အခန်း (၃၁၃-၃၁၄)

အခန်း။ ၃၁၃

"ဝေချိန်မြို့မှာ ဒုက္ခပေးနေတဲ့ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ရှိနေတယ်။ ဒေသခံအစိုးရက ငါတို့ဂိုဏ်းဆီ အကူအညီတောင်းထားလို့ အဲ့ဒီမိစ္ဆာကို ရှင်းလင်းဖို့ တာဝန်တစ်ခု ထုတ်ပြန်လိုက်တာပဲ..."

ရုံရွှယ်ကျန်း ရှင်းပြချက်အရ လုံယီသည် တာဝန်၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်များနှင့် သူ့ကို ဘာကြောင့် ရွေးချယ်ရတာလဲဟူသော အကြောင်းရင်းကို သိရှိလာခဲ့သည်။

သတင်းအချက်အလက်များအရ ထိုမိစ္ဆာကျင့်ကြံသူသည် ချီစွမ်းအားကျင့်ကြံခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်သာ ရှိသော်လည်း မြေလျှိုးအတတ်ကို ကျွမ်းကျင်သော ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပုံရသည်။ ၎င်းသည် ကျင့်ကြံသူများအနီးသို့ အံ့အားသင့်ဖွယ် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကပ်ကာ တိုက်ခိုက်တတ်သည့် အလေ့အထရှိသည်။

အလောင်းထိန်းချုပ်ခြင်းဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူများသည် ကျင့်ကြံမှု အစောပိုင်းအဆင့်များတွင် အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မရှိကြပေ။ ထို့ပြင် အသက်သွေးကြောအလောင်းများသည်

လည်း ကြေးနီအလောင်းအဆင့်သို့ မရောက်မချင်း အရှိန်နှုန်းပိုင်းတွင် အားနည်းချက် ရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့် အနီးကပ် စောင့်ရှောက်ကာကွယ်ပေးနိုင်ရန် ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ဦး ပါဝင်ရန် လိုအပ်လာခြင်းပင်။

“စီနီယာအစ်ကိုကြီး ကျန်းလီက သိထားတာကတော့ ညီလေးလုံရဲ့ ကိုယ်ခံပညာစွမ်းရည်က အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်ဆိုတာပဲ။ ဒါကြောင့် လေးပြင်ညီညွတ်ရေးအသင်းက စီနီယာအစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်ကို အနီးကပ်ကာကွယ်ပေးဖို့ မင်းကို အကူအညီတောင်းချင်တာပါ။ သူကတော့ ဒီတစ်ခေါက် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူကို နှိမ်နင်းဖို့ အဓိက တာဝန်ယူထားသူပေါ့”

“ကောင်းပြီလေ... ဘယ်တော့လဲ”

လုံယီက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သဘောတူကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူ ဤမျှလွယ်လွယ်ကူကူ သဘောတူလိုက်ရခြင်းမှာ အကြောင်းရင်း သုံးရပ်ရှိသည်။ ပထမမှာ သူသည် လက်ရှိတွင် အကျိုးဆောင်မှတ်များ အလွန်လိုအပ်နေခြင်းပင်။ ဒုတိယမှာ ချီကျင့်ကြံခြင်းအလယ်အလတ်အဆင့်ရှိ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာ အဆမတန် တိုးတက်နေသော သူ၏ ခွန်အားနှင့် ယှဉ်လျှင် အမှုထားစရာပင် မလိုခြင်းကြောင့်ပင်။

ချီကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပင်လျှင် သူ့ကို သတ်နိုင်ရန် ခဲယဉ်းပေလိမ့်မည်။ တတိယမှာ သူသည် လေးပြင်ညီညွတ်ရေးအသင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် မျှော့ကော်ကဲ့သို့သော အဖိုးတန်ပစ္စည်းများကို ရရှိထားသော်လည်း မည်သည့်အကျိုးဆောင်မှုမျှ မလုပ်ရသေးခြင်းကြောင့်ပင်။ ကျန်းလီ၏ ပထမဆုံး တောင်းဆိုမှုကို ငြင်းပယ်ရန်မှာ မသင့်တော်လှပေ။

“နောက်နှစ်ရက်နေရင် ဧည့်ကြိုတောင်ထိပ်အောက်မှာ ဆုံကြမယ်”

လုံယီ သဘောတူသည်ကို မြင်သောအခါ ရုံရွှယ်ကျန်းမှာ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

“သူ့နာမည်က ဘယ်သူလဲ”

“တုရှန်းတဲ့... သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ၆ ကို ရောက်နေပြီ။ နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်ဖို့ ခြေတစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တာ”

အရေးကြီးကိစ္စများကို ဆွေးနွေးပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောဖြစ်ကြသည်။

“ဝမ်သောက်တောင်ထိပ်မှာ နေရတာ ဘယ်လိုလဲ”

လုံယီက စပ်စုသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“တပည့်တောင်ထိပ်မှာ နေရတာနဲ့ သိပ်တော့ မထူးပါဘူး။ ချီစွမ်းအားပိုပြီး သိပ်သည်းတာတစ်ခုပဲ ကွာတာ။ ငါ့ရဲ့ ဆရာသခင်ကလည်း မကြာခဏဆိုသလို တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေတတ်တော့ အခုထိ သူ့ကို တွေ့ရတာ လက်ချိုးရေလို့တောင် ရတယ်။ များသောအားဖြင့်တော့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးတွေကပဲ ငါ့ကို သင်ကြားပေးတာများပါတယ်...”

