအား ရွှီရှင်းကို မနှောင့်ယှက်နိုင်ရန် စောင့်ကြည့်ပေးရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

အထူးသဖြင့် ဤလုဖေးအာကိုပင်။ ဤမိန်းမသည် တစ်ချိန်က ရွှီရှင်းကို သတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသူ မဟုတ်ပါလား။

အခု စာချုပ်ချုပ်ထားသဖြင့် ကျေးကျွန်သဖွယ် ဖြစ်နေစေကာမူ လုံးဝ စိတ်မချနိုင်သေးပေ။

"အင်း... ငါ အမြန်ဆုံး ပြီးအောင် လုပ်ပါ့မယ်"

ရွှီရှင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် လုဖေးအာဘက်သို့ အကြည့်လွှဲကာ "လုဖေးအာ... နင့်ရဲ့ အင်အားချည့်နဲ့တဲ့ ကာလက ပြီးပြီလား" ဟု မေးလိုက်၏။

"မပြီးသေးပါဘူး" လုဖေးအာက လိမ်လိမ်မာမာပင် ပြန်ဖြေရှာသည်။

"ဒါပေမဲ့ မိနစ်အနည်းငယ်လောက်ပဲ ကျန်တော့မှာပါ"

"နင့်ရဲ့ အင်အားချည့်နဲ့တဲ့ ကာလ ပြီးတာနဲ့ နင့်ရဲ့ သစ်ပင်အိမ်ကို ချက်ချင်း ပြန်တော့။ ဒီမှာ ဆက်မနေနဲ့တော့"

"...ဟုတ်ကဲ့ပါ"

လုဖေးအာက နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ သဘောတူလိုက်ရသည်။

သူမသည် လီဝမ်ရှီးကို ခိုးကြည့်လိုက်၏။

သိသာလှသည်မှာ ရွှီရှင်း၏ ပန်ဒါနီလေးကို ချီထားသော ဤအမျိုးသမီးနှင့် ရွှီရှင်းတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ သာမန်မဟုတ်ပေ။

ဤလူကြီးသည် ဤအမျိုးသမီး၏ ခံစားချက်ကို သိသိသာသာ ဂရုစိုက်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

ဤနေရာတွင် အဆင်ပြေပြေ ရှင်သန်နိုင်ရန်အတွက် သူမသည် ဤအမျိုးသမီးနှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းအောင် အရင် တည်ဆောက်ရပေလိမ့်မည်။

ဒါဟာ သူမ၏ အနာဂတ်အတွက် အဆုံးအဖြတ် ဖြစ်လာနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

လုဖေးအာ စိတ်ထဲမှ ကြံစည်နေတော့သည်။

လီယာကျွင်းမှာမူ ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ တိတ်ဆိတ်နေမိ၏။

သူမသည် ဤသစ်ပင်အိမ်ကြီးမှာ တကယ့်ကို ကြီးမားကျယ်ပြန့်လွန်းလှသည်ဟုသာ တွေးနေမိတော့သည်။

"ဒါဆို ငါ သွားပြီနော်"

"သွားပါ၊ သွားပါ။ ဒီဘက်ကိုတော့ ငါ့ကိုသာ အပ်ထားလိုက်"

လီဝမ်ရှီးက ရင်ဘတ်ကို မတ်လျက် ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အီး"

ခဲခဲလေးသည်လည်း ရင်ဘတ်လေးကို ပုတ်ကာ ထောက်ခံလိုက်ရှာသည်။

အနုပညာစတူဒီယိုခန်းထဲသို့ ဝင်ပြီး တံခါးပိတ်လိုက်မှသာ ရွှီရှင်း သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက် ချနိုင်တော့သည်။

အမျိုးသမီးများကြားက ဆက်ဆံရေးကိစ္စများတွင် သူ လုံးဝ ဝင်မရှုပ်ချင်ပေ။

အကြောင်းပြချက်တစ်ခုပေးကာ လစ်ထွက်လာပြီး သူတို့ဘာသာ စကားပြောခိုင်းထားခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းဖြစ်ပေသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အပြင်မှာ မီမီနဲ့ ငွေရောင်ဘုရင် ရှိနေတာကြောင့် လုဖေးအာ ပြဿနာရှာမှာကို သူ မစိုးရိမ်ပေ။

