အခန်း (၁၁၁-၁၁၂)

စူပါ-ဖမ်း(SFS)

SFS 111

အခန်း ၁၁၁ ။ မဟာဗျူဟာမြောက် အရင်းအမြစ် မုန်လာဥနီ

ပိုက်ဆံနဲ့ ဖြေရှင်းလို့မရတဲ့ ပြဿနာဆိုတာ မရှိပါဘူး။ အကယ်၍ မရသေးဘူးဆိုရင်... ပိုက်ဆံ ထပ်တိုးလိုက်ရုံပါပဲ။ ဒါက လူအများစု လက်ခံထားတဲ့ စကားပါ။

ဒါပေမဲ့ ချင်းရှန်းရွာမှာတော့ ဒီစကားက အသုံးမဝင်ပါဘူး။ အခုချိန်ထိ ရွာသူရွာသားတွေဟာ ပိုက်ဆံဆိုတဲ့အပေါ်မှာ သိပ်ပြီး အယူအဆမရှိကြသေးသလို၊ လင်းယန်ကိုယ်တိုင်ကလည်း ပိုက်ဆံ လုံးဝ မပြတ်လပ်ပါဘူး။

မစ္စတာချုံကတော့ မူလက လင်းယန်ရဲ့အိမ်ကြီးကို ဝယ်ယူချင်ခဲ့တာပါ။ အဲ့ဒီလိုမှမဟုတ်ရင်တောင် အိမ်ထဲက ပစ္စည်းတချို့ကိုတော့ ဝယ်သွားချင်ခဲ့ပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ စန္ဒကူးနီလောကမှာ သူနဲ့ သူ့ဇနီးထက် ပိုချမ်းသာတဲ့သူ မရှိသလောက်မို့လို့ပဲ။ သူ့ဇနီးဟာ ပြည်တွင်း သူဌေးကြီးစာရင်းမှာ အမြဲတမ်း ထိပ်ဆုံးက ပါဝင်နေသူလေ။

ဒါပေမဲ့ ကင်းလှည့်နေတဲ့ စစ်သားတွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အခါမှာတော့ သူ အဲ့ဒီစိတ်ကူးကို လုံးဝ လက်လျှော့လိုက်ရပါတော့တယ်။

'ဒီနေရာကတော့... အကာအကွယ်ပေးခံထားရတဲ့ နေရာ ဖြစ်ရမယ်' ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

သူ့မှာ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ပဲ ရှိရှိ၊ တချို့အရာတွေကတော့ ပိုက်ဆံနဲ့ ဝယ်လို့မရဘူးဆိုတာ သူ ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ ဒီမြေပြင်ဟာ အရင်းရှင်လူ့အဖွဲ့အစည်း စစ်စစ် မဟုတ်တာကြောင့်လည်း ပါတာပေါ့။ ရွာထဲကို ခြေချလိုက်တဲ့ အချိန်ကစပြီး သူ့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဘုရားဖူးသွားသလိုမျိုး ခံစားချက်တွေ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။

"ဒီရွာလေးက... တကယ့်ကို မူလအတိုင်း ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ကျန်နေတာပဲ"

သူဟာ စန္ဒကူးနီ ပရိဘောဂတွေ အများကြီးကို စုဆောင်းဖူးသလို ကိုယ်တိုင်လည်း အများကြီး လုပ်ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သမိုင်းအငွေ့အသက်တွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ဒီအိမ်တွေနဲ့တော့ ဘယ်လိုမှ နှိုင်းယှဉ်လို့ မရဘူး။

"လင်းအိမ်တော်ကို မရောက်သေးခင် လမ်းမှာတွေ့ခဲ့တဲ့ အိမ်ဝင်းတွေမှာတင် ရှားပါးတဲ့ စန္ဒကူးနီ သစ်သားတွေ အများကြီး တွေ့ခဲ့ရတယ်။ ဒီရွာသားတွေကတော့ ဒီစန္ဒကူးနီတွေက ဘယ်လောက်တန်ဖိုးရှိလဲဆိုတာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဖြစ်သလိုပဲ သုံးနေကြတာပဲ။"

"ကြည့်ရတာ... စန္ဒကူးနီကို ချင်မင်းဆက်ခေတ်ရောက်မှ တန်ဖိုးထားလာကြတာ ဖြစ်မယ်" ဟု မစ္စတာချုံက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူရင်း တွေးလိုက်မိသည်။

သေချာတာပေါ့... နှစ်ပေါင်း ရှစ်ရာလောက်ကြာမှ အနှစ်ရတဲ့ စန္ဒကူးနီဟာ အလွန်ရှားပါးတဲ့ သစ်သားပါ။ ဒါပေမဲ့ မှတ်တမ်းတွေအရတော့ ဒီသစ်သားဟာ ချင်မင်းဆက် ခေတ်ရောက်မှ တကယ်ကို ရှားပါးသွားတာပါ။ အဓိကအကြောင်းရင်းကတော့ နိုင်ငံတံခါး ပိတ်လိုက်တာကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်။

