ကမ္မကို ဖြတ်တောက်ခြင်း
Vol. 62 Ch. 656
ဟုန်းယွင်တောင် တိုက်ပွဲက ထိုက်ယိမြင့်မြတ်နယ်မြေရှိ လူတိုင်းကို အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။
အောက်ကမ္ဘာမှ တက်လာသည်မှာ မကြာသေးသည့် ပါရမီရှင်တစ်ဦးက နယ်ခံပါရမီရှင်ဖြစ်သူ ကျိတာအို အဆင့်ရှိ ဝူချန်းကို စင်မြင့်ထက်တွင် တစ်ဖက်သတ် ရိုက်နှက်ခဲ့ပြီး ဝူချန်းမှာ ပြန်လည်ခုခံရန် အခွင့်အရေးပင် မရရှိခဲ့ပေ။
၎င်းမှာ အံ့မခန်းပင်။
သို့သော် နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စများက လူတို့၏ အသိဉာဏ်ကို ပို၍ပင် ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးလိုက်သည်။
ပထမ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် တာအိုအရှင် အဆင့် ကျင့်ကြံသူ များ အပါအဝင် ဟုန်းယွင်တောင် အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို လွင့်ထွက်သွားစေခဲ့သည်။
ဒုတိယ လက်သီယတစ်ချက်ဖြင့် တာအိုအရှင် တစ်ပိုင်း နှင့် တခြားသော တာအိုအရှင် အဆင့်ရှိသူ ဆယ်ဂဏန်းကျော်ကို ရှင်မှန်း သေမှန်း ပင် မခွဲခြားနိုင်လောက်အောင် ရိုက်နှက်ခဲ့သည်။
တတိယ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ဟုန်းယွင်တောင်၏ တောင်ထိပ်သခင် အပါအဝင် တာအိုအရှင် အဆင့်ရှိသော အကြီးအကဲ အများအပြားကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။
ဤလက်သီးသုံးချက်က ဟုန်းယွင်တောင်၏ တစ်ဝက်ကို ထန်ထျန်း၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် ဒူးထောက်သွားစေရုံသာမက သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်း အသိများကိုပါ တစ်ချက်ချင်းစီ အပိုင်းပိုင်း အစစ ဖြစ်အောင် ကြိတ်ခြေပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် ဤမျှအဆင့်ရှိသည့် ပါရမီရှင် တကယ်ပဲ ရှိနေပါသလား။
ဒါဟာ ကောင်းကင် နိယာမတွေကို ဆန့်ကျင်ပြီး လောကနိယာမတွေကို ပြောင်းပြန်လှန်လိုက်တဲ့ ကိစ္စပင်
ကျင့်ကြံသူ အားလုံးက တာအိုကျင့်ကြံခြင်း ဆိုသည့် ကိစ္စအပေါ်တွင်ပင် ပြင်းထန်သော သံသယများ စတင်ဝင်လာကြသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် အရှင်ဝူဟွေ့ ထုတ်ပြန်လိုက်သည့် ကြေညာချက်ကြောင့် ထန်ထျန်းက ဝူရှန့်ကျိကျွင်းကိုယ်တိုင်၏ စောင့်ရှောက်မှုကို ရရှိထားသူဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိလိုက်ရသည်။
ဝူရှန့်ကျိကျွင်းက နောက်ကွယ်က ရှိနေသည်ဆိုလျှင် ဤမျှ နားမလည်နိုင်အောင် ထူးခြားဆန်းပြားသည့် ကိစ္စများမှာလည်း ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကျိုးကြောင်းဆီလျော် သွားတော့သည်။
အဲဒါ ဝူရှန့်ကျိကျွင်းလေ
ဝူရှန့်ကျိကျွင်း မလုပ်နိုင်တာ ဘာရှိမှာလဲ
ထိုအခါမှသာ လူများမှာ သက်ပြင်းချနိုင်ကြပြီး "ဪ... ဒါကြောင့်ကိုး" ဟု ရေရွတ်နိုင်ကြတော့သည်။
သို့သော်လည်း ထန်ထျန်း လုပ်ခဲ့သည့် ကိစ္စများမှာ ငြင်းပယ်၍မရသော အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။
သာမန်လူတစ်ယောက်က ဝူရှန့်ကျိကျွင်း၏ စောင့်ရှောက်မှုကို ရရှိထားလျှင်တောင်မှ တာအိုအရှင် အဆင့် တည်ရှိမှုများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် မျက်နှာမပျက်ဘဲ ပြတ်ပြတ်သားသား တိုက်ခိုက်နိုင်ပါမည်လား။
