အခန်း (၂၇၁-၂၇၃)
Vol. 19 Ch. 271-273
အခန်း ၂၇၁
ယွမ်နွန်သည် ထိုအပင်များကို ကိုယ်တိုင်ရှာဖွေရန် မသွားနိုင်သည့်အတွက် အနည်းငယ် နောင်တရသွားခဲ့၏။ သို့သော်လည်း သူ၏အလုပ်သင်များကို ကောင်းစွာသင်ကြားပေးခြင်းသည်လည်း ရှောင်းယီကို ကူညီရာရောက်သည်ဟု သူစဉ်းစားမိလိုက်သည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့ ငါ သူတို့ကို သေချာပေါက် ကောင်းကောင်းသင်ပေးမှာပါ!”
ယွမ်နွန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ရာဘာပင်တွေနဲ့ပတ်သက်ရင်တော့ ရာဘာအချို့ကို တိုက်ရိုက်ရနိုင်မလားဆိုတာကြည့်ဖို့ အပင်ကြီးနှစ်ပင်ကို ရွေးချယ်ထားတယ်။”
ရှောင်းယီက ပြောလိုက်သည်။ ယွမ်နွန်သည်လည်း ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။
“ငါ နေ့လယ်တုန်းက အဲ့ဒါတွေကိုစိုက်ပျိုးခဲ့တာ အခုအချိန်ဆိုရင် လုံးဝရှင်နေလောက်ပြီ။ ရာဘာကိုတော့ ငါတို့ တစ်ညလောက်စောင့်ကြည့်ပြီး မနက်ဖြန်မှဖောက်ထုတ်ဖို့ အကြံပြုချင်တယ်။”
ရှောင်းယီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အမှန်ပဲ အချိန်က သိပ်မကျန်တော့ဘူး။ ညစာအတွက် ပြင်ဆင်ကြရအောင်။ ကျွန်တော် နည်းနည်းဗိုက်ဆာနေပြီ။”
ထို့နောက် အန်းရန်နှင့် ဆုဝမ်တို့သည် ထရပ်ကာ မီးဖိုချောင်သို့ ထွက်သွားလိုက်ကြလေသည်။ အခြားသူများသည်လည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထရပ်လိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ တာဝန်များဆီသို့ ပြန်သွားကာ မပြီးဆုံးသေးသော အလုပ်များကို ဆက်လက်လုပ်ကိုင်လိုက်ကြသည်။
ရှောင်းယီသည်လည်း ထရပ်ပြီး သူ၏အိပ်ခန်းသို့ ပြန်သွားကာ ယီထျန်းအုပ်စုထဲကို ကြည့်လိုက်သည်။
မူလက လူဦးရေ ၁၇၀,၀၀၀ ကျော်မှာ ယခုဆိုလျှင် ၁၅၀,၀၀၀ ကျော်အထိ ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ထို့သို့ဖြစ်ရခြင်းမှာ အချင်းချင်းပေါင်းစည်းမှုများကြောင့် လျော့နည်းသွားခြင်းဖြစ်နိုင်သလို ဒေသခံများ၏ သိမ်းပိုက်ခြင်းကို ခံထားသောကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
ရှောင်းယီ၏ အပျော်စီးသင်္ဘောဖြစ်စေ၊ ကျူးချန်းကလန်၏ ခရီးသည်တင်လှေဖြစ်စေ တစ်ရက်အတွင်း၌ လူပေါင်း ၂၀,၀၀၀ ကျော်ကို သယ်ဆောင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
“အိုး ဒီကမ္ဘာရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေက ငါတို့ကို လက်နက်တွေ ပိုပြီးထောက်ပံ့ပေးမယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်။ မဟုတ်ရင် လူတစ်ဦးတည်းဖြစ်ဖြစ် လူအများကြီးနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် အဲ့ဒီဒေသခံတွေရဲ့သင်္ဘောတွေကို လက်နက်နည်းနည်းလေးနဲ့ ရင်ဆိုင်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။”
ရှောင်းယီက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။
လူဦးရေ ၂၀,၀၀၀ ကျော်ကျဆင်းသွားသော်လည်း အုပ်စုထဲတွင် ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုများ ရှိနေဆဲပင်။
“ဒေသခံတွေက တော်တော်လေးနားလည်ရခက်တယ်ဆိုတာ သတိထားမိကြလား။”
“ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။”
“အစပိုင်းတုန်းက တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒေသခံလှေကြီးတစ်စီးကို တွေ့ရှိခဲ့တယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မှတ်မိကြသေးလား။ ဒါပေမယ့် သူတို့ခေါင်းငုံ့လိုက်တာနဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်လေ။”
“သူတို့ပြောတာတွေက အမှန်ဖြစ်နေတယ်လို့ မထင်ကြဘူးလား။”
“အရင်တုန်းကတော့ ငါတကယ်မယုံခဲ့ဘူး။ သူဌေးယီရန်ပင်းက အဲ့ဒါက အမှန်လို့ပြောရင်တောင် ကိုယ်တိုင်မမြင်ရဘူးဆိုရင် သံသယဖြစ်နေဦးမှာပဲ။ ဒါပေမယ့် ဒီနေ့တော့ တကယ်ယုံလာမိပြီ။”
“မင်းလည်း အရင်ကဒေသခံလှေတွေ ခဏအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတာကို မြင်ခဲ့တာပဲမဟုတ်ဘူးလား။”
“အမှန်ပဲ။ ငါ ဘော့စ်ရဲ့ဒူးလေးကြီးနဲ့ ဝင်လာတဲ့ ဒေသခံလှေတွေကို ဖျက်ဆီးလိုက်တယ်လေ။ သူတို့ ရေထဲနစ်မြုပ်သွားတာကို ကြည့်နေတုန်းမှာပဲ ရုတ်တရက် တိမ်တွေစုလာပြီး လျှပ်စီးတွေလက်၊ မိုးကြိုးတွေပစ်ချလာရော။ ပြီးတော့ ခဏအတွင်းမှာပဲ သူတို့ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။”
“ကျစ်! ကျစ်! မင်းမျက်စိကျန်းပြီး အမြင်မှောက်သွားတာပဲဖြစ်ရမယ်။ မင်း တိမ်တွေပြည့်နေပြီး လျှပ်စီးတွေလက်၊ မိုးကြိုးတွေပစ်တယ်လို့ပြောမှတော့ အဲ့ဒီမိုးကြိုးနဲ့ လျှပ်စီးတွေက မင်းရဲ့ တိုက်တေနီယမ်မျက်လုံးတွေကို ဖုံးပစ်လိုက်တာပဲ။ ပြီးရင် သင်္ဘောကတော့ မြုပ်သွားတာဖြစ်မှာပေါ့။”
“ဟုတ်တယ် မင်းပြောတာက သူတို့ပြောတာထက်တောင် ပိုပြီးစိတ်ကူးယဉ်ဆန်နေသေးတယ်။ ပြီးတော့ ပတ်၀န်းကျင်အကြောင်းတောင်မှ နည်းနည်းပါးပါးဖော်ပြထားသေးတယ်။ ညီကို မင်းစာအုပ်ရေးလို့ရပြီ။”
“မင်းတို့! အေးပါ အခုတော့ အဲ့ဒီအခြေအနေကို မြင်ခဲ့ရသူတွေရဲ့ စိတ်ထဲက မကျေနပ်ချက်တွေကို ငါနားလည်သွားပြီ။”
ရှောင်းယီသည် လူများ၏ ဆွေးနွေးမှုများကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် ခဏတာစဉ်းစားကာ ပြောလိုက်၏။
“သူပြောတာအမှန်ပဲ။ ဒေသခံတွေမှာ ဝေးလံတဲ့အကွာအဝေးကို ခုန်ကူးနိုင်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်မျိုးရှိတယ်။”
“ဘာလဲ။ ဘော့စ်က အဲ့ဒါအတည်ပြုဖို့ ရှေ့ထွက်လာတာလား။”
“သူဌေးယီရန်ပင်းက တစ်ရက်လုံးလုံး ဒီအကောင့်နဲ့ မပေါ်လာခဲ့ဘူးနဲ့တူတယ်။ ဒီတစ်ခါပေါ်လာတော့လည်း သတင်းကြီးတစ်ခုကို ယူလာပြန်ရော!”