မင်မင်းဆက်ခေတ်တုန်းကတော့ ကျန်းဟယ်ရဲ့ ပင်လယ်ခရီးစဉ်တွေကြောင့် ဒီသစ်သားတွေကို ဝယ်ယူရတာ ကုန်ကျစရိတ် သိပ်မရှိပါဘူး။ အဓိက ကုန်ကျစရိတ်က သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးစရိတ်ပဲ။ သာမန်ပြည်သူတွေတောင် သုံးစွဲနိုင်တဲ့ အဆင့်ပါ။

ချင်းရှန်းရွာရဲ့အခြေအနေကလည်း ဒါကို သက်သေပြနေပါတယ်။ ကွာခြားချက်ကတော့ ချင်းရှန်းရွာက သစ်သားတွေရဲ့ အရည်အသွေးဟာ ပိုပြီး ကောင်းမွန်နေတာပါပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အရည်အသွေး ညံ့တဲ့ သစ်သားတွေဆိုရင် အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ဆွေးမြည့်ကုန်မှာ ဖြစ်ပေမဲ့၊ ဒီမှာကတော့ ခိုင်ခိုင်မာမာ ကျန်နေတာကြောင့်ပါ။ ဒီရွာလေးဟာ စန္ဒကူးနီ ဝါသနာအိုး ဖြစ်တဲ့ သူ့အတွက်တော့ တကယ့်ကို မြင့်မြတ်တဲ့ နေရာကြီးပါပဲ။

"ဒီကို လာခွင့်ရတာ... ဒီဘဝမှာ နောင်တ မရှိတော့ပါဘူး" ဟု သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ လင်းယန်ရဲ့မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ရင်တော့ တော်တော်လေးကို တည်ငြိမ်နေပါတယ်။ ရတနာပုံပေါ်မှာ ထိုင်နေတယ်လို့တောင် ခံစားချက်မရှိဘူး။ အိမ်ထဲကို ရောက်လို့ အံ့မခန်း လက်ရာတွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အခါမှာတော့ မစ္စတာချုံက လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ချီးကျူးလိုက်ပြန်သည်။

"ကျွန်တော့်ဆီက စန္ဒကူးနီ ပြတိုက်က... ဒီနေရာကို မမှီပါဘူး။"

ချင်အဖေကတော့ သူ့ကို ချီးကျူးနေသလိုမျိုး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေလေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူ တစ်ခုကိုတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိပါတယ်။ အဲ့ဒီ စန္ဒကူးနီပြတိုက်ဟာ တကယ်တော့ ချင်မင်းဆက် နန်းတွင်းက ပစ္စည်းတွေဖြစ်လို့ 'မြင့်မြတ်တယ်' ဆိုတဲ့ အမည်ခံထားရတာ။ အဲ့ဒီ အမည်ခံကို ဖယ်လိုက်မယ်ဆိုရင်တော့၊ ချင်းရှန်းရွာလိုမျိုး ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့်နဲ့ သမိုင်းအထောက်အထား ခိုင်ခိုင်မာမာကျန်နေတဲ့နေရာကို ဘယ်လိုမှ မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။

ဒီလိုနေရာမျိုးကို လူသိရှင်ကြား ဖြစ်သွားတာဟာ ရှေးဟောင်း သုတေသန ပညာရပ်အရ တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုကြီး တစ်ခုပါပဲ။ ဒီအချိန်မှာ ချင်အဖေက သူ့မှာ သမီးကောင်း တစ်ယောက် ရှိတာကို ပိုပြီး ဝမ်းသာနေမိပါတယ်။ ချင်စုစုသာမရှိရင် သူ ဒီလို သမိုင်းတန်ဖိုးကြီးတဲ့နေရာကို ဘယ်လိုမှ ရောက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

လင်းယန်ကတော့ သူ့ဘာသာသူ အေးအေးဆေးဆေး အိမ်ထဲကို ဝင်သွားလေတယ်။ မစ္စတာချုံကိုတော့ ချင်အဖေကပဲ ဧည့်ခံနေလိုက်ရတယ်။ ပြီးတော့ ဟို ပါမောက္ခအိုကြီးတွေကလည်း အရမ်းကို တက်ကြွနေပြီး မစ္စတာချုံကို ဝိုင်းအုံနေကြတာကြောင့်၊ လူကြီးဗားရှင်း အသည်းစွဲ အားပေးတဲ့ fan meeting ပွဲကြီးတစ်ခုလို ဖြစ်နေပါတယ်။ သူတို့ ရှိနေတာကြောင့် လင်းယန်လည်း အေးအေးဆေးဆေး နေလို့ ရသွားတာပေါ့။ ဘာလို့လဲဆိုတော့... သူနဲ့ ဒီမစ္စတာချုံကြားမှာ ပြောစရာ စကား သိပ်မရှိတာကြောင့်လည်း ပါပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အဘိုးစူးရဲ့ အမူအရာကတော့ ထူးခြားနေတယ်။

