အခန်း (၁၇၃-၁၇၄)

အခန်း ၁၇၃:နဂါးနှင့်ကျား သူရဲကောင်းအမြွှာ

ကူမော့က ပြုံးလျက် လက်ကာပြကာ ယွီရှစ်ကျူး ကို ထိုင်ရန် အမူအရာပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ညီလေး ယွီ... ထိုင်ပါ... စကားပြောကြရအောင်..."

ယွီရှစ်ကျူး ချက်ချင်း ထိုင်ချလိုက်သော်လည်း သူ အနည်းငယ် သဘာဝမကျဘဲ အလွန် အနေခက်နေကြောင်း သိသာလှပေ၏။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ကူချူတုန်းက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ လင်းကျန်း ခရိုင် တွင် သူမ၏ အစ်ကိုနှင့်အတူ သိုင်းလောကမှ နာမည်ကျော် သိုင်းဆရာကြီး အချို့ကို ဦးလေး ချွီ ၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရသော အစောင့်အရှောက် ဘဝကို သူမ ပြန်လည် သတိရမိသွား၏။ အဲဒီတုန်းက သူမနဲ့ သူမရဲ့ အစ်ကိုကလည်း ယွီရှစ်ကျူး လိုပဲ အဲဒီ သိုင်းလောကက စီနီယာကြီးတွေ ရှေ့မှာ အနေခက်နေခဲ့ကြတာပဲ...

ပြန်တွေးကြည့်တော့ တစ်နှစ် နှစ်နှစ်လောက်ပဲ ရှိသေးပေမဲ့...

တစ်သက်လုံး ကြာခဲ့သလို ခံစားရတယ်...

အခုတော့ သူမရဲ့ အစ်ကိုရှေ့မှာ တခြားသူတွေက အနေခက်နေကြပြီလေ...

ကူချူတုန်းက ယွီရှစ်ကျူး ကို လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေး ယွီ... ရှင်ရဲ့ ဓားသိုင်းက တော်တော်လေး ကောင်းတာပဲနော်..."

ယွီရှစ်ကျူး က ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ပြောသည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်... နောက်တစ်ခါ ပြန်ပြပါ့မယ်... ခုနက ကျွန်တော် ဘယ်သူ့ကိုမှ မထိခိုက်စေချင်လို့... ကောင်းကောင်း မလုပ်နိုင်ခဲ့တာပါ... ဆရာကြီးကူ... သခင်မလေး ကူ... တကယ်တော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဓားသိုင်းက ခုနက တိုက်ပွဲတုန်းကထက် အများကြီး... အများကြီး ပိုကောင်းပါတယ်... ကျွန်တော်... တကယ်ပါ... ကျွန်တော်..."

ယွီရှစ်ကျူး မှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး အနည်းငယ် စကားမဆက်မိ ဖြစ်နေခဲ့၏။ သူက ပိုပြီး ဖော်ပြချင်လေလေ ဘာပြောရမှန်း မသိလေလေ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူက အလျင်စလိုဖြင့် သူ၏ ကျောပေါ်ရှိ သံမဏိပြားကဲ့သို့ ဓားကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး ကူမော့ရှေ့တွင် နေရာမှာတင် သရုပ်ပြရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပေသည်။

"ဟေ့ ဟေ့ ညီလေး... အဲဒီလောက် အလျင်မလိုပါနဲ့..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ယွီရှစ်ကျူး ကို ထိုင်ရန် ဖိချလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ဆရာကြီးကူ က လူကြီးပဲလေ... သူ ဘယ်မှ မပြေးပါဘူး... မင်းရဲ့ ဓားသိုင်းကို သူ့ကို ပြဖို့ အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရဦးမှာပါ..."

ယွီရှစ်ကျူး ၏ မျက်နှာမှာ စိုးရိမ်မှုကြောင့် နီရဲသွားပြီး သူက ပြောသည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ဓားသိုင်းက တကယ်ကို... ဟင်း..."

ကူမော့က ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ညီလေး ယွီ... တကယ်တော့ ငါတို့က ရေစက် တော်တော် ပါပါတယ်... ငါ ဓားဖမ်းသမား ဖြစ်လာပြီးတဲ့နောက် ပထမဆုံး သတ်ခဲ့တဲ့ အလိုရှိ ရာဇဝတ်ကောင် က မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ ကနေ ယွင်ပြည်နယ် ကို သွားနေတဲ့ ပျံသန်းသော နဂါး လေ..."

"ဘယ်လိုတောင် တိုက်ဆိုင်တာလဲ..."

ယွီရှစ်ကျူး က သူ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ရင်း ပြောသည်

"အဲဒီ ပျံသန်းသော နဂါး က အရမ်း ယုတ်မာတယ်... နေရာအနှံ့မှာ မီးရှို့၊ လူသတ်၊ လုယက် နေခဲ့တာလေ... သူ့ကို ငါ အချိန်အတော်ကြာ လိုက်ဖမ်းခဲ့ပေမဲ့ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး... နောက်ပိုင်း သူရဲကောင်း ကူ သူ့ကို သတ်လိုက်တယ်ဆိုတာ ကြားတော့..."

ကူမော့က ပြောသည်

"ဓားပျံ သိုင်းသမား က ဖြောင့်မတ်ပြီး သူရဲကောင်းဆန်တယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတာ ကြာပြီ... ဒီနေ့ သူ့ကို မြင်လိုက်ရတော့ သူ့ရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းက တကယ်ကို ထိုက်တန်တယ်ဆိုတာ ငါ အတည်ပြုနိုင်ပြီ... စကားစပ်မိလို့... ဒီ အနိစ္စ တစ္ဆေအိုကြီး ကလည်း ပျံသန်းသော နဂါး လိုပဲ ညီလေး ယွီ ကြောင့် ငါ့လက်ထဲ ရောက်လာတာပဲ... တစ္ဆေအိုကြီး နဲ့ ပတ်သက်ပြီး အတိအကျ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ..."

ယွီရှစ်ကျူး က ပြောသည်

"မူလက ငါ အမြဲမရှိသော တစ္ဆေအိုကြီး ကို ရှာဖို့ မဟုတ်ပါဘူး... နဂါးနှင့် ကျား သူရဲကောင်းအမြွှာ ရဲ့ သတင်းကို ကြားလို့ ဟန်ယာကူးတို့ဆိပ် ဘက်ကို တောက်လျှောက် လိုက်လာခဲ့တာ... လမ်းမှာ ငါ့သူငယ်ချင်းဆီ ဝင်လည်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာဖြစ်ပြီး ယွမ် မိသားစု ရွာ ကို ဖြတ်သွားတဲ့အခါ တစ္ဆေအိုကြီး ကို မြင်လိုက်ရတာ..."

"အနစ္စ တစ္ဆေအိုကြီး လေ...

အစတုန်းကတော့ ငါ လူမှားတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ... ဒါကြောင့် အဲဒီရွာမှာ ရက်အတော်ကြာ နေပြီး အဲဒီ အဘိုးအိုက တကယ်ပဲ ပျောက်ဆုံးနေတာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ အနိစ္စ တစ္ဆေအိုကြီး ဟုတ်မဟုတ် အတည်ပြုခဲ့ပြီးမှ သူ့ကို သတ်ဖို့ သွားခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အဘိုးအိုရဲ့ သိုင်းပညာက သိပ်မကောင်းပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ခြေလှမ်းသိုင်းပညာက အတော်လေး အထင်ကြီးစရာ ကောင်းတယ်ဆိုတာ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး... သူ့ကို အမီလိုက်ဖို့ ရက်အတော်ကြာ အချိန်ယူခဲ့ရပြီး သူ့ကို သတ်တော့မယ့် အချိန်လေးမှာပဲ ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း အုပ်စုနဲ့ တွေ့ခဲ့တာ...

ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း က ယွမ်ကျူ က ယွမ် မိသားစု ရွာ ကလေ... သူက ငယ်ငယ်ကတည်းက အနိစ္စ တစ္ဆေအိုကြီး ရဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်မှုကို ခံခဲ့ရပြီး သူ့ဆီက ကျေးဇူးတချို့ ရခဲ့ဖူးတော့ ငါ ဘယ်လိုပဲ ပြောပြော အမြဲမရှိသော တစ္ဆေအိုကြီး ကို ကာကွယ်ဖို့ ခေါင်းမာနေခဲ့တယ်... ငါကလည်း ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်းချုပ် ဆီကနေ အစားတစ်နပ် စားခဲ့ဖူးတော့ သူ့ရဲ့ တပည့်တွေကို သတ်ဖို့ တကယ်ကို စိတ်မပါခဲ့ဘူး... ဒါကြောင့် သူတို့နောက်ကို လိုက်လာရင်းနဲ့ ဒီကို ရောက်လာတာပဲ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

"ညီလေး... မင်းမှာ နဂါးနှင့် ကျား သူရဲကောင်းအမြွှာ အကြောင်း သတင်းအချက်အလက် ရှိတယ်လို့ ပြောချင်တာလား..."

ယွီရှစ်ကျူး က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ နေရာအနှံ့အပြားက မှောင်ခိုစျေးကွက်တွေမှာ ငါ ပါဝင်ပတ်သက်နေတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီ... အလွှာပေါင်းစုံက လူတွေ အများကြီးကိုလည်း သိတော့ ငါ့ရဲ့ သတင်းအချက်အလက် ကွန်ရက်က တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်... နဂါးနှင့် ကျား သူရဲကောင်းအမြွှာ က အခုလောလောဆယ် ဟန်ယာကူးတို့ဆိပ် နယ်မြေမှာ ရှိနေတယ်... ငါ သိရသလောက်တော့ သူတို့က ဟန်ယာကူးတို့ဆိပ် မှောင်ခိုစျေးကွက်မှာ ပေါ်လာတဲ့ ကြယ်သံမဏိနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ တုတ်တို တစ်စုံကို လိုချင်နေကြတာ... အဲဒါက လက်နက်သွန်းလုပ်တဲ့ ဆရာတစ်ဆူရဲ့ လက်ရာလို့ ပြောကြတယ်... ပြီးတော့ သူတို့ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်စလုံးက တုတ်တိုကို လက်နက်အဖြစ် သုံးကြတယ်လေ..."

ကျိုးချင်းဖုန်း၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး ကူမော့အား ပြောလိုက်သည်။

"ညီအစ်ကိုကူ... နဂါးနှင့် ကျား သူရဲကောင်းအမြွှာ ကလည်း ငါတို့ တံခါးခြောက်ချပ် ရဲ့ ပစ်မှတ်တွေထဲက တစ်ခုပဲ... ဒီညီအစ်ကို နှစ်ယောက်က မကြာသေးမီ နှစ်တွေအတွင်း နာမည်ကြီးလာတဲ့ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်က သိုင်းဆရာကြီးတွေဖြစ်ပြီး မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ မှာ နာမည်ကြီးတယ်... သူတို့က အခုချိန်မှာ မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ ရဲ့ နာမည်အဆိုးဆုံး အလိုရှိ ရာဇဝတ်ကောင် တွေထဲမှာလည်း ပါတယ်လေ... ဒီကို ရောက်နေမှတော့ သွားကြည့်ကြမလား..."