“သူဌေးပြောတဲ့အတိုင်းသာ အမှန်ဆိုရင် ဒေသခံတွေက သူတို့သွားချင်တဲ့သူဆီကို သွားနိုင်တယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲမဟုတ်ဘူးလား။”
“ငါ့မှာ အတင့်ရဲတဲ့အတွေးတစ်ခုရှိတယ်။ ဒေသခံတွေရဲ့ ဝေးလံတဲ့အကွာအဝေးကို ခုန်ကျော်နိုင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုသာ ငါတို့ပြန်ယူနိုင်မယ်ဆိုရင်...”
“ပထမဦးဆုံးအနေနဲ့ မင်းသူတို့ကို အနိုင်ယူနိုင်ရမယ်။ ဒုတိယအနေနဲ့ သူတို့ကို ထိန်းထားနိုင်ရမယ်။ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ သူတို့ရဲ့ပစ္စည်းတွေကို အသုံးချနိုင်ရမယ်။”
ရှောင်းယီက ထပ်ပြောလိုက်သည်။
“သူတို့ရဲ့ပစ္စည်းက သူတို့သတ်မှတ်ထားတဲ့နေရာကိုပဲ ညွှန်ပြနိုင်တာမို့လို့ အသုံးမဝင်ဘူး။ ပြီးတော့ အပေါ်ကလူပြောသလိုပဲ ဒီပစ္စည်းကို ငါတို့လက်ထဲမှာ အသုံးပြုဖို့ဆိုတာက ပြဿနာတစ်ခုပဲ။”
“သူဌေးယီရန်ပင်းက အဲ့ဒါကိုတောင် နားလည်နေပြီလား။ အံ့သြစရာပဲ!”
“ငါတို့က ခံစစ်ဘက်ကနေ ရှိနေတုန်းပဲ။ သူဌေးက ဒေသခံတွေအကြောင်းကို အများကြီးနားလည်နေပြီ။”
“ဒါက ငါနဲ့ သူဌေးရဲ့ကြားက ကွာခြားချက်များလား။”
“သူဌေးက အဲ့ဒီပစ္စည်းကို ဘယ်လိုရခဲ့တာလဲ။ ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ အတိအကျပြောပြနိုင်မလား။”
“အပေါ်ကလူ ဘာလို့ ဒီလောက်အသေးစိတ်မေးနေတာလဲ။ မင်းက တခြားအုပ်စုတွေက သတင်းမေးဖို့ လာနေတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား။”
“တကယ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ နောင်ကျရင် အဲ့လိုပစ္စည်းမျိုးတွေ့တဲ့အခါ လက်လွတ်မခံမိဖို့အတွက် မေးနေတာပါ။”
ရှောင်းယီက ခဏကြအောင် ချင့်ချိန်စဉ်းစားကာ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါက ကျောက်ခွက်တစ်ခုထဲမှာ ထည့်ထားတဲ့ သံလိုက်တစ်ခုပဲ။ သံလိုက်အိမ်မြှောင်နဲ့ဆင်တယ်။”
သူ၏အုပ်စုထဲတွင် ရွှမ်းယွမ်ဝူဝေ့နှင့် တိလင်းထျန်းရှားတို့၏ သူလျှိုများ ရှိနေမည်ကို သိသော်လည်း သူသည် ဆက်ပြောလိုက်ဆဲဖြစ်၏။
သို့သော် သူထိုအကြောင်းပြောလိုက်သည့်တိုင် ထိုအုပ်စုနှစ်ခုသည် ၎င်းတို့ထိုအရာကိုရရှိပြီးသွားလျှင်ပင် အသုံးပြုနည်းကို သိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ဆက်သွယ်ရန် နည်းလမ်းမရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်ပြီး ထိုအရာကို ပြန်ပြီးလုယူနိုင်ခဲ့လျှင်ပင် တစ်ကြိမ်သာ အသုံးပြုနိုင်၏။ သူတို့သည် ထိုအရာကိုအသုံးပြုကာ ဒေသခံကျွန်းသို့သာ သွားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ထိုကျွန်းပေါ်ရှိ မှော်ဆရာများမှာ ရင်ဆိုင်ရလွယ်ကူသူများ မဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် သူတို့သည် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဒေသခံကျွန်းများသို့ အပ်နှံလိုက်သလိုပင် ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။
“လူတိုင်းကို အကြံပေးချင်တာက အဲ့ဒီလမ်းညွှန်သံလိုက်နောက်ကို မလိုက်မိဖို့ပဲ။ အဲ့ဒါက မင်းတို့ကို ဒေသခံကျွန်းဆီကိုပဲ ခေါ်သွားမှာဖြစ်ပြီးတော့ အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။”
ရှောင်းယီက ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့ အဲဒီကို သွားလို့မရဘူး။ ဒေသခံတွေရဲ့တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးနိုင်ရင်ကို ကောင်းနေပြီ။ သူတို့ရဲ့အခြေစိုက်စခန်းကို ဘာလို့သွားနေမှာလဲ။”
“ဟုတ်တယ် သူတို့ရဲ့အခြေစိုက်စခန်းကို သွားမယ်ဆိုရင် အသက်ရှင်နေတဲ့သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဇွဲကြိုးချပြီး သတ်သေတာနဲ့အတူတူပဲ။”
“သူဌေးက အဲ့ဒီလောက်ထိ သေချာသိထားတယ်ဆိုတော့ ဒေသခံကျွန်းတစ်ခုကို ရောက်ဖူးသွားပြီးသားလား။”
“တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင်ရင် ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ ဘော့စ်က အဲ့ဒီလောက်တောင် စွမ်းအားကြီးနေပြီလား။ သူက အသက်ရှင်လျက် ပြန်ရောက်လာပုံပဲ!”