ယခုမူ တကယ့် အလုပ်ကို အာရုံစိုက်ရမည့် အချိန်ပင်။

သူသည် ပထမဦးစွာ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ပန်းတစ်ပွင့်ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

၎င်းမှာ ဂူလမ်းကြောင်းအဆုံးမှ ရရှိခဲ့သော ရောင်စုံပန်းများထဲမှ တစ်ပွင့် ဖြစ်ပေသည်။

[သစ်ပင်အိမ်အတွင်း သွေးရောင် ခုနစ်ရောင်ပန်း (အစိမ်းရောင်အဆင့်) ၁ ပွင့် ထားရှိကြောင်း စစ်ဆေးတွေ့ရှိရသဖြင့်၊ အလှဆင်ရမှတ် +၂]

ခူးယူထားသော ခုနစ်ရောင်ပန်း တစ်ပွင့်သည် သစ်ပင်အိမ်၏ အလှဆင်ရမှတ်ကို ၂ မှတ် တိုးမြင့်ပေးနိုင်သည်။

ရွှီရှင်းသည် ကျန်ရှိနေသော ခုနစ်ရောင်ပန်းများကို ထုတ်ယူကာ အနုပညာခန်း၏ နေရာအနှံ့တွင် ထားရှိလိုက်၏။

အပွင့် ၂၅ ပွင့်မြောက်သို့ ရောက်သောအခါမှသာ ခုနစ်အရောင်ပန်းများမှ ရရှိနိုင်သော အလှဆင်ရမှတ်မှာ ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း အသိပေးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤခုနစ်ရောင်ပန်းများကို အသုံးပြု၍ သူသည် သစ်ပင်အိမ်၏ အလှဆင်ရမှတ်ကို စုစုပေါင်း ၅၀ မှတ် တိုးမြင့်နိုင်ခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း အလှဆင်ရမှတ် မြှင့်တင်မှုကြောင့် အမှန်တကယ် တိုးလာသော ရမှတ်မှာ ၆၀ မှတ် ဖြစ်ပေသည်။

ရွှီရှင်းသည် ဤ ၆၀ မှတ်လုံးကို အဂ္ဂိရတ်ခန်း အတွက်သာ ပုံအောပေးလိုက်၏။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ သစ်ပင်အိမ် စုစုပေါင်း အလှဆင်ရမှတ်နှင့် မြှင့်တင်မှုများမှာ ပြောင်းလဲသွားချေပြီ။

စုစုပေါင်း အလှဆင်ရမှတ်: ၅၅၁

အိပ်ခန်း: ၁%

အနုပညာခန်း: ၁၄၀%

စိုက်ပျိုးရေးခန်း: ၅၀%

အဂ္ဂိရတ်ခန်း: ၂၆၀%

အလုပ်ရုံခန်း: ၁၀၀%

အဂ္ဂိရတ်ခန်း၏ မြှင့်တင်မှုမှာ ၂၆၀% အထိ ရှိသွားပြီဖြစ်ရာ အဂ္ဂိရတ် အောင်မြင်မှုနှုန်းမှာ ၂၆% တိုးလာပြီး တည်နေရာမှတ်တိုင်များ ဖန်တီးနိုင်စွမ်းမှာလည်း ၇၆% အထိ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှီရှင်းသည် ကျိချောင်းယန်ထံသို့ အသံဖြင့် ဆက်သွယ်လိုက်ရာ နှစ်ချက်မြည်ပြီးသည်နှင့် တစ်ဖက်မှ လက်ခံလိုက်၏။

