အခန်း (၈၅-၈၆)

မဟာယာနအဆင့်ရောက်မှ စနစ်က ပေါ်လာသတဲ့

Mahayana 85

အခန်း ၈၅ ။ ကျန်းလီ၏ဒေါသ

"မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။"

ဆွန်းယွမ်မှာ အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့်ဖြစ်နေသည်ကို ယွီယင် မယုံနိုင်သကဲ့သို့၊ ကျန်းလီ ဤနေရာသို့ ရောက်နေသည်ကိုလည်း ဆွန်းယွမ်က ပို၍ပင် မယုံနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

သူက ကျီမိသားစုဝင်တွေကို ကာကွယ်ပြီး ဗလာနယ်ထဲမှာ ရှိနေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီကို ရောက်နေရတာလဲ။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မြန်မြန် ပြန်ရောက်လာတာလဲ။ ငါ မဟာယာနအဆင့်တောင် မဖြစ်သေးဘူးလေ။

ကျီမိသားစုဝင်တွေကော ဘယ်ရောက်သွားလဲ။ လူသားဧကရာဇ်ကျန်းက မကာကွယ်နိုင်လို့ ဗလာနယ်ထဲမှာ သေကုန်ကြပြီလား။

ကျန်းလီသည် ဆွန်းယွမ်၏ မေးခွန်းများကို ဖြေရန် တာဝန်မရှိပေ။ သူ ဤနေရာသို့ ရောက်ရောက်ချင်း အခြေအနေ အားလုံးကို နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်ဖြတ် အစီအရင်၊ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော မြို့တော်...

ဒီအရာနှစ်ခု ပေါင်းစပ်သွားတဲ့ အချိန်မှာ တခြား ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုခုများ ရှိနေသေးရင်၊ သူ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ရဲ့ နည်းလမ်းတွေကို အစွမ်းကုန် နားလည်ထားတဲ့ လူသားဧကရာဇ် ဖြစ်နေရတာ အလကားပဲပေါ့။

ဆွန်းယွမ်က မိစ္ဆာလမ်းစဉ်က လူ မဟုတ်ပေမဲ့၊ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်က လူတွေထက်တောင် ပိုပြီး မုန်းစရာ ကောင်းနေသေးတယ်။

ကျန်းလီသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွန်းယွမ်၏ လည်ပင်းကို ညှစ်ထားပြီး၊ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အားကုန် ဆွဲဖြဲလိုက်ရာ၊ ဆွန်းယွမ်၏ လက်မောင်းတစ်ဖက် အရှင်လတ်လတ် ပြတ်ထွက်သွားသည်။

ဘယ်ဘက်လက်၊ ညာဘက်လက်၊ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်၊ ညာဘက်ခြေထောက်... ကျန်းလီသည် ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဆွန်းယွမ်ကို ခြေလက်မပါသော သစ်တုံးတစ်တုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။

အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့်၏ 'သွေးတစ်စက်မှ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း' အစွမ်းအရ၊ ဤကဲ့သို့သော ဒဏ်ရာမျိုးသည် ဆွန်းယွမ်အတွက် သေစေနိုင်လောက်အောင် မပြင်းထန်ပေ။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူသည် သေစေနိုင်သော ဒဏ်ရာမျိုးကို ပို၍ လိုလားနေမိသည်။

လူသားဧကရာဇ်ကျန်းသည် အလွန် ဒေါသထွက်နေသဖြင့်၊ သူ့အား အလွယ်တကူ သေခွင့်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

ဆွန်းယွမ်သည် အံကြိတ်ကာ ခေါင်းကို အားကုန်လွှဲ၍ မိမိ၏ လည်ပင်းကို ကိုယ်တိုင် ချိုးပစ်လိုက်ပြီး၊ လူသားဧကရာဇ်ကျန်း၏ သံမဏိလက်ထဲမှ ရုန်းထွက်သွားသည်။ ထို့နောက် ကျောရိုးများ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ခြေလက်များနှင့် ခန္ဓာကိုယ်များ ဆက်တိုက် ပြန်လည် ဖြစ်တည်လာခဲ့သည်။

သူသည် မူလပုံစံအတိုင်း ပြန်လည်ဖြစ်တည်လာသည်နှင့် နောက်လှည့်၍ ထွက်ပြေးတော့သည်။

မဟာယာနအဆင့်နှင့် နီးကပ်လေလေ၊ ကျန်းလီ၏ ကြောက်စရာကောင်းမှုကို သူ ပိုမို သိရှိလာလေလေ ဖြစ်သည်။ သူသည် မြို့တစ်မြို့လုံးကို သတ်ဖြတ်ပြီးမှသာ အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ နိုင်ငံတစ်ခုလုံးကို သတ်ဖြတ်ပြီးမှသာ မဟာယာနအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းနှင့် မဟာယာနအဆင့် ကြားရှိ ကွာဟချက်က သူ့ကို မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားစေသည်။

"အဆင်ပြေရဲ့လား။" ကျန်းလီသည် ယွီယင်၏ အနားသို့ သွားကာ သူမကို တွဲထူပေးပြီး 'တိုက်ဟွမ်ဆေး' (ကြီးမြတ်သော ပြန်လည်ကောင်းမွန်ခြင်းဆေး) တစ်လုံး တိုက်လိုက်သည်။ သူ့လုပ်ရပ်အားလုံးမှာ မျက်နှာသေဖြင့်သာ ဖြစ်နေသည်။