“မေးခွန်းတစ်ခုလောက်မေးပါရစေ။ သူဌေး ဒေသခံကျွန်းရဲ့ မြေအောက်ခန်းထဲကနေ ဘာပစ္စည်းကောင်းတွေမှ မရခဲ့ဘူးလား။”
“+1 တူညီတဲ့မေးခွန်း။”
သို့သော် ရှောင်းယီသည် ဤမျှသာပြောပြီး နောက်ထပ်မပြောတော့ဘဲ ကျန်ရှိသည့်အရာများကို ၎င်းတို့ဘာသာ စိတ်ကူးယဉ်ရန် ထားခဲ့လိုက်သည်။
သူသည်နေ့လည်စာကို လှေပေါ်တွင် ကတိုက်ကရိုက်စားခဲ့ရသောကြောင့် ယခုအချိန်တွင် သူ၏ဝမ်းဗိုက်မှာ ဗလာဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
သူ အောက်ထပ်သို့ဆင်းသွားလိုက်ပြီးနောက် အန်းရန်နှင့် ဆုဝမ်က ဒယ်အိုးဖြင့် ချက်ပြုတ်နေကြသည်။
“ဇီဝဓာတ်ငွေ့တွေရော လုံလောက်သေးရဲ့လား။”
ရှောင်းယီက သူတို့အသုံးပြုနေသော ဂတ်စ်မီးဖိုကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
အန်းရန်က ကြက်ဥကြော်ကို ပန်းကန်ထဲထည့်ရင်း ပြန်ဖြေ၏။
“အကုန်လုံးကိုတော့ မသုံးနိုင်ဘူး။ ဇီဝဓာတ်ငွေ့ကန်က ကစော်ဖောက်တာကိုတော့ ခဏခဏရပ်ထားရတယ်။ နင်က ဇီဝဓာတ်ငွေ့ကန်ကို S အဆင့်အထိ အဆင့်မြှင့်ပေးထားတော့ စတာနဲ့ရပ်တာကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ထိန်းချုပ်လို့ရသွားလို့ပေါ့။ မဟုတ်ရင် တကယ်ကို ဒုက္ခရောက်မှာပဲ။”
ရှောင်းယီသည် ရှေ့သို့တိုးပြီး စောစောက အန်းရန် ထည့်လိုက်သော ကြက်ဥကြော်ကို လက်ဖြင့်ကောက်ယူရန် ပြင်လိုက်၏။ ထိုအခါ အန်းရန်က သူ၏လက်ကို ဖြတ်ရိုက်ကာ စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“နင့်ရဲ့လက်ကို ရေဆေးပြီး တူနဲ့စား။”
ရှောင်းယီသည် သက်ပြင်းချကာ ကူကယ်ရာမဲ့သောအမူအာဖြင့် သူ၏လက်ကို ဘေစင်ထဲတွင် ထည့်ဆေးလိုက်ရပြီးမှ ပန်းကန်ထဲရှိ ကြက်ဥတစ်ချပ်ကို မြန်မြန်ကောက်ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
“အင်း အရမ်းကောင်းတယ်။”
ရှောင်းယီက သူ၏လက်ချောင်းများကို စုပ်ရင်း ပလုတ်လောင်းဖြင့်ပြောလိုက်သည်။
“နင်အသက်ဘယ်လောက်ရှိနေပြီလဲ အခုမှထမင်းစစားတဲ့အရွယ်လား!”
အန်းရန်က သူ့ကို မျက်လုံးပြူးကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဟင်းတွေအားလုံးနီးပါး ကျက်နေပြီ။ ယွမ်နွန်တို့ကို ညစာစားဖို့ ပြန်ခေါ်လိုက်တော့။”
ရှောင်းယီက ခေါင်းညိတ်ကာ ကြက်ဥကြော်နှိုက်စားထားသော သူ၏လက်များကို သူ့အင်္ကျီဖြင့်သုတ်လိုက်၏။ အန်းရန်သည် ချက်ချင်ပင် အဝတ်စတစ်ခု ယူထုတ်ကာ သူ့လက်ထဲကို ထိုးထည့်ပေးလိုက်လေသည်။
“ဒီဟာနဲ့သုတ်!”
အန်းရန်က ပြောလိုက်၏။
ရှောင်းယီက ပြုံးလိုက်ပြီး ထိုအဝတ်နှင့်ယူသုတ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ဧည့်ခန်းထဲရှိ ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာကို ယူပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ညစာစားချိန်ရောက်ပြီ။ အားလုံးပဲ ပြန်လာပြီး စားကြရအောင်။”
အားလုံးက သဘောတူလိုက်ကြသည်။
ရှောင်းယီသည် ဟင်းပန်းကန်များကို ထမင်းစားခန်းဆီ သယ်ပေးလိုက်၏။ ထို့နောက် ယွမ်နွန်နှင့် အခြားသူများသည်လည်း အပြေးအလွှားပြန်ရောက်လာခဲ့ကြလေသည်။
“စားကြမယ် စားကြမယ် ငါဗိုက်အရမ်းဆာနေပြီ!”
ရှောင်းယီက ပြောလိုက်ပြီး ဦးဆောင်ကာ စတင်စားသောက်လိုက်သည်။
အန်ယွဲ့က ထမင်းနှစ်လုပ် စားပြီး ပြောလိုက်၏။
“ရှောင်းယီ မနေ့ကနဲ့ ဒီနေ့ဖမ်းမိတဲ့ ပစ္စည်းသေတ္တာ ၉၉ လုံးကို ငါ ဂိုဒေါင်ထဲမှာ ထည့်ထားပြီးပြီ။ အချိန်ရရင် သွားဖွင့်လို့ရတယ်။”
“ဟုတ်ကဲ့ ညစာစားပြီးတာနဲ့ သွားလိုက်မယ်။”
ရှောင်းယီက တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
အခန်း ၂၇၂
ညစာကို တခန်းတနားကြီး စားသောက်ပြီးနောက် ရှောင်းယီက မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ခဏနေရင် ဒေသခံတွေကိုခေါ်ထားလိုက်။ ကျွန်တော် ထောက်ပံ့သေတ္တာဖွင့်ပြီးရင် သူတို့ ဘာသာစကားသင်ဖို့ပြောလိုက်မယ်။”
“ကောင်းပြီ!”
ကျန်းယွင်ထျန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ထို့နောက် ရှောင်းယီ ဂိုဒေါင်ဘက်သို့ ထွက်သွားလိုက်၏။
ဂိုဒေါင်ထဲတွင် ထောက်ပံ့သေတ္တာစုစုပေါင်း ၉၉ လုံးကို စုပုံထားသည်။
အားလုံးဖွင့်လိုက်၏။
“ရရှိသောထောက်ပံ့ပစ္စည်းများ- အုတ်မြစ်ကျောက် ၃၊ ကြေး ၄၊...”
“ရရှိသောပစ္စည်းကိရိယာများ - ဒူးလေးကြီးထုတ်လုပ်မှုပုံ ၁၊ ဖန် ၃၊...”
“ရရှိသောထောက်ပံ့ပစ္စည်းများ - စက္ကူစက်ထုတ်လုပ်မှုပုံ ၁၊ အုတ် ၄၊...”
စုစုပေါင်း အုတ်မြစ်ကျောက် ၁၀၀၊ ဒူးလေးကြီးထုတ်လုပ်မှုပုံတစ်ခု၊ စက္ကူစက်ထုတ်လုပ်မှုပုံတစ်ခုနှင့် ကျန်သည်များမှာ အခြေခံပစ္စည်းများဖြစ်ပေသည်။
လက်ရှိအချိန်တွင် အဓိကအချက်မှာ ဒေသခံများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကိုကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် လိုအပ်နေခြင်းဖြစ်ပြီး ရှောင်းယီသည် ဒူးလေးကြီးတစ်ခုကို ထပ်မံရရှိလိုက်သောကြောင့် အလွန်ဝမ်းမြောက်သွားမိသည်။
သို့သော် စက္ကူစက်ထုတ်လုပ်မှုပုံကတော့ သိပ်အသုံးမဝင်ဟု ထင်ရသည်။
ရှောင်းယီသည် လက်မှတ်ထိုးဝင်ခြင်းမှ SSS အဆင့် စက္ကူစက်တစ်ခုကို ရရှိထားပြီးပြီဖြစ်ရာ ဤတစ်ခုမှာ အလဟဿဖြစ်သော်လည်း ၎င်းကိုတစ်ချက်လောက် ကြည့်ရှုလိုက်မိ၏။
“[စက္ကူစက်ထုတ်လုပ်မှုပုံ]- အရိုးရှင်းဆုံးသော စက္ကူထုတ်လုပ်သည့်နည်းပညာအပေါ်အခြေခံထားသော စက်ဖြစ်ပြီး စက္ကူထုတ်လုပ်ရန်အသုံးပြုနိုင်သည်။ လိုအပ်သောပစ္စည်းများ-...”