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင်...

ကူမော့၏ စိတ်ထဲတွင် စနစ်၏ အသိပေးချက် အသံ နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

[ပစ်မှတ်အသစ် တွေ့ရှိပါသည်]

[အလိုရှိနေသော ပစ်မှတ် - နဂါးနှင့် ကျား သူရဲကောင်းအမြွှာ]

[တာဝန် အဆင့် - ကြယ်သုံးပွင့်]

[တာဝန် ဆုကြေး - အမြင့်ဆုံးအဆင့် ပျက်သုဉ်းခြင်း ကြက်ခြေခတ်

ဓား‌ မော့သိုင်း]

...

ဤ ပျက်သုဉ်းခြင်း ကြက်ခြေခတ် ဓားမော့သိုင်းသည် "လရောင်ဓား" မှ ဆင်းသက်လာပြီး ၎င်း၏ ကြီးစိုးမှုနှင့် ရက်စက်မှုတို့ကြောင့် လူသိများသော ထိပ်တန်း ဓားသိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။ ထိုသိုင်းကို အသုံးပြုသောအခါ ဓားစွမ်းအင်များက ကြက်ခြေခတ် လိမ်ယှက်သွားပြီး တိုက်ခိုက်မှုများမှာ ပြင်းထန်ကာ မညှာမတာဖြစ်ပြီး လွှမ်းမိုးနိုင်သော အင်အားနှင့် လျင်မြန်သော တိုက်ခိုက်မှုများဖြင့် ရန်သူကို လျင်မြန်စွာ အနိုင်ယူရန် ရည်ရွယ်ထားပေသည်။

ကူချူတုန်းသည် သူ၏ ပြုပြင်ထားသော ရွှမ်ရွှီးဓားသိုင်း ကို လုံးဝနီးပါး ကျွမ်းကျင်နေပြီဖြစ်သဖြင့် ဤသိုင်းကွက်မှာ အလွန် အချိန်ကိုက် ရောက်လာသည်ဟု ကူမော့ ခံစားလိုက်ရ၏။

စကားစပ်မိလို့ ပြောရရင် ကူချူတုန်း၏ ဓားသိုင်း ပါရမီမှာ သာမန်ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ဓားမော့သိုင်း ပါရမီမှာ အတော်လေး ထူးချွန်ကြောင်း ကူမော့ သတိထားမိခဲ့ပေသည်။ ယခုအခါ သူမသည် အလွန် အစွမ်းထက်သော ကောချန်မိစ္ဆာဓား ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး လုံလောက်အောင် အစွမ်းထက်သော ဓားသိုင်းတစ်ခုသာ လိုအပ်နေပေ၏။

ထို့ကြောင့် ပျက်သုဉ်းခြင်း ကြက်ခြေခတ် ဓားမော့သိုင်း မှာ တကယ်ကို အချိန်ကိုက် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

...

နောက်နေ့ မနက်စောစောတွင်။

ကူမော့ တံခါး ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ကျိုးချင်းဖုန်း ရောက်လာပြီး ဓားတစ်လက်ကို ကူမော့အား ပေးကာ ပြောသည်

"ဟိုနေ့က ချန်လင်ခရိုင် မှာ ငါ အရမ်း အလျင်လိုနေတော့ ဒီဓားကို မင်းကို ပေးဖို့ မေ့သွားတယ်... ဒါကို ထျဲ့ထို က မင်းအတွက် သွန်းလုပ်ပေးထားတာ... နတ်လက်နက်စံအိမ် က တိုက်ပွဲမှာ မင်းရဲ့ နာမည်ကျော် ဓားနှစ်လက်စလုံး ဆုံးရှုံးသွားတယ်လေ...

ထျဲ့ထို ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီးနောက်မှာ သူက မင်းအတွက် ဓားတစ်လက် သွန်းလုပ်ပေးဖို့ နတ်လက်နက်စံအိမ် က မြေအောက်မီးကို အထူး တောင်းဆိုခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ ကို လာဖို့ အလျင်လိုနေတော့ အချိန်က နည်းနည်း ကျပ်သွားတယ်... ဒီဓားက မင်းရဲ့ အရင် ဓားနှစ်လက်လောက် မကောင်းပေမဲ့ သေချာပေါက် ရှားပါးပြီး ထူးကဲတဲ့ ဓားတစ်လက်ပါ... ဒီတစ်ခေါက် ငါ ပြန်ရောက်သွားရင် ပစ္စည်းကောင်း တချို့ ရှာပြီး မင်းအတွက် ဓားကောင်းကောင်း တစ်လက် သွန်းလုပ်ပေးဖို့ ထျဲ့ထို ကို ငါ အထူးတလည် ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်..."

ကူမော့က ဓားကို အိမ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး စမ်းသပ်ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ထျဲ့ထို က စစ်သူတော်စင် ထျဲ့ကျူ ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော တပည့်လေ... ဒါကြောင့် သဘာဝကျကျ မဆိုးနိုင်ပါဘူး... အင်း... စကားစပ်မိလို့... မင်း ငါ့ကို ကူညီပေးရမယ့် ကိစ္စတစ်ခု ရှိတယ်..."

"ယွီရှစ်ကျူး လား..."

ကူမော့က မေးလိုက်၏။

"ညီအစ်ကိုကူ က ငါ့ကို အနားလည်ဆုံးပဲ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ရယ်မောလိုက်သည်

"အဲဒီကောင်လေးက ပါရမီပါတယ်။ တိုက်ခိုက်ရေးမှာလည်း ကောင်းတယ်... ပြီးတော့ စရိုက်လည်း ကောင်းတယ်လေ... ငါ တကယ်ကို သူ့ကို တံခါးခြောက်ချပ် မှာ ဝင်ရောက်ဖို့ စုဆောင်းချင်တာ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီကောင်လေးက စိုးရိမ်စရာ တချို့ ရှိနေပုံရတယ်... နဂါးနှင့် ကျား သူရဲကောင်းအမြွှာ ကို ဖမ်းဖို့ မင်းတို့ ဟန်ယာကူးတို့ဆိပ် ကို သွားမှာ မဟုတ်လား... အဲဒီကောင်လေးက မင်းကို အားကျနေတာလေ... သူ့ဆီကနေ သတင်းအချက်အလက် နည်းနည်းလောက် ထုတ်ယူဖို့ အခွင့်အရေး ရှာပြီး သူ ဘာကို စိုးရိမ်နေတာလဲ ဆိုတာ ကြည့်ပေးပါဦး..."

ကူမော့က ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်... ဒါပေမဲ့ သူက တံခါးခြောက်ချပ် နဲ့ မသင့်တော်လောက်ဘူး... သူ့ရဲ့ ဓားစိတ်ဆန္ဒက အရမ်း သန့်စင်တယ်ဆိုတာကို ငါ ခံစားမိတယ်... သူက အစိုးရ အလုပ်နဲ့ သင့်တော်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြောသည်

"စမ်းကြည့်လိုက်ပါဦး... ငါတို့ အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါဘူး..."

ကူမော့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး မေးသည်။

"ဒါဆို ခင်ဗျားက ဟန်ယာကူးတို့ဆိပ် ကို မသွားဘူးလို့ ပြောချင်တာလား..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး

"ငါ မသွားဘူး... ဒီတစ်ခေါက် ငါ အများကြီး အကျိုးအမြတ် ရခဲ့တယ်... တစ္ဆေအိုကြီး ကို ဖမ်းမိတာအပြင် အကြီးမားဆုံး မထင်မှတ်ထားတဲ့ အကျိုးအမြတ်ကတော့ အဲဒီ အရမ်းရဲတင်းတဲ့ ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း တပည့် အနည်းငယ်ပဲ... အဲဒါက ငါ့ကို ပြဿနာရှာဖို့ အကြောင်းပြချက် တစ်ခု ပေးလိုက်တာပဲ..." "အလိုရှိတဲ့ ရာဇဝတ်ကောင်တွေကို ခိုလှုံခွင့်ပေးတာနဲ့ ဧကရာဇ် အရာရှိတွေကို တိုက်ခိုက်တာ... ဒီလုပ်ရပ် နှစ်ခုထဲက ဘယ်တစ်ခုမဆို ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း ကို ဒုက္ခရောက်စေဖို့ လုံလောက်တယ်လေ...

တကယ်တော့ အဓိက အချက်က ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း မဟုတ်ဘူး... မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ ရဲ့ တံခါးခြောက်ချပ် က ဒီကိစ္စကို အကြောင်းပြချက် လုပ်ပြီး မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ ရဲ့ သိုင်းလောကထဲကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်ဖို့ပဲ... ဒီကိစ္စက အရမ်း အရေးကြီးတယ်... ငါ ကိုယ်တိုင် ကြီးကြပ်ရမယ်... ဒါမှမဟုတ်ရင် ငါက ဟန်ယာကူးတို့ဆိပ် ကို သွားပြီး တံခါးခြောက်ချပ် ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ပြီး အဲဒီ ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း တပည့်တွေကို လွှတ်ပေးလိုက်ရင် ငါ အကြီးအကျယ် ဆုံးရှုံးသွားမှာပေါ့..."

တံခါးခြောက်ချပ် ၏ လုပ်ငန်းဆောင်တာများ၏ ရှုပ်ထွေးမှုများကို သေချာ နားမလည်သော ကူမော့က တိုက်ရိုက် မေးလိုက်သည်

"ခင်ဗျား ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ..."

"သဘာဝကျကျပဲ ငါတို့က ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း ကို အရှုံးပေးအောင် ဖိအားပေးမှာပေါ့..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြောသည်

"ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း က မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ ရဲ့ ဂိုဏ်းကြီးရှစ်ခု ထဲက တစ်ခုဖြစ်ပြီး သြဇာလွှမ်းမိုးမှု ကျယ်ပြန့်တယ်... ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း က အရှုံးပေးသရွေ့ တံခါးခြောက်ချပ် က မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ ရဲ့ သိုင်းလောကမှာ အပေါက်တစ်ခု ဖန်တီးနိုင်လိမ့်မယ်..."

"ဒါဆို... ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း က အရှုံးမပေးရင်ရော..."

ကူမော့က မေးလိုက်၏။

ကျိုးချင်းဖုန်းက ရယ်မောလိုက်သည်

"တံခါးခြောက်ချပ် က မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ ရဲ့ သိုင်းလောက တစ်ခုလုံးကို မအနိုင်ယူနိုင်ပေမဲ့ သူတို့က ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း ထက်တော့ မအားနည်းပါဘူး... ပါဝင်ပတ်သက်နေတဲ့ အဖွဲ့အစည်း အားလုံးရဲ့ ဆက်ဆံရေးတွေနဲ့ နောက်ခံတွေကို စိုးရိမ်ပြီး ကိစ္စတွေ ကြီးထွားလာမှာကို စိုးရိမ်လို့သာ အင်အားသုံးဖို့ တွန့်ဆုတ်နေခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ အခု ငါက ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း ကို လက်ပူးလက်ကြပ် ဖမ်းမိထားပြီး ငါက အာဏာရှိတဲ့ နေရာမှာ ရှိနေပြီဆိုတော့ ငါသာ ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း ကို တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင် တခြား ဂိုဏ်းတွေထဲက ဘယ်သူကများ ဝင်စွက်ဖက်ရဲမှာလဲ... သူတို့က တကယ်ပဲ ပုန်ကန်ဖို့ စီစဉ်နေတာမှ မဟုတ်တာ..."