ပုံမှန်အချိန်သာဆိုလျှင် ကျန်းလီသည် ယွီယင် အထိနာနေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သေချာပေါက် ရယ်မော၍ ဤစကားကို ပြောမည် ဖြစ်ပြီး၊ "မနည်းကြိုးစားပြီးမှ အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် ရောက်လာတာကို ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ရှုံးသွားရတာလဲ" ဟု ခနဲ့၍ ပြောဆိုဦးမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ယွီယင် သေလုမျောပါး ဖြစ်နေရုံသာမက၊ လူ ၉ သန်းမှာ အလောင်းပင် မကျန်တော့ဘဲ သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်ရာ ကျန်းလီသည် မည်သို့မျှ မရယ်နိုင်တော့ပေ။

လူ ၉ သန်းဆိုတဲ့ ပမာဏက ဘယ်လောက်လဲ၊ နယ်ပယ်ပြင်ပ နတ်ဆိုးတွေ ကျိုကျိုးကို လာပြီး တစ်ခါတိုက်ခိုက်ရင်တောင် ဒီလောက်ပဲ သေတာလေ။

ဒါဟာ လူသားဧကရာဇ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ တာဝန်မဲ့ရာ ကျသွားတာပဲ။

အစဉ်အဆက် လူသားဧကရာဇ်တွေကို သူ ဘယ်လို မျက်နှာပြရဲတော့မလဲ။ သူက အသန်မာဆုံး လူသားဧကရာဇ်လို့ ပြောဖို့ ဘယ်လို မျက်နှာမျိုး ရှိတော့မလဲ။

သူ ဘယ်လို မျက်နှာပြရဲတော့မလဲ။

ကျန်းလီသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ကျနေသော အနီရောင် အင်္ကျီလေးတစ်ထည်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ အရွယ်အစားကို ကြည့်ရသည်မှာ သွက်လက်တက်ကြွပြီး ချစ်စရာကောင်းသော မိန်းကလေးငယ် တစ်ဦး၏ အဝတ် ဖြစ်ဟန်တူသည်။ ယခုအခါ ကလေးလေး၏ ရယ်မောသံများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ဤအင်္ကျီလေး တစ်ထည်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး နောက်ထပ် (၉) သန်းခန့် ရှိနေသေးသည်။

လူ ၉ သန်းရဲ့ အသက်... အုတ်ဂူ ၉ သန်း။

ကျန်းလီ၏နှလုံးသားမှာ တုန်ရီနေပြီး ငိုပင် ငိုချင်လာမိသည်။

"ဆွန်းယွမ်ကို အပြေးမခံနဲ့နော်။" ယွီယင်က အလျင်အမြန် သတိပေးလိုက်သည်။

"ပြေးချင်တယ်ပေါ့။" ကျန်းလီသည် အနီရောင် အင်္ကျီလေးကို သေသေချာချာ ခေါက်ကာ ဘေးတွင် သပ်သပ်ရပ်ရပ် တင်ထားလိုက်ပြီး၊ အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည် - "ကောင်းကင်အတိဒုက္ခရှေ့မှာ သူ ဘယ်ကို ပြေးလို့ လွတ်မှာလဲ။"

ယွီယင်သည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ မသိမသာပင် တိမ်မည်းများ ဖုံးလွှမ်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းစဉ်က ဧရိယာထက် အများကြီး သေးငယ်ပြီး၊ မြို့တော် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ဝိုက်လောက်သာ ခံစားရသည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ သူမ သိထားသမျှထဲတွင် အကြောက်စရာအကောင်းဆုံး ကောင်းကင်အတိဒုက္ခကြီး ဖြစ်သည်။ ဤအတိဒုက္ခမျိုးကို ကျန်းလီ ဖြတ်ကျော်စဉ်က တစ်ကြိမ်သာ မြင်ဖူးခဲ့သည်။

'နတ်ဘုရားဖြစ်ခြင်း အတိဒုက္ခ'။

"သခင်မ... ဘာမှမဖြစ်ဘူး မဟုတ်လား။" ဆန္ဒပြည့်ဘူးသီးလေးမှာ ငိုယိုကာ ယွီယင်၏ရင်ခွင်ထဲသို့ လိမ့်ဝင်လာသည် - "အဲ့ဒီလူယုတ်မာက သခင်မကို သတ်တော့မလို့ လုပ်နေတာ... ကြည့်နေလိုက်၊ သူ့ကို 'နတ်ဘုရားဖြစ်ခြင်း အတိဒုက္ခ' နဲ့ သေအောင် ပစ်ခိုင်းလိုက်မယ်။"

ဆန္ဒပြည့်ဘူးသီးလေး၏ ပါးစပ်မှ ငါးဖြူလေးတစ်ကောင် ထွက်လာပြီးနောက် လူအသွင် ပြောင်းသွားကာ ယွီယင်ထံသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

"ဒေါ်လေးယွီယင်... ဘာမှမဖြစ်ဘူး မဟုတ်လားဟင်။"

မဟာကျိုး၏ ၁၉ ဆက်မြောက် မင်းသမီးလေး ဖြစ်သဖြင့် အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံမှ ယွီယင်ကို သေချာပေါက် သိရှိသည်။

စောစောက ဗလာနယ်ထဲတွင် ကျန်းလီသည် ကျီခုံးခုံးကို ငါးဖြူလေးအဖြစ် ပြောင်းလဲစေကာ ဆန္ဒပြည့်ဘူးသီးထဲသို့ ဝင်ခိုင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ကျီခုံးခုံးကို ကာကွယ်ရန် လိုအပ်သော်လည်း၊ နတ်ဘုရားလက်နက်ကိုမူ ကာကွယ်ပေးရန် မလိုအပ်ပေ။