ရုံရွှယ်ကျန်းက ခါးသက်သက် အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ချီစွမ်းအား သိပ်သည်းတာက ကျင့်ကြံခြင်းနှုန်းကို မြန်ဆန်စေတာပဲလေ။ အဲ့ဒါက အကြီးမားဆုံး အကျိုးကျေးဇူးပဲ။ လူအများကြီးက လိုချင်ပေမဲ့ မရနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးမျိုးပေါ့"

“ဟုတ်ပါရဲ့... ကျင့်ကြံရတာကတော့ အရင်ကထက် ပိုချောမွေ့တာ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ပြိုင်ဆိုင်မှုကလည်း တကယ်ကို ပြင်းထန်တယ်။ နှစ်စဉ်ကျင်းပတဲ့ ပြိုင်ပွဲငယ်တွေရှိသလို သုံးနှစ်တစ်ကြိမ် ကျင်းပတဲ့ ပြိုင်ပွဲကြီးတွေလည်း ရှိတယ်။ အဲ့ဒါတွေက တကယ့်လက်တွေ့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို စမ်းသပ်တာပဲ။ ပြိုင်ပွဲငယ်တွေကိုတော့ သည်းခံလို့ရပေမဲ့ ပြိုင်ပွဲကြီးတွေကျရင်တော့ ဝူသောက်တောင်ထိပ်က အရူးတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမှာကိုပဲ တွေးကြောက်နေရတယ်...” ဟု ရုံရွှယ်ကျန်းက ညည်းတွဲသည်။

“ဝူသောက်တောင်ထိပ်လား အဲ့ဒီက တပည့်တွေကို ငါ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးသေးဘူး"

လုံယီက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဂိုဏ်းထဲတွင် သုံးနှစ်တာ နေထိုင်ခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ဝူသောက်တောင်ထိပ်၏ နာမည်ကျော်ကြားမှုကို သူ မကြားဘဲ မနေနိုင်ချေ။ အလောင်းထိန်းချုပ်ခြင်းဂိုဏ်းတွင် တောင်ထိပ်ပေါင်း ၁၃ ခုရှိပြီး တစ်ခုချင်းစီ၌ တာဝန်အသီးသီး ရှိကြသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ဂိုဏ်းချုပ် အလောင်းသုံးကောင် တာအိုဆရာက ဂိုဏ်းချုပ်တောင်ထိပ်တွင် နေထိုင်ပြီး ဧည့်ကြိုတောင်ထိပ်၌ ဂုဏ်ပြုဆောင်များ ရှိသည်။ ရတနာသိုလှောင်တောင်ထိပ်တွင် ကျင့်ကြံခြင်းဆောင်၊ အဆောင်အင်းကွက်ဆောင်နှင့် ဝိညာဉ်ဆေးဆောင်များရှိပြီး၊ ဖေးရှီးတောင်ထိပ်တွင် တာဝန်ပေးဆောင်နှင့် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးဆောင်များ ရှိကြသည်။

ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် သတ်မှတ်ထားသော တောင်ထိပ်များထဲတွင် ဝမ်သောက်တောင်ထိပ်၊ ဝူသောက်တောင်ထိပ်နှင့် ဝမ်သောက်တောင်ထိပ်ဟူ၍ သုံးခု ရှိသည်။ ထိုနေရာများတွင် ဂိုဏ်း၏ အတွင်းစည်းတပည့်၊ တပည့်ရင်းနှင့် အကြီးအကဲ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော် နေထိုင်ကြပြီး မတူညီသော ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်များကို ကိုယ်စားပြုကြသည်။

ဝမ်သောက်တောင်ထိပ်မှာ အပြင်တပည့်အများစု အဆင့်တက်ချိန်တွင် ရောက်ရှိရမည့်နေရာဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်း၏ ရိုးရာလမ်းစဉ်အတိုင်း အသက်သွေးကြောအလောင်းများကို သန့်စင်ခြင်းနှင့် ယင်ကျင့်စဉ်များကို ရှေးလူကြီးများ၏ လမ်းဟောင်းအတိုင်း တည်ငြိမ်စွာ ကျင့်ကြံခြင်းပင်။

ဝူသောက်တောင်ထိပ်မှာမူ မိစ္ဆာအလောင်းများ၏ ဆန်းကြယ်သော လမ်းစဉ်ကို လိုက်နာသည်။ သူတို့သည် ထူးခြားသော ယဇ်ပူဇော်သန့်စင်နည်းများကို အသုံးပြုကာ အသက်သွေးကြောအလောင်းများကို အသွင်ပြောင်းမိစ္ဆာအလောင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ကြသည်။ ထိုမိစ္ဆာအလောင်းများသည် ပုံမှန်ထက် ထူးကဲသော စွမ်းအားများ ရှိတတ်ကြသဖြင့် ဝမ်သောက်တောင်ထိပ်မှ ကျင့်ကြံသူများကိုပင် သာလွန်လေ့ရှိသည်။ သို့သော် ဤနည်းလမ်းမှာ ဓားသွားပေါ်က ပျားရည်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံသူ၏ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုကို များစွာ စမ်းသပ်ရာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သို့ လုံးဝသက်ဆင်းသွားသူများလည်း သမိုင်းတွင် မနည်းလှပေ။