"ဘယ်လိုလဲ အဘိုး... အသက်ကလည်း ဒီလောက်ကြီးနေပြီ၊ အဘိုးလည်း ဟိုဘက်မှာ သွားအားပေးမလို့လား?" ဟု လင်းယန်က မေးလိုက်သည်။

အဘိုးစူးက မျက်လုံးပြူးပြီး ပြန်ပြောလာသည်။

"ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲကွ! ငါက သူ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲဆိုတာ သိချင်လို့ စောင့်နေတာ။"

"ပြဿနာ ရှိလို့လား?"

"ပြဿနာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းကို ပြောစရာ ကိစ္စတစ်ခုတော့ ရှိတယ်။"

အဘိုးစူးက အဝေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာက လေးနက်သွားသည်။

"ဟို ကင်ဆာတိုက်ဖျက်ရေး မုန်လာဥနီကို သေချာထိန်းချုပ်ထားဖို့၊ နိုင်ငံခြားကို အလွယ်တကူ မရောက်သွားစေဖို့ ငါ့ကို အကြောင်းကြားခိုင်းလိုက်တဲ့သူ ရှိတယ်။"

လင်းယန် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ ကင်ဆာဆေးတွေဆိုတာ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ပျံ့နှံ့နေတာပဲ၊ ဒါက ကမ္ဘာကြီးကို အကျိုးပြုတဲ့ကိစ္စပဲ မဟုတ်ဘူးလား? အလွန်ဆုံးမှ နိုင်ငံခြားကို ရောင်းတဲ့အခါ ဈေးပိုတင်ရုံပေါ့။ ပြီးတော့... အဘိုးစူးက ဘာလို့ ဆေးပညာကိစ္စတွေကို စိတ်ဝင်စားနေရတာလဲ? တော်တော် ထူးဆန်းပါတယ်။

အဘိုးစူးက လင်းယန်ရဲ့ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေတဲ့ ပုံစံကို မြင်တော့ သူ့ကို ဘေးကိုဆွဲခေါ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောပြလာသည်။

"ဂျပန်က ဆရာဝန်တွေ နန်ရှန်းဆေးရုံမှာ မုန်လာဥနီကို သုတေသနလုပ်တဲ့အခါ၊ ပြဿနာသစ်တစ်ခုကို တွေ့သွားကြတယ်။ ဒီမုန်လာဥနီဟာ နျူကလီးယား ရေဒီယိုသတ္တိကြွမှုကို တားဆီးပေးရာမှာ အရမ်းအစွမ်းထက်တယ်တဲ့။ အဲ့ဒါကြောင့် သူတို့က အမြောက်အမြား ဝယ်ယူပြီး သူတို့နိုင်ငံမှာ စိုက်ပျိုးဖို့ ပြင်နေကြတယ်။ သူတို့နိုင်ငံက နျူကလီးယားအန္တရာယ်တွေကို ကာကွယ်ဖို့ပေါ့"

အဘိုးစူးရဲ့ မျက်နှာမှာ ဒေါသတွေကို မထိန်းနိုင်တော့ဘူး။

"သူတို့က လူသားတွေရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို ဖျက်ဆီးနေပြီးတော့၊ ကောင်းတဲ့ အရာကျတော့ သူတို့ပဲ အကုန်ယူချင်နေကြတာလား? အိပ်မက်မက်နေလိုက်!"

လင်းယန်က အဘိုးစူး ဒီလောက် ဒေါသထွက်နေတာကို မြင်တော့ ပိုပြီး နားမလည်ဖြစ်သွားသည်။

"ဘာကိစ္စများရှိလို့ အဘိုး ဒီလောက်အထိ ဒေါသထွက်နေရတာလဲ?"

"မင်း မသိဘူးလား?"

