အခန်း (၁၇၁-၁၇၂)

အခန်း ၁၇၁:အနိစ္စ တစ္ဆေ

ပူပြင်းသော နေရောင်အောက်တွင် သဲခုံများမှာ အရည်ပျော်နေသော ရွှေလှိုင်းများကဲ့သို့ လှိုင်းထနေခဲ့၏။ ရာသီဥတုဒဏ်ခံထားရသော ကျောက်လွှာများ၏ အက်ကွဲကြောင်းများမှ မီးခိုးရောင်နှင့် အနက်ရောင် သွေးကြောများ စိမ့်ထွက်နေသည်။ သဲခုံများပေါ်သို့ ဆည်းဆာအချိန် ရောက်ရှိလာသောအခါ လေပြင်းများက ချိုင့်ဝှမ်းများတစ်လျှောက် တစ္ဆေများ၏ ငိုကြွေးသံကဲ့သို့ တိုက်ခတ်နေခဲ့ပေသည်။

လျင်မြန်သော မြင်းသုံးကောင်သည် ချိုင့်ဝှမ်းကို ဖြတ်၍ လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားနေကြ၏။

ဘယ်ဘက်အစွန်ဆုံးတွင် အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်မိန်းကလေး တစ်ဦး ရှိပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို သဲများမှ ကာကွယ်ရန် အနက်ရောင် အဝတ်စဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားကာ တောက်ပသော မျက်လုံးများကိုသာ မြင်ရပေသည်။ သူမသည် ကျောပေါ်တွင် စာအုပ်သေတ္တာကြီး တစ်ခုကို လွယ်ထား၏။ အလယ်တွင် စီးနင်းလာသူမှာ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်လေး တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများကိုလည်း အနက်ရောင် ပိတ်စဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ မျက်နှာအမူအရာမှာ လျစ်လျူရှုပြီး တည်ငြိမ်နေကာ အနက်ရောင် ပိတ်စ ရှိနေသော်လည်း သူ၏ မြင်းအမြန်နှုန်းမှာ အနည်းငယ်မျှပင် ထိခိုက်မှု မရှိခဲ့ချေ။ ညာဘက်အစွန်ဆုံးတွင် အသက် လေးဆယ်ခန့်ရှိ လူလတ်ပိုင်း တစ်ဦး ရှိပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေးတစ်လက်ကဲ့လွယ်ထားသည်။ သူ၏ ဘယ်ဘက်ပခုံးပေါ်တွင် လူတစ်ဝက်ခန့် မြင့်သော သံမဏိသစ်သား မြားကျည်တောက်တစ်ခု လွယ်ထားပြီး သူ၏ ညာဘက်လက်မောင်းတွင် ဝံပုလွေသားရေ လက်ပတ်တစ်ခုကို ပတ်ထားပေသည်။

လျင်မြန်သော မြင်းသုံးကောင်မှာ မြင်းခွာများဖြင့် အဝါရောင် သဲများကို လွင့်စင်စေလျက် ပြေးလွှားနေကြ၏။

ထို မိန်းကလေးနှင့် လူငယ်လေးတို့မှာ ကူချူတုန်းနှင့် ကူမော့တို့ ဖြစ်ပြီး သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာသူမှာ ချန်ရှိုယွမ် အမည်ရှိ တံခါးခြောက်ချပ် ထောက်လှမ်းရေးမှူး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ မူလက ဒေသခံ ခရိုင်တစ်ခု၏ တံခါးခြောက်ချပ် တပ်ဖွဲ့မှ ဖြစ်ပြီး သူသည် မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ နှင့် အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းကျင်ကာ ထူးခြားသော ခြေလှမ်းသိုင်းပညာရပ်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းရာတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်ပေ၏။

ကျိုးချင်းဖုန်းသည် မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ ၏ တံခါးခြောက်ချပ် ကို ပေါင်းစည်းပြီးနောက် ပျင်းရိပြီးမကျေနပ်နေသူများ အားလုံးကို ဖယ်ရှားပစ်ကာ ထိပ်တန်း အနည်းငယ်ကိုသာ ချန်ရစ်ထားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ချန်ရှိုယွမ် သည် ကျိုးချင်းဖုန်း၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိခဲ့ပေ၏။

ထို့ကြောင့် ကျိုးချင်းဖုန်းက ချန်ရှိုယွမ် အား လမ်းပြပေးရန်နှင့် တံခါးခြောက်ချပ် မှ သတင်းအချက်အလက်များကို အချိန်မရွေး စုဆောင်းနိုင်ရန် ကူမော့နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားရန် စီစဉ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"သူရဲကောင်း ကူ..."

မြင်းစီးရင်းနှင့် ချန်ရှိုယွမ် က ဟစ်အော်လိုက်သည်

"မှောင်လာပြီ... ရှေ့နား ခုနစ်မိုင် ရှစ်မိုင်လောက်မှာ တည်းခိုခန်း တစ်ခုရှိတဲ့ စျေးမြို့ငယ်လေး တစ်မြို့ ရှိတယ်... အဲဒီမှာ ငါတို့ ညအိပ်လို့ ရတယ်... အဲဒီမြို့ကို ကျော်သွားရင် မမှောင်ခင် တည်းခိုဖို့ တခြား နေရာ ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ကောင်းပြီ..."

ကူမော့က

"ဒါဆို မြန်မြန် သွားကြတာပေါ့..."

ကူမော့သည် ညဘက် အပြင်ဘက်တွင် အိပ်ရမည်ကို အတော်လေး ကြောက်လန့်နေပြီ ဖြစ်၏။ ယခင်က သိုင်းလောကထဲ လှည့်လည်သွားလာစဉ်က သူသည် တောထဲတွင် မကြာခဏ အနားယူခဲ့ဖူးသော်လည်း မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ လောက် ခက်ခဲသော ညအိပ်ခြင်းမျိုးကို ဘယ်သောအခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ချေ။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က သူသည် မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ တွင် တစ်ခါမှ မနေဖူးသောကြောင့် ချန်ရှိုယွမ် ၏ သတိပေးချက်များကို အလေးအနက် မထားခဲ့ဘဲ တောထဲတွင် အိပ်ခြင်းက နေ့နှင့်ည အပူချိန် ကွာခြားမှု ကြီးမားခြင်းလောက်သာ ဖြစ်မည်ဟု ထင်ကာ ခရီးဆက်ရန် အလျင်မလိုခဲ့ချေ။

အဲဒီရလဒ်အနေနဲ့ အဲဒီညမှာပဲ သူနဲ့ သူ့ညီမက မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ ကြမ်းတမ်းမှုကို ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ ခံစားလိုက်ရတယ်...

နေ့နှင့်ည အပူချိန် ကွာခြားမှုမှာ အလွန် ကြီးမားလှသဖြင့် နေ့ဘက်တွင် မခံမရပ်နိုင်အောင် ပူပြင်းသော်လည်း ညဘက်တွင်မူ အလွန်တရာ အေးခဲနေပေ၏။ အရေးကြီးဆုံးမှာ လေတိုက်သောအခါ အဝါရောင် သဲများက ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး တစ်ညလုံး မီးပုံ ဆယ်ပုံ ဖိုထားလျှင်ပင် မလုံလောက်ချေ။ ထို့အပြင် အခက်ခဲဆုံးအရာမှာ သဲမုန်တိုင်း ဖြစ်၏။ ခဏလောက် အိပ်လိုက်ရုံဖြင့် နိုးလာသောအခါ သဲများ ဖုံးလွှမ်းနေမည်ဖြစ်ပြီး ကံမကောင်းစွာဖြင့် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပါက မသိလိုက်ဘဲ သဲထဲတွင် မြုပ်သွားနိုင်ပေသည်။

ထိုအဖြစ်ဆိုးအပြီးတွင်...

ကူမော့သည် တောထဲတွင် ထပ်မံ အနားယူရန် ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆန်ခဲ့၏။ သူ၏ အတွင်းအားဖြင့် အပူချိန် ကွာခြားမှုရော သဲမုန်တိုင်းကပါ သူ့ကို မထိခိုက်နိုင်သော်လည်း ၎င်းမှာ မခံမရပ်နိုင်အောင် ဖြစ်ရပေသည်။

...

ချန်ရှိုယွမ် သည် အမှန်တကယ်ပင် မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ ၏ သက်ရှိ မြေပုံတစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။ သူ ညွှန်ပြသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်လာရာ ကူမော့နှင့် သူ၏ အုပ်စုသည် အမှောင်မကျမီ စျေးမြို့သို့ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

စျေးမြို့မှာ လူသူကင်းမဲ့နေ၏။ အဆောက်အအုံ အလွန် နည်းပါးပြီး အများစုမှာ လေနှင့် သဲများထဲတွင် ရပ်တည်နေသော ရွှံ့အုတ်အိမ်များ ဖြစ်ကာ ရွှံ့နံရံများမှာ အပေါက်များဖြစ်နေပြီး အမိုးများပေါ်ရှိ ကျောက်ပြားများမှာ ဖုန်မှုန့်များ ဖုံးလွှမ်းနေကာ လေပြင်းထဲတွင် လွင့်နေကြပေသည်။

လမ်းများမှာ ဖုန်မှုန့်များ ထူထပ်နေပြီး လမ်းသွားလမ်းလာ အလွန် နည်းပါးလှ၏။ တစ်ခါတစ်ရံ လူတစ်ယောက် သို့မဟုတ် နှစ်ယောက်ခန့်သာ အလျင်စလို ဖြတ်သွားကြပြီး သူတို့၏ ခြေလှမ်းများမှာ လေးလံကာ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး ထုံထိုင်းနေကြသည်။ လေနှင့် သဲများ တိုက်ခတ်နေသဖြင့် ပျက်စီးနေသော မြင်ကွင်းကို ဝေဝါးသွားစေ၏။ လမ်းထောင့်တစ်ခုတွင် တည်းခိုခန်းငယ်လေး တစ်ခု ရှိပေသည်။ အရိုးပြိုင်းပြိုင်း ထနေသော ကုလားအုတ် တစ်ကောင်က အဝင်ဝတွင် လဲလျောင်းနေပြီး ညှိုးနွမ်းနေသော မြက်ပင်များကို စိတ်မပါတပါ ဝါးစားနေကာ ၎င်း၏ လွတ်ဟာနေသော မျက်လုံးများက အသက်ရှင်လိုစိတ် ပြင်းပြနေသည့်အလား အဝေးသို့ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။

ကူမော့နှင့် သူ၏ အုပ်စုသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ တည်းခိုခန်းထဲသို့ ဝင်သွားကြ၏။

တည်းခိုခန်းမှာ အလွန် ဟောင်းနွမ်းနေပြီး စားပွဲ သုံးလေးလုံးခန့်သာ ရှိကာ ဧည့်သည် လုံးဝ မရှိဘဲ အလွန်တရာ ခြောက်ကပ်နေပေသည်။

ကောင်တာတွင် ငိုက်မျဉ်းနေသော လူအိုကြီး မှာ အသံကြောင့် လန့်နိုးသွားပြီး ဝမ်းသာအားရဖြင့် နှုတ်ဆက်ကာ မေးလိုက်သည်။

"သခင်တို့... ဘယ်နှစ်ယောက် ပါလဲ... စားဖို့လာတာလား... ဒါမှမဟုတ် ညအိပ်ဖို့လာတာလား..."