ရွှီရှင်း စကားမပြောရသေးမီမှာပင် ကျိချောင်းယန်က အရင် စပြောလာသည်။

"ငါ အိမ်ပြန်နေပြီ၊ နောက် ၁၀ မိနစ်လောက်ဆိုရင် သစ်ပင်အိမ်ကို ရောက်တော့မယ်။ ရောက်တာနဲ့ ငါ့အိမ်က အလှဆင်ပစ္စည်းတွေကို မင်းဆီ တိုက်ရိုက် လွှဲပေးလိုက်မယ်။ မင်းမှာ အလှဆင်ရမှတ် ဘယ်လောက် ထပ်လိုသေးလဲ"

အစောပိုင်း လူလေးယောက် ဆုံစဉ်ကတည်းက ကျိချောင်းယန်သည် တည်နေရာကူးပြောင်းစက်များ ပြုလုပ်နိုင်ရန်အတွက် သူ၏ အလှဆင်ပစ္စည်းများကို အရင်ပေးမည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။

ထိုစဉ်က ရွှီရှင်းမှာ အသေးစိတ် မမေးဖြစ်ခဲ့ပေ။

"အစိမ်းရောင်အဆင့် အလှဆင်ပစ္စည်း ၅ ခုလောက်ဆိုရင် ရပါပြီ၊ မင်းဆီမှာ ရှိတယ် မဟုတ်လား"

ရွှီရှင်းက တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ကျိချောင်းယန်ထံမှ အလှဆင်ပစ္စည်းများကို ကြိုတင်တောင်းဆိုလိုက်၏။

နောင်ကျမှ သူတစ်ယောက်တည်းသာ ထုလုပ်နိုင်သည့် အဆင့်မြင့်လက်ရာအချို့ကို ပြန်လည်ပေးအပ်ကာ ကျေးဇူးဆပ်ရပေမည်။

"ရတာပေါ့၊ ငါ ပြန်ရောက်တဲ့အထိ စောင့်နေဦး"

ကျိချောင်းယန်က ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်၏။

ဖုန်းချပြီးနောက် ရွှီရှင်းသည် ပန်းပုထုသည့် စားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး နီညိုရောင်သစ်သား တစ်တုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

၁၀ မိနစ်ဆိုသည်မှာ အစိမ်းရောင်အဆင့် အလှဆင်ပစ္စည်းတစ်ခု ထုလုပ်ရန် လုံလောက်သော အချိန်ပင်။

အဓိကအားဖြင့်တော့ သူသည် ယနေ့တစ်နေကုန် ပင်ပန်းခဲ့သဖြင့် အပြင်က အမျိုးသမီး သုံးယောက်ကို ပြန်မရင်ဆိုင်ချင်သေးဘဲ သူတို့ဘာသာ စကားပြောနေစေချင်သောကြောင့်လည်း ပါဝင်ပေသည်။

သူ၏ သစ်ပင်အိမ်တွင် လက်ရှိ၌ အစိမ်းရောင်အဆင့် ပုံဆောင်ခဲ ပန်းပု ၁၀ ခု၊ အစိမ်းရောင်အဆင့် ပန်းချီကား ၁၀ ကားနှင့် နီညိုရောင်သစ်သား ပန်းပု ၇ ခု ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အစိမ်းရောင်အဆင့် အလှဆင်မှုအတွက်ဆိုလျှင် သူ ထပ်မံထုလုပ်နိုင်သော နီညိုရောင်သစ်သား ပန်းပု ၃ ခုသာ ကျန်တော့၏။

သူသည် ပန်းပုဓားကို ကိုင်စွဲကာ အာရုံထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် နစ်ဝင်သွားခဲ့ပြန်သည်။

မကြာမီမှာပင် သူသည် လီဝမ်ရှီး၏ ပုံတူကို ထုဆစ်ပြီးစီးသွားခဲ့၏။

သူမသည် အပြာရောင်အဆင့် သံမဏိချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တကယ့် စစ်သူရဲမလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ခန့်ညားလှပနေသည့် ပုံစံဖြစ်ကာ လူတစ်ရပ်ထက် အနည်းငယ်သာ သေးငယ်ပေသည်။

"...ငါ့ရဲ့ လက်ရာတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုပြီး အသက်ဝင်လာပြီပဲ"