"ကျွန်တော် လှေကားထစ် လယ်ကွက်တွေ လုပ်နေတာနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတာ အဘိုး သိသားပဲ။"

အဘိုးစူးက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းပြလာသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်တုန်းက ဂျပန်မှာ ငလျင်ကြောင့် နျူကလီးယား ယိုစိမ့်မှု ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ အဲ့ဒီနားက တိရစ္ဆာန်တွေအများကြီး မျိုးဗီဇ ပြောင်းလဲကုန်ကြတယ်။ အခုတော့... သူတို့က အဲ့ဒီ နျူကလီးယား စွန့်ပစ်ရေတွေကို ပင်လယ်ထဲကို သွန်ချဖို့ ပြင်နေကြပြီ။ ဒါက တစ်ကမ္ဘာလုံးက သမုဒ္ဒရာပတ်ဝန်းကျင်ကို လုံးဝ ပျက်စီးစေလိမ့်မယ်။

ပင်လယ်ရေတွေက အငွေ့ပျံပြီး မိုးရွာတဲ့ အခါကျရင်၊ အဲ့ဒီ နျူကလီးယားပါတဲ့ မိုးရေတွေက ငါတို့နိုင်ငံရဲ့ ရေချိုအရင်းအမြစ်တွေကိုပါ ညစ်ညမ်းစေလိမ့်မယ်။"

လင်းယန်ရဲ့ အကြည့်တွေက လေးနက်သွားသည်။ နျူကလီးယား ညစ်ညမ်းမှုကြောင့် မျိုးဗီဇ ပြောင်းလဲတာတွေကို သူ သိပါတယ်။ ဒါက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အန္တရာယ် အရှိဆုံး ကိစ္စတွေထဲက တစ်ခုပါ။ နျူကလီးယား စွန့်ပစ်ရေတွေကို ပင်လယ်ထဲ သွန်ချတယ် ဆိုတာကတော့ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ဒုက္ခပေးတဲ့ ကိစ္စပါပဲ။

အဘိုးစူးက ပြောရင်း ပြောရင်းနဲ့ ပိုပြီး ဒေါသထွက်လာသည်။

"ဒါက စစ်ကြေညာတာနဲ့ အတူတူပဲ! နိုင်ငံလေးတစ်ခုက ဒီလောက်အထိ သတ္တိရှိပြီး ပင်လယ်ထဲ ရေသွန်ရဲပါ့မလား! ဒါက အမေရိကန်က နောက်ကနေ စစ်ပွဲအသစ် ဖန်တီးချင်နေတာပဲ!"

လင်းယန်ဟာ အဘိုးစူးနဲ့ စကားခဏခဏ ပြောဖူးတာကြောင့် တချို့အရာတွေကို နားလည်လာခဲ့ပါပြီ။

"အမေရိကန်က တစ်ကမ္ဘာလုံးရဲ့ အသက်သွေးကြောကို ထိန်းချုပ်ချင်နေတာ။ အရင်တုန်းကတော့ 'ရေနံ' ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က လျှပ်စစ်စွမ်းအင်ကိုသုံးပြီး ရေနံ တင်သွင်းရတာကို လျှော့ချနိုင်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ မြေပဲဆီက အစားထိုးနိုင်စွမ်း ရှိလို့ သူတို့ အရမ်းအရေးတကြီး စောင့်ကြည့်နေကြတာ။”

“အခု ရေနံနဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘူး ဆိုတော့... 'ရေ' နဲ့ ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပေါ့ ဟုတ်လား အဘိုး?" ဟု လင်းယန်က မေးလိုက်သည်။

"ငါ ထင်တာတော့ အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ။ ငါတို့နိုင်ငံမှာ ရေချို အရင်းအမြစ်က အရမ်း ရှားပါးတယ်။ တောင်ပိုင်းက ရေကို မြောက်ပိုင်းကို သွယ်ယူပြီးမှ မနည်း သုံးနေရတာ။ တကယ်လို့ တောင်ပိုင်းက ရေစနစ်တွေသာ ညစ်ညမ်းသွားရင် ငါတို့အတွက်တော့ တကယ့် ကပ်ဘေးကြီးပဲ! အခု ရေချိုအရင်းအမြစ် အများဆုံးရှိတဲ့နေရာက မြောက်အမေရိကနဲ့ တောင်အမေရိကပဲ။ အကုန်လုံးက သူတို့ လက်ထဲမှာ ရှိနေတာ။

ကမ္ဘာပေါ်က ရေတွေ အကုန် ညစ်ညမ်းသွားတဲ့ အခါကျရင်... သူတို့က လူသားတွေရဲ့ အသက်သွေးကြော ဖြစ်တဲ့ ရေကို ကြိုက်သလို ဈေးတင် ရောင်းကြတော့မှာ။ အဲ့ဒီလိုနဲ့ လူသားထုတစ်ရပ်လုံးကို သူတို့ ထိန်းချုပ်သွားလိမ့်မယ်။"

လင်းယန် နားထောင်ရင်း ကျောချမ်းသွားရသည်။ အဘိုးစူးရဲ့ မြင်ကွင်းက တကယ့်ကို ကျယ်ပြန့်လွန်းပါတယ်။ သူကိုယ်တိုင်ဆိုရင် ဒါမျိုးတွေကို ဘယ်လိုမှ တွေးမိမှာ မဟုတ်ဘူး။