ချန်ရှိုယွမ် က ပြောသည်။

"အကောင်းဆုံး အရက်နဲ့ ဟင်းလျာတွေ အားလုံး ယူခဲ့... ပြီးတော့ အသားတွေ အများကြီး ယူခဲ့... အခန်း သုံးခန်းလည်း စီစဉ်ပေးပါဦး..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ခဏလောက် စောင့်ပါဦး... မီးဖိုချောင်ကို သွားပြီး မှာလိုက်ပါဦးမယ်..."

လူအိုကြီး သည် ချက်ချင်းပင် တံခါးကို ပိတ်လိုက်ရာ ဆူညံသံများ ချက်ချင်း လျော့ကျသွားပြီး စားပွဲများနှင့် ခုံများကို အလျင်အမြန် သုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည် ။

"သခင်တို့... ကိုယ့်အိမ်လို သဘောထားပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေကြပါနော်..."

ထို့နောက် သူသည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့၏။

ခဏအကြာတွင် လူအိုကြီး သည် လက်ဖက်ရည်အိုး တစ်အိုးနှင့် ခွက်အချို့ကို ယူဆောင်ကာ ပြန်လာပြီး ကူမော့နှင့် သူ၏ အုပ်စုအတွက် လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးခဲ့သည်။

ချန်ရှိုယွမ် က ထွက်သွားရန် လက်ဟန်ပြလိုက်၏။

လူရိပ်လူကဲ နားလည်သော လူအိုကြီး သည် ဧည့်သည်များက သူ့ကို လောလောဆယ် မလိုအပ်ကြောင်း သိသဖြင့် လက်ဖက်ရည်အိုးကို ချထားခဲ့ပြီး ကောင်တာသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

"ဆရာကြီးကူ..."

ချန်ရှိုယွမ် က အသံနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဒီကို လာတဲ့လမ်းမှာ တံခါးခြောက်ချပ် ရဲ့ အမှတ်အသားကို တွေ့လိုက်ရပြီး စာတစ်စောင်ကို ယူလာခဲ့တယ်... မနေ့ မနက်က သခင်ကြီး ကျိုး က အနိစ္စ တစ္ဆေ ကို ဝိုင်းရံပြီး သတ်ဖို့ လူတွေကို ဦးဆောင်သွားခဲ့ပေမဲ့ စစ်ဆင်ရေးက ကျရှုံးသွားခဲ့တယ်... အနိစ္စ တစ္ဆေ က ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားပြီး ဒီဘက်ကို တိုက်ရိုက် ဦးတည်လာနေတယ်..."

ကူမော့က မေးလိုက်သည်

"ဒီနယ်မြေမှာ လူဘယ်နှစ်ယောက် ရှိလဲ..."

ချန်ရှိုယွမ် က ပြန်ဖြေသည်

"ဒီနယ်မြေမှာ အနိစ္စ တစ္ဆေ ကို ရှာဖွေနေတဲ့ လူ အနည်းဆုံး နှစ်ဆယ်လောက် ရှိတယ်... သူ့ကို တွေ့ရင် သူတို့က အချက်ပြမီး လွှတ်လိမ့်မယ်..."

ကူမော့က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး မေးသည်

"အနိစ္စ တစ္ဆေ က ခြေလှမ်းသိုင်းပညာရပ်တွေမှာ အရမ်း ကျွမ်းကျင်တယ်... ထောင်စုမှူး ချန်... ခင်ဗျားကလည်း ခြေလှမ်းသိုင်းပညာရပ်တွေမှာ အရမ်း ကျွမ်းကျင်တာပဲလေ..." "အကယ်၍ ငါတို့ အဲဒီ အမြဲမရှိသော တစ္ဆေ နဲ့ တွေ့ရင် သူ့ကို မိအောင် ဖမ်းနိုင်မယ်လို့ ခင်ဗျား ယုံကြည်မှု ရှိလား..."

ချန်ရှိုယွမ် က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ဆရာကြီးကူ က နောက်နေပြန်ပြီ... တကယ်တော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခြေလှမ်းသိုင်းပညာက သာမန်ပါပဲ... ခြေလှမ်းသိုင်းပညာမှာ ကျွန်တော် ကျွမ်းကျင်တယ်လို့ လူတွေက အထင်လွဲကြတာက ကျွန်တော်က မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ ရဲ့ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို အရမ်း ရင်းနှီးကျွမ်းကျင်လို့ သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းရတာ ပိုလွယ်ကူသွားလို့ပါ...

အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော်က ခြေလှမ်းသိုင်းပညာမှာ ဆရာတစ်ဆူလို့ အထင်လွဲသွားကြတာ... ဒါ့အပြင် အကယ်၍ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခြေလှမ်းသိုင်းပညာကသာ ကောလာဟလတွေလို တကယ်ပဲ ဒဏ္ဍာရီလာလောက်အောင် ဖြစ်နေရင်တောင်မှ အနိစ္စ တစ္ဆေ ကို ကျွန်တော် သေချာပေါက် မီမှာ မဟုတ်ပါဘူး... သူ့ ရဲ့ ခြေလှမ်းသိုင်းပညာက မယုံနိုင်လောက်အောင် ခန့်မှန်းရခက်ပြီး သိုင်းလောကမှာ ယှဉ်နိုင်တဲ့သူ အများကြီး မရှိဘူးလို့ ပြောကြတယ်... ခြေလှမ်းသိုင်းပညာ တစ်ခုတည်းနဲ့တင် သူက ထိပ်တန်း သိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက် သေချာပေါက် ဖြစ်နေပြီ..."

"သူက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် အစွမ်းထက်တာလား..."

ကူချူတုန်းက မေးလိုက်၏။

ချန်ရှိုယွမ် က ရယ်မောလိုက်သည်

"ကျွန်တော်က ကောလာဟလတွေပဲ ကြားဖူးတာပါ... သူ့ကို တကယ်တော့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး..."

"ကျီ..."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တည်းခိုခန်း တံခါး ပွင့်သွားခဲ့သည်။

တူညီသော ဓားရှည်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် လူငယ် ခုနစ်ယောက် ရှစ်ယောက်ခန့် ဝင်လာကြ၏။ သူတို့အားလုံးမှာ တူညီသော ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး ဂိုဏ်းတစ်ခုခုမှ တပည့်များ ဖြစ်ပုံရသည်။ သူတို့နှင့်အတူ ခြေဆွံ့ပြီး ဖရိုဖရဲဖြစ်နေကာ မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားသော အဘိုးအို တစ်ဦးလည်း ပါလာပြီး အမှိုက်ကောက်သည့် အဘိုးအို တစ်ဦးနှင့် တူနေပေသည်။

ဤအုပ်စုတွင် ခေါင်းဆောင်များမှာ ရှေ့ဆုံးတွင် လက်ချင်းချိတ်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

အုပ်စုထဲတွင် အမျိုးသမီး တစ်ဦးသာ ပါဝင်ပြီး သူမတွင် မြင့်မားသော နှာတံ၊ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများနှင့် လှပသော မျက်နှာလေး ရှိပေ၏။ သဲကန္တာရ ရာသီဥတုကြောင့် သူမ၏ အရေပြားမှာ အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းနေသော်လည်း သူမ၏ တောက်ပမှုကို မလျှော့ချနိုင်ခဲ့ချေ။

သူမ၏ လက်ကို ကိုင်ထားသော လူငယ်လေးမှာ အုပ်စု၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။ အကြောင်းမှာ အခြား အဖွဲ့ဝင်များက သူ့ကို အလွန် ဂရုစိုက်ကြပြီး "အစ်ကိုကြီး" ဟု ရိုသေစွာ ခေါ်ဆိုကြသောကြောင့် ဖြစ်၏။ သူတို့ ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်ယောက်က ခုံများကို သုတ်ပေးပြီး အခြားသူများက လူအိုကြီး အား ရေသွားခပ်ရန်နှင့် ဟင်းလျာများ ချပေးရန် ညွှန်ကြားကာ အလွန် နွေးထွေးပြီး ဖော်ရွေသော အမူအကျင့်များဖြင့် ဆက်ဆံကြပေသည်။

အမျိုးသမီးမှာ သိုင်းလောကမှ လူတစ်ယောက်နှင့် တူသော်လည်း သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ အနည်းငယ် နူးညံ့နေပြီး ဟောင်းနွမ်းနေသော ခုံပေါ်တွင် ထိုင်ရန် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့၏။

ချက်ချင်းပင် အကြီးဆုံး တပည့်က ပိတ်ပါးစတစ်ထည်ကို ထုတ်ယူကာ ခုံပေါ်တွင် ခင်းပေးလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ညီမလေး... ဒီက ပတ်ဝန်းကျင်က နည်းနည်းတော့ ညံ့တယ်... ဒါပေမဲ့ ဒါက မိုင်နှစ်ဆယ် ပတ်လည်မှာ တစ်ခုတည်းသော တည်းခိုခန်းလေ... သည်းခံလိုက်ပါဦးနော်..."

အမျိုးသမီးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် မလိုလားစွာဖြင့် ထိုင်ချလိုက်ကာ သူမဘေးရှိ ကြောက်လန့်နေသော အဘိုးအိုကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အဘိုး ဝူ... ကျွန်မတို့ ဒီည ဒီမှာပဲ တည်းကြမလား... စိတ်မပူပါနဲ့... အဘိုးကို လုံခြုံတဲ့ နေရာရောက်အောင် ကျွန်မ သေချာပေါက် လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်..."

အဘိုးအိုက အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်လူအိုကြီး သည် ထိုအုပ်စုကို နှုတ်ဆက်ရန် အလျင်အမြန် ရှေ့ထွက်လာခဲ့သည်။

စုစုပေါင်း လူဆယ်ယောက် ရှိပြီး စားပွဲ သုံးလုံးတွင် ထိုင်ကြ၏။ အမျိုးသမီး၊ အကြီးဆုံး တပည့်နှင့် စုတ်ပြတ်သတ်နေသော အဘိုးအိုတို့က စားပွဲတစ်လုံးတည်းတွင် အတူတူ ထိုင်ကြရာ အတော်လေး မလိုက်ဖက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။ ကျန်သော ခုနစ်ယောက်မှာ သီးခြား စားပွဲ နှစ်လုံးတွင် ထိုင်ကြသည်။

အုပ်စု ထိုင်ပြီးနောက် တည်းခိုခန်းမှာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာပြီး အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီး မှာ လက်ဖက်ရည်နှင့် ရေများ ချပေးရင်း အလုပ်များနေခဲ့၏။

ကူမော့နှင့် သူ၏ အုပ်စု၏ အစားအသောက်များ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး သူတို့သုံးဦးမှာ စားသောက်ရင်း စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။

ချန်ရှိုယွမ် က အသံနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်

"အဲဒါက ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း က တပည့်တွေပဲ... သူတို့ကို ဦးဆောင်လာတဲ့သူက ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း ရဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေထဲမှာ အကြီးဆုံး တပည့်ဖြစ်ပြီး ဝမ်ချန် လို့ ခေါ်တယ်... သူက မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ က မျိုးဆက်သစ်တွေကြားမှာ တော်တော်လေး နာမည်ကြီးတယ်... နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ယွမ်ကျူ လို့ ခေါ်တယ်... သူက ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်းချုပ် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်ကမှ လက်ခံခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံး တပည့်ပဲ... သူကလည်း တော်တော်လေး နာမည်ကြီးတယ်... ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာကြောင့်တော့ မဟုတ်ဘူး... သူက လှလို့လေ... ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း က ဂျူနီယာ တပည့် အများအပြားက ယွမ်ကျူ ကို သဘောကျကြပြီး သူ့အတွက် မကြာခဏ ရန်ဖြစ်လေ့ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်... အဆုံးမှာတော့ အစ်ကိုကြီး ဝမ်ချန် ကပဲ သူ့ရဲ့ နှလုံးသားကို အနိုင်ရသွားတာပဲ..."