Xiao Yi သည် ခုန်ကျော်ဖတ်ရှုခဲ့သော်လည်း အရင်ကြားလိုက်ရသည့်စာကြောင်းများက သူ၏စိတ်ဝင်စားမှုကို လုံးဝပျောက်ဆုံးသွားစေခဲ့သည်။
အရိုးရှင်းဆုံးသော စက္ကူထုတ်လုပ်သည့်နည်းပညာဖြင့် ထုတ်လုပ်ထားသော စက္ကူမှာ အလွန်ကြမ်းတမ်းမည်ဖြစ်ရာ သူအသုံးမပြုလိုတော့ပေ။
သူကိုယ်တိုင်အသုံးမပြုနိုင်သော်လည်း ရှောင်းယီသည် ဤထုတ်လုပ်မှုပုံကို လူများစွာ စိတ်ဝင်စားမည်ဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်ပြီး အချိန်တန်လျှင် ဤထုတ်လုပ်မှုပုံဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ဤအတွေးဖြင့် ရှောင်းယီသည် ထုတ်လုပ်မှုပုံနှစ်ခုကို ပွေ့ပိုက်ကာ ဗီလာအဆောက်အဦဘက်သို့ ပြန်လျှောက်သွားခဲ့သည်။
ကျန်းယွင်ထျန်းသည်လည်း ဘူး၏မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးရှိ လူအားလုံးကို ခေါ်ဆောင်ထားပြီးသားဖြစ်ပေသည်။
အထဲသို့ဝင်လာကြသောအခါ ဒေသခံများသည် သူတို့ ဘယ်တုန်းကမျှ မမြင်ခဲ့ဖူးသော အဆောက်အဦးများကိုကြည့်ကာ သဘာဝအတိုင်း အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြလေသည်။
သို့သော် သူတို့ဝင်မလာမီကတည်းက ယွမ်ရှိသည် အထဲသို့ဝင်လာပြီးနောက် မည်သည့်စကားမျှ မပြောရန်၊ မလှုပ်ရှားရန်နှင့် ဆရာကြီးများ၏ နောက်သို့သာလိုက်ပြီး ဆရာကြီးများပြောသည့်အတိုင်းလုပ်ဆောင်ရန် သတိပေးထားခဲ့၏။
ရှောင်းယီ ဗီလာသို့ပြန်ရောက်သောအခါ သူတို့အားလုံး ဗီလာရှေ့တွင်ရပ်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ “ငါ့ကိုခဏစောင့်ဦး” ဟုပြောလိုက်သည်။
သူသည် ထုတ်လုပ်မှုပုံများကို ဗီလာထဲသို့ပြန်ထည့်လိုက်ပြီးနောက် အပြင်ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။
“အနာဂတ်မှာ ငါတို့အကြား ဆက်သွယ်ရာမှာ ပိုပြီးအဆင်ပြေချောမွေ့ဖို့အတွက် မင်းတို့ကို ငါတို့ရဲ့ဘာသာစကားကိုသင်ကြားပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။ အဓိကသင်ကြားနည်းကတော့ တီဗီကြည့်ဖို့ပဲ။ တီဗီဆိုတာဘာလဲဆိုတာကိုတော့ ခဏနေရင် သိရလိမ့်မယ်။ အားလုံးပဲ ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့ကြပါ။”
ရှောင်းယီသည် ရှေ့မှဦးဆောင်ကာ ကျေးလက်အိမ်သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။
နက်မျိုးနွယ်စုတွင် စုစုပေါင်း လူ ၈၇ ဦးရှိသည်။ ကျေးလက်နေအိမ်တွင် တီဗီရှိသောအခန်း ၆ ခန်းရှိပြီး အိပ်ခန်း ၅ ခန်းနှင့် ဧည့်ခန်း ၁ ခန်းဖြစ်သည်။
အိပ်ခန်းတစ်ခန်းစီတွင် လူ ၁၃ ဦးစီ ထည့်သွင်းထားပြီး ကျန်သည့်လူ ၂၂ ဦးကို ဧည့်ခန်းတွင် နေရာချလိုက်သည်။
အတန်ငယ်ကျပ်တည်းနေသော်လည်း လောလောဆယ်အတွက် ဤမျှသာလုပ်ဆောင်နိုင်ပေသည်။
ပရိုဂျက်တာတစ်ခုလောက် ရရင်ကောင်းမယ်။
“မင်းတို့ရဲ့နောက်တာဝန်က တီဗီများများကြည့်ဖို့ရမယ်၊ များများနားထောင်ရမယ်၊ များများပြောတတ်ဖို့ သင်ယူရမယ်။”
ရှောင်းယီက သူတို့ကို အခန်းတိုင်းတွင်ရှိသော တီဗီများကို ဖွင့်ရန်ညွှန်ကြားရင်း ပြောလိုက်သည်။
ဒေသခံများသည် တီဗီပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ဦးပေါ်လာပြီး စကားပြောလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန်ကြောက်လန့်သွားကာ ဒူးထောက်မိလိုက်ကြလေသည်။
ရှောင်းယီက ထပ်ပြောလိုက်သည်။
“မကြောက်ကြနဲ့ ဒါက တီဗီပဲ။ သူက ငါတို့ရဲ့ပုံရိပ်တွေကို မှတ်တမ်းတင်ပြီး ပြန်လည်ပြသပေးနိုင်တယ်။”
ရှောင်းယီ၏ရှင်းလင်းချက်ကိုကြားလိုက်ရပြီးနောက် လူတိုင်းသည် အနည်းငယ်စိတ်သက်သာရာရသွားကြသော်လည်း သူတို့၏မျက်နှာပေါ်ရှိ ထိတ်လန့်မှုများမှာမူ လုံးဝမပျောက်ကွယ်သေးပေ။
“မေးခွန်းတစ်ခုခုရှိရင် မင်းတို့ခေါင်းဆောင်ဆီကို တင်ပြထားနိုင်တယ်။ နှစ်ရက်တစ်ကြိမ် ငါဖြေကြားပေးမယ်။”
ရှောင်းယီက ပြောလိုက်သည်။
“သေချာကြည့်ထားကြ။”
ကြောက်ရွံ့မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် သူတို့၏စိတ်ထဲ၌ ကျန်ရှိသည်မှာ စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် တီဗီကဲ့သို့သောအရာများအတွက် လေးစားအားကျများမှုသာဖြစ်ပေသည်။
ထို့ကြောင့် ရှောင်းယီ၏ပုံရိပ်သည် ၎င်းတို့၏မျက်လုံးထဲတွင် ပိုမို၍ လျို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လာပြီး မှန်းဆ၍ပင်မရနိုင်သောအရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။
ရှောင်းယီသည် သူတို့ကို သင်ကြားပေးရန် အစီအစဉ်များကို မစီစဉ်ထားပေးခဲ့ခြင်းမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် တီဗီပေါ်ရှိ ကလေးငယ်များအား သင်ကြားပေးသည့်အတိုင်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖွင့်ထားလိုက်သည်။
“ယွမ်ရှိ ည ၁၀ နာရီမတိုင်ခင် သူတို့အားလုံးကို အပြင်ပြန်ခေါ်သွားလိုက်။”
ရှောင်းယီက မပြန်ခင် သတိပေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ အရှင်”