ကူမော့က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်၏။

ကျိုးချင်းဖုန်းက ဆက်ပြောသည်

"ငါ သွားသွား မသွားသွား ဘာမှ ကွာခြားမှု ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ငါ ပြန်သွားမယ်... ပြီးတော့ ချန်ရှိုယွမ် က မင်းနောက်ကို ဆက်လိုက်လိမ့်မယ်... တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဟန်ယာကူးတို့ဆိပ် ကို မင်းတို့နဲ့အတူ သွားပြီး သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းရာမှာ ကူညီပေးဖို့ ထိပ်တန်း ထောက်လှမ်းရေးမှူး အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကိုလည်း ငါ လွှတ်လိုက်မယ်... အချိန်မရွေး တာဝန်ပေးဖို့ အသင့်ဖြစ်နေအောင်ပေါ့..." "

"ကောင်းပြီ..."

...

ဟန်ယာကူးတို့ဆိပ် သည် သရဲငို တောင်ကြော နှင့် သိပ်မဝေးလှချေ။ သို့သော်လည်း သဲမုန်တိုင်းများ မကြာခဏ တိုက်ခတ်လေ့ရှိသော မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ ၏ ကြမ်းတမ်းသော ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့် ကူမော့၏ အုပ်စုမှာ သိပ်မြန်မြန် မသွားနိုင်ခဲ့ဘဲ ရောက်ရှိရန် နှစ်ရက်လုံးလုံး ကြာမြင့်ခဲ့ပေသည်။

သို့သော် ဟန်ယာကူးတို့ဆိပ် သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် သူတို့၏ နေရာထိုင်ခင်းမှာ သရဲငို တောင်ကြော တွင် ရှိခဲ့စဉ်ကထက် အများကြီး ပိုကောင်းမွန်ခဲ့ပြီး ဟန်ယာကူးတို့ဆိပ် နယ်နိမိတ်အတွင်းရှိ ကြီးမားသော စျေးမြို့ကြီး တစ်မြို့တွင် တည်းခိုခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ရောက်ရှိသည့်နေ့တွင် ကူမော့နှင့် သူ၏ အုပ်စုသည် ဟန်ယာကူးတို့ဆိပ် တွင် အကောင်းဆုံး နေရာထိုင်ခင်းဖြစ်သော မြေနံရံများရှိသည့် ခြံဝင်းငယ်လေး တစ်ခုတွင် ဝင်ရောက် တည်းခိုခဲ့ကြ၏။

ထို့နောက် တံခါးခြောက်ချပ် ထောက်လှမ်းရေးမှူး သုံးဆယ်ကျော်သည် အုပ်စုငယ်များအဖြစ် ခွဲထွက်သွားကြပြီး ဟန်ယာကူးတို့ဆိပ် ကို ဗဟိုပြုကာ နဂါးနှင့် ကျား သူရဲကောင်းအမြွှာ ၏ တည်နေရာကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် ဖြန့်ကျက်သွားကြသည်။

သူတို့ မှောင်ခိုစျေးကွက်သို့ မသွားခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ၎င်းက အစစ်အမှန် စျေးကွက်တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ အလွှာပေါင်းစုံမှ လူများ၏ အသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေ၏။ ဤလူများတွင် အမျိုးမျိုးသော လမ်းကြောင်းများနှင့် အဆက်အသွယ်များ ရှိကြပြီး သံသယဖြစ်ဖွယ် ကုန်ပစ္စည်း မျိုးစုံကို ရောင်းချရန် နည်းလမ်းများနှင့် သာမန် စျေးကွက်များတွင် မရနိုင်သော ပစ္စည်းများကို ရယူရန် နည်းလမ်းများ ရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဤအသိုင်းအဝိုင်းကို မှောင်ခိုစျေးကွက် ဟု ခေါ်ဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ရိုးရိုးလေး ပြောရလျှင် ၎င်းမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများကို လုပ်ကိုင်နေသော ဒေသအသီးသီးမှ ကုန်သည်များ၏ အသိုင်းအဝိုင်း တစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။

သတင်းအချက်အလက် မသိသော လူအများအပြားက နေရာတစ်နေရာတွင် မှောင်ခိုစျေးကွက် ဟုခေါ်သော စျေးကွက်တစ်ခု တကယ် ရှိသည်ဟု ယုံကြည်ကာ ကောလာဟလများကို ဖြန့်ဝေကြပေသည်။

အကယ်၍ ထိုကဲ့သို့သော နေရာမျိုးသာ တကယ် ရှိပါက အစိုးရက စုံစမ်းစစ်ဆေးနေရန်ပင် မလိုအပ်ဘဲ အဝင်ဝကို ပိတ်ဆို့ပြီး လူတိုင်းကို ဖမ်းဆီးလိုက်ရုံပင် ဖြစ်ပေ၏။

ယွီရှစ်ကျူး သည် မှောင်ခိုစျေးကွက်ကို အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ချန်ရှိုယွမ် နှင့် အခြားသူများကို ဦးဆောင်ကာ နဂါးနှင့် ကျား သူရဲကောင်းအမြွှာ ၏ တည်နေရာကို စုံစမ်းမေးမြန်းခဲ့သော်လည်း ရက်အတော်ကြာသည်အထိ ဘာမှ မတွေ့ခဲ့ရချေ။

ဒီမနက်အထိပေါ့...

ကူမော့သည် ခြံဝင်းထဲတွင် ရွှမ်ရွှီးဓားသိုင်း ၏ နောက်ဆုံး တိုက်ကွက်ကို ကူချူတုန်းအား သင်ကြားပေးနေစဉ် ချန်ရှိုယွမ် က သူ၏ လူများနှင့်အတူ ပြန်ရောက်လာပြီး ပြောသည်

"ဆရာကြီးကူ... နဂါးနှင့် ကျား သူရဲကောင်းအမြွှာ ရဲ့ တည်နေရာကို ငါတို့ ရှာတွေ့ပြီ..."

"ဘယ်မှာလဲ..."

ကူမော့ကကူမော့က မေးလိုက်၏။

ချန်ရှိုယွမ် ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မှိုင်းညို့နေခဲ့သည်။ သူက ပြောသည်

"ဟန်ယာကူးတို့ဆိပ် မှာ မထင်ရှားတဲ့ တာ့ဝမ်ကျွမ်းလို့ခေါ်တဲ့ ရွာငယ်လေး တစ်ရွာ ရှိတယ်... ရွာတစ်ခုလုံးမှာ လူငါးဆယ် ခြောက်ဆယ်လောက်ပဲ ရှိတယ်... ရွာတစ်ရွာထက် မိသားစု အသိုက်အဝန်း သေးသေးလေး တစ်ခုနဲ့ ပိုတူတယ်...

ငါတို့ သဲလွန်စ တစ်ခု ရှာတွေ့ခဲ့တယ်... နဂါးနှင့် ကျား သူရဲကောင်းအမြွှာ က လွန်ခဲ့တဲ့ ခုနစ်ရက်လောက်က တာ့ဝမ်ကျွမ်းကို သွားခဲ့တယ်... ပြီးတော့... အဲဒီ ခုနစ်ရက်လုံးလုံး တာ့ဝမ်ကျွမ်း က လူတစ်ယောက်မှ အပြင်ကို မထွက်လာခဲ့ဘူး..."

ကူချူတုန်းက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်

"လူတစ်ယောက်မှ အပြင်မထွက်လာခဲ့ဘူးလား... အဲဒါ ထူးဆန်းလို့လား... ရွာငယ်လေးတွေက လူတွေက သီးခြားနေတတ်ကြပြီး ရွာထဲက မထွက်တာ ပုံမှန်ပဲလေ..."

ချန်ရှိုယွမ် က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်

"သူတို့ ရွာထဲက မထွက်တာ မဟုတ်ဘူး... ရွာတစ်ခုလုံး အပြင်မထွက်လာတာ... အလုပ်လုပ်ဖို့တောင် ဘယ်သူမှ ထွက်မလာကြဘူး... အင်း... နဂါးနှင့် ကျား သူရဲကောင်းအမြွှာ က... လူသားစားရတာကို နှစ်သက်တယ်လေ..."

ကူချူတုန်း၏ မျက်လုံးများ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားခဲ့၏။

"တာ့ဝမ်ကျွမ်း က လူတွေအားလုံးကို နဂါးနှင့် ကျား သူရဲကောင်းအမြွှာ က စားလိုက်ပြီလို့ ရှင် ပြောချင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

ချန်ရှိုယွမ် က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောသည်

"အဲဒီလို ဖြစ်ဖို့ များတယ်..."

ကူချူတုန်း၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း ဖြူလျော့သွားခဲ့၏။

ချန်ရှိုယွမ် က ထပ်ပြောသည်

"ညီအစ်ကို ယွီရှစ်ကျူး နဲ့ တံခါးခြောက်ချပ် က ညီအစ်ကိုတွေက အတူတူ ထွက်ခွာဖို့ အသင့်ဖြစ်ပြီး စောင့်နေကြပါပြီ..."

ချက်ချင်းပင် ကူမော့ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် ကူချူတုန်းကို ခေါ်လိုက်ပေ၏။

အခန်း ၁၇၄: ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ်

မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ ၏ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ချောက်ကမ်းပါးများနှင့် မတ်စောက်သော တောင်စောင်းများဖြင့် အထူး ကြမ်းတမ်းလှပေသည်။ ၎င်းမှာ "တောင်ကို ကြည့်ပြီး မင်းရဲ့မြင်းကို သေတဲ့အထိ ပြေးခိုင်းလိုက်" ဟု ဆိုရလောက်အောင် ရွာများနှင့် ကျေးရွာများကြား ခရီးသွားလာရေးကို အလွန် ခက်ခဲစေသော မြေမျက်နှာသွင်ပြင်မျိုး ဖြစ်ပေသည်။ သူတို့ အားလုံးမှာ အထီးကျန်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အစိုးရကပင် သူတို့ကို ကောင်းစွာ မစီမံခန့်ခွဲနိုင်ချေ။ တာ့ဝမ်ကျွမ်း သည် တောင်ကြားတစ်ခုတွင် စုဝေးနေသော အိမ်ခြေ ဆယ်စုခန့်ရှိသည့် ပိတ်လှောင်နေသော ရွာတစ်ရွာ၏ ပုံမှန် ဥပမာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းသည် လေဖြင့်သယ်ဆောင်လာသော မြေအနည်အနှစ်တောင်များနှင့် မြေစောင်းများဖြင့် ဝန်းရံထားသဖြင့် ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် ဆက်သွယ်ရန် အလွန် ခက်ခဲလှပေ၏။ တကယ်တော့ တာ့ဝမ်ကျွမ်း သည် ဟန်ယာကူးတို့ဆိပ် မြို့နှင့် မိုင်လေးဆယ်ခန့်သာ ကွာဝေးသော်လည်း မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကြောင့် ကူမော့နှင့် သူ၏ အုပ်စုသည် မြင်းဖြင့် သွားရန် နှစ်နာရီ ကြာမြင့်ခဲ့ပေသည်။

သူတို့ ချိုင့်ဝှမ်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် အဝေးမှ ရွာငယ်လေး တစ်ရွာကို တွေ့လိုက်ရပြီး ၎င်းထံမှ တိုက်ခိုက်သံများ ထွက်ပေါ်နေကာ မီးခိုးထူထူများ အူထွက်နေပြီး အိမ်အတော်များများ မီးလောင်နေခဲ့၏။

စောင့်ကြည့်ရန် တာဝန်ယူထားသော တံခါးခြောက်ချပ် ထောက်လှမ်းရေးမှူး တစ်ဦးသည် ကူမော့၏ လူအုပ်ကြီး ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန် ပြေးလာခဲ့သည်။

ချန်ရှိုယွမ် က အလျင်စလို မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ... အထဲမှာ ဘာလို့ ရန်ဖြစ်နေကြတာလဲ..."