ရွှီရှင်း ကိုယ့်ဘာသာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်မိ၏။

နီညိုရောင်သစ်သား ပန်းပု ပြီးစီးသွားသဖြင့် အလှဆင်ရမှတ် တိုးလာကြောင်း အသိပေးသံ ထွက်ပေါ်လာချိန်မှာပင် သူ၏ နာရီမှာ တုန်ခါလာတော့သည်။

သူ၏ နာရီကို ပွတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျိချောင်းယန်ထံမှ အရောင်းအဝယ် ကမ်းလှမ်းချက် ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့ရ၏။

မမျှော်လင့်ဘဲ သူသည် အလှဆင်ပစ္စည်း စုစုပေါင်း ၉ ခုအထိ လွှဲပြောင်းပေးလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သမင်ဦးခေါင်း အမှတ်တရလက်ဆောင်၊ ဝံပုလွေဦးခေါင်း အမှတ်တရလက်ဆောင်၊ တောဝက်ဦးခေါင်း အမှတ်တရလက်ဆောင် အပါအဝင် စုစုပေါင်း ကိုးခု ဖြစ်ပေသည်။

ရွှီရှင်းသည် ကမ်းလှမ်းချက်အားလုံးကို လက်ခံလိုက်ရာ၊ သူ၏ ရှေ့မှောက်၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သားရဲဦးခေါင်း ကိုးခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

"...ဒီဦးခေါင်းတွေက တကယ်ပဲ အလှဆင်ရမှတ် တိုးပေးနိုင်လို့လား..."

ရွှီရှင်း မျက်ခွံများ တုန်ခါသွားရ၏။

"ဒါတွေရှိနေတာက ငါ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုကို လျော့ကျသွားစေမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

သူ့သစ်ပင်အိမ် နံရံတွေမှာ ဒီလောက်အထိ ဦးခေါင်းတွေ အများကြီး ချိတ်ထားရမှာကို ကြောက်လို့ ရွှီရှင်းဆီ အကုန်ပုံပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ရမည်။

ရွှီရှင်းသည် သမင်ဦးခေါင်းတစ်ခုကို ကောက်ယူကာ အနုပညာခန်း၏ တံခါးအပေါ်တည့်တည့်တွင် တိုက်ရိုက် ချိတ်ဆွဲလိုက်၏။

[သစ်ပင်အိမ်အတွင်း အစိမ်းရောင်အဆင့် သမင်ဦးခေါင်း အမှတ်တရလက်ဆောင် ၁ ခု ထားရှိကြောင်း စစ်ဆေးတွေ့ရှိရသဖြင့်၊ အလှဆင်ရမှတ် +၁၀]

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူ၏ ပန်းပုငယ်လေးများကဲ့သို့ပင် အစိမ်းရောင်အဆင့် လက်ရာများသည် အလှဆင်ရမှတ် ၁၀ မှတ်စီ တိုးပေးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ဤဦးခေါင်းများသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှိနေစဉ်က အနည်းငယ် ကြောက်စရာကောင်းသော်လည်း၊ နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်သည့်အခါတွင်မူ တကယ့်ကို မုဆိုးတစ်ဦး၏ အိမ်ကဲ့သို့ အငွေ့အသက်မျိုး ပေးစွမ်းနေလေသည်။

အနုပညာရှင် စွမ်းရည်ရှိသော ရွှီရှင်းသည်ပင် နည်းပညာပိုင်းအပေါ် များစွာ အားကိုးနေရသဖြင့် ကျိချောင်းယန်၏ လက်ရာမှာလည်း ညံ့ဖျင်းလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