ကျီခုံးခုံးကို ကာကွယ်ပေးရန် မလိုအပ်တော့သဖြင့် ကျန်းလီသည် ကျိုကျိုးသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆွန်းယွမ်သည် တကယ်ပင် ပြေး၍ မလွတ်နိုင်ပေ။ သူ ဘယ်နေရာကို ပြေးပြေး၊ 'နတ်ဘုရားဖြစ်ခြင်း အတိဒုက္ခ' က နောက်မှ တကောက်ကောက် လိုက်လာပြီး တုတ်လုံးခန့်ရှိသော မိုးကြိုးများဖြင့် ပစ်ချရာ၊ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ပြာကျမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့်၏ နည်းလမ်းများမှာလည်း ဤအတိဒုက္ခရှေ့တွင် လုံးဝ အသုံးမဝင်ဘဲ အကုန် ပျက်ပြယ်သွားရသည်။

'နတ်ဘုရားဖြစ်ခြင်း အတိဒုက္ခ' သည် ကျင့်ကြံသူများအပေါ် စမ်းသပ်မှုတစ်ခုဖြစ်ရာ ကိုယ်ခံအားဖြင့်သာ ခံနိုင်ရည် ရှိရမည်။

"ဆွန်းယွမ်... သေဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား။"

ကျန်းလီသည် ဆွန်းယွမ်၏အနောက်တွင် အသံတိတ်ရပ်နေသဖြင့် ဆွန်းယွမ်မှာ ကြက်သီးမွေးညင်းများပင် ထသွားရသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အတိဒုက္ခ၏ အောက်တွင် ရှိနေသဖြင့် မိုးကြိုး၏ အင်အားမှာ နှစ်ဆ တိုးလာသည်။ သို့သော် ဆွန်းယွမ်မှာ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားသော်လည်း၊ ကျန်းလီမှာမူ အမွှေးတစ်ပင်မျှပင် မထိခိုက်ခဲ့ပေ။

"ဟင့်အင်း... မသေချင်ဘူး... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် အများကြီး သိထားတယ်။ နတ်ဘုရားသိုက် စွမ်းအား ဘယ်လိုရလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ပြောပြပါ့မယ်၊ ခင်ဗျား ပိုပြီး သန်မာလာလိမ့်မယ်။ နတ်ဘုရားသိုက် စွမ်းအားဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ခင်ဗျား မသိသေးလို့ပါ။ ကြည့်လေ... ကျွန်တော်က အဲ့ဒီစွမ်းအားကို သုံးပြီး ခန္ဓာပေါင်းစည်းခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့်ကနေ အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့်ကို ရောက်လာတာလေ။ ဒီစွမ်းအားသာရှိရင် ကျွန်တော်တို့ နယ်ပယ်ပြင်ပ နတ်ဆိုးတွေကို ကြောက်စရာ မလိုတော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ကို အသက်ချမ်းသာပေးရင် အဲ့ဒီစွမ်းအားရမယ့် နည်းလမ်းကို ပြောပြပါ့မယ်..."

ဆွန်းယွမ်သည် စကားတွေ ထစ်အကာ၊ မိမိ၏တန်ဖိုးကို အသည်းအသန် ပြသနေတော့သည်။

"မင်း ငါ့အကြောင်း သိလား။"

ကျန်းလီက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သဖြင့် ဆွန်းယွမ်မှာ ဘာပြန်ဖြေရမှန်း မသိ ဖြစ်သွားသည်။

"ငါ မေးနေတယ်လေ... မင်း ငါ့အကြောင်း သိလားလို့။" ကျန်းလီက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ဆွန်းယွမ်မှာ ခြေထောက်များပင် တုန်ရီသွားသည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် သေချာပေါက် သိတာပေါ့။ အရှင်က တရားမျှတတဲ့ လူသားဧကရာဇ်လေ၊ ကျိုကျိုးရဲ့ အစောင့်အရှောက် နတ်ဘုရားကြီးလေ၊ အရှင်က..." ဆွန်းယွမ်သည် ကျန်းလီ ကျေနပ်စေရန် မည်သို့ ပြန်ဖြေရမည်ကို မသိတော့ပေ။

သူသည် ကျန်းလီနှင့် တစ်ခါမှ မဆုံဖူးသလို၊ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်မျှော်စင်ကလည်း ကျန်းလီ၏ သတင်းများကို မရောင်းချသဖြင့်၊ လူတိုင်းသိထားသော အချက်များကိုသာ သူ လျှောက်ပြောနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်း မဟုတ်ဘူးပဲ။" ကျန်းလီသည် စိတ်ပျက်စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ဆွန်းယွမ်သည် သူ့အကြောင်းကို မသိသဖြင့်၊ သူ့ကို အကွက်ဆင်ခဲ့သူ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူ့အကြောင်းကို သေသေချာချာ သိရှိထားသူမှသာ ဤမျှအထိ တိကျစွာ အကွက်ဆင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် သံသယရှိသူတစ်ဦး ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုအရာကို သူ မယုံကြည်ချင်ပေ။

"နတ်ဘုရားသိုက်ဂိုဏ်းမှာ မင်းရဲ့ ရာထူးက ဘာလဲ။"