ယွမ်ရှိက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ရှောင်းယီသည် ကျေးလက်အိမ်မှ ပြန်လည်ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ဗီလာသို့ပြန်လာကာ ဧည့်ခန်းထဲရှိလူအားလုံးကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“ငါထွက်သွားခဲ့တဲ့အချိန်တုန်းက တစ်ခုခုထူးခြားတာ ဖြစ်သွားသေးလား။”
လူတိုင်း ခေါင်းခါလိုက်ကြ၏။
“ပင်လယ်သတ္တဝါတိုက်ခိုက်မှုအရေအတွက်က အရင်ကအတိုင်းပဲ ကွာခြားမှုမရှိဘူး။ အချိန်ကလည်း ကျပန်းဖြစ်နေတုန်းပဲ။”
ကျန်းယွင်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။
“ထောက်ပံ့သေတ္တာအရေအတွက်ကလည်း အရင်ကအတိုင်း တူညီလုနီးပါးပါပဲ။”
အန်းယွဲ့က ပြန်ဖြေသည်။
“နေ့တိုင်း ငါးတွေလည်း အများကြီးဖမ်းမိတယ်။”
“ခြံထဲက လုပ်ငန်းတွေကလည်း အရာအားလုံးပုံမှန်ပဲ။ အခုချိန်မှာ အထွက်နှုန်းမြင့်မားတဲ့ အပင်တွေကိုရှာဖွေနေပြီး ရိုးရှင်းတဲ့မျိုးစပ်ခြင်းအတွက် စမ်းသပ်မှုတွေ ပြုလုပ် ပြင်ဆင်နေတယ်။”
ယွမ်နွန်က ဖြေသည်။ လီယန်ကလည်း ပြော၏။
“လောလောဆယ် လူတိုင်းမှာ လဲစရာအဝတ်အစား နည်းနည်းရှိနေပြီး လယ်သမားဆီက လျှော်တွေကလာ်း ရိတ်သိမ်းရခ့ယ်နေပြီ။ အနာဂတ်မှာ အဝတ်အစားချို့တဲ့မှုမျိုး ရှိတော့မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒီနေ့ မင်းပို့ပေးလိုက်တဲ့ ရာဘာပင်တွေနဲ့ဆိုရင် ငါတို့ရဲ့အဝတ်အစားတွေလည်း ပိုပြီးလှပလာလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် ရုတ်တရက်ကြီး ရောက်လာတဲ့ ဒေသခံတွေအတွက်ကတော့ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ လုပ်ရမယ်။”
ရှောင်းယီက သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့ သူတို့ကို တိရစ္ဆာန်အရေခွံတွေပဲ ဆက်ပြီးဝတ်ခိုင်းထားလိုက်ပါ။ နောင်မှာ ဒီလိုမျိုး အဝတ်အစားမျိုးတွေ လိုအပ်လာရင် သူတို့ကိုယ်တိုင်လုပ်ဆောင်တတ်အောင် သင်ပေးလိုက်။ အရာအားလုံးကို အန်တီတို့က လိုက်လုပ်ပေးနေစရာမလိုပါဘူး။”
လီယန်က ခေါင်းညိတ်ကာ “ကောင်းပြီ” ဟုဖြေလိုက်သည်။
ထို့နောင် ဆုဝမ်က ဆက်ပြော၏။
“မကြာသေးမီက ငါတို့တင်ထားတဲ့ ရေနဲ့ အစားအစာတွေက အရမ်းရောင်းအားကောင်းနေဆဲဖြစ်ပေမယ့် ရောင်းရနှုန်းက နှေးကွေးလာတယ်။”
“ဒါက ပုံမှန်ပါပဲ။ လူတိုင်းက အစားအစာအရင်းအမြစ်အသစ်တွေကို တဖြည်းဖြည်း ရှာဖွေတွေ့ရှိလာကြမှာပဲဆိုတော့ ငါတို့တင်ထားတဲ့ အစားအစာတွေအတွက် လိုအပ်ချက်က အရေးတကြီးမဟုတ်တော့ဘူး။”
ရှောင်းယီက ဖြေလိုက်သည်။
လူတိုင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။
“ကောင်းပြီ ဘာမှအထူးပြောစရာရာမရှိတော့ဘူးဆိုရင် လူတိုင်းပဲ စောစောပြန်ပြီး အနားယူလိုက်ကြပါ။”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှောင်းယီသည်လည်း အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။
ရှောင်းယီသည် အိပ်ခန်းထဲတွင် သက်တောင့်သက်သာရှိသော ထိုင်ခုံတစ်လုံးပေါ်တွင်ထိုင်ကာ ကျွန်းအထိမ်းမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ပေါ်ရှိ ယီထျန်းဂရုကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟားဟား!! ငါ ဒါရလိုက်တယ်ကွ။ [အားကောင်းသည့်လေးမြား ထုတ်လုပ်မှုပုံစံ] ၁”
“ဘော့စ် မင်းရဲ့ကံက တကယ်ကောင်းတာပဲ။ သူ့ရဲ့နာမည်အရ သာမန်လေးနဲ့မြားထက် ပိုဝေးအောင် ပစ်နိုင်မယ်ထင်တယ်။”
“ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီလိုကံကောင်းရုံနဲ့ ဘာလုပ်ရမလဲ။ ထဲမှာပါတဲ့ပစ္စည်းတွေအားလုံး ငါ့မှာမရှိဘူး။”
“အဲ့ဟာက ဘာပစ္စည်းတွေလိုအပ်လို့လဲ”
“ထင်းရှူးသားတစ်ယူနစ်၊ ဦးချိုတစ်ယူနစ်၊ လျှော်ကြိုးတစ်ယူနစ်နဲ့ တိရစ္ဆာန်ကော် တစ်ယူနစ်။ သူပြောထားတဲ့အရာလေးမျိုးထဲက ဘယ်ဟာကိုမှ ငါမမြင်ဖူးဘူး။”
“ဒီပစ္စည်းတွေကိုမြင်လိုက်ရပြီးတော့ ငါ့ရဲ့မနာလိုစိတ်တွေ ချက်ချင်းပျောက်သွားပြီး။ အဆင့်မြင့်ထုတ်လုပ်မှုပုံရပြီးပြီး မြင်သာမြင်ရ မကြင်ရတာက အနာကျင်ရဆုံးပဲ။”
“ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမယ့် ငါ့မှာအစီအစဉ်တစ်ခုရှိတယ်။ အဲ့ဒါတွေကို လူတိုင်းအတူတူစုပြီး နောက်ဆုံး အားကောင်းတဲ့လေးမြားကို ပြုလုပ်ပြီးသွားရင် လူတိုင်းအတူတူငှားသုံးကြတာပေါ့။ အကျိုးအမြတ်က ပစ္စည်းနဲ့ ထုတ်လုပ်မှုပုံပေးတဲ့သူတွေကို အညီအမျှခွဲဝေမယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုသဘောရကြလဲ။”
“ဒီအိုင်ဒီယာက တော်တော်လေးကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘယ်သူ ထုတ်လုပ်မှာလဲ။ ထုတ်လုပ်ပြီးရင်ရော ဘယ်သူလက်လွှတ်ချင်မှာလဲ။”
“အဲ့ဒါကို ငါ့ဆီမှာထားရင်တော့ လူတိုင်းက သေချာပေါက်သံသယဝင်မှာပဲ။ သူဌေးယီရန်ပင်းဆီမှာထားရင်တော့ လူတိုင်း စိတ်ပူစရာမလိုတော့ဘူးလေ။”
“အဲ့ဒါကို သူဌေးဆီမှာထားမယ်ဆိုရင် ငါလုံးဝမကန့်ကွက်ဘူး။”
“ဟုတ်တယ် သူဌေးကြီးက သူတို့ရဲ့ဒူးလေးကြီးကိုတောင် ထုတ်လာပြီး ငါတို့ကို အလကားသုံးခွင့်ပေးခဲ့တဲ့သူပဲ။ သူတို့ရဲ့စရိုက်လက္ခဏာက စကားလုံးတွေနဲ့ဖော်ပြလို့တောင်မရနိုင်ဘူး။”