ဤသားရဲဦးခေါင်း တစ်ခုချင်းစီမှာ အသက်ရှင်နေသော တိရစ္ဆာန်များနှင့် အလွန်တူလှသည်။

သမင်ဦးခေါင်းဆိုလျှင် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ထားဆဲဖြစ်သလို ဦးချိုများနှင့် မျက်ဝန်းများကိုလည်း အကောင်းတိုင်း ထိန်းသိမ်းထားသဖြင့်၊ တကယ့်ကို တောရိုင်းအငွေ့အသက် ပြည့်နှက်နေသော မုဆိုးတစ်ဦး၏ အောင်ပွဲရ အထိမ်းအမှတ် လက်ဆောင်များကဲ့သို့ပင်။

ရွှီရှင်းသည် ကျန်ရှိနေသော ဦးခေါင်း ၈ ခုကို ကျောပိုးအိတ်ထဲ ထည့်ကာ အနုပညာခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

သေချာသည်မှာ သူသည် ဤဦးခေါင်းများအားလုံးကို အနုပညာခန်းထဲတွင် ချိတ်ဆွဲထားမည်မဟုတ်ပေ။

ဦးခေါင်းများ ဝိုင်းပတ်နေသည့် နေရာတွင် အနုပညာဖန်တီးမှု လုပ်ဆောင်ရန်မှာ အတော်လေး ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှသည် မဟုတ်ပါလား။

အပြင်သို့ ထွက်လိုက်သည်နှင့် အပေါ်ထပ် စိုက်ပျိုးရေးခန်းဆီမှ အမျိုးသမီး သုံးဦး၏ ရယ်မောသံများနှင့် ခဲခဲလေး၏ တကျိကျိ အော်သံများကို ကြားလိုက်ရ၏။

သူ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပထမထပ်သို့ ဆင်းကာ ကျန်ရှိနေသော ဦးခေါင်းများကို အအေးခန်း၏ အပြင်ဘက် နံရံတွင် နှစ်တန်းစီ၍ စနစ်တကျ ချိတ်ဆွဲလိုက်တော့သည်။

ဤသို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ အတော်လေးတော့ ခန့်ညားထည်ဝါလှပေသည်။

အတွင်းတွင် ၎င်းတို့၏ အသားများကို အေးခဲထားပြီး အပြင်တွင်မူ ဦးခေါင်းများကို ချိတ်ဆွဲထားခြင်းက အတော်လေးကို ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လှပေသည်။

ကျိချောင်းယန်ပေးသော ဦးခေါင်း ၉ ခုနှင့် သူ ယခုလေးတင် ထုလုပ်ခဲ့သော နီညိုရောင်သစ်သားရုပ်တုတို့ကြောင့် သစ်ပင်အိမ်၏ အလှဆင်ရမှတ်မှာ စုစုပေါင်း ၁၀၀ မှတ် တိုးသွားခဲ့သည်။

မြှင့်တင်မှုနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ စုစုပေါင်း ၁၂၀ မှတ် ဖြစ်သွားရာ၊ သူ၏ သစ်ပင်အိမ် အလှဆင်ရမှတ်မှာ မယုံနိုင်စရာကောင်းသော ၆၇၁ မှတ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှီရှင်းသည် ဤ ၁၂၀ မှတ်မှ ရရှိသော မြှင့်တင်မှုအားလုံးကို အဂ္ဂိရတ်ခန်းအတွက်သာ ပုံအောပေးလိုက်ရာ၊ အဂ္ဂိရတ်ခန်း၏ မြှင့်တင်မှုမှာ ၃၈၀% အထိ ရှိသွားချေပြီ။

ဤသို့ဖြင့် သူ၏ တည်နေရာကူးပြောင်းစက် ဖန်တီးမှု အောင်မြင်မှုနှုန်းမှာ ၈၈% အထိ ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းခြင်း အဆောင်၏ အာနိသင်နှင့်သာ ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် သူ၏ အမှန်တကယ် အောင်မြင်မှုနှုန်းမှာ ၉၀% ကျော်သွားပြီ ဖြစ်၏။

ဒီလောက်ဆိုလျှင် လုံလောက်သည်ထက် ပိုပါပြီ။

တည်နေရာကူးပြောင်းစက်တွေ စတင် ဖန်တီးလို့ ရပြီပေါ့။

အခန်း ၂၉၅ ပြီး။