ဝမ်သောက်တောင်ထိပ်သို့မဟုတ် ဓာတ်ကြီးငါးပါးတောင်ထိပ်မှာမူ ယင်ဝိညာဉ်အမြစ် မဟုတ်သော အခြားသော ရွှေ၊ သစ်သား၊ ရေ၊ မီး၊ မြေ စသည့် ဓာတ်ကြီးငါးပါးအပြင် မိုးကြိုးနှင့် လေဓာတ် ပါရမီရှိသော ကျောက်နိုင်ငံသား တပည့်များအတွက် ဖြစ်သည်။ သမိုင်းကြောင်းအရနှင့် အခြားသော ထူးခြားသည့် အချက်များကြောင့် ကျောက်နိုင်ငံတွင် မွေးဖွားလာသူများ၌ ယင်ဝိညာဉ်အမြစ် ပါရမီပါလာသူ အလွန်များပြားလှသည်။

သို့သော် ထိုသူများထဲတွင် ယင်ဓာတ်ခံမှာ သာမန်မျှသာရှိသော်လည်း အခြားသော ဝိညာဉ်အမြစ် ပါရမီများ၌ ထူးချွန်ထက်မြက်သူများ ရှိတတ်ကြသည်။

ထိုကဲ့သို့သော တပည့်များကို အလောင်းထိန်းချုပ်ခြင်းဂိုဏ်းအနေဖြင့် ရန်သူ့ထံသို့ တွန်းပို့မည့်အစား သူတို့ဂိုဏ်းအတွင်း၌ပင် သီးသန့်တောင်ထိပ်တစ်ခု သတ်မှတ်ကာ သင်ကြားပြသပေးလေ့ရှိသည်။ သတင်းများအရ ဝမ်သောက်တောင်ထိပ်ရှိ အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်

ခြင်းအဆင့် ပညာရှင်ကြီးအရေအတွက်မှာ ဝမ်သောက်တောင်ထိပ်ထက်ပင် မနည်းလှဘဲ ဂိုဏ်း၏ အင်အားတောင့်တင်းမှုအတွက် အရေးပါသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

အလောင်းထိန်းချုပ်ခြင်းဂိုဏ်းသည် အမည်အားဖြင့် ယင်ဓာတ်ကျင့်ကြံခြင်းကို ဦးစားပေးသည်ဟု ဆိုသော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင်မူ အားလုံးကို လက်ခံကျင့်သုံးပြီး ပွင့်လင်းပြီးလွတ်လပ်သော ဝါဒကို ကျင့်သုံးသည်။ ဤသည်မှာ လုံယီ၏ ယခင်ဘဝက နည်းပညာတက္ကသိုလ်ကြီးများ၏ ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် များစွာ ဆင်တူလှသည်။

ရုံရွှယ်ကျန်းသည် လုံယီနှင့် တစ်နေကုန်နီးပါး စကားစမြည်ပြောဆိုပြီးနောက် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

လုံယီသည်လည်း ယနေ့လောင်းကြေးမှ ရရှိလာသော အဖိုးတန်ပစ္စည်းဖြစ်သည့် အနည်းငယ် ညစ်ပတ်ပေရေနေသော အလောင်းထည့်အိတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုအိတ်၏ ထိပ်ဝတွင် ဖြူလွလွ ကြိုးအသေးလေးတစ်ချောင်းကို ချည်နှောင်ထားသည်။

၎င်းကို အသုံးပြုပုံမှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှသည်။

လုံယီသည် အခြေခံရွှမ်ယင်ကျင့်စဉ်ကို လည်ပတ်စေပြီး ချီစွမ်းအားများကို လက်ချောင်းထိပ်များဆီသို့ စုစည်းကာ အလောင်းထည့်အိတ်အတွင်းသို့ စီးဆင်းစေလိုက်သည်။ ဖြူလွလွကြိုးလေးမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပြီး အိတ်၏ အဝမှာ ရုတ်တရက် ကျယ်ပြန့်လာကာ အနီးရှိ လုံအာဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။

လုံအာသည် အလိုအလျောက်ပင် နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီး အလောင်းထည့်အိတ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေမိသည်။

“စိတ်လျှော့ထား... မခုခံနဲ့”

လုံယီက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

လုံအာက အမိန့်ကို နာခံလိုက်သောအခါ နောက်တစ်ခဏ၌ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အမည်းရောင်မျဉ်းကြောင်းများမှာ သက်ရှိများအလား လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလာတော့သည်။ လုံအာ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဝေဝါးသော အမည်းရောင် မြူခိုးထုကြီးတစ်ခုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားပြီး အလောင်းထည့်အိတ်အတွင်းသို့ စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရကာ အိတ်ဝရှိ ကြိုးဖြူလေးမှာလည်း အလိုအလျောက် ပြန်လည် ချည်နှောင်သွားတော့သည်။

လုံယီသည် အလောင်းထည့်အိတ်ကို မြှောက်ကြည့်လိုက်ရာ အထဲတွင် အရည်ထုတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ အနည်းငယ် လေးလံနေသည်ကို ခံစားရပြီး အံ့ဩမိသွားသည်။

သူ နောက်ထပ် စိတ်ကူးတစ်ခု တွေးလိုက်သည်နှင့် အိတ်ဝမှာ ပွင့်သွားပြီး လုံအာသည် အထဲမှ အလိုအလျောက် ပျံထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ပင် ထိုနေရာ၌ ပြန်လည် ရပ်တန့်နေလေတော့သည်။

အခန်း။ ၃၁၄

ဤအလောင်းထည့်အိတ်ကြောင့် လုံယီသည် လုံအာကို မည်သည့်နေရာမဆို အလွယ်တကူ သယ်ဆောင်သွားနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

...