ဤသတ္တိ တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် သူက သာမန်လူ မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။
ထန်ထျန်းအပြင် လူများက တိမ်တိုက်တောင်ကိုလည်း အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည် အကဲဖြတ်လာကြသည်။
ဝူရှန့်ကျိကျွင်း၏ စောင့်ရှောက်မှုကို ကိုယ်တိုင်ရရှိထားသည့် ထန်ထျန်းတစ်ဦးတည်းနှင့်ပင် တိမ်တိုက်တောင်၏ အဆင့်အတန်းမှာ ထိုက်ယိမြင့်မြတ်နယ်မြေအတွင်း ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားစေရန် လုံလောက်လှသည်။
ဤကိစ္စပြီးနောက် မည်သူမျှ တိမ်တိုက်တောင်ကို လာ ရန်စဝံ့တော့မည် မဟုတ်ပေ။
ဟုန်းယွင်တောင်မှာ လက်တွေ့ကျသော သာဓကပင် ဖြစ်သည်။ ထိပ်တန်း အင်အားစုကြီးတစ်ခုမှာ ထန်ထျန်း၏ လက်သီးသုံးချက်အောက်တွင် ပျက်စီးသွားခဲ့ရရာ ဤရလဒ်ထက် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသည့် အရာ ရှိပါဦးမည်လော။
ထန်ထျန်းနှင့် ပတ်သက်၍လည်း လူများမှာ စူးစမ်းရန် သို့မဟုတ် ချဉ်းကပ်ရန် မဝံ့ရဲကြတော့ပေ။
ဟုန်းယွင်တောင် တောင်မှ ထန်ထျန်း၏ ဒေါသကို မခံနိုင်လျှင် တခြားသူများမှာမူ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ကြောင်း လူတိုင်း နားလည်ထားကြသည်။
သို့ဖြစ်၍ မြင့်မြတ်နယ်မြေတစ်ခုလုံးကို လှုပ်ခတ်သွားစေသည့် ဤငလျင်ကြီးမှာ အရှင်ဝူဟွေ့၏ ကြေညာချက်အောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။
ထန်ထျန်း၏ တကယ့်ခွန်အားမှာလည်း ယာယီအားဖြင့် ဖုံးကွယ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
တိမ်တိုက်တောင်
ထန်ထျန်းနှင့် လျိုထျန်းဟုန် တို့နှစ်ဦးမှာ တောင်ထိပ်ပန်းခြံ ရှိ ရေကန်လေးဘေးမှ နားနေဆောင် အတွင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြသည်။
လွန်ခဲ့သည့်ရက်များက သူတို့သည် ဆယ်ရက် သို့မဟုတ် လဝက် တစ်ခါ ဤသို့ ထိုင်ကာ စကားစမြည် ပြောလေ့ရှိသည်။
သို့သော် ယခုအခါ ထန်ထျန်း၏ နောက်ကွယ်မှ တကယ့် "နောက်ခံ" ကို သိရှိသွားပြီးနောက် လျိုထျန်းဟုန်မှာ အနည်းငယ် စိတ်မလုံမလဲ ဖြစ်နေပုံရသည်။
ဝူရှန့်ကျိကျွင်း၏ အရှိန်အဝါ မှာ ထိုက်ယိမြင့်မြတ်နယ်မြေ တပည့်များ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်တရာ ကြီးမားလွန်းလှသည်။
ထိုအချက်နှင့် ပတ်သက်၍ ထန်ထျန်းက ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ အကြောင်းမှာ နောက်လအနည်းငယ် ကြာလျှင် သူက ထိုက်ယိမြင့်မြတ်နယ်မြေမှ ထွက်ခွာတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
ယနေ့ လျိုထျန်းဟုန်ကို ခေါ်ယူလိုက်ခြင်းမှာ ဤဘက်တွင် အကူအညီ လိုအပ်သည်များ ရှိ၊ မရှိ ကြည့်ရှုရန်နှင့် နောက်ဆုံး ကမ္မ များကို ဖြတ်တောက်ရန် ဖြစ်သည်။
"ပြဿနာတော့... သိပ်မရှိပါဘူး"
လျိုထျန်းဟုန်က စကားစလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ မင်း အထက်ကမ္ဘာကို မလာခင်ကတည်းက တိမ်တိုက်တောင်ရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုက တည်ငြိမ်နေပါပြီ၊ ပြဿနာအချို့ ရှိပေမဲ့ အန္တရာယ် ပေးနိုင်တဲ့အထိတော့ မဟုတ်ဘူး"
"နောက်ပိုင်း မင်း ရောက်လာပြီးတော့ ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာ အများစုကလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတယ်၊ ဟုန်းယွင်တောင်လို ရန်ငြိုးအနည်းငယ်ပဲ ကျန်တော့တာ..."