ထောက်လှမ်းရေးမှူးက အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေသည် ။

"ဓားမကြီးဂိုဏ်း ပါ... သူတို့လည်း နဂါးနှင့် ကျား သူရဲကောင်းအမြွှာ ဒီမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ရထားတယ်... ဟန်ယာကူးတို့ဆိပ် က ဓားမကြီးဂိုဏ်း ရဲ့ နယ်မြေလေ... ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ နယ်မြေပေါ်မှာ နဂါးနှင့် ကျား သူရဲကောင်းအမြွှာ ကို ပြဿနာရှာဖို့ သူတို့ သေချာပေါက် ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဘယ်သူက ဦးဆောင်လာတာလဲ..."

ချန်ရှိုယွမ် က မေးလိုက်၏။

ထောက်လှမ်းရေးမှူးက ပြောသည်

"ဓားမကြီးဂိုဏ်းချုပ် ယွီချီဖုန်း က သူ့တပည့် အယောက်နှစ်ဆယ်လောက်ကို ဦးဆောင်လာတာ..."

ချန်ရှိုယွမ် က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်

"သွားကူညီကြရအောင်..."

ချက်ချင်းပင် လူတိုင်း မြင်းများကို ဒေါက်ခတ်လိုက်ပြီး တာဝမ်ကျွမ်း ဆီသို့ အလျင်အမြန် သွားကြတော့၏။

သူတို့ လမ်းလျှောက်နေစဉ် ချန်ရှိုယွမ် က ကူမော့အား ဂိုဏ်းအကြောင်း မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ "ဓားမကြီးဂိုဏ်း က မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ ရဲ့ ဂိုဏ်းကြီးရှစ်ခု ထဲက တစ်ခုဖြစ်ပြီး ထုံဆန်းတောင် ဂိုဏ်း နဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့ ပထမတန်းစား ဂိုဏ်းတစ်ခုပါ... သူ့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ယွီချီဖုန်း ကလည်း ဝါရင့် ပထမတန်းစား သိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက်ပဲ... ဓားမကြီးဂိုဏ်း က တော်တော်လေး ဂုဏ်သတင်း ကြီးပြီး တပည့် သုံးရာကျော် ရှိတယ်... ဟန်ယာကူးတို့ဆိပ် ပတ်ဝန်းကျင်က မြို့ ခုနစ်မြို့ ရှစ်မြို့ နဲ့ ရွာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ အားလုံးက သူတို့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိတယ်..."

ကူချူတုန်းက မေးလိုက်သည်

"သူက နဂါးနှင့် ကျား သူရဲကောင်းအမြွှာ ကို အနိုင်ယူနိုင်မလား..."

ချန်ရှိုယွမ် က ပြန်ဖြေသည်

"ကျွန်တော် မသိဘူး... ယွီချီဖုန်း က ဝါရင့် ပထမတန်းစား သိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ နဂါးနှင့် ကျား သူရဲကောင်းအမြွှာ က ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်အတွင်း မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ရဲ့ ထွန်းတောက်လာတဲ့ ကြယ်ပွင့်တွေလေ... ဘယ်သူက ပိုသန်မာလဲဆိုတာ ပြောဖို့ ခက်တယ်..."

ယွီရှစ်ကျူး က ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်သည်

"ယွီချီဖုန်း ဘယ်သူ့ကို ခေါ်လာလဲဆိုတဲ့ အပေါ်မှာ မူတည်တယ်... သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် တပည့် ဆယ့်နှစ်ယောက်ကို ခေါ်လာတယ်ဆိုရင်တော့ သူတို့ကို အနိုင်ယူနိုင်လောက်တယ်... ဒါပေမဲ့..." "သူတို့က သာမန် တပည့် ဆယ်ယောက်ကျော်လောက်ပဲ ဆိုရင်တော့ သူ သေချာပေါက် ရှုံးလိမ့်မယ်..."

ကူချူတုန်းက မေးလိုက်သည် "နင်က ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ..."

ယွီရှစ်ကျူး က ပြောသည်

"လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က ငါ နဂါးနှင့် ကျား သူရဲကောင်းအမြွှာ နဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးတယ်... ဒီညီအစ်ကို နှစ်ယောက်က မယုံနိုင်လောက်အောင် သန်မာပြီး ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်တဲ့ နည်းပညာ တစ်ခုကိုလည်း သိထားကြတယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က ယွီချီဖုန်း နဲ့ ငါ တစ်ခါ တွေ့ဖူးပြီး ခဏလောက် အစွမ်းစမ်းကြည့်ခဲ့ကြပေမဲ့ အဲဒီမှာပဲ ပြီးသွားခဲ့တယ်... သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာ ပုံစံက နဂါးနှင့် ကျား သူရဲကောင်းအမြွှာ နဲ့ ဆင်တူတယ်... နှစ်ခုစလုံးက အရမ်း ပွင့်လင်းပြီး အားကောင်းကြတယ်... တစ်ယောက်ချင်းစီ တိုက်မယ်ဆိုရင် ယွီချီဖုန်း က သူတို့ နှစ်ယောက်ထဲက ဘယ်သူ့ကိုမဆို အနိုင်ယူနိုင်ပေမဲ့ သူက တစ်ပြိုင်နက်တည်း နှစ်ယောက်လုံးကို ရင်ဆိုင်ဖို့တော့ ခက်လိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် တပည့် ဆယ့်နှစ်ယောက် အတူတူ ပါလာတယ်ဆိုရင်တော့ ပြဿနာ မရှိပါဘူး..."

စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော ထောက်လှမ်းရေးမှူးက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်

"ဟုတ်တယ်... ဓားမကြီးဂိုဏ်း ရဲ့ ဒုတိယ မျိုးဆက် တပည့် ဆယ့်နှစ်ယောက်စလုံး ဒီမှာ ရှိတယ်... ပြီးတော့ ကျန်တဲ့ ဆယ်ယောက်ကျော်ကလည်း ထူးချွန်တဲ့ တတိယ မျိုးဆက် တပည့်တွေချည်းပဲ..."

"ဒါဆိုရင် ဘာပြဿနာမှ မရှိလောက်ဘူး..."

ယွီရှစ်ကျူး က ပြောလိုက်၏။

မြင်းခွာသံများ ဆူညံသွားပြီး ဖုန်တလုံးလုံး ထသွားခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင် ကူမော့နှင့် သူ၏ လူအယောက်နှစ်ဆယ်ခန့်ရှိသော အုပ်စုသည် ဒါဝမ်ကျွမ်း သို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။

သို့သော်လည်း...

ဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မထင်မှတ်ထားသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို သူတို့ တွေ့လိုက်ရပေသည်။

ယွီရှစ်ကျူး ၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချက်အရ ဓားမကြီးဂိုဏ်း က အလွယ်တကူ အနိုင်ရသင့်သော်လည်း ယခုအခါ ဆည်ပေါင်ပေါ်တွင် အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေခဲ့၏။ အလောင်း ငါးလောင်း ခြောက်လောင်းခန့် ဟိုတစ်စဒီတစ်စ လဲကျနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ပြတ်တောက်နေသော ခြေလက်များ လိမ်ယှက်နေပြီး ခေါင်းများမှာ ဘေးသို့ လိမ့်ကျနေကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေပြီး သူတို့၏ အသက်ရှင်စဉ်က ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မကျေနပ်မှုများကို သယ်ဆောင်ထားဆဲ ဖြစ်ပုံရသည်။ အလောင်း တစ်လောင်းမျှ အကောင်းပကတိ မရှိချေ။ စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများ လေထဲတွင် တလူလူ လွင့်နေပြီး မတရားခံရသော ဝိညာဉ်များ၏ ငိုကြွေးသံကဲ့သို့ပင်။

လူဆယ်ယောက်ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရကာ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေဖြင့် လူသန်ကြီး နှစ်ဦးနှင့် တိုက်ခိုက်နေကြဆဲ ဖြစ်ပေ၏။

တူညီသော ရုပ်ရည်ရှိသည့် ထိုလူနှစ်ဦးမှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ နဂါးနှင့် ကျား သူရဲကောင်းအမြွှာ ဖြစ်သော ထော်ပါးလုံ နှင့် ထော်ပါးဟူ ညီအစ်ကိုတို့ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် တောင့်တင်းခိုင်မာပြီး ကျယ်ပြန့်သော ပခုံးများ၊ တုတ်ခိုင်သော ခါးများနှင့် ဖောင်းကြွနေသော ကြွက်သားများ ရှိကြကာ သူတို့၏ လိုင်းများမှာ သွန်းလုပ်ထားသော သံမဏိများကဲ့သို့ မာကျောလှသဖြင့် ဓားများနှင့် လှံများကို အမှန်တကယ်ပင် ခံနိုင်ရည်ရှိပေ၏။ ဓားများနှင့် ပုဆိန်များက...

သူတို့ကို ထိသောအခါ ချွင်ချွင် မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူတို့ တစ်ယောက်စီသည် တုတ်ခိုင်သော တုတ်တို တစ်ချောင်းစီကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင် အမြန်နှုန်းနှင့် အင်အားများဖြင့် ဝှေ့ယမ်းကာ ဓားမကြီးဂိုဏ်း မှ အဖွဲ့ဝင်များကို ဆိုးရွားသော အခြေအနေတွင် ကျန်ရစ်စေမည့် အံ့မခန်းဖွယ် ကျွမ်းကျင်မှု ပြကွက်တစ်ခုကို ဖန်တီးထားခဲ့ကြသည်။

ဓားမကြီးဂိုဏ်း မှ အဖွဲ့ဝင်များသည် ကူမော့နှင့် သူ၏ အုပ်စု ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အလွန် ဝမ်းသာသွားကြ၏။ ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအို တစ်ဦးက ချက်ချင်း ဟစ်အော်လိုက်သည်

"ယွီရှစ်ကျူး... မြန်မြန်လာ ကူညီပါဦး..."

ဤအဘိုးအိုမှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ ဓားမကြီးဂိုဏ်းချုပ် ယွီချီဖုန်း ပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် ယွီရှစ်ကျူး ကို သိပြီး သူနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ဖူးပြီး သိုင်းဆရာကြီး တစ်ဦးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုထားခဲ့၏။ ပုံမှန် အခြေအနေများအောက်တွင်ဆိုလျှင် ယွီချီဖုန်း သည် မျက်နှာပျက်မည်ကို ပိုမို စိုးရိမ်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ နာမည်ကျော် သိုင်းဆရာကြီးနှင့် ဂိုဏ်းချုပ် တစ်ဦးက အသက် တစ်ဆယ့်လေး ဆယ့်ငါးနှစ် အရွယ် ကောင်လေး တစ်ယောက်ကို အကူအညီ တောင်းရခြင်းမှာ တကယ်ကို ရှက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် အသက်ရှင်သန်ရေးက အရေးကြီးဆုံး ဖြစ်ပြီး အခြား ဘာကိုမှ သူ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။ သူ ဟစ်အော်လိုက်ပြီးနောက် အဆုံးအထိ သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်

"တံခါးခြောက်ချပ် က မိတ်ဆွေတို့... ဒါက နဂါးနှင့် ကျား သူရဲကောင်းအမြွှာ ပဲ..."

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင်...

ယွီရှစ်ကျူး သည် သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ သူ၏ လက်မှာ မြင်း၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် ပေါ့ပါးစွာ တင်ထားပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဟု ထင်ရသော်လည်း နားလည်ရခက်သော စည်းချက်တစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားပေသည်။

ရုတ်တရက် သူသည် သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် အင်အား အနည်းငယ် သုံးကာ မြင်း၏ ခေါင်းကို ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်၏။ ပေါ့ပါးပုံရသော ထိုပုတ်ချက်မှာ မှောင်မိုက်သော ညကောင်းကင်ယံရှိ လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင် တိတ်ဆိတ်မှုကို ချက်ချင်း ချိုးဖျက်သွားခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယွီရှစ်ကျူး သည် လေနှင့်အတူ ပေါင်းစပ်သွားပြီး ပျံသန်းသွားသည့်အလားပင်။ သူ၏ အမြန်နှုန်းမှာ အလွန် မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် မည်သူကမျှ မျက်တောင်မခတ်နိုင်ခဲ့ဘဲ အချိန်များ ရပ်တန့်သွားသည့်အလား မြန်ဆန်လှပေသည်။

သူ၏ လက်ထဲရှိ သံဓားမှာ သူ ပျံသန်းသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် လေဟာနယ်ကို ထိုးဖောက်သွားသော အေးစက်သည့် အလင်းတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်ပေ၏။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်းက သူတို့ မျက်စိရှေ့၌ အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု တောက်ပသွားသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရပြီး ဓားမှာ ဖောက်ထွင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းက အမြဲတမ်း အဲဒီနေရာမှာ ရှိနေပြီး ဘယ်တော့မှ မရွေ့လျားခဲ့သလိုမျိုး ဒါပေမဲ့ အထင်မှတ်မထားဆုံး အချိန်မှာပဲ ဓားက ထော်ပါးဟူ ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့တယ်...

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင်...

လေထဲတွင် ချွင် ဟူသော အသံတစ်ခု မြည်ဟည်းသွားပြီး ထော်ပါးဟူ ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဓားဖြင့် ထိုးလိုက်သောအခါ မီးပွားများ လွင့်စင်သွားသော်လည်း သူ့ထံတွင် မည်သည့်ဒဏ်ရာမျှ မကျန်ရစ်ခဲ့ချေ။

ယွီရှစ်ကျူး မှာ အနည်းငယ် မှင်သက်သွားပြီး သူ၏ မျက်မှောင်များ ကြုတ်သွားခဲ့၏။

"ယွီရှစ်ကျူး... ဒီနှစ်ယောက်က ဓားတွေ လှံတွေကို ခံနိုင်ရည် ရှိတယ်... သူတို့ကို ထိပ်တိုက် မရင်ဆိုင်နဲ့... သူတို့ရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို ရှာ..."

ထော်ပါးလုံ နှင့် တိုက်ပွဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေစဉ် ယွီချီဖုန်း က ဟစ်အော်လိုက်သည်။

"ဝုန်း..."

ထော်ပါးဟူ ၏ ဟိန်းဟောက်သံက အဝါရောင် သဲလုံးကြီး တစ်ခုကို တုန်လှုပ်သွားစေပြီး အသံလှိုင်းများ လိမ့်ဆင်းလာကာ ပတ်ဝန်းကျင် လေထုကို တဝီဝီ မြည်သွားစေခဲ့၏။ သူသည် အနက်ရောင် လေပြင်းများ ရစ်ပတ်နေသော သံတုတ် နှစ်ချောင်းကို ရိုက်ချလိုက်ရာ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ညှိုးနွမ်းနေသော သစ်ပင်များပင် တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။

ယွီရှစ်ကျူး လှုပ်ရှားလိုက်၏။ သူသည် အမြဲတမ်း အရင် လှုပ်ရှားသူ ဖြစ်ပေသည်။

သံတုတ်များက သူ၏ အဝတ်အစား အနားသတ်များနှင့် သုံးလက်မခန့်သာ ကွာဝေးတော့ချိန်တွင် သူသည် လေကို ပွတ်တိုက်ကာ အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ လျှောတိုက် ထွက်သွားပြီ ဖြစ်၏။ ကျယ်လောင်သော "ဝုန်း" ဟူသော အသံနှင့်အတူ မြေကြီးမှာ အလေးချိန်ကို မခံနိုင်သည့်အလား ချက်ချင်း အက်ကွဲသွားပြီး အက်ကွဲကြောင်းများ ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ အပြင်ဘက်သို့ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့သည်။ အသေးစား မြေငလျင် တစ်ခု လှုပ်သွားသည့်အလား မြေကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့၏။

လွင့်စင်သွားသော အပျက်အစီးများ မြေပြင်ပေါ်သို့ မကျဆင်းမီမှာပင် ယွီရှစ်ကျူး၏ဓားက ထော်ပါးဟူကို ဆယ့်သုံးကြိမ်မြောက် ထိုးနှက်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံး၌ ဓားသည် ထော်ပါးဟူ ၏ လည်ချောင်းတွင် စိုက်ဝင်သွားခဲ့၏။

"ချွင်..."

ဓားထိပ်ဖျားက သူ၏ လည်ချောင်းကို ဖိကပ်လိုက်ရာ မီးပွားများ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။ ထော်ပါးဟူ ၏ အရေပြားမှာ ကြေးဝါရောင် အလင်းဖြင့် တောက်ပနေ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေပြီး ရူးသွပ်မှုများနှင့် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူက သံဓားကို သူ၏ လည်ချောင်းနှင့် ဖိထားပြီး သူ၏ ခြေလှမ်းများ မယိမ်းယိုင်ဘဲ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်ကာ ဓားသွားကို သူ့အပေါ် ပွတ်တိုက်နေခဲ့သည်။ သံဓားမှာ အသက်ရှူမှားလောက်အောင် လခြမ်းပုံစံ ကွေးသွားခဲ့၏။

ယွီရှစ်ကျူး ၏ သံဓားမှာ အလေးချိန်ကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ၎င်း၏ ဓားသွားမှာ အမြင့်ဆုံး အတိုင်းအတာသို့ ရောက်သည်အထိ အဆက်မပြတ် ကွေးသွားကာ "ဂျွတ်" ဟူသော အသံနှင့်အတူ နှစ်ပိုင်း ကျိုးသွားခဲ့ပေသည်။

ဓားကျိုးသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ယွီရှစ်ကျူး ၏ဖိနပ်မှာ ပြိုင်ဘက်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ကန်ထားပြီ ဖြစ်၏။ ထော်ပါးဟူ သည် ခြေနှစ်လှမ်းခန့် နောက်ဆုတ်သွားပြီး ယွီရှစ်ကျူး မှာ သုံးလေးလှမ်းခန့် နောက်သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ချိန်တွင် သူက ကျိုးနေသော ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တံခါးခြောက်ချပ် ထောက်လှမ်းရေးမှူးများသည် သူတို့၏ သံကြိုးများကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ချွင်ချွင် မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ချန်ရှိုယွမ် ၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျုံ့သွား၏။ သူသည် သူ၏ ဓားရိုးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ကူမော့က သူ၏ လက်ကို အနည်းငယ် မြှောက်ကာ ချန်ရှိုယွမ် ကို ခဏရပ်ရန် အချက်ပြလိုက်ပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်

"ချူတုန်း... ဓားကို သွားစမ်းကြည့်လိုက်..."

"ကောင်းပြီ အစ်ကို..."

စမ်းသပ်ချင်နေပြီဖြစ်သော ကူချူတုန်းမှာ ကူမော့၏ ခွင့်ပြုချက်ကို ရရှိသောကြောင့် အလွန် ဝမ်းသာသွားခဲ့၏။ သူမသည် စာအုပ်သေတ္တာထဲရှိ ဓားသေတ္တာကို ချက်ချင်း ဖွင့်လိုက်ပြီး ကောချန်မိစ္ဆာဓား ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူမသည် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားသော အပြာရောင် ကြိုးကြာငှက် တစ်ကောင်ကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှပေ၏။ မိစ္ဆာဓားမှာ အနက်ရောင် သွေးနီရောင် ပုံစံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ဓားသွား တုန်ယင်သွားသောအခါ သုံးပေခန့်ရှည်သော မီးတောက်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ ပြင်းထန်သော မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းနေခဲ့သည်။ ပြင်းထန်သော မီးတောက်များက ကူချူတုန်းကို သွေးနီရောင် အလင်းဖြင့် လွှမ်းခြုံထားခဲ့၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မိစ္ဆာဓားမှ ကြည်လင်ပြီး ပဲ့တင်ထပ်နေသော ဟစ်အော်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာကာ နောက်ဆုံးတော့ တိုက်ပွဲဝင်ရမယ့် အချိန်ကို ရောက်လာတဲ့ ဝါရင့် စစ်သူကြီး တစ်ယောက်လို ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်နေသည့်အလားပင်။

ထော်ပါးဟူ သည် ယွီရှစ်ကျူး ကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်တော့မည့် အချိန်တွင် ရုတ်တရက် လောင်ကျွမ်းနေသော ထူးဆန်းသည့် ဓားတစ်လက်ဖြင့် တိုက်ခိုက်လာသော နုနယ်သည့် ကောင်မလေး တစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ သူသည် အံ့သြသွားပြီး ဒေါသထွက်သွားကာ ဟစ်အော်လိုက်သည်

"ငါ့လမ်းကနေ ဖယ်စမ်း... ကလေးမ..."