နှစ်ရက်ကြာပြီးနောက် နေထွက်ချိန်တွင် ဧည့်ကြိုတောင်ထိပ်ခြေရင်း၌ ဖလုံယီသည် ဧည့်ကြိုတောင်ထိပ်ကျောက်စာတိုင်၏ အရှေ့ဘက် တတိယမြောက် သစ်ပင်ကြီးအောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ ခေတ္တအကြာတွင် ပြာလွလွ ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်တစ်ဦး သူရှိရာသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

သူသည် အသက် ၃၀ ဝန်းကျင်ခန့်ရှိပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် အနည်းငယ် ဝဖြိုးကာ သဘောကောင်းမည့်ပုံ ပေါ်သည်။ အသားအရေမှာလည်း အလောင်းထိန်းချုပ်ခြင်းဂိုဏ်းမှ တပည့်အများစုကဲ့သို့ ဖြူလျော်တောင့်တင်းခြင်းမရှိဘဲ သဘာဝအတိုင်း ကြည့်ကောင်းနေသည်။ လုံယီသည် သူ၏ ဝတ်စုံရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ပန်းထိုးထားသော ပြာလုလု ပျံသန်းနေသည့် ငှက်မွေးပုံသဏ္ဌာန် အမှတ်အသားကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

“မင်းက ဂျူနီယာညီလေး လုံယီ ဖြစ်ရမယ်။ ငါ့နာမည်က ကျန်းကျီချန်းပါ”

ထိုလူဝကြီးက ခင်မင်ရင်းနှီးစွာ ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်သည်။

“စီနီယာအစ်ကိုကြီး ကျန်းလီက မင်းအကြောင်း ပြောပြဖူးတယ်။ မင်းက နှစ်ပေါင်းတစ်ရာမှာ တစ်ယောက်ပေါ်ထွန်းခဲတဲ့ ကိုယ်ခံပညာပါရမီရှင်တစ်ယောက်ဆိုပဲ။ ဒီနေ့ ကြည့်ရတာ တကယ်ပဲ ဟုတ်ပုံရတယ်”

“စီနီယာအစ်ကိုကြီးကျန်းက ချီးမွမ်းလွန်းတာပါဗျာ”

လုံယီက ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ကိုယ်ခံပညာ ကျင့်ကြံတယ်ဆိုတာ တကယ့်တကယ်တော့ အရေးတကြီး ပြောလောက်စရာ မဟုတ်ပါဘူး...”

သူတို့နှစ်ဦး ခေတ္တမျှ စကားစမြည် ပြောဆိုနေစဉ် အခြားလူတစ်ဦး ထပ်မံရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည်လည်း ပြာလွလွ ဝတ်စုံကိုပင် ဝတ်ဆင်ထားပြီး အသက် ၃၀ ကျော်အရွယ် ဖြစ်ပုံရသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပါးချိုင့်ဝင်ကာ ချောင်ကျနေပြီး နှာခေါင်းမှာလည်း ချိတ်သဏ္ဌာန် ကောက်နေသည်။ လူသေကဲ့သို့ ဖြူလျော်တောင့်တင်းသော အသားအရေနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ဆက်ဆံရခက်မည့်သူတစ်ဦးအဖြစ် အထင်အရှား မြင်တွေ့နေရသည်။

ထိုတုရှန်းသည် လုံယီနှင့် ကျန်းကျီချန်းတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လုံယီထံတွင် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အကြည့်ရပ်တန့်သွားသည်။

“သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နိမ့်ပါးနေရတာလဲ ချီစွမ်းအား ဒုတိယအဆင့်ပဲ ရှိသေးတာလား ထားလိုက်ပါတော့လေ... မင်းဆီကနေ ဘာကိုမှ အများကြီး မျှော်လင့်မထားပါဘူး”

ထိုသူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းကျီချန်းက ပျာပျာသလဲ ရှင်းပြသည်။

“အစ်ကိုကြီးတု... ဂျူနီယာညီလေးလုံကို အထင်မသေးပါနဲ့ဦး။ သူက ဂိုဏ်းထဲကို နောက်မှဝင်လာတာဆိုပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ခံပညာစွမ်းရည်က တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပါ”

“ဟက်... ကိုယ်ခံပညာလား”

တုရှန်း၏ မျက်နှာထက်တွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် မီးခိုးရောင်သန်းနေသော ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခု သူ၏ဘေးတွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ အသက်သွေးကြောအလောင်း ဖြစ်သည်မှာ သေချာလှသည်။ အရောင်အသွေးနှင့် အသေးစိတ်အချက်အလက်များအရ ၎င်းမှာ သံမဏိအလောင်းအဆင့်မှာ ရှိနေသည်မှာ သိသာလှသည်။