"သူက အရမ်း လှလို့လား..."

ကူမော့က သံသယဖြင့် မေးလိုက်၏။

ကူချူတုန်းသည် ယွမ်ကျူ ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရသော နေရာတွင် ထိုင်နေ၏။ တည်းခိုခန်းထဲရှိ ဆီမီးခွက်မှာ သိပ်မလင်းသော်လည်း သူမက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ သူမက တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်

"သူ လှတော့ လှပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ထောင်စုမှူး ချန် ပြောသလောက်တော့ မဟုတ်ဘူး... အင်း... ရွှမ်နွီနန်းတော် မှာ ဆိုရင်တော့ သူက အလယ်အလတ်အထက်လောက်တော့ ရှိမှာပေါ့... နတ်သမီးဆယ်ပါး ကို မပြောနဲ့... ရှဲ့လျှိုယင် တောင်မှ သူ့ထက် ပိုလှတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်..."

ချန်ရှိုယွမ် က ရယ်မောလိုက်သည်

"သခင်မလေး ကူ... သူ့ကို ရွှမ်နွီနန်းတော် နဲ့တော့ နှိုင်းယှဉ်လို့ မရဘူးလေ... ရွှမ်နွီနန်းတော် က တပည့်တွေ အားလုံး လှတယ်ဆိုတာ ချင်းပြည်နယ် က လူတိုင်း သိတာပဲ... ရွှမ်နွီနန်းတော် က အစကတည်းက ရုပ်ရည်ကို အခြေခံပြီး တပည့်တွေကို ရွေးချယ်တာကိုး... ဒုတိယအချက်က ရွှမ်နွီနန်းတော် ရဲ့ အတွင်းအား ကျင့်စဉ်တွေက အလှအပကို တိုးပွားစေပြီး စိတ်နေသဘောထားကို တိုးတက်စေတဲ့ နေရာမှာ သိုင်းလောကမှာ နာမည်ကြီးတယ်လေ... ရွှမ်နွီနန်းတော် ရဲ့ အတွင်းအားကို ကျင့်ကြံတဲ့ သာမန်လူတွေတောင်မှ တခြသာမန်လူတွေထက် အများကြီး သာလွန်တဲ့ ရုပ်ရည်သွင်ပြင် ရှိလာကြတာပဲ...

ဒါ့အပြင် မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ ရဲ့ ရာသီဥတုက ကြမ်းတမ်းပြီး ဒီက လူတွေက ယေဘုယျအားဖြင့် အသားအရေ ကြမ်းတမ်းပြီး အသားအရောင် မည်းကြတယ်... ယွမ်ကျူ က မိုင်ပေါင်းများစွာ ပတ်လည်မှာကို နာမည်ကြီး အလှပန်းလေး ဖြစ်နေပြီ..."

ကူချူတုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောသည်

"အော်... နားလည်ပါပြီ..."

ကူမော့က ထိုအကြောင်းအရာကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ မေးလိုက်သည်

"ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း က မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ မှာ ဘယ်လိုအဆင့်လောက် ရှိတဲ့ ဂိုဏ်းလဲ..."

ချန်ရှိုယွမ် က ပြောသည်

"ပထမတန်းစား ဂိုဏ်းတစ်ခုပါ... မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ မှာ သိုင်းအင်အားစု မျိုးစုံနဲ့ ရှုပ်ထွေးနေပေမဲ့ ဂိုဏ်းကြီးရှစ်ခု ကိုတော့ ယေဘုယျအားဖြင့် အကြီးဆုံးအဖြစ် သတ်မှတ်ကြပြီး ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း က အဲဒီအထဲက တစ်ခုပဲ... ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်းချုပ် ဟန်ရှီးရန် ကို မိုးကြိုး နတ်ဓား လို့ နာမည်ပေးထားပြီး သူ့ရဲ့ ဓားသိုင်းက ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်..."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

တည်းခိုခန်း တံခါး နောက်တစ်ကြိမ် ပွင့်သွားပြီး လူငယ်တစ်ယောက် ဝင်လာခဲ့၏။ လူငယ်လေးမှာ အကြမ်းစား အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အနည်းငယ် ပိန်ပါးကာ အသားမည်းပေသည်။ သူ၏ ဝတ်ရုံမှာ လေထဲတွင် တလူလူ လွင့်နေ၏။ သူ၏ မျက်ခုံးများမှာ ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ အထက်သို့ စွေစောင်းနေပြီး ၎င်းတို့အောက်တွင် နက်ရှိုင်းပြီး ထက်မြက်သော မျက်လုံးတစ်စုံ ရှိကာ သူ၏ သူငယ်အိမ်များမှာ လုံးဝ အမည်းရောင် ဖြစ်နေပေသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် အလွန် ကြမ်းတမ်းစွာ ပြုလုပ်ထားသော ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ဓားတစ်လက်ထက် သံမဏိတုံးကြီး တစ်ခုနှင့် ပိုတူနေပေ၏။

လူငယ်လေး၏ မျက်နှာမှာ အလွန် အေးစက်ပြီး တင်းမာနေကာ အလွယ်တကူ ပြုံးလေ့မရှိသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်လူအိုကြီး သည် အခက်အခဲ အနည်းငယ်ရှိသောမျက်နှာဖြင့် ခန်းမထဲသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ စားပွဲလေးလုံးစလုံး ပြည့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူက တံခါးဆီသို့ အလျင်အမြန် သွားလိုက်ပြီး ပြောသည်

"တောင်းပန်ပါတယ် သခင်... လွတ်တဲ့ စားပွဲ မရှိတော့ဘူး..."

"မလိုဘူး..."

လူငယ်လေး၏ အသံနှင့် မျက်နှာအမူအရာမှာ အေးစက်နေခဲ့၏။ သူက အိတ်ကပ်ထဲမှ ကြေးပြား အနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူကာ လူအိုကြီး ကို ပေးလိုက်ပြီး ပြောသည်

"သက်သတ်လွတ် ခေါက်ဆွဲ တစ်ပွဲပေး..."

အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီး မှာ အနည်းငယ် မှင်သက်သွားပြီး ကြေးပြားများကို ယူကာ မီးဖိုချောင်သို့ သွားခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း မှ အုပ်စုသည် သူတို့၏ ဓားရိုးများကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကြပြီး အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြ၏။

ယွမ်ကျူ က ဒေါသတကြီးဖြင့် ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်

"နင် ဘယ်တော့မှ ရပ်မှာလဲ... အဘိုး ဝူ က အမှားလုပ်ခဲ့တာ မှန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာကလေ... သူ အပြစ်တွေအတွက် ပေးဆပ်ပြီးသွားပြီ... ဘာလို့ သူ့နောက်ကို ဆက်လိုက်နေရတာလဲ... နင် မပင်ပန်းဘူးလား..."

ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း ၏ အကြီးဆုံး တပည့် ဝမ်ချန် က မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ပြောသည်

"ညီလေး... ဒီမှာ ငွေ ဆယ်ကျပ် ရှိတယ်... ဒီငွေ ဆယ်ကျပ်ကို ယူပြီး ဓားကောင်းကောင်း တစ်လက် ဝယ်လိုက်ပါ... ဒါကို အဘိုး ဝူ ကိုယ်စား ငါ့ရဲ့ တောင်းပန်မှုအဖြစ် မှတ်ယူပေးပါ... ဒီနေရာမှာပဲ အဆုံးသတ်လိုက်ကြရအောင်... ဟုတ်ပြီလား..."

အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးက မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ ပြောလိုက်သည်

"နောက်ဆုံးအကြိမ် ပြောမယ်... အဲဒီ အဘိုးကြီးက ရက်စက်ပြီး လူသတ်တတ်တဲ့ တစ္ဆေပဲ... သူ သေသင့်တယ်..."

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ...

စားသောက်နေကြသော ကူမော့နှင့် အခြား နှစ်ဦးမှာ မှင်သက်သွားကြ၏။ သူတို့သုံးဦးစလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကူချူတုန်းနှင့် ချန်ရှိုယွမ် တို့သည် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော အဘိုးအိုဆီသို့ အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

တည်းခိုခန်းအတွင်းတွင် ဆီမီးခွက်အလင်းရောင်မှာ မှေးမှိန်ပြီး တုန်ခါနေကာ နံရံများပေါ်တွင် ရှည်လျားသော အရိပ်များကို ဖန်တီးပေးနေသည်။ အဘိုးအို၏ ဆံပင်များမှာ လုံးဝ ဖြူဖွေးနေပြီး ဖရိုဖရဲဖြစ်နေကာ သူ၏ မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရရန် ခက်ခဲလှပေသည်။ သူသည် အလွန်လည်း ညစ်ပတ်နေခဲ့၏။

သူက တကယ်ပဲ အမြဲမရှိသော တစ္ဆေအိုကြီး ဟုတ်မဟုတ် ဆိုတာကို သူတို့ မသိနိုင်ခဲ့ချေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း ၏ ဂျူနီယာ ညီမလေး ယွမ်ကျူ သည် ဒေါသတကြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်

"အဘိုး ဝူ က သေသင့်တယ် ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ... နင် လူစကား နားမလည်ဘူးလား... အဘိုး ဝူ က အဲဒီတုန်းက လူတွေ သတ်ပြီး အမှားတွေ လုပ်ခဲ့ကောင်း လုပ်ခဲ့လိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ သူ နောင်တရနေတာ ကြာလှပြီ... သူက သက်သတ်လွတ် စားတယ်... ဘုရားစာတွေ ရွတ်တယ်... တံတားတွေ၊ လမ်းတွေ ဆောက်တယ်... ဆယ်စုနှစ်ချီပြီး ကောင်းတာတွေပဲ လုပ်လာခဲ့တာ... သူ့အပြစ်တွေအတွက် သူ ပေးဆပ်ပြီးသွားပြီ... သူ အမှားလုပ်ခဲ့ရင်တောင် သူ့ရဲ့ ကောင်းမှုတွေနဲ့ ဆိုးကျိုးတွေက အချင်းချင်း ချေဖျက်သွားပြီလေ... အဲဒီတုန်းက လူတွေ ကိုယ်စား သူ့ကို ငါတို့ ခွင့်လွှတ်ပေးသင့်တယ်... ဘာလို့ ဒီကိစ္စကို ဆုပ်ကိုင်ထားရတာလဲ..."

အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးက ယွမ်ကျူ ကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်

"လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က မင်းတို့ရဲ့ ဆရာ ဟန်ရှီးရန် က မြင်းဘုရင် ရွာ မှာ ဆန်ပြုတ် ဝေခဲ့တယ်... ငါ တစ်ပန်းကန် စားခဲ့ရလို့ သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စရာ ရှိတယ်... ဒါကြောင့် မင်းတို့ကို စဉ်းစားဖို့ သုံးရက် အချိန်ပေးခဲ့တာ... အခု အဲဒီအချိန် ကုန်သွားပြီ... စဉ်းစားဖို့ နောက်ဆုံး နံ့သာတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန် ထပ်ပေးမယ်... အဲဒီအချိန် ပြီးသွားလို့ ဆန်းကူးဟုန် ကို ကာကွယ်ချင်သေးတယ်ဆိုရင်တော့ ငါ ယဉ်ကျေးနေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လူငယ်လေးက အိတ်ကပ်ထဲမှ နံ့သာတိုင် တစ်တိုင်ကို ထုတ်ယူကာ မီးခြစ်ကျောက်ဖြင့် မီးညှိပြီး မြေကြီးတွင် စိုက်လိုက်၏။

ယွမ်ကျူ က ဒေါသတကြီးဖြင့် သူမ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးကို ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး ပြောသည်

"ငါက နင့်ကို ကြောက်တယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား..."

အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးက ဆက်ပြီး အငြင်းမပွားတော့ချေ။ သူက သူ၏ ဓားကို ဖက်ထားပြီး ဘေးသို့ ရှောင်ကာ တိုင်တစ်ခုကို မှီပြီး မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှိတ်ထားလိုက်၏။

ယွမ်ကျူ မှာ ဒေါသထွက်သွားသည်

"နင်..."

ဝမ်ချန် က ယွမ်ကျူ ကို နောက်သို့ ဆွဲခေါ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်

"ညီမလေး... စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်နဲ့..."

ထို့နောက် သူက အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ရပေသည်။ သူက လက်ကိုဆုတ်လိုက်ပြီး

"စကားစပ်မိလို့... ညီလေးရဲ့ နာမည်ကို မမေးရသေးဘူး..."

အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးက မလှုပ်ရှားသလို ဘာမှလည်း ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။

ဝမ်ချန် မှာ သူ့ကိုယ်သူ လူမိုက်တစ်ယောက်လို ခံစားလိုက်ရပြီး ယွမ်ကျူ ကို သူမ၏ ထိုင်ခုံသို့ အတင်းအကျပ် ဆွဲခေါ်သွားခဲ့၏။

"အစ်ကိုကြီး... ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

ယွမ်ကျူ က မပျော်မရွှင်ဖြင့် ပြောသည်

"အဲဒီကောင်လေးက အရမ်း အနှောင့်အယှက် ပေးတာပဲ... အဘိုး ဝူ က အဲဒီတုန်းက အမှားလုပ်ခဲ့ကောင်း လုပ်ခဲ့လိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒါက သူနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ... ဒါ့အပြင် အဘိုး ဝူ က နောင်တရနေတာ ကြာလှပြီ... ဘာလို့ သူ့ကို ဆက်တွယ်ကပ်နေရတာလဲ... သူက သူ့ကိုယ်သူ ဘယ်သူလို့ ထင်နေတာလဲ..."

ဝမ်ချန် က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ညီမလေး... စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်နဲ့... ငါတို့က အသက်လုပြီး မြင်းစီးပြေးလာတာတောင် အဲဒီ အသားမည်းမည်း ကောင်လေးက ငါတို့ နောက်ကျမကျန်အောင် ခြေလျင်နဲ့ လိုက်မီနိုင်ခဲ့တယ်လေ... သူက သေချာပေါက် ရန်စလို့ရတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး... ငါတို့ ဒီကိစ္စကို သေချာ စဉ်းစားဖို့ လိုတယ်..."

ယွမ်ကျူ က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်လည် ချေပလိုက်သည်

"အစ်ကိုကြီး... အဘိုး ဝူ ကို မကယ်ချင်ဘူးလား..." "အစ်ကိုကြီး မကယ်ရင် ကျွန်မ ကယ်မယ်... အရင်ကလည်း ကျွန်မ ပြောခဲ့တယ်လေ... အဘိုး ဝူ က ကျွန်မ ကြီးပြင်းလာတာကို ကြည့်ခဲ့ပြီး ကျွန်မအပေါ် အရမ်း ကောင်းခဲ့တာ... သူက ကျွန်မရဲ့ ဆွေမျိုး မဟုတ်ပေမဲ့ ကိုယ့်မိသားစုနဲ့ ဘာမှမကွာပါဘူး... အဲဒီ အသားမည်းမည်း ကောင်လေး သူ့ကို သတ်မှာကို ကျွန်မ လုံးဝ ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယွမ်ကျူ က ခေါင်းငုံ့ကာ စားသောက်နေသော အဘိုးအိုကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်

"အဘိုး ဝူ... မကြောက်ပါနဲ့... ကျွန်မ ထုံဆန်းတောင် မှာ သိုင်းပညာ သင်လာတာ ဆယ်နှစ်နီးပါး ရှိပြီ... အဘိုးကို သေချာပေါက် ကာကွယ်နိုင်ပါတယ်... အဲဒီ အသားမည်းမည်း ကောင်လေး တိုက်ခိုက်ရဲရင် ကျွန်မရဲ့ ထုံဆန်းတောင် ဓားသိုင်း ကို သူ့ကို ပြလိုက်မယ်..."

ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော အဘိုးအိုက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ပြုံးကာ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ဆက်စားနေခဲ့၏။

ယွမ်ကျူ က ဝမ်ချန် ကို ကြည့်ကာ ပြောသည်

"အစ်ကိုကြီး... စကားတစ်ခွန်းတည်းပဲ... ကူညီမှာလား မကူညီဘူးလား... မကူညီဘူးဆိုရင် ကျွန်မကို လာမရှာနဲ့တော့..."

ဝမ်ချန် က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြောသည်

"ညီမလေး... ငါက မကူညီဘူးလို့ မပြောပါဘူး... ငါတို့ ကိစ္စတွေကို သေချာ စဉ်းစားဖို့ လိုတယ်လို့ပဲ ပြောတာပါ... အဲဒီ အသားမည်းမည်း ကောင်လေးရဲ့ သိုင်းပညာက သေချာပေါက် မအားနည်းဘူး... ငါတို့ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်လို့ မရဘူး..."

"ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ... ငါတို့ လူတွေ အများကြီးပဲလေ... ငါတို့ အားလုံး ဝိုင်းတိုက်ရင် သူ့ကို သတ်နိုင်ပါတယ်..."

ယွမ်ကျူ က ပြောလိုက်၏။

ဝမ်ချန် က ခေါင်းအနည်းငယ် ခါလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ဂျူနီယာ ညီလေးတွေ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရသွားရင် ဆရာ့ကို ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲ..."

"ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ဘူး..."

ယွမ်ကျူ က အာဏာရှင်ဆန်ဆန် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး မကူညီရင် ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ကူညီမယ်..."

ယွမ်ကျူ နှင့် ဝမ်ချန် တို့ အငြင်းပွားနေစဉ်...

လူအိုကြီး က ခေါက်ဆွဲ တစ်ပန်းကန် ယူလာခဲ့၏။

အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးက ခေါက်ဆွဲကို ယူလိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကာ တံခါးဝတွင် မတ်တတ်ရပ်လျက် အားရပါးရ စားသောက်နေခဲ့သည်။

တည်းခိုခန်းအတွင်း လေထုမှာ ရုတ်တရက် အလွန် တင်းမာသွားခဲ့၏။

ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း မှ တပည့်များအားလုံး တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ ဝမ်ချန် က ယွမ်ကျူ ကို နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ယွမ်ကျူ က ခေါင်းလွှဲသွားပြီး သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့၏။ အဘိုးအိုနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူသည် အရာအားလုံးကို သတိမထားမိသည့်အလား တိတ်ဆိတ်စွာ စားသောက်နေခဲ့သည်။

ကူမော့နှင့် သူ၏ အုပ်စုသည်လည်း အလွန် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြ၏။

မကြာမီမှာပင် တံခါးဝရှိ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးသည် သူ၏ ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို စားပြီးသွားကာ အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီး ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်ပြီး ပန်းကန်ကို ပေးကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် "လူအိုကြီး... ပုန်းဖို့ နေရာတစ်ခု ရှာထား... ဝေးလေ ကောင်းလေပဲ... စိတ်မပူပါနဲ့... ခင်ဗျား ပျက်စီးသွားတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အားလုံးအတွက် ကျွန်တော် လျော်ပေးပါ့မယ်..."

စကားပြောရင်း အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေတုံး တစ်တုံးကို ထုတ်ယူကာ ပြောသည်

"ဒါက စရန်ငွေအဖြစ် ငွေ ငါးကျပ် ပါ... ပိုတာတွေကို ပြန်ပေးစရာ မလိုပါဘူး... လိုတာတွေကို နောက်မှ ကျွန်တော် ထပ်ဖြည့်ပေးပါ့မယ်..."

ဤ အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီး သည် မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ တွင် တည်းခိုခန်း ဖွင့်ထားသူဖြစ်သဖြင့် ခရီးသွားလာမှု များပြားပြီး သိုင်းလောကမှ လူများစွာနှင့် ဆက်ဆံခဲ့ဖူးသော ဗဟုသုတ ရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်ပေ၏။ အနည်းငယ်မျှသော ရန်စမှုဖြင့် သတ်ဖြတ်တတ်သော သူတို့၏ အလေ့အထကို သူ သိပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူက ငွေတုံးကို ယူကာ မီးဖိုချောင်သို့ ပြေးသွားပြီး ထမင်းချက်ကို ဆွဲခေါ်ကာ လစ်ထွက်သွားကြတော့၏။

လူအိုကြီး ထွက်ပြေးသွားပြီး ခဏအကြာတွင်...

တည်းခိုခန်းအတွင်း မြေကြီးတွင် စိုက်ထားသော နံ့သာတိုင်မှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးက သူ၏ ဓားရိုးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း မှ အုပ်စုကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်

"စဉ်းစားပြီးပြီလား..."

"တိုက်ကြ..."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ချန် က ရုတ်တရက် ဟစ်အော်လိုက်၏။

ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း မှ တပည့် ရှစ်ယောက်စလုံး လှုပ်ရှားသွားကြသော်လည်း သူတို့သည် အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးကို ချက်ချင်း မတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြချေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူတို့သည် လူစုခွဲသွားပြီး တည်းခိုခန်းအတွင်းရှိ ဆီမီးခွက်များ အားလုံးကို ငြိမ်းသတ်လိုက်ကြသည်။

တည်းခိုခန်းမှာ အမှောင်ထုထဲသို့ ကျဆင်းသွားခဲ့၏။ ထို့နောက်...

အမှောင်ထုထဲမှ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေး ရှိနေသော နေရာမှ ချွင်ချွင် မြည်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်းမှာပင်...