“အဲ့ဒါဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ @ယီရန်ပင်း သူဌေး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အလုံးစုံသောအခြေအနေတွေအတွင် မင်းရဲ့အင်အားနဲ့အကူအညီပေးဖို့ လိုအပ်နေပါတယ်။”
ရှောင်းယီသာ်လည်း အုပ်စုထဲရှိ သတင်းများကို မြင်ပေသည်။ သူ စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် စဉ်းစားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် စာတင်လိုက်၏။
“ကောင်းပြီ ထုတ်လုပ်မှုပုံကို ငါ့ဆီလဲလှယ်လိုက်ပါ။ နောက်ဆုံးပစ္စည်းနှစ်မျိုးက ငါ့ဆီမှာရှိတယ်။ ဦးချိုကိုတော့ ငါရှာလိုက်မယ်။ ထင်းရှူးသားကိုတော့ ရှာဖို့မလွယ်ဘူး။ မင်းတို့ကျွန်းပေါ်မှာ ရှိမရှိ တစ်ချက်လောက် ကြည့်လိုက်ပြီး ထင်းရှူးပင်တွေ့ရင် ငါ့ဆီလဲလှယ်လိုက်ပါ။”
အခန်း ၂၇၃
လူတိုင်းသည် ရှောင်ယီ သဘောတူလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ပျော်ရွှင်သွားကြလေသည်။
အားကောင်းသည့်လေးမြား ထုတ်လုပ်မှုပုံစံကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် သက်ရှင်ကျန်ရစ်သူက ထပ်ပြောလိုက်၏။
“ကျွန်တော်တို့ကို ကူညီဖို့ သဘောတူတဲ့အတွက်ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူဌေး။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်မှာ နောက်ထပ်တောင်းဆိုချင်တာတစ်ခုရှိပါတယ်။ အဲ့ဒါက အဲ့ဒီလက်နက်ကို ငှားရမ်းတဲ့အချိန်ကျရင် ပစ္စည်းတွေနဲ့ ထုတ်လုပ်မှုပုံစံတွေကို ထောက်ပံ့ပေးတဲ့သူတွေကို ဦးစားပေးရမယ်။ ငှားရမ်းခကိုလည်း တစ်ဝက်လျှော့ပေးရမယ်။”
ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများနှင့် ထုတ်လုပ်မှုပုံစံများကို ထုတ်ပေးသူများသည့် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသူများဖြစ်သည့်အတွက် ဤကဲ့သို့တောင်းဆိုချက်မျိုးရှိသည်ကို နားလည်နိုင်ပေသည်။
“ဒါကိုတော့ ငါကန့်ကွက်စရာ မရှိဘူး။”
ရှောင်းယီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
အခြားသူများကလည်း ပြောလိုက်ကြ၏။
“ဒါကိုတော့ မင်းမှာ ရပိုင်ခွင့်ရှိပါတယ်။ ဘာပဲပြောပြော ဒီထုတ်လုပ်မှုပုံစံကို မင်းထုတ်ပေးခဲ့တာပဲလေ။”
အုပ်စုထဲတွင် အများသုံးငှားရမ်းသည့် ပလက်ဖောင်းပေါ်တွင် နောက်ထပ်အားကောင်းသည့် လက်နက်တစ်ခုရှိခြင်းက သင့်ကို သေချာပေါက် စိတ်အနှောင့်ယှက်ဖြစ်စေမည်မဟုတ်ပေ။
ရှောင်းယီအတွက် တန်ဖိုးထားရသည့်အရာမှာ လက်နက်၏စွမ်းအားမဟုတ်ဘဲ ထင်းရှူးပင်ဖြစ်ပေသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်သာ ထင်ရှူးပင်များကို လဲလှယ်ပေးမည်ဆိုလျှင် ထိုထင်းရှူးပင်များကို သင်ကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး သင့်ကျွန်းပေါ်က အပင်မျိုးစိတ်များကို ကြွယ်ဝစေမည်ဖြစ်၏။
ထိုလူသာ် ရှောင်းယီဆီသို့ အားကောင်းသည့်လေးမြားထုတ်လုပ်မှုပုံစံကို ချက်ချင်းပင် လဲလှယ်ပေးလိုက်လေသည်။
ရှောင်းယီသည် ထိုလဲလှယ်မှုကို လက်ခံပြီးလိုက်နောက် ၎င်းကိုဘေးဖယ်ထားကာ အုပ်စုထဲတွင် ပြောလိုက်သည်။
“ငါ ထုတ်လုပ်မှာပုံစံရပြီးပြီ။ မင်းတို့ဆီမှာ ထင်းရှူးပင်ရှိတယ်ဆိုရင် ငါ့ကို အချိန်မီဆက်သွယ်ကြပါ။”
“စိတ်မကောင်းစရာပဲ... ငါ့ကျွန်းရဲ့ဧရိယာက အရမ်းသေးလွန်းတယ်။ အပင်တွေကလည်း သာမန်အပင်တွေချည်းပဲ။”
“ဒါက ကိစ္စမရှိဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။ လူဘယ်လောက်များများက သူတို့ကျွန်းပေါ်မှာ အပင်အသစ်တွေ၊ တိရစ္ဆာန်အသစ်တွေ ထွက်ပေါ်လာပြီလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး။”
“တိရစ္ဆာန်တွေလား။ မျှော်လင့်ချက်မကြီးလွန်းစမ်းပါနဲ့။ အပင်အသစ်တွေကိုပဲ အရင်ဆုံး ထွက်ပေါ်လာပါစေဦး။ တိရစ္ဆာန်လိုမျိုးအရာတွေ ထွက်ပေါ်တာမျိုးက နောက်ထပ် ပြဿနာတစ်ခုပါပဲ။”
“အိုး.. ငါ့ခန္ဓာကိုယ်သေးသေးလေးနဲ့သာဆိုရင် တောရိုင်းခွေတစ်ကောင်နဲ့ ကြုံရရင်တောင် တိုက်ရိုက်ဖြေရှင်းဖို့ ဖြစ်နိုင်ပါသေးတယ်။”
“ငါ့လက်ထဲမှာ အုတ်မြစ်ကျောက်တချို့ စုထားတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်းကိုမချဲ့ထွင်ရဲဘူး။ အနည်းဆုံး ငါ့အဖော်တွေရောက်လာမှပဲ ချဲ့ထွင်ရမယ်။”
“ငါလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ။ သူဌေးပြောတာကြားဖူးတယ်။ ဧရိယာချဲ့ထွင်လေလေ ရေနေသတ္တဝါတွေရဲ့တိုက်ခိုက်မှုအရေအတွက်က ပိုများလေလေဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ အသစ်ထွက်ပေါ်လာတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကိုပါထပ်ပေါင်းလိုက်ရင် တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် ခေါင်းကိုက်စရာပဲ။”
“အိုး... ငါ့အတွက်တော့ အရမ်းခက်ခဲပါတယ်လေ။”
ရှောင်းယီ သူ၏ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး အုပ်စုထဲက ငှားရမ်းမှုအချက်အလက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။