"အဟမ်း... အခုဆိုရင် ဟုန်းယွင်တောင်လည်း မရှိတော့ဘူး၊ တခြား ထိပ်တန်း အင်အားစုတွေကလည်း ငါတို့ကို လာပြီး ရင်းနှီးအောင် လုပ်နေကြတယ်"
"တိမ်တိုက်တောင်က အခုဆိုရင် မြင့်မြတ်နယ်မြေမှာ အရှိန်အဝါ အရှိဆုံး ဖြစ်နေပြီ၊ နေ့တိုင်း လာ နှုတ်ဆက်တဲ့သူတွေလည်း မပြတ်ဘူး"
"အခု အကြီးဆုံး ပြဿနာကတော့ ငါတို့မှာ လူအင်အား မလုံလောက်တာကြောင့် ဒီလောက်များပြားတဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေကို အကုန် မယူနိုင်တာပဲ"
သူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
မကြာသေးမီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စများမှာ တိမ်တိုက်တောင်အတွက် အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။
သူတို့က ဤမျှ ချမ်းသာကြွယ်ဝသည့် အခြေအနေမျိုးကို တစ်ခါမှ မကြုံဖူးခဲ့ကြပေ။
ထို့ကြောင့် အနည်းငယ် အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဒါဆိုရင် ငါ အရှင်ဝူဟွေ့ကို ပြောပြီး တိမ်တိုက်တောင်ရဲ့ ပြင်ပကိစ္စတွေကို ကူညီဖြေရှင်းပေးဖို့ လူအချို့ လွှတ်ခိုင်းလိုက်မယ်"
ထန်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ဟုန်းယွင်တောင်မှာ အရှိန်အဝါ ပြခဲ့တာက မင်းတို့ကို အလုပ်တွေ များစေချင်လို့ မဟုတ်ဘူး၊ အလုပ်များလွန်းလို့ ကျင့်ကြံခြင်းကိုတောင် ဂရုမစိုက်နိုင်တာမျိုး မဖြစ်စေချင်ဘူး"
"ခွန်အား ဆိုတာကသာ အမြဲတမ်း အခြေခံပဲ၊ အခု ပြင်ပပတ်ဝန်းကျင် ကောင်းသွားပြီဆိုတော့ ကျင့်ကြံခြင်းမှာပဲ အာရုံစိုက်ကြပါ"
"ရှုပ်ထွေးတဲ့ လောကီရေးရာတွေမှာ အချိန်မကုန်ပါနဲ့၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သန်မာအောင် လုပ်တာကသာ အရေးကြီးဆုံးပဲ"
ခွန်အားဆိုသည်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ တစ်ခုတည်းသော အကဲဖြတ် စံနှုန်းပင် ဖြစ်သည်။
သူက တိမ်တိုက်တောင်အတွက် အကောင်းဆုံး ပြင်ပပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖန်တီးပေးနိုင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူတို့က ထိုက်ယိမြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ ထိပ်တန်းနေရာတွင် ရပ်တည်နိုင်မလား ဆိုသည်မှာ သူတို့ကိုယ်တိုင်အပေါ်၌သာ မူတည်သည်။
"ဒါနဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်တွေဘက်ကရော ပြဿနာ မရှိဘူးမလား"
ထန်ထျန်းက မေးလိုက်သည်။
လျိုထျန်းဟုန်က "အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒီနှစ်တွေမှာ ငါတို့ အရင်းအမြစ်အချို့ စုဆောင်းထားတာ ရှိတယ်၊ အားလုံးရဲ့ လိုအပ်ချက်ကိုတော့ အချိန်တစ်ခုအထိ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မှာပါ"
"နောက်ပိုင်းမှာလည်း အခုသွားနေတဲ့ အရှိန်အဟုန်အရဆိုရင် အရင်းအမြစ်တွေက ဆက်တိုက် ရနေမှာပါ"
ထန်ထျန်းက သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းပြောတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေက အခြေခံအကျဆုံး လိုအပ်ချက်ကိုပဲ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တာ မဟုတ်လား"