“ငါ့မှာ မီးခိုးလေးရှိတယ်။ ငါ့ကိုယ်ငါ မကာကွယ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား”

တုရှန်းက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

“အပိုလူတွေ လွှတ်စရာမလိုဘူးလို့ ကျန်းလီကို ငါ ပြောပြီးသားပါ။ ဒါပေမဲ့ သူကမှ အတင်းထည့်ပေးချင်နေမှတော့ သူ့မျက်နှာကို ထောက်ထားရုံပေါ့”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် လုံယီနှင့် ထပ်မံစကားပြောလိုပုံမရဘဲ ခပ်စိမ်းစိမ်းပင် တစ်ဖက်သို့ လှည့်သွားတော့သည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းကျီချန်းက လုံယီအနီးသို့ အမြန်ကပ်လာပြီး ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီးတုက အမြဲတမ်း အဲ့ဒီလိုပါပဲ။ ဆက်ဆံရ နည်းနည်းခက်တယ်။ ညီလေးလုံ စိတ်ထဲမထားပါနဲ့နော်”

လုံယီမှာမူ မည်သို့မျှ စိတ်အနှောင့်အယှက်မဖြစ်ဘဲ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ သူသည် ဤတစ်ခေါက်တွင် အကျိုးဆောင်မှတ် ရရှိရန်အတွက်သာ ပါဝင်လာခြင်းပင်။ တုရှန်းဆိုသူသည် ဤတာဝန်၏ အဓိကကျသူဖြစ်သလို လုံယီ ကာကွယ်ပေးရမည့်သူလည်း ဖြစ်သည်။

လုံယီ... သူ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေရတာလဲ

သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ချီစွမ်းအား ဒုတိယအဆင့်ပဲ ရှိသေးတာကို မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေကို နှိမ်နင်းရမယ့် ဒီလောက် အန္တရာယ်များတဲ့ တာဝန်မျိုးမှာ သူ ဘယ်လိုလုပ် ပါဝင်နိုင်မှာလဲ။

ဒါမှမဟုတ် သူက... တကယ်ပဲ... သူ့အသက်ကို ဒီလောက်အထိ ပေါ့ဆလို့ မဖြစ်ဘူးလေ...

စီနီယာအစ်မကြီး၏ စကားများကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိရင်း ယို့ချင်းယီ၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်လာကာ ရှေ့သို့ အမြန်လှမ်းလာခဲ့သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက် ချဉ်းကပ်လာသံကို ကြားသဖြင့် လုံယီ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူကိုယ်တိုင်လည်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ချဉ်းကပ်လာသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးစလုံးမှာ ပြာလွလွ ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ တစ်ဦးမှာ အသက် ၃၀ ခန့်ရှိပြီး သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော သူစိမ်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျန်တစ်ဦးမှာမူ သူနှင့် အလွန်ရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်သည်။ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဝင်းပသော အသားအရေနှင့် အေးစက်လှသော မျက်နှာပေးတို့က အနားမကပ်ရဟူသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူမကား အခြားသူမဟုတ်ဘဲ အတွင်းစည်းတပည့် ယို့ချင်းယီပင်။

ကျန်းကျီချန်းက ရှေ့သို့ တက်လာပြီး ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ကျင့်ကြံဖော်ရန် မတွေ့ရတာ ကြာပြီပဲ။ ဒါက မင်းရဲ့ ဂျူနီယာညီမလေးလား တကယ့်ကို ပါရမီရှင်ပဲ။ ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အတွင်းစည်းတပည့်အဖြစ် ရာထူးတိုးနိုင်တယ်ဆိုတော့ အနာဂတ်ကတော့ အကန့်အသတ်မရှိ တောက်ပနေမှာပဲ”

ထို့နောက် သူက သူ၏နောက်ကွယ်မှ တုရှန်းနှင့် လုံယီတို့ကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

“ဒါကတော့ အစ်ကိုကြီးတုပါ မင်းတို့ သိကြမှာပါ။ သူက ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ် အတွင်းစည်းတပည့်ပြိုင်ပွဲမှာ ထိပ်သီးဆယ်ယောက်စာရင်းဝင်ခဲ့သူလေ... ဒါကတော့ ဂျူနီယာညီလေးလုံပါ။ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက နိမ့်နေတယ်ဆိုပြီး အထင်မသေးနဲ့ဦး သူ့ရဲ့ ကိုယ်ခံပညာစွမ်းရည်က တကယ့်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာ”

“အားလုံးကို နှုတ်ဆက်ပါတယ် ကျင့်ကြံဖော်တို့”

ကျင့်ကြံဖော်ရန်ဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်းခံရသော သတ်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးက ပြုံးလျက် ကျန်းကျီချန်း၊ တုရှန်းနှင့် လုံယီတို့ကို ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ လုံယီ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ နိမ့်ပါးနေသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အထင်အမြင်သေးသည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိပေ။ သို့သော် သူမ၏ ညီမလေးမှာ ဘာလို့ ဘယ်သူ့ကိုမှမိတ်မဆက်သေးတာလဲဟု တွေးတောနေမိစဉ်မှာပင် ယို့ချင်းယီသည် သူမ၏ဘေးမှနေ၍ လုံယီရှိရာသို့ အမြန်လျှောက်လှမ်းသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယို့ချင်းယီသည် လုံယီအနားသို့ ရောက်သောအခါ အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် သူ၏ ဝတ်စုံလက်မောင်းကို ဆွဲကာ လူအုပ်နှင့် ဝေးရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။

“ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့စမ်း”

လုံယီမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း သူမနောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

“ဒီတာဝန်က အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။ မင်းက ချီစွမ်းအား ဒုတိယအဆင့်ပဲ ရှိသေးတာကို ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ”

“အဲ့ဒီ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ နည်းလမ်းတွေက ဘယ်လောက် ကြောက်ဖို့ကောင်းလဲဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား။ မင်းက ချီစွမ်းအား အလယ်အလတ်အဆင့်ကိုလည်း မရောက်သေးဘူး။ ခံစစ်မှော်အတတ်လည်း ဘာမှ မတတ်သေးဘဲနဲ့ သူတို့နားကို ချဉ်းကပ်မိရုံနဲ့တင် မင်းအသက် အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်”

ယို့ချင်းယီ၏ မျက်နှာမှာ နှင်းခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး သူမ၏ လေသံမှာလည်း ပြစ်တင်ကြိမ်းမောင်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ လုံယီမှာမူ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားသော်လည်း သူမက သူ့ဘေးကင်းရေးအတွက် စေတနာနှင့် ပြောဆိုနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လုံယီက အမှန်အတိုင်း ပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“ဒီတာဝန်က တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါ့ကို ဘေးကနေ ကူညီပေးဖို့ ဖိတ်ခေါ်လို့ လာခဲ့တာပါ...”

မထင်မှတ်ဘဲ ယို့ချင်းယီမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်သွားပုံရသည်။

မင်းက ချီစွမ်းအား ဒုတိယအဆင့်ပဲ ရှိသေးတာကို ဘယ်သူကများ အကူအညီတောင်းမှာလဲ။ မင်း ဘယ်သူ့ကို လာလိမ်နေတာလဲ။

ဒါဟာ ငါ့ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုသက်သက်ပဲ ဖြစ်ပါစေလို့ ဆုတောင်းနေတာ... အခုတော့ မင်းက ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ ဒီလောက်အောက်တန်းကျတဲ့ မုသားစကားကို ပြောထွက်တယ်ပေါ့လေ...

သံယောဇဉ်ရှိတယ်ဆိုရင်တောင် ကိုယ့်အသက်ကို ဒီလောက်အထိ ပေါ့ဆလို့ မရဘူးလေ။

ယို့ချင်းယီ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းစုံ ရှုပ်ထွေးနေပြီး သူမက အေးစက်စက်ပင် ဆိုလိုက်

သည်။

“အစ်ကိုကြီးလုံ... သေသေချာချာ စဉ်းစားပါ။ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေဆိုတာ တကယ်ကို အစွမ်းထက်ကြတာ။ တိုက်ပွဲဖြစ်လာရင် ငါတို့ မင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ စိတ်အာရုံနောက်ကျိမှုတွေက မင်းရဲ့ အမှားအမှန်ဝေဖန်ပိုင်းခြားနိုင်စွမ်းကို ဖုံးလွှမ်းမသွားပါစေနဲ့။ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါတို့က တာအိုကျင့်စဉ်ကိုပဲ ဦးစားပေးသင့်တယ်”

ယို့ချင်းယီသည် ထိုစကားနှစ်ခွန်းကို ပြောကြားပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုထက်ပို၍ ပွင့်လင်းပြတ်သားစွာ ပြောဆိုရန် သတ္တိမရှိသေးပေ။ လုံယီမှာမူ ခဏမျှ အသေအချာ စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် ယို့ချင်းယီ ဆိုလိုသည့်အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားခဲ့သည်။

ဒါက ဘာလဲ ငါတို့က ရှေးခေတ်ဇာတ်လမ်းတွဲ ရိုက်နေကြတာလား။

သူသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ အဖွဲ့ဆီသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ တုရှန်း၊ ကျန်းကျီချန်း၊ ရန်ဟိုင်ရင်းနှင့် အခြားသူများအားလုံး သူ့ကို ထူးဆန်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ အထူးသဖြင့် ရန်ဟိုင်ရင်း၏ အကြည့်မှာ သတိပေးချက်အချို့ ပါဝင်နေသည်။

ခရီးမထွက်မီမှာပင် လုံယီသည် အဖွဲ့ထဲရှိ လူနှစ်ဦးအပေါ် မကောင်းသော အထင်အမြင်များ ချန်ထားခဲ့မိပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ဦးက သူ့ကို အကျိုးမရှိဘဲ ကပ်ပါလာသူဟု မြင်ပြီး အခြားတစ်ဦးကမူ ဂျူနီယာညီမလေး၏ ကျင့်ကြံခြင်းစိတ်ဓာတ်ကို ဟန့်တားမည့် အတားအဆီးတစ်ခုအဖြစ် မြင်နေသည်။

လုံယီမှာလည်း မတတ်နိုင်တော့ချေ။ ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် ကိုယ်ခံပညာရှင်များ ခွဲခြားဆက်ဆံခံရမှုမှာ အလွန်ကြီးမားလှသဖြင့် ၎င်းကို တစ်ညတည်းနှင့် ပြင်ဆင်ရန်မှာ မဖြစ်