အဘိုးစူးက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး-

"တကယ်လို့ အဲ့ဒီလိုသာ ဖြစ်လာခဲ့ရင်တော့... ကောင်လေး၊ မင်း စိုက်ထားတဲ့ ဒီမုန်လာဥနီဟာ တကယ့်ကို မဟာဗျူဟာမြောက် အရင်းအမြစ်စစ်စစ် ဖြစ်လာတော့မှာပဲ။"

***

စူပါ-ဖမ်း(SFS)

SFS 112

အခန်း ၁၁၂ ။ မုန်လာဥနီကို မျက်စိကျနေကြပြီ

လင်းယန်သည်လည်း အခြေအနေ၏ပြင်းထန်မှုကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာခဲ့သည်။ မိမိစိုက်ပျိုးထားသော မုန်လာဥနီက ဤမျှအထိ သက်ရောက်မှုရှိလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။ လူသားအချို့၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရည်မှန်းချက်ကြီးမှုကလည်း သူ့ကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။ လူသားထုတစ်ရပ်လုံး အမှီပြုနေရသော ရေအရင်းအမြစ်ကိုပင် ထိန်းချုပ်ရန် ကြံစည်နေကြသည် မဟုတ်လား။

နျူကလီးယား ညစ်ညမ်းမှု၏ ခြိမ်းခြောက်မှုအောက်တွင် တိုက်ရိုက်သေဆုံးခြင်းမှလွဲ၍ ကျန်ရှိသူများတွင် သွေးကင်ဆာနှင့် အန်ခြင်း စသော ဝေဒနာများ အဖြစ်များကြောင်း သူ သိရှိလာရသည်။ ခရိုမိုဆုန်းများ ပျက်စီးပြီး မျိုးဗီဇချို့ယွင်းမှုဖြစ်လာသည့် အဆင့်တွင်မူ မည်သည့် နတ်ဘုရားမှပင် ကယ်တင်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

လက်ရှိအခြေအနေအရ ရေအရင်းအမြစ် နျူကလီးယားညစ်ညမ်းမှုအပေါ် သူ၏ မုန်လာဥနီက ထိရောက်စွာ ဟန့်တားပေးနိုင်သော်လည်း ၎င်းမှာ ဟန့်တားပေးရုံသာ ဖြစ်ပြီး လုံးဝအမြစ်ပြတ် ကုသပေးနိုင်ခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း ဤဟန့်တားနိုင်စွမ်းသည်ပင် လူသားတို့အတွက် အလွန်တန်ဖိုးရှိသော အစာအာဟာရ ဖြစ်နေပါပြီ။ ၎င်းကို 'မဟာဗျူဟာမြောက် ရိက္ခာ' ဟု ခေါ်ဆိုလျှင်ပင် လုံးဝ မမှားနိုင်တော့ပေ။

ဂျပန်နိုင်ငံက နျူကလီးယား စွန့်ပစ်ရေများကို ပင်လယ်ထဲ သွန်ချမည့်ကိစ္စကိုလည်း လင်းယန် အတော်လေး ဒေါသထွက်မိသည်။

"ဒါက သူတို့ဘာသာသူတို့ အပြစ်ရှာတာပဲ။ ဒီမုန်လာဥနီတွေကိုတော့ အဲ့ဒီဘက်ကို လုံးဝ အလွယ်တကူ ပေါက်ကြားမသွားစေရဘူး။

ဒါပေမဲ့ အထွက်နှုန်းတွေ များလာတာနဲ့အမျှ သူတို့ဆီ ရောက်သွားဖို့ဆိုတာက အနှေးနဲ့အမြန်ပဲ ကွာလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီတော့... သူတို့ဆီ ရောက်သွားရင်တောင် မျိုးပွားလို့မရအောင် မျိုးဗီဇလော့တွေ ခတ်ထားလိုက်ရင် ပိုမကောင်းဘူးလား အဘိုး?"