"ဒု-ဂိုဏ်းချုပ် ပါ။ ကျွန်တော်ရယ်၊ စစ်သူကြီး ရှန်ဝူရယ်က ဒု-ဂိုဏ်းချုပ်တွေပါ။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်တော့်ကို မသိဘူး၊ ကျွန်တော်ကတော့ သူ့ကို သိတယ်။" ကျန်းလီက နတ်ဘုရားသိုက်ဂိုဏ်းအကြောင်း သိနေလိမ့်မည်ဟု ဆွန်းယွမ် မထင်ထားခဲ့သဖြင့် ရင်ထဲတွင် အေးစက်သွားပြီး မိမိ၏ အသုံးဝင်မှုများ လျော့ကျသွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါတွေအားလုံး ဂိုဏ်းချုပ်ကြောင့်ပါ... ဟုတ်တယ်။ ခင်ဗျားက ကျီမိသားစုကို ကာကွယ်နေရလို့ ဒီကို လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ စိတ်ချလက်ချ လုပ်သာလုပ်လို့ သူ ပြောခဲ့တာပါ... မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော်က စိတ်မချဖြစ်ခဲ့ပါသေးတယ်... ဒါတွေ အားလုံး ဂိုဏ်းချုပ်က လုပ်ခိုင်းလို့ လုပ်ရတာပါ။" ဆွန်းယွမ်သည် အလျင်အမြန်ပင် အပြစ်များကို လွှဲချတော့သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်က ဘယ်သူလဲ။"

"မသိပါဘူး။ သူက သူ့ရုပ်မှန်ကို တစ်ခါမှ မပြဖူးဘူး။"

"နတ်ဘုရားသိုက် ဆရာတော်ဆိုတာကကော ဘာလဲ။"

"မသိပါဘူး... ဂိုဏ်းချုပ်က နတ်ဘုရားသိုက် ဆရာတော် ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တာပါ။"

ကျန်းလီသည် ဘာမှ ထပ်မမေးတော့ဘဲ 'နှလုံးသားဓား' ကို အသုံးပြုကာ ဆွန်းယွမ်အား အကြိမ်ကြိမ် ခုတ်ထစ်လိုက်သည်။ သူ့အသားအရေမှာ အကောင်းပကတိ ရှိနေသော်လည်း အတွင်းပိုင်းမှာမူ အပေါက်ပေါင်း တစ်ထောင်ခန့် ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့်၏ 'သွေးတစ်စက်မှ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း' အစွမ်းကြောင့် အဆက်မပြတ် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာပြန်သည်။

ဆန္ဒပြည့်ဘူးသီးကလည်း ဘေးမှနေ၍ ကူညီပေးကာ၊ စိတ်မိစ္ဆာဘေး၊ ငရဲဘေး၊ သံသရာဘေး၊ ဒုက္ခရှစ်ပါးဘေး စသည့် ကောင်းကင်အတိဒုက္ခ အမျိုးမျိုးကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ ဤအတိဒုက္ခများသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို မထိခိုက်စေဘဲ စိတ်နှလုံးကိုသာ ဒုက္ခပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် သံသရာဘေးဆိုလျှင်၊ သူ့အား အင်ပါယာအတွင်း သေဆုံးသွားသော ပြည်သူ ၉ သန်း၏ ဘဝများတွင် အဆက်မပြတ် ပြန်လည်မွေးဖွားစေကာ၊ အကြိမ်ကြိမ် သေဆုံးစေပြီး၊ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည် မွေးဖွားစေသည်။

ဒုက္ခရှစ်ပါးဘေးဆိုလျှင်လည်း - မွေးဖွားခြင်း၊ အိုမင်းခြင်း၊ ဖျားနာခြင်း၊ သေဆုံးခြင်း၊ ချစ်သူနှင့် ကွေကွင်းရခြင်း၊ မုန်းသူနှင့် ဆုံတွေ့ရခြင်း၊ လိုချင်တာ မရခြင်း၊ ခန္ဓာငါးပါး၏ ပူလောင်ခြင်း စသည့် ဒုက္ခများကို စိတ်အာရုံထဲတွင် ခံစားစေသည်။

ဆွန်းယွမ်မှာ အသက်ရှင်ခွင့် မရသလို သေခွင့်လည်း မရတော့ဘဲ အဆက်မပြတ် အော်ဟစ် ငိုယိုနေရသည်။ အဖြစ်မှန်ကို ရင်ဆိုင်ရန် မျက်လုံး မဖွင့်ရဲသလို၊ ကောင်းကင်အတိဒုက္ခများကို ခံစားရမည်စိုးသဖြင့် မျက်လုံးလည်း မမှိတ်ရဲတော့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းလီသည် သူ့ဝိညာဉ်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ပြာအဖြစ် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေတော့သည်။

***

မဟာယာနအဆင့်ရောက်မှ စနစ်က ပေါ်လာသတဲ့

Mahayana 86

အခန်း ၈၆ ။ စစ်မှန်သော ဗုဒ္ဓကို မတွေ့ရခြင်း

ဆွန်းယွမ်၏ဝိညာဉ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် သူ၏ ရုပ်အလောင်းမှာ မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားရာ၊ ဥက္ကာခဲတစ်ခု ကျိုကျိုးသို့ ဝင်တိုက်မိသကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေပြင်ကြီးပင် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားခဲ့သည်။

ကျန်းလီသည် ထိုရုပ်အလောင်းကို ယွီယင်ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်ပြီး သူမ စိတ်ကြိုက် လုပ်ဆောင်ရန် ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ ရုပ်သေးရုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်မည်လား၊ ဒေါသဖြေရန် ပြာဖြစ်အောင် မီးရှို့ပစ်မည်လား... မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

ယွီယင်သည် မျက်နှာသေဖြစ်နေသော ကျန်းလီကို ကြည့်ရင်း၊ နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်ကာ ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

သူမသည် အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ အစွမ်းကုန်ကြိုးစားခဲ့ပြီးမှသာ အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ရသော်လည်း၊ ကျန်းလီကမူ အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ တစ်ဖက်လူမှာ လုံးဝ ပြန်လည်မခုခံနိုင်ခဲ့ပေ။

မဟာယာနအဆင့်က ဒီလောက်တောင် သန်မာတာလား?