နိုင်ကြောင်းသာ သူ ပြောနိုင်တော့သည်။

တာဝန်ထမ်းဆောင်မည့် အဖွဲ့ဝင် ၅ ဦးစလုံး စုံလင်သွားပြီဖြစ်ရာ သူတို့အားလုံးသည် နဖူးတွင် ဦးချိုတစ်ခုပါရှိပြီး ပြာလဲ့လဲ့ အမွေးအမှင်များရှိသော လေဝိညာဉ်မြင်းများကို စီးနင်းကာ တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။ ဤမြင်းများသည် ပြေးလွှားသည့်အခါ ခြေဖဝါးအောက်တွင် လေလှိုင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သာမန်မြင်းများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုမြန်ဆန်လှသည်။ ၎င်းတို့သည် သဘောထားနူးညံ့ပြီး ဇွဲကောင်းလှသဖြင့် အဆင့်နိမ့်ကျင့်ကြံသူများ ခရီးသွားလာရာတွင် အသုံးများကြသည်။ သို့သော် ငှားရမ်းခမှာ စျေးမပေါဘဲ ဧည့်ကြိုတောင်ထိပ်ရှိ မြင်းဇရပ်မှ တစ်ရက်လျှင် ငွေစင် ၁၀ ကျပ်သားပေးရသည်။

အဖွဲ့သည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးနင်းလာခဲ့ရာ ညမမှောင်မီ ဝေချိန်မြို့သို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။ ဝေချိန်မြို့မှာ ကျောက်နိုင်ငံ၏ နယ်စပ်ရှိ မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ ဖြစ်သည်။ မြို့တော်ဝန်မှာ လုံယီနှင့်အဖွဲ့ လာရောက်မည့်သတင်းကို ကြိုတင်ရရှိထားသဖြင့် စစ်သည်တော် နှစ်တန်းနှင့်အတူ မြို့တံခါးဝတွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

“ရိုသေလေးစားအပ်တဲ့ နတ်မင်းအရှင်တို့ခင်ဗျာ... ခရီးလမ်းမှာ ပင်ပန်းလာကြရောပေါ့။ ကျွန်တော်မျိုးက အရှင်တို့အတွက် ကြိုဆိုပွဲနဲ့ စားသောက်ပွဲကို ပြင်ဆင်ထားပါတယ်...”

ဝေချိန်မြို့တော်ဝန်မှာ ရှေ့သို့ အမြန်တိုးလာပြီး ဖော်လွေသော အပြုံးများဖြင့် ဦးညွှတ်ကာ နှုတ်ဆက်တော့သည်။

မြို့တော်ဝန်မှာ ပုံစံကောင်းကောင်း၊ အသားဖြူဖြူနှင့် အနောက်တိုင်းဦးထုပ်ကဲ့သို့ အနက်ရောင်ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားပြီး အပြာရင့်ရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်မှ ကြွက်မြီးကဲ့သို့ နှုတ်ခမ်းမွေးနှစ်စမှာ သိသိသာသာပင် ထင်ရှားနေသည်။

သို့သော် မြို့တော်ဝန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် တုရှန်း၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားတော့သည်။ သူသည် လေဝိညာဉ်မြင်းပေါ်မှပင် ခပ်ပြတ်ပြတ် မာန်မဲလိုက်သည်။

“ငါတို့ ဒီကိုလာတာ မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းဖို့လာတာ၊ အပျော်အပါး လာတာမဟုတ်ဘူး။ အချိန်မဖြုန်းဘဲ ငါတို့ကို အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာဆီ ခုချက်ချင်း ခေါ်သွားစမ်း”

“မှန်ပါ့... မှန်လှပါပြီ နတ်မင်းအရှင်၊ ကျွန်တော်မျိုး ပေါ့ဆမိသွားပါတယ်”

မြင်းပေါ်မှနေ၍ ရိုင်းစိုင်းစွာ ဆက်ဆံခံရသော်လည်း ဝေချိန်မြို့တော်ဝန်မှာ ဒေါသမထွက်ရဲဘဲ အပြုံးမပျက်ဘဲ ပျာပျာသလဲ တောင်းပန်တော့သည်။

ထို့နောက် သူသည် ရာဇဝတ်အုပ်ပုံစံရှိသော လူလတ်ပိုင်း အရာရှိတစ်ဦးဘက်သို့ လှည့်ကာ “ဦးစီးမှူးလီ... အရှင်တို့ကို သူဌေးကြီးကျန်းရဲ့ အိမ်ဆီကို လမ်းပြခေါ်သွားလိုက်ပါ။ လမ်းခရီးမှာ အရှင်တို့ လိုလေသေးမရှိအောင် အစွမ်းကုန် တာဝန်ယူရမယ်နော်” ဟု ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

“အမိန့်အတိုင်းပါ”

ဦးစီးမှူးလီက လက်အုပ်ချီ နာခံလိုက်သည်။

သူက ရှေ့သို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြလျက် “အရှင်တို့... ကျွန်တော်မျိုး နောက်က ကြွခဲ့ကြပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လုံယီနှင့် အဖွဲ့သားများသည် မြင်းပေါ်မှဆင်းကာ မြို့ထဲသို့ ခြေကျင်ဝင်လာခဲ့ကြပြီး စစ်သည်များက မြင်းများကို ဦးဆောင်ခေါ်သွားကာ အစာကျွေးရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။