တောရိုင်းရှင်သန်မှုဆိုင်ရာ ဆရာကြီး ပေါင်ယွမ်က သူလုပ်ထားသည့် ဝါးလေးများကိုထုတ်ကာ ငှားရမ်းထားပြီး အကြိမ်ကြိမ် ငှားရမ်းထားပြီးပြီဖြစ်သည်။
ယနေ့ အုပ်စုထဲတွင် လေးနှင့်မြားထုတ်လုပ်မှုပုံစံ ဖန်တီးထားသူတချို့ရှိသည်ဟု ပြောနေကြဆဲပင်။
သို့သော်လည်း ရှင်သန်သူများ၏ အရေအတွက်ကြီးမားမှုနှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင် ထိုလေးနှင့်မြားထုတ်လုပ်ပုံစံတွေက နည်းပါးနေဆဲဖြစ်သည်။
ရှောင်းယီ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အုပ်စုကိုပိတ်ကာ အနားယူရန် ပြင်လိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သည့်နှစ်ရက်လုံး လှေပေါ်တွင် အနားယူနေခဲ့ရခြင်းက သူ၏ကိုယ်ပိုင်အိပ်ရာလောက် သက်တောင့်သက်သာမရှိပေ။
နူးညံ့ပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိသည့် အိပ်ရာကြီးပေါ်တွင် လှဲနေရင်းဖြင့် ရှောင်းယီ အလျင်အမြန်ပင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။
တစ်ညလုံး တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် မနက်ခင်း ၅ နာရီခန့်တွင် ရှောင်းယီ သဘာဝအတိုင်း နိုးလာခဲ့သည်။ အပြင်က တောင်ပနေသည့်မိုးကောင်းကင်ကိုကြည့်ပြီး နောက်ထပ်အနည်းငယ် လှဲနေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။
“စကွစ်၊ စကွစ်၊ စကွစ်!”
ထိုအချိန်တွင် ရွှေရောင်ပုံရုပ်လေးတစ်ခု လှေကားထစ်းများမှ ခုန်ထွက်လာခဲ့လေသည်။
“မင်းကောင်စုတ်လေး မင်း တံခါးမကြီးကို မသုံးနိုင်ဘူးလား။”
ရှောင်းယီသည် အထဲသို့ခုန်ဝင်လာသည့် ပဏ္ဍိတငယ်လေးကို ကြည့်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။
ပဏ္ဍိတငယ်လေးက ပြန်ဖြေ၏။
“မင်းပြန်လာတာကို ငါ့ကိုတောင် မပြောဘူး။ ငါက မင်းကို ပစ္စည်းကောင်းတွေ ယူလာပေးတာ။”
ရှောင်းယီ၏အကြည့်များ၌ အံ့ဩသည့်အမူအရာများ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး မေးလိုက်သည်။
“ဘာပစ္စည်းကောင်းတွေလဲ ကြည့်ရအောင်။”
ပဏ္ဍိတငယ်လေးသည် သူ၏သေးငယ်သောလက်ဖဝါးကလေးကို ဖြန့်လိုက်ပြီး အတွင်း၌ လက်မောင်းတစ်လုံးစာခန့် အထူရှိသည့် ဝါးတစ်ချောင်း ရှိနေခဲ့သည်။
“ဝါးလား။ ငါ အရင်က ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီးသားလေ။ ဘာပစ္စည်းကောင်းမှ မဟုတ်ပါဘူးဟ။”
ရှောင်းယီက မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စွာ ပြောလိုက်၏။
“ကျိ!ကျိ!ကျိ!”
ရှောင်ရှန်းသည် ချက်ချင်းပင် သူ၏ခါးကိုဆန့်လိုက်ပြီး ရှောင်းယီကို အော်ဟစ်ကာ ဝါးချောင်းကလေးထဲမှ သစ်သားအဆို့ကလေးကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။
ချိုမြိန်သည့် ဝိုင်ရနံ့များ လွင့်ပျံ့ထွက်လာ၏။
ရှောင်းယီ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ချက်ချင်ပင် ထထိုင်လိုက်ကာ ရှောင်ရှန်းရဲ့လက်မှ ဝါးချောင်းကလေးကို ဆွဲယူလိုက်သည်။
သူသည် ထိုအထဲကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းမော့ကာ ပါးစပ်ထဲသို့ အနည်းငယ်လောင်းထည့်ကြည့်လိုက်၏။
သစ်သီးရနံ့က လျှာထိပ်ဖျားတွင် စွဲနေပြီး စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်းအရသာကို မခံစားရဘဲ ဝိုင်ရနံ့များဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။
“မဆိုးဘူး ဒီဝိုင်ကို မင်းကိုယ်တိုင် ချက်ထားတာလား။”
ရှောင်းယီက ပျော်ရွှင်စွာ မေးလိုက်၏။
“ဝိုင်?”
ရှောင်ရှန်းက ထိုစကားလုံးကို နားမလည်နိုင်ပေ။
“မင်းက အသီးတွေကို တစ်နေရာမှာ ထားပြီး တတ်နိုင်သမျှ လုံအောင်ပိတ်ထားလိုက်ရင် အချိန်တစ်ခုကြာတဲ့အခါ ဒီလိုမျိုး အနံ့သင်းသင်းလေးတွေရှိတဲ့ အရည်တစ်မျိုး ထွက်လာလိမ့်မယ်။”
ရှောင်းယီက အကြမ်းဖျင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။
ရှောင်ရှန်းက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရှောင်းယီကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ ရှောင်းယီက သူတို့၏လုပ်ဆောင်ချက်များကို မည်သို့သိရှိနေရသလဲဆိုသည်ကို သူနားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။
“အဲ့ဒီဖြစ်စဉ်က ဝိုင်ချက်တဲ့ဖြစ်စဉ်ပဲ။ ပိုပြီးကျွမ်းကျင်တဲ့အသုံးအနှုန်းနဲ့ပြောမယ်ဆိုရင်တော့ ကစော်ဖောက်တာပေါ့။ အဓိကကတော့ အသီးထဲက သကြားဓာတ်တွေက သေးငယ်တဲ့ဘက်တီးရီးယားလေးတွေရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်ကြောင့် အီသနောအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတဲ့ ဖြစ်စဉ်ပဲ!”
ရှောင်းယီက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
ရှောင်းယီ၏ စငးကားများကြောင့် ရှောင်ရှန်း၏ခေါင်းမှာ မူးနောက်နေပြီဖြစ်ပြီး ရှောင်းယီက သူ့ကိုကြည့် ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်၏။
“အဲ့ဒါက သိပ်အရေးမကြီးပါဘူး။ မင်းပြန်သွားပြီး နောက်ထပ်ယူလာခဲ့ဦး။ လယ်သမားနဲ့ အခြားသူတွေလည်း စမ်းကြည့်နိုင်အောင်။”
“ကျိကျိကျိ! (ကောင်းပြီ!)”