လက်ရှိမှာ နိုင်ငံတော် ကံကြမ္မာစွမ်းအားကို ရယူထားပြီး နတ်ဘုရားလက်နက်ကိုပါ ကိုင်ဆောင်ထားတဲ့ ငါကကော... ကျန်းလီနဲ့တိုက်ရင် ဘယ်နှကွက်လောက် ခံနိုင်မလဲ? ငါးကွက်လား၊ ရှစ်ကွက်လား? ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဆယ်ကွက်ပြည့်အောင်တော့ ခံနိုင်မယ် မထင်ဘူး။

ကျန်းလီသည် ယွီယင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ စိတ်လှုပ်ရှားနေမှန်း သိလိုက်သော်လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

သူတော်စင်ကျန့်ရှင်းနှင့် မတူဘဲ၊ ယွီယင်၏ တာအိုနှလုံးသားထားမှာ စင်ကြယ်ပြီး ခိုင်မာကြောင်း သူ သိသည်။ ယခုလောလောဆယ်တွင် သစ္စာဖောက်ခံရခြင်းနှင့် ရှုံးနိမ့်ခြင်းတို့ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသလို၊ သူနှင့် ကွာဟချက်ကိုပါ မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခြင်းသာဖြစ်သည်။ ရက်အနည်းငယ်ခန့် တိတ်တဆိတ် စဉ်းစားခွင့်ပေးလိုက်ပါက၊ ဤစိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အတားအဆီးကို သူမဘာသာ ကျော်လွှားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ကျန်းလီသည် ကျီခုံးခုံးကို မဟာကျိုးအင်ပါယာသို့ ပြန်ပို့ပေးခဲ့ရာ၊ ကျီကျစ်သည် ကျန်းလီ၏မျက်နှာကို မြင်သည်နှင့် ကြောက်စရာကောင်းသော အငွေ့အသက်များကို ခံစားလိုက်ရသည်။

လူသားဧကရာဇ် ဖြစ်လာပြီးကတည်းက၊ ကျန်းလီ၏မျက်နှာ ဤမျှအထိ မှိုင်းညို့နေသည်ကို ကျီကျစ် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း၊ ထိုတည်ငြိမ်မှု၏ နောက်ကွယ်တွင် ကမ္ဘာပျက်မတတ် ဒေါသတရားများ ဖုံးကွယ်နေကြောင်း မည်သူမဆို ခံစားသိရှိနိုင်သည်။

ကျန်းလီသည် ကျီခုံးခုံးကို ချထားပြီးနောက် စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး၊ ကျီကျစ်ကလည်း အစအဆုံး တစ်ခွန်းမျှမပြောရဲခဲ့ပေ။

ကျိုကျိုးတိုက်ကြီးတော့... မုန်တိုင်းထန်တော့မည်ကို ကျီကျစ် သိလိုက်သည်။

...

ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းသည် ကျိုကျိုး၏ အနောက်ဘက်စွန်းတွင် တည်ရှိပြီး၊ နေရာတိုင်းတွင် ဗုဒ္ဓတရားတော်များက စိမ့်ဝင်နေကာ မြေကြီးပင်လျှင် အလင်းရောင် အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်နေတတ်သည်။ အထူးသဖြင့် ညအချိန်တွင် ပို၍ သိသာသည်။

ဗုဒ္ဓဂိုဏ်း၏ဘေးတွင် 'လဲ့ရှန်းနိုင်ငံ' (ကောင်းမှုကုသိုလ်ပြုလုပ်ရန် ဝါသနာပါသော နိုင်ငံ) ဟုခေါ်သော နိုင်ငံတစ်ခုရှိသည်။ ကိုးပြည်ထောင် အင်ပါယာများလောက် မကြီးမားသော်လည်း အလွန် အင်အားတောင့်တင်းလှသည်။ ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းနှင့် နီးကပ်နေသောကြောင့်ဖြစ်မည်၊ ဤနေရာရှိ ပြည်သူများမှာ ဆင်းရဲသော်လည်း ရောင့်ရဲတင်းတိမ်တတ်ကြပြီး၊ ပိန်ချုံးနေသော အဘိုးအိုများမှာ သားမြေးများဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ မိသားစုဘဝကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းနေလေ့ရှိသည်။

လမ်းဘေးမှ လူတစ်ယောက်ကို အလွတ်သဘော ဆွဲခေါ်လိုက်လျှင်ပင် ဗုဒ္ဓကျမ်းစာတစ်ပိုဒ်ကို ရွတ်ပြနိုင်ရုံသာမက၊ သင်ခန်းစာအချို့ကိုပါ ဟောပြောပြနိုင်ပြီး "သံသရာ"၊ "ကံတရား"၊ "စကြဝဠာ"၊ "ကမ္ဘာသုံးထောင်" စသည့် အခြေခံ သဘောတရားများကို နားလည်အောင် ရှင်းပြနိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။