သူ၏ အသံမှာ ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ မြည်ဟည်းနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင် လေထုကို တဝီဝီ မြည်သွားစေခဲ့သည်။

ဒေါသထွက်နေသော သူသည် သူ၏ တုတ်တိုကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လေချွန်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကူချူတုန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့၏။ ဤတုတ်မှာ ပေါင်တစ်ရာကျော် အလေးချိန်ရှိပြီး သာမန်လူ တစ်ယောက်ဆိုလျှင် ခံနိုင်ရည်ရှိဖို့ မဆိုထားနှင့် ၎င်း၏ ရိုက်ခတ်မှု အင်အားကြောင့်ပင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားနိုင်ပေသည်။

ကူချူတုန်းသည် မရှောင်တိမ်းဘဲ သူမ၏ ကောချန်မိစ္ဆာဓား ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သွေးနီရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက လေထဲတွင် လျှပ်တစ်ပြက် တောက်ပသွားခဲ့၏။ ပဲ့တင်ထပ်နေသော ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ နားကွဲမတတ် ချွင် ဟူသော အသံကြီးက လူတိုင်း၏ နားများကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။ အေးစက်သော သံတုတ်မှာ ယခုအခါ နှစ်ပိုင်း ကျိုးသွားပြီဖြစ်ပြီး ပြတ်တောက်သွားသော နေရာမှာ ချောမွေ့သပ်ရပ်ကာ ကောင်းမွန်သော သံမဏိဓား တစ်လက်ဖြင့် ပုံဖော်ထားသည့်အလားပင်။

ထော်ပါးဟူ ၏ မျက်လုံးများ မယုံနိုင်စွာ ပြူးကျယ်သွားခဲ့၏။

သို့သော်လည်း ကူချူတုန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ အနားမပေးဘဲ သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်ကာ ပြင်းထန်သော မီးတောက်များဖြင့် လွှမ်းခြုံထားပြီး ညကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားသော ဥက္ကာပျံတစ်စင်းကဲ့သို့ သူ့အပေါ်သို့ ထိုးဆင်းလာခဲ့သည်။ ထော်ပါးဟူ သည် စဉ်းစားရန် အချိန်မရှိတော့ဘဲ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်ရန် ကျန်ရှိနေသော သံတုတ်ကို အလျင်စလို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

သို့သော် မီးလောင်နေသော ဓားမှာ နေကို ထိုးဖောက်သွားသော သက်တံတစ်ခုကဲ့သို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သံတုတ်သည် မိစ္ဆာဓားကို ထိလိုက်သည်နှင့် ပါးလွှာသော စက္ကူတစ်ရွက်ကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ခုတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရပေ၏။

ထို့ပြင် ဓားမှာ အတော်အတန် အင်အား ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ထော်ပါးဟူ ၏ ရင်ဘတ်ကို ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်သည်။ သတ္တုချင်း ရိုက်ခတ်သံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထော်ပါးဟူ ၏ ရင်ဘတ်ရှိ အဝတ်အစားများ စုတ်ပြဲသွားကာ နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး အသားများ ဟဟောင်းနေခဲ့၏။

ထူးဆန်းသည်မှာ ဒဏ်ရာမှ သွေးတစ်စက်မျှပင် မထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ အသားများမှာ အနက်ရောင် ရေခဲအရောင် ဖြစ်နေပြီး အေးစက်သော ရောင်ဝါတစ်ခု ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သည်။

ထော်ပါးဟူ သည် ရူးသွပ်သွားသည့်အလား ကောင်းကင်ကို မော့ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်သီးများက လေချွန်သံနှင့်အတူ ကူချူတုန်းဆီသို့ ထုချလာခဲ့၏。

ကူချူတုန်းသည် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ကောချန်မိစ္ဆာဓား က အလျားလိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

မိစ္ဆာဓား၏ ထက်မြက်မှုကို မြင်တွေ့ထားပြီးဖြစ်သဖြင့် ထော်ပါးဟူ သည် ထိပ်တိုက် မရင်ဆိုင်ရဲချေ။ အလျင်စလိုဖြင့် သူသည် သူ၏ လက်သီးကို လက်ဝါးအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ကောချန်မိစ္ဆာဓား ကို ညှပ်ရန် လက်နှစ်ဖက်ကို အလျင်အမြန် ပိတ်လိုက်၏။

ကူချူတုန်းက အားကုန်ဆွဲလိုက်သော်လည်း ကျောက်တိုင်ကြီး တစ်ခုကို လှုပ်ယမ်းရန် ကြိုးစားနေသော ပုစဉ်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် လက်မဝက်ခန့်ပင် မလှုပ်ရှားခဲ့ချေ。

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ထော်ပါးဟူ ၏ နှုတ်ခမ်းများက ကြမ်းကြုတ်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် တွန့်ကွေးသွားခဲ့၏။ ကူချူတုန်း၏ စွမ်းအားများ ကုန်ဆုံးနေပြီး စွမ်းအင်သစ် မရှိသေးသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သူက သူမကို ရုတ်တရက် ကန်ချလိုက်သည်။

ဤအရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် ကူချူတုန်း၏ နုနယ်သော လက်များပေါ်တွင် သွေးနီရောင် အတွင်းအား လိုင်းများ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သွက်လက်သော မြွေနီများကဲ့သို့ သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် လိမ်ကောက် ကခုန်နေကြ၏။ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ကောချန်မိစ္ဆာဓား သည် မရေမတွက်နိုင်သော ဓားငယ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျိုင်းကောင်များကဲ့သို့ အုပ်စုဖွဲ့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

"ဝုန်း..."

ထော်ပါးဟူ က ဒေါသတကြီး ဟစ်အော်လိုက်၏။ သူ၏ လက်များမှာ ဓားအလင်းရောင်ကြောင့် ချက်ချင်းပင် အပေါက်များ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း သူ၏ လက်ဖဝါး နှစ်ဖက်စလုံး ကြေမွသွားပြီး အရိုး အပိုင်းအစများ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားသော်လည်း သွေးတစ်စက်မျှ မထွက်လာခဲ့ချေ။ သို့သော် သူသည် နာကျင်မှုကို မခံစားရသည့်အလား လက်မရှိတော့သော လက်မောင်းများဖြင့် ကူချူတုန်းကို ဝှေ့ယမ်းတိုက်ခိုက်နေခဲ့၏။

ကူချူတုန်းက ဓားရိုးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကြေမွနေသော ဓားသွားများ နောက်သို့ ပျံသန်းလာပြီး ပြီးပြည့်စုံသော ဓားတစ်လက်အဖြစ် ချက်ချင်း ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းသွားကာ ခုတ်ချက် တစ်ချက်တည်းဖြင့် ထော်ပါးဟူ ၏ လက်မောင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကူချူတုန်းသည် လှည့်လိုက်ပြီး နောက်ပြန် အလျားလိုက် ခုတ်ချက်တစ်ခုကို ထုတ်သုံးလိုက်ရာ တိုက်ခတ်နေသော လေနှင့် လည်ပတ်နေသော နှင်းများကဲ့သို့ပင်။ သာမန်ဟု ထင်ရသော ဤခုတ်ချက်တွင် ရေအောက်စီးကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ လျှို့ဝှက်ပြီး ခန့်မှန်း၍မရသော အင်အားတစ်ခု ပါဝင်နေပေ၏။ ထော်ပါးဟူ မှာ အံ့သြသွားပြီး မသိစိတ်မှ ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သာမန်ဟု ထင်ရသော ဤတိုက်ခိုက်မှုတွင် ခန့်မှန်း၍မရသော လှည့်စားတတ်သည့် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤသည်မှာ ကူမော့ ပြုပြင်ထားသော ရွှမ်ရွှီးဓားသိုင်း ၏ နောက်ဆုံး တိုက်ကွက် ဖြစ်သည့်

"ပုံရိပ်ယောင်လိုလို... အစစ်လိုလို..."

ဖြစ်ပေသည်။

ကူမော့၏ ကျွမ်းကျင်စွာ ပြုပြင်ထားသော ဤတိုက်ကွက်တွင် သူ၏ ထူးခြားသော သိုင်းပညာ နားလည်မှုများ ပါဝင်ပြီး ၎င်း၏ ထောင့်မှာ ယုံကြည်ရခက်လောက်အောင် လှည့်စားတတ်ပေ၏။ ညကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားသော ဥက္ကာပျံတစ်စင်းကဲ့သို့ အလင်းရောင် တစ်ချက် တောက်ပသွားပြီး သူ မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် ထော်ပါးဟူ ၏ ရင်ဘတ်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်ပေသည်။

"တရှဲရှဲ" မြည်သံနှင့်အတူ ထော်ပါးဟူ ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ရှည်လျားသော အက်ကွဲကြောင်းကြီး တစ်ခု ပေါ်လာပြီး အသားများ စုတ်ပြဲကာ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားခဲ့၏။

သို့သော်လည်း အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သောအခါ ကူချူတုန်းမှာ ထိတ်လန့်တကြား အသက်ရှူမှားသွားခဲ့သည်။

ထော်ပါးဟူ ၏ ရင်ခေါင်းမှာ လုံးဝ အမည်းရောင် ဖြစ်နေပြီး သူ၏ ကလီစာများမှ အေးစက်သော ရောင်ဝါတစ်ခု ထုတ်လွှတ်နေသော်လည်း သွေးတစ်စက်မျှပင် မတွေ့ရချေ။

ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားသော ထော်ပါးဟူ သည် ညည်းတွားလိုက်ပြီး ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားကာ မြေနံရံတစ်ခုကို ပြင်းထန်စွာ ဝင်ဆောင့်သွားခဲ့၏။ နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ နံရံမှာ အလေးချိန်ကြောင့် ပြိုကျသွားပြီး ဖုန်တလုံးလုံး ထသွားစေခဲ့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ဓားမကြီးဂိုဏ်း မှ အဖွဲ့ဝင်များနှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေသော ထော်ပါးလုံ သည် သူ၏ ညီလေး အန္တရာယ်ကြုံနေရသည်ကို မျက်လုံးထောင့်မှ မြင်လိုက်ရ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများ ဒေါသကြောင့် ပြူးကျယ်သွားပြီး နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီး ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

"ကျားလေး..."

ထော်ပါးလုံ က သူ၏ စွမ်းအားများကို ထုတ်သုံးလိုက်ရာ သူ၏ လက်ဝါးများက ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ရိုက်ချလာပြီး သူ့ကို ဝိုင်းရံထားသော ဓားမကြီးဂိုဏ်း မှ တပည့် အတော်များများကို လွင့်စင်သွားစေခဲ့၏။ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း သိပ်မရှိတော့ဘဲ မနည်း တောင့်ခံထားရသော ဓားမကြီးဂိုဏ်း မှ အဖွဲ့ဝင်များမှာ ဤရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ချက်ချင်းပင် ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားကြသည်။

ဓားမကြီးဂိုဏ်း မှ အဖွဲ့ဝင်များ၏ ရှုပ်ထွေးမှုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ထော်ပါးလုံ သည် အိတ်ကပ်ထဲမှ မီးခိုးဗုံး အချို့ကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်၏။

ချက်ချင်းပင် မီးခိုးထူထူများ အူထွက်လာပြီး ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပြန့်နှံ့သွားကာ တိုက်ပွဲမြေပြင် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။ လူတိုင်း၏ အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးသွားပြီး မျက်လုံးများ ကွယ်သွားကာ ကိုယ့်လူကိုယ် မှားယွင်းစွာ ထိခိုက်မိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အားလုံးက သူတို့ လုပ်နေသည်များကို ရပ်တန့်လိုက်ကြ၏။

ထော်ပါးလုံ က သူ၏ ရွေ့လျားမှု နည်းလမ်းကို အသုံးပြုရန် အခွင့်အရေး ယူလိုက်ပြီး မီးခိုးများကြားတွင် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရွေ့လျားကာ ထော်ပါးဟူ ၏ ဘေးသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားပြီး သူ့ကို ကျောပေါ်တင်ကာ ရွာအပြင်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထော်ပါးလုံ သည် ရွာထဲမှ ထွက်ပြေးသွားပြီး ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။

ဝက်ဝံကြီး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ တောင့်တင်းခိုင်မာသော ဤလူကြီးတွင် ဤမျှ အံ့မခန်းဖွယ် ခြေလှမ်းသိုင်းပညာရပ် ရှိနေသည်ကို လူတိုင်း အံ့အားသင့်စွာ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ သွက်လက်ပြီး သူ၏ အမြန်နှုန်းမှာ အံ့မခန်း ဖြစ်ပေ၏။

"ဓားမကြီးဂိုဏ်း... တံခါးခြောက်ချပ်... မင်းတို့ စောင့်နေ..."