တည်းခိုခန်းမှာ နောက်တစ်ကြိမ် လင်းထိန်သွားခဲ့၏။

အတွင်းရှိ မြင်ကွင်း ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်: အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးက သံဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူ့ရှေ့တွင် သုံးလက်မခန့် ရှည်သော ပါးလွှာသည့် မြား ခုနစ်စင်း ရှစ်စင်းခန့် ရှိနေသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင် ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း မှ တပည့် ခြောက်ယောက်ကအင်္ကျီ လက်စွပ်များကို ခေါက်တင်ထားပြီး တစ်ယောက်စီ၏ လက်တွင် လျှို့ဝှက်မြားများ တပ်ဆင်ထားကြ၏။ တည်းခိုခန်း အတွင်းတွင် ယွမ်ကျူ သည် ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအိုအား နောက်ပေါက်မှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်ပေးနေသည်။

သို့သော် တည်းခိုခန်း၏ ရုတ်တရက် လင်းထိန်လာမှုက...

အရာအားလုံးကို နှောင့်ယှက်သွားစေခဲ့၏။

ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း မှ အဖွဲ့ဝင်များနှင့် အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးတို့ အားလုံး မီးရောင်ရှိရာသို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

၎င်းမှာ မီးတုတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ကူချူတုန်း ဖြစ်ပေ၏။

သူမကို မြင်သောအခါ ယွမ်ကျူ က ဒေါသတကြီး ဟစ်အော်လိုက်သည် "နင်က ဘယ်သူလဲ... သူများကိစ္စကို ဘာလို့ ဝင်စွက်ဖက်နေတာလဲ..."

ကူချူတုန်း တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။ သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော ချန်ရှိုယွမ် သည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်သည်

"တံခါးခြောက်ချပ် က စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု လုပ်နေတယ်..."

ချက်ချင်းပင် ယွမ်ကျူ ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားခဲ့၏။ သူမက ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအိုကို သူမ၏ နောက်သို့ အလျင်အမြန် ဆွဲခေါ်လိုက်ပြီး ပြောသည်

"အဘိုး ဝူ... ပြေး... သူတို့ကို ကျွန်မ တားထားမယ်..."

ချန်ရှိုယွမ် ၏ မျက်နှာမှာ မှိုင်းညို့နေပြီး ဟစ်အော်လိုက်သည်

"တံခါးခြောက်ချပ် က အမှုစစ်ဆေးနေတာကို မင်းက တားဆီးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား... ပုန်ကန်ချင်နေတာလား..."

ချန်ရှိုယွမ် ၏ ဟစ်အော်သံမှာ သူ၏ အဆင့်အတန်းအရ အခြား နေရာများတွင်ဆိုလျှင် အတော်လေး ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း ရှိမည်ဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာမှာ မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ ဖြစ်ပြီး တံခါးခြောက်ချပ် ၏ အာဏာ အားအနည်းဆုံး နေရာများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ယွမ်ကျူ မှာ ကြောက်လန့်သွားခြင်း မရှိဘဲ ဟစ်အော်လိုက်သည်

"ရှင်တို့ အားလုံး ရူးနေကြတာလား... ဆယ်စုနှစ်ချီပြီး ကြာခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို ဘာလို့ ဆုပ်ကိုင်ထားရတာလဲ... အဲဒါက အရမ်း ကြာခဲ့ပြီလေ... အဲဒီ အသားမည်းမည်း ကောင်လေးကလည်း အဲဒီလိုပဲ... ရှင်တို့ တံခါးခြောက်ချပ် ကလည်း အဲဒီလိုပဲ... အဘိုး ဝူ ကို နောင်တရဖို့ အခွင့်အရေး တစ်ခု ဘာလို့ မပေးနိုင်ကြတာလဲ... အတိတ်က သူ အမှားလုပ်ခဲ့ရုံနဲ့တင် သူ အသက်မရှင်သင့်တော့ဘူးလား..."

ချန်ရှိုယွမ် က သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ယွမ်ကျူ ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့၏။ ဝမ်ချန် က အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးလာပြီး ချန်ရှိုယွမ် ၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကာ အတင်းအကျပ် ပြုံးလျက် ပြောသည်

"လူကြီးမင်းက ဘယ် တံခါးခြောက်ချပ် မှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတာလဲ မသိဘူး... ကျွန်တော်တို့ ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း က ခရိုင် အသီးသီးက တံခါးခြောက်ချပ် တွေနဲ့ အဆက်အသွယ် ရှိပါတယ်... လူကြီးမင်းတို့ရဲ့ ထောင်စုမှူး အတော်များများက ကျွန်တော့် ဆရာရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ... မိတ်ဆွေဟောင်းတွေတောင် ဖြစ်နိုင်တယ်... ကျွန်တော့် ညီမလေး က ငယ်သေးပြီး ဘာမှ မသိသေးလို့ပါ... သူ့ကို အပြစ်မယူပါနဲ့..."

ချန်ရှိုယွမ် က မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ ပြောသည်

"မင်းလည်း တံခါးခြောက်ချပ် ရဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို နှောင့်ယှက်နေတာလား..."

ဝမ်ချန် ၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားခဲ့၏။ သူက ပြောသည်

"လူကြီးမင်း... ဒီကိစ္စကို သေချာ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့... ကျွန်တော်က ဝမ်ချန် ပါ... ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း ရဲ့ အကြီးဆုံး အစ်ကိုကြီး ဖြစ်ပြီး ကျွန်တော့် ဆရာက..."

"သူ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ မင်း သိလား..."

ချန်ရှိုယွမ် က ယွမ်ကျူ ၏ နောက်ကွယ်ရှိ အဘိုးအိုကို လက်ညိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ယွမ် မိသားစု ရွာ က အဘိုး ဝူ လေ..." ဝမ်ချန် က ပြောသည်။

ချန်ရှိုယွမ် က ပြောသည်

"သူက အလိုရှိတဲ့ ရာဇဝတ်ကောင် ဆန်းကူးဟုန် လို့ ငါ သံသယရှိပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ လုပ်နေတာ... မင်း ငါ့ကို ထပ်ပြီး နှောင့်ယှက်ရဲရင် နေရာမှာတင် ငါ မင်းကို သတ်ပစ်လို့ ရတယ်..."

ချန်ရှိုယွမ် က လေးစားမှု အနည်းငယ်မျှ မပြသဖြင့် ဝမ်ချန် ၏ မျက်နှာမှာ အလွန် ရုပ်ဆိုးသွားခဲ့၏။

ချက်ချင်းပင် ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း မှ တပည့် တစ်စုသည် သူတို့၏ ဓားများကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ချန်ရှိုယွမ် ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။ သူတို့ အားလုံး၏ မျက်နှာများမှာ ရန်လိုနေကြပြီး သူတို့၏ အစ်ကိုကြီး ဝမ်ချန် ၏ အမိန့်ပေးမှုဖြင့် သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြောင်း သိသာလှပေသည်။

ဤမြင်ကွင်းက ကူချူတုန်းနှင့် ကူမော့တို့ကို အထင်ကြီးသွားစေခဲ့၏။ မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ တွင် တံခါးခြောက်ချပ် ကို တည်ထောင်နိုင်ပါက ၎င်းမှာ သူ့ကို နာမည်ကျော်ကြားလာစေမည့် နိုင်ငံရေး အောင်မြင်မှု တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ကျိုးချင်းဖုန်း ပြောခဲ့သည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။

မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ ကို အမှန်တကယ် ဖိနှိပ်ရန် လိုအပ်နေပေသည်။

တံခါးခြောက်ချပ် မှ အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးအဖြစ် သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုပြီးနောက်တွင်ပင် ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း မှ သာမန် တပည့် တစ်ဦးက ချန်ရှိုယွမ် ကို ဓားဖြင့် ချိန်ရွယ်ရဲခြင်းမှာ ကောင်းကင် အမိန့်ကို ပုန်ကန်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေ၏။

ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့သည် သိုင်းလောကတွင် လှည့်လည်သွားလာရင်း နှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီး သိုင်းလောကနှင့်တံခါးခြောက်ချပ်နှစ်ခုလုံးနှင့် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ဆက်ဆံခဲ့ကြသည်။ သိုင်းလောကတွင် တံခါးခြောက်ချပ် ၏ အဆင့်အတန်းကို သူတို့ ကောင်းစွာ သိရှိကြ၏။ ထိပ်တန်း ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းနှင့် အဖွဲ့လေးဖွဲ့ တွင် ပါဝင်သော ချန်လန် ဓားဂိုဏ်း ကဲ့သို့သော ထိပ်တန်း ဂိုဏ်းတစ်ဂိုဏ်းပင်လျှင် တံခါးခြောက်ချပ် ထောက်လှမ်းရေးမှူးများကို ဤကဲ့သို့ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ဓားဆွဲထုတ်ပြီး ခြိမ်းခြောက်ရန် မဝံ့ရဲကြချေ။

သို့သော် ဤမြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ တွင် ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း မှ တပည့် အနည်းငယ်က ထိုသို့ လုပ်ရဲကြပေ၏။ ပြီးတော့ သူတို့က ဒါကို ပုံမှန်လိုပဲ သဘောထားနေကြပုံရသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးသည် ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ လျှောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်

"သူက အနိစ္စ တစ္ဆေအိုကြီး ဆန်းကူးဟုန် ပဲ..."

ချန်ရှိုယွမ် က မေးလိုက်သည်

"မင်းက ဘယ်သူလဲ... ဘယ်ဂိုဏ်း ဒါမှမဟုတ် ဘယ်အဖွဲ့ကလဲ..."

အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးက ပြန်ဖြေသည်။

"ဘယ်ဂိုဏ်း ဘယ်အဖွဲ့မှ မဟုတ်ဘူး... လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ ဓားသမား တစ်ယောက်... ယွီရှစ်ကျူး ပါ..."

ချန်ရှိုယွမ် ၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင် မီးတုတ် ကိုင်ထားသော ကူချူတုန်းကလည်း အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားသွားပုံရ၏။

သူတို့ ခန့်မှန်းခဲ့သည့်အတိုင်းပင်...

အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးမှာ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း နာမည်ကြီးလာခဲ့သော ဓားပျံ သိုင်းသမား ယွီရှစ်ကျူး အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

တံခါးခြောက်ချပ် တွင် ဓားပျံ သိုင်းသမား နှင့် ပတ်သက်သော တိကျသည့် အချက်အလက်များ ရှိသော်လည်း ပုံတူပန်းချီကားမှာ အကြမ်းဖျင်းသာ ဖြစ်ပြီး ညဘက်လည်း ဖြစ်နေသဖြင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရရန် ခက်ခဲပေ၏။ ထို့ကြောင့် ကူချူတုန်းနှင့် ချန်ရှိုယွမ် တို့က ခန့်မှန်းချက် အချို့ ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း သူတို့ လုံးဝ မသေချာခဲ့ချေ။

ဓားပျံ သိုင်းသမား သည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ တွင် ပေါ်လာခဲ့သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် ဓားသမား တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် အလွန် ငယ်ရွယ်သော်လည်း သူ၏ ဓားသိုင်းမှာ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှ၏။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်က သူသည် ပေတစ်ရာ အကွာဝေးမှ ဓားတစ်လက်ကို ပစ်လွှတ်ကာ နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော ဓားပြ တစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ရာ ပျံသန်းနေသော ဓားမြှောင်ကဲ့သို့ ဓားပြ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွင်းသွားသဖြင့် "ဓားပျံ သိုင်းသမား" ဟူသော နာမည်ကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါဆို... မင်းက အနစ္စ တစ္ဆေအိုကြီး ပေါ့လေ..."