ရှေးဟောင်းဒဏ္ဍာရီများအရ လဲ့ရှန်းနိုင်ငံ၏ မြေအောက်တွင် ရွှေရောင် "卍" (ဆွပ်စတီကာ) သင်္ကေတကြီးတစ်ခု မြှုပ်နှံထားပြီး၊ ၎င်းမှာ နိုင်ငံတော်၏ အဖိုးတန်ရတနာကြီး ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ အချို့က ထိုဒဏ္ဍာရီကို ယုံကြည်သဖြင့် အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ တူးဖော်ခဲ့ကြသော်လည်း ဘာမှမတွေ့ခဲ့ရဘဲ၊ နောက်ဆုံးတွင် တူး၍မရလောက်အောင် မာကျောသော မြေကြီးများနှင့်သာ ဆုံတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် လက်လျှော့သွားခဲ့ကြသည်။

လဲ့ရှန်းနိုင်ငံသည် ဗုဒ္ဓဂိုဏ်း၏ လက်အောက်ခံနိုင်ငံတစ်ခုကဲ့သို့ဖြစ်နေပြီး၊ တစ်နိုင်ငံလုံးက ဗုဒ္ဓတရားတော်ကို ယုံကြည်ကိုးကွယ်ကြကာ အိမ်တိုင်းတွင် ဘုရားဆင်းတုတော်များ ရှိကြသည်။ ကောင်းမှုလုပ်လျှင် ကောင်းကျိုးရမည်၊ မကောင်းမှုလုပ်လျှင် ဆိုးကျိုးရမည်ကို သူတို့ အခိုင်အမာ ယုံကြည်ကြသည်။ ယခုဘဝတွင် ဆင်းရဲဒုက္ခခံစားရခြင်းမှာ အတိတ်ဘဝက အပြစ်များကြောင့်ဖြစ်ပြီး၊ ယခုဘဝတွင် ကောင်းမှုကုသိုလ်ပြုလုပ်ပါက နောင်ဘဝတွင် ကောင်းမွန်သော ဘဝကို ရရှိမည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။

သာမန်ကျင့်ကြံသူများသည် ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ အနှစ်သာရကို နားမလည်ကြသဖြင့် လဲ့ရှန်းနိုင်ငံ၏ အပြုအမူများကိုလည်း နားမလည်နိုင်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် ဤနိုင်ငံသို့ လာရောက်သော ကျင့်ကြံသူ အလွန်နည်းပါးလှပြီး၊ ကုန်သည်ဆန်သော ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်မျှော်စင်ပင်လျှင် ဤနေရာသို့ မလာရောက်လိုကြပေ။

ဤနေရာရှိ လူများသည် လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ ကင်းစင်ကြသဖြင့် ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်မျှော်စင်ထံမှ သတင်းအချက်အလက် လာရောက်ဝယ်ယူမည့်သူ တစ်ဦးမျှ မရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ကျန်းလီသည် လဲ့ရှန်းနိုင်ငံအတွင်း လမ်းလျှောက်နေရင်း ဗုဒ္ဓတရားတော်၏ လွှမ်းမိုးမှု မည်မျှ နက်ရှိုင်းကြောင်းကို ခံစားနေမိသည်။ သူနှင့်အတူ ရွှေမီတောင်သို့ ဦးတည်နေသော လူအများအပြားကို သူ တွေ့မြင်နေရသည်။

သို့သော် သူက လမ်းလျှောက်သွားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ လဲ့ရှန်းနိုင်ငံမှ ပြည်သူများကမူ ဒူးထောက် ရှိခိုးရင်း သွားနေကြခြင်းဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း လက်အုပ်ချီကာ ရွှေမီတောင်ကို တစ်ကြိမ် ဦးချကြသည်။ ထို့နောက် ပြန်ထကာ နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းပြီး ထပ်မံဦးချကြသည်။ ဤလုပ်ငန်းစဉ်ကို အဆက်မပြတ် ပြုလုပ်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။

ရွှေမီတောင်တွင် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဆရာတော်ကြီးများက တရားဟောစင်မြင့် ဖွင့်လှစ်ကာ ဗုဒ္ဓတရားတော်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ရှင်းလင်းဟောပြောလေ့ရှိပြီး၊ မည်သူမဆို လာရောက် နားထောင်နိုင်ကာ ကန့်သတ်ချက် မရှိပေ။

သို့သော် ဗုဒ္ဓတရားတော်ကို လာရောက် နားထောင်လိုသော ကျင့်ကြံသူမှာ မများလှပေ။ ဗုဒ္ဓတရားတော်မှာ ခြောက်ကပ်ပြီး ပျင်းစရာကောင်းသလို၊ နားလည်ရန်လည်း ခက်ခဲလှသည်။ နားထောင်ပြီးလျှင်လည်း ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မတိုးတက်သဖြင့် အချိန်ဖြုန်းသည်ဟုသာ ယူဆကြသည်။

ကျန်းလီသည် ခြေတစ်လှမ်းချင်းစီ လှမ်းတက်ရင်း၊ မည်သည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကိုမျှ အသုံးမပြုဘဲ ရွှေမီတောင်၏ လှေကားထစ် တစ်သိန်းကို ဖြတ်ကျော်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

ရွှေမီတောင်၏ လှေကားထစ်များမှာ အလွန်ထူးခြားလှသည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အသုံးပြုပါက အလွယ်တကူ တက်ရောက်နိုင်သော်လည်း၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအား မသုံးဘဲ ခန္ဓာကိုယ်သက်သက်ဖြင့် တက်မည်ဆိုပါက လှေကားတစ်ထစ်တက်တိုင်း တောင်တစ်လုံးကို ထမ်းထားရသကဲ့သို့ လေးလံလှသည်။ ထိုသို့ စုပေါင်းလာပါက လှေကားထစ် တစ်သိန်းကို တက်ပြီးချိန်တွင် တောင်တစ်သိန်းကို ထမ်းထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေမည်။