အဘိုးစူး၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားပြီး-

"ကြည့်ရတာ မင်းက ပုံစံကသာ အေးအေးဆေးဆေးနေတာ၊ တကယ်တမ်းကျ ငါ့ထက်တောင် ပိုပြီး ပြတ်သားပါလားကွ။"

"အဘိုးက ခဏလောက်ပဲ ဖုံးထားပြီး နောက်တော့ ပေါက်ကြားရင်လည်း ပေါက်ကြားပါစေ၊ လူသားတွေကို အကျိုးပြုတာပဲလို့ သဘောထားမလို့လား?" ဟု လင်းယန်က မေးလိုက်သည်။

အဘိုးစူး ချက်ချင်းပင် အလောတကြီး ပြန်ပြောလာသည်။

"ခတ်စမ်း! သေချာပေါက် ခတ်ရမယ်! သူတို့ကတောင် မတရားတာတွေ လုပ်နိုင်သေးတာ၊ ငါတို့က ဘာလို့ မလုပ်နိုင်ရမှာလဲ! သူတို့က နျူကလီးယားညစ်ညမ်းမှု မရှိတဲ့ ရေတွေကို ရောင်းဖို့ ပြင်နေကြတာ မဟုတ်လား? ငါတို့မှာလည်း နျူကလီးယား အဆိပ်သင့်မှုကို တားဆီးပေးတဲ့ မုန်လာဥနီ ရှိတာပဲ၊ ဘယ်သူ့ကို ကြောက်နေရမှာလဲ!"

လင်းယန် ခေါင်းယမ်းလိုက်မိသည်။ အခြေအနေများမှာ သူ၏ သိမြင်နားလည်နိုင်စွမ်းကို ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။ လူသားမျိုးနွယ်သည် ပျက်စီးရာ ပျက်စီးကြောင်း လမ်းပေါ်သို့ ဦးတည်နေကြပြီ။ သေချာသည်မှာ ဤအန္တရာယ်ဆိုးကြီး လူသားထုအပေါ် ကျရောက်လာမည်ကို သူ မလိုလားပေ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ နောင်တ အနည်းငယ် ရမိသွားသည်။

'ဘာလို့များ ချင်းရှန်းရွာကို ဒီလမ်းကြီး ဖောက်ပေးလိုက်မိပါလိမ့်?'

အရင်လို လောကကြီးနဲ့ အဆက်ပြတ်နေတဲ့ ဘဝကမှ ပိုကောင်းဦးမည်။ အနည်းဆုံးတော့ တောတောင်တွေက သဘာဝအတိုင်း ပိတ်ဆို့ထားပေးလို့ ညစ်ညမ်းမှုတွေနဲ့ အန္တရာယ်တွေကို အကာအကွယ် ရနိုင်သေးသည်။ သို့သော်လည်း မိမိစိုက်ပျိုးထားသော အရာများက အနည်းငယ်မျှသော်လည်း အကျိုးပြုနိုင်သည်ကို တွေးပြီး ဖြေသာရသည်။ စနစ်ဆိုသည်မှာလည်း သူထင်ထားသလောက် မရိုးရှင်းလှပေ။ ထွက်လာသော သီးနှံများက လူသားထုအပေါ် သက်ရောက်မှုမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။

ထိုစဉ် လင်းယန်၏ ဖုန်းမြည်လာသည်။ ခေါ်ဆိုသူအမည်ကို ကြည့်ပြီး သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"နန်ရှန်း ဆေးရုံကပဲ။"

"သေချာတယ်၊ ဒီကိစ္စအတွက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။"

လင်းယန် ဖုန်းဖြေလိုက်သည်နှင့် တစ်ဖက်မှ အမျိုးသမီးအသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"မင်္ဂလာပါ မစ္စတာလင်း၊ ကျွန်မ နန်ရှန်းဆေးရုံကပါ။ ဂျပန်က မိတ်ဆွေတချို့က ရှင့်ဆီကို လာရောက်လေ့လာချင်လို့ပါ၊ ရှင် ဘယ်အချိန်အားမလဲဆိုတာ သိပါရစေ။"

လင်းယန် အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်မိသည်။ ပြောရင်းဆိုရင်း တကယ်ရောက်လာတာပဲ။

"မအားဘူး၊ အဆင်မပြေဘူး။"

တစ်ဖက်မှ သိသိသာသာ ဆွံ့အသွားပြီးနောက် ဖုန်းထဲမှ စကားသံများ ရှုပ်ထွေးစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အမျိုးသမီး၏အသံမှာလည်း အနည်းငယ် အလျင်စလို ဖြစ်လာသည်။

"သူတို့က ရှင့်နဲ့ အကြီးစား စီးပွားရေးတစ်ခု လုပ်ချင်လို့ပါတဲ့။ ပိုက်ဆံကို ရှင့်စိတ်ကြိုက် တောင်းနိုင်ပါတယ်။ နောက်ပြီး ရှင်က စိုက်ပျိုးရေး ဝါသနာပါမှန်းသိလို့ သူတို့ဆီက အဆင့်မြင့် မျိုးစေ့တွေ အများကြီးလည်း ယူလာခဲ့ပါသေးတယ်တဲ့။"