ချန်ရှိုယွမ် က အဘိုးအိုကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

ယွမ်ကျူ ၏ နောက်ကွယ်တွင် ရပ်နေသော အဘိုးအိုက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောသည်

"အနှစ်နှစ်ဆယ်ကြာအောင် ကျွန်တော့်အပြစ်တွေအတွက် ပေးဆပ်နေခဲ့ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ လက်စားချေချင်တဲ့ ဝိညာဉ်တွေ ခြောက်လှန့်နေတယ်လို့ အမြဲတမ်း ခံစားရတယ်... သူတို့က ခွင့်လွှတ်ဖို့ ငြင်းဆန်ကြတော့ ကျွန်တော် အမြဲတမ်း နာကျင်မှုတွေနဲ့ အသက်ရှင်နေရတယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာ ပေါ်သွားမှာကိုလည်း စိုးရိမ်နေရတော့ နေ့တိုင်း ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းမှာ ရပ်နေရသလိုမျိုး အကြောက်တရားတွေနဲ့ အသက်ရှင်နေရတယ်... ဇာတာကုန်တဲ့အထိ အေးအေးချမ်းချမ်းပဲ နေသွားချင်တာပါ... ဒါပေမဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ် ကြာတဲ့အထိ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရခဲ့ဘူးပဲ..."

စကားပြောနေစဉ် အဘိုးအိုသည် ယွမ်ကျူ ၏ နောက်ကွယ်မှ ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော်က အနိစ္စ တစ္ဆေအိုကြီး ဆန်းကူးဟုန် ပါ..."

ယွီရှစ်ကျူး က သူ၏ ဓားကို မြှောက်ကာ ဆန်းကူးဟုန် ကို ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ဇာတာကုန်တဲ့အထိ အေးအေးချမ်းချမ်း နေသွားနိုင်မယ်လို့ မင်းကို ဘာက ထင်သွားစေတာလဲ... မင်းအပြစ်တွေအတွက် ပေးဆပ်ပြီးသွားရုံနဲ့ မင်း သတ်ခဲ့တဲ့ လူတွေက မင်းကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိမ့်မယ်လို့ မင်းကို ဘာက ထင်သွားစေတာလဲ..."

ချန်ရှိုယွမ် က ပြောသည်

"မင်း ဝန်ခံပြီးပြီဆိုတော့ အဆုံးထိ ခုခံဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလား... ဒါမှမဟုတ် ဥပဒေကို ဆန္ဒအလျောက် အရှုံးပေးမှာလား..."

ဆန်းကူးဟုန် က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"အရာရှိမင်း... ဥပဒေကို ဆန္ဒအလျောက် အရှုံးပေးပါမယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်မလေး ယွမ်ကျူ ကိုတော့ အပြစ်မယူပါနဲ့... သူက ကျွန်တော် ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အပြစ်တွေကို မသိလို့ပါ..."

"မရဘူး... အဘိုး ဝူ... အဘိုးကို ကာကွယ်ပေးမယ်လို့ ကျွန်မ ပြောခဲ့တယ်လေ... သေချာပေါက် ကာကွယ်ပေးမယ်... အဘိုးကို ဘယ်သူမှ ထိခိုက်အောင် လုပ်ခွင့်မပေးဘူး..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယွမ်ကျူ သည် သူမ၏ ဓားဖြင့် ချန်ရှိုယွမ် ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားခဲ့၏။

ချန်ရှိုယွမ် ၏ မျက်နှာ မှောင်မိုက်သွားပြီး သူ၏ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ ဓားမှာ ယွမ်ကျူ ၏ အခြေခံ သိုင်းပညာများထက် အများကြီး ပိုမြန်ဆန်လှ၏။ ယွမ်ကျူ ၏ ဓားကို တိုက်ကွက် တစ်ချက်တည်းဖြင့် ကာကွယ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ပခုံးကို ခုတ်ချလိုက်သည်။

"ရပ်စမ်း..."

ယွမ်ကျူ ဒဏ်ရာရတော့မည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ချန် က သူ၏ ဓားဖြင့် ချန်ရှိုယွမ် ကို ချက်ချင်း ထိုးချလိုက်၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယွီရှစ်ကျူး သည်လည်း သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အခြား ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း မှ တပည့် အချို့လည်း တိုက်ပွဲတွင် ဝင်ရောက်လာသဖြင့် မြင်ကွင်းမှာ ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားတော့၏။

အနစ္စ တစ္ဆေအိုကြီး က ရယ်မောလိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် လှည့်ကာ ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းဖြင့် နောက်ပေါက်မှ လစ်ထွက်သွားရန် သူ၏ ခြေလှမ်းသိုင်းပညာ ကို အသုံးပြုလိုက်ပေသည်။

အခန်း ၁၇၂:အနိစ္စ တစ္ဆေအိုကြီး ကို ဖမ်းဆီးခြင်း

"သူ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတယ်..."

ယွီရှစ်ကျူး သည် ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း မှ တပည့်များနှင့် ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း သူ၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ အမြဲမရှိသော တစ္ဆေအိုကြီး အပေါ်တွင်သာ ရှိနေခဲ့၏။ တစ္ဆေအိုကြီး ထွက်ပြေးတော့မည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ နှလုံးသားမှာ တင်းကျပ်သွားပြီး သူနှင့် ရှုပ်ထွေးနေသော ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း မှ တပည့်များကို ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပေသည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင်...

လေထဲတွင် ထက်မြက်သော လေချွန်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် မြည်ဟည်းသွားပြီး ကောင်းကင်ကို ခွဲဖြတ်သွားသော ထက်မြက်သည့် ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ပင်။ အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခုသည် သာမန် မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်သန်းသွား၏။ ကြီးမားလှသော အင်အားများကို သယ်ဆောင်လာကာ လေထုကို ဆွဲဖြဲပြီး တစ္ဆေအိုကြီး ဆီသို့ ပစ်လွှတ်သွားခဲ့သည်။ "ဖောက်" ဟူသော အသံနှင့်အတူ ၎င်းသည် တစ္ဆေအိုကြီး ၏ ပေါင်ကို ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့ပေသည်။

"အား..."

အနိစ္စ တစ္ဆေအိုကြီး က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဟန်ချက်ပျက်သွားကာ ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျလာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားကာ ဖုန်တလုံးလုံး ထသွားစေခဲ့၏။

လူတိုင်း ကြည့်လိုက်သောအခါ တစ္ဆေအိုကြီး ၏ ပေါင်ကို ဖောက်ထွင်းသွားသည်မှာ တူတစ်ချောင်း ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရပြီး ၎င်းမှ သွေးများ ဒလဟော စီးကျနေခဲ့သည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော တစ္ဆေအိုကြီး က နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေခဲ့၏။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ အင်္ကျီလက်ထဲမှ ပါးလွှာသော ငွေရောင် ကျာပွတ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ ထိပ်ဖျားမှာ အသက်ဝင်နေသည့်အလား လေထဲသို့ မြင့်တက်သွားကာ အမိုးအလှဆင်ထားသည့် နေရာတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ရစ်ပတ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ရာ သံကျာပွတ်မှာ လခြမ်းပုံစံကဲ့သို့ တင်းကျပ်သွားပြီး နောက်ပြန်ကန်အားကို အသုံးပြုကာ ညဇီးကွက် တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဆည်းဆာအချိန်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည် ဖြစ်၏။ တည်းခိုခန်း၏ အမိုးစွန်းရှိ အစိမ်းရောင် အုတ်ကြွပ်များမှာ ကြေမွသွားပြီး အပိုင်းအစများ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တည်းခိုခန်းအတွင်း၌ ကူမော့သည် ဝါးတူတစ်ချောင်းကို ပေါ့ပါးစွာ ကောက်ယူလိုက်ပြီး ပန်းကန်အနားသတ်ကို ဖွဖွလေး ခေါက်လိုက်၏။ ကြည်လင်သော ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူက သာမန် တူတစ်ချောင်းကို ပေါ့ပါးစွာ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ "ဝှီး" ဟူသော အသံနှင့်အတူ အေးစက်သော အလင်းရောင်တစ်ခု ပစ်ထွက်သွားပြီး ၎င်း၏ အမြန်နှုန်းကြောင့် လေထဲတွင် သုံးလက်မခန့်ရှိသော နောက်ဆက်တွဲ အရိပ်တစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ သံကျာပွတ်ကို ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်လိုက်ပေသည်။

သံကျာပွတ် ပြတ်တောက်သွားသော ကြည်လင်သည့် အသံနှင့် အသားများ စုတ်ပြတ်သွားသော တုံးအသည့် အသံတို့မှာ လုံးဝနီးပါး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့၏။ ဝါးတူ တစ်ဝက်ခန့်မှာ တစ္ဆေအိုကြီး ၏ ညာဘက် လက်ကောက်ဝတ် အရိုးထဲတွင် စိုက်ဝင်နေပြီး မည်းနက်နေသော သွေးစက်များက အစိမ်းရောင် ဝါးကြောများတစ်လျှောက် စီးဆင်းလာကာ ဆည်းဆာအချိန်တွင် ပယင်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

"သူက တကယ်ပဲ နောင်တရသွားပြီ ထင်နေတာ..."

ကူမော့က အရက်ပန်းကန်ထဲတွင် ပေါလောပေါ်နေသော ဝါးအပိုင်းအစများကို သူ၏ လက်ချောင်းဖြင့် ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး ကျန်သော တူနှစ်ချောင်းမှာ သူ၏ လက်ချောင်းများကြားတွင် ပန်းများခူးနေသည့်အလား ပေါ့ပါးစွာ လည်ပတ်နေခဲ့၏။

"တကယ်တော့ သူက ထွက်ပြေးဖို့ ဟန်ဆောင်နေတာပဲ..."

စကားပင် မဆုံးသေးမီ ကူမော့သည် လေထုကို နောက်ထပ် တူနှစ်ချောင်းဖြင့် ဖောက်ထွင်းလိုက်ရာ ဝါးတူများက တောင်များကို ခွဲဖျက်ပြီး မြစ်များကို ဖြတ်တောက်နိုင်စွမ်းရှိသော အင်အားများကို သယ်ဆောင်လာကာ တစ္ဆေအိုကြီး ၏ ဘယ်ဘက် ဒူးနှင့် ညာဘက် တံတောင်ဆစ်တို့ကို ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့ပေသည်။

တစ္ဆေအိုကြီး ယိမ်းယိုင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားကာ ခြေလက်များ အားနည်းသွားပြီး ရွှံ့ပုံကြီး တစ်ပုံကဲ့သို့ လဲကျနေခဲ့၏။ သူက ခေါင်းမာစွာ ခေါင်းမော့ကာ ကူမော့ကို ကြည့်ပြီး သွားကြိတ်လျက် ပြောလိုက်သည်

"မင်းက ဘယ်သူလဲ... မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ ရဲ့ တံခါးခြောက်ချပ် မှာ မင်းလို သိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက် ဘယ်တုန်းက ရှိနေခဲ့တာလဲ..."