ဒဏ္ဍာရီများအရ ၎င်းမှာ ဗုဒ္ဓဘုရားရှင် ချန်ထားရစ်ခဲ့သော စမ်းသပ်မှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်သက်သက်ဖြင့် လှေကားထစ် တစ်သိန်းကို တက်ရောက်နိုင်ပါက စစ်မှန်သော ဗုဒ္ဓကို ဖူးတွေ့ရမည်ဟု ဆိုကြသည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် အချို့က စမ်းသပ်ကြည့်ဖူးသော်လည်း မည်သူမျှ လှေကားထစ် ၃,၀၀၀ ကိုပင် မကျော်လွန်နိုင်ခဲ့ကြပေ။

ယခင်က ကျန်းလီသည် ဤဒဏ္ဍာရီကို မယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း၊ ယနေ့တွင်မူ သူ စမ်းသပ်ကြည့်ချင်နေသည်။

သူသည် ရုပ်ဖျက်မထားဘဲ အစစ်အမှန် မျက်နှာဖြင့် လာရောက်ခြင်းဖြစ်သဖြင့်၊ ဗုဒ္ဓတရားတော်ကို ကျင့်ကြံနေသော ဆရာတော်ကြီးများ အားလုံး အံ့ဩသွားကြပြီး မိမိတို့၏ ကျောင်းသင်္ခမ်းများမှ အသီးသီး ထွက်လာကြသည်။ မျက်မှောက်ခေတ် လူသားဧကရာဇ် ဘာလုပ်ချင်နေသလဲဆိုသည်ကို သူတို့ သိချင်နေကြသည်။

တစ်ထောင်၊ နှစ်ထောင်၊ သုံးထောင်... လူပေါင်းများစွာကို တားဆီးထားနိုင်ခဲ့သော လှေကားထစ် သုံးထောင် အတားအဆီးကို ကျန်းလီ အလွယ်တကူ ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ အလွန်တည်ငြိမ်သလို၊ အလွန်လည်း ပေါ့ပါးလှသည်။ ရွှေမီတောင်၏ ဖိအားကို ခံစားနေရသည့်ပုံ လုံးဝ မပေါ်ပေ။

ငါးထောင်၊ တစ်သောင်း၊ တစ်သောင်းခွဲ၊ နှစ်သောင်း... ဆရာတော်ကြီးများသည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်ကာ မျက်လုံးများတွင် အံ့ဩထိတ်လန့်မှုများကို မြင်တွေ့နေကြရသည်။ လှေကားထစ် နှစ်သောင်းဆိုသည်မှာလည်း လက်ရှိ လူသားဧကရာဇ်အတွက် မည်သည့် အခက်အခဲမျှ မရှိသေးပေ။

ဆရာတော်ကြီးများသည် ယခင်ကကဲ့သို့ တရားထိုင်သည့် ပုံစံဖြင့် ငြိမ်သက်မနေနိုင်ကြတော့ဘဲ အချင်းချင်း စကားပြောဆို ဆွေးနွေးလာကြသည်။ လက်ရှိ လူသားဧကရာဇ် ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ၊ စိတ်ထဲမှာ မေးခွန်းတွေရှိနေလို့ စစ်မှန်တဲ့ ဗုဒ္ဓကို အဖြေတောင်းချင်နေတာလား။

စစ်မှန်သော ဗုဒ္ဓ ဆိုသည်မှာ နတ်ဘုရားဘုံသို့ တက်လှမ်းသွားသော နတ်ဘုရားများနှင့် သက်ဆိုင်ခြင်း မရှိပေ။

စစ်မှန်သော ဗုဒ္ဓဆိုသည်မှာ ဉာဏ်အလင်းပွင့်သွားသူကို ဆိုလိုသည်။ ထိုကဲ့သို့သော သူများသည် အာရုံခြောက်ပါးကို ဖွင့်လှစ်ထားနိုင်ရုံသာမက၊ သတ္တမမြောက်အာရုံဖြစ်သော 'မနောဝိညာဉ်' နှင့် အဋ္ဌမမြောက်အာရုံဖြစ်သော 'အာလယဝိညာဉ်' ကိုပါ ဖွင့်လှစ်ထားနိုင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် ပျက်စီးယိုယွင်းခြင်း မရှိ၊ စိန်ကဲ့သို့ ခိုင်မာသော သဘောသဘာဝရှိပြီး၊ မိမိတို့၏ မူလစစ်မှန်သော နိဗ္ဗာန်သဘောကို အမြဲတမ်း ပြသနေနိုင်သူများဖြစ်ကြသည်။

ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် သာမန်ကျင့်ကြံသူများက ဗုဒ္ဓတရားတော်ကို မနာယူချင်ကြခြင်းဖြစ်သည်။

နားလည်ဖို့ အရမ်းခက်လွန်းလှသည်။

သို့သော် ကျင့်ကြံသူများသည် ဗုဒ္ဓဘာသာ၏စနစ်ကို သေသေချာချာ နားမလည်ကြသော်လည်း၊ ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းတွင် ပစ္စုပ္ပန် စစ်မှန်သောဗုဒ္ဓ တစ်ပါးနှင့် အနာဂတ် စစ်မှန်သောဗုဒ္ဓတစ်ပါးရှိကြောင်းကိုမူ သိရှိထားကြသည်။