"ငါတို့ ပြန်လာတဲ့အခါ..."

"မင်းတို့ အားလုံး သေရမယ်..."

ထော်ပါးလုံ သည် ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းတွင် ရပ်ကာ နောက်လှည့်၍ ဒေါသတကြီး စူးစိုက်ကြည့်ရင်း အဆိပ်ပြင်းသော ဟိန်းဟောက်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် သူ၏ ခြေထောက်များကို ဆောင့်ကန်လိုက်ပြီး ထော်ပါးဟူ ကို သယ်ဆောင်ကာ ချောက်ကမ်းပါးပေါ်မှ ခုန်ချရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။ သူတို့က သူ့ကို တားဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ထော်ပါးလုံ ချောက်ကမ်းပါးပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။ သူနှင့် ထော်ပါးဟူ ၏ ပုံရိပ်များမှာ မျက်မြင်မရသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားခံရသည့်အလား လေထဲတွင် အေးခဲသွားခဲ့သည်။

လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး ကူမော့က ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရွာအပြင်ဘက်ကို ရောက်နေမှန်း မသိအောင် ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူသည် နောက်ကျောတွင် လက်ပိုက်ကာ ရပ်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ လမ်းလျှောက်နေသည့်အလား တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။ သူက လက်တစ်ဖက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြန်ဆွဲယူလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် နဂါးတစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံက ကောင်းကင်ယံတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့၏。

ထော်ပါးလုံ နှင့် ထော်ပါးဟူ တို့မှာ အထိန်းအကွပ်မရှိ နောက်ပြန် လွင့်စင်သွားကြပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားကာ ဖုန်တလုံးလုံး ထသွားစေခဲ့သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ..."

ထော်ပါးလုံ က ထိတ်လန့်တကြား မေးလိုက်ရာ သူ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေခဲ့၏。

သို့သော်လည်း ကူမော့က သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားပြီး စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ထော်ပါးဟူ ၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ထော်ပါးဟူ ၏ ရင်ဘတ်မှာ ပွင့်ဟနေပြီး ကလီစာများ နေရာရွေ့နေသော်လည်း သူ အသက်ရှင်နေဆဲ ဖြစ်ပေ၏။ ကူမော့က ထော်ပါးဟူ ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက် တင်လိုက်ရာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူ့ကိုယ်သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်

"သူ အသက်ရှင်နေသေးတယ်... သွေးလည်း မရှိဘူး... နေပါဦး... ရှိတာပဲ..."

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် ထော်ပါးလုံ သည် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှု စတင်လိုက်၏။

သူ၏ တုတ်ခိုင်သော လက်မောင်းများက ကြီးမားလှသော အင်အားဖြင့် ဝှေ့ယမ်းလာပြီး ဟင်းချက်အိုးများလောက် ကြီးမားသော သူ၏ လက်သီးများက လေချွန်သံကို သယ်ဆောင်ကာ မိုးကြိုးပစ်သည့် အင်အားဖြင့် ကူမော့ဆီသို့ ထုချလာခဲ့သည်။ သူ၏ လက်သီး အမြန်နှုန်းမှာ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်ပြီး အင်အားမှာ ထိုက်တောင်ကြီးကဲ့သို့ လေးလံလှပေ၏။ လေထုမှာ ဤအင်အားကြောင့် ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရသည့်အလား ထက်မြက်သော လေချွန်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများမှာ လည်ချောင်းဝသို့ ရောက်လာကြပြီး ကူမော့အတွက် ကြက်သီးမွေးညင်း ထသွားခဲ့ကြပေ၏။

ကူမော့မှာ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အလျင်မလိုဘဲ သူ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အားကောင်းသော အတွင်းအားများ သူ၏ လက်ဖဝါးတွင် စုစည်းလာခဲ့၏။ နားကွဲမတတ် နဂါးဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ အသက်ဝင်နေသော နဂါးပုံစံ စွမ်းအင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး စူးရှတောက်ပသော အလင်းရောင်များ ထုတ်လွှတ်ကာ တားဆီး၍မရသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထော်ပါးလုံ ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ထော်ပါးလုံ ၏ ခေါင်းနှင့် ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားခဲ့ပေသည်။

"ဝုန်း..."

နားကွဲမတတ် ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ ထော်ပါးလုံ ၏ ခေါင်းမှာ ဖရဲသီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသွားပြီး အသားနှင့် အရိုး အပိုင်းအစများ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားခဲ့၏။

သူ၏ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ထောက်မမှု ကင်းမဲ့သွားပြီး ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ပြုတ်ကျသွားကာ ဖုန်တလုံးလုံး ထသွားစေပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။

"အစ်ကိုကြီး... မင်းကို သေတဲ့အထိ တိုက်မယ်..."

ထော်ပါးဟူ သည် သူ၏ အစ်ကိုကြီး ကြေကွဲဖွယ် သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ လွှမ်းမိုးသွားပြီး နှလုံးကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီး ထုတ်လွှတ်လိုက်ပေ၏။

ဤဟိန်းဟောက်သံတွင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုများနှင့် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေပြီး ဒဏ်ရာရနေသော သားရဲတစ်ကောင်၏ အသံကဲ့သို့ပင်။

သူသည် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရထားသော်လည်း မနည်း ရုန်းကန်ထလာခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ သာမန် မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်လောက်အောင် အလျင်အမြန် ညှိုးနွမ်းသွားပြီး သူ၏ အရေပြားမှာ တဖြည်းဖြည်း ကြေးဝါရောင် ပြောင်းသွားကာ မာကျောပြီး အေးစက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ပါးစပ်ထောင့်များမှ ရှည်လျားသော အစွယ်နှစ်ချောင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး နေရောင်အောက်တွင် အေးစက်စွာ တောက်ပနေကာ သူ့ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ယုတ်မာသော ရောင်ဝါတစ်ခု ပေးစွမ်းနေခဲ့၏။

သူသည် ရူးသွပ်နေပုံရပြီး ခြေလေးဖက်ထောက်ကာ သွားများပေါ်ပြီး လက်သည်းများ ထုတ်ကာ ကူမော့ဆီသို့ ခုန်အုပ်လာပြီး သူ့ကို အရှင်လတ်လတ် ဝါးမျိုချင်နေသည့်အလားပင်။

"ဖုတ်ကောင်လား..."

ကူမော့၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် တင်းမာသွားပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယ အနည်းငယ် ရှိနေခဲ့၏။ သူသည် နဂါးနိုင်လက်ဝါးဆယ့်ရှစ်ကွက် ၏ အစပျိုးဟန်ပန်ကို ယူလိုက်ရာ သူ၏ အတွင်းအားများက ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဆူပွက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး အားကောင်းသော လက်ဝါးရိုက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သည့် "တောရိုင်းထဲမှာ တိုက်ခိုက်နေတဲ့ နဂါး" ကို ထုတ်သုံးလိုက်၏။ ဤလက်ဝါးရိုက်ချက်တွင် အကန့်အသတ်မရှိ အင်အားများ ပါဝင်နေပြီး လေထုကိုယ်တိုင်က ခမ်းနားထည်ဝါသော ရောင်ဝါတစ်ခုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့်အလားပင်။

"ဝုန်း..."

နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးက ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာသည့်အလား မြေကြီးကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့၏။ ဤ မယုံနိုင်လောက်အောင် အားကောင်းလှသော လက်ဝါးရိုက်ချက်သည် ထော်ပါးဟူ ၏ ခေါင်းကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားခဲ့သည်။ ထော်ပါးဟူ မှာ ကာကွယ်ရန် အချိန်မရလိုက်ဘဲ သူ၏ ခေါင်းမှာ ချက်ချင်းပင် အပိုင်းပိုင်းကွဲသွားပြီး ခြေလက်များနှင့် အသားများ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားခဲ့၏။ သူ၏ ပုံပျက်နေသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားပြီး ဖုန်တလုံးလုံး ထသွားစေခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

ကူမော့၏ စိတ်ထဲတွင် စနစ်၏ အသိပေးချက် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

[ကြယ်သုံးပွင့် အလိုရှိ ရာဇဝတ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်း (၂/၂)]

[ကြယ်သုံးပွင့် ဆုကြေးကို ရရှိပါသည်—အမြင့်ဆုံးအဆင့် ပျက်သုဉ်းခြင်း ကြက်ခြေခတ် ဓားမော့သိုင်း]

[အခုပဲ ရယူမလား]

...

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကြီးမားလှသော သတင်းအချက်အလက် ဒီရေလှိုင်းကြီးတစ်ခုက ကူမော့၏ စိတ်ထဲသို့ လှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။ သူသည် တောက်ပနေသော ဓားများနှင့် အရိပ်များရှိသည့် ကမ္ဘာတစ်ခုထဲတွင် ရောက်နေသည့်အလား ခံစားလိုက်ရပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ထူးကဲသည့် ဓားသိုင်းများက သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် တောက်ပသွားခဲ့သည်။ တိုက်ကွက်တစ်ခုစီတိုင်း၊ ဟန်ပန်တစ်ခုစီတိုင်းတွင် ထူးခြားသော ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် အင်အားများ ပါဝင်နေပြီး ယှဉ်ပြိုင်၍မရနိုင်သော သိမ်မွေ့သည့် နက်နဲမှုများကို ဖုံးကွယ်ထားပေသည်။

လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်းမှာပင်...

ပျက်သုဉ်းခြင်း ကြက်ခြေခတ် ဓားမော့သိုင်း ကို ပြီးပြည့်စုံစွာ တတ်မြောက်သွားခဲ့၏။

...