ရှောင်ရှန်းသည် ရှောင်းယီ၏အခန်းထဲမှ ချက်ချင်း ခုန်ထွက်သွားပြီး သစ်တောထဲသို့ဝင်ရောက်ကာ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ရှောင်းယီသည် ထိုဝါးချောင်းကလေးကို ယူပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ အနည်းငယ် ထပ်မံလောင်းထည့်လိုက်သည်။
ယခင်ကမ္ဘာတွင် ရှောင်းယီသည် သိပ်မသောက်ဖြစ်သော်လည်း တစ်ခါ နှစ်ခါလောက်တော့ သောက်ဖြစ်ပေသည်။ သူသည်လည်း အစားအသောက်ကို နှစ်သက်တဲ့သူမျိုးဖြစ်၏။
ယခုအခါ ရှောင်းယီ၏ကိုယ်ခန္ဓာအခြေအနေမှာ တိုးတက်လာသည့်အတွက် သူ၏သောက်နိုင်စွမ်းသည်လည်း သိသိသာသာ တိုးလာပြီဖြစ်လေသည်။
ရှောင်းယီသည် သူ၏မျက်နှာကို ရိုးရှင်းစွာပင် သန့်ရှင်းကာ အပြင်သို့ လျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။
အန်းရန်နှင့်အခြားသူးများသည်လည်း အခန်းထဲတွင် မရှိကြတော့ပေ။
သူတို့သည် ကျန်းယွင်ထျန်း၏ စဝေးရန်အချက်ပြသည့် ဝီစီသံကြောင့် နိုးနေကြပြီးဖြစ်ပြီး မနက်ခင်းအတွက် အပြေးလေ့ကျင့်နေကြပြီဖြစ်သည်။
ဒေသခံများသည် အလွန်သတိကြီးကြပြီး ကျန်းယွင်ထျန်းနှင့် ဝီစီသံနှင့် အခြားသူများပြေးနေသည့် ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပင် နိုးလာကြလေသည်။
သူတို့၏ စနစ်တကျ အတူတကွ ပြေးနေကြသည်ကြည့်ပြီး ဒေသခံများက အနည်းငယ် ပဟေဠိဖြစ်နေကြလေသည်။
“ခေါင်းဆောင် သူတို့တွေ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။”
“ခွန်အားကို အမဲလိုက်တာ၊ ငါးဖမ်းတာ၊ အသီးခူးတာတွေအတွက် သုံးသင့်တာမဟုတ်ဘူးလား။”
“ဒါက စွမ်းအင်နဲ့ အစားအစာတွေကို အလဟဿဖြစ်စေတယ်လေ။”
ဘူးသည် ထိုအကြောင်းကို နားမလည်သော်လည်း ကျန်းယွင်ထျန်းက ဒီလူများအား တစ်ခုခုပြောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။
သူ့ကို မနေ့က ယွမ်ရှိပြောပြထားခဲ့သည့် အကြောင်းများကို စဉ်းစားကြည့်လိုက်၏။ သူသည် သူတို့မျိုးနွယ်စုမှ ကျွန်းကိုကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန် အဖွဲ့တစ်ခုဖွဲ့ရမည်ဖြစ်ပြီး ဆရာကြီးကျန်းထံ၌ လေ့ကျင့်ရေးဆင်းရမည်ဟု ပြောထားခဲ့လေသည်။ ဘူးသည် အလျင်အမြန်ပင် ဖြစ်နိုင်ချေအလားအလာရှိသည့် အချက်တစ်ချက်ကို စဉ်းစားလိုက်မိ၏။
သူတို့ လေ့ကျင့်ရေးဆင်းနေကြတာပဲ။
ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသွားပြီးနောက် ဘူးသည် အလျင်အမြန်ပင် မျိုးနွယ်စုထဲရှိ အားကောင်းသည့်အဖွဲ့ဝင် အယောက် ၂၀ ကို ရှာကာ ပြောလိုက်သည်။
“သွားကြရအောင် သူတို့နဲ့အတူ ပြေးကြမယ်။”
ယခုအခါ ဒေသခံများမှာ ပို၍ပင် ဒွိဟဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။
ဒါက အချိန်ကိုဖြုန်းတီးနေတာမဟုတ်ဘူးလား။
သို့သော်လည်း သူတို့သည် ခေါင်းဆောင်၏အမိန့်ကို နာခံရမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဘူးနှင့်အတူ ကျန်းယွင်ထျန်းတို့၏အနောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့ကြလေသည်။
ကျန်းကျန်းယွင်နှင့် အခြားသူများသည် ရှေ့မှ ပြေးနေစဉ် ရုတ်တရက် နောက်မှ ရောထွေးနေသည့် ခြေသံများကို ကြားလိုက်၏။
ကျန်းယွင်ထျန်း နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဒေသခံများက သူတို့နောက်မှ လိုက်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
အချိန်ခဏကြာအောင် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းယွင်ထျန်းသည် ဝေါ်ကီတော်ကီကို ကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ရှောင်းယီ အပြင်ကိုထွက်လာခဲ့ဦး။ မြန်မြန်လာနော်။ ဒေသခံတွေက ငါ့တို့နောက်ကို လိုက်နေတယ်။ ငါက သူတို့နဲ့ ဆက်သွယ်လို့မရဘူး။”
ရှောင်းယီသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ချက်ချင်းပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“ခဏစောင့်ဦး ငါ မကြာခင်ရောက်မယ်။”
“ရပ်!”
ကျန်းယွင်ထျန်းက အော်လိုက်သည်။
အန်းယွဲ့နှင့် အခြားသူသည် စနစ်တကျ ရပ်လိုက်ကြပြီး အနောက်ရှိ ဒေသခံအုပ်စုသည် ထိုအရာကို မျှော်လင့်မထားကြသောကြောင့် အရှိန်မထိန်းနိုင်ဘဲ သူတို့နှင့် မတော်တဆ ဝင်တိုက်မိလေတော့သည်။
မကြာခင်တွင် ရှောင်းယီသည် သူတို့ကိုလိုက်မီလာခဲ့ပြီး ဘူးနှင့် အခြားသူများကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။
“မင်းတို့ဘာလို့ အနောက်ကလိုက်နေကြတာလဲ။”
“ကျွန်တော် ဆရာကြီးကျန်းက သူတို့နဲ့အတူ ပြေးနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော်က သူတို့တွေ လေ့ကျင့်ရေးဆင်းနေတယ်လို့ ထင်မိလိုက်တ။ အဲ့ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့လည်း ပါဝင်ချင်လို့ပါ။”
ဘူးသည် ချက်ချင်း ပြန်ဖြေပြီး သတိထားကာ မေးလိုက်၏။
“ကျွန်တော်တို့ ဆရာကြီးတွေကို အနှောက်အယှက်ဖြစ်သွားစေပြီလား။”
“မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့တွေက တကယ်ပဲ လေ့ကျင့်ရေးဆင်းနေတာ။ ဒါပေမယ့် ဆရာကြီးကျန်းဆီက လေ့ကျင့်မှုကို မခံယူရသေးဘဲ မင်းတို့ ပါဝင်လို့မရဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပြေးတာကိုတောင် သင်ယူဖို့လိုတယ်။”
ရှောင်းယီက ပြောလိုက်သည်။
“ပြေးတာကိုတောင် သင်ယူရမှာလား။”
ဘူး၏မျက်နှာထက်တွင် မေးခွန်းသင်္ကေတတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေသည်။