ပစ္စုပ္ပန် စစ်မှန်သောဗုဒ္ဓမှာ 'ရွှေမီတောင် ဘုန်းကြီးအို' ပင် ဖြစ်သည်။ သက်တော် ၉,၈၀၀ ရှိပြီဖြစ်သော သူသည် အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့်များထဲတွင် ရှေးအကျဆုံး တည်ရှိမှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ဟင်းလင်းပြင်တာအိုတွင် ကျိုကျိုးတိုက်ကြီး၌ ပြိုင်ဘက်ကင်းသူဖြစ်ကာ၊ နတ်ဆိုးများကို ခုခံသည့် တိုက်ပွဲများတွင် အကြိမ်များစွာ ဝင်ရောက်ကူညီခဲ့ဖူးသည်။

အနာဂတ် စစ်မှန်သောဗုဒ္ဓမှာမူ ဗုဒ္ဓသားတော်ဝူကျစ် ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ ဗောဓိဉာဏ် အလွန်နက်ရှိုင်းလှသဖြင့် ရွှေမီတောင် ဘုန်းကြီးအိုကိုယ်တိုင်ပင် အရှုံးပေးရလောက်သည်အထိ ဖြစ်သည်။

သုံးသောင်း၊ လေးသောင်း၊ ငါးသောင်း... လှေကားထစ် အရေအတွက်မှာ ကျန်းလီအတွက် အဓိပ္ပာယ် မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် မျက်နှာသေဖြင့် တစ်ထစ်ချင်းစီ တက်လာခဲ့သည်။

ရှစ်သောင်း။

ကိုးသောင်း။

တစ်သိန်း။

ကျန်းလီသည် ခန္ဓာကိုယ်၏ စစ်မှန်သော ခွန်အားသက်သက်ဖြင့် ရွှေမီတောင်ထိပ်သို့ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး၊ တစ်ခါမှမကြုံဖူးသော စံချိန်သစ်ကို တင်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ့စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ်မျှပင် ဝမ်းသာခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ဒဏ္ဍာရီတွေက အတုတွေပဲ။ လှေကားထစ် တစ်သိန်း တက်ပြီးသွားလည်း စစ်မှန်တဲ့ ဗုဒ္ဓကို မတွေ့ရဘူး။

"ထပ်မံ၍ သုဘူတိ၊ အကယ်၍ အမျိုးကောင်းသား၊ အမျိုးကောင်းသမီးသည် ဤကျမ်းစာကို လက်ခံ၊ ရွတ်ဆို၊ သင်ကြားပါလျက်နှင့် အခြားသူများ၏ အထင်သေး၊ ကဲ့ရဲ့ခြင်းကို ခံရပါမူ၊ ဤသူသည် ယခင်ဘဝက အပြစ်များကြောင့် အပါယ်လေးဘုံသို့ ကျရောက်သင့်သော်လည်း၊ ယခုဘဝတွင် လူသားများ၏ အထင်သေးခြင်းကို ခံရသောကြောင့် ယခင်ဘဝက အပြစ်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး 'အနုတ္တရ သမ္မာသမ္ဗောဓိဉာဏ်' ကို ရရှိမည်ဖြစ်၏..."

ရွှေမီတောင် ဘုန်းကြီးအိုသည် အရပ်အမောင်း မြင့်မားပြီး နှုတ်ခမ်းထူထူ၊ နားရွက်တွဲတွဲ ရှိသည်။ မျက်နှာမှာ အိုမင်းနေသော်လည်း မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဦးခေါင်းထိပ်တွင် အရိုးနှင့် အသားများ စုပုံနေပြီး ဆံထုံးပုံစံ ဖြစ်နေရာ၊ ၎င်းမှာ ဘုရားရှင်၏ လက္ခဏာကြီး ၃၂ ပါးထဲမှ 'ဦးခေါင်းထိပ်၌ အသားပိုရှိခြင်း' ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ခြေဗလာ၊ လက်ဗလာဖြင့် ရွှေကြာပန်းပေါ်တွင် ထိုင်ကာ၊ လက်မနှင့် လက်ခလယ်ကို ပူး၍ တပည့်များအား ဗုဒ္ဓတရားတော်ကို ဟောကြားနေသည်။

တပည့်များမှာ တရားတော်၌ စီးမျောနေကြစဉ်၊ ဘုန်းကြီးအို၏ တရားဟောသံ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"သာဓု... ဒကာကျန်း... ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ။ မျက်နှာမှာ မျက်ရည်ကျတော့မယ့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေပါလား။"

တပည့်များသည် အံ့ဩတကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ လက်ရှိ လူသားဧကရာဇ်၏မျက်နှာမှာ အလွန် ရှုပ်ထွေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ လေးစားရသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက ခွင့်လွှတ်၍မရသော ပြစ်မှုကြီးတစ်ခုကို ကျူးလွန်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့်၊ မိမိကိုယ်တိုင် ထိုသူကို သတ်ပစ်ရတော့မည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေသည်။

"ဘုန်းကြီးအိုကြီး... ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နတ်ဘုရား ဖြစ်လာခဲ့တာလဲ။"

ကျန်းလီ၏အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်။ သူ ရွှေမီတောင်ထိပ်သို့ ရောက်လာသော်လည်း စစ်မှန်သော ဗုဒ္ဓကို မတွေ့ခဲ့ရဘဲ၊ လူစားသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးကိုသာ တွေ့လိုက်ရလေတော့သည်။

***