လင်းယန် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ ဤဂျပန်လူမျိုးများသည် လူမှုဆက်ဆံရေး နည်းပရိယာယ်များကိုတော့ ပြည်တွင်းကနေ ကောင်းကောင်းကြီး အမွေရထားကြတာပဲ။ အကယ်၍ အဘိုးစူးဆီက သတင်းကို ကြိုမရထားခဲ့လျှင် သူတို့လာတာကို သဘောတူမိကောင်း တူမိပေလိမ့်မည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဂျပန်က ထုတ်လုပ်ထားတဲ့ မျိုးစေ့အသစ်တွေက မည်သည့်နိုင်ငံအတွက်မဆို ဆွဲဆောင်မှုရှိသည် မဟုတ်လား။ ဂျပန်သည် မျိုးဗီဇစမ်းသပ်မှုများတွင် ကမ္ဘာ့အစောဆုံး နိုင်ငံများထဲမှတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့၏ စမ်းသပ်ကွက်မှာမူ... ပြည်တွင်းက လူသားများပင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော ၇၃၁ တပ်ဖွဲ့က ပြည်တွင်းလူမျိုးများအပေါ် ရက်စက်စွာ စမ်းသပ်ခဲ့မှုများကြောင့် သူတို့၏ မျိုးဗီဇသုတေသနမှာ ကမ္ဘာ့ရှေ့တန်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုတပ်ဖွဲ့မှာ နောက်ဆုံးတွင် အပြစ်ပေးခြင်း မခံရဘဲ အမေရိကန်က အပြည့်အဝ သိမ်းသွင်းယူခဲ့သည်။ ထိုမှတစ်ဆင့် အမေရိကန်သည် ဗိုင်းရပ်စ်နှင့် မျိုးဗီဇဆိုင်ရာတွင် ကမ္ဘာကို ဦးဆောင်နိုင်သည့် အချက်အလက်များ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အစောပိုင်း ကာလများက ကိုရီးယားစစ်ပွဲတွင် အမေရိကန်သည် ဇီဝလက်နက်များကို အသုံးပြုခဲ့ဖူးသည်။ ယင်ကောင်များ၊ လှေးများ နှင့် ပင့်ကူများစွာကို အသုံးပြု၍ ဘက်တီးရီးယား ဗိုင်းရပ်စ်များကို သယ်ဆောင်စေကာ လူတစ်ယောက်ကို ကိုက်လိုက်သည်နှင့် ဗိုင်းရပ်စ်မှာ လူအုပ်ကြားတွင် အလျင်အမြန် ကူးစက်ပျံ့နှံ့သွားစေခြင်း ဖြစ်သည်။ လက်ရှိ ကပ်ရောဂါမှာလည်း အမေရိကန်ဓာတ်ခွဲခန်းက ယိုစိမ့်လာတာလား ဆိုသည်ကိုတော့ လင်းယန် မသိနိုင်ပေ။

သို့သော် ဂျပန်လူမျိုးများသည် သူ့ကို သေချာ လေ့လာထားပုံရသည်။ သူရောင်းသည့် ဈေးကြီးသော ဖရဲသီးကိုကြည့်ပြီး သူသည် လောဘကြီးသူဟု သတ်မှတ်ကာ၊ မျိုးစေ့များကို ပေးခြင်းဖြင့် သူတို့၏ သီးနှံများကို ရောင်းချပြီး ပိုက်ဆံရှာရန် ဆွဲဆောင်နေခြင်း ဖြစ်မလား?

"ကျွန်တော် စိတ်မဝင်စားဘူး။"

"မစ္စတာလင်းရှင့်၊ ရှင် အခုလိုလုပ်တာက ဂျပန်မိတ်ဆွေတွေနဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ပျက်ပြားစေပါလိမ့်မယ်။"

"???"

ဤစကားကြောင့် ထိုအမျိုးသမီးအပေါ် လင်းယန်၏ အထင်ကြီးမှုမှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားတော့သည်။ တကယ့်ကို တောကောင်ကြီးလေလေ ငှက်မျိုးစုံ လာနားလေပဲ။ ဘယ်လောက်တောင် ပိုက်ဆံရထားလို့ ဒီလိုစကားမျိုးတွေ ပြောရဲတာလဲ? ကိုယ့်နိုင်ငံကိုတောင် ပြန်ရောင်းစားရဲတဲ့ အဆင့်လား?

"ဟက်..."