ကူမော့သည် ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ထော်ပါးဟူ ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် လက်တင်ကာ သူ့ကို စစ်ဆေးရန် အတွင်းအား တစ်ချောင်း ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

ဤနှစ်ဦးမှာ သူ့အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှု မရှိသော်လည်း ဓားများနှင့် လှံများကို ခံနိုင်ရည်ရှိခြင်းမှာ ပုံမှန် ပြင်ပ သိုင်းပညာများနှင့် ရှင်းလင်းစွာ ကွာခြားနေပြီး အထူးသဖြင့် နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ထော်ပါးဟူ ထုတ်သုံးလိုက်သော အသွင်ပြောင်းမှုက ကူမော့အား ဒဏ္ဍာရီလာ ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ယင် စွမ်းအင်နှင့် မကျေနပ်မှုများကို ခံစားရစေခဲ့၏။

ထော်ပါးဟူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ အတွင်းအားများ လည်ပတ်သွားပြီးနောက် ကူမော့ အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ အလွန်တရာ အေးစက်ပြီး ယုတ်မာသော သိုင်းပညာရပ် တစ်ခုဖြစ်ပြီး သမားရိုးကျ ထူးခြားသော သွေးကြောရှစ်ခု ကို ရှောင်ကွင်းကာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုတည်းကိုသာ အသုံးပြု၍ ကျင့်ကြံခြင်း ဖြစ်ပေ၏။ ထော်ပါးဟူရော ထော်ပါးလုံပါ မည်သည့် ထူးခြားသော သွေးကြောမျှ မပိုင်ဆိုင်ကြချေ။ သူတို့၏ ကလီစာများ အပါအဝင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးမှာ ရေခဲတုံးများကဲ့သို့ အေးခဲနေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ဓားများနှင့် လှံများကို ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး နာကျင်မှုကို မခံစားရခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က ရေခဲပန်းပုတွေလို ဖြစ်နေတော့ ဘာခံစားချက်မှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူးလေ...

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

ကူချူတုန်း၊ ယွီရှစ်ကျူး နှင့် အခြားသူများ အလျင်အမြန် ပြေးလာကြ၏။

"အစ်ကို..."

ကူချူတုန်းက အလျင်စလို မေးလိုက်သည်

"ဒီနှစ်ယောက်က ဘာဖြစ်တာလဲ..."

ကူချူတုန်းသည် ဤသူရဲကောင်း နှစ်ဦးနှင့် အရင်က တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသဖြင့် သူတို့၏ ပုံမှန်မဟုတ်မှုများကို သဘာဝကျကျ သတိထားမိခဲ့ပေသည်။

"ဒါက အရမ်းအေးစက်ပြီး ယုတ်မာတဲ့ သိုင်းပညာရပ် တစ်ခုပဲ..."

ကူမော့သည် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ လေ့လာတွေ့ရှိခဲ့သည်များကို ပြောပြလိုက်၏။

နားထောင်ပြီးနောက် ကူချူတုန်းမှာ အံ့သြမှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး ပြောသည်

"ဒါ ဘယ်လို ကျင့်စဉ်မျိုးလဲ... အရမ်း ထူးဆန်းတာပဲ... ထူးခြားတဲ့ သွေးကြောရှစ်ခု ကို အသုံးမပြုတဲ့ ကျင့်စဉ်တွေက အတွေ့ရနည်းပေမဲ့ မရှိတာတော့ မဟုတ်ဘူးလေ... ဒါပေမဲ့ ထူးခြားတဲ့ သွေးကြောရှစ်ခု ကို ပျောက်ကွယ်သွားစေနိုင်တဲ့ ကျင့်စဉ်တစ်ခုက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှိနေနိုင်မှာလဲ..."

သူမဘေးတွင် ရပ်နေသော ချန်ရှိုယွမ် က ခေါင်းအနည်းငယ် ခါလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ကျွန်တော်လည်း တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး..."

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင်...

ဓားမကြီးဂိုဏ်းချုပ် ယွီချီဖုန်း ကို တွဲခေါ်လာကြပြီး သူက အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်သည်

"ထူးခြားတဲ့ သွေးကြောရှစ်ခု ကို ပျောက်ကွယ်သွားစေနိုင်တဲ့ ကျင့်စဉ်တစ်ခု ရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်... ဒါပေမဲ့ သီအိုရီအရဆိုရင် ဒီကျင့်စဉ်က လောကမှာ ဆက်ရှိမနေသင့်တော့ဘူး..."

လူတိုင်းက ယွီချီဖုန်း ကို ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ယွီချီဖုန်း က လျှောက်လာပြီး ကူမော့အား လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်ကာ ပြောသည်။

"မေးပါရစေ... ဒါ ယွင်ပြည်နယ်ရဲ့ သူရဲကောင်းကြီး ကူမော့ လား..."

ကူမော့က ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ပြောသည်

"ကျွန်တော် ကူမော့ အစစ်ပါပဲ..."

ယွီချီဖုန်း က အလျင်အမြန် ပြောသည်

"တကယ်ပဲ သူရဲကောင်း ကူ ပါလား... ဆရာကြီးရဲ့ နာမည်ကို အားကျနေတာ ကြာပါပြီ... ဒီနေ့ တွေ့ရတာ ဂုဏ်ယူပါတယ်..." ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယွီချီဖုန်း က ထော်ပါးလုံ နှင့် ထော်ပါးဟူ တို့၏ အလောင်းများကို လက်ညိုးထိုးပြကာ ပြောသည် "ဒီနှစ်ယောက် ပြသသွားတဲ့ အခြေအနေတွေရယ်... သူတို့ရဲ့ သိုင်းပညာတွေ တိုးတက်လာတဲ့ အမြန်နှုန်းရယ်ကို ကြည့်ရရင် သူတို့က ကျွန်တော်သိတဲ့ သိုင်းပညာရပ်ကို ကျင့်ကြံနေတာ ဖြစ်လောက်တယ်..."

"ဘာ သိုင်းပညာရပ်လဲ..."

ချန်ရှိုယွမ် က မေးလိုက်၏။

"ရေခဲဝိညာဉ် ရွှေခန္ဓာကိုယ်..."

ယွီချီဖုန်း က ပြောသည်

"သာမန်လူတွေ နားလည်အောင် ပြောရရင် အဲဒါကို ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် လို့လည်း ခေါ်တယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်သုံးဆယ်က မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ မှာ အကြီးဆုံး ဂိုဏ်းဖြစ်ခဲ့တဲ့ ဟွာကျန်းဂိုဏ်း ကနေ ဆင်းသက်လာတာပါ... မူလက ဟွာကျန်းဂိုဏ်း ရဲ့ အမွေဆက်ခံတဲ့ သိုင်းပညာရပ်ကို ရေခဲဝိညာဉ် ကျင့်စဉ် လို့ ခေါ်ပြီး ဖြောင့်မတ်တဲ့ တာအို ရေခဲအခြေခံ နည်းပညာတစ်ခုပါ... အဲဒါက ဟွာကျန်းဂိုဏ်း မှာ အနှစ်တစ်ရာကျော် လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့တာ...

လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်ငါးဆယ်က ဟွာကျန်းဂိုဏ်း မှာ ဟယ်ချန်ချင်း လို့ခေါ်တဲ့ ပါရမီရှင် ဂိုဏ်းချုပ် တစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး ဟွာကျန်းဂိုဏ်း ရဲ့ အနှစ်တစ်ရာ သမိုင်းမှာ ရေခဲဝိညာဉ် ကျင့်စဉ် ကို ကျွမ်းကျင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော လူ ဖြစ်လာခဲ့တယ်... သူက မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ မှာ အနှစ်တစ်ရာ နီးပါး အတွင်း ကောင်းကင်စာရင်း မှာ ပါဝင်ခဲ့ဖူးတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မဟာသိုင်းဆရာကြီး လည်း ဖြစ်ခဲ့တယ်...

အဲဒီနောက်မှာ သူက ရေခဲဝိညာဉ် ကျင့်စဉ် ကို ဘယ်လို တိုးတက်အောင် လုပ်ရမလဲ ဆိုတာကို ရှာဖွေဖို့ သူ့ကိုယ်သူ မြှုပ်နှံထားခဲ့တယ်... သူ့ရဲ့ စိတ်အားထက်သန်တဲ့ သုတေသနတွေကနေတစ်ဆင့် သူက အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို တကယ်ပဲ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တယ်... သူက ရေခဲဝိညာဉ် ကျင့်စဉ် ကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲခဲ့ပြီး ထူးခြားတဲ့ သွေးကြောရှစ်ခု ကို စွန့်လွှတ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အတွင်းအား ကျင့်ကြံဖို့ အိုးတစ်လုံးအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့တယ်... ဒါကြောင့်..." အဲဒါက သူ့ရဲ့ အရေပြား လက်မတိုင်းကို ပျံ့နှံ့သွားခဲ့တယ်... ဒီ စိတ်ကူးက အလွန်တရာ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်ပြီး ရဲတင်းလွန်းပေမဲ့ သူ တကယ်ပဲ အောင်မြင်ခဲ့ပြီး အဲဒီ သိုင်းပညာရပ်ကို "ရေခဲဝိညာဉ် ရွှေခန္ဓာကိုယ်" လို့ နာမည်ပေးခဲ့တယ်... အဲဒါကို ကျွမ်းကျင်သွားတဲ့အခါ သူက ဓားတွေ လှံတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိသွားပြီး နာကျင်မှုနဲ့ သေဆုံးခြင်းကိုပါ ခံနိုင်ရည်ရှိသွားတယ်...

ချန်ရှိုယွမ် က မေးလိုက်သည်

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဘာလို့ မကြားဖူးရတာလဲ... အဲဒါက အောင်မြင်ခဲ့တယ်ဆိုရင် ဘာလို့ ဟွာကျန်းဂိုဏ်း က ပျက်စီးသွားရတာလဲ..."

ယွီချီဖုန်း က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ရေခဲဝိညာဉ် ရွှေခန္ဓာကိုယ် က အရမ်း အစွမ်းထက်ပေမဲ့ သူ့မှာ အားနည်းချက် တစ်ခု ရှိတယ်... အဲဒါက အရမ်း အေးစက်ပြီး ယင် ဆန်လွန်းတယ်... စကားပုံမှာ ရှိသလိုပဲ... ယင် က မထုတ်လုပ်နိုင်ဘူး... ယန် က မကြီးထွားနိုင်ဘူး... ယင် က သူ့ရဲ့ အမြင့်ဆုံးကို ရောက်သွားတဲ့အခါ နောက်ဆုံးမှာ မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်လာပြီး ဟန်ချက်ညီဖို့ လိုအပ်လာတယ်... ပြီးတော့ ရေခဲဝိညာဉ် ရွှေခန္ဓာကိုယ် ကို ဟန်ချက်ညီစေနိုင်တာက သွေးပဲ... အဲဒါက အသက်ရှင်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ သွေး ဖြစ်ရမယ်...

အဲဒီတုန်းက ဟွာကျန်းဂိုဏ်းချုပ် ရဲ့ သွေးစုပ်တာကို ခံခဲ့ရတဲ့ လူတွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိခဲ့တယ်... ဒါကြောင့် ရေခဲဝိညာဉ် ရွှေခန္ဓာကိုယ် ကို ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် လို့လည်း ခေါ်ကြတာပေါ့..."