ကူမော့က တစ္ဆေအိုကြီး ကို လျစ်လျူရှုထားပြီး ချန်ရှိုယွမ် အား ပြောလိုက်သည်

"ထောင်စုမှူး ချန်... အကူအညီ မခေါ်ဘူးလား... ဆန်းကူးဟုန် ကို ရုံးတော်ဆီ တစ်ယောက်တည်း ခေါ်သွားဖို့ စီစဉ်ထားတာလား..."

ချန်ရှိုယွမ် ချက်ချင်း အပြင်ထွက်သွားပြီး အချက်ပြမီး တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ညကောင်းကင်ယံတွင် မီးရှူးမီးပန်း တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့၏။

ချက်ချင်းပင် အနီးနားမှ တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် အချက်ပြမီး တစ်ခု ကောင်းကင်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

တည်းခိုခန်းမှာ အလွန် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။

ကူမော့ လှုပ်ရှားလိုက်ချိန်တွင် ဓားပျံ သိုင်းသမား ယွီရှစ်ကျူး သည် ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း မှ တပည့် နှစ်ဦးကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ကူမော့၏ တူအနည်းငယ်ကလည်း ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း မှ တပည့်များကို ခြိမ်းခြောက်ထားနိုင်ခဲ့ပြီး သူတို့ကို မလှုပ်ရဲအောင် လုပ်ထားခဲ့၏။ ဒဏ်ရာရနေသော တပည့်နှစ်ဦးမှာ အသံတစ်သံမှ မထွက်ရဲဘဲ နာကျင်မှုကို သည်းခံနေကြရသည်။

ဓားပျံ သိုင်းသမား ယွီရှစ်ကျူး နှင့် ပတ်သက်၍မူ သူသည် ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း မှ အဖွဲ့ဝင်များကို ထိခိုက်စေရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ချေ။ တစ္ဆေအိုကြီး ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်သောအခါမှသာ သူ၏ အစွမ်းအကုန် ထုတ်သုံးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း ၏ အကြီးဆုံး တပည့် ဝမ်ချန် နှင့် အခြား တပည့် တစ်ဦးတို့၏ လက်ကောက်ဝတ်များကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ဒဏ်ရာရစေခဲ့ကာ သူတို့၏ ဓားများကို မကိုင်နိုင်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ကူမော့က တစ္ဆေအိုကြီး ကို ဖမ်းဆီးပြီးပြီဆိုတာကို မြင်သောအခါ သူသည် သူ၏ ဓားကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်သွင်းလိုက်ပြီး ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း မှ အဖွဲ့ဝင်များကို ဆက်လက် မတိုက်ခိုက်တော့ချေ။

ထို့ကြောင့် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။

ယွမ်ကျူ တစ်ယောက်တည်းသာ သနားစရာကောင်းသော အဘိုးအိုကို ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်

"အဘိုး ဝူ က ငယ်ငယ်တုန်းက အမှားတွေ လုပ်ခဲ့ပေမဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်လုံးလုံး နောင်တရပြီး ပြုပြင်ပြောင်းလဲခဲ့တာပဲ... သေသွားတဲ့သူတွေ ကိုယ်စား အဘိုး ဝူ ကို ငါတို့ ခွင့်လွှတ်ပေးသင့်တယ် မဟုတ်လား... ဒီ လက်စားချေမှု သံသရာက ဘယ်တော့ ပြီးဆုံးမှာလဲ... အဘိုး ဝူ က နောင်တရပြီး အနှစ်နှစ်ဆယ်လုံးလုံး ဒုက္ခခံခဲ့ရတာ မလုံလောက်သေးဘူးလား... ဘာလို့ သူ့ကို မလွှတ်ပေးရတာလဲ..."

ကူချူတုန်းက ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်

"အဲဒီတုန်းက ဒီအဘိုးကြီး လုပ်ခဲ့တဲ့ အပြစ်တွေက ဘယ်လောက် ကြီးမားတယ် ဆိုတာ နင် သိလား..."

ယွမ်ကျူ က ပြောသည်

"ငါ မသိဘူး... ပြီးတော့ သိဖို့လည်း မလိုဘူး... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... သူ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ငါနဲ့ မဆိုင်ဘူး... သူက ငါ့အတွက်တော့ အရမ်းကောင်းတဲ့ အဘိုး ဝူ တစ်ယောက်ဆိုတာပဲ ငါ သိတယ်... ရွာလေး ဒုက္ခရောက်နေတုန်းက သူက ငါတို့ကို ကယ်ခဲ့တာ... အဲဒီတုန်းက သူ လုပ်ခဲ့တဲ့ အမှားတွေအတွက် ငါတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ..."

ကူချူတုန်းက စကားစမရဖြစ်သွားပြီး ပြောသည်

"အဘိုးကြီးက တခြားသူတွေကို ထိခိုက်စေခဲ့တာတွေ... တခြားသူတွေရဲ့ မုန်းတီးမှုတွေက နင်နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး... ဒါဆို အဘိုးကြီးက နင့်အပေါ် ကောင်းခဲ့တာကရော ငါတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ... နင်က သူ့ကို ကယ်ချင်ပေမဲ့ သူ တခြားသူတွေကို လုပ်ခဲ့တဲ့ ယုတ်မာမှုတွေကိုတော့ ထည့်မတွက်ဘူး... ဒါဆို ငါတို့က သူ့ကို သတ်ချင်တဲ့အခါမှာ သူ နင့်အပေါ် ကောင်းခဲ့တာတွေကို ဘာလို့ ထည့်တွက်ပေးရမှာလဲ..."

"ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး..."

ယွမ်ကျူ သည် အမြဲမရှိသော တစ္ဆေအိုကြီး ၏ ရှေ့တွင် ကာကွယ်ရန် ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အသံမှာ အသံဩဩနှင့် ပြတ်သားနေခဲ့၏။

"ငါ မသေသရွေ့ ဘယ်သူမှ သူ့ကို..."

"ဒါဆိုရင်လည်း နင် သေလိုက်..."

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် တံခါးဝမှ အလျင်စလို ခြေသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး တံခါးခြောက်ချပ် ထောက်လှမ်းရေးမှူး အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ အလျင်အမြန် ဝင်လာကြရာ သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ ကျိုးချင်းဖုန်း ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ယွမ်ကျူ ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့၏။

ယွမ်ကျူ ၏ မယုံနိုင်သော အကြည့်အောက်တွင် ကျိုးချင်းဖုန်း၏ ဓားက သူမ၏ လည်ချောင်းကို ဖြတ်တောက်သွားပြီး သွေးများ ချက်ချင်း ပန်းထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားကာ တက်ကြွနေခဲ့၏။

"ညီမလေး..."

ဝမ်ချန် က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဓားဖြင့် ကျိုးချင်းဖုန်းကို ချိန်ရွယ်ကာ ဟစ်အော်လိုက်သည်

"မင်းက ငါ့ ညီမလေး ကို သတ်ရဲတယ်ပေါ့... သူက ငါ့ဆရာ အချစ်ဆုံး တပည့်လေ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ငါက ကျိုးချင်းဖုန်း ပဲ... မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ တံခါးခြောက်ချပ် ရဲ့ ထောက်လှမ်းရေးမှူး... ဧကရာဇ်နန်းတော်ရဲ့ အဆင့်ငါး အရာရှိ တစ်ယောက်... မင်းက ငါ့ကို ဓားနဲ့ ချိန်ရွယ်ရဲတယ်ပေါ့... မင်း သေသင့်တယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သွေးများ စီးကျနေဆဲဖြစ်သော ကျိုးချင်းဖုန်း၏ ဓားက နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ အမြန်နှုန်းမှာ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်ကာ အေးစက်သော အလင်းရောင်တစ်ခု တောက်ပသွားပြီး ဝမ်ချန် ၏ လည်ပင်းကို ဖြတ်တောက်သွားခဲ့ပေသည်။

"..."

ဝမ်ချန် သည် သူ၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေကာ သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားရှည်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ တချွင်ချွင် မြည်ကာ ကျသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အားပျော့သွားကာ ပြိုကျသွားခဲ့၏။

"အစ်ကိုကြီး..." "အစ်ကိုကြီး..." "..."

အခြား ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း မှ တပည့်များက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

"သူတို့ အားလုံးကို ဖမ်းလိုက်..."

ကျိုးချင်းဖုန်း၏ အမိန့်နှင့်အတူ တံခါးခြောက်ချပ် ထောက်လှမ်းရေးမှူးများ အားလုံးက သူတို့ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြ၏။ ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း မှ တပည့်များက ဒီနေ့ ဒီ တံခါးခြောက်ချပ် ထောက်လှမ်းရေးမှူးများက ဤမျှ ရဲတင်းနေသည်ကို အံ့သြနေကြသော်လည်း သူတို့သည် လူနှစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော ကျိုးချင်းဖုန်း၏ အာဏာကြောင့် ခြိမ်းခြောက်ခံလိုက်ရပြီး သူတို့သာ ခုခံပါက သတ်ဖြတ်ခံရမည်ကို ကြောက်လန့်သဖြင့် မခုခံရဲကြချေ။

ချက်ချင်းပင် ကျိုးချင်းဖုန်းက အနိစ္စ တစ္ဆေအိုကြီး ကို ဖမ်းဆီးရန် လူများကို လွှတ်လိုက်သည်။

"ညီအစ်ကိုကူ... မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ... မင်း မျက်စိကျသွားတဲ့ ဘယ် အလိုရှိတဲ့ ရာဇဝတ်ကောင်မှ မင်းလက်ထဲက မလွတ်နိုင်ဘူးပဲ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ကူမော့ဆီ လျှောက်လာပြီး ပြောသည်

"မင်း သူတို့ကို လိုက်ရှာဖို့တောင် မလိုဘူး... သူတို့ဘာသာသူတို့ မင်းဆီ ရောက်လာကြတာပဲ..."

ကူမော့က ရယ်မောလိုက်သည်

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ တော်လောက်ပြီ... အလိုရှိတဲ့ ရာဇဝတ်ကောင်ကို ဖမ်းမိကြောင်း အတည်ပြုတဲ့ တရားဝင် စာရွက်စာတမ်းကို ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ပေးရမယ်..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြောသည်

"ငါတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အဲဒီလောက် ကြီးကျယ်တာ မဟုတ်ပါဘူး... ငါ့ကို မယုံဘူးလား..."

"တစ်ကိစ္စချင်းစီပေါ့... လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေကိုတော့ လိုက်နာရမှာပဲ... အဲဒါက ဓားဖမ်းသမား တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မူဝါဒပဲ..."

ကူမော့ကဆက် ပြောသည်

"ဒါ့အပြင် တရားဝင် စာရွက်စာတမ်း မရှိဘဲနဲ့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ တံခါးခြောက်ချပ် ဌာနချုပ်ကို ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သတင်းပို့ရမှာလဲ..."

"အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ရွှမ် စက္ကူနှင့် တရားဝင် တံဆိပ်တုံးကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူလိုက်၏။

တကယ်တော့...