"ပြီးတော့ မင်းကိုယ်တိုင်လည်း တာအိုအရှင် ရဲ့ အထွက်အထိပ်ကို ရောက်နေတာ ကြာပြီ၊ ဘာလို့ နောက်ဆုံး ခြေလှမ်းကို မလှမ်းသေးတာလဲ"
လျိုထျန်းဟုန်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ရယ်လိုက်သည်။
ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ် ဆိုသည်မှာ အကန့်အသတ် မရှိပေ၊ မည်သည့်အခါမျှ လုံလောက်သည်ဟု မရှိဘဲ များလေ ကောင်းလေပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီသော အချိန်များက သူ့ကို လက်တွေ့ဆန်ပြီး ရှေးရိုးစွဲ ဖြစ်သွားစေခဲ့သဖြင့် ဤကဲ့သို့ ဖြေကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထန်ထျန်းမှာ သူ၏ စိတ်ကူးကို နားလည်သဖြင့် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ဆက်သွယ်ရေး ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခုကို ထုတ်ကာ လျိုထျန်းဟုန်ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ပြန်ရောက်ရင် ဒီကျောက်စိမ်းပြားကနေတစ်ဆင့် 'မြောင်ယွမ်' ဆိုတဲ့သူကို ဆက်သွယ်လိုက်"
"ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ လိုအပ်ချက် မှန်သမျှကို သူမကို ပြောပြပြီး ညှိနှိုင်းနိုင်တယ်"
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရတယ်၊ ငါတို့မှာ အပေါ ဆုံးက ကျောက်စိမ်း ခရစ်စတယ် တွေပဲ"
"ငါ နောက်တစ်ခါ ပြန်လာတဲ့အခါ တိမ်တိုက်တောင်ရဲ့ ခွန်အားက အဆင့်တစ်ခုမက မြင့်တက်နေဖို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်"
ထန်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။
လျိုထျန်းဟုန်က ကျောက်စိမ်းပြားကို လက်ခံကာ ရိုသေစွာ ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူက ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး "မင်း ထွက်သွား မလို့လား"
ထန်ထျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "နောက်လအနည်းငယ်ဆိုရင် လင်းယွင်တောင်တန်း ပွင့်မယ့်ရက် ရောက်တော့မယ်"
"အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါ မြင့်မြတ်နယ်မြေနဲ့အတူ လင်းယွင်တောင်တန်းကို သွားပြီး လေ့ကျင့်မယ်"
"ဒီလေ့ကျင့်မှုက အနည်းငယ် ထူးခြားတယ်၊ ပြန်လာမယ့်ရက်ကို အတိအကျ မသိရဘူး"
"အနာဂတ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ ကြိုမသိနိုင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းတို့ ဒီအခွင့်အရေးကို လက်မလွှတ်ဘဲ ကိုယ့်ခွန်အားကို အမြန် မြှင့်တင်ထားကြပါ"
ဤစကားကို ကြားသောအခါ လျိုထျန်းဟုန်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ လေးနက်သွားသည်။
"စိတ်ချပါ၊ ငါတို့ မင်းရဲ့ စေတနာကို အလဟဿ အဖြစ်မခံပါဘူး"
"ဒါနဲ့ လင်းယွင်တောင်တန်းအကြောင်း ငါ ကြားဖူးတယ်၊ အဲဒီနေရာက အေးချမ်း တဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူး"
"ငါ မင်းကို ဘာမှ မကူညီနိုင်ပေမဲ့ တစ်ခုပဲ သတိပေးချင်တယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘေးကင်းအောင် ဂရုစိုက်ပါ"
ထန်ထျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ တခြားသော ကိစ္စအချို့ကို ဆက် ပြောခဲ့ကြပြီးနောက် လျိုထျန်းဟုန်က ပန်းခြံ အတွင်းမှ ထွက်သွားခဲ့သည်။