ဒီတုဆိုတဲ့လူက တော်တော်တော့ အထက်စီးဆန်တာပဲ။ ဝေချိန်မြို့တော်ဝန်ကို အစေခံတစယောက်လို ဆက်ဆံနေတာပဲ။

လုံယီက စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချရင်း တွေးမိသည်။

သာမန်လူတစ်ယောက်သည် နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်ထဲသို့ ခြေချမိသည်နှင့် သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ တစ်ချိန်က ကြောက်ရွံ့အားကျခဲ့ရသော လောကီအာဏာစက်များက ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်လာချိန်တွင် အမှုထားစရာ မဟုတ်တော့ပေ။ ထို့ပြင် ဝေချိန်မြို့တော်ဝန်မှာ အဆင့်နိမ့်အရာရှိလေးမျှသာ ဖြစ်နေခြင်းကလည်း တစ်ကြောင်းပင်။ အကယ်၍ အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးတစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့ပါက တုရှန်းမှာ ဤမျှ ရိုင်းစိုင်းရဲမည် မဟုတ်ချေ။

ဂိုဏ်းထဲတွင် သုံးနှစ်တာ နေထိုင်ခဲ့စဉ်အတွင်း ကျောက်နိုင်ငံနှင့် အလောင်းထိန်းချုပ်ခြင်းဂိုဏ်းတို့၏ ဆက်ဆံရေးအကြောင်းကို လုံယီ အနည်းငယ် ကြားဖူးထားသည်။ ကျောက်နိုင်ငံ၏ နောက်ကွယ်မှ ကျောထောက်နောက်ခံဂိုဏ်း ဖြစ်သည်နှင့်အညီ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ၍ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အပြန်အလှန် အမှီသဟဲပြုကာ နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေကြခြင်းပင်။ ကျောက်နိုင်ငံ၏ အထက်တန်းလွှာများစွာမှာလည်း ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်များ၏ အကာအကွယ်ကို ရယူထားကြရသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ယို့ချင်းယီ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ စစ်သေနာပတိချုပ် ယို့ဆိုလျှင် ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ တပည့်ရင်းများပင် ဖားကြရသည့် အာဏာနှင့် အရင်းအမြစ်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။

အတွေးပေါင်းစုံဖြင့် လုံယီသည် တုရှန်းတို့အဖွဲ့နောက်မှ လိုက်ပါလာရာ မကြာမီမှာပင် သူဌေးကြီးကျန်း၏ အိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ကျန်းအိမ်တော်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကျယ်ဝန်းလှပြီး အပြာရောင်အုတ်ကြွပ်မိုးများ၊ လှပသော အမိုးစွန်းများနှင့် အဆုံးမရှိသော တံတိုင်းများဖြင့် ခမ်းနားလှသည်။ အိမ်တော်ရှေ့ ကွင်းပြင်ကိုလည်း အဖြူရောင်အုတ်ခဲများဖြင့် ညီညာစွာ ခင်းကျင်းထားသည်။ အနီရောင်ဆေးသုတ်ထားသော သံတံခါးကြီးပေါ်တွင်မူ အနက်ရောင်စာလုံးများပါသည့် အဖြူရောင် ချိပ်ပိတ်စာရွက်ကို ကပ်ထားသည်။

ဦးစီးမှူးလီက ချိပ်ပိတ်ကို ဂရုတစိုက် ခွာလိုက်ပြီး သံတံခါးကြီးကို ဖြည်းညှင်းစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ အထဲသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ လှမ်းရသေးသော်လည်း လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ခြံဝင်းအတွင်း၌ လူသေအလောင်းများကို လေးငါးတန်းခန့် စီတန်းချထားရာ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး၊ လူကြီး၊ လူငယ် စုစုပေါင်း ၃၀ သို့မဟုတ် ၄၀ ခန့် ရှိပေလိမ့်မည်။ သူတို့၏ သေဆုံးပုံမှာလည်း အလွန်ပင် ရင်နာစရာ ကောင်းလှသည်။

အလောင်းတိုင်းမှာ အရိုးပေါ် အရေတင် ဖြစ်နေကြပြီး ညှိုးနွမ်းခြောက်ကပ်ကာ ဝါကျင်ကျင်ဖြစ်နေသော အရေပြားများမှာ အရိုးစုများပေါ်တွင် တင်းကျပ်စွာ ကပ်နေကြရာ အနည်းငယ်မျှ ထိလိုက်ရုံနှင့်ပင် စုတ်ပြတ်သွားတော့မည့်ပုံ ပေါ်သည်။ နံရိုးများမှာ ထူးဆန်းစွာ ငေါထွက်နေပြီး ချိုင့်ဝင်နေသော မျက်တွင်းများမှာ အမည်းရောင် တွင်းပေါက်ကြီးများအလား ဖြစ်နေသည်။ သူတို့၏ ပါးစပ်များမှာလည်း ဟောင်းလောင်းပွင့်နေကြပြီး မေးရိုးများမှာ ပြာနှမ်းနေကာ နှုတ်ခမ်းသားများမှာ မေးစေ့အထိ ကွဲအက်လန်ကျနေသည်မှာ အသံတိတ် ရယ်မောနေကြသကဲ့သို့ပင်...။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လူတိုင်း၏ ရင်ထဲ၌ အေးစိမ့်သော ခံစားချက်တစ်ခု အလိုအလျောက် ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။