ကူမော့သည် ထိုအရာများအတွက် စိုးရိမ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ စနစ်က ဆုကြေးငွေ တွက်ချက်ရန်အတွက် အဓိက လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

စနစ်၏ ဓားဖမ်းသမား တာဝန်များအတွက် ဆုကြေးငွေ တွက်ချက်ရန် အလွယ်ကူဆုံး နည်းလမ်းမှာ ရာဇဝတ်ကောင်ကို တိုက်ရိုက် သတ်ပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော် ရာဇဝတ်ကောင်ကို အသက်ရှင်လျက် လိုအပ်ပါက အစိုးရထံမှ တရားဝင် စာရွက်စာတမ်း လိုအပ်ပေသည်။

ကူမော့သည် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို မနှစ်သက်ချေ။ အကြောင်းမှာ ၎င်းက အလိုရှိသော ရာဇဝတ်ကောင်ကို အစိုးရထံ စောင့်ကြပ်ခေါ်ဆောင်သွားရန် လိုအပ်ပြီး ရှုပ်ထွေးသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်လည်း ယနေ့တွင် ကျိုးချင်းဖုန်းက တရားဝင် စာတစ်စောင်ကို နေရာမှာတင် ထုတ်ပေးခဲ့သဖြင့် ကိစ္စများက အများကြီး ပိုလွယ်ကူသွားခဲ့၏။

မကြာမီမှာပင်...

ကျိုးချင်းဖုန်းသည် စာကို ရေးပြီး တံဆိပ်တုံး ထုကာ ကူမော့အား ပေးလိုက်သည်။

ကူမော့ စာကို လက်ခံရရှိလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ စနစ်၏ အသိပေးချက် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

[ကြယ်သုံးပွင့် အလိုရှိ ရာဇဝတ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်း]

[ကြယ်သုံးပွင့် ဆုကြေးကို ရရှိပါသည်—အမြင့်ဆုံးအဆင့် လင်းပေါ်ခြေလှမ်းများ]

[အခုပဲ ရယူမလား]

...

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် မရေမတွက်နိုင်သော ထူးကဲသည့် ဂါထာများ၊ ရွေ့လျားမှု နည်းလမ်းများနှင့် လင်းပေါ်ခြေလှမ်းများ ၏ သိမ်မွေ့သော အသုံးချမှုများက ကူမော့၏ အသိစိတ်ထဲသို့ ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဝင်ရောက်လာပြီး သူ၏ အတွေးများနှင့် နက်ရှိုင်းစွာ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့၏။

အဲဒီရလဒ်အနေဲ့ ကူမော့က ကျိုးရင်းကိုတောင် ကျွမ်းကျင်သွားခဲ့တယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ လင်းပေါ်ခြေလှမ်းများ ဆိုတာ ရှောင်ယောင် ဂိုဏ်း ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ခြေလှမ်းသိုင်းပညာရပ် တစ်ခုဖြစ်ပြီး အလွန်တရာ ထူးကဲကာ ကျိုးရင်းရဲ့ ခြောက်ဆယ့်လေးပါးကွပေါ်မှာ အခြေခံထားလို့ပဲ... အသုံးပြုသူက ပါးကွအနေအထားတွေအရ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်း ရွေ့လျားရပြီး ပထမခြေလှမ်းကနေ နောက်ဆုံးခြေလှမ်းအထိ စက်ဝိုင်းကြီးတစ်ခုကို ပြီးမြောက်စေတယ်...

သာမန်လူများသည် လင်းပေါ်ခြေလှမ်းကို လေ့လာရန် ကျိုးရင်း ကို ကောင်းစွာ တတ်ကျွမ်းရန် လိုအပ်ပေသည်။ သို့သော်လည်း ကူမော့မှာ ပြောင်းပြန် ဖြစ်ပြီး လင်းပေါ်ခြေလှမ်းများ ကို အရင် တိုက်ရိုက် သင်ယူလိုက်ပြီး ၎င်းက သူ့အား ကျိုးရင်း ကို နားလည်သွားစေခဲ့ပေသည်။

...

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တည်းခိုခန်းအတွင်း၌...

တံခါးခြောက်ချပ် ထောက်လှမ်းရေးမှူး အများအပြားသည် မြင်ကွင်းကို ရှင်းလင်းနေကြပြီး ဆီမီးခွက်များ အားလုံးကို ထွန်းညှိထားလိုက်ကြ၏။

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ယွီရှစ်ကျူး ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလျင်အမြန် ဟစ်ခေါ်လိုက်သည်

"ညီအစ်ကို ယွီရှစ်ကျူး... ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏလောက် စောင့်ပါဦး..."

တံခါးဝသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သော ယွီရှစ်ကျူး သည် ရပ်တန့်သွားပြီး လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"လူကြီးမင်း... ကျွန်တော်က အလိုရှိတဲ့ ရာဇဝတ်ကောင် မဟုတ်ပါဘူး..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက အလျင်အမြန် ပြောသည်

"ညီအစ်ကို ယွီရှစ်ကျူး... ကျေးဇူးပြုပြီး အထင်မလွဲပါနဲ့... ငါက ကျိုးချင်းဖုန်း ပါ... မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ တံခါးခြောက်ချပ် ရဲ့ ထောက်လှမ်းရေးမှူးပါ... မင်းကို ငါ စောင့်ကြည့်နေတာ ကြာပါပြီ... မင်းက သူရဲကောင်းဆန်တယ်... ဖြောင့်မတ်တယ်... ပြီးတော့ သိုင်းပညာမှာလည်း အရမ်း ကျွမ်းကျင်တယ်လေ... မင်းကို ငါ အားကျနေတာ ကြာပါပြီ... မင်း..."

ယွီရှစ်ကျူး က ကျိုးချင်းဖုန်းကို မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်

"သခင်ကြီး ကျိုး... လိုရင်းကို ပြောပါ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက အနေခက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ညီအစ်ကို ယွီရှစ်ကျူး ကို တံခါးခြောက်ချပ် မှာ ဝင်ရောက်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ချင်လို့ပါ... ညီအစ်ကို ယွီရှစ်ကျူး... မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ ရဲ့ တံခါးခြောက်ချပ် က အသစ် ဖွဲ့စည်းထားတာဆိုတော့ မင်းအတွက် နာမည်တစ်ခု ရဖို့ အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုပဲလေ... အကယ်၍ မင်းသာ ဝင်မယ်လို့ သဘောတူရင် မင်းကို အလံတပ်မှူး ရာထူး ပေးမယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်... သုံးနှစ်အတွင်း... မဟုတ်ဘူး... နှစ်နှစ်အတွင်း မင်းကို ထောင်စုမှူး အဖြစ် ရာထူးတိုးပေးမယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်..."

"ကျွန်တော် စိတ်မဝင်စားဘူး..."

ယွီရှစ်ကျူး က လှည့်ပြီး ထွက်သွားတော့၏။

ကျိုးချင်းဖုန်းက အလျင်အမြန် ပြောသည်

"မင်း တံခါးခြောက်ချပ် မှာ မဝင်ရင်တောင် အလျင်စလို ထွက်သွားစရာ မလိုပါဘူး... မှောင်နေပြီလေ... ပြီးတော့ မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ ရဲ့ ရာသီဥတုကိုလည်း မင်း သိတာပဲ... အခုထွက်သွားရင် အပြင်မှာ အေးပြီး ဖုန်တွေ ထူနေမှာပဲ... ဒီမှာ ညအိပ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ... ဒါ့အပြင် ယွင်ပြည်နယ်ရဲ့ သူရဲကောင်းကြီး... ဓားနဲ့ အတွင်းအား ကျင့်စဉ်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းပြီး နိုင်ငံရဲ့ ထိပ်တန်း သိုင်းဆရာကြီး ဆယ်ယောက်ထဲမှာ အငယ်ဆုံးနဲ့ အလားအလာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်တဲ့ လောကရဲ့ နံပါတ်တစ် ဓားသမား ကူမော့ ကို မင်း စိတ်မဝင်စားဘူးလား... ဒီည ကူမော့ လည်း ဒီမှာ ရှိနေတယ်လေ... ဒါက သိုင်းပညာအကြောင်း ဆွေးနွေးဖို့ တစ်သက်မှာ တစ်ခါရခဲတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ..."

ယွီရှစ်ကျူး ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး သူ၏ အေးစက်သော မျက်နှာအမူအရာကို ဆက်လက် မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ချေ။ သူ လှည့်လာပြီး ကူမော့ကို ကြည့်ကာ တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်

"သူ... သူက ယွင်ပြည်နယ်ရဲ့ သူရဲကောင်းကြီး ကူမော့ လား..."

"အစစ်အမှန်ပါပဲ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းကကျိုးချင်းဖုန်းက ပြောသည်

"အပြင်ထွက်ပြီး မေးကြည့်လိုက်ရင် မင်း သိလာမှာပါ... ကူမော့နဲ့ ငါက သစ္စာဆို ညီအစ်ကိုတွေလေ..."

"ဒါဆို... ဒါဆို သူ ကျွန်တော့်ကို လမ်းညွှန်ပေးဖို့ သခင်ကြီး က တောင်းဆိုပေးလို့ ရမလား..."

ကျိုးချင်းဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားပြီး သူက ပြောသည်

"ဖြစ်နိုင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ တံခါးခြောက်ချပ် က လူမှ မဟုတ်တာ... ငါလည်း သေချာ မပြောနိုင်ဘူးလေ..."

ယွီရှစ်ကျူး က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အတော်လေး ဒုက္ခရောက်နေပုံရကာ ခေါင်းငုံ့၍ စဉ်းစားနေခဲ့၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

ကူမော့က စကားပြောလိုက်သည်

"ညီလေး... မင်း စိတ်မဆိုးဘူးဆိုရင် လာပြီး ငါတို့နဲ့အတူ ထိုင်ပါလား... သိုင်းပညာ အတွေ့အကြုံတွေ ဖလှယ်ကြတာပေါ့..."

ယွီရှစ်ကျူး ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး သူက အလျင်အမြန် လျှောက်လာကာ အနေခက်စွာ လက်ကိုဆုတ်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်

"စောစောက... ကျွန်တော်... ကျွန်တော်က ဆရာကြီးကူ ကိုယ်တိုင်ဆိုတာ မသိခဲ့လို့ ရိုင်းစိုင်းမိသွားတယ်..."

ကူချူတုန်းက မေးလိုက်သည်

"မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ မှာ ကျွန်မအစ်ကို အကြောင်း ကြားဖူးလို့လား..."

"ဟုတ်ကဲ့..."

ယွီရှစ်ကျူး က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး သူ၏ တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရယူကာ ပြောသည်။

"ရဲ့ကျင်းလန်နဲ့ ချူထျန်းချင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက ဆရာကြီးကူ ကို မယှဉ်နိုင်ဘူးဆိုတာကို လူသိရှင်ကြား ဝန်ခံထားကြတယ်လေ... ဆရာကြီးကူ က တရားမျှတပြီး မကောင်းမှုကို မုန်းတီးတယ်လို့ သိုင်းလောကက လူတိုင်းက ပြောကြတယ်... ကျွန်တော် သူ့ကို အရမ်း လေးစားပါတယ်..."