အေးစက်စက် ရယ်သံတစ်ခုသာ ချန်ထားခဲ့ပြီး လင်းယန် ဖုန်းချလိုက်သည်။ စကားပြောလို့ အပေါက်အလမ်းမတည့်သူနှင့် တစ်ခွန်းတောင် ပိုမပြောချင်ပေ။

ဘေးတွင်ရှိသော အဘိုးစူးကတော့ အားရပါးရ ရယ်နေသည်။

"ကောင်လေး... တော်တယ်ကွ။"

လင်းယန်ကတော့ ဂရုမစိုက်ဘဲ- "သူတို့ ဒီလောက်နဲ့တင် လက်လျှော့ကြမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဘာကြောက်စရာရှိလဲ? ငါ အခုပဲ တပ်ရင်းတစ်ခုလုံးကို ခေါ်လိုက်မယ်။"

လင်းယန် အမြန် တားလိုက်ရသည်။ "မလိုပါဘူး၊ မလိုပါဘူး။"

ချင်းရှန်းရွာလို နေရာလေးမှာ တပ်ခွဲတစ်ခုတင် ပိုလျှံနေပါပြီ။ တပ်ရင်းအဆင့်ဆိုရင်တော့... နေစရာတောင် ဆန့်မှာ မဟုတ်တော့ပေ။ ထို့အပြင် ထိုလမ်းမကြီးကိုသာ သေချာစောင့်ထားနိုင်လျှင်၊ တောနက်ထဲကနေ ဖြတ်လာဖို့ ဆိုတာက... အလွန် ခက်ခဲလှသည်။

"ဒါပေမဲ့ သတိထားသင့်တာတော့ ထားရမှာပေါ့။"

အဘိုးစူးက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့်- "စိတ်ချပါ၊ ငါခေါ်လာတာတွေက အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေချည်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ စစ်သားတွေတင် မလုံလောက်သေးဘူး၊ ရေဒါတပ်ဖွဲ့တွေကိုပါ ခေါ်လိုက်ရမလား?"

လင်းယန် ချွေးပြန်သွားရသည်။ အဘိုးစူး၏ အစီအစဉ်အတိုင်းသာဆိုလျှင် နောင်ကျရင် သူ အပြင်ထွက်ဖို့တောင် ကန့်သတ်ခံရပေလိမ့်မည်။

"အဲ့ဒီအရာတွေက ရေဒီယိုလှိုင်းတွေ ထွက်တယ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အပင်တွေအတွက် မကောင်းဘူး။ တကယ်လို့ သူတို့ တောထဲကနေ လာမယ်ဆိုရင်တောင် လမ်းကြောင်းမှန်ဖို့ ခက်ပါတယ်။ ဝင်လို့ရတဲ့ နေရာက နှစ်နေရာပဲရှိတာမို့ လူလွှတ်ပြီး စောင့်ထားရင် ဘယ်သူမှ ဝင်မလာနိုင်ပါဘူး။"

အဘိုးစူးက ထိုစကားကို အလွန် သဘောကျသွားသည်။ "ကောင်းပြီ၊ ငါ အခုပဲ သူတို့ကို လွှတ်လိုက်မယ်။"

အဘိုးစူးက အသက်ကြီးပြီဆိုသော်လည်း အလုပ်လုပ်ရာတွင်တော့ အလွန်လျင်မြန်လှသည်။ လင်းယန်ကတော့ ထိုကိစ္စကို သိပ်စိတ်ထဲမထားဘဲ အိမ်ဝင်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ အိမ်ရှင်ဖြစ်သူ၏ သဘောတူညီချက်မရသေးသဖြင့် မစ္စတာချုံမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်နေပုံရသည်။

အလယ်အိမ်ဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လေ့လာခွင့် ရသူမှာလည်း လူနည်းစုသာ ရှိသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် မစ္စတာချုံသည် 'ချွေ့ဟွားမန်' (ပန်းဆွဲတံခါး) တစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်ကာ ရှေ့ဆက်မတိုးနိုင်ဘဲ ငေးကြည့်နေမိသည်။

"ဒီ ပန်းဆွဲတံခါးက... အချိန်ကာလကြောင့် နည်းနည်း ဟောင်းနွမ်းနေပေမဲ့၊ တကယ့်ကို ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ကျန်နေတာပဲ။"

မစ္စတာချုံသည် ကြည့်ရင်းနှင့် ရင်ထဲတွင် တသိမ့်သိမ့် ဖြစ်နေမိသည်။ ဤအိမ်ဝင်းကြီးသာ သူပိုင်လျှင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲဟု တွေးမိသည်။ ကြည့်ရုံသာ ကြည့်နေရသည့် ခံစားချက်က တကယ်ကို နေရခက်လှသည်။ ထိုခံစားချက်ကို လင်းယန် နားလည်ပါသည်။ စူးရို့ရို့ကို ကြည့်ရုံသာ ကြည့်နေရသည့် အခါမျိုးတွင် သူလည်း ထိုသို့ ခံစားရတတ်သည် မဟုတ်လား။

သို့သော် ချင်အဖေ ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားကာ-

"အဟမ်း... မစ္စတာချုံ၊ အဲ့ဒီ ပန်းဆွဲတံခါးက ကျွန်တော် အသစ်ပြန်လုပ်ထားတာပါ။"

"အာ..."

***